Jutro Niedziela – XXIII zwykła B

Kiedy to, co niemożliwe, staje się możliwe – wiedz, że to Jezus

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA TRZECIA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR: zielony • KOLEKTA: Modlimy się, aby Bóg obdarzył nas prawdziwą wolnością i wiecznym dziedzictwem CZYTANIA: Księga Izajasza 35,4-7a Psalm 146,6c-10 • List św. Jakuba Apostoła 2,1-5 Ewangelia wg św. Marka  7,31-37

CHMURA SŁOWA

Jutro Niedziela - XXIII zwykła B

#EFFATHA W Ewangelii usłyszymy o uzdrowieniu głuchoniemego. Pierwsze czytanie to pewnego rodzaju zapowiedź tego wydarzenia, gdy prorok powie: Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy jak jeleń wyskoczy i język niemych wesoło krzyknie.

#ODWRÓCIĆ LOS   Liturgia Słowa idzie jeszcze dalej. Powie o Bogu, który człowiekowi w zgliszczach obiecuje odmianę losu, otwiera możliwość niemożliwego.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 35,4-7a)

Powiedzcie małodusznym: Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg, oto - pomsta; przychodzi Boża odpłata; On sam przychodzi, by zbawić was. Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń i język niemych wesoło krzyknie. Bo trysną zdroje wód na pustyni i strumienie na stepie; spieczona ziemia zmieni się w pojezierze, spragniony kraj w krynice wód.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Mała Apokalipsa Iz 35,4-7a

Mieszkańcom Jerozolimy pozostało wygnanie, świadomość zniszczonego miasta i państwa. A Bóg mówi do nich: “Przyjdzie odpłata”

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: okres wygnania (586-538 r. przed Chr.)

KATEGORIA: wizja apokaliptyczna • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici


KSIĘGA PROROCKA • Księga Izajasza jest pierwszą i najważniejszą z ksiąg prorockich. Składa się z 66 rozdziałów. Chociaż cechuje ją jedność teologiczna, zwykle dzieli się ją na trzy oddzielne części, którym przypisuje się różne autorstwo i czas powstania. Adresatami każdej z nich są Izraelici w różnej sytuacji swojego narodu • Pierwsza część dotyczy Izraela przed wygnaniem, bliskiego upadku z powodu niewierności – autorem jest sam Izajasz (rozdziały 1-39) • Druga skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu (Deutero-Izajasz, rozdziały 40-55) • Trzecia powstała już po powrocie z wygnania (Trito-Izajasz, rozdziały 56-66). Ale kim jest autor czytania, które usłyszymy? PATRZ: KTO NAPISAŁ MAŁĄ APOKALIPSĘ

MAŁA APOKALIPSA • Rozdziały 34 i 35 to tak zwana Mała Apokalipsa. Powstała w czasach klęski. Królestwo Judy przestało istnieć, Izraelici przebywali na wygnaniu w Babilonie, a Jerozolima została zniszczona. Sprawcą największych upokorzeń Izraelitów był Edom To wówczas powstaje Mała Apokalipsa (całość przeczytaj tu), proroctwo, które zapowiadało ostateczną walkę wojsk niebieskich z narodami pogańskimi (przede wszystkim z Edomem) zwycięstwo Boga i  ostateczny sąd, który przywróci Jerozolimie chwałę.

ODWRÓCENIE LOSU • Usłyszymy fragment kończący Małą Apokalipsę tę jej część, która zapowiada triumf Jerozolimy w nieokreślonej przyszłościZauważmy, że ostateczne zwycięstwo którego zapowiedź jest pisana w czasach potwornej klęski wpisane jest w obietnice odwrócenia losu rzeczywistości. Dotyczy nie tylko odzyskania niepodległości, powrotu Jerozolimy. Głusi zaczną słyszeć, niewidomi widzieć, pustynie staną się ziemiami żyznymi. To powoduje, że Apokalipsa Izajasza dotyczy czegoś więcej niż rzeczywistości historycznej – zapowiedzią zbawienia.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Opustoszała Jerozolima. Zaledwie cztery wersy dzisiejszego pierwszego czytania stanowią część pieśni o Bogu Mścicielu, obejmującej rozdziały 34 i 35 Księgi Izajasza. Jej pierwsza część ogłasza zemstę Boga, która dotknie Edom, państwo sąsiadujące z Izraelem i połączone z nim trudną historią wojen i konfliktów (Iz 34). Ich punktem kulminacyjnym był 587 r. przed Chr., kiedy Edom (wspólnie z Babilonią) obległ Jerozolimę, doprowadzając do jej zdobycia i zniszczenia. W wyniku wyniszczających wojen sąsiad Judy zapanował także nad południem kraju i szlakami, którymi pielgrzymi zmierzali do Miasta Świętego. Wzgórze pustynne opustoszało.

 

• Pielgrzymka na Syjon. O szlakach pielgrzymich, które znowu zapełnią się wiernymi, mówi druga część Bożej obietnicy (Iz 35). Pustynia zamieniająca się w jezioro i spieczona ziemia wytryskująca źródłami to obraz ożywających południowych szlaków Izraela (Iz 35,1-2.7). Na wzgórze świątynne zmierza rzesza pielgrzymów, która opisywana jest językiem wykraczającym daleko poza społeczne i historyczne realia tamtych czasów. To pielgrzymka ludzkości, ludzi obarczonych dramatami narodowymi i osobistymi. Ludzi, do których Bóg kieruje jedno z najczęstszych biblijnych wezwań: „Odwagi! Nie bójcie się!” (Iz 35,4). Wśród nich są niewidomi i głusi, chromi i niemi (Iz 35,5-6). To ludzkość dotknięta przekleństwem grzechu, a w konsekwencji cierpieniem i chorobą. Bóg, przygarniając do siebie swój naród, przygarnia całą grzeszną ludzkość. Odpuszcza grzech i leczy choroby. Wizja Izajasza wykracza poza granice Izraela, czekając na swoje wypełnienie w Jezusie.

 

KTO NAPISAŁ MAŁĄ APOKALIPSĘ


Na przykładzie pierwszego czytania odtwórzmy sposób, w jaki bibliści próbują odtworzyć autorstwo i czas powstania Księgi Izajasza. Przekonamy się, jak skomplikowana jest to materia.

Choć czytanie pochodzi z pierwszej części Księgi Izajasza, jej autorem nie może być Izajasz: • 1. treść dotyczy bowiem wyraźnie czasów, gdy Jerozolima jest już podbita • 2. zamiast gróźb i ostrzeżeń charakteryzujących Księgę Gróźb (tak czasem nazywana jest pierwsza część) zauważymy pocieszenie, charakterystyczne dla drugiej części, zwanej właśnie Księgą Pocieszenia.

CO TO OZNACZA? Można stąd wyciągnąć logiczny wniosek, że Mała Apokalipsa nie jest autorstwa Izajasza ani nie pochodzi z jego czasów. Jest późniejszą wstawką do Księgi Gróźb, pochodzącą z czasów, gdy powstało dzieło Drugiego Izajasza.

KIM BYŁ? To najprawdopodobniej ktoś spośród uczniów Izajasza, który mógł być tak samo wielkim i znanym prorokiem jak Izajasz, ale jego imię pozostaje anonimowe.

 

TWEETY


Niemożliwe jest możliwe: Trysną zdroje wód na pustyni… spieczona ziemia zmieni się w staw, spragniony kraj w krynice wód

Niemożliwe jest możliwe:  Przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą… język niemych wesoło krzyknie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 146,6c-10)

REFREN: Chwal, duszo, Pana, Stwórcę swego

On wiary dochowuje na wieki,

uciśnionym wymierza sprawiedliwość,

chlebem karmi głodnych,

wypuszcza na wolność uwięzionych.

Pan przywraca wzrok ociemniałym,

Pan dźwiga poniżonych,

Pan kocha sprawiedliwych,

Pan strzeże przybyszów.

Ochrania sierotę i wdowę,

lecz występnych kieruje na bezdroża,

Pan króluje na wieki,

Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.

[01][02]

 

PSALM

Alleluja! Ps 146,6c-10

W Psalmie 146 usłyszymy kolejne przykłady tego, że Bóg odmienia los: głodnych, uwięzionych, ociemniałych i poniżonych

PSALM 146 AUTOR: lewita (według LXX, Vg i Peszitty prorocy powygnaniowi: Aggeusz i Zachariasz) • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, ok. III w. przed Chr.  


HALLELE • Wśród psalmów istnieją Hallele: trzynaście psalmów modlitw przewidzianych na określone święta lub sytuacje. Najbardziej znane są • Hallele egipskie albo “mały Hallel” (Psalmy 113-118) wyśpiewywane podczas Święta Paschy • Wielki Hallel to z kolei Psalm 136, odmawiany również raz w roku podczas Paschy, zaraz po małym Hallelu • Poza nimi istnieje trzecia grupa Hallelów: Psalmy 145-150. Psalm 146 ma wyraźny charakter liturgiczny, funkcjonował w kulcie świątynnym jako pieśń uwielbienia. Hallele przewidziane były jako modlitwy poranne • Jeśli spojrzymy na dobór psalmów w Liturgii Godzin, przekonamy się, że podczas jutrzni i w czasie wielkanocnym i dziś dominują psalmy allelujatyczne.  

BÓG RZECZY NIEMOŻLIWYCH • Usłyszymy jeden z psalmów allelujatycznych, Psalm 146, a właściwie jego drugą połowę. W pierwszej, pominiętej części – autor chwali Pana i wymienia powody, dlaczego Go wysławia i dlaczego warto to robić. Druga część Psalmu 146 została wybrana do Liturgii Słowa, gdyż ukazuje Boga, który odwraca los.

 

TWEETY


Niemożliwe jest możliwe: On… chlebem karmi głodnych, wypuszcza na wolność uwięzionych

Niemożliwe jest możliwe:  Pan przywraca wzrok ociemniałym, Pan dźwiga poniżonych

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z listu św. Jakuba Apostoła

(Jk 2,1-5)

Bracia moi, niech wiara wasza w Pana naszego Jezusa Chrystusa uwielbionego nie ma względu na osoby. Bo gdyby przyszedł na wasze zgromadzenie człowiek przystrojony w złote pierścienie i bogatą szatę i przybył także człowiek ubogi w zabrudzonej szacie, a wy spojrzycie na bogato odzianego i powiecie: Usiądź na zaszczytnym miejscu, do ubogiego zaś powiecie: Stań sobie tam albo usiądź u podnóżka mojego, to czy nie czynicie różnic między sobą i nie stajecie się sędziami przewrotnymi? Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym, którzy Go miłują?

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

O prawdziwej bezinteresowności Jk 2,1-5

Św. Jakub stawia bardzo aktualne pytanie: czy tak samo zachowałbyś się wobec kogoś bogatego bądź znanego, gdyby okazało się, że to biedak?

LIST ŚW. JAKUBA • AUTOR: Jakub/jego uczeń • CZAS POWSTANIA: 60/90 r. • SKĄD: Palestyna · DO KOGO: wspólnoty chrześcijańskie pochodzenia żydowskiego


LIST BRATA PAŃSKIEGO Autorstwo Listu św. Jakuba jest przedmiotem dyskusji. Są trzy warianty: Według tradycji autorem jest Jakub, apostoł Jezusa, brat Pański, przełożony wspólnoty jerozolimskiej. Doskonale wyczuwa się jego autorytet oraz znajomość zwyczajów judaizmu Według innej wersji list napisał uczeń Jakuba, tworzący pod koniec I w. Świadczyłaby o tym m.in. doskonała greka, którą posługuje się piszący Najbardziej prawdopodobne z punktu widzenia tradycji i współczesnych badań jest przypisanie listu apostołowi, który posługuje się sekretarzem Z krótkiego pisma przebija praktyczne nauczanie chrześcijańskie (pareneza) na temat życiowych prób i pokus, bogactwa, autentycznej wiary i oczekiwania na przyjście Pana.  

 

DWA WĄTKI Przez cały tekst Listu św. Jakuba nieustannie powracają dwa wątki: pierwszy z nich to troska o biednych i pokornych, często połączona z surowością wobec bogatych drugi kładzie nacisk na spełnianie dobrych uczynków wraz z ostrzeżeniem przed wiarą bezowocną.

BOGACI TO UBODZY Usłyszymy przykład wyrażający troskę Jakuba o biednych. Apel o wiarę, która nie ma mieć względu na osoby, nie ma nic wspólnego z pogardą osoby ludzkiej Zwróćmy uwagę na prośbę Jakuba, by zmienić perspektywę patrzenia na ludzi: by żadnego człowieka nie traktować przez pryzmat statusu społecznego czy majątku. A to pozwoli by po prostu pomagać potrzebującym.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Drugi rozdział Listu św. Jakuba dotyka problemu, z którym borykało się wiele wspólnot chrześcijańskich pierwszych wieków, problemu, z którym mierzymy się do dziś. „Niech wiara wasza w Pana naszego Jezusa Chrystusa uwielbionego nie ma względu na osoby” (Jk 2,1). W kulturze antycznej spojrzenie na osobę zależało ściśle od statusu społecznego i majątkowego jednostki. To oczywiste, że bogatemu i dobrze wykształconemu należało się więcej szacunku i miejsce przed ubogim. Chrześcijaństwo ogłasza w tym względzie prawdziwą rewolucję społeczną. Godności człowieka nie mierzy się już pieniędzmi ani zdobytą edukacją i pochodzeniem, lecz tym, że jest dzieckiem Boga odkupionym krwią Chrystusa (Ga 3,28). Eucharystia jest świętem jedności i godności każdego człowieka, nie może dzielić na biednych i bogatych. Stosując czysto ludzkie kryteria wartościowania, chrześcijanie zapominają, że sam Jezus stał się ubogim (2 Kor 8,9), a Bóg wybrał biednych i uchodzących za nic na swoich świadków dziedziców królestwa (Jk 2,5).

 

TWEETY


Niemożliwe jest możliwe: Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze?

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Marka

(Mk 7,31-37)

Jezus opuścił okolice Tyru i przez Sydon przyszedł nad Jezioro Galilejskie, przemierzając posiadłości Dekapolu. Przyprowadzili Mu głuchoniemego i prosili Go, żeby położył na niego rękę. On wziął go na bok, osobno od tłumu, włożył palce w jego uszy i śliną dotknął mu języka; a spojrzawszy w niebo, westchnął i rzekł do niego: Effatha, to znaczy: Otwórz się! Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić. /Jezus/ przykazał im, żeby nikomu nie mówili. Lecz im bardziej przykazywał, tym gorliwiej to rozgłaszali. I pełni zdumienia mówili: Dobrze uczynił wszystko. Nawet głuchym słuch przywraca i niemym mowę.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

“Effatha” Mk 7,31-37

Jezus uzdrawia głuchoniemego. Wypełnia proroctwa, jest Mesjaszem. Ale przede wszystkim wyprowadza z zamknięcia, mówiąc: “Effatha”

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 60-70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: ok. 30-33 r. • MIEJSCE AKCJI: w pobliżu Jeziora Galilejskiego • BOHATEROWIE: Jezus, głuchoniemy, tłum


NAJSTARSZA Z EWANGELII • Powoli zbliżamy się do punktu centralnego Ewangelii św. Marka, którym jest wyznanie Piotra pod Cezareą Filipową (PATRZ: 8,27-30). Podsumowuje ono pierwszą część (rozdziały 1,1-8,30) i wskazuje na główny temat Marka: odpowiedź na pytanie, kim jest Jezus. Odpowiedź przez głoszone Słowo, które ma moc (PATRZ: dwunasta niedziela zwykła), oraz znaki i cuda (PATRZ: trzynasta niedziela zwykła).

 

PROROCTWO • Jest jeszcze trzecia forma objawienia się Jezusa jako zapowiadanego Mesjasza: odwołanie do proroctw. Osobę i dzieło Jezusa jako urzeczywistnienie się, wypełnienie Pism i proroctw charakteryzuje najbardziej wyraziście Ewangelię wg św. Mateusza, ale taką biblijną argumentację stosują także pozostali, również św. Marek. Nie powiązuje jednak wprost wydarzeń z proroctwami, jak to robi św. Mateusz (dodając na przykład jak zapowiedziało pismo).

UZDROWIENIE GŁUCHONIEMEGO • Usłyszymy o wydarzeniu, w którym Jezus objawia siebie przez cud uzdrowienia głuchoniemegoLiturgia Słowa zwraca nam jednak uwagę na jeszcze jeden aspekt: Jezus wypełnia proroctwo mesjańskie. Jedno z takich proroctw, o Mesjaszu przywracającym słuch, usłyszeliśmy w pierwszym czytaniuZwróćmy też uwagę na inną charakterystyczną dla Marka cechę: tak zwany sekret mesjański.

 

JESZCZE O EWANGELII


• Otwarcie na Słowo. Uzdrowienie głuchoniemego, o którym opowiada, dokonuje się w Galilei, regionie zamieszkanym zarówno przez żydów, jak i pogan. Przypomina swoim opisem inne starożytne uzdrowienia towarzyszące magicznym rytom. W tym przypadku jednak ryt, który jest dość skomplikowany, ma walor symboliczny i wskazuje przede wszystkim na moc osoby Jezusa. Cud dokonuje się na uboczu, z dala od oczu ludzkich, prawdopodobnie w wąskim gronie uczniów (Mk 7,33). Jezus wkłada w uszy chorego swoje palce i dotyka jego języka swoją śliną. Wzniesione w górę oczy przypominają krótką, pełną ufności modlitwę skierowaną do Ojca (Mk 6,41). Aramejskie „Effatha”, „otwórz się!” skierowane jest do chorych miejsc, lecz i do chorego człowieka. Potrzebuje on otwarcia na Boże słowo, moc i bliskość, które przynosi ze sobą Jezus. Efekt jest natychmiastowy: uszy się otwierają, a język rozwiązuje się, tak że człowiek ten mógł prawidłowo mówić (Mk 7,35).

 • Sekret mesjański. Po cudzie następuje nakaz Jezusa, aby nie rozpowiadać nikomu tego, co się wydarzyło. Nakaz ma nie tyle uchronić Jezusa przed przedwczesnym rozgłosem, ile zapobiec błędnemu identyfikowaniu Go z wędrownym uzdrowicielem. Jezus to ktoś więcej niż tylko uzdrowiciel. To Syn Boży (Mk 15,39). Miłość, z jaką leczy On ludzkie grzechy i choroby, przyciąga do niego wciąż nowe tłumy. Sprawia, że ludzie mówią o Nim z podziwem: «Dobrze uczynił wszystko. Nawet głuchym słuch przywraca i niemym mowę» (Mk 7,37).  

 

TRANSLATOR


Pierwsze czytanie z Księgi Izajasza i Ewangelię Marka łączy coś więcej niż tylko wspólny temat uzdrowienia. Ewangelista dla opisania głuchoniemego używa greckiego mogilalos (mówiący z trudem) (7,32), które nie występuje nigdzie w NT, pojawia się natomiast w odczytanym dzisiaj tekście Iz 35,6. Marek świadomie nawiązuje do Księgi Izajasza, widząc w Jezusie wypełnienie zapowiedzi prorockich.

 

TWEETY


Niemożliwe jest możliwe: Rzekł do niego: “Effatha”… Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić

 

TWEETY



 

 


TRENDY


#NieBójcieSię

[Jezus] Spojrzał w niebo, jakby chciał powiedzieć: „Nie patrz w dół! (Augustyn Pelanowski OSPPE)

Od czasu, gdy Chrystus zwyciężył śmierć, żaden optymizm nie jest w Kościele przesadą. (ks. Józef Tischner)

 

[Pewien drobny człowiek bał się,] że będzie szedł kiedyś ulicą, podejdzie paru panów, powiedzą: spływaj mały i krzywdę zrobią żonie. (…) [Poszedł do trenera:] – Co, chciałby się pan nauczyć bić? – Nie tyle się nauczyć bić… Ja chciałbym, żeby pan mi parę razy dał w głowę. Żebym ja się tego przestał bać. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

 

 

#EffathaOtwórzSię!

Czy chciałbyś, by ktoś ci plunął w twarz? Zapewne nie. Gdyby jednak to plunięcie po oczach miało przynieść ci uzdrowienie z raka, uleczenie wrzodów, usunięcie katarakty, czy cokolwiek innego. (…) To już inna sytuacja – powiesz. (ks. Zbigniew Paweł Maciejewski)

 

Zauważmy, głuchoniemy nie przyszedł do Pana Jezusa z własnej woli. Przyprowadzono go. Głuchoniemotę wielu chrześcijan objawiają podobne symptomy: przyjmują oni rolę skorumpowanych sędziów albo są sparaliżowani; wiara ich przypomina skorupę, w której jest ukryta jak orzech. Jest tylko dla nich. Jest formą najgorszego z egoizmów. Jest antyzbawcza. (o. dr Ignacy Kosmana OFM Conv., “Idziemy”, 6 września 2009 r.)

 

(…) przecież mamy dwoje uszu, a tylko jeden język, aby dwukrotnie więcej słuchać niż mówić… Podobnie jest z naszą modlitwą. Wydaje się nam, że trzeba tylko mówić, dużo mówić do Boga. Dla życia z wiary ważniejsze jest zamilknąć i słuchać, trwać w obecności Bożej i być gotowym przyjąć Jego słowo. (ks. Ludwik Warzybok, Niedziela Ogólnopolska 37/2000)

 

STO SŁÓW


Kiedy ludziom przeżywającym największą historyczną klęskę prorok obwieszcza: przyjdzie Boża odpłata (PIERWSZE CZYTANIE), mówi o czymś innym niż odzyskanie niepodległości, o czymś, co wręcz niemożliwe: trysną zdroje wód na pustyni. Trudno na te zapowiedzi spojrzeć inaczej, niż jak na dobrotliwą metaforę, ostatecznie proroctwo mesjańskie.

Jednak nadzieja, która w pierwszym czytaniu miała czas przyszły (Przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą) PSALMIE zyskuje czas teraźniejszy: Pan przywraca wzrok ociemniałym, Pan dźwiga poniżonych. Bo Bóg odwraca los, niemożliwe staje się możliwe. Jeśli czyni to Jezus (EWANGELIA), to znak, że Królestwo obiecane naprawdę nadeszło.

Pytanie tylko czy nadeszło dla mnie. Czy potrafię jak Bóg (DRUGIE CZYTANIE) nie patrzeć na status osoby, lecz widzieć po prostu człowieka.

1/6
Uzdrowienie głuchoniemego w Dekapolis, Bartholomeus Breenbergh, 1635 r., Luwr, Paryż
2/6
Uzdrowienie głuchoniemego, Mistrz Müstair, ok. 830 r., kościół św. Jana w Müstair, Szwajcaria
3/6
Chrystus jako Zbawca, El Greco, m. 1610 a 1614 r., Muzeum El Greco, Toledo, Hiszpania
4/6
Uzdrowienie ślepca, Carl Bloch, 1871 r.
5/6
Chrystus uzdrawia ślepca, Lucas van Leyden, 1531 r., Ermitaż, Petersburg, Rosja
6/6
Chrystus uzdrawiajacy ślepca, El Greco, 1570 r., Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXII zwykła B

Nie ma nic gorszego niż prawo, które pozostaje tylko literą

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA DRUGA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR: Zielony • KOLEKTA: Modlimy się, aby Bóg umocnił w nas miłość do Niego i dał nam wzrastać w pobożności CZYTANIA: Księga Powtórzonego Prawa 4,1-2.6-8 Psalm 15,1-5 • List św. Jakuba Apostoła 1,17-18.21b-22.27 Ewangelia wg św. Marka  7,1-8.14-15.21-23

 

CHMURA SŁOWA   Jutro Niedziela - XXII zwykła B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Powtórzonego Prawa

(Pwt 4,1-2.6-8)

Mojżesz powiedział do ludu izraelskiego: A teraz, Izraelu, słuchaj praw i nakazów, które uczę was wypełniać, abyście żyli i doszli do posiadania ziemi, którą wam daje Pan, Bóg waszych ojców. Nic nie dodacie do tego, co ja wam nakazuję, i nic z tego nie odejmiecie, zachowując nakazy Pana, Boga waszego, które na was nakładam. Strzeżcie ich i wypełniajcie je, bo one są waszą mądrością i umiejętnością w oczach narodów, które usłyszawszy o tych prawach powiedzą: Z pewnością ten wielki naród to lud mądry i rozumny. Bo któryż naród wielki ma bogów tak bliskich, jak Pan, Bóg nasz, ilekroć Go wzywamy? Któryż naród wielki ma prawa i nakazy tak sprawiedliwe, jak całe to Prawo, które ja wam dziś daję?

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Nic dodać, nic ująć Pwt 4,1-2.6-8

Mojżesz wzywa Izraelitów do zachowania prawa. Bo pochodzi od Boga. “Nic nie dodacie do tego, co ja wam nakazuję, i nic z tego nie odejmiecie”

KSIĘGA POWTÓRZONEGO PRAWA • AUTOR: kapłan lub lewita, przedstawiciel szkoły deuteronomistycznej (wyjaśnienie poniżej) • CZAS POWSTANIA: VII-VI w. przed Chr.

KATEGORIA: przemowa • KTO MÓWI: Mojżesz ADRESACI: lud Izraela • MIEJSCE: pustynia w Arabie • CZAS AKCJI: XII w. przed Chr.


TESTAMENT MOJŻESZA • Wprawdzie Księga Powtórzonego Prawa należy do Pięcioksięgu,  różni się jednak od pozostałych ksiąg. Nie dominuje tu narracja, jak w przypadku Księgi Rodzaju czy Wyjścia. Powtórzone Prawo (gr. deuteronomium) to inaczej kopia Księgi Prawa Mojżesza, którą przyszli królowie Izraela mają sobie sporządzić i którą mają się kierować (Pwt 17,18). Nazwa księgi sugeruje również, że mamy tu do czynienia z przypomnieniem i wyjaśnieniem Prawa danego na Synaju. Hebrajska nazwa księgi – Debarim (dosłownie: ‘Słowa’) wskazuje na charakter księgi: słuchamy tu mów Mojżesza. Księga Powtórzonego Prawa to w istocie mowa pożegnalna i testament wielkiego prawodawcy pozostawiony Izraelowi w przeddzień wejścia do Ziemi Obiecanej.

PIERWSZA MOWA • Księga składa się z czterech wielkich mów Mojżesza. Usłyszymy dziś fragment pierwszej z nich. Mowa ta jest w całości opowieścią-przypomnieniem dotychczasowej wędrówki ludu: od góry Horeb, przez Kadesz, kraj Moabitów i Ammonitów, aż do podziału Zajordania i osiedlenia się tam trzech pokoleńRozdział czwarty to finał mowy Mojżesza  • przypomina on nakazy Pana z Horebuostrzega przed bałwochwalstwem i apeluje o pamięć – by Izrael nie zapomniał o rzeczach, które widziały twe oczy.

ZANIM USŁYSZYSZ • W najbliższą niedzielę usłyszymy początek czwartego rozdziału, fragment, który jest apelem o wierność Prawu danemu przez Boga. Zwróćmy uwagę, że prawa i nakazy, o których mówi dziś Mojżesz, traktuje się niemal jak osobę: dają one życie i szczęście w ziemi obiecanej, mają mieszkać w sercu Izraela. Prawo to ucieleśniona miłość i troska Boga, to niemal wcielenie Boga,  to Jego Słowo. Podobnie jak Boga, trzeba kochać Jego prawo.

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


W pierwszym czytaniu powtarza się dobrze znane Szema Izrael, które znajdujemy także na początku modlitwy, recytowanej przez pobożnych Żydów trzy razy dziennie: Słuchaj Izraelu, Pan Bóg jest jeden, trzeba go kochać całym sercem, umysłem i duszą (Pwt 6, 4-5).

 

CZY WIESZ, ŻE…


Szkoła deuteronomistyczna, z której wywodzi się autor Księgi Powtórzonego Prawa, działała w Izraelu od czasów króla Ezechiasza przez okres wyganiania i po powrocie z niego. Spod piór prócz Pwt wyszła także tzw. historia deuteronomistyczna (od Sdz do 1-2 Krl). Działali w niej historycy i pisarze skupieni przy dworze królewskim, inspirowani reformami Ezechiasza i Jozjasza oraz nauczaniem proroków z Królestwa Północnego (Amos, Ozeasz). Szkoła interesowała się przyczynami upadku Izraela, upatrując ich w stopniowej korozji monarchii, niewierności królów oraz bałwochwalstwie szerzącym się w kraju. Deuteronomiści na pierwszym miejscu stawiają Przymierze Synajskie, wierność Prawu oraz prawowity kult sprawowany jedynie w Świątyni Jerozolimskiej. Historia Izraela streszcza się w stale powtarzającej się sekwencji: grzech – kara – wołanie o wybawianie – interwencja Boża. Tylko szczere nawrócenie i wierność Prawu gwarantują przyszłość Izraela.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 15,1-5)

REFREN: Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto zamieszka na Twej górze świętej? Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie i mówi prawdę w swym sercu, kto swym językiem oszczerstw nie głosi.   Kto nie czyni bliźniemu nic złego, nie ubliża swoim sąsiadom, kto za godnego wzgardy uważa złoczyńcę, ale szanuje tego, kto się boi Pana.   Kto dotrzyma przysięgi dla siebie niekorzystnej, kto nie daje swych pieniędzy na lichwę i nie da się przekupić przeciw niewinnemu. Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.

[01][02]

 

PSALM

Zamieszkać na górze Ps 15,1-5

Zanim wierni weszli do Świątyni, prosili kapłanów o wstęp. Ci przypominali, co trzeba zrobić, by “zamieszkać na górze”. A streszczał to właśnie Psalm 15

PSALM 15 AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: przedwygnaniowy, przed 586 r. przed Chr.


LITURGIA WEJŚCIA • Psalm 15 kwalifikuje się jako część tzw. liturgii wejścia, która odbywała się przed bramami Świątyni Jerozolimskiej. Stojący tam wierni, pielgrzymi, kierowali do kapłanów prośbę o wstęp na teren sanktuarium. Ci z kolei przypominali prawa obowiązujące wstępujących, a dotyczące osobistej świętości, obowiązków wobec Boga i bliźnich. Restrykcje związane z prawem wstępu na teren Świątyni potwierdzają wykopaliska w Świątyni Jerozolimskiej, znalezione tablice, na których zabrania się poganom przekraczania wyznaczonych im granic miejsc świętych. Świętość Boga domaga się świętości wiernych.

KTO SIĘ NIE ZACHWIEJE? • Usłyszymy dziś niemal cały Psalm 15. Zaraz na początku padnie pytanie: Kto zamieszka na Twej górze świętej? Odpowiedź psalmisty wskaże na na trzy rzeczy: postępować według Prawa, czynić sprawiedliwość, mówić prawdę. W strofie drugiej odpowiedź jest rozwijana: nie czynić zła bliźniemu, nie walczyć z sąsiadami, oddzielić się od złoczyńców, a szukać tych, którzy się boją Pana. Wymagania stają się coraz większe. W strofie trzeciej od wiernego oczekuje się wierności niekorzystnym przysięgom, niepożyczania na lichwiarski procent i nieprzyjmowania łapówek. W zamian wierzący zyskuje stabilne życie w Bożej bliskości.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z listu św. Jakuba Apostoła

(Jk 1,17-18.21b-22.27)

Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępują z góry, od Ojca świateł, u którego nie ma przemiany ani cienia zmienności. Ze swej woli zrodził nas przez słowo prawdy, byśmy byli jakby pierwocinami Jego stworzeń. a przyjmijcie w duchu łagodności zaszczepione w was słowo, które ma moc zbawić dusze wasze. Wprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie. Religijność czysta i bez skazy wobec Boga i Ojca wyraża się w opiece nad sierotami i wdowami w ich utrapieniach i w zachowaniu siebie samego nieskalanym od wpływów świata.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Wiara to konkret Jk 1,17-18.21b-22.27

Rozpoczynamy lekturę Listu św. Jakuba. I on przestrzega przed faryzeizmem. Religijność musi się wyrażać w konkretnych czynach. Jakich?

LIST ŚW. JAKUBA • AUTOR: Jakub/jego uczeń • CZAS POWSTANIA: 60/90 r. • SKĄD: Palestyna · DO KOGO: wspólnoty chrześcijańskie pochodzenia żydowskiego


LIST BRATA PAŃSKIEGO Autorstwo Listu św. Jakuba jest przedmiotem dyskusji. Są trzy warianty: Według tradycji autorem jest Jakub, apostoł Jezusa, brat Pański, przełożony wspólnoty jerozolimskiej. Doskonale wyczuwa się jego autorytet oraz znajomość zwyczajów judaizmu Według innej wersji list napisał uczeń Jakuba, tworzący pod koniec I w. Świadczyłaby o tym m.in. doskonała greka, którą posługuje się piszący Najbardziej prawdopodobne z punktu widzenia tradycji i współczesnych badań jest przypisanie listu apostołowi, który posługuje się sekretarzem Z krótkiego pisma przebija praktyczne nauczanie chrześcijańskie (pareneza) na temat życiowych prób i pokus, bogactwa, autentycznej wiary i oczekiwania na przyjście Pana.  

 

LIST JAK HOMILIA Istotę listu stanowi seria pouczeń moralnych, często dość luźno ze sobą powiązanych. Widać to na przykładzie pierwszego rozdziału listu. Zanim pojawią się słowa z dzisiejszego czytania, apostoł mówi o  doświadczeniach i pokusach, które prowadzą do dojrzałej wiary (1,2-4), potem o potrzebie poszukiwania prawdziwej mądrości (1,5-8) ubóstwie i bogactwie (1,12-15) kontrolowaniu swojego języka i gniewu (1,19-21).

 

SŁOWO W CZYN Przez cały tekst Listu św. Jakuba nieustannie powracają dwa wątki: pierwszy z nich to troska o biednych i pokornych, często połączona z surowością wobec bogatych drugi kładzie nacisk na spełnianie dobrych uczynków wraz z ostrzeżeniem przed wiarą bezowocną Te dwa tematy dostrzeżemy również w dzisiejszym czytaniu. Zwróćmy uwagę, jak św. Jakub harmonijnie je łączy, gdy apeluje na początku, byśmy dostrzegali dary, które otrzymujemy od Boga.

 

KRÓTKA WIADOMOŚĆ TEKSTOWA


Do wszystkich tych, którzy religijność sprowadzają do rytuałów, a sumienie chcą zostawić w kościołach, św. Jakub pisze:

Religijność czysta i bez skazy wobec Boga i Ojca wyraża się w opiece nad sierotami i wdowami w ich utrapieniach i w zachowaniu siebie samego nieskalanym od wpływów świata.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Tych, w których sercach zostało zasiane słowo Boże, Jakub nazywa pierwocinami stworzeń Greckie aparche oznacza ‘pierwszy plon’, który Izrael w Ziemi Obiecanej oddawał Panu jako znak, że wszystko, co mają, jest darem Bożym i należy do Niego (Lb 15,18-21) Chrystus Zmartwychwstały nazywany jest pierwszym plonem spośród tych, którzy pomarli (PATRZ: 1 Kor 15,20); pierwszym, który otwiera drogę dla innych Chrześcijanie posłuszni Słowu Ewangelii, która jest ich Nowym Prawem, są szczególną własnością Pana i pociągają ku Niemu innych. Są pierwszym plonem, który zapowiada żniwo czasów ostatecznych.

 

TWEETY


Jakub wzywa do przyjmowania darów od Boga: Każde dobro, jakie otrzymujemy, i wszelki dar doskonały zstępuje z góry

Jakub o tym, który z darów jest pierwszy: Ze swej woli zrodził nas przez słowo prawdy

Nie tylko Jezus walczy z faryzeizmem: Wprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Marka

(Mk 7,1-8.14-15.21-23)

Zebrali się u Niego faryzeusze i kilku uczonych w Piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy. I zauważyli, że niektórzy z Jego uczniów brali posiłek nieczystymi, to znaczy nie obmytymi rękami. Faryzeusze bowiem, i w ogóle Żydzi, trzymając się tradycji starszych, nie jedzą, jeśli sobie rąk nie obmyją, rozluźniając pięść. I /gdy wrócą/ z rynku, nie jedzą, dopóki się nie obmyją. Jest jeszcze wiele innych /zwyczajów/, które przejęli i których przestrzegają, jak obmywanie kubków, dzbanków, naczyń miedzianych. Zapytali Go więc faryzeusze i uczeni w Piśmie: Dlaczego Twoi uczniowie nie postępują według tradycji starszych, lecz jedzą nieczystymi rękami? Odpowiedział im: Słusznie prorok Izajasz powiedział o was, obłudnikach, jak jest napisane: Ten lud czci Mnie wargami, lecz sercem swym daleko jest ode Mnie. Ale czci Mnie na próżno, ucząc zasad podanych przez ludzi. Uchyliliście przykazanie Boże, a trzymacie się ludzkiej tradycji, /dokonujecie obmywania dzbanków i kubków. I wiele innych podobnych rzeczy czynicie/. Potem przywołał znowu tłum do siebie i rzekł do niego: Słuchajcie Mnie, wszyscy, i zrozumiejcie! Nic nie wchodzi z zewnątrz w człowieka, co mogłoby uczynić go nieczystym; lecz co wychodzi z człowieka, to czyni człowieka nieczystym. Z wnętrza bowiem, z serca ludzkiego pochodzą złe myśli, nierząd, kradzieże, zabójstwa, cudzołóstwa, chciwość, przewrotność, podstęp, wyuzdanie, zazdrość, obelgi, pycha, głupota. Całe to zło z wnętrza pochodzi i czyni człowieka nieczystym.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Spór o tradycję Mk 7,1-8.14-15.21-23

Litera prawa może człowieka zamknąć w getcie. Dlatego Jezus zakwestionował wiele z dawnych tradycji, by pokazać to, co w prawie najważniejsze

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 60-70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: ok. 30-33 r. • MIEJSCE AKCJI: Galilea • BOHATEROWIE: Jezus, faryzeusze, apostołowie


NAJSTARSZA Z EWANGELII • Po kilku tygodniach wracamy do lektury Ewangelii według św. Marka. Przypomnijmy: to najstarsza z Ewangelii, z której korzystać mieli także Łukasz i Jan • Punktem centralnym Ewangelii jest wyznanie Piotra pod Cezareą Filipową (PATRZ: 8,27-30). Podsumowuje ono pierwszą część (rozdziały 1,1-8,30) i wskazuje na główny temat Marka: kim jest Jezus • W drugiej części Jezus wyjaśnia uczniom swoją misję przez odwołanie do cierpiącego i uwielbionego Syna Człowieczego i wyraźnie wzywa do wejścia do Królestwa Bożego.

ZROZUMIEĆ KRÓLESTWO BOŻE • Ostatnim fragmentem sprzed “przerwy Janowej” był ten z szóstego rozdziału, kiedy Jezus wysłał uczniów na odpoczynek, podczas gdy sam nie przestawał głosić Ewangelii (PATRZ: XVI niedziela zwykła). Pomijamy Markową wersję cudu rozmnożenia chleba wydarzenie, gdy Jezus chodzi po Jeziorze i uzdrowienia w krainie Genezaret W tych wszystkich wydarzeniach Jezus przez cuda objawia się jako Mesjasz i zaprasza swoich uczniów do zrozumienia Królestwa Bożego.

SPOTKANIE U JEZUSA • Usłyszymy trzy fragmenty z siódmego rozdziału. Dotyczą spotkania-posiłku u Jezusa, na którym byli obecni uczniowie oraz  przybyli z Jerozolimy faryzeuszePodczas posiłku dochodzi do sporu. To, że niektórzy z… uczniów brali posiłek nieczystymi, to znaczy nieobmytymi rękami, staje się powodem burzliwej dyskusji. Kwestia dotyczy kolejno trzech rzeczy:obmycia rąk (nakazane przez tradycję starszych)relacji: tradycja ludzka a przykazanie Bożeproblemu rytualnej nieczystości określonych potraw.

 

JESZCZE O EWANGELII


Prawa czystości skrupulatnie przestrzegane przez faryzeuszy miały uczynić z Izraela naród święty, lud kapłański, według zapowiedzi samego Boga (Wj 19,16). Miały także przygotować Izrael na przyjście MesjaszaTymczasem Mesjasz, stanąwszy na ziemi, zakwestionował faryzejską gorliwość o Prawo. DLACZEGO?

W opinii Jezusa Prawa i rytuały, które w istocie swej miały prowadzić do Boga, stały się gettem, w którym część pobożnych Żydów zamknęła się, uznawszy innych za nieczystych, pogan. W ten sposób sprzed ich oczu zniknęło zupełnie przykazanie miłości bliźniego, które jest sercem Prawa (Lb 19,18).

Jezus, chcąc na nowo zgromadzić dzieci Boże w jedno, znosi prawa rytualnej czystości i separacji, bo one wykopują przepaść między Żydami i poganami. Drobiazgowe przestrzeganie 613 przykazań Prawa odchodzi w przeszłość. Pozostaje to, co stanowiło sens Prawa: czyste serce zdolne do miłości Boga i bliźniego.

 

TWEETY


 

TRENDY


#OWasObłudnikach

Komu wydaje się, że jest zdrowy, nigdy nie rozpocznie leczenia, a niewidzialna choroba będzie czynić postępy (ks. Mariusz Pohl)

 

Stanisław Jerzy Lec, wspaniały polski aforysta, pisał: „Łatwiej przyznać nagrodę niż rację”. (ks. Janusz Mastalski)

Można tak po­kochać krzyż, że się zre­zyg­nu­je z zejścia z krzyża w dniu zmartwychwstania. (ks. Józef Tischner)

W czasie pielgrzymek papieskich  do  Polski  widzieliśmy  polityków  zasiadających  w pierwszych rzędach przy papieżu, a potem głosujących za aborcją. Obłuda, hipokryzja to dwulicowość. (bp Ignacy Dec)

Oto chłopcy kopią piłkę na podwórku. (…) Nagle słychać brzęk tłuczonej szyby, piłka ląduje w oknie. Gdy poszkodowany gospodarz usiłuje ustalić, kto wybił szybę, winnych nie ma. (…) Nie możemy w umywaniu rąk naśladować ani Piłata (…), ani Żydów ostro zganionych przez Jezusa. Naszym niedościgłym wzorem jest sam Zbawiciel umywający nie swoje ręce, lecz nogi uczniów. (ks. Edward Staniek)

(…) Pasek przez kilka dni był nieprzytomny, co nazwał „chorobą z przepicia”. Tak się biedak schlał, że stracił przytomność na kilka dni. Kiedy się obudził – a była to wigilia któregoś ze świąt maryjnych – żona chciała mu dać zupę na maśle, a wtedy on się oburzył, że mu w dzień postu taką zupę daje. (bp Grzegorz Ryś, Wiara z lewej, prawej i Bożej strony, wyd. WAM)

 

#NakazyBogaSąWasząMądrością

Otwieram słownik wyrazów bliskoznacznych. 42 odpowiedniki słowa „mądry”, zestawione w dziewięć grup. Dla ilustracji przepisuję niektóre: ostrożny, rozważny, pomysłowy, przebiegły, chytry, cwany, rozumny, rzeczowy, pojętny, wykształcony. Jak różne, aż do granic przeciwności znaczenia! (ks. Tomasz Horak)

 

(…) Kościół nie mówi tak: Zachowuj teraz przykazania to KIEDYŚ dostaniesz życie. (…), To tak jakby ci chłopak powiedział: słuchaj, proponuję ci małżeństwo. Będziesz ze mną miała pięćdziesiąt lat piekła, ale na emeryturze będę ci herbatę podawał do łóżka. (…) no ty głupi jesteś? Chcę być TERAZ szczęśliwa. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

 

STO SŁÓW


Prawo Boga to nie pusta i bezduszna litera przepisu. Przekonuje o tym Mojżesz, mówiąc, że Prawo to słowo, które pochodzi od Boga, przekonuje też św. Jakub. Przyjmijcie zaszczepione w was słowo pisze. Z jednej strony, wierność Słowu daje konkretne efekty, niczym trudna to zastąpienia strategia. Z drugiej, dopiero przyjęcie daru Słowa, a nie pusta deklaracja, stanowi o religijności. Kiedy wierni chcieli wejść do świątyni, musieli odpowiedzieć na pytanie, czy są religijni, w konkretnych czynach (PSALM). I znów potwierdza to Jakub, gdy apeluje: Wprowadzajcie zaś słowo w czyn.

Nie ma nic gorszego niż prawo, które pozostaje tylko literą, gdy słuchacz Słowa oszukuje samego siebie. Faryzeusze tak ściśle przestrzegali każdego najdrobniejszego z 613 przepisów prawnych, że przestali widzieć, co jest ich istotą. A wielu z nas wiary, daru Boga, nie przemienia na konkret życia.

1/5
Figura Mojżesza na Studni Patriarchów, Claus Sluter, 1395–1404 r., Dijon, Francja
2/5
Prorok Mojżesz na rosyjskiej ikonie, XVIII w.
3/5
Św. Marek, Jusepe Leonardo, ok. 1630, Bowes Museum, Barnard Castle, Wielka Brytania
4/5
Ewangeliści przedstawieni na pergaminie, fragment, św. Marek po lewej, ok. 820 r.
5/5
Św. Jakub Mniejszy, El greco, m. 1610 a 1614 r., Museo de El Greco, Toledo, Hiszpania
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >