video-jav.net

Jutro Niedziela – XXVII zwykła B

Małżeństwo: między przymierzem a rozwodem. A co było na początku?

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

 

Liturgia Słowa przypomina wprost historię małżeństwa. Związek raz na zawsze mężczyzny i kobiety powstały nie z przymusu, tradycji czy ewolucji, lecz pragnienia Boga. Związek przynoszący szczęście, radość, owoce ale też dostarczający konfliktów i nieporozumień, także tych, zagrażających rozwodem. To zatwardziałość serc nie zawsze jest w stanie zrealizować zamysł Boga. Z tego powodu nawet Mojżesz pozwolił na rozwody. Jezus przywraca pierwotne znaczenie małżeństwa: związku mężczyzny i kobiety, którzy stają się jednym ciałem.

Słowo mówi o historii Twojego małżeństwa. Druga osoba jest Ci dana jako pomoc, dar z Nieba, byś nie był sam. To zatwardziałość serc uruchamia pokusę rozwodu: pokusę usprawiedliwienia, że to nie pragnienie Boga, ale ludzki błąd stoi u początku. Lecz na początku przypomina Jezus …No właśnie, co było u Ciebie początku?

 

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA SIÓDMA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR: zielony • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy przy pomocy Bożej łaski dotarli do nieba, do którego dążymy • CZYTANIA: Księga Rodzaju 2,18-24 • Psalm 128, 1-4. 6 • List do Hebrajczyków 2,9-11• Ewangelia wg św. Marka 10,2-16

 

CHMURA SŁOWA

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Rodzaju

(Rdz 2,18-24)

Potem Pan Bóg rzekł: Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam; uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc. Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta lądowe i wszelkie ptaki powietrzne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby przekonać się, jaką on da im nazwę. Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę istota żywa. I tak mężczyzna dał nazwy wszelkiemu bydłu, ptakom powietrznym i wszelkiemu zwierzęciu polnemu, ale nie znalazła się pomoc odpowiednia dla mężczyzny. Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w głębokim śnie, i gdy spał, wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem. Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę. A gdy ją przyprowadził do mężczyzny, mężczyzna powiedział: Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego ciała! Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta. Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem. Chociaż mężczyzna i jego żona byli nadzy, nie odczuwali wobec siebie wstydu.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Tak było na początku Rdz 2,18-24

Biblijny opis stworzenia kobiety kryje w sobie o wiele więcej: to również opis stworzenia mężczyzny i związku między nimi, małżeństwa

KSIĘGA RODZAJU • AUTOR: anonimowy kapłan • CZAS POWSTANIA: wygnanie w Babilonii (587-538 r. przed Chr.) i czas po powrocie

KATEGORIA: wydarzenie • BOHATEROWIE: Bóg, Adam • MIEJSCE: raj


PRAPOCZĄTKI • Księga Rodzaju to pierwsza z ksiąg biblijnych. Zredagowała ją szkoła kapłańska tworząca podczas wygnania w Babilonii, łącząc w całość przeróżne księgi i starożytne tradycje. Dzieło odpowiada na pytanie o tożsamość Izraela wywodzącego swoje korzenie z historii patriarchów i chroni ich przed rozpłynięciem się w morzu zwycięskiej, obcej kultury. Przedstawiając Jahwe jako Boga Stwórcę, księga podejmuje polemikę z mitami i rozbudowanym panteonem babilońskim Dzieli się na dwie części • Pierwsza z nich to historia początków (protohistoria), obejmująca stworzenie świata i dzieje pierwszych ludzi aż do przymierza z Noem (Rdz 1-11) • W drugiej części (Rdz 12-50) zapisano koleje losów Abrahama, Izaaka i Jakuba (historia “Bożej rodziny”). Część tę kończy opis śmierci Józefa w Egipcie.

DRUGI OPIS STWORZENIA • Księgę rozpoczyna przepiękny poemat o stworzeniu świata Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Po nim – w drugim rozdziale – następuje tzw. drugi opis stworzenia człowieka. O ile w pierwszym Bóg stwarza człowieka niejako momentalnie, w dniu szóstym, jako mężczyznę i kobietę jako koronę stworzeń, o tyle ów drugi opis wskazuje na kolejność: mówi o stworzeniu najpierw człowieka-mężczyzny z prochu ziemi, potem o zasadzeniu dla niego ogrodu w Edenie, wraz z drzewem życia drzewem poznania dobra i zła. Dopiero w tym momencie Bóg stwarza kobietę (co będzie treścią czytania)Księga opowiada potem o dramatycznej próbie, grzechu i upadku pierwszych ludzi.

STWORZENIE NIEWIASTY • Usłyszymy tzw. opis stworzenia niewiasty. Zwróćmy uwagę na trzy elementy:dlaczego Bóg postanowił utworzyć niewiastęjak szukał dla mężczyzny odpowiedniej pomocy oraz na ostatnie zdanie, które stoi u podstaw trwałości i jedności małżeństwaPrzed wysłuchaniem czytania warto prześledzić też TRANSLATOR. Pomoże on zrozumieć, że w tym fragmencie Bóg nie tylko buduje niewiastę, ale Adam staje się mężczyzną. W istocie to opowieść o stworzeniu mężczyzny, kobiety i małżeństwa.

 

TRANSLATOR


Dla nas, przyzwyczajonych do przeciwieństw mężczyzna – kobieta, mąż – żona, oryginalny tekst może wydać się zaskakujący:

Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam (Rdz 2,18) W tekście aż 10 razy usłyszymy słowo mężczyzna. W oryginale niemal za każdym razem jest to słowo: człowiek – Adam (hadam) – mężczyzna w znaczeniu człowieka, nie w znaczeniu przeciwstawnym kobiecie Możliwe jest zatem tłumaczenie: Nie jest dobrze, żeby człowiek był sam lub Nie jest dobrze, żeby Adam był sam

Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę (Rdz 2,22) W oryginale: I zbudował Bóg Jahwe z żebra, które wziął z człowieka, kobietę (isza) Czasownik acar, którego się tu używa, to ten sam, którym Żydzi opisują budowę świątyni. Ewa to świątynia Pana. 

Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem (Rdz 2,22) W tym miejscu – gdzie tłumaczenie polskie mówi o mężczyźnie – w oryginale jest słowo isz. Isz (już nie haddam) oznacza dokładnie mężczyznę w nowym niż dotąd znaczeniu, przeciwstawnym kobiecie, oraz męża Zwróćmy przy okazji uwagę, że isza, niewiasta, przyjmuje tu drugie znaczenie: żona Ta hebrajska gra słów jest nie do oddania w języku polskim, chociaż próbował temu zaradzić ks. Wujek. W swoim tłumaczeniu zastosował słowa: mąż, mężyna • Ważny szczegół: mężczyzna-człowiek (haddam) staje się mężczyzną-w pełni (isz) w momencie pojawienia się kobiety

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Samotność w raju. Samotność to choroba tak stara, jak stara jest ludzkość. Pierwsze rozdziały Księgi Rodzaju przenoszą nas do ogrodu Eden, miejsca poza przestrzenią i czasem, gdzie Bóg-artysta udoskonala swoje dzieła stworzenia. Nie jest dobrze, aby człowiek był sam, mówi do siebie zatroskany Stwórca, obserwując samotnego Adama. Adamowi nie wystarcza praca i misja, jaką otrzymał od Boga, opieka nad ogrodem Eden. Na nic zdaje się też cały świat natury i zastępy zwierząt podarowane przez Pana Adamowi. Wszystkie otrzymują to samo imię; żadne nie jest w stanie odpowiedzieć na tęsknotę ludzkiego serca.

Ewa czyli opoka. Potrzeba dopiero Ewy, stworzonej z boku pogrążonego w głębokim śnie Adama, aby człowiek wreszcie stał się kompletny, aby odnalazł towarzyszkę swej wędrówki. Księga Rodzaju przekonuje nas, że nikt nie został stworzony po to, aby samotnie przemierzać drogi ziemskiego życia. Potrzebujemy drugiego, z którym dzielić będziemy radość i ciężar naszych dni. Hebrajskie słowo ezer, którym Bóg określa Ewę, to nie pomocnica lub zwykła „kura domowa”. W Biblii prócz żony, określa się nim także pomoc, ostoję, podporę, skałę, którą jest sam Bóg, o którą woła człowiek zagrożony niebezpieczeństwem. Samotność to prawdziwe zagrożenie dla naszego ludzkiego życia

Równi. Ewa przychodzi na świat podczas snu Adama. Mimo że wiąże ich ze sobą wspólne ciało i los stworzenia są dla siebie absolutną tajemnicą. Są sobie równi na poziomie tajemnicy, ich początki i ich przeznaczenie znane są tylko Bogu. Rabini mawiali, że Bóg nie stworzył kobiety z głowy Adama, aby nim nie kierowała. Nie stworzył jej też ze stóp, aby nią nie pomiatać. Ewa została stworzona z miejsca, które jest najbliższe boku i sercu Adama, aby być jego towarzyszką i aby być kochaną. Są sobie równi.

 

LINKI


Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem (Rdz 2,24)

Mt 19,5 (EWANGELIA): I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem

Ef 5,31: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem. Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 128, 1-6)

REFREN: Niechaj nas zawsze Pan Bóg błogosławi

Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana i chodzi Jego drogami. Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Małżonka twoja jak płodny szczep winny w zaciszu twojego domu. Synowie twoi jak oliwne gałązki dokoła twego stołu.

Tak będzie błogosławiony człowiek, który się boi Pana. Niech cię z Syjonu Pan błogosławi i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem przez wszystkie dni twego życia. Obyś oglądał potomstwo swych dzieci. Pokój nad Izraelem.

[01][02]

 

PSALM

Rodzina źródłem szczęścia Ps 128, 1-6

Psalm 128 wymienia to, co daje szczęście. W przeważającej wierze to życie rodzinne

PSALM 128 • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


PSALM STOPNI • Pochodzący z powygnaniowej tradycji mądrościowej Psalm 128 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych. Jest określany mianem Pieśni stopni, czy Pieśni kroków, ponieważ był śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świąt żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni)Psalm zawiera błogosławieństwo skierowane do małżonków i najprawdopodobniej był wykorzystywany w synagogalnej liturgii małżeństwa.

CO DAJE SZCZĘŚCIE? • Usłyszymy cały psalm. Jest on wyrazem ówczesnych przekonań co do źródeł i przejawów prawdziwego szczęściaZwróćmy uwagę, że najwięcej źródeł szczęścia psalmista widzi w życiu rodzinnym. Najdobitniejszym znakiem Bożego błogosławieństwa dla Izraelity była, obok dobrobytu materialnego, miłość małżeńska połączona z darem licznego potomstwa.

CYTATY


Psalmista o tym, czego nikt ci nie zabierze: Z pracy rąk swoich będziesz pożywał.

Codziennie do niej wracać: Małżonka twoja jak płodny szczep winny we wnętrzu twojego domu.

Twój sztab: Synowie twoi jak sadzonki oliwki dokoła twojego stołu.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 2,9-11)

Widzimy Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej za wszystkich zaznał śmierci. Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udoskonalił przez cierpienie. Tak bowiem Ten, który uświęca, jak ci, którzy mają być uświęceni, z jednego /są/ wszyscy. Z tej to przyczyny nie wstydzi się nazywać ich braćmi swymi.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Udoskonalony cierpieniem Hbr 2, 9-11

Autor Listu do Hebrajczyków tłumaczy: Aby być w pełni człowiekiem, Jezus – choć w pełni Bóg – musiał wejść na drogę cierpienia

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEDNAK NIE PAWEŁ • Przez kilka kolejnych niedziel będziemy czytali List do Hebrajczyków. List przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych każą go przypisać innemu, nieznanemu bliżej autorowi. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji MniejszejGłównym tematem Listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

CHRYSTUS KAPŁAN • Fragment piątego rozdziału, który czytamy w liturgii, należy do drugiej części listu (4,14-10,18), opisującej wyższość kapłaństwa i ofiary ChrystusaKapłaństwo Chrystusa o tyle przewyższa kapłaństwo Starego Testamentu, że jest On nie tylko człowiekiem, ale także Synem Bożym, obdarzonym wiecznym kapłaństwem, które zapowiadał Melchizedek (Hbr 5,1-10)Wraz z przyjściem Jezusa kończy się funkcja kapłaństwa lewickiego (Hbr 7,11-28)Jezus przez swoją Ofiarę, która jako jedyna jest skuteczna i trwa na wieki, oczyszcza ludzkość z grzechu, wznosi Nowe Przymierze, wchodzi do świątyni niebiańskiej i znosi ofiary Starego Przymierza (Hbr 8,1-10,18).

PRAWDZIWY BRAT • Trzy wersy drugiego czytania opisują Chrystusa, który za cierpienia śmierci zostaje przez Ojca ukoronowany chwałą i czcią. Ten, który miał stać się przewodnikiem wielu przeszedł drogę prawdziwego człowieka, na której doświadczył także bólu i umierania. W ten sposób został udoskonalony i potwierdził, że jest prawdziwym bratem dla wszystkich, których prowadzi do uświęcenia.

 

TRANSLATOR


Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia… (Hbr 2,10) • Przewodnik (gr. archegos) to dosłownie pierwszy w hierarchii, władca, książę, ale także rozpoczynający, założyciel • Jezus jest pierwszym, który jako człowiek przeszedł drogę zbawienia i prowadzi nas swoimi śladami. Został udoskonalony przez cierpienie, dosłownie uczyniony kompletnym (gr. teleio). Aby prawdziwie być naszym bratem i kompletnym człowiekiem, musiał wziąć na siebie całe ludzkie życie, ze śmiercią i cierpieniem włącznie.

udoskonalił przez cierpienie (Hbr 2,10) • dosłownie został uczyniony kompletnym (gr. teleio) Aby prawdziwie być naszym bratem i kompletnym człowiekiem, musiał wziąć na siebie całe ludzkie życie, ze śmiercią i cierpieniem włącznie

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Marka

(Mk 10, 2-16)

Faryzeusze przystąpili do Jezusa i chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę. Odpowiadając zapytał ich: Co wam nakazał Mojżesz? Oni rzekli: Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić. Wówczas Jezus rzekł do nich: Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela! W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to. Powiedział im: Kto oddala żonę swoją, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo względem niej. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo. Przynosili Mu również dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego. A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego. I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Człowiek niech nie rozdziela Mk 10,2-16

W czasach Jezusa istniały rozwody. Jezus – Nowy Mojżesz stawia jednak wyżej Prawo Boże niż Prawo Mojżesza  

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60-70 r.

KATEGORIA: dialog • CZAS AKCJI: ok. 30-33 r. • MIEJSCE AKCJI: Judea, Zajordanie • BOHATEROWIE: Jezus, faryzeusze, uczniowie • WERSJE: Mt 19,1-9, Łk 16,18


PRZEZ CIERPIENIE • Rozpoczęliśmy lekturę drugiej części Ewangelii św. Marka. Od wyznania Piotra (patrz XXIV Niedziela Zwykła) Jezus zaprzestał czynienia cudów i wkroczył na drogę do Jerozolimy. Wyjaśnia uczniom swoją misję, pokazując, że droga Syna Bożego jest drogą w ludzkiej naturze, a przez to – drogą cierpienia.

 

WIĘCEJ NIŻ MOJŻESZ • Księża będą mieli do wyboru dwie wersje Ewangelii. Zasadniczym jej tematem jest rozmowa z faryzeuszami o trwałość małżeństwa. Faryzeusze, chcąc Jezusa wystawić na próbę, pytają go o prawo rozwodoweZwróćmy uwagę na to, że rozmowa ta ujawnia przy okazji inny temat: wyższość prawa Bożego nad ludzkim (mojżeszowym)Jeśli ksiądz przeczyta dłuższą wersję Ewangelii, usłyszymy także perykopę o tym, jak Jezus błogosławi dzieci, stawiając ich przyjęcie jako wzór przyjmowania Królestwa Niebieskiego.

 

JESZCZE O EWANGELII


Pod prądW czasach Jezusa rozwody były na porządku dziennym i uznawały je autorytety religijne. Oczywiście, szerzyły się one także w świecie grecko-rzymskim. Stary Testament znał i dopuszczał rozwody:Jeśli mężczyzna poślubi kobietę i zostanie jej mężem, lecz nie będzie jej darzył życzliwością, gdyż znalazł u niej coś odrażającego, napisze jej list rozwodowy, wręczy go jej, potem odeśle ją od siebie (Pwt 24, 1-3)Dlaczego Jezus na nie nie pozwala, idąc pod prąd całej ówcześnie obowiązującej kulturze?

• Powrót do korzeni Rozwód akceptowany przez Mojżesza to program przejściowy. Nie ma go w pierwotnym zamyśle Boga. Prawo rozwodowe zostało ustanowione przez Mojżesza, jak interpretuje to Jezus, ze względu na grzeszne i zatwardziałe serca ludu. Prawo Starego Testamentu nie umiało sobie poradzić z falą rozwodów Jezus nakazuje powrót do oryginalnego planu Boga: mężczyznę i kobietę łączących się, by stać się jednym ciałem. Związek tak ścisły, że nic nie może go rozdzielićPrzypadek, w którym mąż opuszcza żonę lub żona męża, Jezus traktuje jako grzech cudzołóstwa.

• Czy to możliwe? Tak, ponieważ bezwarunkowa miłość Boga, którą przynosi Jezus, leczy ułomną ludzką miłość i daje jej siłę, by trwała. Jezus wie także doskonale, że tylko miłość do końca jest lekarstwem na ludzką samotność. Sami nie jesteśmy do takiej miłości zdolni, dlatego gwarantuje ją Pan. Trwając w Jego miłości, kochając z Nim, jesteśmy w stanie kochać do końca Od czasu przyjścia Jezusa nie ma już rozwodów.

CZY WIESZ, ŻE…


• Dwie rabinackie szkoły. W Pwt 24,1-3 znajdujemy bardzo niejasny zapis, mówiący o tym, że mąż może odesłać żonę, tzn. rozwieść się z nią, jeśli znajdzie w niej “coś odrażającego” (hebr. erwat dabar). W czasach Jezusa istniały dwie szkoły, które interpretowały ten fragment na dwa różne sposoby. Szkoła Hillela słynęła z szerokiej interpretacji, pozwalając na rozwód pod jakimkolwiek pretekstem: brzydota, wygaśnięcie uczuć, defekt fizyczny, brak pobożności, brak wywiązywania się z obowiązków domowych, zbytnia gadatliwość, brak skromności w ubiorze i zachowaniu poza domem i oczywiście poważne kazusy jak zdrada). Szkoła Szammaja czytała Pwt 24,1-3 bardziej rygorystycznie, dopuszczając rozwód tylko w przypadku zdrady małżeńskiej. Jezus jest radykalniejszy nawet od Szammaja.

• Plaga rozwodów w starożytności. Tak w świecie żydowskim, jak i grecko-rzymskim rozwody były na porządku dziennym i uznawano je za prawo każdego. Rzadziej dochodziło do nich w średnich i mniej zamożnych warstwach społecznych, korzystali z nich znacznie częściej bogaci. Kobiety w kulturze grecko-rzymskiej mogły same inicjować rozwód, po prostu opuszczając wspólny dom bądź przez list. Seneka ubolewał, że Rzymianki wychodzą z domu po to, aby wyjść za mąż i wychodzą za mąż, aby się rozwieść. Niektóre z nich, mówił z przekąsem, odmierzają nowy rok nie zmianą konsula, lecz zmianą męża.

 

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXVI zwykła B

Skrusz wszelkie schematy. Poznaj Boga takiego, jakim jest naprawdę

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

 

Liturgia Słowa pokazuje dwa kryzysy. Izraelici nie rozumieją drogi do wolności, jaką prowadzi ich Bóg. (I CZYTANIE) Zaufanie Bogu ustępuje przed tęsknotą za przeszłością. W EWANGELII uczniowie sądzą, że na podstawie tego, co widzieli i usłyszeli od Jezusa, potrafią już podjąć dobrą decyzję, w Jego duchu: karcą kogoś, kto nie będąc z nimi, wyrzucał złe duchy. A jednak po raz kolejny się mylą.

Obie historie łączy nie tylko kryzys. I Jozue, i Mojżesz próbują zabronić działalności w imię Pana komuś, kto nie spełnia koniecznego – w ich opinii – kryterium. Kto nie jest przeciwko nam, jest z nami – rozstrzyga Jezus.

Także od pychy broń swojego sługi (PSALM) – kto wie, czy te słowa to nie klucz do dzisiejszej Ewangelii. Pycha to zamknięcie obrazu Boga w schemacie własnych kryteriów. Kroczyć za Jezusem oznacza kruszyć własne schematy, by w końcu poznać Boga takiego, jakim jest naprawdę.

 

PUNKT WYJŚCIA

DWUDZIESTA SZÓSTA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR: zielony • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy przy pomocy Bożej łaski dotarli do nieba, do którego dążymy • CZYTANIA: Księga Liczb 11,25-29 Psalm 19,8.10.12-14 • List św. Jakuba Apostoła 5,1-6 Ewangelia wg św. Marka 9,38-43.45.47-48

 

• CHMURA SŁOWA

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Liczb

(Lb 11,25-29)

Pan zstąpił w obłoku i mówił z Mojżeszem. Wziął z ducha, który był w nim, i przekazał go owym siedemdziesięciu starszym. A gdy spoczął na nich duch, wpadli w uniesienie prorockie. Nie powtórzyło się to jednak. Dwóch mężów pozostało w obozie. Jeden nazywał się Eldad, a drugi Medad. Na nich też zstąpił duch, bo należeli do wezwanych, tylko nie przyszli do namiotu. Wpadli więc w obozie w uniesienie prorockie. Przybiegł młodzieniec i doniósł Mojżeszowi: Eldad i Medad wpadli w obozie w uniesienie prorockie. Jozue, syn Nuna, który od młodości swojej był w służbie Mojżesza, zabrał głos i rzekł: Mojżeszu, panie mój, zabroń im! Ale Mojżesz odparł: Czyż zazdrosny jesteś o mnie? Oby tak cały lud Pana prorokował, oby mu dał Pan swego ducha!

 

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Duch prorocki  Lb 11,25-29

Tajemnicze wydarzenie w obozie Mojżesza pokazuje przede wszystkim to, że idąc za Bogiem, nie unikniemy kryzysów i nieporozumień

KSIĘGA: Liczb AUTOR: anonimowy kapłan • CZAS POWSTANIA: 538 r. przed Chr., tradycje sięgające XII w. przed Chr.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: szlak od góry Hor ku Morzu Czerwonemu • CZAS: XII w. przed Chr. • BOHATEROWIE: Mojżesz, Jozue, Eldad, Medad, starsi • WERSJE: brak


WYDARZENIA I LICZBY • Księga Liczb to czwarta księga Pięcioksięgu i całego Starego Testamentu. Po Księdze Wyjścia, opowiadającej o wyjściu Izraelitów z Egiptu i zawarciu przymierza na Synaju, pojawia się niejako przerwa w narracji wędrówki ku Ziemi Obiecanej: następuje “prawnicza” Księga Kapłańska. Po niej Księga Liczb, która wznawia opowiadanieSkąd jednakże jej nazwa: Liczb? Otóż nie od razu następuje opowiadanie. Pierwsze rozdziały to spis Izraelitów, szczegółowe wyliczenie poszczególnych pokoleń.

KRYZYS • Jedenasty rozdział to opis kolejnego momentu utraty cierpliwości i narzekań, które Izraelici wypowiadali wobec Boga oraz Mojżesza i Aarona. Jak refren powtarza się skarga: Czemu wyprowadziliście nas na pustynię? Wspominają dobre czasy w Egipcie, narzekają na mannęKryzys przeżywa również Mojżesz. Choć nadal przekazuje Boże słowa ludowi, skarży się Bogu na swój los: Nie mogę już sam dłużej udźwignąć troski o ten lud, już mi nazbyt ciąży. Skoro tak postępujesz, to raczej mnie zabij…. Bóg w odpowiedzi nakazał Mojżeszowi zwołać 72 doradców i zapowiada, że na nich zstąpi.

UNIESIENIE PROROCKIE • Usłyszymy opis zstąpienia ducha Pana i uniesienia prorockiego na siedemdziesięciu dwóch starszych. Stało się to po to, aby starsi razem z Mojżeszem dźwigali ciężar ludu, znali wolę Pana i potrafili dokonywać sprawiedliwych sądówWażne jest również wydarzenie, które następuje nieco później: na Eldada i Medada, będących poza Namiotem Spotkania, również zstąpi Duch Pana. Zwróćmy uwagę na reakcję Jozuego i odpowiedź Mojżesza.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Krnąbrni, ale kochani przez Pana. Duch spoczął nie tylko na tych, którzy stawili się przed Bogiem w Namiocie Spotkania, ale i na dwóch, których w tej chwili zabrakło. Tradycja pieczołowicie przechowała ich imiona: Eldad („Bóg ukochał”) oraz Medad („obiekt miłości”), mieli być nawet autorami księgi prorockiej, która nie zachowała się do naszych czasów. Nie zmienia to jednak faktu, że znaleźli się oni pośród prorokujących omyłkowo: Mojżeszu, panie mój, zabroń im! (Lb 11, 28) krzyczy młody Jozue, lecz na próżno. Bóg miał widać inne plany. Chociaż nie pojawili się w namiocie, należeli do wybranych i Duch zstąpił także na nich.

 

• Duch we wspólnocie. Jak rozumieć tę historię? Być może broni ona wolności ducha prorockiego, który nie może zależeć nawet od tak wielkich autorytetów jak Mojżesz i Jozue? Może bierze w obronę proroków, którzy w starożytnym Izraelu prorokowali samodzielnie, nie związani ze świątynią czy z żadną wspólnotą? Czytanie ze Starego Testamentu wydaje się podkreślać dwie rzeczy. Po pierwsze, Duch Boży rzeczywiście przekracza wszelkie granice, szczególnie te, które wyznaczają mu nawet tak gorliwi i pobożni jak Jozue ludzie. Wszyscy bez wyjątku są powołani do tego, aby być prorokami i narzędziami w ręku Bogu. Po drugie, dary, których Bóg udziela wyjątkowo dwóm ludziom poza Namiotem Spotkania, zstępują przede wszystkim na siedemdziesięciu, którzy znajdowali się wewnątrz na modlitwie! Czy liczba ta mówi dobitnie, jak ważna w Bożych planach jest wspólnota. To w niej działa Duch.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 19,8.10.12-14)

REFREN: 

Nakazy Pana są radością serca

Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę,

świadectwo Pana niezawodne, uczy prostaczka mądrości.

Bojaźń Pańska jest szczera i trwa na wieki,

sądy Pana prawdziwe, a wszystkie razem słuszne.

Zważa na nie Twój sługa

i nagrodę otrzyma za ich przestrzeganie.

Kto jednak widzi swoje błędy?

Oczyść mnie z błędów, które są dla mnie skryte.

Także od pychy broń swojego sługę,

by nie panowała nade mną.

Wtedy będę bez skazy

i wolny od wielkiego występku.

[01][02]

 

PSALM

“Broń od pychy” • Ps 19,8.10.12-14

Recepta na modlitwę według Psalmu 19: wychwalaj dzieło stworzenia, wychwalaj Prawo Pańskie. Proś, byś ustrzegł się od grzechu i pychy

PSALM 19 • AUTOR: Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: okres monarchii


GŁOSIĆ CHWAŁĘ • Psalm 19: Niebiosa głoszą chwałę Boga należy do gatunku hymnu (hebr. tehilla), bezinteresownej modlitwy uwielbienia. To typowy rodzaj modlitw zanoszonych w okresie przed niewolą. Hymny zakorzenione są w kulcie • Święta obchodzone uroczyście w świątyni stwarzały specyficzny klimat jedności i uwielbienia Jahwe. W Psalmie 19 wierzący wychwala najpierw Boże dzieło stworzenia, tchnące porządkiem i harmonią, następnie chwali Prawo Boże, które podobny porządek wprowadza w ludzkie życie • Ostatnia część psalmu to modlitwa sprawiedliwego, który krocząc drogami Prawa, prosi Boga, aby ustrzegł go od grzechu.

BROŃ OD PYCHY • Usłyszymy drugą i trzecią strofę Psalmu 19. Psalmista wychwala Prawo Pańskie i prosi Boga, aby Bóg oczyścił go z grzechów, które są przed nim ukryte, i bronił go od pychy • To właśnie modlitwa o uchronienie od pychy jest powodem, dla którego Psalm 19 został wybrany do Liturgii Słowa. Pychą jest próba sprowadzenia Boga do własnych wyobrażeń, celów, schematów.

 

CYTATY


Psalmista o Prawie Pańskim: jest doskonałe i pokrzepia duszę, uczy prostaczka mądrości, olśniewa oczy, trwa na wieki

Modlitwa o prostotę: Od pychy broń swojego sługę, by nie panowała nade mną. Wtedy będę bez skazy

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z listu św. Jakuba Apostoła

(Jk 5,1-6)

Teraz wy, bogacze, zapłaczcie wśród narzekań na utrapienia, jakie was czekają. Bogactwo wasze zbutwiało, szaty wasze stały się żerem dla moli, złoto wasze i srebro zardzewiało, a rdza ich będzie świadectwem przeciw wam i toczyć będzie ciała wasze niby ogień. Zebraliście w dniach ostatecznych skarby. Oto woła zapłata robotników, żniwiarzy pól waszych, którą zatrzymaliście, a krzyk ich doszedł do uszu Pana Zastępów. Żyliście beztrosko na ziemi i wśród dostatków tuczyliście serca wasze w dniu rzezi. Potępiliście i zabili sprawiedliwego: nie stawia wam oporu.

 

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Biada bogatym Jk 5,1-6

Cechą listu Jakuba jest troska o ubogich. Apostoł często negatywnie pisze o bogatych. Dziś ostrzega ich przed sądem Bożym

LIST ŚW. JAKUBA • AUTOR: Jakub/jego uczeń • CZAS POWSTANIA: 60/90 r. • SKĄD: Palestyna · DO KOGO: wspólnoty chrześcijańskie pochodzenia żydowskiego


POUCZENIA MORALNE Kontynuujemy lekturę listu św. Jakuba. Przypomnijmy: że według tradycji autorem jest Jakub, apostoł Jezusa, ale najbardziej prawdopodobne z punktu widzenia tradycji i współczesnych badań jest udział sekretarza apostoła Istotę listu stanowi seria pouczeń moralnych, często dość luźno ze sobą powiązanych, stanowiących praktyczne nauczanie chrześcijańskie (pareneza) na temat życiowych prób i pokus, bogactwa, autentycznej wiary i oczekiwania na przyjście Pana.

PRZECIW BOGATYM Przez cały tekst Listu św. Jakuba nieustannie powracają dwa wątki: pierwszy z nich to  troska o biednych i pokornych, często połączona z surowością wobec bogatych drugi kładzie nacisk na spełnianie dobrych uczynków wraz z ostrzeżeniem przed wiarą bezowocną.

BOGACTWO I SĄD W dzisiejszym czytaniu Jakub akcentuje niebezpieczeństwo i karę czekające bogatych Zauważmy, że bogaci to nie ci, którzy mają pieniądze, ale ci, którzy beztrosko i egoistycznie używają bogactw. Zwróćmy uwagę na srogi, zdecydowany i bezkompromisowy język, którego wobec nich używa Jakub.

 

TRANSLATOR


Teraz wy, bogacze, zapłaczcie wśród narzekań na utrapienia, jakie was czekają (Jk 5,1)  gr. talaiporia oznacza nie tylko utrapienie, także pełną udręki biedę. Bogacze zaznają w chwili sądu strasznej, pełnej cierpienia biedy.

Żyliście beztrosko na ziemi i wśród dostatków tuczyliście serca wasze w dniu rzezi (Jk 5,6) Życie beztroskie to inaczej życie hołdujące własnej przyjemności (gr. tryfao). Ludzi gubi nie tyle bogactwo, ile jego egoistyczne używanie.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Marka

(Mk 9,38-43.45.47-48)

Wtedy Jan powiedział do Jezusa: Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto nie chodzi z nami, jak w Twoje imię wyrzucał złe duchy, i zabranialiśmy mu, bo nie chodził z nami. Lecz Jezus odrzekł: Nie zabraniajcie mu, bo nikt, kto czyni cuda w imię moje, nie będzie mógł zaraz źle mówić o Mnie. Kto bowiem nie jest przeciwko nam, ten jest z nami. Kto wam poda kubek wody do picia, dlatego że należycie do Chrystusa, zaprawdę, powiadam wam, nie utraci swojej nagrody. Kto by się stał powodem grzechu dla jednego z tych małych, którzy wierzą, temu byłoby lepiej uwiązać kamień młyński u szyi i wrzucić go w morze. Jeśli twoja ręka jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie ułomnym wejść do życia wiecznego, niż z dwiema rękami pójść do piekła w ogień nieugaszony. I jeśli twoja noga jest dla ciebie powodem grzechu, odetnij ją; lepiej jest dla ciebie, chromym wejść do życia, niż z dwiema nogami być wrzuconym do piekła. Jeśli twoje oko jest dla ciebie powodem grzechu, wyłup je; lepiej jest dla ciebie jednookim wejść do królestwa Bożego, niż z dwojgiem oczu być wrzuconym do piekła, gdzie robak ich nie umiera i ogień nie gaśnie.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Być “z nami” • Mk 9,38-43.45.47-48

Uczniowie znów nie rozumieją Jezusa. A On znów burzy w nich obraz swój i swojego Kościoła. “Kto nie jest przeciwko nam, jest z nami”

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60-70 r.

KATEGORIA: dialog • CZAS AKCJI: ok. 30-33 r. • MIEJSCE AKCJI: w drodze do Kafarnaum, Kafarnaum • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie • WERSJE: Łk 9,49-50 (I część) oraz Mt 18,6-9, Łk 17,1-2


PRZEZ CIERPIENIE • Rozpoczęliśmy lekturę drugiej części Ewangelii św. Marka. Od wyznania Piotra (patrz: XXIV Niedziela Zwykła) Jezus u Marka zaprzestał czynienia cudów i wkroczył na drogę do Jerozolimy. Wyjaśnia uczniom swoją misję, pokazując, że droga Syna Bożego jest drogą w ludzkiej naturze, a przez to – drogą cierpienia.

NIEZROZUMIENIE • Charakterystyczne dla drugiej części Ewangelii jest niezrozumienie Jezusa przez uczniów. Marek szczególnie mocno ukazuje więź, jaka się tworzy między uczniami a Jezusem. Obserwujemy ciekawy etap budowania tej więzi. To swoisty kryzys w formacji apostołów, czyli poznawaniu przez uczniów swojego Mistrza. Przypomnijmy sobie dwie ostatnie niedziele:zaraz po swoim wyznaniu Piotr sprzeciwia się, gdy Jezus zapowiada swoją mękę i cierpienie (patrz: XXIV Niedziela Zwykła)w zeszłym tygodniu (patrz: XXV Niedziela Zwykła), gdy Jezus zapowiedział, że będzie wydany w ręce ludzi, uczniowie nie tylko Go nie zrozumieli, ale i toczyli spór zupełnie nie w stylu Jezusa – o pierwszeństwo.

JEZUS JAK MOJŻESZ • Usłyszymy fragment Ewangelii Marka, który w pierwszej części ukazuje kolejny aspekt niezrozumienia misji Syna Człowieczego. Druga zaś część to seria luźno połączonych tzw. logiów Jezusa zatytułowanych Ostrzeżenie przed zgorszeniemZwróćmy uwagę, że w pierwszej części mamy do czynienia z paralelą do pierwszego czytania. Uczniowie, jak Jozue, skarżą się na kogoś, kto wyrzuca złe duchy w imię Pana, choć z nimi nie chodzi. Jezus hamuje zapał swoich uczniów w podobny sposób, jak Mojżesz Jozuego.

 

JESZCZE O EWANGELII


 • Samotny egzorcysta. Chodzić za Jezusem, towarzyszyć mu (greckie akolutheo) znaczy tyle, co być jego uczniem. Ktoś, kogo nie ma na naszych spotkaniach, nie słucha nauk Jezusa, nie może nazywać się jego uczniem. Jak to się jednak dzieje, że Bóg daje mu tak wielką moc? Jezus odpowiada bardzo pragmatycznie: Zostawcie go, nikt, kto czyni cuda w imię moje, nie będzie mógł zaraz źle mówić o Mnie (Mk 9, 39). Ani słowa o tym, dlaczego ten człowiek w ogóle czyni cuda? Czy nie jest to oczywiste? – wbrew ludzkim podziałom na uczniów i nie-uczniów Bóg na to pozwala. Duch prorocki jest dla wszystkich.

 • Duch jest w Dwunastu. Nie znaczy to, oczywiście, że przynależność do grona uczniów Jezusa przestaje się liczyć. To im przecież Jezus otwarcie powierza swoją władzę uzdrawiania i wypędzania złych duchów. Podobnie jak tekst z Księgi Liczb dzisiejsza Ewangelia niesie w sobie podwójne przesłanie. Bóg przekracza nasze religijne schematy, udzielając swych darów osobie spoza grona Dwunastu. Równocześnie samotny egzorcysta to odosobniony przypadek wskazujący na to, że pełnia  darów Bożych jest we wspólnocie, w tych, którzy poszli za Jezusem.

 • Odgrodzić się od grzechu. A co z odcinaniem sobie ręki i nogi, przerażających zabiegach, do których wzywa Jezus? To nie tylko hiperbola. Mistrza trzeba tu odczytać przez pryzmat nauczania rabinackiego. Ci ostatni uczyli, że aby nie złamać Bożego przykazania, należy dokoła niego postawić ogrodzenie, zabezpieczyć je innymi przykazaniami i przepisami, odebrać sobie sposobność popełnienia grzechu (np. nawet nie dotykać narzędzi w szabat, żeby nie złamać świętego odpoczynku). Jezus wzywa swoich uczniów, aby unikali sytuacji, w których ich ręka, noga lub oko doprowadzą ich do grzechu i wystawią na niebezpieczeństwo potępienia.

 

WERSJE


O spotkaniu z wyrzucającym złe duchy w imieniu Jezusa Jan opowiada również w ewangelii Łukasza (9.49-50)

Drugą część – czyli Ostrzeżenie przed zgorszeniem – znajdziemy również u Mateusza i (krócej) u Łukasza, ale w zupełnie innych kontekstach. Mateusz umieszcza ostrzeżenia zaraz po sporze o pierwszeństwo (Mt 18,6-9), Łukasz – po przypowieści o bogaczu i ubogim Łazarzu (Łk 17,1-2)

Zaskakujące, że w Ewangelii znajdziemy też odwrotną wersję reguły Jezusa. U Mateusza (12,30) są takie słowa słowa: Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie

 

TWEETY





TRENDY


#OdetnijJą

Powiedziałby ktoś: lepiej nie mieć ręki, niż być nieszczęśliwym, niż całkowicie umrzeć. To lekarze doskonale wiedzą, czasem amputują rękę, czasem nogę, czasem inną część ciała dlatego, żeby uratować całość. (ks. Wojciech Węgrzyniak)

Ktoś, kto ma problem z uzależnieniem od pornografii, na którą ciągle wpada w Internecie jak na stado przepiórek, nie musi sobie wyłupywać oka, wystarczy, że zrezygnuje z Internetu. Ktoś, kto okrada bliźniego z pieniędzy, wystarczy, że się mu do tego przyzna i odda to, co ukradł, i w ten sposób „utnie” proceder. (Augustyn Pelanowski OSPPE)

#KtoBySięStałPowodemGrzechu

Zdrady małżeńskie, życie bez ślubu sakramentalnego, usprawiedliwianie aborcji, in vitro, antykoncepcji – kształtują sumienie innych. Nie można mówić: „to nasza prywatna sprawa”. Sprawy „prywatne” są zarazem „społeczne”. (bp Jan Szkodoń)

Zgorszyć to „uczynić gorszym”. (…) [nieuczciwy pracodawca] rozbudza w swoich pracownikach poczucie krzywdy i doprowadza do smutku, a nawet rozpaczy, ale także w sensie dosłownym – czyni gorszym ich los: zarówno w sensie materialnym, jak i duchowym. Los gorszy niż sobie na to zasłużyli. (ks. Antoni Dunajski)

#ZazdrosnyJesteś

W skrajnej postaci bywa tak, że koleżanka zarzuca drugiej, że ta zbyt często rozmawia z ich wspólnym kolegą. I tu widać, jak zazdrość zakorzeniona jest w egoizmie i jak czasem może nas kompromitować, czynić śmiesznymi w oczach innych. (ks. Piotr Wieczorek)

Jak powstaje zazdrość? Mechanizm jest prosty. W sercu człowieka jedno włókno przestaje kochać. Dlaczego kogoś nie kochamy? Najczęściej dlatego, że nie chce być naszą wyłączną własnością, albo kocha kogoś, kogo my kochamy. (ks. Leszek Smoliński)

 

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >