Jutro Niedziela – IV Wielkanocna B

Jak zostać dobrym przywódcą? Trzeba uczyć się od Najlepszego. Od Jezusa.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


IV NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO · Rok B ·  KOLEKTA · Modlimy się, abyśmy doszli do niebiańskiej radości, podążając za niebiańskim Pasterzem • KOLOR: białyCZYTANIA: Dzieje Apostolskie 4,8-12 • Psalm 118,1.8-9.21-23.26.28 • Pierwszy List św. Jana Apostoła 1 3,1-2 • Ewangelia według św. Jana 10,11-18

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - IV Wielkanocna B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 4,8-12)

Piotr napełniony Duchem Świętym powiedział: Przełożeni ludu i starsi! Jeżeli przesłuchujecie nas dzisiaj w sprawie dobrodziejstwa, dzięki któremu chory człowiek uzyskał zdrowie, to niech będzie wiadomo wam wszystkim i całemu ludowi Izraela, że w imię Jezusa Chrystusa Nazarejczyka - którego ukrzyżowaliście, a którego Bóg wskrzesił z martwych - że przez Niego ten człowiek stanął przed wami zdrowy. On jest kamieniem, odrzuconym przez was budujących, tym, który stał się głowicą węgła. I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Jedyne Imię Dz 4,8-12

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: opowiadanie


O KSIĘDZE Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

 

KONTEKST •. W trzecim rozdziale Dziejów Apostolskich Piotr w imię Jezusa Zmartwychwstałego dokonuje cudu – uzdrawia chromego od urodzenia (3,1-11). Dzieje się to w świątyni Wokół Piotra i Jana błyskawicznie gromadzi się tłum, wobec którego Piotr odważnie głosi Dobrą Nowinę o Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym. Z tego powodu Piotr i Jan zostają aresztowani i doprowadzeni przed Sanhedryn, gdzie podczas przesłuchania także odważnie głoszą kerygmat (Dz 4,1-12). Przywódcy ludu ostatecznie puszczają ich wolno w obawie przed reakcją ludu (Dz 4,18-22). Prześladowany Kościół modli się i odważnie głosi Słowo Boże, przyciągając wciąż nowych wierzących (Dz 4,23-37).  

 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy mowę Piotra przed Sanhedrynem. Apostoł potwierdza, że za cudem uzdrowienia sparaliżowanego stoi dobrze znany Żydom Jezus Chrystus z Nazaretu, którego ukrzyżowali. Ujął się za nim Bóg, wskrzeszając go z martwych. Cytując Psalm 118,22, Piotr mówi o Jezusie, który stał się głowicą węgła, najważniejszym kamieniem w budowli Izraela, który oni odrzucili. Tylko w Jego imieniu jest zbawienie wszystkich.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


W mowie Piotra przed Sanhedrynem pojawiają się trzy ważne elementy:

 

• Po pierwsze, historii Jezusa ziemskiego, Ukrzyżowanego, nie da się odłączyć od historii Zmartwychwstałego. Piotr, tłumacząc przełożonym cud, który się dokonał, wskazuje wyraźnie na dobrze im znanego Jezusa Chrystusa z Nazaretu. Ten sam, którego skazali i który przeszedł haniebną drogę krzyża i odrzucenia, został przez Boga zrehabilitowany i wywyższony. Krzyż bez zmartwychwstania pozostałby tylko niezrozumiałym i tragicznym wydarzeniem. Zmartwychwstanie bez ziemskiego życia, wierności i krzyża Jezusa byłoby z kolei niemożliwe i mało czytelne. Zmartwychwstały to wciąż ten sam Jezus, który mieszkał w Nazarecie, uzdrawiał, nauczał i wędrował po Galilei oraz Judei.

 

• Po drugie, Piotr dla wyrażenia tego, kim jest Jezus, cytuje Pisma, konkretnie Psalm 118. Wszystkie historie o Zmartwychwstałym wskazują na Pisma jako pewnego świadka Mesjasza. Słowo Boże to gwarancja spotkania ze Zmartwychwstałym.

 

• Po trzecie, mówiąc o imieniu Jezus, w którym Bóg daje zbawienie wszystkim bez wyjątku, Piotr używa języka, który nawiązuje do objawienia się Boga Mojżeszowi w krzewie gorejącym (Wj 3) i do Salomonowej modlitwy dedykacji świątyni (1 Krl 8). Bóg w dialogu z Mojżeszem przedstawił się jako: Jestem, który jestem, czyli Bóg bliski swojemu cierpiącemu ludowi. W imieniu Jezus bliskość Boga objawiła się w nowy, niesłychany sposób. Z kolei Salomon prosił, aby lud, wzywając imienia Bożego obecnego w świątyni, mógł zawsze liczyć na Boże miłosierdzie i przebaczenie. W Jezusie Boże imię opuszcza świątynię jerozolimską i niesie zbawienie ludziom wszystkich czasów.

CZY WIESZ, ŻE…


SANHEDRYN (hebr. סנהדרין Sanhedrin, gr. συνέδριον Synedrion), inaczej Wysoka Rada, był w Izraelu najwyższą żydowską instytucją religijną i sądowniczą, wspomnianą w źródłach po raz pierwszy w 203 r. p.n.e. Sanhedryn zbierał się w Jerozolimie na Wzgórzu Świątynnym i składał się z 71 członków, głównie arystokracji saducejskiej. Od czasu Machabeuszów w skład sanhedrynu wchodzili także faryzeusze. Przewodniczącym sanhedrynu był z urzędu arcykapłan.

 

KAMIEŃ WĘGIELNY hebr. eben pinna. Fundament każdej budowli wymaga, aby narożniki, miejsca, gdzie zbiegają się ściany, były szczególnie mocne i stabilne. Z tego powodu w starożytności umieszczano tam masywny kamień narożny, traktując to jako rozpoczęcie budowy. Kamień ten stał się w Biblii symbolem. Określano nim Syjon jako fundament wiary (Iz 28,16), przywódcę ludu (Za 10,4), czy cierpiącego i odrzuconego sprawiedliwego (Ps 118,22). W NT obraz odnosi się do Jezusa, który zastępuje Syjon, staje się fundamentem dla każdego wierzącego.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 118,1.8.9.21-23.26.28)

REFREN: Kamień wzgardzony stał się fundamentem.

Dziękujcie Panu, bo jest dobry,

bo Jego łaska trwa na wieki.

Lepiej się uciekać do Pana,

niż pokładać ufność w człowieku.

Lepiej się uciekać do Pana,

niż pokładać ufność w książętach.

Dziękuję Tobie, żeś mnie wysłuchał

i stałeś się moim Zbawcą.

Kamień odrzucony przez budujących

stał się kamieniem węgielnym.

Stało się to przez Pana

i cudem jest w naszych oczach.

Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie,

błogosławimy was z Pańskiego domu.

Jesteś moim Bogiem, chcę Ci podziękować:

Boże mój, pragnę Cię wielbić.

[01][02]

PSALM

Kamień węgielny Ps 118 1.8.9.21-23.26.28

PSALM  118 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 586 r. przed Chr.


O PSALMIE •  Psalm 118 należy do gatunku dziękczynienia indywidualnego. To modlitwa człowieka, który patrząc na swoje życie, przeżyte próby i cierpienia, wzywa zgromadzenie Izraela i wszystkich wierzących do oddania chwały PanuZe względu na regularną, rytmiczną strukturę psalm ten mógł być recytowany w świątyni jerozolimskiej w formie: głos prowadzącego  – dziękujcie Panu bo jest dobry, odpowiedź chóru – bo jego łaska trwa na wieki.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Pierwsze cztery wersy to wezwanie do dziękczynienia. Wersety 5-18 opisują cierpienia i zbawienie, którego doświadczył modlący się człowiek • Kolejne, do w. 28, to opis radosnego świętowania ocalenia, które wierzącemu przyniósł Pan • Bramy sprawiedliwości, przez które wchodzi, to bramy świątyni; w nich ogłasza się sprawiedliwość Boga Zbawcy i ufającego mu Izraelity • On sam porównuje się do kamienia odrzuconego przez budujących, który w planie Bożym stał się głowicą węgła, kamieniem spajającym budowlę • Psalm odśpiewany w IV Niedzielę Zmartwychwstania każe nam myśleć o Jezusie Zmartwychwstałym tym, który stanowi fundament naszej wiary i czyni stabilnym budowany przez nas życiowy dom.

CYTATY


Psalmista o tym, na kogo naprawdę można liczyć: Lepiej się uciekać do Pana, niż pokładać ufność w książętach.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I listu św. Jana Apostoła

(1 J 3,1-2)

Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywiście nimi jesteśmy. Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego. Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Umiłowanie życia 1 J 3,1-2

Pierwszy List św. Jana • NADAWCA: św. Jan • SKĄD:  Efez • DATA: koniec I w.  • ADRESACI: kościoły w Azji Mniejszej


O KSIĘDZE Celem pisma skierowanego do chrześcijan w Azji Mniejszej jest walka z szerzącymi się herezjami i podziałami w młodych wspólnotach chrześcijańskich Autor, używając stylu i pojęć właściwych dla czwartej Ewangelii, mówi o Bogu jako światłości, która pociąga do życia w świetle, wystrzegania się wpływu świata i fałszywych nauczycieli (Jan nazywa ich antychrystami 1 J 2,22) Życie dzieci Bożych to nie tylko unikanie grzechu, lecz przede wszystkim praktykowanie najważniejszego przykazania miłości (1 J 3,18). To tu właśnie pojawia się najkrótsza i najbardziej wymowna definicja Boga: “Bóg jest miłością” (1 J 4,16).    

 

KONTEKST W trzecim rozdziale swojego listu Jan przypomina swojej wspólnocie o powołaniu i godności dzieci Bożych (3,1-5). Wynika z tego konieczność unikania grzechu (3,4-9) oraz zachowywania przykazań, w sposób szczególny przykazania miłości.  

 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym drugim czytaniu apostoł każe wspólnocie przyjrzeć się miłości Boga Ojca, który nie tylko nazwał, ale rzeczywiście uczynił ich swoimi dziećmi. Świat nie rozpoznał nowej tożsamości wierzących, bo nie zna Boga. Równocześnie dziecięctwo Boże zapowiada jeszcze większe rzeczy, których wierzący doświadczą w chwale Bożej, gdzie staną się podobni do swojego Pana i ujrzą Go twarzą w twarz.

 

TRANSLATOR


Popatrzcie, jaką miłością obdarzył nas Ojciec. W tekście oryginalnym jak wielką, jakiego rodzaju miłością (gr. potape) obdarzył nas Ojciec. Jan wydaje okrzyk zachwytu nad wielkością, głębią, niezasłużonością miłości, którą obdarzył nas Bóg. Nie tylko nazwał nas swoimi dziećmi, ale rzeczywiście nas nimi uczynił. W Jezusie staliśmy się wszyscy synami i córkami Boga nie w przenośni, lecz dosłownie.

 

Świat zaś dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego. Poznanie w Biblii oznacza nie tylko zdobycie wiedzy, działanie związane z ludzkim intelektem. Jest to przede wszystkim nawiązywanie relacji miłości, troski i bliskości. Świat nie zna, czyli nie chce mieć nic wspólnego z uczniami Chrystusa (a nawet ich nienawidzi), ponieważ nie pokochał Boga. Poznanie może też oznaczać uznanie kogoś za część swojej rodziny, usynowienie, jak w historii powołania Jeremiasza (1,5). Świat wyrzeka się uczniów Chrystusa i wyrzuca ich ze swojej rodziny, ponieważ sam nie chce należeć do Bożej rodziny i przyjąć dziecięctwa Bożego.

 

Będziemy do Niego podobni. Gr. homoioi sugeruje nie powierzchowne podobieństwo, lecz podobieństwo sięgające najgłębszych pokładów Boga i człowieka. Będziemy mieli naturę podobną do Niego, da nam udział w swoim bóstwie. Wobec tego, co nas czeka, bycie dzieckiem Bożym to zaledwie skromny wstęp i zapowiedź.   

 

CYTATY


Św. Jan o tym, kim będziemy: będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 10,11-18)

Jezus powiedział: Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza; /najemnik ucieka/ dlatego, że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach. Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. życie moje oddaję za owce. Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz. Dlatego miłuje Mnie Ojciec, bo Ja życie moje oddaję, aby je /potem/ znów odzyskać. Nikt Mi go nie zabiera, lecz Ja od siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od mojego Ojca.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Jedyny Pasterz J 10,11-18

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. KATEGORIA: mowa

MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie


O KSIĘDZE • Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r.Księga zdecydowanie różni się od pozostałych EwangeliiJezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

 

KONTEKST Dziesiąty rozdział Ewangelii Jana przytacza mowę następującą bezpośrednio po cudzie uzdrowienia niewidomego od urodzenia (J 9). Jezus nazwał w niej siebie “światłością świata” (J 9,5). Czas na kolejne JA JESTEM. W rozdziale 10 Mistrz mówi o sobie jako Dobrym Pasterzu (J 10,1-21).  Symboliczny język, jakim posługuje się Jezus, skłania jego słuchaczy do zadania mu otwarcie pytania o to, czy jest Mesjaszem (J 10,24). Odpowiedź sprawia, że porywają za kamienie, aby Go zabić (J 10,31). Jezus jednak uchodzi z ich rąk, po czym udaje się za Jordan.  

 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszej Ewangelii słyszymy Jezusa porównującego siebie do dobrego pasterza. Wyróżnia go to, że w przeciwieństwie do najemników, nie opuszcza swych owiec w niebezpieczeństwie. Zna je i oddaje za nie swoje życie. W swojej owczarni chce zgromadzić także te owce, które jeszcze Go nie znają. W ostatnich słowach Jezus opisuje swoją szczególną relację z Ojcem, który kocha Go tak, jak kocha Jezus, dobrowolnie oddając swoje życie za owce, aby je potem odzyskać.

JESZCZE O EWANGELII


Jan, opisując reakcje słuchaczy na słowa Jezusa o Dobrym Pasterzu, mówi o rozdwojeniu, jakie powstało, i cytuje bardzo ostre słowa: On jest opętany przez złego ducha i odchodzi od zmysłów (J 10, 20). Chcieli go nawet zabić. Czy był to efekt obrazu, jakim posłużył się Jezus? Czy w obrazie Dobrego Pasterza jest coś, co wymyka się naszym sielankowym interpretacjom?

Roeh – „pasterz” to tytuł królewski. Wielki król Dawid nazywany był roeh Israel (2 Sm 5,2). Czy Jezus jest jego wyczekiwanym potomkiem, Zbawcą Izraela? Zadając sobie te pytania i słuchając Jezusa, ludzie gotowi byli raczej uwierzyć, że oszalał, niż pójść za Nim.

To jednak nie wszystko. W Starym Testamencie Bóg porównywany był do pasterza (Rdz 49,24; Ps 23), nazywając przy tym Izraela owcami swego pastwiska i swoją wyłączną własnością (Ez 34). Czy ten człowiek czyni się równym Bogu? Czy to Jego zapowiadał prorok Ezechiel? Czy chce prowadzić Izraela tak, jak kiedyś Bóg prowadził go przez pustynię?

W reszcie w przypowieści o Dobrym Pasterzu jak refren powtarzają się słowa, w których mowa jest o złodziejach i obcych, którzy podstępnie zakradają się do owczarni. Jezus od samego początku wprowadza wyraźny kontrast między sobą. Nie mają prawa, aby prowadzić owce, brak im nie tylko miłości, ale także posłania ze strony Ojca. W słowach Jezusa drgała moc i pewność słów samego Boga. O samego początku widać było, do czego zmierzał. Rościł sobie prawo do bycia jedynym Pasterzem. Jasne było, że potraktować poważnie tę historię, uwierzyć w słowa Jezusa, znaczy tyle, co uwierzyć w Niego i pójść za Nim, zdać się na jego prowadzenie.

CYTATY


Cecha dobrego przywódcy: jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają

 

TWEETY


STO SŁÓW


Władzę dostaje się nie po to, żeby z niej korzystać dla własnych uciech i komfortu życia, ale po to, aby służyć innym. Dobry wódz rezygnuje z siebie, swoich potrzeb i oddaje się na służbę aż po śmierć, aż do końca, zawsze przy swoim stadzie.

 

Prawdziwy wódz, głowa rodziny, menadżer, kierownik, któremu została powierzona władza, bierze odpowiedzialność za tych, których mu powierzono. Dobry Pasterz, to nie najemnik, który widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka.

 

Zarządzanie, to odpowiedzialność, a nie korzystanie z przywilejów nadanych funkcją.

 

Dobry przywódca potrafi poprowadzić swój naród w imię dobrych wartości, w stronę wolności i lepszego życia dla każdego obywatela. Dobry kierownik zna doskonale każdego członka swojego zespołu, zna jego potrzeby i zrobi wszystko, aby każdy czuł się doceniony, znał swoją wartość. Dobry ojciec, głowa rodziny zawsze chroni swoje dzieci przed złem i niesprawiedliwością.

 

Jezus uczy, jak być prawdziwym przywódcą. Jak być dobrym pasterzem.

 

TRENDY


#NieMaWInnymZbawienia

Jezus jest cierpliwym towarzyszem podróży, umie uszanować tempo i rytm ludzkiego serca, choć nigdy nikomu nie szczędzi zachęty na drodze do ostatecznego zbawienia. (Jan Paweł II)

 

Środki, które my mamy, to są środki słabe. I chwała Bogu. A najsłabsze jest to, że to my jesteśmy tymi środkami. Pan Bóg (…) nie pisze listów, tylko wybiera ludzi. (bp Grzegorz Ryś)  

Człowiek jest winny, ale Bóg jest wierny. (Św. Augustyn)

 

Poznanie grzechu jest po to, by być zbawionym. (…) Żeby być odnalezionym, to trzeba wiedzieć najpierw, że się człowiek zgubił. (Wojciech Ziółek SJ)

 

Bóg Ojciec oczekuje cię [duszo] jako najukochańszą córkę, Bóg Syn jako najsłodszą oblubienicę, Bóg Duch Święty jako najmilszą przyjaciółkę. (św. Hieronim)

Bóg jest Miłością to znaczy, że Bóg jest tym gniazdem człowieka, w którym czeka na niego oswojone szczęście. Szczęście oswojone to szczęście, które nie ucieka. Jest wieczne. (ks. Józef Tischner)

 

Człowiek nie śmiał zwracać twarzy ku niebu, spuszczał oczy ku ziemi, a nagle (…) Ze złego sługi stałeś się dobrym synem. (św. Ambroży)

 

“Chcę, żebyś mnie zbawił” to jest sprawa przyjmowania jego życia, które on poukrywał w sekretnych znakach zwanych sakramentami. (…) w takich szkatułeczkach, że tak powiem (…) żeby [jego bóstwo] się zmieściło w naszym sercu. (Augustyn Pelanowski OSPPE)

 

(…) w naszych czasach, w których aż tłoczno od różnego rodzaju przewodników, nauczycieli, wątpliwej marki autorytetów, a nawet zbawicieli – my wierzymy, że nie ma na ziemi żadnego innego imienia, w którym moglibyśmy być zbawieni. Poza imieniem Jezusa! Im szybciej to sobie uświadomimy, im mocniej w to uwierzymy, tym prostsze i spokojniejsze będzie nasze życie. (ks. Jacek Jaśkowski)

 

 

#ŻycieOddajęAbyJeOdzyskać

Jeśli umrzesz zanim umrzesz, to nie umrzesz, kiedy umrzesz. (…) nas nie można zabić, bo my już nie żyjemy (…) my umarliśmy w Chrystusie. (…) Najbardziej niebezpiecznym żołnierzem na świecie jest żołnierz, który przestał bać się śmierci. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

 

Miłość, która jest go­towa na­wet od­dać życie, nie zgi­nie. (Karol Wojtyła)

1/6
Chrystus jako Dobry Pasterz , autor nieznany (dolna Bawaria), 1750 r., Germanisches Nationalmuseum, Niemcy
2/6
Dobry Pasterz, Mauzoleum Galli Placydii
3/6
Jezus Dobry Pasterz, mozaika w Bazylice św. Wawrzyńca za Murami w Rzymie
4/6
Dobry Pasterz, James Powell, Kościół św. Jana, Wiltshire, Anglia
5/6
Dobry Pasterz, fresk w rzymskich katakumbach
6/6
Dobry Pasterz, Katedra Najświętszej Marii Panny, Russel
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – III Wielkanocna B

Apostołowie stali się Rzecznikami swojego Mistrza. Jezus stał się Rzecznikiem nas wszystkich wobec Ojca

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


III NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO · Rok B ·  KOLEKTA · Modlimy się, abyśmy ciesząc się z odzyskanej godności przybranych dzieci Bożych, z ufnością oczekiwali chwalebnego dnia zmartwychwstania • KOLOR: biały CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 3,13-15.17-19 • Psalm 4,2.4-9 • Pierwszy List św. Jana Apostoła 1 J 2,1-5a • Ewangelia według św. Łukasza 24,35-48

 • CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - III Wielkanocna B

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 3,13-15.17-19)

Bóg naszych ojców, Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, wsławił Sługę swego, Jezusa, wy jednak wydaliście Go i zaparliście się Go przed Piłatem, gdy postanowił Go uwolnić. Zaparliście się Świętego i Sprawiedliwego, a wyprosiliście ułaskawienie dla zabójcy. Zabiliście Dawcę życia, ale Bóg wskrzesił Go z martwych, czego my jesteśmy świadkami. Lecz teraz wiem, bracia, że działaliście w nieświadomości, tak samo jak zwierzchnicy wasi. A Bóg w ten sposób spełnił to, co zapowiedział przez usta wszystkich proroków, że Jego Mesjasz będzie cierpiał. Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Dawca życia Dz 3,13-15.17-19

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: opowiadanie


O KSIĘDZE Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

 

KONTEKST • W trzecim rozdziale Dziejów Apostolskich Piotr w imię Jezusa Zmartwychwstałego dokonuje cudu – uzdrawia chromego od urodzenia (3,1-11). Dzieje się to w świątyni Wokół Piotra i Jana błyskawicznie gromadzi się tłum ludzi zadziwionych tym, co widzą chory skacze, głośno wielbiąc Boga, i nie chce opuścić apostołów To staje się okazją do wygłoszenia kerygmatu, którego sercem jest śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, zapowiedziane przez proroków i będące spełnieniem zapowiedzi danych Abrahamowi.

 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy tylko fragment kerygmatu Piotra z Dz 3,12-26 Apostoł podkreśla, że śmierć Jezusa to wynik zatwardziałego serca Izraela, który zaparł się Sługi Boga i sprawiedliwego, gdy wypraszał ułaskawienie dla zabójcy, Barabasza. Bóg jednak stanął po stronie Jezusa i wskrzesił Go z martwych Piotr stwierdza, że lud działał w nieświadomości, wypełnił w ten sposób zapowiedzi proroków o cierpiącym Mesjaszu. Ostatecznie jednak ciąży na nich wina, którą zmazać mogą tylko pokuta i nawrócenie, czyli przyjęcie Dobrej Nowiny o Chrystusie.

TRANSLATOR


Wsławił Sługę swego, Jezusa. W kerygmacie Piotra pojawia się słowo pais, które może także oznaczać dziecko, młodzieńca, chłopca, potomka (syna lub córkę) lub kogoś absolutnie oddanego i posłusznego, czyli sługę. Mówiąc o Jezusie, Piotr ma zapewne na myśli jego szczególną relację z Ojcem, lecz w kontekście mowy świątynnej wybrzmiewa szczególnie nawiązanie do Sługi Jahwe, nazwanym pais w Iz 52,13. W Jezusie wywyższonym przez Ojca spełniają się przepowiednie prorockie o cierpiącym i wywyższonym Słudze.

 

Wydaliście Go i zaparliście się Go. Paradidomi (‘wydać’) to słowo, którym sam Jezus zapowiadał swoją mękę. Drugie słowo, arneomai (‘zaprzeć się’) występuje przede wszystkim wówczas, gdy wspomina się o Piotrze zapierającym się Mistrza (Mt 26,70.72; Mk 14,68; Łk 22,57). Piotr mówi tu także o swoim doświadczeniu.

 

Zabiliście Dawcę życia. Dawca (gr. archegos) znaczy dosłownie ‘książę, rządzący, władca’, ‘ktoś obdarzony wyjątkową pozycją’. Piotr mówi o Jezusie Zmartwychwstałym, który panuje nad wszystkimi stworzeniami (Dz 5,31). Równocześnie słowo to podkreśla pierwszeństwo, rolę, jaką odgrywa jakaś osoba, gdy daje początek historii (1 Mch 10,47; Mi 1,13), kładzie fundamenty, rozpoczyna jakieś dzieło (Hbr 2,10). Chrystus Zmartwychwstały to Pan wszelkiego stworzenia i dawca nowego życia, sprawca zbawienia i architekt nowego świata, który wyłania się z jego historii.

 

Działaliście w nieświadomości. To zapewne nawiązanie do sądu, który wydaje o swych oprawcach sam Ukrzyżowany: Ojcze przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią (Łk 23,34). Agnoia (‘nieświadomość’) oznacza brak koniecznych informacji, ignorancję, brak rozeznania, które owocują grzesznym postępowaniem. Izrael i poganie nie rozpoznali w Chrystusie Mesjasza, jednak tylko do pewnego stopnia jest to okoliczność łagodząca. Bóg objawił wszystkim swojego Syna, zatem odrzucenie Go to także decyzja wypływająca z zaślepienia i zatwardziałości serca. W Biblii agnoia jest także traktowana jako synonim grzechu (Syr 23,3), stan, do którego człowiek doprowadza się przez odrzucanie Słowa Bożego. Dlatego właśnie Piotr ostatecznie kieruje do słuchaczy wezwanie: Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone.

 

CYTATY


Miłosierne zrozumienie dla grzeszników: teraz wiem, bracia, że działaliście w nieświadomości, tak samo jak zwierzchnicy wasi

Szansa na nowe życie: Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby grzechy wasze zostały zgładzone.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 4,2.4-9)

REFREN: Wznieś ponad nami światłość Twoją, Panie.

Kiedy Cię wzywam, odpowiedz mi, Boże

który wymierzasz mi sprawiedliwość.

Tyś mnie wydźwignął z utrapienia,

zmiłuj się nade mną i wysłuchaj moją modlitwę.

Wiedzcie, że godnym podziwu czyni Pan swego wiernego,

Pan mnie wysłucha, gdy będę Go wzywał.

Spokojnie zasypiam, kiedy się położę,

bo tylko Ty jeden, Panie, pozwalasz mi żyć bezpiecznie.

[01][02]

PSALM

Pan mnie wysłucha Ps 4, 2.4-9

PSALM  4 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 586 r. przed Chr.


O PSALMIE •  Psalm 4 należy do gatunku indywidualnej modlitwy błagalnej (tefillah). W klasycznej formie składają się na nią: wprowadzenie, w którym wierzący wzywa Boga; korpus, w którym opisuje doświadczenie nieszczęścia lub próby; konkluzja, w której wybrzmiewa pewność wierzącego, że zostanie wysłuchany. Modlitwy błagalne były częścią rytuału wielkich dni postu i pokuty, obchodzonych przez całą wspólnotę Izraela. Wyznawano wtedy grzechy i błagano o pomoc w sytuacji zagrażających ludowi nieszczęść, takich jak: wojna, przegrana bitwa, głód, susza, epidemia. Towarzyszyły także jednostkom zmagającym się z chorobą, prześladowaniem ze strony wrogów, czy cierpieniem będącym efektem grzechu.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Fragment psalmu, który usłyszymy, o tyle odbiega od klasycznej modlitwy błagalnej, o ile brak w nim opisu nieszczęść spotykających wierzącego. Prawdopodobnie są nimi jego wrogowie, ich oskarżenia i knowania. Modlący się prosi o wymierzenie mu sprawiedliwości i wysłuchanie jego modlitwy. Powołuje się na dobroć Boga, której doświadczył już w swoim życiu, i Jemu ufnie powierza swoją sprawę. Pewność, że zostanie wysłuchany, sprawia, że spokojnie zasypia pośród przeciwności i problemów. Jego Bóg pozwala mu żyć bezpiecznie.  

CYTATY


Psalmista o ukojeniu w Panu: Spokojnie zasypiam, kiedy się położę, bo tylko Ty jeden, Panie, pozwalasz mi żyć bezpiecznie.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I listu św. Jana Apostoła

(1 J 2,1-5a)

Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli. Jeśliby nawet ktoś zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca - Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy i nie tylko za nasze, lecz również za grzechy całego świata. Po tym zaś poznajemy, że Go znamy, jeżeli zachowujemy Jego przykazania. Kto mówi: Znam Go, a nie zachowuje Jego przykazań, ten jest kłamcą i nie ma w nim prawdy. Kto zaś zachowuje Jego naukę, w tym naprawdę miłość Boża jest doskonała.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Zerwać z grzechem 1 J 2,1-5a

Pierwszy List św. Jana • NADAWCA: św. Jan • SKĄD:  Efez • DATA: koniec I w.  • ADRESACI: kościoły w Azji Mniejszej


O KSIĘDZE Celem pisma skierowanego do chrześcijan w Azji Mniejszej jest walka z szerzącymi się herezjami i podziałami w młodych wspólnotach chrześcijańskich Autor, używając stylu i pojęć właściwych dla czwartej Ewangelii, mówi o Bogu jako światłości, która pociąga do życia w świetle, wystrzegania się wpływu świata i fałszywych nauczycieli (Jan nazywa ich antychrystami 1 J 2,22) Życie dzieci Bożych to nie tylko unikanie grzechu, lecz przede wszystkim praktykowanie najważniejszego przykazania miłości (1 J 3,18). To tu właśnie pojawia się najkrótsza i najbardziej wymowna definicja Boga: “Bóg jest miłością” (1 J 4,16).    

 

KONTEKST W drugim rozdziale swojego listu Jan przede wszystkim wzywa wspólnotę do   zerwania z grzechem (2,1-2) wystrzegania się miłości tego świata (2,12-17) stronienia od nauczycieli fałszu, czyli tych, którzy nie uznają w Jezusie Mesjasza Syna Bożego (2,18-28)   Apostoł zachęca swoje duchowe dzieci do przestrzegania Bożych przykazań, z których największe to przykazanie Miłości (2,2-11), oraz życia zgodnie z powołaniem i godnością dzieci Bożych (2,29).

 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym drugim czytaniu apostoł rozpoczyna od wezwania, by zerwać z grzechem, czyli wyrzec się grzesznego sposobu życia. Wówczas, nawet jeśli zgrzeszymy, możemy liczyć na wstawiennictwo Jezusa, Rzecznika u Ojca, Sprawiedliwego, którego ofiara zmazuje grzechy nie tylko chrześcijan, lecz całego świata. Aby jednak móc liczyć na moc Krwi i wstawiennictwa Jezusa, potrzeba żywej więzi z Nim, której znakiem jest według Jana zachowywanie przykazań. Po tym poznajemy, że znamy Pana, i dzięki temu miłość Boża trwa w nas.

TRANSLATOR


 Jeśliby nawet ktoś zgrzeszył, mamy Rzecznika wobec Ojca Jezusa Chrystusa sprawiedliwego. Dla opisania misji Jezusa Jan używa słowa parakletos, tego samego, którego używa się w czwartej Ewangelii w stosunku do Ducha Świętego. Duch, Paraklet, ma być z uczniami, przypominać im słowa Jezusa, prowadzić ich do pełni Prawdy, czyli do pełnego odkrycia tajemnicy osoby Chrystusa i Jego Ewangelii (J 14,16.26; 15,26; 16,7). Funkcję Ducha Parakleta precyzuje się czasem we współczesnych przekładach, wskazując na jego rolę Pomocnika lub Pocieszyciela. Tego, który pomaga uczniom zgłębiać objawienie Syna i sprawia, że doświadczają bliskości Mistrza, nie czują się osieroceni po Jego odejściu.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


• Misja Jezusa Parakleta. W języku greckim słowo to określa osobę przybywającą na pomoc, stąd ojcowie i pisarze łacińscy oddawali je przez  advocatusW procesie przed trybunałem Bożym Syn działa jako mediator, rzecznik – ten, który wstawia się za nami, wypraszając Boże miłosierdzie. To jego szczególna misja na sądzie ostatecznym. Przyznając się do nas przed Ojcem, Jezus przekreśla nasz wyrok potępienia. Aby się jednak do nas przyznał, przypomina św. Jan, trzeba najpierw przyznać się do Niego; trzeba mieć w sobie jego miłość, wypełniać przykazania.

 

• Zmartwychwstały Jezus Paraklet, zasiadając po prawicy Ojca, na sądzie przemawiać będzie na naszą korzyść. Będąc jeszcze na ziemi, dla swoich uczniów stał się Parakletem doradcą, pomocnikiem, Jego Słowo pomagało im w drodze do Ojca. Duch Święty ma za zadanie po prostu kontynuować ziemską misję Jezusa Parakleta. Duch dziś przypomina nam Słowo Pana i uczy żyć jego Przykazaniem Miłości, abyśmy w chwili sądu znaleźli w Jezusie naszego Adwokata.

 

TWEETY ŚW. JANA


Prośba św. Jana: Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Łukasza

(Łk 24,35-48)

Uczniowie opowiadali, co ich spotkało w drodze, i jak poznali Jezusa przy łamaniu chleba. A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: Pokój wam! Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Lecz On rzekł do nich: Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie się Mnie i przekonajcie: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam. Przy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi. Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia, rzekł do nich: Macie tu coś do jedzenia? Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby. Wziął i jadł wobec nich. Potem rzekł do nich: To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach. Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma, i rzekł do nich: Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie, w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Świadkowie Łk 24,35-48

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 60-70 r. KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus i uczniowie


O KSIĘDZE O autorze trzeciej Ewangelii wiemy stosunkowo dużo. Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (4,14) Łukasz, na wzór Apostoła Pawła, przygotowuje ludzi do podjęcia zadania głoszenia Chrystusa tym, którzy Go jeszcze nie znają. Ewangelia stanowi pewną całość wraz z Dziejami Apostolskimi, także spisanymi przez Łukasza. W Ewangelii Łukasza można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania, zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53).

 

KONTEKST W dwudziestym czwartym rozdziale swojej Ewangelii Łukasz skupia się na historii Zmartwychwstałego Opisuje najpierw orędzie, jakie aniołowie ogłaszają kobietom przy pustym grobie (24,1-11), i Piotra, który niczego tam nie odkrywa (24,12) Wśród uczniów dominuje postawa zamknięcia i niewiary wobec tego, co ogłaszają kobiety Wszystko zaczyna się zmieniać, kiedy sam Zmartwychwstały staje na drodze apostołów Najpierw objawia się dwóm uczniom uciekającym do Emaus (24,13-35). Następnie przychodzi do swoich zamkniętych w Wieczerniku, przekonuje ich do tego, że naprawdę żyje (24,44.36-43), każe oczekiwać na dar Ducha (24,44-49) i wstępuje do Ojca (24,50-53) U Łukasza Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie dokonują się podczas jednego – długiego, najdłuższego w historii dnia Pana.

 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszej Ewangelii widzimy uczniów, którzy wciąż rozprawiają o tym, co wydarzyło się w drodze do Emaus Jezus zaskakuje ich podczas rozmowy. Widząc ich przerażenie i niedowierzanie, zaprasza, aby dotknęli Jego ciała i podali Mu coś do jedzenia. Najpierw przekonuje ich, że nie jest zjawą, po czym tłumaczy im Pisma i oświeca ich umysły, żeby zrozumieli, że Mesjasz musiał cierpieć i zmartwychwstać Na koniec zapowiada, że Ewangelia o Nim ma być głoszona wszystkim narodom, a apostołowie będą jej świadkami.

JESZCZE O EWANGELII


Świadectwo Pisma pojawia się w każdej Ewangelii o Zmartwychwstałym. Bez nich niemożliwe jest odkrycie i zrozumienie prawdy, że On żyje, a wszystko, co wydarzyło się w Jego historii, jest częścią Bożego planu. Sam Zmartwychwstały wskazuje na Mojżesza, Proroków i Psalmy jako świadków jego śmierci i zmartwychwstania. Jakie konkretne Pisma ma na myśli Jezus?

 

• Tora: Z Pięcioksięgu Jezus może cytować słowa Mojżesza zapowiadające posłanie proroka podobnego do niego: Pan, Bóg twój, wzbudzi ci proroka spośród braci twoich, podobnego do mnie. Jego będziesz słuchał (Pwt 18,15). Zapowiedziany prorok ma być pośrednikiem między Bogiem a ludźmi.

 

• Prorocy: Być może Jezus wyjaśniał uczniom Izajaszowe Pieśni Sługi Jahwe, którego cierpienie gładzi grzechy ludu i który zostaje po swej śmierci wywyższony przez Boga (42,1-4; 49,1-6; 50,4-9; 52,13–53,12). W świetle tej postaci Jezus odczytuje swoją misję jeszcze podczas swego ziemskiego życia (Mt 20,28; Mk 10,45). Do Pieśni Sługi Jahwe czyni aluzję Piotr w dzisiejszym pierwszym czytaniu (Dz 3,13). Powołuje się na nie także Filip w katechezie, którą wygłasza etiopskiemu dworzaninowi (Dz 8,27-35). To być może efekt katechezy Jezusa. Do trzech dni pobytu Jezusa w grobie nawiązywać mogą Księga Jonasza (trzydniowy pobyt Jonasza we wnętrzu ryby, por. Mt 12,40; Łk 11,30) oraz Ozeasz 6,2: Po dwu dniach przywróci nam życie, a dnia trzeciego nas dźwignie i żyć będziemy w Jego obecności.

 

• Psalmy: sam Jezus modli się na krzyżu słowami Ps 22: Boże mój, Boże mój czemuś mnie opuścił. Inny psalm, który pojawia się w katechezie apostolskiej, to Ps 16,10: bo nie pozostawisz mojej duszy w Szeolu i nie dozwolisz, by wierny Tobie zaznał grobu (Dz 2,27).

 

TRANSLATOR   


Pokój wam. Dar Pokoju (gr. eirene) to pierwszy dar, który Zmartwychwstały przynosi swoim uczniom. Dla wierzących Żydów oznaczał on błogosławieństwo doczesne, dobrobyt i wolność od nieprzyjaciół. Wierzący pojmowali go także jako sumę dobrodziejstw, których wierzący doświadczy w nowym życiu, po śmierci. Dla uczniów Chrystusa Pokój Zmartwychwstałego oznacza jeszcze dwie ważne rzeczy. Po pierwsze, to stan przyjaźni i trwała relacja miłości, jaka zawiązuje się pomiędzy Bogiem i człowiekiem, których do tej pory rozdzielał grzech (2 Kor 5,18; Kol 1,22). Po drugie, Pokój to stan goszczący w sercach uczniów, to pewność, że Zmartwychwstały żyje. Nie muszą się już lękać o swoje życie i przyszłość, nie są także zdani na czysto ludzkie świadectwa o Nim.

 

Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Duch (gr. pneuma), świetlista postać pozbawiona ciała, nie jest jeszcze dowodem na życie i zbawienie po śmierci. Według Starego Testamentu w Szeolu człowiek pędził smutne życie na wpół umarłego ducha. Wierzący oczekiwali zmartwychwstania ciała, które jednak miało nastąpić dopiero na sądzie ostatecznym. Chrystus ukazuje się swoim w roli Pierwszego Zmartwychwstałego, który zapowiada ostateczne zbawienie dla wszystkich, którzy w Niego uwierzą (1 Kor 15,20).  

 

Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma. Dosłownie otworzył na oścież (dianoigo) ich umysły, jak otwiera się okna czy drzwi domu. W sposób metaforyczny opisuje się tym słowem nowe narodziny, otwarcie łona matki (Łk 2,23). W umysłach uczniów otwartych przez Pana rodzi się Prawda o Zmartwychwstałym.

 

Wy jesteście świadkami tego. Martys to kwalifikowany świadek, który bierze udział w procesie. Od jego słowa zależy obrót sprawy. Od tego rzeczownika pochodzi łac. martyr, męczennik, ten który daje świadectwo nawet za cenę własnego życia.                                                        

CYTATY


Jezus o tym, że zmartwychwstał prawdziwie: Dotknijcie się Mnie i przekonajcie: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam.

TWEETY


STO SŁÓW


Spotykając się z apostołami, Jezus zdaje się mówić do nich: wyluzujcie, już Zmartwychwstałem, wypełniły się wszystkie pisma, których kompletnie wcześniej nie rozumieliście. Przeczytajcie jeszcze raz. Tak miało być. Zobaczcie mnie, teraz Jestem już między Wami, możecie być spokojni, macie tu coś do jedzenia…?

 

Zadanie dla apostołów stało się jasne: mają zostać Rzecznikami swojego Mistrza. On sam stał się Rzecznikiem nas wszystkich wobec Ojca. Aby jednak liczyć na wstawiennictwo Jezusa, potrzeba prawdziwej więzi z Nim. Jeżeli ktoś mówi: znam Go, a nie zachowuje Jego przykazań, ten jest kłamcą i nie ma w nim prawdy. Kto zaś zachowuje Jego naukę, w tym naprawdę miłość Boża jest doskonała.

 

Apostołowie dobrze wypełnili swoje zadanie. Wszyscy usłyszeliśmy o Jezusie Chrystusie, wszyscy poznaliśmy prawdę o Nim. Wiemy, że nasze grzechy zostały zgładzone. Jeśli zachowujemy przykazania, jeśli naprawdę kochamy całym sercem Jezusa, możemy spokojnie zasypiać, kiedy się położymy, bo Pan, nas wysłucha, kiedy będziemy Go wzywać.

 

Mamy przecież swojego Rzecznika w Niebie.

TRENDY


#ZaparliścieSięGo

Usprawiedliwienie grzesznika jest większym dziełem, aniżeli stworzenie nieba i ziemi (…) (św. Augustyn)

 

W Bogu jest ta pasja kwoki, która musi pozbierać wszystkie pisklęta i jest generalnie coraz bardziej wkurzona jak one uciekają (bp Grzegorz Ryś)

 

Wielu panów traci w ogóle równowagę życiową, kiedy zaczynają być nielubiani. Kiedy ktoś im udowodni, że nie mieli racji. NIE BÓJ SIĘ, ŻE SIĘ POMYLIŁEŚ (…) (ks. Piotr Pawlukiewicz)

 

Choćbyś nie wiem co nawywijał, NADAJESZ SIĘ. Nawet jak ci wszyscy będą mówić: nie nadajesz się (Adam Szustak OP)

 

Sądzę, że (…) to spory problem, ta cielesność Jezusa. (…) Bo człowiekowi trudno jest zaakceptować, że Bóg stał się jednym z nas. Wolelibyśmy raczej Boga bardziej „duchowego”, bardziej „obcego” i „oddalonego” od człowieka i jego ludzkich spraw. Takiemu Bogu łatwiej byłoby odmówić, powiedzieć: „Przecież Ty się na tym nie znasz, nie rozumiesz, bo nigdy tego nie przeżyłeś” (ks. Mariusz Pohl)

 

#WyJesteścieŚwiadkami

Jakim cierpliwym wychowawcą jest Jezus! Serce człowieka nie jest zaprogramowanym komputerem – Jezus, wiedząc o tym doskonale, pomaga sercom uczniów uwierzyć bez pośpiechu. Aby ich wiara była na tyle głęboka, by mogli być jej świadkami. Wiara bowiem, jak i miłość, by była głęboka, nie lubi pośpiechu (ks. Paweł Barylak SDB)

 

Co to znaczy, że Chrystus „odkupił” świat? To znaczy, że On kupił całe stworzenie dla siebie. Żeby zrozumieć los tego świata, trzeba rozumieć los Właściciela: życie – śmierć – Zmartwychwstanie (ks. Józef Tischner)

 

Świadectwem jest radość chrześcijan. Ta radość, która nie potrzebuje sztucznego śmiechu produkowanego przez komediantów, śmiechu karmionego alkoholem i haszyszem. Święta to od wieków nieodmiennie składane świadectwo: radość wierzących, radość tych, którzy widzą obok siebie Zmartwychwstałego. Nie, nie pukaj się w czoło. Można widzieć niewidzialne (Augustyn Pelanowski OSPPE)

 

Wy wszyscy, którzy głosicie “śmierć Boga”, którzy szukacie sposobu, by usunąć Boga z ludzkiego świata, wstrzymajcie się i pomyślcie, czy “śmierć Boga” nie niesie w sobie nieuchronnej “śmierci człowieka” (Jan Paweł II)

1/5
Chrystus w Wieczerniku, James Tissot, 1886 a 1894 r., Brooklyn Museum, USA
2/5
Światłość świata, William Holman Huntm, 1853-54 r., Keble College, Wielka Brytania
3/5
Dysputa o Najświętszym Sakramencie, Rafael Santi, 1508-1509 r., Stanza Watykańska
4/5
Głowa Chrystusa, El Greco, 1579 - 1586 r., McNay Art Museum, USA
5/5
Chrystus, Bertel Thorvaldsen, ukończony w 1838 r., Katedra Marii Panny w Kopenhadze, Dania
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >