Nasze projekty
ks. Marcin Kowalski

Jutro Niedziela – IV Wielkanocna B

Jak zostać dobrym przywódcą? Trzeba uczyć się od Najlepszego. Od Jezusa.

Reklama

Władzę dostaje się nie po to, żeby z niej korzystać dla własnych uciech i komfortu życia, ale po to, aby służyć innym. Dobry wódz rezygnuje z siebie, swoich potrzeb i oddaje się na służbę aż po śmierć, aż do końca, zawsze przy swoim stadzie.

Prawdziwy wódz, głowa rodziny, menadżer, kierownik, któremu została powierzona władza, bierze odpowiedzialność za tych, których mu powierzono. Dobry Pasterz, to nie najemnik, który widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka.

Reklama
Reklama

Zarządzanie, to odpowiedzialność, a nie korzystanie z przywilejów nadanych funkcją.

Dobry przywódca potrafi poprowadzić swój naród w imię dobrych wartości, w stronę wolności i lepszego życia dla każdego obywatela. Dobry kierownik zna doskonale każdego członka swojego zespołu, zna jego potrzeby i zrobi wszystko, aby każdy czuł się doceniony, znał swoją wartość. Dobry ojciec, głowa rodziny zawsze chroni swoje dzieci przed złem i niesprawiedliwością.

Jezus uczy, jak być prawdziwym przywódcą. Jak być dobrym pasterzem.

Reklama
Reklama

PUNKT WYJŚCIA


IV NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO · Rok B ·  KOLEKTA · Modlimy się, abyśmy doszli do niebiańskiej radości, podążając za niebiańskim Pasterzem • KOLOR: białyCZYTANIA: Dzieje Apostolskie 4,8-12 • Psalm 118,1.8-9.21-23.26.28 • Pierwszy List św. Jana Apostoła 1 3,1-2 • Ewangelia według św. Jana 10,11-18

• CHMURA SŁÓW •  

Reklama

Jutro Niedziela - IV Wielkanocna B[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’18671′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’18672′ title=” content='

Czytanie z Dziejów Apostolskich

 

(Dz 4,8-12)

 

Piotr napełniony Duchem Świętym powiedział: Przełożeni ludu i starsi! Jeżeli przesłuchujecie nas dzisiaj w sprawie dobrodziejstwa, dzięki któremu chory człowiek uzyskał zdrowie, to niech będzie wiadomo wam wszystkim i całemu ludowi Izraela, że w imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka – którego ukrzyżowaliście, a którego Bóg wskrzesił z martwych – że przez Niego ten człowiek stanął przed wami zdrowy. On jest kamieniem, odrzuconym przez was budujących, tym, który stał się głowicą węgła. I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni.

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

Jedyne Imię Dz 4,8-12

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: opowiadanie


O KSIĘDZE Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

KONTEKST •. W trzecim rozdziale Dziejów Apostolskich Piotr w imię Jezusa Zmartwychwstałego dokonuje cudu – uzdrawia chromego od urodzenia (3,1-11). Dzieje się to w świątyni Wokół Piotra i Jana błyskawicznie gromadzi się tłum, wobec którego Piotr odważnie głosi Dobrą Nowinę o Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym. Z tego powodu Piotr i Jan zostają aresztowani i doprowadzeni przed Sanhedryn, gdzie podczas przesłuchania także odważnie głoszą kerygmat (Dz 4,1-12). Przywódcy ludu ostatecznie puszczają ich wolno w obawie przed reakcją ludu (Dz 4,18-22). Prześladowany Kościół modli się i odważnie głosi Słowo Boże, przyciągając wciąż nowych wierzących (Dz 4,23-37). 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy mowę Piotra przed Sanhedrynem. Apostoł potwierdza, że za cudem uzdrowienia sparaliżowanego stoi dobrze znany Żydom Jezus Chrystus z Nazaretu, którego ukrzyżowali. Ujął się za nim Bóg, wskrzeszając go z martwych. Cytując Psalm 118,22, Piotr mówi o Jezusie, który stał się głowicą węgła, najważniejszym kamieniem w budowli Izraela, który oni odrzucili. Tylko w Jego imieniu jest zbawienie wszystkich.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


W mowie Piotra przed Sanhedrynem pojawiają się trzy ważne elementy:

• Po pierwsze, historii Jezusa ziemskiego, Ukrzyżowanego, nie da się odłączyć od historii Zmartwychwstałego. Piotr, tłumacząc przełożonym cud, który się dokonał, wskazuje wyraźnie na dobrze im znanego Jezusa Chrystusa z Nazaretu. Ten sam, którego skazali i który przeszedł haniebną drogę krzyża i odrzucenia, został przez Boga zrehabilitowany i wywyższony. Krzyż bez zmartwychwstania pozostałby tylko niezrozumiałym i tragicznym wydarzeniem. Zmartwychwstanie bez ziemskiego życia, wierności i krzyża Jezusa byłoby z kolei niemożliwe i mało czytelne. Zmartwychwstały to wciąż ten sam Jezus, który mieszkał w Nazarecie, uzdrawiał, nauczał i wędrował po Galilei oraz Judei.

• Po drugie, Piotr dla wyrażenia tego, kim jest Jezus, cytuje Pisma, konkretnie Psalm 118. Wszystkie historie o Zmartwychwstałym wskazują na Pisma jako pewnego świadka Mesjasza. Słowo Boże to gwarancja spotkania ze Zmartwychwstałym.

• Po trzecie, mówiąc o imieniu Jezus, w którym Bóg daje zbawienie wszystkim bez wyjątku, Piotr używa języka, który nawiązuje do objawienia się Boga Mojżeszowi w krzewie gorejącym (Wj 3) i do Salomonowej modlitwy dedykacji świątyni (1 Krl 8). Bóg w dialogu z Mojżeszem przedstawił się jako: Jestem, który jestem, czyli Bóg bliski swojemu cierpiącemu ludowi. W imieniu Jezus bliskość Boga objawiła się w nowy, niesłychany sposób. Z kolei Salomon prosił, aby lud, wzywając imienia Bożego obecnego w świątyni, mógł zawsze liczyć na Boże miłosierdzie i przebaczenie. W Jezusie Boże imię opuszcza świątynię jerozolimską i niesie zbawienie ludziom wszystkich czasów.

CZY WIESZ, ŻE…


SANHEDRYN (hebr. סנהדרין Sanhedrin, gr. συνέδριον Synedrion), inaczej Wysoka Rada, był w Izraelu najwyższą żydowską instytucją religijną i sądowniczą, wspomnianą w źródłach po raz pierwszy w 203 r. p.n.e. Sanhedryn zbierał się w Jerozolimie na Wzgórzu Świątynnym i składał się z 71 członków, głównie arystokracji saducejskiej. Od czasu Machabeuszów w skład sanhedrynu wchodzili także faryzeusze. Przewodniczącym sanhedrynu był z urzędu arcykapłan.

KAMIEŃ WĘGIELNY hebr. eben pinna. Fundament każdej budowli wymaga, aby narożniki, miejsca, gdzie zbiegają się ściany, były szczególnie mocne i stabilne. Z tego powodu w starożytności umieszczano tam masywny kamień narożny, traktując to jako rozpoczęcie budowy. Kamień ten stał się w Biblii symbolem. Określano nim Syjon jako fundament wiary (Iz 28,16), przywódcę ludu (Za 10,4), czy cierpiącego i odrzuconego sprawiedliwego (Ps 118,22). W NT obraz odnosi się do Jezusa, który zastępuje Syjon, staje się fundamentem dla każdego wierzącego.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’18673′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

']
[margincarouselwidget_item id=’18674′ title=” content='

(Ps 118,1.8.9.21-23.26.28)

 

REFREN: Kamień wzgardzony stał się fundamentem.

 

Dziękujcie Panu, bo jest dobry,

bo Jego łaska trwa na wieki.

Lepiej się uciekać do Pana,

niż pokładać ufność w człowieku.

 

Lepiej się uciekać do Pana,

niż pokładać ufność w książętach.

Dziękuję Tobie, żeś mnie wysłuchał

i stałeś się moim Zbawcą.

 

Kamień odrzucony przez budujących

stał się kamieniem węgielnym.

Stało się to przez Pana

i cudem jest w naszych oczach.

 

Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie,

błogosławimy was z Pańskiego domu.

Jesteś moim Bogiem, chcę Ci podziękować:

Boże mój, pragnę Cię wielbić.

']
[/margincarouselwidget]

PSALM

Kamień węgielny Ps 118 1.8.9.21-23.26.28

PSALM  118 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 586 r. przed Chr.


O PSALMIE •  Psalm 118 należy do gatunku dziękczynienia indywidualnego. To modlitwa człowieka, który patrząc na swoje życie, przeżyte próby i cierpienia, wzywa zgromadzenie Izraela i wszystkich wierzących do oddania chwały PanuZe względu na regularną, rytmiczną strukturę psalm ten mógł być recytowany w świątyni jerozolimskiej w formie: głos prowadzącego  – dziękujcie Panu bo jest dobry, odpowiedź chóru – bo jego łaska trwa na wieki.

ZANIM USŁYSZYSZ • Pierwsze cztery wersy to wezwanie do dziękczynienia. Wersety 5-18 opisują cierpienia i zbawienie, którego doświadczył modlący się człowiek • Kolejne, do w. 28, to opis radosnego świętowania ocalenia, które wierzącemu przyniósł Pan • Bramy sprawiedliwości, przez które wchodzi, to bramy świątyni; w nich ogłasza się sprawiedliwość Boga Zbawcy i ufającego mu Izraelity • On sam porównuje się do kamienia odrzuconego przez budujących, który w planie Bożym stał się głowicą węgła, kamieniem spajającym budowlę • Psalm odśpiewany w IV Niedzielę Zmartwychwstania każe nam myśleć o Jezusie Zmartwychwstałym tym, który stanowi fundament naszej wiary i czyni stabilnym budowany przez nas życiowy dom.

CYTATY


Psalmista o tym, na kogo naprawdę można liczyć: Lepiej się uciekać do Pana, niż pokładać ufność w książętach.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’18675′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’18676′ title=” content='

Czytanie z I listu św. Jana Apostoła

 

(1 J 3,1-2)

 

Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego. Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest.

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

Umiłowanie życia 1 J 3,1-2

Pierwszy List św. Jana • NADAWCA: św. Jan • SKĄD:  Efez • DATA: koniec I w.  • ADRESACI: kościoły w Azji Mniejszej


O KSIĘDZE Celem pisma skierowanego do chrześcijan w Azji Mniejszej jest walka z szerzącymi się herezjami i podziałami w młodych wspólnotach chrześcijańskich Autor, używając stylu i pojęć właściwych dla czwartej Ewangelii, mówi o Bogu jako światłości, która pociąga do życia w świetle, wystrzegania się wpływu świata i fałszywych nauczycieli (Jan nazywa ich antychrystami 1 J 2,22) Życie dzieci Bożych to nie tylko unikanie grzechu, lecz przede wszystkim praktykowanie najważniejszego przykazania miłości (1 J 3,18). To tu właśnie pojawia się najkrótsza i najbardziej wymowna definicja Boga: “Bóg jest miłością” (1 J 4,16).   

KONTEKST W trzecim rozdziale swojego listu Jan przypomina swojej wspólnocie o powołaniu i godności dzieci Bożych (3,1-5). Wynika z tego konieczność unikania grzechu (3,4-9) oraz zachowywania przykazań, w sposób szczególny przykazania miłości. 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym drugim czytaniu apostoł każe wspólnocie przyjrzeć się miłości Boga Ojca, który nie tylko nazwał, ale rzeczywiście uczynił ich swoimi dziećmi. Świat nie rozpoznał nowej tożsamości wierzących, bo nie zna Boga. Równocześnie dziecięctwo Boże zapowiada jeszcze większe rzeczy, których wierzący doświadczą w chwale Bożej, gdzie staną się podobni do swojego Pana i ujrzą Go twarzą w twarz.

 

TRANSLATOR


Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec. W tekście oryginalnym jak wielką, jakiego rodzaju miłością (gr. potape) obdarzył nas Ojciec. Jan wydaje okrzyk zachwytu nad wielkością, głębią, niezasłużonością miłości, którą obdarzył nas Bóg. Nie tylko nazwał nas swoimi dziećmi, ale rzeczywiście nas nimi uczynił. W Jezusie staliśmy się wszyscy synami i córkami Boga nie w przenośni, lecz dosłownie.

Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego. Poznanie w Biblii oznacza nie tylko zdobycie wiedzy, działanie związane z ludzkim intelektem. Jest to przede wszystkim nawiązywanie relacji miłości, troski i bliskości. Świat nie zna, czyli nie chce mieć nic wspólnego z uczniami Chrystusa (a nawet ich nienawidzi), ponieważ nie pokochał Boga. Poznanie może też oznaczać uznanie kogoś za część swojej rodziny, usynowienie, jak w historii powołania Jeremiasza (1,5). Świat wyrzeka się uczniów Chrystusa i wyrzuca ich ze swojej rodziny, ponieważ sam nie chce należeć do Bożej rodziny i przyjąć dziecięctwa Bożego.

Będziemy do Niego podobni. Gr. homoioi sugeruje nie powierzchowne podobieństwo, lecz podobieństwo sięgające najgłębszych pokładów Boga i człowieka. Będziemy mieli naturę podobną do Niego, da nam udział w swoim bóstwie. Wobec tego, co nas czeka, bycie dzieckiem Bożym to zaledwie skromny wstęp i zapowiedź.   

 

CYTATY


Św. Jan o tym, kim będziemy: będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’18677′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

']
[margincarouselwidget_item id=’18678′ title=” content='

Słowa Ewangelii wg św. Jana

 

(J 10,11-18)

 

Jezus powiedział: Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza; /najemnik ucieka/ dlatego, że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach. Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. życie moje oddaję za owce. Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz. Dlatego miłuje Mnie Ojciec, bo Ja życie moje oddaję, aby je /potem/ znów odzyskać. Nikt Mi go nie zabiera, lecz Ja od siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od mojego Ojca.

 

Oto Słowo Pańskie

']
[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Jedyny Pasterz J 10,11-18

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. KATEGORIA: mowa

MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie


O KSIĘDZE • Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r.Księga zdecydowanie różni się od pozostałych EwangeliiJezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

KONTEKST Dziesiąty rozdział Ewangelii Jana przytacza mowę następującą bezpośrednio po cudzie uzdrowienia niewidomego od urodzenia (J 9). Jezus nazwał w niej siebie “światłością świata” (J 9,5). Czas na kolejne JA JESTEM. W rozdziale 10 Mistrz mówi o sobie jako Dobrym Pasterzu (J 10,1-21).  Symboliczny język, jakim posługuje się Jezus, skłania jego słuchaczy do zadania mu otwarcie pytania o to, czy jest Mesjaszem (J 10,24). Odpowiedź sprawia, że porywają za kamienie, aby Go zabić (J 10,31). Jezus jednak uchodzi z ich rąk, po czym udaje się za Jordan. 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszej Ewangelii słyszymy Jezusa porównującego siebie do dobrego pasterza. Wyróżnia go to, że w przeciwieństwie do najemników, nie opuszcza swych owiec w niebezpieczeństwie. Zna je i oddaje za nie swoje życie. W swojej owczarni chce zgromadzić także te owce, które jeszcze Go nie znają. W ostatnich słowach Jezus opisuje swoją szczególną relację z Ojcem, który kocha Go tak, jak kocha Jezus, dobrowolnie oddając swoje życie za owce, aby je potem odzyskać.

JESZCZE O EWANGELII


Jan, opisując reakcje słuchaczy na słowa Jezusa o Dobrym Pasterzu, mówi o rozdwojeniu, jakie powstało, i cytuje bardzo ostre słowa: On jest opętany przez złego ducha i odchodzi od zmysłów (J 10, 20). Chcieli go nawet zabić. Czy był to efekt obrazu, jakim posłużył się Jezus? Czy w obrazie Dobrego Pasterza jest coś, co wymyka się naszym sielankowym interpretacjom?

Roeh – „pasterz” to tytuł królewski. Wielki król Dawid nazywany był roeh Israel (2 Sm 5,2). Czy Jezus jest jego wyczekiwanym potomkiem, Zbawcą Izraela? Zadając sobie te pytania i słuchając Jezusa, ludzie gotowi byli raczej uwierzyć, że oszalał, niż pójść za Nim.

To jednak nie wszystko. W Starym Testamencie Bóg porównywany był do pasterza (Rdz 49,24; Ps 23), nazywając przy tym Izraela owcami swego pastwiska i swoją wyłączną własnością (Ez 34). Czy ten człowiek czyni się równym Bogu? Czy to Jego zapowiadał prorok Ezechiel? Czy chce prowadzić Izraela tak, jak kiedyś Bóg prowadził go przez pustynię?

W reszcie w przypowieści o Dobrym Pasterzu jak refren powtarzają się słowa, w których mowa jest o złodziejach i obcych, którzy podstępnie zakradają się do owczarni. Jezus od samego początku wprowadza wyraźny kontrast między sobą. Nie mają prawa, aby prowadzić owce, brak im nie tylko miłości, ale także posłania ze strony Ojca. W słowach Jezusa drgała moc i pewność słów samego Boga. O samego początku widać było, do czego zmierzał. Rościł sobie prawo do bycia jedynym Pasterzem. Jasne było, że potraktować poważnie tę historię, uwierzyć w słowa Jezusa, znaczy tyle, co uwierzyć w Niego i pójść za Nim, zdać się na jego prowadzenie.

CYTATY


Cecha dobrego przywódcy: jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają

Miłość, która jest go­towa na­wet od­dać życie, nie zgi­nie. (Karol Wojtyła)

[gallerywidget type=’BOTTOM']
[gallerywidget_item id=’18679′ title=” content=’Chrystus jako Dobry Pasterz , autor nieznany (dolna Bawaria), 1750 r., Germanisches Nationalmuseum, Niemcy']
[gallerywidget_item id=’18680′ title=” content=’Dobry Pasterz, Mauzoleum Galli Placydii']
[gallerywidget_item id=’18681′ title=” content=’Jezus Dobry Pasterz, mozaika w Bazylice św. Wawrzyńca za Murami w Rzymie']
[gallerywidget_item id=’18682′ title=” content=’Dobry Pasterz, James Powell, Kościół św. Jana, Wiltshire, Anglia']
[gallerywidget_item id=’18683′ title=” content=’Dobry Pasterz, fresk w rzymskich katakumbach']
[gallerywidget_item id=’18684′ title=” content=’Dobry Pasterz, Katedra Najświętszej Marii Panny, Russel']
[/gallerywidget]

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite