Nasze projekty

Jutro Niedziela – XXVII zwykła B

Małżeństwo: między przymierzem a rozwodem. A co było na początku?

Reklama

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA SIÓDMA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR SZAT: zielony • KOLEKTA: Modlimy się, by Bóg okazał nam swoje miłosierdzie i odpuścił grzechy, które niepokoją nasze sumienia • CZYTANIA: Księga Rodzaju 2,18–24 • Psalm 128,1–4. 6 • List do Hebrajczyków 2,9–11• Ewangelia wg św. Marka 10,2–16

CHMURA SŁOWA

STO SŁÓW

Liturgia Słowa przypomina wprost historię małżeństwa. Związek – raz na zawsze – mężczyzny i kobiety powstały nie z przymusu, tradycji czy ewolucji, lecz pragnienia Boga. Związek przynoszący szczęście, radość, owoce, ale też dostarczający konfliktów i nieporozumień, także takich, które grożą rozwodem. To zatwardziałość serc nie zawsze jest w stanie zrealizować zamysł Boga. Z tego powodu nawet Mojżesz pozwolił na rozwody. Jezus przywraca pierwotne znaczenie małżeństwa: związku mężczyzny i kobiety, którzy stają się jednym ciałem.

Słowo mówi o historii Twojego małżeństwa. Druga osoba jest Ci dana jako pomoc, dar z Nieba, byś nie był sam. To zatwardziałość serc uruchamia pokusę rozwodu: pokusę usprawiedliwienia, że to nie pragnienie Boga, ale ludzki błąd stoi u początku. Lecz na początku – przypomina Jezus – …No właśnie, co było u Ciebie na początku?

Reklama
Reklama

Czytanie z Księgi Rodzaju

(Rdz 2,18-24)

Potem Pan Bóg rzekł: Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam; uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc. Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta lądowe i wszelkie ptaki powietrzne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby przekonać się, jaką on da im nazwę. Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę istota żywa. I tak mężczyzna dał nazwy wszelkiemu bydłu, ptakom powietrznym i wszelkiemu zwierzęciu polnemu, ale nie znalazła się pomoc odpowiednia dla mężczyzny. Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w głębokim śnie, i gdy spał, wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem. Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę. A gdy ją przyprowadził do mężczyzny, mężczyzna powiedział: Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego ciała! Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta. Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem. Chociaż mężczyzna i jego żona byli nadzy, nie odczuwali wobec siebie wstydu.

Reklama
Reklama

Oto Słowo Boże.

PIERWSZE CZYTANIE

Reklama

Tak było na początku  Rdz 2,18-24

Biblijny opis stworzenia kobiety kryje w sobie o wiele więcej: to również opis stworzenia mężczyzny i związku między nimi, małżeństwa.

KSIĘGA: Rodzaju • AUTOR: kapłan (ostateczny redaktor) • CZAS POWSTANIA: wygnanie w Babilonii (587–538 r. przed Chr.) i czas po powrocie, VI–V w. przed Chr. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE AKCJI: raj • BOHATEROWIE: Bóg, Adam, Ewa

PRAPOCZĄTKI • Księga Rodzaju to pierwsza z ksiąg biblijnych. Jej ostatecznej redakcji dokonała szkoła kapłańska tworząca podczas wygnania w Babilonii, łącząc w całość przeróżne starożytne tradycje. Dzieło odpowiada na pytanie o tożsamość Izraela wywodzącego swoje korzenie z historii patriarchów i chroni ich przed rozpłynięciem się w morzu zwycięskiej, obcej kultury. Przedstawiając Jahwe jako Boga Stwórcę, księga podejmuje polemikę z mitami i rozbudowanym panteonem babilońskim • Dzieli się na dwie części • Pierwsza z nich to historia początków (protohistoria), obejmująca stworzenie świata i dzieje pierwszych ludzi aż do przymierza z Noem (w. 1–11) • W drugiej części (w. 12–50) zapisano koleje losów Abrahama, Izaaka i Jakuba (historia „Bożej rodziny”). Część tę kończy opis śmierci Józefa w Egipcie.

DRUGI OPIS STWORZENIA • Księgę rozpoczyna tekst o stworzeniu świata: Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię, pisany prozą rytmiczną z refrenem Wszystko było dobre. Po nim – w drugim rozdziale – następuje tzw. drugi opis stworzenia człowieka. O ile w pierwszym Bóg stwarza człowieka w jednej chwili, w dniu szóstym, czyniąc mężczyznę i kobietę koroną stworzeń, o tyle drugi opis wskazuje na rozciągłość czasową i kolejność: najpierw słyszymy o stworzeniu człowieka z prochu ziemi, potem o zasadzeniu dla niego ogrodu w Edenie, wraz z drzewem życia i drzewem poznania dobra i zła. Dopiero potem Bóg stwarza kobietę (co będzie treścią czytania) • Księga opowiada dalej o dramatycznej próbie, grzechu i upadku pierwszych ludzi.

STWORZENIE NIEWIASTY • Usłyszymy dziś opis stworzenia kobiety. Zwróćmy uwagę na trzy elementy: • dlaczego Bóg postanowił utworzyć niewiastę, • jak szukał dla mężczyzny odpowiedniej pomocy oraz na • ostatnie zdanie, które stoi u podstaw trwałości i jedności małżeństwa.


(Ps 128, 1-6)

REFREN: Niechaj nas zawsze Pan Bóg błogosławi

Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana
i chodzi Jego drogami.
Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich,
szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Małżonka twoja jak płodny szczep winny
w zaciszu twojego domu.
Synowie twoi jak oliwne gałązki
dokoła twego stołu.

Tak będzie błogosławiony człowiek, który się boi Pana.
Niech cię z Syjonu Pan błogosławi
i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem
przez wszystkie dni twego życia.
Obyś oglądał potomstwo swych dzieci. Pokój nad Izraelem.

PSALM

Rodzina źródłem szczęścia Ps 128, 1-6

Psalm 128 wymienia to, co daje szczęście. W przeważającej mierze to życie rodzinne.

PSALM 128 • AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, po 536 r. przed Chr.

PSALM STOPNI • Pochodzący z powygnaniowej tradycji mądrościowej Psalm 128 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych. Jest określany mianem Pieśni stopni lub Pieśni kroków, ponieważ był śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świąt żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni) • Psalm zawiera błogosławieństwo skierowane do małżonków i najprawdopodobniej był wykorzystywany w synagogalnej liturgii małżeńskiej.

CO DAJE SZCZĘŚCIE? • Usłyszymy cały psalm. Jest on wyrazem ówczesnych przekonań co do źródeł i przejawów prawdziwego szczęścia • Zwróćmy uwagę, że psalmista wiąże je przede wszystkim z życiem rodzinnym. Najwyraźniejszym znakiem Bożego błogosławieństwa dla Izraelity była, obok dobrobytu materialnego, miłość małżeńska połączona z darem licznego potomstwa.


Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 2,9-11)

Widzimy Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej za wszystkich zaznał śmierci. Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udoskonalił przez cierpienie. Tak bowiem Ten, który uświęca, jak ci, którzy mają być uświęceni, z jednego /są/ wszyscy. Z tej to przyczyny nie wstydzi się nazywać ich braćmi swymi.

Oto Słowo Boże.

DRUGIE CZYTANIE

Udoskonalony cierpieniem Hbr 2, 9-11

Autor Listu do Hebrajczyków tłumaczy: Aby być w pełni człowiekiem i stać się doskonałym przewodnikiem ludzkości, Jezus – choć w pełni Bóg – musiał wejść na drogę cierpienia.

KSIĘGA: List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy, chrześcijanin pochodzenia żydowskiego • CZAS POWSTANIA: 70–95 r. • SKĄD: miejsce nieznane • ADRESACI: chrześcijanie w Azji Mniejszej

JEDNAK NIE PAWEŁ • Przez kilka kolejnych niedziel będziemy czytać List do Hebrajczyków. List przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych każą go jednak przypisać innemu, nieznanemu bliżej autorowi. Kojarzono go z różnymi postaciami: Łukaszem, Apollosem, Barnabą, Klemensem Rzymskim bądź jakimś uczniem Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

CHRYSTUS KAPŁAN • Fragment piątego rozdziału, który czytamy w liturgii, należy do drugiej części listu (4,14–10,18), opisującej wyższość kapłaństwa i ofiary Chrystusa nad ofiarami Pierwszego Przymierza • Kapłaństwo Chrystusa o tyle przewyższa kapłaństwo Starego Testamentu, o ile jest On nie tylko człowiekiem, ale także Synem Bożym, obdarzonym wiecznym kapłaństwem, które zapowiadał Melchizedek (👁 Hbr 5,1–10) • Wraz z przyjściem Jezusa kończy się funkcja kapłaństwa lewickiego (👁 Hbr 7,11–28) • Jezus przez swoją Ofiarę, która jako jedyna jest skuteczna i trwa na wieki, oczyszcza ludzkość z grzechu, wznosi Nowe Przymierze, wchodzi do świątyni niebiańskiej i znosi ofiary Pierwszego Przymierza (👁 Hbr 8,1–10,18).

PRAWDZIWY BRAT • Trzy wersy drugiego czytania opisują Chrystusa, który za cierpienia śmierci zostaje przez Ojca ukoronowany chwałą i czcią. Ten, który miał stać się przewodnikiem wielu, przeszedł drogę prawdziwego człowieka, na której doświadczył także bólu i umierania. W ten sposób został udoskonalony i potwierdził, że jest prawdziwym bratem dla wszystkich, których prowadzi do uświęcenia.


Słowa Ewangelii wg św. Marka

(Mk 10, 2-16)

Faryzeusze przystąpili do Jezusa i chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę. Odpowiadając zapytał ich: Co wam nakazał Mojżesz? Oni rzekli: Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić. Wówczas Jezus rzekł do nich: Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela! W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to. Powiedział im: Kto oddala żonę swoją, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo względem niej. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo. Przynosili Mu również dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego. A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego. I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.

Oto Słowo Pańskie.

EWANGELIA

Człowiek niech nie rozdziela Mk 10,2-16

W czasach Jezusa istniały rozwody. Jezus – Nowy Mojżesz stawia jednak wyżej Prawo Boże niż Prawo Mojżesza.

EWANGELISTA: św. Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60–70 r. • KATEGORIA: dialog • CZAS AKCJI: ok. 30–33 r. • MIEJSCE AKCJI: Judea, Zajordanie • BOHATEROWIE: Jezus, faryzeusze, uczniowie • WERSJE: Mt 19,1–9 • Łk 16,18

PRZEZ CIERPIENIE • Rozpoczęliśmy lekturę drugiej części Ewangelii św. Marka. Od wyznania Piotra (👁 DWUDZIESTA CZWARTA NIEDZIELA ZWYKŁA) Jezus wkroczył na drogę krzyża, prowadzącą do Jerozolimy. Wyjaśnia uczniom swoją misję, pokazując, że droga Syna Bożego jest drogą w ludzkiej naturze, a przez to – drogą cierpienia.

WIĘCEJ NIŻ MOJŻESZ • Księża będą mieli do wyboru dwie wersje Ewangelii. Zasadniczym jej tematem jest rozmowa z faryzeuszami o trwałości małżeństwa. Faryzeusze, chcąc Jezusa wystawić na próbę, pytają go o prawo rozwodowe • Zwróćmy uwagę na to, że rozmowa ta ujawnia przy okazji inny temat: wyższość prawa Bożego nad ludzkim (mojżeszowym) • Jeśli ksiądz przeczyta dłuższą wersję Ewangelii, usłyszymy także perykopę o tym, jak Jezus błogosławi dzieci, stawiając ich przyjęcie jako wzór przyjmowania Królestwa Niebieskiego.


Szersza analiza czytań, psalmu oraz Ewangelii dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.


Reklama

Dołącz do naszych darczyńców. Wesprzyj nas!

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas - złóż darowiznę