PUNKT WYJŚCIA

---

PIĘTNASTA NIEDZIELA ZWYKŁA • rok A • KOLOR SZAT: zielony • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy odrzucali wszystko, co stoi w sprzeczności z godnością chrześcijan, i zabiegali o wszystko, co z nią jest zgodne • CZYTANIA: Księga Izajasza 55, 10-11 • Psalm 65 (64), 10abcd. 10e-11. 12 13. 14 • List do Rzymian 8, 18-23 • Ewangelia wg św. Mateusza 13, 1-23 (wersja krótsza: 13, 1-10).

CHMURA SŁOWA

STO SŁÓW

---

Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha – banalny z pozoru zwrot rodem z EWANGELII to w rzeczywistości wprowadzenie w fascynującą przygodę odkrywania tajemnic królestwa niebieskiego.

Jezus mówi „szyfrem” – w prostej historii zakodowuje tajemnice królestwa niebieskiego. Odkryje je każdy, kto się wsłucha, kto poważnie potraktuje Słowo Boże. Szyfr jednak trzeba nie tylko odczytać, ale i zastosować w całym życiu: taki jest sens rozszyfrowanej przez samego Jezusa przypowieści. Inaczej rozszyfrowane „słowo”, odkryty skarb, zaginie.

Ziemia to szyfr nieba. Jezus ukrywa prawdziwe znaczenie w przypowieściach, tak czyni też Bóg, „zaszyfrowując” swoje działanie w pięknie stworzenia. O tym mówią PIERWSZE CZYTANIE i PSALM. W pięknie przyrody Izraelici widzieli mądrość i opiekę samego Boga.

---

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 55, 10-11)

Tak mówi Pan: «Podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego, tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa».

Oto Słowo Boże.

•

PIERWSZE CZYTANIE

W pięknie stworzenia • Iz 55, 10-11

Piękna metafora Izajasza: opisując deszcz spadający z nieba, tłumaczy, w jaki sposób w naszym życiu działa Słowo Boże.

KSIĘGA: Księga Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: okres wygnania (586-538 r. przed Chr.) • KATEGORIA: mowa prorocka • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici

---

TRZY KSIĘGI • Fragmenty Księgi Izajasza dość często słyszymy podczas niedzielnych mszy świętych. To najczęściej przywoływana księga Starego Testamentu. Ale musimy pamiętać, że ta sześćdziesięciosześcio-rozdziałowa księga to w rzeczywistości trzy oddzielne księgi. Każda z nich powstała w innym czasie (i w innej sytuacji Izraela) i została napisana przez innego autora • Tylko pierwsza, najdłuższa część (rozdziały 1-39) jest autorstwa Izajasza. Dotyczy Izraela przed wygnaniem, bliskiego upadku z powodu niewierności • Druga powstała już wówczas, gdy Izrael był na wygnaniu. Jej autor zwany jest Deutero-Izajaszem (rozdziały 40-55) • Trzecia powstała po powrocie z wygnania, jej autor został umownie nazwany Trito-Izajaszem (rozdziały 56-66).

KSIĘGA POCIESZYCIELA • Pierwsze czytanie pochodzi ze środkowej części Księgi Izajasza, zwanej Księgą Pocieszyciela (rozdziały 40-55). Nie napisał jej Izajasz, autor pierwszej części (rozdziały 1-39). To anonimowy prorok, być może jeden z uczniów Izajasza, stąd nazywa się go Deutero-Izajaszem. Księgę Pocieszyciela charakteryzują m.in. cztery Pieśni Sługi Jahwe, ukazujące osobę, w której chrześcijanie dostrzegli zapowiedź Chrystusa.

SŁOWO JAK DESZCZ • Usłyszymy krótki fragment samego końca Księgi Pocieszyciela. Jak wskazuje nazwa całej księgi, ta krótka alegoria Słowa Bożego jest pocieszająca: zapewnia, że Słowo Boże jest skuteczne • Zwróćmy uwagę na metaforę, którą prorok wyjaśnia działanie Słowa Bożego.

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

---

(Ps 65 (64), 10abcd. 10e-11. 12-13. 14)

Refren: Na żyznej ziemi ziarno wyda plony

Nawiedziłeś i nawodniłeś ziemię, * wzbogaciłeś ją obficie. Strumień Boży wezbrał wodami, *  przygotowałeś im zboże. I tak uprawiłeś ziemię: * Nawodniłeś jej bruzdy, wyrównałeś jej skiby, spulchniłeś ją deszczami *  i pobłogosławiłeś plonom. Rok uwieńczyłeś swoimi dobrami, * tam gdzie przejdziesz, wzbudzasz urodzaje. Stepowe pastwiska są pełne rosy, * a wzgórza przepasane weselem. Łąki się stroją trzodami, * doliny okrywają się zbożem, razem śpiewają * i wznoszą okrzyki radości.

•

PSALM

Wiosna! • Ps 65 (64), 10abcd. 10e-11. 12-13. 14

Geniusz Boga, który przygotowuje ziemię, spulchnia ją deszczami i błogosławi płodom, a przy tym daje radość dla oczu, pozwala zrozumieć, jak działa Słowo Boże.

PSALM 65 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, po 538 r. przed Chr.

---

HYMN DZIĘKCZYNIENIA • Psalm 65 to pieśń dziękczynna za urodzajny rok i obfite deszcze. Dzieli się wyraźnie na dwie części. • W pierwszej
autor przede wszystkim wyraża ufność Bogu: w Jego dobroć, miłosierdzie i wielkie dzieła • Druga część to niezwykły opis palestyńskiej wiosny. W hymnie, będącym modlitwą wspólnoty zgromadzonej w sanktuarium na Syjonie, wybrzmiewa głos prowadzącego, który zaprasza wszystkich do dziękczynienia. Być może utwór był wykonywany w czasie radosnych celebracji po udanych zbiorach. Septuaginta, greckie tłumaczenie Biblii, dodaje w tytule: „pieśń Jeremiasza i Ezechiela, na Wygnaniu, tuż przed wyjściem”. Atmosfera radości i uwielbienia Boga Stwórcy, którą oddycha cały utwór, przypomina radość czasu Wyjścia z Babilonu. To wiosna narodu, który budzi się z długiego snu niewoli.

JAK DZIAŁA SŁOWO • Usłyszymy dziś drugą część Psalmu 65. Tematycznie wiąże się ona z treścią całej liturgii słowa: geniusz Boga, który przygotowuje ziemię, spulchnia ją deszczami i błogosławi płodom, a przy tym przynosi radość dla oczu – pozwala zrozumieć, jak działa Słowo Boże (patrz: PIERWSZE CZYTANIE, EWANGELIA).

---

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Rzymian

(Rz 8, 18-23)

Bracia: Sądzę, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić. Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych. Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując przybrania za synów – odkupienia naszego ciała.

Oto Słowo Boże.

•

DRUGIE CZYTANIE

W bólach rodzenia • Rz 8, 18-23

Święty Paweł o często niełatwym życiu człowieka: dzisiejsze cierpienia są nieporównywalne z przyszłą chwałą. Nasze życie rozkwitnie w pełni dopiero w królestwie Bożym.

KSIĘGA: List do Rzymian • NADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Rzymie • CZAS POWSTANIA: 57-58 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Korynt

---

O DUCHU ŚWIĘTYM • Kontynuujemy coniedzielną lekturę Listu św. Pawła do Rzymian. Kontynuujemy słuchanie fragmentów z 8 rozdziału Listu, w którym Paweł opisuje Ducha – Dawcę nowego życia.

DUCH DAJE ŻYCIE • Wcześniej Paweł pisał, że • przyjęcie Jezusa jako Pana i Zbawiciela to pierwszy konieczny krok ku temu, aby stać się wolnym (Rz 7, 25) • Nowe życie jest jednak na początku podobne do małego ziarna, które musi rosnąć i się rozwijać. W zeszłym tygodniu słyszeliśmy, że tym, który daje wzrost, jest właśnie Duch. Jeśli otwieramy się na jego obecność, On czyni nas własnością Boga (Rz 8, 9-11).

---

Słowa Ewangelii według św. Mateusza

(Mt 13, 1-23)

Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami: «Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedne ziarna padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na grunt skalisty, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!» Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?» On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: „Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił”. Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».

Oto Słowo Pańskie.

•

EWANGELIA

Siewca wyszedł siać • Mt 13, 1-23

Jezus przekłada tajemnice królestwa na prosty język codzienności. Przypowieść o siewcy mówi o Słowie, ale w jeszcze większym stopniu mówi o nas.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r. • KATEGORIA: parabola • MIEJSCE: Galilea • CZAS: 30-33 r. • KTO MÓWI: Jezus • SŁUCHACZE: tłumy • WERSJE: Mk 4, 1-20 • Łk 8, 4-15

---

SIEDEM PRZYPOWIEŚCI • Od zeszłej niedzieli słuchamy trzeciej części Ewangelii Mateusza, czyli księgi tajemnic królestwa. Tajemnice królestwa niebieskiego Jezus wyjaśnia w siedmiu przypowieściach: • o siewcy • o kąkolu • o ziarnku gorczycy • o zaczynie • o skarbie • o perle • o sieci • Liczba siedem nie jest przypadkowa (Marek i Łukasz umieszczają w swych Ewangeliach tylko dwie z nich). Siedem to liczba oznaczająca pełnię, doskonałość. Modlitwa Ojcze Nasz w redakcji Mateusza zawiera siedem próśb.

PRZYPOWIEŚĆ O SIEWCY • Wysłuchamy pierwszej z przypowieści, o siewcy. Całość (w wersji dłuższej) składa się z trzech części: • z właściwej przypowieści • odpowiedzi Jezusa na pytanie, dlaczego mówi w przypowieściach oraz • z wyjaśnienia przypowieści o siewcy.

Szersza analiza Ewangelii dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

---