Nasze projekty

Jutro Niedziela – XXIII zwykła B

Kiedy to, co niemożliwe, staje się możliwe – wiedz, że to Jezus

Reklama

Kiedy ludziom przeżywającym największą historyczną klęskę prorok obwieszcza: przyjdzie Boża odpłata (PIERWSZE CZYTANIE), mówi o czymś innym niż odzyskanie niepodległości, o czymś, co wręcz niemożliwe: trysną zdroje wód na pustyni. Trudno na te zapowiedzi spojrzeć inaczej, niż jak na dobrotliwą metaforę, ostatecznie proroctwo mesjańskie.

Jednak nadzieja, która w pierwszym czytaniu miała czas przyszły (Przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą) w PSALMIE zyskuje czas teraźniejszy: Pan przywraca wzrok ociemniałym, Pan dźwiga poniżonych. Bo Bóg odwraca los, niemożliwe staje się możliwe. Jeśli czyni to Jezus (EWANGELIA), to znak, że Królestwo obiecane naprawdę nadeszło.

Reklama
Reklama

Pytanie tylko czy nadeszło dla mnie. Czy potrafię jak Bóg (DRUGIE CZYTANIE) nie patrzeć na status osoby, lecz widzieć po prostu człowieka.

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA TRZECIA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR: zielony • KOLEKTA: Modlimy się, aby Bóg obdarzył nas prawdziwą wolnością i wiecznym dziedzictwem CZYTANIA: Księga Izajasza 35,4-7a Psalm 146,6c-10 • List św. Jakuba Apostoła 2,1-5 Ewangelia wg św. Marka  7,31-37

Reklama
Reklama

CHMURA SŁOWA

 

Jutro Niedziela - XXIII zwykła B

Reklama

#EFFATHA W Ewangelii usłyszymy o uzdrowieniu głuchoniemego. Pierwsze czytanie to pewnego rodzaju zapowiedź tego wydarzenia, gdy prorok powie: Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy jak jeleń wyskoczy i język niemych wesoło krzyknie.

#ODWRÓCIĆ LOS   Liturgia Słowa idzie jeszcze dalej. Powie o Bogu, który człowiekowi w zgliszczach obiecuje odmianę losu, otwiera możliwość niemożliwego.

[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

Mała Apokalipsa Iz 35,4-7a

 

Mieszkańcom Jerozolimy pozostało wygnanie, świadomość zniszczonego miasta i państwa. A Bóg mówi do nich: “Przyjdzie odpłata”

 

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: okres wygnania (586-538 r. przed Chr.)

KATEGORIA: wizja apokaliptyczna • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici


KSIĘGA PROROCKA • Księga Izajasza jest pierwszą i najważniejszą z ksiąg prorockich. Składa się z 66 rozdziałów. Chociaż cechuje ją jedność teologiczna, zwykle dzieli się ją na trzy oddzielne części, którym przypisuje się różne autorstwo i czas powstania. Adresatami każdej z nich są Izraelici w różnej sytuacji swojego narodu • Pierwsza część dotyczy Izraela przed wygnaniem, bliskiego upadku z powodu niewierności – autorem jest sam Izajasz (rozdziały 1-39) • Druga skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu (Deutero-Izajasz, rozdziały 40-55) • Trzecia powstała już po powrocie z wygnania (Trito-Izajasz, rozdziały 56-66). Ale kim jest autor czytania, które usłyszymy? PATRZ: KTO NAPISAŁ MAŁĄ APOKALIPSĘ

MAŁA APOKALIPSA • Rozdziały 34 i 35 to tak zwana Mała Apokalipsa. Powstała w czasach klęski. Królestwo Judy przestało istnieć, Izraelici przebywali na wygnaniu w Babilonie, a Jerozolima została zniszczona. Sprawcą największych upokorzeń Izraelitów był Edom To wówczas powstaje Mała Apokalipsa (całość przeczytaj tu), proroctwo, które zapowiadało ostateczną walkę wojsk niebieskich z narodami pogańskimi (przede wszystkim z Edomem) zwycięstwo Boga i ostateczny sąd, który przywróci Jerozolimie chwałę.

ODWRÓCENIE LOSU • Usłyszymy fragment kończący Małą Apokalipsę tę jej część, która zapowiada triumf Jerozolimy w nieokreślonej przyszłościZauważmy, że ostateczne zwycięstwo którego zapowiedź jest pisana w czasach potwornej klęski wpisane jest w obietnice odwrócenia losu rzeczywistości. Dotyczy nie tylko odzyskania niepodległości, powrotu Jerozolimy. Głusi zaczną słyszeć, niewidomi widzieć, pustynie staną się ziemiami żyznymi. To powoduje, że Apokalipsa Izajasza dotyczy czegoś więcej niż rzeczywistości historycznej – zapowiedzią zbawienia.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Opustoszała Jerozolima. Zaledwie cztery wersy dzisiejszego pierwszego czytania stanowią część pieśni o Bogu Mścicielu, obejmującej rozdziały 34 i 35 Księgi Izajasza. Jej pierwsza część ogłasza zemstę Boga, która dotknie Edom, państwo sąsiadujące z Izraelem i połączone z nim trudną historią wojen i konfliktów (Iz 34). Ich punktem kulminacyjnym był 587 r. przed Chr., kiedy Edom (wspólnie z Babilonią) obległ Jerozolimę, doprowadzając do jej zdobycia i zniszczenia. W wyniku wyniszczających wojen sąsiad Judy zapanował także nad południem kraju i szlakami, którymi pielgrzymi zmierzali do Miasta Świętego. Wzgórze pustynne opustoszało.

• Pielgrzymka na Syjon. O szlakach pielgrzymich, które znowu zapełnią się wiernymi, mówi druga część Bożej obietnicy (Iz 35). Pustynia zamieniająca się w jezioro i spieczona ziemia wytryskująca źródłami to obraz ożywających południowych szlaków Izraela (Iz 35,1-2.7). Na wzgórze świątynne zmierza rzesza pielgrzymów, która opisywana jest językiem wykraczającym daleko poza społeczne i historyczne realia tamtych czasów. To pielgrzymka ludzkości, ludzi obarczonych dramatami narodowymi i osobistymi. Ludzi, do których Bóg kieruje jedno z najczęstszych biblijnych wezwań: „Odwagi! Nie bójcie się!” (Iz 35,4). Wśród nich są niewidomi i głusi, chromi i niemi (Iz 35,5-6). To ludzkość dotknięta przekleństwem grzechu, a w konsekwencji cierpieniem i chorobą. Bóg, przygarniając do siebie swój naród, przygarnia całą grzeszną ludzkość. Odpuszcza grzech i leczy choroby. Wizja Izajasza wykracza poza granice Izraela, czekając na swoje wypełnienie w Jezusie.

KTO NAPISAŁ MAŁĄ APOKALIPSĘ


Na przykładzie pierwszego czytania odtwórzmy sposób, w jaki bibliści próbują odtworzyć autorstwo i czas powstania Księgi Izajasza. Przekonamy się, jak skomplikowana jest to materia.

Choć czytanie pochodzi z pierwszej części Księgi Izajasza, jej autorem nie może być Izajasz: • 1. treść dotyczy bowiem wyraźnie czasów, gdy Jerozolima jest już podbita • 2. zamiast gróźb i ostrzeżeń charakteryzujących Księgę Gróźb (tak czasem nazywana jest pierwsza część) zauważymy pocieszenie, charakterystyczne dla drugiej części, zwanej właśnie Księgą Pocieszenia.

CO TO OZNACZA? Można stąd wyciągnąć logiczny wniosek, że Mała Apokalipsa nie jest autorstwa Izajasza ani nie pochodzi z jego czasów. Jest późniejszą wstawką do Księgi Gróźb, pochodzącą z czasów, gdy powstało dzieło Drugiego Izajasza.

KIM BYŁ? To najprawdopodobniej ktoś spośród uczniów Izajasza, który mógł być tak samo wielkim i znanym prorokiem jak Izajasz, ale jego imię pozostaje anonimowe.

TWEETY


Niemożliwe jest możliwe: Trysną zdroje wód na pustyni… spieczona ziemia zmieni się w staw, spragniony kraj w krynice wód

Niemożliwe jest możliwe:  Przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą… język niemych wesoło krzyknie

[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

PSALM

Alleluja! Ps 146,6c-10

 

W Psalmie 146 usłyszymy kolejne przykłady tego, że Bóg odmienia los: głodnych, uwięzionych, ociemniałych i poniżonych

PSALM 146 AUTOR: lewita (według LXX, Vg i Peszitty prorocy powygnaniowi: Aggeusz i Zachariasz) • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, ok. III w. przed Chr.  


HALLELE • Wśród psalmów istnieją Hallele: trzynaście psalmów modlitw przewidzianych na określone święta lub sytuacje. Najbardziej znane są • Hallele egipskie albo “mały Hallel” (Psalmy 113-118) wyśpiewywane podczas Święta Paschy • Wielki Hallel to z kolei Psalm 136, odmawiany również raz w roku podczas Paschy, zaraz po małym Hallelu • Poza nimi istnieje trzecia grupa Hallelów: Psalmy 145-150. Psalm 146 ma wyraźny charakter liturgiczny, funkcjonował w kulcie świątynnym jako pieśń uwielbienia. Hallele przewidziane były jako modlitwy poranne • Jeśli spojrzymy na dobór psalmów w Liturgii Godzin, przekonamy się, że podczas jutrzni i w czasie wielkanocnym i dziś dominują psalmy allelujatyczne.  

BÓG RZECZY NIEMOŻLIWYCH • Usłyszymy jeden z psalmów allelujatycznych, Psalm 146, a właściwie jego drugą połowę. W pierwszej, pominiętej części – autor chwali Pana i wymienia powody, dlaczego Go wysławia i dlaczego warto to robić. Druga część Psalmu 146 została wybrana do Liturgii Słowa, gdyż ukazuje Boga, który odwraca los.

TWEETY


Niemożliwe jest możliwe: On… chlebem karmi głodnych, wypuszcza na wolność uwięzionych

Niemożliwe jest możliwe:  Pan przywraca wzrok ociemniałym, Pan dźwiga poniżonych

[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

O prawdziwej bezinteresowności Jk 2,1-5

 

Św. Jakub stawia bardzo aktualne pytanie: czy tak samo zachowałbyś się wobec kogoś bogatego bądź znanego, gdyby okazało się, że to biedak?

LIST ŚW. JAKUBA • AUTOR: Jakub/jego uczeń • CZAS POWSTANIA: 60/90 r. • SKĄD: Palestyna · DO KOGO: wspólnoty chrześcijańskie pochodzenia żydowskiego


LIST BRATA PAŃSKIEGO Autorstwo Listu św. Jakuba jest przedmiotem dyskusji. Są trzy warianty: Według tradycji autorem jest Jakub, apostoł Jezusa, brat Pański, przełożony wspólnoty jerozolimskiej. Doskonale wyczuwa się jego autorytet oraz znajomość zwyczajów judaizmu Według innej wersji list napisał uczeń Jakuba, tworzący pod koniec I w. Świadczyłaby o tym m.in. doskonała greka, którą posługuje się piszący Najbardziej prawdopodobne z punktu widzenia tradycji i współczesnych badań jest przypisanie listu apostołowi, który posługuje się sekretarzem Z krótkiego pisma przebija praktyczne nauczanie chrześcijańskie (pareneza) na temat życiowych prób i pokus, bogactwa, autentycznej wiary i oczekiwania na przyjście Pana.  

DWA WĄTKI Przez cały tekst Listu św. Jakuba nieustannie powracają dwa wątki: pierwszy z nich to troska o biednych i pokornych, często połączona z surowością wobec bogatych drugi kładzie nacisk na spełnianie dobrych uczynków wraz z ostrzeżeniem przed wiarą bezowocną.

BOGACI TO UBODZY Usłyszymy przykład wyrażający troskę Jakuba o biednych. Apel o wiarę, która nie ma mieć względu na osoby, nie ma nic wspólnego z pogardą osoby ludzkiej Zwróćmy uwagę na prośbę Jakuba, by zmienić perspektywę patrzenia na ludzi: by żadnego człowieka nie traktować przez pryzmat statusu społecznego czy majątku. A to pozwoli by po prostu pomagać potrzebującym.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Drugi rozdział Listu św. Jakuba dotyka problemu, z którym borykało się wiele wspólnot chrześcijańskich pierwszych wieków, problemu, z którym mierzymy się do dziś. „Niech wiara wasza w Pana naszego Jezusa Chrystusa uwielbionego nie ma względu na osoby” (Jk 2,1). W kulturze antycznej spojrzenie na osobę zależało ściśle od statusu społecznego i majątkowego jednostki. To oczywiste, że bogatemu i dobrze wykształconemu należało się więcej szacunku i miejsce przed ubogim. Chrześcijaństwo ogłasza w tym względzie prawdziwą rewolucję społeczną. Godności człowieka nie mierzy się już pieniędzmi ani zdobytą edukacją i pochodzeniem, lecz tym, że jest dzieckiem Boga odkupionym krwią Chrystusa (Ga 3,28). Eucharystia jest świętem jedności i godności każdego człowieka, nie może dzielić na biednych i bogatych. Stosując czysto ludzkie kryteria wartościowania, chrześcijanie zapominają, że sam Jezus stał się ubogim (2 Kor 8,9), a Bóg wybrał biednych i uchodzących za nic na swoich świadków dziedziców królestwa (Jk 2,5).

TWEETY


Niemożliwe jest możliwe: Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze?

[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

„Effatha” Mk 7,31-37

 

Jezus uzdrawia głuchoniemego. Wypełnia proroctwa, jest Mesjaszem. Ale przede wszystkim wyprowadza z zamknięcia, mówiąc: “Effatha”

 

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 60-70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: ok. 30-33 r. • MIEJSCE AKCJI: w pobliżu Jeziora Galilejskiego • BOHATEROWIE: Jezus, głuchoniemy, tłum


NAJSTARSZA Z EWANGELII • Powoli zbliżamy się do punktu centralnego Ewangelii św. Marka, którym jest wyznanie Piotra pod Cezareą Filipową (PATRZ: 8,27-30). Podsumowuje ono pierwszą część (rozdziały 1,1-8,30) i wskazuje na główny temat Marka: odpowiedź na pytanie, kim jest Jezus. Odpowiedź przez głoszone Słowo, które ma moc (PATRZ: dwunasta niedziela zwykła), oraz znaki i cuda (PATRZ: trzynasta niedziela zwykła).

PROROCTWO • Jest jeszcze trzecia forma objawienia się Jezusa jako zapowiadanego Mesjasza: odwołanie do proroctw. Osobę i dzieło Jezusa jako urzeczywistnienie się, wypełnienie Pism i proroctw charakteryzuje najbardziej wyraziście Ewangelię wg św. Mateusza, ale taką biblijną argumentację stosują także pozostali, również św. Marek. Nie powiązuje jednak wprost wydarzeń z proroctwami, jak to robi św. Mateusz (dodając na przykład jak zapowiedziało pismo).

UZDROWIENIE GŁUCHONIEMEGO • Usłyszymy o wydarzeniu, w którym Jezus objawia siebie przez cud uzdrowienia głuchoniemegoLiturgia Słowa zwraca nam jednak uwagę na jeszcze jeden aspekt: Jezus wypełnia proroctwo mesjańskie. Jedno z takich proroctw, o Mesjaszu przywracającym słuch, usłyszeliśmy w pierwszym czytaniuZwróćmy też uwagę na inną charakterystyczną dla Marka cechę: tak zwany sekret mesjański.

JESZCZE O EWANGELII


• Otwarcie na Słowo. Uzdrowienie głuchoniemego, o którym opowiada, dokonuje się w Galilei, regionie zamieszkanym zarówno przez żydów, jak i pogan. Przypomina swoim opisem inne starożytne uzdrowienia towarzyszące magicznym rytom. W tym przypadku jednak ryt, który jest dość skomplikowany, ma walor symboliczny i wskazuje przede wszystkim na moc osoby Jezusa. Cud dokonuje się na uboczu, z dala od oczu ludzkich, prawdopodobnie w wąskim gronie uczniów (Mk 7,33). Jezus wkłada w uszy chorego swoje palce i dotyka jego języka swoją śliną. Wzniesione w górę oczy przypominają krótką, pełną ufności modlitwę skierowaną do Ojca (Mk 6,41). Aramejskie „Effatha”, „otwórz się!” skierowane jest do chorych miejsc, lecz i do chorego człowieka. Potrzebuje on otwarcia na Boże słowo, moc i bliskość, które przynosi ze sobą Jezus. Efekt jest natychmiastowy: uszy się otwierają, a język rozwiązuje się, tak że człowiek ten mógł prawidłowo mówić (Mk 7,35).

 • Sekret mesjański. Po cudzie następuje nakaz Jezusa, aby nie rozpowiadać nikomu tego, co się wydarzyło. Nakaz ma nie tyle uchronić Jezusa przed przedwczesnym rozgłosem, ile zapobiec błędnemu identyfikowaniu Go z wędrownym uzdrowicielem. Jezus to ktoś więcej niż tylko uzdrowiciel. To Syn Boży (Mk 15,39). Miłość, z jaką leczy On ludzkie grzechy i choroby, przyciąga do niego wciąż nowe tłumy. Sprawia, że ludzie mówią o Nim z podziwem: «Dobrze uczynił wszystko. Nawet głuchym słuch przywraca i niemym mowę» (Mk 7,37).  

TRANSLATOR


Pierwsze czytanie z Księgi Izajasza i Ewangelię Marka łączy coś więcej niż tylko wspólny temat uzdrowienia. Ewangelista dla opisania głuchoniemego używa greckiego mogilalos (mówiący z trudem) (7,32), które nie występuje nigdzie w NT, pojawia się natomiast w odczytanym dzisiaj tekście Iz 35,6. Marek świadomie nawiązuje do Księgi Izajasza, widząc w Jezusie wypełnienie zapowiedzi prorockich.

TWEETY


Niemożliwe jest możliwe: Rzekł do niego: “Effatha”… Zaraz otworzyły się jego uszy, więzy języka się rozwiązały i mógł prawidłowo mówić


[gallerywidget_item id='22949' title='' content='Uzdrowienie głuchoniemego w Dekapolis, Bartholomeus Breenbergh, 1635 r., Luwr, Paryż']
[gallerywidget_item id='22950' title='' content='Uzdrowienie głuchoniemego, Mistrz Müstair, ok. 830 r., kościół św. Jana w Müstair, Szwajcaria']
[gallerywidget_item id='22951' title='' content='Chrystus jako Zbawca, El Greco, m. 1610 a 1614 r., Muzeum El Greco, Toledo, Hiszpania']
[gallerywidget_item id='22952' title='' content='Uzdrowienie ślepca, Carl Bloch, 1871 r.']
[gallerywidget_item id='22953' title='' content='Chrystus uzdrawia ślepca, Lucas van Leyden, 1531 r., Ermitaż, Petersburg, Rosja']
[gallerywidget_item id='22954' title='' content='Chrystus uzdrawiajacy ślepca, El Greco, 1570 r., Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork']

Reklama

Dołącz do naszych darczyńców. Wesprzyj nas!

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas - złóż darowiznę