Jutro Niedziela – XVIII zwykła A

Tylko prawdziwa miłość tak potrafi: za darmo. Nie oczekuje rewanżu

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

NALEŻY WIEDZIEĆ


OSIEMNASTA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok A • KOLEKTA: Będziemy prosili, aby Bóg odnowił nasze życie CZYTANIA: Księga Izajasza 55,1-3aPsalm 145,8-9.15-16.17-18List do Rzymian 8,35.37-39Ewangelia wg św. Mateusza 14,13-21

 

CHMURA SŁÓW


Co podpowiada dzisiejsza chmura słów? Przewaga wyrazów:  WSZYSTKICH, WSZYSCY (10) nasuwa przypuszczenie, że usłyszymy Psalm 145. I tak jest w rzeczywistości. Równocześnie to oznaka, że Liturgia Słowa jest wielkim zaproszeniem Boga skierowanym do wszystkich bez wyjątku: wszyscy są zaproszeni do PANA (6) (PRZYJDŹCIE – usłyszymy 3 razy).  W Ewangelii słowo “wszyscy” ustępuje TŁUMOM (5). Częste jest również słowo CHLEB (4).

Jutro Niedziela - XVIII zwykła A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 55,1-3a)
To mówi Pan Bóg: Wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wody, przyjdźcie, choć nie macie pieniędzy! Kupujcie i spożywajcie, dalejże, kupujcie bez pieniędzy i bez płacenia za wino i mleko! Czemu wydajecie pieniądza na to, co nie jest chlebem? I waszą pracę - na to, co nie nasyci? Słuchajcie Mnie, a jeść będziecie przysmaki i dusza wasza zakosztuje tłustych potraw. Nakłońcie wasze ucho i przyjdźcie do Mnie, posłuchajcie Mnie, a dusza wasza żyć będzie.
Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Bez pieniędzy  • Iz 55,1-3a

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: 586-538 przed Chr., wygnanie w Babilonii • KATEGORIA: mowa prorocka • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici, wszystkie narody


Wśród ksiąg Starego Testamentu Księga Izajasza jest pierwszą i najważniejszą z ksiąg prorockich, bo i Izajasz zajmuje pierwsze miejsce wśród proroków. Składa się ona z 66 rozdziałów. Chociaż całą księgę cechuje jedność teologiczna, zwykle dzieli się ją na trzy oddzielne części, którym przypisuje się nawet różne autorstwo i czas powstania.

Pierwsze czytanie pochodzi ze środkowej części Księgi Izajasza, zwanej Księgą Pocieszyciela (rozdziały 40-55). Autorem nie jest Izajasz, autor pierwszej części (rozdziały 1-39). To anonimowy prorok, być może jeden z uczniów Izajasza, stąd nazywa się go Deutero-Izajaszem. Księgę Pocieszyciela charakteryzują cztery Pieśni Sługi Jahwe, ukazujące osobę, w której chrześcijanie dostrzegli zapowiedź Chrystusa.

Usłyszymy trzy wersety z ostatniego rozdziału Księgi Pocieszyciela. To wielka obietnica Boga, że zaspokoi wszystkie nasze pragnienia, da, co jest nam potrzebne – za darmo.

 

KRÓTKA WIADOMOŚĆ TEKSTOWA


Dla wszystkich zapracowanych, zabieganych konsumentów: Czemu wydajecie pieniądze na to, co nie jest chlebem? I wa­szą pracę na to, co nie nasyci?

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 145,8-9.15-18)
REFREN: Otwierasz rękę, karmisz nas do syta
Pan jest łagodny i miłosierny,
nieskory do gniewu i bardzo łaskawy.
Pan jest dobry dla wszystkich,
a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.
Oczy wszystkich zwracają się ku Tobie,
a Ty karmisz ich we właściwym czasie.
Ty otwierasz swą rękę
i karmisz do syta wszystko, co żyje.
Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają,
wszystkich wzywających Go szczerze.

[01][02]

PSALM

Bóg karmi do syta Ps 145, 8-9.15-16.17-18

PSALM 145AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, epoka perska


Kolejny psalm pochwalny, bogaty w określenia dotyczące wielkości i bliskości Boga, a także radości Jego wyznawcy. To psalm alfabetyczny – następujące po sobie hebrajskie wersety rozpoczynają się od kolejnej litery hebrajskiego alfabetu, aczkolwiek tego bogactwa formy nie dostrzeżemy w polskim tłumaczeniu.

Psalm ten należy do gatunku hymnu, bezinteresownej modlitwy uwielbienia (hebr. tehilla). Wierzący wzywa wspólnotę zgromadzoną na modlitwie w świątyni, która reprezentuje całe stworzenie, do wychwalania Bożego panowania nad światem.

Usłyszymy mniej więcej połowę Psalmu 145. Wybrane wersety charakteryzują już to, co dostrzegliśmy w CHMURZE: słowo “Pan” przeplata się ze słowem “wszyscy”. Najistotniejsza z punktu widzenia dzisiejszej Liturgii jest druga zwrotka: “Oczy wszystkich zwracają się ku Tobie, a Ty karmisz ich we właściwym czasie. Ty otwierasz swą rękę i karmisz do syta wszystko, co żyje”.

 

KRÓTKA WIADOMOŚĆ TEKSTOWA


Bóg, który wie, kiedy działać: a Ty karmisz ich we właściwym czasie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian

(Rz 8,35.37-39)

Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował. I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani moce, ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.
Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Ani śmierć, ani życie  Rz 8,35.37-39

KSIĘGA: List do Rzymian · NADAWCA: św. Paweł · SKĄD: Korynt · DATA: 57-58 r. · ADRESACI: mieszkańcy Rzymu


Kolejny fragment z Listu do Rzymian. Przypomnijmy: Paweł pisze do wspólnoty znajdującej się w stolicy imperium, w Rzymie, w sercu antycznego świata – i  głosi jej ewangelię. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła nowiny o usprawiedliwieniu z wiary w Chrystusa.

Dzisiejsze czytanie to niejako konkluzja rozważań o Duchu Bożym, zawartych w ósmym rozdziale listu, które Liturgia Słowa przytaczała aż do zeszłej niedzieli. Paweł pisał, że • przyjęcie Jezusa jako Pana i Zbawiciela to pierwszy konieczny krok ku temu, aby stać się wolnym (Rz 7,25) • Nowe życie jest jednak na początku podobne do małego ziarna, które musi rosnąć i się rozwijać. Tym, który daje wzrost, jest właśnie Duch. Jeśli otwieramy się na jego obecność, On czyni nas własnością Boga (Rz 8,9-11) • Duch prowadzi nas i przekonuje, że jesteśmy synami Bożymi (Rz 8,14-17), modli się w nas (Rz 8,26), współdziała we wszystkim dla naszego dobra (Rz 8,28) i ostatecznie prowadzi do zbawienia (Rz 8,29-30).

W tym momencie czas na radość i wdzięczność wynikające z tej świadomości. Fragment, który usłyszymy, to hymn wdzięczności, rozradowanie się z faktu, że mając Boga, który tak bardzo nas umiłował • nic złego nas nie może spotkać • odniesiemy pełne zwycięstwo i • nic nas nie może odłączyć od miłości Chrystusa.

 

 

TWEETY


Apostoł pyta retorycznie: Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej?

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 14,13-21)
Gdy Jezus usłyszał o śmierci Jana Chrzciciela, oddalił się stamtąd w łodzi na miejsce pustynne, osobno. Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo. Gdy wysiadł, ujrzał wielki tłum. Zlitował się nad nimi i uzdrowił ich chorych. A gdy nastał wieczór, przystąpili do Niego uczniowie i rzekli: Miejsce to jest puste i pora już spóźniona. Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności! Lecz Jezus im odpowiedział: Nie potrzebują odchodzić; wy dajcie im jeść! Odpowiedzieli Mu: Nie mamy tu nic prócz pięciu chlebów i dwóch ryb. On rzekł: Przynieście Mi je tutaj! Kazał tłumom usiąść na trawie, następnie wziąwszy pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo, odmówił błogosławieństwo i połamawszy chleby dał je uczniom, uczniowie zaś tłumom. Jedli wszyscy do sytości, i zebrano z tego, co pozostało, dwanaście pełnych koszy ułomków. Tych zaś, którzy jedli, było około pięciu tysięcy mężczyzn, nie licząc kobiet i dzieci.
Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Dwanaście koszy ułomków  Mt 14,13-21

EWANGELISTA: św. Mateusz CZAS POWSTANIA: po 70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: pustynia w Galilei • CZAS: 30-33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie, tłumy • WERSJE: Mk 6,32-44, Łk 9,10b-17, J 6,1-15


Przypowieści – przykłady, które miały przybliżyć rzeczywistość Królestwa niebieskiego, należały jeszcze do Trzeciej Księgi Ewangelii Mateusza. Tym razem nie usłyszymy już mowy Jezusa, lecz opis wydarzenia. Od 14 rozdziału bowiem (a dokładnie od 13,53) rozpoczyna się Księga Czwarta. Jezus już nie odkrywa tajemnic Królestwa niebieskiego, ale je urzeczywistnia.

Miejsce akcji to pustynia. Jezus oddala się tam na wieść o tragedii, jaka dotknęła Jana Chrzciciela: został brutalnie zamordowany przez Heroda (PATRZ Mt 14,1-12). Nawet najbardziej wzniosła nauka o Bogu może stać się przedmiotem kpin i cynizmu. Głosiciele ewangelii kończą posłannictwo śmiercią. Ten dramat Królestwa niebieskiego przeżywa sam Jezus.

I wtedy właśnie wydarza się cud: w miejsce, gdzie oddala się Jezus, przychodzi tłum. Ludzie chorzy, też będący igraszką w rękach władców, spragnieni słowa i chleba. “Nie potrzebują odchodzić”. Pustynia, dramat ludzi opuszczonych, to miejsce spotkania człowieka z Bogiem.

 

TRANSLATOR


• …oddalił się stamtąd w łodzi na miejsce pustynne, osobno (Mt 14,13) • dokładnie: wycofał się stamtąd na puste miejsce na osobności

• Lecz tłumy zwiedziały się o tym i z miast poszły za Nim pieszo (Mt 14,13) • w oryginale bardzo wymownie o postawie tłumów: i usłyszawszy zaczęły towarzyszyć mu

 

WERSJE


• Są dwa rozmnożenia chleba. To, o którym wspominają wszyscy ewangeliści, ma wiele elementów wspólnych: • wszyscy, z wyjątkiem Łukasza, wspominają o tłumie liczonym w pięciu tysiącach mężczyzn • wszyscy mówią o jedynym pokarmie, który pozostał dla tak wielkiego tłumu: pięć chlebów i dwie ryby • Wszyscy ewangeliści wspominają też, że po cudzie rozmnożenia pozostało dwanaście koszy ułomków.

• Tylko u Mateusza powód usunięcia się Jezusa jest bezpośrednio powiązany z wieścią o losie Jana Chrzciciela: u Marka i Łukasza jest związany z powrotem uczniów z rozesłania, u Jana – łączy się zaś tematycznie z sekcją poświęconą chlebowi żywemu.

• O drugim rozmnożeniu chleba wspominają tylko Mateusz (15,32-39) i Marek (8,1-10). Tym razem chodzi o mniejszy tłum (cztery tysiące mężczyzn), który od trzech dni trwał przy Jezusie i pozostało im siedem chlebów i parę rybek. Zebrano siedem koszy ułomków.

 

 

TWEETY


Pomysł uczniów: Każ więc rozejść się tłumom: niech idą do wsi i zakupią sobie żywności!

Pomysł Chrystusa: wy dajcie im jeść!

1/5
Cud rozmnożenia chleba i ryb, Francesco da Ponte, Ermitaż, Rosja
2/5
Cudowne rozmnożenie chleba, Gebhard Fugel, 1926, Kościół Świętego Stefana w Moggast
3/5
Bardzo bogate godzinki księcia de Berry: rozmnożenie chleba, Musée Condé, Francja
4/5
Nakarmienie pięciu tysięcy, prawdopodobnie Peter Hemmel, XV w., zamek Erbach, Niemcy
5/5
Lambert Lombard, Cud rozmnożenia chleba i ryb, Rockox House, Belgia
poprzednie
następne

 

TRENDY


#WyDajcieImJeść

Po apostołach odziedziczyliśmy nie tylko wiarę, ale i pokusy. Podobnie jak apostołowie, kiedy zauważamy jakiś problem, mówimy: „Panie Boże, zrób to…”, a ludziom mówimy „Zróbcie to, Pan Bóg wam pomoże”. Robimy z siebie niepotrzebnych pośredników, tak jakby Pan Bóg nie wiedział o tym problemie. (ks. Wojciech Węgrzyniak)

 

#JeśćBędzieciePrzysmaki

Któż się domyślał, że łamany chleb stanie się sekretnym etui Jego umiłowania? To jakby podarować dzieciom z przedszkola na zajęciach plastycznych pędzle Rembrandta, płótna przygotowane przez Leonarda da Vinci i szkice naniesione ręką samego Dürera i wreszcie kazać im na tym wszystkim namalować swoje marzenia. (Augustyn Pelanowski OSPPE)

 

 

#KarmiszDoSyta

Kiedyś Matka Teresa znalazła małą dziewczynkę, która wędrowała ulicami zagubiona. Kto wie, ile czasu minęło od chwili, kiedy ostatni raz cokolwiek jadła. „Podałam jej kawałek chleba. Malutka zaczęła go jeść. Powiedziałam jej: jedz, jedz chleb! Przecież jesteś głodna. Popatrzyła na mnie i powiedziała: Po prostu boję się, kiedy chleba już zabraknie, dalej będę głodna”. (Korneliusz Jackiewicz OCist)

Czy pamiętamy jak przed 1989 rokiem brakowało w Polsce praktycznie wszystkiego? Nie tylko wyczekiwaliśmy godzinami w kolejkach za chlebem czy mięsem, ale i za butami, za węglem i za wszystkim. A potem była nadwyżka produkcji i nie było wiadomo, co robić z tymi samymi produktami, których wcześniej brakowało. Zły podział dóbr jest powodowany przez człowieka. I jak tu obwiniać Boga o brak troski o chleb powszedni? (ks. Zbigniew Cieślak)

 

STO SŁÓW


Czy potrafimy przyjąć dar? Pierwsze czytanie, a zwłaszcza wezwanie Boga: “Kupujcie bez pieniędzy” – przedstawia obraz innego świata. Świata darów darmo dawanych, których nie trzeba kupować, na które nie trzeba zasługiwać, które są dawane i nikt nie oczekuje żadnego rewanżu. Prawdziwy dar to dar dany “bez płacenia”. Czy potrafimy przyjąć taki dar? I czy potrafimy takim darem obdarowywać innych?

Dzisiejsza Liturgia Słowa nie tylko mówi o Bogu, który zaprasza na ucztę, Jezusie, który rozmnaża chleb, byśmy mieli go do sytości. Przede wszystkim mówi o darze „bez pieniędzy”.

Jego najpełniejszym wymiarem jest Eucharystia. Jezus daje całego siebie nam na pokarm, niczego w zamian nie oczekując. Co najwyżej “dziękuję”. A Eucharystia to po grecku właśnie “dziękowanie”.


Aby otrzymywać powiadomienia o publikacji kolejnych artykułów w ramach cyklu, zapisz się na stronie:

JutroNiedziela.Stacja7.pl



Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Uroczystość świętych Piotra i Pawła A

Dzieliło ich wszystko. Połączył Chrystus. Piotr i Paweł to apostołowie - filary Kościoła

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

NALEŻY WIEDZIEĆ


Trzynasta niedziela zwykła • Rok A • Uroczystość Piotra i Pawła  • KOLEKTA: Modlimy się za Kościół, aby wiernie zachowywał naukę Apostołów CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 12,1-11Psalm 34,2-9Drugi List do Tymoteusza 4, 6-9. 17-18Ewangelia wg św. Mateusza 16,13-19

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 12,1-11)

W owych dniach Herod zaczął prześladować niektórych członków Kościoła. Ściął mieczem Jakuba, brata Jana, a gdy spostrzegł, że to spodobało się Żydom, uwięził nadto Piotra. A były to dni Przaśników. Kiedy go pojmał, osadził w więzieniu i oddał pod straż czterech oddziałów, po czterech żołnierzy każdy, zamierzając po Święcie Paschy wydać go ludowi. Strzeżono więc Piotra w więzieniu, a Kościół modlił się za niego nieustannie do Boga. W nocy, po której Herod miał go wydać, Piotr, skuty podwójnym łańcuchem, spał między dwoma żołnierzami, a strażnicy przed bramą strzegli więzienia. Wtem zjawił się anioł Pański i światłość zajaśniała w celi. Trąceniem w bok obudził Piotra i powiedział: Wstań szybko! Równocześnie z rąk (Piotra) opadły kajdany. Przepasz się i włóż sandały! - powiedział mu anioł. A gdy to zrobił, rzekł do niego: Narzuć płaszcz i chodź za mną! Wyszedł więc i szedł za nim, ale nie wiedział, czy to, co czyni anioł, jest rzeczywistością; zdawało mu się, że to widzenie. Minęli pierwszą i drugą straż i doszli do żelaznej bramy, prowadzącej do miasta. Ta otwarła się sama przed nimi. Wyszli więc, przeszli jedną ulicę i natychmiast anioł odstąpił od niego. Wtedy Piotr przyszedł do siebie i rzekł: Teraz wiem na pewno, że Pan posłał swego anioła i wyrwał mnie z ręki Heroda i z tego wszystkiego, czego oczekiwali Żydzi.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Uwolnienie Piotra •  Dz 12,1-11

KSIĘGA: Dzieje ApostolskieAUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok 80r. 

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok 44r. • BOHATEROWIE: Herod, Piotr, żołnierze, strażnicy, Anioł Pański • WERSJE: brak


Liturgia Słowa pochodzi dziś nie z XIII niedzieli, lecz z uroczystości apostołów Piotra i Pawła. Z tego powodu pierwsze czytanie to fragment Dziejów Apostolskich, a nie Starego Testamentu.

Przypomnijmy, Dzieje Apostolskie to druga część, po ewangelii, dzieła św. Łukasza. Opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. W rozdziałach 1-12 poświęcone są historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra: Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom. Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, apostole pogan. Usłyszymy fragment, który kończy część poświęconą Piotrowi i Kościołowi w Jerozolimie: opowiadanie o uwięzieniu i cudownym uwolnieniu Piotra

Po okresie względnego spokoju, którym cieszyli się chrześcijanie w pierwszych latach po Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu Pana, coraz częściej dochodziło do prześladowań. Ginie Szczepan, wielu braci rozprasza się i ucieka zagrożonych śmiercią. Słowo Boże jednak nieustannie rozszerza się i rośnie. Męczeńsko ginie pierwszy z apostołów, Jakub, brat Jana (Dz 12,1). Ginie on z ręki Heroda Agryppy I, władcy, który cieszy się dużą popularnością wśród faryzeuszy. Ścięcie Jakuba wyraźnie spotkało się z ich aprobatą. Kolejnym celem represji miał stać się Piotr.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Dlaczego Piotr nie zginął w ten sam sposób co Jakub, pozostaje tajemnicą Bożej Opatrzności. Podarowała mu ona kolejnych dwadzieścia lat głoszenia Słowa i misji. Zamiast śmierci spotyka go cudowne ocalenie – znak, że Pan czuwa nad młodym Kościołem, którego głową jest Piotr.

Sceneria, w której wszystko się rozegrało, mogła się Piotrowi wydawać snem.Strzegło go 16 żołnierzy, a on sam spał skuty łańcuchami pomiędzy dwoma z nich. Przed zdumionym Piotrem staje anioł, z rąk Piotra opadają kajdany, bramy więzienia i kolejne bramy miasta otwierają się przed nim, aż w pewnej chwili pozostaje sam. Piotr, przecierając ze zdumienia oczy, odkrywa, że to nie sen, ale cudowne ocalenie, które przyszło z ręki Pana. Udaje się do domu Marii, matki Jana Marka (tej samej, u której Jezus z uczniami spożywał Paschę). Z opisu można wywnioskować, że jest ona bogatą kobietą – ich dom posiada bramę, przy której czuwa służąca; mógł on znajdować się blisko świątyni, w Górnym Mieście. Nierozpoznany Piotr musi długo kołatać do ich drzwi. Choć modlą się o jego uwolnienie, nikt nie wierzy, że to on! Nie zatrzyma się tam ze względu na poruszenie i niebezpieczeństwo, jakie już stworzył. Każe tylko przekazać Dobrą Nowinę Jakubowi (młodszemu) i braciom.

Scena pod wieloma względami przypomina historię Jezusa Wszystko ma miejsce w czasie Paschy Piotr ma zostać wydany w ręce ludu, na śmierć Nikt nie może uwierzyć w jego cudowne ocalenie, tak jak nie wierzono w zmartwychwstanie Pana Wreszcie nakazuje ogłosić je innym jako znak i ich umocnienie w wierze Dla Piotra nie nadszedł jeszcze czas męczeńskiej śmierci, lecz widać, jak przygotowuje się do niej przez naśladowanie Jezusa. Kiedy, według zapowiedzi Pana, stanie się gotowy (J 21), kiedy upodobni się do swojego Mistrza, wejdzie do jego Królestwa.

 

TWEETY


Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 34,2-9)

REFREN: Od wszelkiej trwogi Pan Bóg mnie wyzwolił.

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, Jego chwała będzie zawsze na moich ustach. Dusza moja chlubi się Panem, niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Wysławiajcie razem ze mną Pana, wspólnie wywyższajmy Jego imię. Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał i wyzwolił od wszelkiej trwogi.

Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością, oblicza wasze nie zapłoną wstydem. Oto biedak zawołał i Pan go usłyszał, i uwolnił od wszelkiego ucisku.

Anioł Pański otacza szańcem bogobojnych, aby ich ocalić. Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry, szczęśliwy człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę.

[01][02]

PSALM

Anioł, który ocalaPs 34,2-9

PSALM 34 AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: przed Wygnaniem (przed 586 r. przed Chr.)


Jak podpowiada sam werset wprowadzający,  Dawid wyśpiewał Psalm 34, gdy wobec Abimeleka udawał szaleńca i odszedł wygnany przez niego. Chodzi o historię opisaną w Pierwszej Księdze Samuela (1 Sm 21,11-15). To czasy, gdy Dawid nie jest jeszcze królem, co więcej, żyje w ciągłym zagrożeniu z powodu wrogości króla Saula. Po raz kolejny ratuje się ucieczką, chroniąc się u króla Gat, Akisza (nie Abimeleka, jak twierdzi wprowadzenie). Jednak zostaje rozpoznany jako groźny wojownik wrogiego narodu. Ratuje się, udając szalonego. Zaczyna dokonywać wśród nich niezrozumiałych czynności: tłukł rękami w skrzydła bramy i pozwalał ślinie spływać po brodzie. Fortel się udał. Akisz uznaje Dawida za szalonego.

 

Tytuł psalmu został zapewne dopisany później. Pobożny Izraelita, który opisuje tu swoje doświadczenia, widział w nich odbicie historii Dawida i działanie tej samej Bożej Opatrzności. W oryginalnym kształcie psalm opisuje zatem doświadczenie człowieka, który wywodzi się spośród anawim, ubogich i uciskanych, których Pan wyrywa z mocy śmierci.

Psalm 34 to dziękczynienie. Był on wykonywany w liturgii świątynnej jako indywidualna modlitwa dziękczynna. Pod względem struktury jest to psalm alfabetyczny, rodzaj akrostychu. Każdy werset rozpoczyna się kolejną literą hebrajskiego alfabetu. Usłyszymy połowę pieśni.

 

LINKI


Anioł Pański otacza szańcem bogobojnych, aby ich ocalić (Ps 34,8)

Dz 12,7 (I CZYTANIE):  Wtem zjawił się anioł Pański i światłość zajaśniała w celi. Trąceniem w bok obudził Piotra i powiedział: “Wstań szybko!” Równocześnie z rąk Piotra opadły kajdany. “Przepasz się i włóż sandały!” powiedział mu anioł.

 

 

Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry (Ps 34,9)

1 P 2,3: Odrzuciwszy więc wszelkie zło, wszelki podstęp i udawanie, zazdrość i wszelkie obmowy, jak niedawno narodzone niemowlęta pragnijcie duchowego, nie sfałszowanego mleka, abyście dzięki niemu wzrastali ku zbawieniu jeżeli tylko zasmakowaliście, że dobry jest Pan

 

TWEETY



Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego Listu św. Pawła Apostoła do Tymoteusza

(2 Tm 4,6-9.17-18)

Najmilszy: Krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła. W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkich, którzy umiłowali pojawienie się Jego. Pośpiesz się, by przybyć do mnie szybko. Natomiast Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię, żeby się przeze mnie dopełniło głoszenie /Ewangelii/ i żeby wszystkie narody /je/ posłyszały; wyrwany też zostałem z paszczy lwa. Wyrwie mię Pan od wszelkiego złego czynu i wybawi mię, przyjmując do swego królestwa niebieskiego; Jemu chwała na wieki wieków! Amen.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Z paszczy lwa • 2 Tm 4, 6-9. 17-18

KSIĘGA: Drugi List do Tymoteusza · NADAWCA: św. Paweł · SKĄD: Rzym · DATA: 65r. · ADRESAT: Tymoteusz


Oprócz listów do wspólnot chrześcijan w Rzymie, Koryncie, Efezie, Galacji, Salonikach, Kolosach i Filippi, trzy listy św. Paweł skierował osobiście do swych współpracowników: Tymoteusza i Tytusa. To tak zwane listy pasterskie, pochodzą według tradycji z końcowego okresu życia apostoła, lub jak twierdzą inni zostały zredagowane już po jego śmierci przez ucznia Pawłowej szkoły. Drugi List do Tymoteusza według tradycyjnych poglądów napisany został około 65 roku, kiedy Paweł przebywał w więzieniu w Rzymie.

To krótki, osobisty tekst, adresowany do Tymoteusza, ucznia Pawła. W głównej mierze jest zachętą, by cierpieć dla Jezusa. Paweł nie ukrywa prawdy: mówi o trudzie, przeciwnościach, cierpieniu. Niektórzy nazywają ten list jego testamentem. Nic dziwnego, we fragmencie, który usłyszymy, Paweł przeczuwa swoją śmierć (Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła), z drugiej strony, robi rachunek sumienia ze swojego apostolstwa (W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem).

Przede wszystkim zwróćmy uwagę na ostatnie zdania drugiego czytania:Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię… wyrwany też zostałem z paszczy lwa. Oprócz bezwarunkowej ufności w moc Pana, Paweł dzieli się doświadczeniem podobnym do tego, które słyszeliśmy już w pierwszym czytaniu oraz w psalmie.

 

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Rozstanie z tym światem Paweł opisuje językiem, z którego przebija ogromny pokój, wręcz radośćMoment śmierci nazywa dosłownie swoim odwiązaniem, uwolnieniem, przejściem do zasłużonego odpoczynku (gr. analysis). Jak mało kto ten apostoł natrudził się nad tym, aby Słowo Boże dotarło do wszystkich zakątków ówczesnego cywilizowanego świataPaweł, przywołując obrazy igrzysk istmijskich, które zapewne miał okazję oglądać, gdy pracował w Koryncie, opisuje swoje życie jako piękną walkę (gr. agon kalos) i bieg, który ukończył (cf. 1 Kor 9). Za wiarę, której ustrzegł i którą głosił z takim zapałem, Pan przygotował dla niego nie więdnącą koronę z liści selera, którą otrzymywali olimpijczycy, lecz niewiędnącą koronę sprawiedliwości (gr. stefanos dikaiosynes)Paweł czuje się jak Dawid, którego Pan ratował wiele razy z paszczy lwa. O doświadczeniach jego razów i bicia, kamienowania, bycia rozbitkiem, ucieczek z miasta można przeczytać w 2 Kor 11,23-33. Pan nie oszczędził mu niczego, dał mu poznać każdą słabość i zawsze ratował go swoją mocą. Teraz jednak przyszedł czas rozstania, który Paweł przyjmuje z ogromnym pokojem i radością. To koniec biegu dla Pana. Teraz dobrze będzie odpocząć w Jego ramionach.

 

TWEETY


Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.

Oto Słowo Pańskie

‘]

[01][02]

EWANGELIA

Piotr to znaczy “opoka”• Mt 16, 13-19

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: po 70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Cezarea Filipowa • CZAS: 33r. • BOHATEROWIE: Jezus, Piotr, Apostołowie • Wersje: Mk 8,27-30, Łk 9,18-21


Ewangelia wg św. Mateusza, według tradycji uważana za najstarszą, do naszych czasów przechowała się jedynie w wersji greckiej. Według świadectw starożytnych w pierwotnej wersji była spisana w języku aramejskim. Jej autorem jest powołany przez Jezusa na ucznia celnik Lewi – Mateusz. Pierwotna wersja Ewangelii powstała w latach 64-67 podczas głoszenia Piotra i Pawła w Rzymie. Ewangelia adresowana była do chrześcijan pochodzenia żydowskiego. Jej grecka redakcja nastąpiła po roku 70. W nowej formie Ewangelia stanowić miała regułę i katechizm życia wspólnoty chrześcijańskiej. Według Ojców Kościoła to najbardziej kompletna z ewangelii, służyła celom katechetycznym i kaznodziejskim, była też  często komentowana. 

Jezus u Mateusza przedstawiony jest jako Nowy Mojżesz, Prawodawca, ustanawiający na Górze Błogosławieństw Prawo Królestwa Bożego. Na Jego przyjście wskazują licznie cytowane przez Mateusza  proroctwa Starego Testamentu. Stąd też – na co zwraca uwagę coraz więcej naukowców – podział Ewangelii (poza wstępem i epilogiem) odpowiada Pięcioksięgowi Mojżesza: Księga pierwsza – Program królestwa (Mt 3-7)   Księga druga: Przepowiadanie królestwa (Mt 8-10) Księga trzecia: Tajemnice królestwa (Mt 11,1-13,52) Księga czwarta: Kościół jako zaczątek królestwa (Mt 13,53-18,35) Księga piąta: Wypełnianie się królestwa (Mt 19-25).

W dzisiejszej liturgii przenosimy się do rozdziału 16. Mowa o Kościele jako zaczątku Królestwa Bożego na ziemi. Słuchamy dziś słowa o ustanowieniu Piotra głową Kościoła.

 

TRANSLATOR


“Ty jesteś Piotr Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół(Mt 16,18)

Piotr-OpokaPo grecku jedno słowo: Ty jesteś Skała (Petros). Imię Piotra oznaczało po prostu skałę. Dotąd nie istniało takie imię własne ludzi. To Jezus po raz pierwszy użył słowa oznaczającego skałę (gr. Petros, aram. Kefa) i nazwał tak Piotra. Z tego powodu, aby dobrze oddać sens tego zdania, pierwsi tłumacze Pisma Świętego na język polski uciekali się do zmiany imienia Piotra na: Skałosz.

KościółW języku greckim brak warownych konotacji, które brzmią w polskim słowie: Kościół. Pochodzi od łacińskiego słowa castel, oznaczającego budynek, klasztor, zamek warownyGreckie słowo Ecclesia (rodzaj żeński, tak korespondujący z teologiczną Oblubienicą Chrystusa) oznacza dosłownie zwołanie, coś zwołanego, społeczność zwołanych.

Dosłownie: Ty jesteś Skała i na tej skale zbuduję moje zwołanie

 

LINKI


“I tobie dam klucze królestwa niebieskiego: cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt 16,19)

Iz 22,22: Położę klucz domu Dawidowego na jego ramieniu: gdy on otworzy, nikt nie zamknie, gdy on zamknie, nikt nie otworzy

Ap 3,7: To mówi Święty, Prawdomówny, Ten, co ma klucz Dawida, Ten, co otwiera, a nikt nie zamknie, i Ten, co zamyka, a nikt nie otwiera

 

 

WERSJE


W wersji Marka i Łukasza wyznanie Piotra jest o wiele krótsze: Ty jesteś Mesjasz. Brak też odpowiedzi Jezusa, w której ustanawia go pierwszym z apostołów. Jezus od razu przechodzi do upomnienia, aby nie mówili o tym nikomu.

 

JESZCZE O EWANGELII


Powierzenie Piotrowi misji bycia głową Kościoła dokonuje się w bardzo szczególnym miejscu. Cezarea Filipowa wznosi się w miejscu, gdzie w starożytności wznosiło się miasto Dan To północna granica Izraela, krzyżują się tam wpływy pogańskie, greckie i żydowskie Tam znajdują się źródła Jordanu Tam wreszcie przed oczyma patrzących wyrasta ogromna ściana skalna, w której do dziś można oglądać wykute nisze, niegdyś mieszczące w sobie posągi pogańskiego bóstwa Pana.

Piotr w planach Jezusa ma być potężną skałą, na której wznosić się będzie gmach Kościoła Władza kluczy, które pan domu powierzał wiernemu słudze, a król najwyższemu urzędnikowi, oznacza moc otwierania i zamykania bram Królestwa Bożego w oparciu poznanie prawdy o Jezusie Władza związywania lub rozwiązywania przywodzi na myśl władzę sądowniczą, którą sprawowali rabini przez interpretację Pisma. W rękach Piotra została  złożona władza, która ściśle wiąże się z Ewangelią. Piotr, głowa Kościoła, ma prawo i obowiązek w autorytecie samego Pana tłumaczyć ją braciom. W oparciu o Ewangelię o Jezusie pierwszy z apostołów otwierać będzie bramy Królestwa i sądzić wszystkich, którzy staną przed Bożym tronem.

 

 

TWEETY


1/6
Święci Piotr i Paweł, El Greco, 1587-1592, Ermitaż
2/6
Św. Paweł, Rubens, 1611
3/6
Św. Piotr, Paul Rubens, 1610
4/6
Św. Piotr i Paweł, Guido Reni, I poł. XVII w, Pinacoteca di Brera
5/6
wnętrze kościoła św. Piotra i Pawła w Wilnie, konsekrowana w 1701 r.
6/6
Pożegnanie św. Piotra i Pawła, François Perrier, ok. 1647-1650
poprzednie
następne

CHMURA SŁÓW


W dzisiejszej Liturgii najczęściej pada słowo PAN (10), który wspiera, wybawia, posyła na pomoc ANIOŁA (6). W uroczystość Piotra i Pawła, słowo PIOTR zostaje wywołane aż (8) razy. To jeden z filarów, na którym został postawiony Kościół. JEZUS (3) pyta uczniów za kogo Go uważają, Piotr odpowiada tak jak objawia Mu Ojciec i dostaje od Jezusa klucz do bram NIEBA (3).

 

Jutro Niedziela - Uroczystość świętych Piotra i Pawła A

TRENDY


#WDobrychZawodachWystąpiłem

Zatrzymajmy się przy sportowym porównaniu, zawartym w słowach Apostoła. Święty Paweł, zanim powie „bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem”, mówi wpierw: „w dobrych zawodach wystąpiłem”. Radość ostatecznego zwycięstwa poprzedza radość z dobrego wyboru. Pewna mentalność sukcesu, która z dużą siłą przebija dziś tak ze świata polityki, sportu i mediów, zdaje się wymazywać pytanie o metody dochodzenia do sukcesu, o zwykłą ludzką uczciwość, czas, miejsce i dziedzinę działalności, wreszcie o samego człowieka. Jedyne pytanie, które się stawia, to pytanie o zwycięstwo. (ks. Dariusz Madejczyk)

W drugim czytaniu usłyszeliśmy wzruszające słowa św. Pawła: stoczyłem piękną walkę, bieg ukończyłem, wiary nie straciłem. O jaką walkę chodzi? Nie chodzi o walkę z użyciem ludzkiej broni, która niestety wykrwawia wciąż jeszcze świat, ale o walkę męczeństwa. Św. Paweł miał jedyną broń: orędzie Chrystusa i dar całego życia dla Chrystusa i dla innych ludzi. To właśnie osobiste narażanie się, spalanie się dla Ewangelii, stawanie się wszystkim dla wszystkich, nie oszczędzając siebie, uczyniło go wiarygodnym i budowało Kościół. (Papież Franciszek)

#WstańSzybko

Piotr i Paweł mieli fantastyczną cechę. Mieli w sobie “pośpiech”. Zadaję sobie dzisiaj pytanie (i doskonale znam odpowiedź), gdzie musiałbym usłyszeć anielskie zdanie: „Wstań szybko”. Chodzi o te sprawy, w których się ciągle i od bardzo dawna „ociągam”, gdzie „się nie chce”, mimo że doskonale wiem, co powinienem zrobić. (Adam Szustak OP)

#TyJesteśPiotrOpoka

Powtarzamy w każdą niedzielę: „Wierzę w Jezusa Chrystusa, Syna Jego Jedynego…”. To opinia, rytuał czy wyznanie, decyzja? Chrześcijaństwo to nie tyle wiara w coś, lecz wiara w Kogoś. Kto uznaje, że Jezus z Nazaretu jest Zbawicielem, ten usłyszy od Niego: „Błogosławiony jesteś…, jesteś skałą, kamieniem budującym mój Kościół”. Ale prawdopodobnie usłyszy także: „Zejdź mi z oczu, szatanie! Nie myślisz po Bożemu, ale po ludzku”. To słowa jak uderzenia dłuta, który obciosuje dumną skałę, by zamienić ją w pokorny kamień. (ks. Tomasz Jaklewicz)

ANEKS


Z pozoru różniło ich wszystko. Piotr był prostym rybakiem z pogańskiej Galilei, znad brzegów Jeziora Genezaret. Razem z braćmi prowadził małą firmę, która zapewniała skromne, lecz wystarczające utrzymanie dla całej rodziny. Paweł urodził się poza granicami Izraela, w Tarsie, mieście słynącym z wysokiej kultury akademickiej. Pobierał nauki zarówno w Pismach, tradycji przodków, jak i w antycznej retoryce, czego świadectwem są jego listy. Młody Paweł wstąpił na drogę doskonałości Prawa i stał się faryzeuszem. Po ukończeniu podstawowej i średniej szkoły w Tarsie udał się na dalsze kształcenie do Jerozolimy.

Piotr i Paweł byli razem w Jerozolimie, kiedy odbywał się proces Jezusa. Wówczas Paweł prawdopodobnie nie był jeszcze nim zainteresowany. Dalsze wypadki stawiają ich naprzeciw siebie jako wrogów.

Paweł – przekonany faryzeusz – zaczyna prześladować chrześcijan zagrażających wierze Izraela. Jest świadkiem przy kamienowaniu Szczepana. Szczęśliwie jego drogi nie przecinają się wówczas z Piotrem. Nie spotkają się jeszcze długo. Po swoim nawróceniu na drodze pod Damaszkiem Paweł głosi Ewangelię, którą otrzymuje od Zmartwychwstałego, nie czując potrzeby konsultowania jej z Piotrem i pozostałymi apostołami.

Czyni to dopiero po trzech latach, kiedy to według własnej relacji udał się do Jerozolimy, aby  poznać Piotra (Ga 1,18). Spędził z nim 15 dni, prawdopodobnie słuchając Ewangelii Piotra o Jezusie ziemskim, którego on nigdy nie spotkał.

Na soborze jerozolimskim Piotr staje się odpowiedzialny za misję do Żydów, Paweł odpowiadać zaś będzie za misję do pogan. Podczas gdy Piotr będzie zachowywał niektóre przepisy Prawa żydowskiego, Paweł odrzuci je radykalnie ze względu na jedność Kościoła i głoszoną przez siebie Ewangelię łaski. W Antiochii dojdzie między nimi do ostrej konfrontacji na tym tle. Nie znaczy to, że Piotr i Paweł pozostawali w jakimkolwiek konflikcie. Każdy z nich – na swój sposób, według danego rozeznania i daru – głosił Ewangelię Jezusa. Kerygmat Piotra wywarł niewątpliwy wpływ na dzieło Marka, podczas gdy kerygmat Pawła odbija się w dziele jego towarzysza podróży i przyjaciela, Łukasza.

Ci dwaj wielcy apostołowie stali się filarami, na których wsparł się gmach Kościoła. Obu połączyła także męczeńska śmierć w Rzymie.


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >