Jutro Niedziela – XXVII zwykła B

Małżeństwo: między przymierzem a rozwodem. A co było na początku?

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA SIÓDMA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR: zielony • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy przy pomocy Bożej łaski dotarli do nieba, do którego dążymy • CZYTANIA: Księga Rodzaju 2,18-24 • Psalm 128, 1-4. 6 • List do Hebrajczyków 2,9-11• Ewangelia wg św. Marka 10,2-16

 

CHMURA SŁOWA

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Rodzaju

(Rdz 2,18-24)

Potem Pan Bóg rzekł: Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam; uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc. Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta lądowe i wszelkie ptaki powietrzne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby przekonać się, jaką on da im nazwę. Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę istota żywa. I tak mężczyzna dał nazwy wszelkiemu bydłu, ptakom powietrznym i wszelkiemu zwierzęciu polnemu, ale nie znalazła się pomoc odpowiednia dla mężczyzny. Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w głębokim śnie, i gdy spał, wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem. Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę. A gdy ją przyprowadził do mężczyzny, mężczyzna powiedział: Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego ciała! Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta. Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem. Chociaż mężczyzna i jego żona byli nadzy, nie odczuwali wobec siebie wstydu.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Tak było na początku Rdz 2,18-24

Biblijny opis stworzenia kobiety kryje w sobie o wiele więcej: to również opis stworzenia mężczyzny i związku między nimi, małżeństwa

KSIĘGA RODZAJU • AUTOR: anonimowy kapłan • CZAS POWSTANIA: wygnanie w Babilonii (587-538 r. przed Chr.) i czas po powrocie

KATEGORIA: wydarzenie • BOHATEROWIE: Bóg, Adam • MIEJSCE: raj


PRAPOCZĄTKI • Księga Rodzaju to pierwsza z ksiąg biblijnych. Zredagowała ją szkoła kapłańska tworząca podczas wygnania w Babilonii, łącząc w całość przeróżne księgi i starożytne tradycje. Dzieło odpowiada na pytanie o tożsamość Izraela wywodzącego swoje korzenie z historii patriarchów i chroni ich przed rozpłynięciem się w morzu zwycięskiej, obcej kultury. Przedstawiając Jahwe jako Boga Stwórcę, księga podejmuje polemikę z mitami i rozbudowanym panteonem babilońskim Dzieli się na dwie części • Pierwsza z nich to historia początków (protohistoria), obejmująca stworzenie świata i dzieje pierwszych ludzi aż do przymierza z Noem (Rdz 1-11) • W drugiej części (Rdz 12-50) zapisano koleje losów Abrahama, Izaaka i Jakuba (historia “Bożej rodziny”). Część tę kończy opis śmierci Józefa w Egipcie.

DRUGI OPIS STWORZENIA • Księgę rozpoczyna przepiękny poemat o stworzeniu świata Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Po nim – w drugim rozdziale – następuje tzw. drugi opis stworzenia człowieka. O ile w pierwszym Bóg stwarza człowieka niejako momentalnie, w dniu szóstym, jako mężczyznę i kobietę jako koronę stworzeń, o tyle ów drugi opis wskazuje na kolejność: mówi o stworzeniu najpierw człowieka-mężczyzny z prochu ziemi, potem o zasadzeniu dla niego ogrodu w Edenie, wraz z drzewem życia drzewem poznania dobra i zła. Dopiero w tym momencie Bóg stwarza kobietę (co będzie treścią czytania)Księga opowiada potem o dramatycznej próbie, grzechu i upadku pierwszych ludzi.

STWORZENIE NIEWIASTY • Usłyszymy tzw. opis stworzenia niewiasty. Zwróćmy uwagę na trzy elementy:dlaczego Bóg postanowił utworzyć niewiastęjak szukał dla mężczyzny odpowiedniej pomocy oraz na ostatnie zdanie, które stoi u podstaw trwałości i jedności małżeństwaPrzed wysłuchaniem czytania warto prześledzić też TRANSLATOR. Pomoże on zrozumieć, że w tym fragmencie Bóg nie tylko buduje niewiastę, ale Adam staje się mężczyzną. W istocie to opowieść o stworzeniu mężczyzny, kobiety i małżeństwa.

 

TRANSLATOR


Dla nas, przyzwyczajonych do przeciwieństw mężczyzna – kobieta, mąż – żona, oryginalny tekst może wydać się zaskakujący:

Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam (Rdz 2,18) W tekście aż 10 razy usłyszymy słowo mężczyzna. W oryginale niemal za każdym razem jest to słowo: człowiek – Adam (hadam) – mężczyzna w znaczeniu człowieka, nie w znaczeniu przeciwstawnym kobiecie Możliwe jest zatem tłumaczenie: Nie jest dobrze, żeby człowiek był sam lub Nie jest dobrze, żeby Adam był sam

Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę (Rdz 2,22) W oryginale: I zbudował Bóg Jahwe z żebra, które wziął z człowieka, kobietę (isza) Czasownik acar, którego się tu używa, to ten sam, którym Żydzi opisują budowę świątyni. Ewa to świątynia Pana. 

Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem (Rdz 2,22) W tym miejscu – gdzie tłumaczenie polskie mówi o mężczyźnie – w oryginale jest słowo isz. Isz (już nie haddam) oznacza dokładnie mężczyznę w nowym niż dotąd znaczeniu, przeciwstawnym kobiecie, oraz męża Zwróćmy przy okazji uwagę, że isza, niewiasta, przyjmuje tu drugie znaczenie: żona Ta hebrajska gra słów jest nie do oddania w języku polskim, chociaż próbował temu zaradzić ks. Wujek. W swoim tłumaczeniu zastosował słowa: mąż, mężyna • Ważny szczegół: mężczyzna-człowiek (haddam) staje się mężczyzną-w pełni (isz) w momencie pojawienia się kobiety

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Samotność w raju. Samotność to choroba tak stara, jak stara jest ludzkość. Pierwsze rozdziały Księgi Rodzaju przenoszą nas do ogrodu Eden, miejsca poza przestrzenią i czasem, gdzie Bóg-artysta udoskonala swoje dzieła stworzenia. Nie jest dobrze, aby człowiek był sam, mówi do siebie zatroskany Stwórca, obserwując samotnego Adama. Adamowi nie wystarcza praca i misja, jaką otrzymał od Boga, opieka nad ogrodem Eden. Na nic zdaje się też cały świat natury i zastępy zwierząt podarowane przez Pana Adamowi. Wszystkie otrzymują to samo imię; żadne nie jest w stanie odpowiedzieć na tęsknotę ludzkiego serca.

Ewa czyli opoka. Potrzeba dopiero Ewy, stworzonej z boku pogrążonego w głębokim śnie Adama, aby człowiek wreszcie stał się kompletny, aby odnalazł towarzyszkę swej wędrówki. Księga Rodzaju przekonuje nas, że nikt nie został stworzony po to, aby samotnie przemierzać drogi ziemskiego życia. Potrzebujemy drugiego, z którym dzielić będziemy radość i ciężar naszych dni. Hebrajskie słowo ezer, którym Bóg określa Ewę, to nie pomocnica lub zwykła „kura domowa”. W Biblii prócz żony, określa się nim także pomoc, ostoję, podporę, skałę, którą jest sam Bóg, o którą woła człowiek zagrożony niebezpieczeństwem. Samotność to prawdziwe zagrożenie dla naszego ludzkiego życia

Równi. Ewa przychodzi na świat podczas snu Adama. Mimo że wiąże ich ze sobą wspólne ciało i los stworzenia są dla siebie absolutną tajemnicą. Są sobie równi na poziomie tajemnicy, ich początki i ich przeznaczenie znane są tylko Bogu. Rabini mawiali, że Bóg nie stworzył kobiety z głowy Adama, aby nim nie kierowała. Nie stworzył jej też ze stóp, aby nią nie pomiatać. Ewa została stworzona z miejsca, które jest najbliższe boku i sercu Adama, aby być jego towarzyszką i aby być kochaną. Są sobie równi.

 

LINKI


Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem (Rdz 2,24)

Mt 19,5 (EWANGELIA): I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem

Ef 5,31: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem. Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 128, 1-6)

REFREN: Niechaj nas zawsze Pan Bóg błogosławi

Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana i chodzi Jego drogami. Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Małżonka twoja jak płodny szczep winny w zaciszu twojego domu. Synowie twoi jak oliwne gałązki dokoła twego stołu.

Tak będzie błogosławiony człowiek, który się boi Pana. Niech cię z Syjonu Pan błogosławi i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem przez wszystkie dni twego życia. Obyś oglądał potomstwo swych dzieci. Pokój nad Izraelem.

[01][02]

 

PSALM

Rodzina źródłem szczęścia Ps 128, 1-6

Psalm 128 wymienia to, co daje szczęście. W przeważającej wierze to życie rodzinne

PSALM 128 • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


PSALM STOPNI • Pochodzący z powygnaniowej tradycji mądrościowej Psalm 128 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych. Jest określany mianem Pieśni stopni, czy Pieśni kroków, ponieważ był śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świąt żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni)Psalm zawiera błogosławieństwo skierowane do małżonków i najprawdopodobniej był wykorzystywany w synagogalnej liturgii małżeństwa.

CO DAJE SZCZĘŚCIE? • Usłyszymy cały psalm. Jest on wyrazem ówczesnych przekonań co do źródeł i przejawów prawdziwego szczęściaZwróćmy uwagę, że najwięcej źródeł szczęścia psalmista widzi w życiu rodzinnym. Najdobitniejszym znakiem Bożego błogosławieństwa dla Izraelity była, obok dobrobytu materialnego, miłość małżeńska połączona z darem licznego potomstwa.

CYTATY


Psalmista o tym, czego nikt ci nie zabierze: Z pracy rąk swoich będziesz pożywał.

Codziennie do niej wracać: Małżonka twoja jak płodny szczep winny we wnętrzu twojego domu.

Twój sztab: Synowie twoi jak sadzonki oliwki dokoła twojego stołu.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 2,9-11)

Widzimy Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej za wszystkich zaznał śmierci. Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udoskonalił przez cierpienie. Tak bowiem Ten, który uświęca, jak ci, którzy mają być uświęceni, z jednego /są/ wszyscy. Z tej to przyczyny nie wstydzi się nazywać ich braćmi swymi.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Udoskonalony cierpieniem Hbr 2, 9-11

Autor Listu do Hebrajczyków tłumaczy: Aby być w pełni człowiekiem, Jezus – choć w pełni Bóg – musiał wejść na drogę cierpienia

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEDNAK NIE PAWEŁ • Przez kilka kolejnych niedziel będziemy czytali List do Hebrajczyków. List przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych każą go przypisać innemu, nieznanemu bliżej autorowi. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji MniejszejGłównym tematem Listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

CHRYSTUS KAPŁAN • Fragment piątego rozdziału, który czytamy w liturgii, należy do drugiej części listu (4,14-10,18), opisującej wyższość kapłaństwa i ofiary ChrystusaKapłaństwo Chrystusa o tyle przewyższa kapłaństwo Starego Testamentu, że jest On nie tylko człowiekiem, ale także Synem Bożym, obdarzonym wiecznym kapłaństwem, które zapowiadał Melchizedek (Hbr 5,1-10)Wraz z przyjściem Jezusa kończy się funkcja kapłaństwa lewickiego (Hbr 7,11-28)Jezus przez swoją Ofiarę, która jako jedyna jest skuteczna i trwa na wieki, oczyszcza ludzkość z grzechu, wznosi Nowe Przymierze, wchodzi do świątyni niebiańskiej i znosi ofiary Starego Przymierza (Hbr 8,1-10,18).

PRAWDZIWY BRAT • Trzy wersy drugiego czytania opisują Chrystusa, który za cierpienia śmierci zostaje przez Ojca ukoronowany chwałą i czcią. Ten, który miał stać się przewodnikiem wielu przeszedł drogę prawdziwego człowieka, na której doświadczył także bólu i umierania. W ten sposób został udoskonalony i potwierdził, że jest prawdziwym bratem dla wszystkich, których prowadzi do uświęcenia.

 

TRANSLATOR


Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia… (Hbr 2,10) • Przewodnik (gr. archegos) to dosłownie pierwszy w hierarchii, władca, książę, ale także rozpoczynający, założyciel • Jezus jest pierwszym, który jako człowiek przeszedł drogę zbawienia i prowadzi nas swoimi śladami. Został udoskonalony przez cierpienie, dosłownie uczyniony kompletnym (gr. teleio). Aby prawdziwie być naszym bratem i kompletnym człowiekiem, musiał wziąć na siebie całe ludzkie życie, ze śmiercią i cierpieniem włącznie.

udoskonalił przez cierpienie (Hbr 2,10) • dosłownie został uczyniony kompletnym (gr. teleio) Aby prawdziwie być naszym bratem i kompletnym człowiekiem, musiał wziąć na siebie całe ludzkie życie, ze śmiercią i cierpieniem włącznie

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Marka

(Mk 10, 2-16)

Faryzeusze przystąpili do Jezusa i chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę. Odpowiadając zapytał ich: Co wam nakazał Mojżesz? Oni rzekli: Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić. Wówczas Jezus rzekł do nich: Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela! W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to. Powiedział im: Kto oddala żonę swoją, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo względem niej. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo. Przynosili Mu również dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego. A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego. I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Człowiek niech nie rozdziela Mk 10,2-16

W czasach Jezusa istniały rozwody. Jezus – Nowy Mojżesz stawia jednak wyżej Prawo Boże niż Prawo Mojżesza  

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60-70 r.

KATEGORIA: dialog • CZAS AKCJI: ok. 30-33 r. • MIEJSCE AKCJI: Judea, Zajordanie • BOHATEROWIE: Jezus, faryzeusze, uczniowie • WERSJE: Mt 19,1-9, Łk 16,18


PRZEZ CIERPIENIE • Rozpoczęliśmy lekturę drugiej części Ewangelii św. Marka. Od wyznania Piotra (patrz XXIV Niedziela Zwykła) Jezus zaprzestał czynienia cudów i wkroczył na drogę do Jerozolimy. Wyjaśnia uczniom swoją misję, pokazując, że droga Syna Bożego jest drogą w ludzkiej naturze, a przez to – drogą cierpienia.

 

WIĘCEJ NIŻ MOJŻESZ • Księża będą mieli do wyboru dwie wersje Ewangelii. Zasadniczym jej tematem jest rozmowa z faryzeuszami o trwałość małżeństwa. Faryzeusze, chcąc Jezusa wystawić na próbę, pytają go o prawo rozwodoweZwróćmy uwagę na to, że rozmowa ta ujawnia przy okazji inny temat: wyższość prawa Bożego nad ludzkim (mojżeszowym)Jeśli ksiądz przeczyta dłuższą wersję Ewangelii, usłyszymy także perykopę o tym, jak Jezus błogosławi dzieci, stawiając ich przyjęcie jako wzór przyjmowania Królestwa Niebieskiego.

 

JESZCZE O EWANGELII


Pod prądW czasach Jezusa rozwody były na porządku dziennym i uznawały je autorytety religijne. Oczywiście, szerzyły się one także w świecie grecko-rzymskim. Stary Testament znał i dopuszczał rozwody:Jeśli mężczyzna poślubi kobietę i zostanie jej mężem, lecz nie będzie jej darzył życzliwością, gdyż znalazł u niej coś odrażającego, napisze jej list rozwodowy, wręczy go jej, potem odeśle ją od siebie (Pwt 24, 1-3)Dlaczego Jezus na nie nie pozwala, idąc pod prąd całej ówcześnie obowiązującej kulturze?

• Powrót do korzeni Rozwód akceptowany przez Mojżesza to program przejściowy. Nie ma go w pierwotnym zamyśle Boga. Prawo rozwodowe zostało ustanowione przez Mojżesza, jak interpretuje to Jezus, ze względu na grzeszne i zatwardziałe serca ludu. Prawo Starego Testamentu nie umiało sobie poradzić z falą rozwodów Jezus nakazuje powrót do oryginalnego planu Boga: mężczyznę i kobietę łączących się, by stać się jednym ciałem. Związek tak ścisły, że nic nie może go rozdzielićPrzypadek, w którym mąż opuszcza żonę lub żona męża, Jezus traktuje jako grzech cudzołóstwa.

• Czy to możliwe? Tak, ponieważ bezwarunkowa miłość Boga, którą przynosi Jezus, leczy ułomną ludzką miłość i daje jej siłę, by trwała. Jezus wie także doskonale, że tylko miłość do końca jest lekarstwem na ludzką samotność. Sami nie jesteśmy do takiej miłości zdolni, dlatego gwarantuje ją Pan. Trwając w Jego miłości, kochając z Nim, jesteśmy w stanie kochać do końca Od czasu przyjścia Jezusa nie ma już rozwodów.

CZY WIESZ, ŻE…


• Dwie rabinackie szkoły. W Pwt 24,1-3 znajdujemy bardzo niejasny zapis, mówiący o tym, że mąż może odesłać żonę, tzn. rozwieść się z nią, jeśli znajdzie w niej “coś odrażającego” (hebr. erwat dabar). W czasach Jezusa istniały dwie szkoły, które interpretowały ten fragment na dwa różne sposoby. Szkoła Hillela słynęła z szerokiej interpretacji, pozwalając na rozwód pod jakimkolwiek pretekstem: brzydota, wygaśnięcie uczuć, defekt fizyczny, brak pobożności, brak wywiązywania się z obowiązków domowych, zbytnia gadatliwość, brak skromności w ubiorze i zachowaniu poza domem i oczywiście poważne kazusy jak zdrada). Szkoła Szammaja czytała Pwt 24,1-3 bardziej rygorystycznie, dopuszczając rozwód tylko w przypadku zdrady małżeńskiej. Jezus jest radykalniejszy nawet od Szammaja.

• Plaga rozwodów w starożytności. Tak w świecie żydowskim, jak i grecko-rzymskim rozwody były na porządku dziennym i uznawano je za prawo każdego. Rzadziej dochodziło do nich w średnich i mniej zamożnych warstwach społecznych, korzystali z nich znacznie częściej bogaci. Kobiety w kulturze grecko-rzymskiej mogły same inicjować rozwód, po prostu opuszczając wspólny dom bądź przez list. Seneka ubolewał, że Rzymianki wychodzą z domu po to, aby wyjść za mąż i wychodzą za mąż, aby się rozwieść. Niektóre z nich, mówił z przekąsem, odmierzają nowy rok nie zmianą konsula, lecz zmianą męża.

 

TWEETY





 

TRENDY


#ŁączySięZeSwąŻoną

Oddawać siebie jest jednocześnie przyjmowaniem kogoś, a jedność osiągnięta na tej drodze staje się ściślejsza niż ta, która istnieje między kwiatem a zapachem lub między smakiem owocu a nim samym. (Augustyn Pelanowski OSPPE)

 

[Bycie singlem] realizowały kobiety, które np. były guwernantkami. I zajmowały się wychowywaniem czyichś dzieci. Ale to jest bycie singlem dla kogoś. (…) Jeśli to ma być bycie singlem tylko dlatego, że chcę być sam i akceptuję to, że jestem sam, zawsze kończy się dużym cierpieniem.  (ks. Mirosław Maliński)

 

[Miłość] Ma ona wzrastać w głąb. Nie jest bowiem rodzajem twierdzy, którą trzeba tylko ochraniać, lecz ma być na podobieństwo drzewa, które wchodząc korzeniami w głębię ziemi, daje nowe siły, nowe życie… (ks. Wacław Depo)

 

Za ateiz­mem prze­mawia wiele ar­gu­mentów. Więcej niż za re­ligią. W grun­cie rzeczy to lo­giczne, żeby być ateistą. Tak jak lo­giczne i ro­zum­ne jest to, żeby się nie za­kochać… A prze­cież ludzie nie są w tym wy­pad­ku lo­giczni. Na szczęście. (ks. Józef Tischner)

 

Ktokolwiek chce prowadzić dzieło niszczenia jakiejś społeczności, rozpoczyna je najczęściej od rozmywania słów określających jej wielkie wartości. (…) Co ludzie rozumieją dziś przez słowo – miłość? Co rozumieją przez słowa – prawo, prawda, posłuszeństwo, jedność, grzech? (…) Ileż to razy małżonkowie po kilku miesiącach od ślubu odkrywają z przerażeniem, że się w ogóle nie rozumieją (…) (ks. Edward Staniek)

 

Da się znaleźć (…) wzór na przebój. (…) okazuje się, że niektóre [piosenki], które są tak zbudowane, są przebojami, ale niektóre, które są dokładnie tak samo zbudowane przebojami nie są. (…) Świat ludzkiego serca, świat ludzkiej głowy, świat miłości to jest świat znacznie bardziej bogaty (…) i nie da się wymyślić żadnego sposobu na to, jak to podręcznikowo zrobić miłość. (Adam Szustak OP)

 

#CzłowiekNiechNieRozdziela

Nierzadko, też, niestety, katoliccy rodzice podpowiadają (…) [rozwód jako] rozwiązanie w sytuacji kryzysu małżeństwa swych dzieci. Dlatego, rozważając dzisiejsze słowo Boże, warto pamiętać o słowach św. Jana Pawła II: „nie żyje się, nie kocha się, nie umiera – na próbę”. (ks. Leszek Smoliński)

 

“Gotuję ci? Gotuję? – A kto ci odnowił kuchnię? A odwożę cię do pracy? – A masz uprane?” Proszę państwa: handel. (…) Bo cały czas źródłem tożsamości czynię drugiego człowieka i bardzo się boję, żeby ten ktoś mnie nie wykorzystał. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

 

[Przywołajmy] świadectwo opuszczonej mężatki, która wyznała: „Pamiętałam, że już raz ślubowałam przed Bogiem. Było ciężko, ale wytrwałam. I nadszedł dzień, kiedy mąż wrócił, a ja go przyjęłam. Dziś jesteśmy nadal dobrym małżeństwem. (…) Proszę nie słuchać »dobrych rad« znajomych, tylko ufać i wierzyć”. (ks. Jan Kochel)


Zasada, którą wprowadził Chrystus, zrównując wagę grzechu cudzołóstwa męża i żony, była w owych czasach prawdziwą rewolucją (…) Tu, w dziedzinie moralności, jest miejsce na równouprawnienie, a nie w dziedzinie obowiązków i zadań rodzinnych. W przeciwnym razie wrócą absurdalne czasy traktorzystek i ojców na urlopach macierzyńskich. (ks. Mariusz Pohl)

 

STO SŁÓW


Liturgia Słowa przypomina wprost historię małżeństwa. Związek raz na zawsze mężczyzny i kobiety powstały nie z przymusu, tradycji czy ewolucji, lecz pragnienia Boga. Związek przynoszący szczęście, radość, owoce ale też dostarczający konfliktów i nieporozumień, także tych, zagrażających rozwodem. To zatwardziałość serc nie zawsze jest w stanie zrealizować zamysł Boga. Z tego powodu nawet Mojżesz pozwolił na rozwody. Jezus przywraca pierwotne znaczenie małżeństwa: związku mężczyzny i kobiety, którzy stają się jednym ciałem.

Słowo mówi o historii Twojego małżeństwa. Druga osoba jest Ci dana jako pomoc, dar z Nieba, byś nie był sam. To zatwardziałość serc uruchamia pokusę rozwodu: pokusę usprawiedliwienia, że to nie pragnienie Boga, ale ludzki błąd stoi u początku. Lecz na początku przypomina Jezus …No właśnie, co było u Ciebie początku?


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
--> Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXV zwykła B

Często pytamy: Czy Bóg jest sprawiedliwy? Oto sprawiedliwość Jezusa

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA PIĄTA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR: zielony • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy zachowując Boże przykazania, zasłużyli na życie wieczne • CZYTANIA: Księga Mądrości 2,12.17-20 Psalm 54,3-6.8 • List św. Jakuba Apostoła 3,16-4,3 Ewangelia wg św. Marka 9,30-37

 

• CHMURA SŁÓW •

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Mądrości

(Mdr 2,12.17-20)

Bezbożni mówili: Zróbmy zasadzkę na sprawiedliwego, bo nam niewygodny: sprzeciwia się naszym sprawom, zarzuca nam łamanie prawa, wypomina nam błędy naszych obyczajów. Zobaczmyż, czy prawdziwe są jego słowa, wybadajmy, co będzie przy jego zejściu. Bo jeśli sprawiedliwy jest synem Bożym, Bóg ujmie się za nim i wyrwie go z ręki przeciwników. Dotknijmy go obelgą i katuszą, by poznać jego łagodność i doświadczyć jego cierpliwości. Zasądźmy go na śmierć haniebną, bo - jak mówił - będzie ocalony.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Śmierć dla próby • Mdr 2,12.17-20

Okrutny sposób wypróbowania “sprawiedliwego” wymyślili “bezbożni” z przypowieści w Księdze Mądrości. Wielu tak “eksperymentowało” z Jezusem

KSIĘGA: MądrościAUTOR: anonimowy mędrzec • CZAS POWSTANIA: czasy hellenistyczne, I w. przed Chr. • KATEGORIA: literatura mądrościowa


MĄDROŚĆ KIERUJE ŻYCIEM • Dawniej księga nazywana była “Mądrością Salomona” – uważano bowiem, że to właśnie król Salomon, postać stojąca u początków literatury mądrościowej Starego Testamentu, był jej autorem. Jednak szczegółowe badania językowe nad księgą dowiodły, że autorem księgi jest prawdopodobnie zhellenizowany Żyd żyjący w Aleksandrii. Są też teorie mówiące o tym, że pierwsza część dzieła powstała w Palestynie. W tradycyjnym podziale Starego Testamentu umieszczona jest w grupie siedmiu ksiąg dydaktycznych. Księga dzieli się na trzy części: • pierwsza część (rozdziały 1-5) mówi o Mądrości kierującej życiem człowieka • druga (rozdziały 6-9) to hymn pochwalny na cześć upersonifikowanej Mądrości • trzecia zaś (10-19) skupia się na roli, jaką Mądrość Boża odgrywa w historii Izraela.

 

ŚWIAT WEDŁUG BEZBOŻNYCH • Czytanie pochodzi z pierwszej części Księgi. To fragment przypowieści o ludziach bezbożnych, którzy ściągają śmierć słowem i czynem (PATRZ: 1,16-2,22). Swoje istnienie rozumieją jako przypadkowe, życie traktują incydentalnie: Nuże więc, korzystajmy z tego, co dobre, skwapliwie używajmy świata w młodości! • Jednak nie poprzestają tylko na tym. Planują atak na niewinnego.

 

“WYPRÓBOWAĆ” SPRAWIEDLIWEGO • Fragment, który usłyszymy, to kolejny opis bezbożnych: Zróbmy zasadzkę na sprawiedliwego. Słuchając, zwróćmy uwagę na powody agresji: • 1. bo jest nam niewygodny 2. wybadajmy, co będzie przy jego zgonie… jeśli jest synem Bożym, Bóg ujmie się za nim. Ten drugi powód jest znaczący: to wyrafinowana próba • Tradycja chrześcijańska odniosła ten tekst do cierpień Chrystusa.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Sprawiedliwy z Księgi Mądrości zostaje poddany próbie ekstremalnej: w majestacie prawa bezbożni chcą go skazać na śmierć. Przecież pokładał nadzieję w swoim Bogu, powinien go więc ocalić (Mdr 2,18.20). Strategia bezbożnych ukazuje, z kim tak naprawdę walczą. Ich przeciwnikiem jest Bóg, którego prawa kwestionują, i któremu rzucają wyzwanie, prześladując jego sługi. Czy ujmie się za nimi? Według filozofii bezbożnych nie. Za dużo już przeżyli na tej ziemi, za dużo uczynili zła, aby wierzyć jeszcze, że Bóg przejmuje się losem ludzi. A jednak, jak mówi dalej autor Księgi Mądrości, Tak pomyśleli i pobłądzili, bo własna złość ich zaślepiła.  Nie pojęli tajemnic Bożych, nie spodziewali się nagrody za prawość i nie docenili odpłaty dusz czystych (2,21-22). Bóg ratuje swoich sprawiedliwych z ręki bezbożnych, a jeśli już dopuści do nich śmierć i cierpienie, to nagroda dla nich będzie niezmierzona. Odważyli się mu przecież zaufać. Stali się znakiem sprzeciwu wobec świata.

 

TRANSLATOR


Zróbmy zasadzkę na sprawiedliwego… (Mdr 2,12) • greckie enedreuo znaczy dosłownie ‘ułożyć się i oczekiwać na kogoś’, jak w w zasadzce, polując na ludzi, jak myśliwy na zwierzynę.

 

…bo nam niewygodny… (Mdr 2,12) • dosłownie dyschrestos, po grecku to znaczy ‘ciężki do użycia, niedający się wykorzystać’: Sprawiedliwy nie daje się naiwnie wykorzystać do planów bezbożnych. Sprzeciwia się bezprawiu, wypomina błędy obyczajów, jednym zdaniem – jest chodzącym wyrzutem sumienia.

 

Wypomina nam błędy naszych obyczajów (Mdr 2,12) • Greckie epifemidzo oznacza wypowiadanie słów, które ściąga na głowę człowieka jakieś dramatyczne wydarzenie.

 

Dotknijmy go obelgą i katuszą (Mdr 2,19) • greckie etadzo znaczy ‘sprawdzać, testować’.

 

Zasądźmy go na śmierć haniebną, bo jak mówił będzie ocalony (Mdr 2,20) • Dosłownie: ze słów jego wynika, że ma jakąś ochronę, ktoś się o niego troszczy, dogląda go, czeka go jakieś nawiedzenie (gr. episkope).

 

LINKI


Zróbmy zasadzkę na sprawiedliwego… (Mdr 2,13)

Jr 11,19: Ja zaś, jak potulny baranek, którego prowadzą na zabicie, nie wiedziałem, że powzięli przeciw mnie zgubne plany

Jr 20,10: Wszyscy zaprzyjaźnieni ze mną wypatrują mojego upadku

Mk 14,1-2: Arcykapłani i uczeni w Piśmie szukali sposobu, jak by Jezusa podstępem ująć i zabić. Lecz mówili: “Tylko nie w święto, żeby nie było wzburzenia między ludem”

 

…bo nam niewygodny: sprzeciwia się naszym sprawom, zarzuca nam łamanie prawa, wypomina nam błędy naszych obyczajów (Mdr 2,13)

J 5,16: Żydzi prześladowali Jezusa, że czynił takie rzeczy w szabat…Tym bardziej usiłowali Go zabić, bo nie tylko nie zachowywał szabatu, ale nadto Boga nazywał swoim Ojcem…

 

…jeśli sprawiedliwy jest synem Bożym, Bóg ujmie się za nim i wyrwie go z ręki przeciwników (Mdr 2,18)

Ps 22,8-9: Szydzą ze mnie wszyscy…: “Zaufał Panu, niechże go wyzwoli, niechże go wyrwie, jeśli go miłuje”

Mt 27, 41-43: Arcykapłani wraz z uczonymi w Piśmie i starszymi, szydząc, powtarzali… “Zaufał Bogu, niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje. Przecież powiedział: Jestem Synem Bożym”

 

Dotknijmy go obelgą i katuszą, by poznać jego łagodność i doświadczyć jego cierpliwości. Zasądźmy go na śmierć haniebną, bo – jak mówił – będzie ocalony (Mdr 2,19)

Iz 53,7: Dręczono go, lecz sam pozwolił się gnębić, nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygących ją…

Mt 27,12: A gdy Go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiadał. Wtedy zapytał Go Piłat: “Nie słyszysz, jak wiele zeznają przeciw tobie?” On jednak nie odpowiedział mu na żadne pytanie, tak że namiestnik bardzo się dziwił

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 54,3-6.8)

REFREN: Pan podtrzymuje całe moje życie

Wybaw mnie, Boże, w imię swoje,

mocą swoją broń mojej sprawy.

Boże, wysłuchaj mojej modlitwy,

nakłoń ucha na słowo ust moich.

Bo powstają przeciwko mnie pyszni,

gwałtownicy czyhają na me życie,

nie mają oni Boga

przed swymi oczyma.

Oto mi Bóg dopomaga,

Pan podtrzymuje me życie.

Będę Ci chętnie składać ofiarę

i sławić Twe dobre imię.

[01][02]

 

PSALM

Oczami ofiary Ps 54, 3-6.8

Psalm 54 to modlitwa człowieka, na którego życie czyhają przeciwnicy. To skarga, ale i pewność, że Bóg uratuje sprawiedliwego

 

PSALM 54 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: okres monarchii, przed 586 r. przed Chr.


WYDAĆ DAWIDA • Gdy Zifejczycy przybyli do Saula, mówiąc: “Oto Dawid u nas się ukrywa” – głosi werset poprzedzający Psalm 54. Mowa o wydarzeniu opisanym w Pierwszej Księdze Samuela (23,19). Dawid ukrywał się wtedy przed zazdrosnym o sławę królem Saulem. Ukrył się na pustyni Zif. Niestety, mieszkańcy Zif poinformowali Saula o miejscu ukrywania się Dawida. To ten kontekst skłonił Dawida – według tradycji żydowskiej – do napisania psalmu: Wybaw mnie, Boże, w imię swoje.

 

PSALM BŁAGALNYPsalm należy do gatunku indywidualnej modlitwy błagalnej (tefillah) – to 40% wszystkich psalmów. To wołanie do Boga o interwencję, zawierające opis sytuacji cierpienia i ufność w to, że modlitwa zostanie wysłuchana. Psalm rzeczywiście mógł powstać w epoce monarchii i być recytowany przez króla błagającego o wybawienie z rąk nieprzyjaciół. Niektórzy przypisują jego kompozycję Jozjaszowi. W istocie psalm trudno przypisać do konkretnej postaci historycznej i do konkretnej epokiModlitwy błagalne były częścią rytuału wielkich dni postu i pokuty, obchodzonych przez całą wspólnotę Izraela. Wyznawano wtedy grzechy i błagano o pomoc w sytuacji zagrażających ludowi nieszczęść, takich jak: wojna, przegrana bitwa, głód, susza, epidemia.

 

SKARGA I UFNOŚĆ • Usłyszymy cały Psalm 54. O ile w pierwszym czytaniu “weszliśmy w skórę” bezbożnych, o tyle tym razem patrzymy oczami sprawiedliwego, osaczonego, na którego tamci czyhają  • Zwróćmy uwagę, że to kolejny psalm, którym mógł modlić się Jezus w sytuacji trwogi przed śmiercią. Ojcowie Kościoła widzieli w nim modlitwę cierpiącego Chrystusa oraz prześladowanego Kościoła.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z listu św. Jakuba Apostoła

(Jk 3,16-4,3)

Gdzie bowiem zazdrość i żądza sporu, tam też bezład i wszelki występek. Mądrość zaś /zstępująca/ z góry jest przede wszystkim czysta, dalej, skłonna do zgody, ustępliwa, posłuszna, pełna miłosierdzia i dobrych owoców, wolna od względów ludzkich i obłudy. Owoc zaś sprawiedliwości sieją w pokoju ci, którzy zaprowadzają pokój. Skąd się biorą wojny i skąd kłótnie między wami? Nie skądinąd, tylko z waszych żądz, które walczą w członkach waszych. Pożądacie, a nie macie, żywicie morderczą zazdrość, a nie możecie osiągnąć. Prowadzicie walki i kłótnie, a nic nie posiadacie, gdyż się nie modlicie. Modlicie się, a nie otrzymujecie, bo się źle modlicie, starając się jedynie o zaspokojenie swych żądz.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Skąd się biorą wojny? Jk 3, 16 – 4,3

Skąd się bierze całe zło na świecie? “Z żądz” odpowiada stanowczo Jakub. “Waszych żądz”. Lektura obowiązkowa dla tych, co chcą reformować świat

LIST ŚW. JAKUBA • AUTOR: Jakub/jego uczeń • CZAS POWSTANIA: 60/90 r. • SKĄD: Palestyna · DO KOGO: wspólnoty chrześcijańskie pochodzenia żydowskiego


LIST JAK HOMILIA Kontynuujemy lekturę listu św. Jakuba. Przypomnijmy: Według tradycji autorem jest Jakub, apostoł Jezusa, brat Pański, przełożony wspólnoty jerozolimskiej. Doskonale wyczuwa się jego autorytet oraz znajomość zwyczajów judaizmu Według innej wersji list napisał uczeń Jakuba, tworzący pod koniec I w. Świadczyłaby o tym m.in. doskonała greka, którą posługuje się piszący Najbardziej prawdopodobne z punktu widzenia tradycji i współczesnych badań jest przypisanie listu apostołowi, który posługuje się sekretarzem Istotę listu stanowi seria pouczeń moralnych, często dość luźno ze sobą powiązanych, stanowiących praktyczne nauczanie chrześcijańskie (pareneza) na temat życiowych prób i pokus, bogactwa, autentycznej wiary i oczekiwania na przyjście Pana.

 

WIARA I UCZYNKI Przez cały tekst Listu św. Jakuba nieustannie powracają dwa wątki: pierwszy z nich to  troska o biednych i pokornych, często połączona z surowością wobec bogatych drugi kładzie nacisk na spełnianie dobrych uczynków wraz z ostrzeżeniem przed wiarą bezowocną W dzisiejszym czytaniu Jakub akcentuje nierozłączną więź pomiędzy wiarą i uczynkami. Bez czynów wiara jest martwa.

 

TRANSLATOR


• Gdzie zazdrość i żądza sporu, tam też bezład i wszelki występek. Żądza sporu, gr. eritheia, oznacza samolubne ambicje, egoistyczne poszukiwanie własnego dobra i kariery, prowadzące do zamieszania, bezładu (akatastasia) a także złych czynów.

• Mądrość z wysoka jest… wolna od względów ludzkich (adiakritos) i obłudy. Gr. adiakritos oznacza brak skłonności do osądzania i dzielenia, bezstronność, a równocześnie stałość, nieuleganie względom i naciskom innych. Bez obłudy – anhypokritos – nie zakłada maski, nie udaje kogoś innego.

• Skąd się biorą wojny i skąd kłótnie między wami? Nie skądinąd, tylko z waszych żądz, które walczą w członkach waszych. Żądza hedone, to nie pragnienie, epithymia, naturalne dla ludzkiego rozwoju, ale kult przyjemności, podążanie za nią za wszelką cenę.

Modlicie się, a nie otrzymujecie, bo się źle modlicie, starając się (gr. dapanao) jedynie o zaspokojenie swych żądz (gr. hedone). Gr. dapanao oznacza wydawanie czegoś, zużywanie, płacenie. Niewysłuchana modlitwa to ta, którą zużywamy, prosząc o to, aby Bóg dostarczał nam kolejnych przyjemności.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Marka

(Mk 9,30-37)

Jezus i Jego uczniowie podróżowali przez Galileę, On jednak nie chciał, żeby kto wiedział o tym. Pouczał bowiem swoich uczniów i mówił im: Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity po trzech dniach zmartwychwstanie. Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać. Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był w domu, zapytał ich: O czym to rozprawialiście w drodze? Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy. On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich! Potem wziął dziecko, postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł do nich: Kto przyjmuje jedno z tych dzieci w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Bez odpoczynku? Mk 9,30-37

Postawa Jezusa potwierdza w pełni obraz Sprawiedliwego z Księgi Mądrości. Co więcej, uczy jej swoich uczniów, a to już trudniejsze

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60-70 r.

KATEGORIA: dialog • CZAS AKCJI: ok. 30-33 r. • MIEJSCE AKCJI: w drodze do Kafarnaum, Kafarnaum • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie, dziecko • WERSJE: Mt 16,13-25 Łk 9,18-24


DRUGA CZĘŚĆ MARKA • Od tej niedzieli rozpoczynamy lekturę drugiej części Ewangelii św. Marka. Przypomnijmy: w pierwszej (rozdziały: 1,1-8,30) Jezus przez mowy i cuda objawia się jako Mesjasz i zaprasza swoich uczniów do zrozumienia Królestwa Bożego. Odpowiedź na pytanie: Kim jest Jezus, to zresztą główny temat Marka • Wyznanie Piotra (patrz XXIV Niedziela Zwykła) to punkt zwrotny Ewangelii. Od tego momentu Jezus zaprzestał czynienia cudów i wkroczył na drogę do Jerozolimy. Wyjaśnia uczniom swoją misję przez odwołanie do cierpiącego i uwielbionego Syna Człowieczego i wyraźnie wzywa do wejścia do Królestwa Bożego.

 

SPRAWIEDLIWY Z KSIĘGI MĄDROŚCI Fragment ewangelii, który usłyszymy, zawiera w sumie trzy sceny:Jezus zapowiada swoją mękę i zmartwychwstanieuczniowie sprzeczają się, kto z nich jest największyJezus wypowiada regułę pierwszeństwa i ukazuje dziecko  Fragment ten pokazuje, jak w Jego życiu w stu procentach realizuje się historia sprawiedliwego z Księgi Mądrości.

 

JEZUS – SPRAWIEDLIWY Z KSIĘGI MĄDROŚCI


Historia sprawiedliwego z Księgi Mądrości w stu procentach realizuje się w życiu Jezusa. Tak jakby natchniony autor pisał o Nim, opisując dramat odwiecznego zmagania między złem i dobrem:

 

znak sprzeciwu dla swoich, niewygodny pod każdym względem dla panującej kasty kapłanów,

 

chełpi się, że zna Boga i nazywa się Jego synem (PATRZ: Mdr 2,13 – werset pominięty w I CZYTANIU),

 

w jego życiu realizuje się także najdramatyczniejszy ze scenariuszy: bezbożni skazują sprawiedliwego na śmierć. Dotykają go obelgą i katuszą,

 

On rzeczywiście odpowiada łagodnością i cierpliwością (PATRZ: Mdr 2,19).

 

JESZCZE O EWANGELII


• Marzenia o przeciętności. Jezus porywa się na zło i wygrywa. Kiedy jednak swoją postawę próbuje zaszczepić uczniom, ci reagują milczeniem i bojaźnią (Mk 9,31-32). Myślą: dlaczego Mistrz, który tak dobrze się zapowiada, cudotwórca kochany przez ludzi, miałby zginąć z ich rąk? Widzieli go raczej na drodze do sławy, a siebie samych jako potężnych i szanowanych u jego boku. W drodze posprzeczali się nawet, dzieląc między siebie najzaszczytniejsze miejsca (Mk 9,34). Uczniowie nie chcą być jak ich Mistrz. Marzą o normalnym, przeciętnym życiu.

 

• Wystarczy zaufanie. Trudno jednak mieć takie marzenia, kiedy się chodzi u boku Jezusa. Pan, przywoławszy ich, mówi: Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich! (Mk 9,35). Potem stawia przed nimi dziecko, aby pokazać, jakiej postawy oczekuje od nich. Wystarczy zaufanie, nie potrzeba ogromnej odwagi.

 

TWEETY


Jezusowa rada: Pójdźcie wy sami osobno na miejsce pustynne i wypocznijcie nieco

Jezus bez wytchnienia dla siebie, zawsze ze swoim stadem: Zlitował się nad nimi, byli bowiem jak owce nie mające pasterza

 

TWEETY


 

 

TRENDY


#MilczeliBowiemPosprzeczaliSię

Dajmy spokój politykom, sejmowi, rządzącym, Europie. Popatrzmy na swoje podwórka. Zazdrość i żądza sporu, bezład i występek, spory i kłótnie między nami… Czy to wszystko nie zżera nas na co dzień? Czy nie to jest głównym problemem naszych rodzin? Sąsiedzkich stosunków? Nieznośnej atmosfery w pracy? Lęków, obaw i strachu? (ks. Tomasz Horak)

 

Pewna kobieta, która była alkoholiczką, w gronie licznych osób wyznała: „Dopiero, kiedy nie ukrywałam dłużej, że jestem chora, że alkohol mną rządzi; kiedy poznałam, że sama sobie nie dam rady; kiedy odrzuciłam swoją dumę, wtedy zaczęło się moje leczenie, moja poprawa”. (ks. Krzysztof Zimończyk SCJ)

 

#SprawiedliwyNamNiewygodny

[Wspominając słowa człowieka nawróconego pod wpływem spowiedzi u o. Pio:] zrozumiałem, że czasami apostoł słowa musi powiedzieć NIE. Musi czasami mną wstrząsnąć bo traktuję wielokrotnie Pana Boga jakby był moim kelnerem! (ks. Daniel Wachowiak)

 

Chodząc po sklepach i kupując różne towary, spotykamy oryginały i podróbki. I tak samo jest w życiu. Największych mędrców poznaje się po tym, że zawsze są sobą. Nie udają, nie zakładają innej maski w zależności od sytuacji. (ks. Damian Wąsek)

 

Świat współczesny nie żąda od Kościoła zaparcia się Chrystusa i jego ewangelii, ale żąda milczenia – zwłaszcza w sprawach moralnych, podstawowych dla obrony godności człowieka i społeczeństwa, bez których zagrożone są fundamenty współczesnej cywilizacji europejskiej. (kard. Kazimierz Nycz)

 

STO SŁÓW


W dramatycznych sytuacjach, podczas życiowych kryzysów, często pytamy: Czy Bóg jest sprawiedliwy? Gdzie sprawiedliwość, gdy dotyka mnie niesłuszna obelga, gdy ktoś wprowadził mnie w pułapkę? Gdzie sprawiedliwość, gdzie Bóg, gdy mimo oczywistości sprawy, to ja pozostanę ofiarą, a mój oprawca okaże się “niewinny”?

 

To dramatyczne pytanie zyskuje w dzisiejszej Liturgii Słowa przedziwną odpowiedź. Najpierw Księga Mądrości (PATRZ: PIERWSZE CZYTANIE) rysuje obraz Sprawiedliwego. Stoi po stronie ofiar, nie sędziów. Jest niewygodny, staje się znakiem sprzeciwu. Mówi o sobie wprost, że jest ukochanym dzieckiem Boga. Z tych dwóch powodów jest prześladowany. Ale odpowiada nie agresją, lecz łagodnością i cierpliwością. Trudno o taką sprawiedliwość, prawda? To przecież nierealne.

Owszem, niemal niemożliwe. Z jednym wyjątkiem (PATRZ: EWANGELIA). Takim sprawiedliwym z Księgi Mądrości okazał się Jezus. Bóg. Pierwszy sprawiedliwy.


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >