Jutro Niedziela – XXII zwykła A

Bóg sam przekonuje, że naprawdę jest Miłością, a droga, którą prowadzi, jest najlepsza, choć trudna.

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


• DWUDZIESTA DRUGA NIEDZIELA ZWYKŁA • rok A • KOLOR SZAT: zielony • KOLEKTA: Będziemy prosili, by Bóg zaszczepił w nas miłość do siebie, dał wzrost pobożności, umocnił w nas wszystko, co dobre, i strzegł troskliwie tego, co umocnił • CZYTANIA: Księga Jeremiasza 20, 7–9 • Psalm 63 (62), 2. 3–4. 5–6. 8–9 • List do Rzymian 12, 1–2 • Ewangelia wg św. Mateusza 16, 21–27

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


Z niedzielnej Liturgii Słowa wybrzmiewają dwa tematy.

Pierwszy to relacja miłości, jaka powstaje między Bogiem i człowiekiem. To, do czego przynajmniej w warstwie słownej jesteśmy przyzwyczajeni, w przeszłości zaskakiwało: Bóg był przecież niedostępnym Królem, a relacja z człowiekiem wiernopoddańcza. Już Stary Testament uczy, że Bóg kocha i chce być przez człowieka kochanym (PIERWSZE CZYTANIE, PSALM).

Drugi temat ujawnia się przede wszystkim w DRUGIM CZYTANIU oraz EWANGELII. Po decyzji pójścia za Bogiem i pierwszych chwilach nowego doświadczenia przychodzi konfrontacja. Nie do końca jest to konfrontacja z Bogiem, a z samym sobą. To raczej zetknięcie z nową rzeczywistością, weryfikacja własnych oczekiwań, wizji i marzeń, spór z własną tęsknotą oraz doświadczenie codziennego trudu.

Kto może pomóc w przezwyciężeniu kryzysu miłości? Sam Bóg. On sam przekonuje, że naprawdę jest Miłością, a droga, którą prowadzi, choć trudna, jest najlepsza.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jeremiasza

(Jr 20, 7–9)

Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść; ujarzmiłeś mnie i przemogłeś. Stałem się codziennym pośmiewiskiem, wszyscy mi urągają. Albowiem ilekroć mam zabierać głos, muszę obwieszczać: «Gwałt i ruina!» Tak, słowo Pańskie stało się dla mnie codzienną zniewagą i pośmiewiskiem. I powiedziałem sobie: Nie będę Go już wspominał ani mówił w Jego imię! Ale wtedy zaczął trawić moje serce jakby ogień, żarzący się w moim ciele. Czyniłem wysiłki, by go stłumić, lecz nie potrafiłem.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Uwiodłeś mnie Jr 20, 7–9

Starotestamentalny Bóg to nie tylko Król, wobec którego człowiek jest poddanym. Jeremiasz doświadcza prawdziwej Bożej miłości i przyjmuje ją.

KSIĘGA: Księga Jeremiasza • AUTOR: Jeremiasz • CZAS POWSTANIA: ok. 626–587 r. przed Chr. • KATEGORIA: modlitwa • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: 609–605 r. przed Chr. • BOHATER: Jeremiasz


O KSIĘDZE JEREMIASZA • To najobszerniejsza księga Starego Testamentu, zawiera pięćdziesiąt dwa rozdziały. Podobnie jak Księga Izajasza i inne księgi prorockie jest nazwana od jej głównego bohatera – Jeremiasza • Jeremiasz (jego imię znaczy „niech Jahwe wytraci nieprzyjaciół” lub „Jahwe dźwiga”) to wielki i kontrowersyjny dla ówczesnych prorok, oglądający upadek Judy i Jerozolimy (586 r. przed Chrystusem). Za życia był uznawany za bluźniercę i zdrajcę narodu (Jr 26, 7–9), po śmierci wywyższony przez Boga przeszedł do historii jako orędownik narodu (2 Mch 15, 14–16) • Księga wzywa do nawrócenia i zapowiada bezwzględną karę, która spadnie na Judę z powodu łamania Przymierza z Jahwe. Narodu nie zbawi pusty kult; jedyny ratunek to zawierzenie Bogu i poddanie się Babilończykom. Księga zawiera także wizję odnowy Izraela i Nowego Przymierza.

NIEKORZYSTNE PROROCTWO • Jak dowiadujemy się z poprzedzających wersetów, na dziedzińcu domu Pańskiego Jeremiasz przepowiedział, że miasto spotka nieszczęście: klęska i zburzenie Świątyni, ponieważ mieszkańcy nie słuchają Boga. W efekcie kapłan Paszchur, uznając proroka za zdrajcę, poddał Jeremiasza chłoście i uwięził. To właśnie wtedy w więzieniu Jeremiasz wypowiada swoją modlitwę: Uwiodłeś mnie, Panie, a ja pozwoliłem się uwieść (Jr 20, 7–18) • To lament, głęboka skarga proroka, który ciągle doświadcza trudności podczas swojej posługi: Słowo Pańskie stało się dla mnie codzienną zniewagą i pośmiewiskiem – skarży się. Jeremiasz narzeka Bogu na oszczerstwa i na zapowiedzi zemsty – a przecież ich powodem jest to, że głosi Jego słowo.

WYZNANIE NADZIEI • Uwiodłeś mnie, Panie – skarży się Jeremiasz w przejmującym 20 rozdziale swojej księgi, w którym opis zniewag, jakie musi cierpieć ze względu na Słowo Boga, miesza się z wołaniem o Bożą pomoc oraz przeklinaniem dnia swoich narodzin. Modlitwa Jeremiasza to nie tylko lament. To wyznanie nadziei w sytuacji z pozoru beznadziejnej: Prześladowcy ustaną i nie zwyciężą – mówi Jeremiasz.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 63 (62), 2. 3–4. 5–6. 8–9)

REFREN: Ciebie, mój Boże, pragnie moja dusza. 

Boże, mój Boże, szukam Ciebie *  i pragnie Ciebie moja dusza.  Ciało moje tęskni za Tobą *  jak zeschła ziemia łaknąca wody. Oto wpatruję się w Ciebie w świątyni, *  by ujrzeć Twą potęgę i chwałę. Twoja łaska jest cenniejsza od życia, *  więc sławić Cię będą moje wargi. Będę Cię wielbił przez całe me życie * i wzniosę ręce w imię Twoje. Moja dusza syci się obficie, *  a usta Cię wielbią radosnymi wargami. Bo stałeś się dla mnie pomocą * i w cieniu Twych skrzydeł wołam radośnie: Do Ciebie lgnie moja dusza, * prawica Twoja mnie wspiera.

[01][02]

PSALM

Tęsknota  Ps 63 (62), 2. 3–4. 5–6. 8–9

Psalm 63 to jeden z najpiękniejszych psalmów. Pozwala wyrazić człowiekowi tęsknotę, wdzięczność i miłość do Boga.

PSALM 63 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: okres monarchii, przed 586 przed Chr.


SZUKAM CIEBIE • Psalm 63 należy do gatunku modlitwy błagalnej (tefillah). Jest przypisywany Dawidowi, który miał skomponować tę modlitwę, ukrywając się przed Saulem na Pustyni Judzkiej (1 Sm 23, 14; 24, 2). Sugeruje to wzmianka: jak zeschła ziemia łaknąca wody. Zdaniem innych obraz ten przywodzi na myśl krainę śmierci, na granicy której staje modlący się.

W PRZYBYTKU • Wspomnienie świątyni i modlitwy nocnej (Oto wpatruję się w Ciebie w świątyni, myślę o Tobie w czasie moich czuwań) może sugerować starożytną praktykę spędzania nocy w przybytku, podczas której wierzący oczekiwał na wizję lub słowo od Pana. Izraelita w chwili swej życiowej próby znajduje schronienie w cieniu Bożych skrzydeł, w pobliżu Arki Przymierza, którą wieńczyły skrzydlate cherubiny. Tam, zapominając o niebezpieczeństwie, sławi łaskę Pana, która jest cenniejsza niż życie; chce Go uwielbiać, karmi swoją duszę Jego bliskością. Wierzy także, że Bóg, który wybawił Dawida z ręki Saula, wybawi także i jego z rąk nieprzyjaciół.

TĘSKNOTA • Usłyszymy prawie cały Psalm 63, z wyjątkiem kilku rozdziałów. Mówi on o tych samych doświadczeniach, o których wspomina Jeremiasz w swoim lamencie (patrz: Pierwsze czytanie): mowa tu i o tęsknocie za Bogiem (pragnie Ciebie moja dusza), i o trudnościach doświadczanych z powodu wiary (szukają zguby mojej duszy – skarży się psalmista w dalszej części), i o ufności, że Bóg okaże miłosierdzie (Moja dusza syci się obficie).

 

Szersza analiza psalmu dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian

(Rz 12, 1–2)

Proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu miłą, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu miłe i co doskonałe.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Rozumne oblicze miłości  Rz 12, 1–2

Trzy stopnie rozeznawania: co dobre, co Bogu miłe i co doskonałe. Święty Paweł mówi o dojrzałej, prawdziwej miłości wobec Boga.

KSIĘGA: List do Rzymian • NADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Rzymie • CZAS POWSTANIA: 57–58 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Korynt


O KSIĘDZE • Kontynuujemy lekturę Listu do Rzymian. Przypomnijmy: Paweł pisze do wspólnoty w stolicy imperium, w Rzymie, w sercu antycznego świata – i głosi jej Ewangelię. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła nowiny o usprawiedliwieniu przez wiarę w Chrystusa.

PRAKTYCZNE WSKAZÓWKI • Rozdział 12 otwiera nową część Listu do Rzymian (12, 1–15, 13), w której będą dominować praktyczne wskazówki i zachęty do życia chrześcijańskiego. Paweł wzywa wierzących do rozeznania osobistych charyzmatów i wykorzystania ich dla dobra wspólnoty, do podporządkowania się władzy świeckiej, dawania dobrego świadectwa wobec pogańskiego świata i do szczególnej troski o budowanie słabych w wierze.

TRIADY PAWŁA • W ramach drugiego czytania usłyszymy dwa zdania, w których Paweł streszcza wizję całego życia chrześcijańskiego. Dwa razy używa potrójnych wyliczeń: • stać się ofiarą żywą, świętą, Bogu miłą oraz • rozpoznać wolę Bożą poprzez rozeznanie, co jest dobre, co Bogu miłe i co doskonałe.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

(Mt 16, 21–27)

Jezus zaczął wskazywać swoim uczniom na to, że musi udać się do Jerozolimy i wiele wycierpieć od starszych i arcykapłanów oraz uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie. A Piotr wziął Go na bok i począł robić Mu wyrzuty: «Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie». Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: «Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku». Wtedy Jezus rzekł do swoich uczniów: «Jeśli ktoś chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę Albowiem Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca swego razem z aniołami swoimi i wtedy odda każdemu według jego postępowania».

Oto Słowo Pańskie.

[01][02]

EWANGELIA

Zapowiedź krzyża  Mt 16, 21–27

Uczniom zachwyconym cudami i nauczaniem Mistrza Jezus tłumaczy, że kresem Jego drogi ma być krzyż i zmartwychwstanie.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70–80 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Cezarea Filipowa • CZAS: 30–33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Piotr, uczniowie • WERSJE: Mk 8,31-33 • Łk 9,22


CEZAREA FILIPOWA • Pozostajemy w czwartej części Ewangelii św. Mateusza; tej, w której Jezus, budując Kościół, urzeczywistnia królestwo niebieskie na ziemi • Jesteśmy w Cezarei Filipowej. We fragmencie czytanym w zeszłym tygodniu Jezus pytał swoich uczniów: Za kogo mnie uważacie? Piotr wyznał, że Jezus jest Mesjaszem. W odpowiedzi Mistrz ustanowił go pierwszym z apostołów, powierzając mu klucze królestwa niebieskiego. Choć może to zdumiewać, dzisiejsza Ewangelia to bezpośrednia kontynuacja lektury z zeszłej niedzieli.

NAPOMNIENIE • Po wyznaniu Piotra Jezus nazywa go Skałą: Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół. Teraz Jezus mówi do niego: Idź precz, Szatanie. Zwróćmy uwagę na powód tej zmiany: chodzi o odpowiedź Piotra na zapowiedź Jezusa, że zostanie zabity. Zauważmy także dalszą część wypowiedzi Jezusa: mowa o trudzie, cierpieniu, krzyżu, z jakim wiąże się pójście za Nim. Innymi słowy, Jezus zapowiada krzyż: najpierw swój, potem ten, który muszą dźwigać Jego naśladowcy.

 

Szersza analiza Ewangelii dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

1/6
Jeremiasz lamentuje nad zniszczeniem Jerozolimy, Rembrandt, 1630 r., Rijksmuseum Amsterdam, Holandia
2/6
Prorok Jeremiasz, Gustave Dore, XIX w.
3/6
Jeremiasz, Michał Anioł, fragment fresku z Kaplicy Sykstyńskiej, 1508 -1512 r., Rzym
4/6
Jeremiasz, Marc Chagall, 1980 r., Musée national Message Biblique Marc Chagall w Nicei, Francja
5/6
Jeremiasz przemawia do uczniów, Gustave Dore, XIX w.
6/6
Lamentacje Jeremiasza (Lamentacje III 1-9), 1956 r., Musée national Message Biblique Marc Chagall w Nicei, Francja
poprzednie
następne

 

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXI zwykła A

Gdyby myślał o robieniu kariery u boku Jezusa, nie zostałby Pierwszym.

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA PIERWSZA NIEDZIELA ZWYKŁA • rok A • KOLOR SZAT: zielony • KOLEKTA: Będziemy prosili, abyśmy wznieśli nasze serca tam, gdzie są prawdziwe radości CZYTANIA: Księga Izajasza 22, 19–23 • Psalm 138 (137), 1b–2a. 2b–3. 6 i 8bc • List do Rzymian 11, 33–36 • Ewangelia wg św. Mateusza 16, 13–20

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


Wspólny temat pierwszego czytania, psalmu i Ewangelii można oddać słowami: ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi. Szebna został strącony za arogancję, a wywyższony był Eliakim – ponieważ słucha Boga (Pierwsze czytanie). Pan bowiem patrzy łaskawie na pokornego, pyszałka zaś dostrzega z daleka (Psalm). Prosty rybak z Galilei, Piotr, powołany do władzy kluczy – władzy, która wydawała się zarezerwowana dla wielkich, możnych, władców (Ewangelia).

Wydaje się, że „być ostatnim” to wręcz przepis na karierę u Boga. Nie jest tak. Wielu pokornych, którzy zostali wywyższeni w miejsce strąconych władców, zaczęło powtarzać błędy poprzedników.

Kluczem do zrozumienia wyborów Boga jest wiara tych, których wybiera. Szymon został nazwany Skałą wtedy, gdy wyznał wiarę. To równocześnie moment zbudzenia ze snów o wielkiej karierze. To początek wspólnej z Jezusem drogi krzyża.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza (Iz 22, 19–23)

Tak mówi Pan do Szebny, zarządcy pałacu: «Gdy strącę cię z twego urzędu i przepędzę cię z twojej posady, tego dnia powołam sługę mego, Eliakima, syna Chilkiasza. Oblokę go w twoją tunikę, przepaszę go twoim pasem, twoją władzę oddam w jego ręce; on będzie ojcem dla mieszkańców Jeruzalem oraz dla domu Judy. Położę klucz domu Dawidowego na jego ramieniu; gdy on otworzy, nikt nie zamknie, gdy on zamknie, nikt nie otworzy. Wbiję go jak kołek na miejscu pewnym; i stanie się on tronem chwały dla domu swego ojca».

Oto Słowo Boże.

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Strącenie Iz 22, 19–23

Szebna był odpowiedzialny za klucze domu Dawida, pałacu królewskiego. Bóg przekazuje to zadanie innemu wiernemu słudze.

KSIĘGA: Księga Izajasza • AUTOR: Izajasz • CZAS POWSTANIA: II poł. VIII w. przed Chr. • KATEGORIA: mowa prorocka • ADRESAT: Szebna


Z PIERWSZEGO IZAJASZA • Podobnie jak w zeszłym tygodniu pierwsze czytanie pochodzi z Księgi Izajasza, ale tym razem jest to fragment z pierwszej części • Pierwsza część (rozdziały 1–39) dotyczy Izraela przed wygnaniem, bliskiego upadku z powodu niewierności. Autorem jest sam Izajasz. Chronologicznie sytuuje się ona pomiędzy rokiem 740 (powołanie Izajasza) i 701 (oblężenie Jerozolimy przez Sennacheryba). Mowy prorockie w tej części, w przeciwieństwie do pozostałych, mają charakter srogich, surowych upomnień. Izajasz krytykuje niesprawiedliwość i wyzysk szerzące się w coraz bogatszym Królestwie Judy. W jego księdze znajdujemy też wiele proroctw mesjańskich (Iz 7–11), zapowiadających przyjście idealnego króla.

ROZDZIAŁ 22 • Sytuacja opisana w 22 rozdziale miała miejsce prawdopodobnie jeszcze przed oblężeniem Jerozolimy przez władcę asyryjskiego Sennacheryba (701 przed Chrystusem). Izajasz w imieniu Boga zwraca się do Szebny, wysokiego urzędnika królewskiego i zarządcy pałacu. Jego imię sugeruje, że był on cudzoziemcem. Widocznie miał także duży wpływ na antyasyryjską politykę króla Ezechiasza, która niemal doprowadziła Judę do zagłady. Pan, ustami Izajasza, zapowiada kres władzy Szebny.

KLUCZE DAWIDA • Przed nami historia powołania Eliakima na zarządcę królewskiego pałacu. Symboliczne „klucze domu Dawida”, władzę nad królewskim pałacem i Jerozolimą, dotąd będące w posiadaniu Szebny, Pan odda w ręce Eliakima • Zwróćmy uwagę na postawę Izajasza, proroka pełnego temperamentu, nieunikającego konfrontacji z wpływowymi postaciami dworu królewskiego. Sam Izajasz, jak się przypuszcza, miał arystokratyczne korzenie, co pozwalało mu poruszać się w tych kręgach z dużą swobodą.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

[01][02]

 

PSALM

WywyższeniePs 138 (137), 1b–2a. 2b–3. 6 i 8bc

Oto modlitwa człowieka, który będąc pokorny, zawsze z daleka, nieoczekiwanie doświadcza Bożego wybrania.

PSALM 138 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: VI–V w. przed Chr.


MODLITWA DZIĘKCZYNIENIA • Psalm 138 to indywidualna modlitwa dziękczynienia (todah). Wierzący Izraelita recytował ją w świątyni, dziękując Bogu za opiekę czy cudowne ocalenie. Modlitwa stanowiła prawdopodobnie wypełnienie ślubu, jaki składał wierzący, prosząc o Bożą pomoc. Doświadczywszy jej, miał powrócić do świątyni z ofiarą dziękczynną, publicznie chwaląc Pana • Niektórzy ze względu na wzmiankę o królach i przypisanie autorstwa pieśni Dawidowi interpretowali psalm jako królewską modlitwę dziękczynienia, inni widzieli w nim modlitwę całej wspólnoty dziękującej za powrót z niewoli babilońskiej, na co jednak trudno znaleźć dowody w tekście.

ŁASKAWIE NA POKORNEGO • Pan, który jest wysoko, patrzy łaskawie na pokornego, pyszałka zaś dostrzega z daleka – to właśnie te słowa Psalmu 138 zdecydowały o umieszczeniu go w dzisiejszej liturgii. To ten sam temat, który pojawił się w pierwszym czytaniu – tu niejako „od drugiej strony”, wyrażony bardzo osobistym tonem: wierzący oddaje Bogu cześć wobec istot niebiańskich (elohim), składa pokłon w świątyni. Dziękuje Panu, który „pomnożył moc jego duszy”.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła do Rzymian

(Rz 11, 33–36)

O głębokości bogactw, mądrości i wiedzy Boga! Jakże niezbadane są Jego wyroki i nie do wyśledzenia Jego drogi! Kto bowiem poznał myśl Pana albo kto był Jego doradcą? Lub kto Go pierwszy obdarował, aby nawzajem otrzymać odpłatę? Albowiem z Niego i przez Niego, i dla Niego jest wszystko. Jemu chwała na wieki! Amen.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

O Bogu niezmierzonym  Rz 11, 33–36

Paweł kończy swoje rozważania nad przyszłością Izraela hymnem na cześć Bożej mądrości. To On jest Panem historii, prowadząc ją ku szczęśliwemu finałowi.

KSIĘGA: List do Rzymian • NADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Rzymie • CZAS POWSTANIA: 57–58 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Korynt


CO Z IZRAELEM • Dzisiejsze drugie czytanie zamyka jedenasty rozdział Listu do Rzymian. Jego głównym tematem było zbawienie i przyszłość Izraela, który odrzucił Mesjasza. Bóg w swoim miłosierdziu po przyjęciu do Kościoła pogan sprawi także, że powróci do Niego naród wybrany • Na końcu rozważań nad skutecznością Słowa Bożego i nieskończoną kreatywnością Bożych planów Paweł intonuje hymn – stając w zachwycie wobec tajemnicy dróg Bożego miłosierdzia, konkluduje rozważania dziękczynieniem.

O GŁĘBOKOŚCI • Hymn O głębokości… jest dobrze znany tym, którzy odmawiają Liturgię godzin – funkcjonuje jako jeden z kantyków z Nowego Testamentu • Święty Paweł sławi w nim Bożą mądrość, która prowadzi historię ludzkości ku jej szczęśliwemu finałowi tylko sobie znanymi drogami. Ostatecznie wszystko, także upadek i niewiarę, włącza ona w historię zbawienia.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Mateusza (Mt 16, 13–19)

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: «Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?» A oni odpowiedzieli: «Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków». Jezus zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?» Odpowiedział Szymon Piotr: «Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego». Na to Jezus mu rzekł: «Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr, czyli Opoka, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie».

Wtedy surowo zabronił uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Mesjaszem.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

 

EWANGELIA

Rybak, który został papieżem • Mt 16, 13–19

Piotr wyznaje wiarę. Otrzymuje klucze domu niebios. To tylko pozornie początek wielkiej kariery rybaka. W rzeczywistości to początek drogi krzyża.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70–80 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Cezarea Filipowa • CZAS: 30–33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Piotr, uczniowie • WERSJE: Mk 8,27-30 • Łk 9,18-21


O KSIĘDZE • Pozostajemy w czwartej części Ewangelii św. Mateusza, w której – w narracji autora – Jezus urzeczywistnia królestwo niebieskie, czyniąc cuda, dając chleb głodnym, domagając się od uczniów żywej wiary, zwołując rzeczywistą wspólnotę. To pierwsza nić, która wiedzie nas do dzisiejszego fragmentu Ewangelii.

WIARA PIOTRA • Druga to dzieje Piotra, rybaka, który poszedł za Jezusem. To przede wszystkim od niego Mistrz domaga się wiary, jemu zwraca uwagę, że patrzy po ludzku. Przypomnijmy, jak przed dwoma tygodniami Jezus wypomniał Piotrowi małą wiarę (patrz: dziewiętnasta niedziela zwykła).

CEZAREA FILIPOWA • Przed nami znany dialog Jezusa z uczniami: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego • który zakończy się powierzeniem misji Piotrowi: Tobie dam klucze królestwa niebieskiego. Pamiętajmy, że to nie tylko historia prymatu Piotra, którą kontynuuje dziś papiestwo, to nie tylko historia budowania odpowiedzialności za Kościół wśród ludzi. To też historia Piotra, prostego rybaka, który stał się pierwszym. Historia, która będzie pełna zakrętów i niewierności.

 

Szersza analiza Ewangelii dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

1/6
Bazylika św. Piotra, fot. Ricardo André Frantz
2/6
św. Piotr na tronie, Anton Rafael Mengs, 1728-1779 r., Galleria Sabauda w Turynie, Włochy
3/6
Jezus daje klucze św. Piotrowi, Ingres, 1820 r., Musée Ingres, Francja
4/6
Ukrzyżowanie św. Piotra, Caravaggio, 1600-1601 r., Bazylika Santa Maria del Popolo, Rzym
5/6
Wręczenie kluczy świętemu Piotrowi, Perugino, 1480-1482, Kaplica Sykstyńska, Watykan
6/6
Ukrzyżowanie św. Piotra, Guido Reni, 1604-1605 r., Muzea Watykańskie, Rzym
poprzednie
następne
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap