Nasze projekty
ks. Marcin Kowalski, ks. Przemysław Śliwiński

Jutro Niedziela – XXIV zwykła B

Krzyż to nie tylko narzędzie egzekucji, na którym Jezus został stracony

Reklama

Kiedy Jezus pierwszy raz powiedział o krzyżu, uczniowie nie mieli pojęcia, że krzyż to nie tylko metafora losu, ale narzędzie egzekucji, na którym Jezus zostanie stracony.

Ten krzyż zapowiedziała już Trzecia Pieśń Sługi Jahwe (I CZYTANIE). Nie mówi wprost o drzewie krzyża, ale zapowiada, jak oczekiwany Mesjasz zwycięży. Ten krzyż oznacza nie tylko mękę i śmierć Jezusa, ale także Jego solidarność z cierpiącym człowiekiem (PSALM). Krzyż to pociecha dla cierpiących, że tak jak ja – cierpiał sam Bóg. A może trudna prawda, że prawdziwy zwrot na drodze wiary dokonuje się właśnie przez cierpienie?

Reklama
Reklama

Ten krzyż to miłość bliźniego (II CZYTANIE), to powierzona nam przez Boga misja oraz wezwanie do dawania siebie innym. Ten krzyż to brama nowego życia.

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA CZWARTA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR: zielony • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy służąc Bogu, mogli doświadczyć jego miłosierdzia • CZYTANIA: Księga Izajasza 50,5-9a • Psalm 116A(114),1-2.3-4.5-6.8-9 • List św. Jakuba Apostoła 2,14-18 • Ewangelia wg św. Marka 8,27-35

Reklama
Reklama

CHMURA SŁOWA • Słowo KRZYŻ pada tylko raz. Mimo tego, to krzyż właśnie będzie najczęściej, choć nie wprost, wybrzmiewającym słowem • Najczęściej usłyszymy słowa: PAN (8), BÓG (6), UCZNIOWIE (4)

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’17810′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Reklama

']
[margincarouselwidget_item id=’17811′ title=” content='

Czytanie z Księgi Izajasza

 

(Iz 50,5-9a)

 

Pan Bóg otworzył Mi ucho, a Ja się nie oparłem ani się cofnąłem. Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym Mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem. Pan Bóg Mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam. Blisko jest Ten, który Mnie uniewinni. Kto się odważy toczyć spór ze Mną? Wystąpmy razem! Kto jest moim oskarżycielem? Niech się zbliży do Mnie! Oto Pan Bóg Mnie wspomaga. Któż Mnie potępi?

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

Trzecia pieśń Sługi  Iz 50,5-9

 

Zadziwiające, kilka wieków przed narodzeniem Jezusa powstaje utwór, który szczegółowo Go opisuje. Zwłaszcza Jego cierpienie i mękę

 

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: okres wygnania (586-538 r. przed Chr.)

KATEGORIA: pieśń


KSIĘGA PROROCKA • Księga Izajasza jest pierwszą i najważniejszą z ksiąg prorockich. Składa się z 66 rozdziałów. Chociaż cechuje ją jedność teologiczna, zwykle dzieli się ją na trzy oddzielne części, którym przypisuje się różne autorstwo i czas powstania. Adresatami każdej z nich są Izraelici w różnej sytuacji swojego narodu • Pierwsza część dotyczy Izraela przed wygnaniem, bliskiego upadku z powodu niewierności – autorem jest sam Izajasz (rozdziały 1-39) • Druga skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu (Deutero-Izajasz, rozdziały 40-55) • Trzecia powstała już po powrocie z wygnania (Trito-Izajasz, rozdziały 56-66). Ale kim jest autor czytania, które usłyszymy?

PIEŚNI SŁUGI JAHWE • Druga część, zwana Księgą Pocieszenia, zawiera cztery Pieśni Sługi Jahwe. Ukazują one tajemniczą osobę – zbawiciela, który swoim cierpieniem gładzi grzechy ludu Bóg ustanawia go przymierzem dla ludów i światłością narodów (Pierwsza pieśń: Iz 42,1-9); tym, który ma zanieść jego zbawienie aż po krańce ziemi (Druga pieśń: Iz 49,1-7) Trzecia (Iz 50,4-9) i Czwarta pieśń (Iz 52,13 – 53,12) opisują ogrom cierpień, jakie wybrany musi znieść, aby spełnił się plan Boży Żydzi widzieli w jego losie historię Jeremiasza lub swego narodu, a chrześcijanie dostrzegli zapowiedź Chrystusa.

ZAPOWIEDŹ MĘKI • Niezwykle wymowne są Trzecia i Czwarta pieśń Sługi Jahwe, zawierające niektóre szczegóły dotyczące męki Jezusa. Zadziwiające, że kilka wieków przed narodzeniem Jezusa powstaje utwór tak szczegółowo zapowiadający Jego samegoUsłyszymy to w pierwszym czytaniu. To fragment III Pieśni Sługi Pańskiego. Zwróćmy uwagę na opis doświadczenia cierpienia, której zostaje poddany Sługa Jahwe, a także na • źródło siły cierpiącego: jest nim Słowo Boga.


JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Uczeń BogaRozpoczynając opowiadanie w pierwszej osobie, Sługa sam opowiada swoją historię. Bóg obdarzył go językiem wymownym, słowem, które dawało pokrzepienie strudzonym. Tego słowa wybrany uczył się od samego Boga, który każdego ranka otwierał jego uszy, aby słuchał (Iz 50,4). Sługa to uczeń Boga. Uczeń, który bardzo różni się od reszty narodu wybranego. On sam podkreśla, że wobec Bożego Słowa nigdy nie opierał się ani nie cofał (Iz 50,5). To dość słabe określenie dwóch czasowników, które w innych miejscach Biblii oznaczają dosłownie bunt (Lb 20,10) oraz zdradę (Iz 59,13; Ps 78,57; 80,19) Izraela. Sługa jest dla Boga kimś wyjątkowym, kimś, kto wobec zdrady i niewierności innych okazuje swoją wierność.

Twardy jak skałaWierność, z jaką słuchał on Słowa Bożego, czyni go także zdolnym do przyjęcia nadchodzącego cierpienia. Na jego plecy spadają razy, kara przestępców i niewolników. Jego brodę wyrywają rękoma, znak hańby. On nie broni się wobec swoich prześladowców (Iz 50,6). Jest pewien swojej sprawiedliwości i słuszności swojej sprawy. Wobec tych, którzy wytaczają mu proces, stwierdza z niezachwianym przekonaniem – „Pan mnie wspomaga, nie doznam hańby” (Iz 50,7). Sługa uczynił swoją twarz jak głaz (tym samym słowem określa się twardą skałę na pustyni, z której Bóg wyprowadził dla Izraela wodę Pwt 8,15) i oczekuje na Bożą odpłatę.

CZY WIESZ, ŻE…


Tajemnicza postać doczekała się w historii wielu interpretacji, próbujących odkryć jej tożsamość:

Żydzi odnosili ten fragment do proroka Jeremiasza, zamęczonego przez swoich rodaków podczas ucieczki do Egiptu po upadku Jerozolimy do cierpień innych proroków, oraz do prześladowań narodu wybranego

Chrześcijanie bardzo wcześnie dostrzegli w Pieśniach Sługi Pana zapowiedź męki Jezusa On sam podczas kazania w Nazarecie (PATRZ: Łk 4,18) odniósł do siebie słowa I Pieśni. Sposób, w jaki Sługa Pana przyjmuje swoje cierpienia, przywodzi na myśl Jezusa w milczeniu i dobrowolnie przyjmującego swą mękę i niesprawiedliwy proces.

TWEETY


Krzyż w Pieśni Sługi Jahwe: Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem

Trzecia pieśń o bliskim zwycięstwie: Blisko jest Ten, który mnie uniewinni

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’17812′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

']
[margincarouselwidget_item id=’17813′ title=” content='

(Ps 116A,1-6.8-9)

 

REFREN: W krainie życia będę widział Boga

 

Miłuję Pana, albowiem usłyszał

głos mego błagania,

bo skłonił ku mnie swe ucho

w dniu, w którym wołałem.

 

Oplotły mnie więzy śmierci,

dosięgły mnie pęta otchłani,

ogarnął mnie strach i udręka.

Ale wezwałem imienia Pana:

„O Panie, ratuj me życie!”

 

Pan jest łaskawy i sprawiedliwy,

Bóg nasz jest miłosierny.

Pan strzeże ludzi prostego serca:

byłem w niewoli, a On mnie wybawił.

 

Uchronił bowiem moją duszę od śmierci,

oczy moje od łez, nogi od upadku.

Będę chodził w obecności Pana

w krainie żyjących.

']
[/margincarouselwidget]

PSALM

„Uchronił od śmierci” • Ps 116, 1-9

Daru życia najbardziej doświadcza ten, który był blisko jego utraty. Opisuje to pierwsza część Psalmu 116

Psalm 116 • AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: po wygnaniu (po 538 r. przed Chr.)


HALLELE • Podobnie jak w zeszłym tygodniu, i tym razem usłyszymy psalm należący do grupy Halleli. Przypomnijmy: hallele to grupa trzynastu psalmów – modlitw przewidzianych na określone święta lub sytuacje. Najbardziej znane są • Hallele egipskie albo “mały Hallel” (Psalmy 113-118) wyśpiewywane podczas Święta Paschy • Wielki Hallel to z kolei Psalm 136, odmawiany również raz w roku podczas Paschy, zaraz po małym Hallelu • Poza nimi istnieje trzecia grupa: Psalmy 145-150 • Psalm 116 to psalm z grupy halleli egipskich. Należy do gatunku dziękczynienia indywidualnego (todah). Recytowano go w Świątyni Jerozolimskiej przy okazji ofiar dziękczynnych oraz składanych ślubów.

PIEŚŃ ŻYCIA • Usłyszymy pierwszą część Psalmu 116. To ta część, w której odnajdziemy treści bliskie doświadczeniu Sługi Jahwe (PATRZ: I CZYTANIE)Modlitwę, wyrażającą wiarę i ufność człowieka przeżywającego śmiertelne niebezpieczeństwo, uzna za swoją każdy, kogo spotkały trudności ponad siły. Ale opisuje ona wdzięczność człowieka, który został wysłuchany przez Pana, ocalony od niebezpieczeństwa, nieszczęścia, choroby lub wrogówTo pieśń tych, którym Pan podarował kolejne życie.


TWEETY


Krzyż w Psalmie 116: Oplotły mnie więzy śmierci, dosięgły mnie pęta otchłani, ogarnął mnie strach i udręka

Psalm o bliskim zwycięstwie: Skłonił ku mnie swe ucho w dniu, w którym wołałem

Werset, który “przeczuwa” zmartwychwstanie: Uchronił… moją duszę od śmierci

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’22779′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’22780′ title=” content='

Czytanie z listu św. Jakuba Apostoła

 

(Jk 2, 14-18)

 

Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy /sama/ wiara zdoła go zbawić? Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba, ktoś z was powie im: Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta! – a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała – to na co się to przyda? Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie. Ale może ktoś powiedzieć: Ty masz wiarę, a ja spełniam uczynki. Pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, to ja ci pokażę wiarę ze swoich uczynków.

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

„Pokaż wiarę” • Jk 2, 14-18

 

Jakub, jak zwykle konkretny, też mówi o śmierci, ale nie człowieka, lecz wiary. “Pokażę ci wiarę ze swoich uczynków” – pisze.

 

LIST ŚW. JAKUBA • AUTOR: Jakub/jego uczeń • CZAS POWSTANIA: 60/90 r. • SKĄD: Palestyna · DO KOGO: wspólnoty chrześcijańskie pochodzenia żydowskiego


LIST JAK HOMILIA Kontynuujemy lekturę listu św. Jakuba. Przypomnijmy: Według tradycji autorem jest Jakub, apostoł Jezusa, brat Pański, przełożony wspólnoty jerozolimskiej. Doskonale wyczuwa się jego autorytet oraz znajomość zwyczajów judaizmu Według innej wersji list napisał uczeń Jakuba, tworzący pod koniec I w. Świadczyłaby o tym m.in. doskonała greka, którą posługuje się piszący Najbardziej prawdopodobne z punktu widzenia tradycji i współczesnych badań jest przypisanie listu apostołowi, który posługuje się sekretarzem Istotę listu stanowi seria pouczeń moralnych, często dość luźno ze sobą powiązanych, stanowiących praktyczne nauczanie chrześcijańskie (pareneza) na temat życiowych prób i pokus, bogactwa, autentycznej wiary i oczekiwania na przyjście Pana.

WIARA I UCZYNKI Przez cały tekst Listu św. Jakuba nieustannie powracają dwa wątki: pierwszy z nich to troska o biednych i pokornych, często połączona z surowością wobec bogatych drugi kładzie nacisk na spełnianie dobrych uczynków wraz z ostrzeżeniem przed wiarą bezowocną W dzisiejszym czytaniu Jakub akcentuje nierozłączną więź pomiędzy wiarą i uczynkami. Bez czynów wiara jest martwa.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Miłość bliźniego to także krzyż. Krzyż, w sensie powierzonej nam przez Boga misji oraz wezwania do dawania siebie innym Apostoł Jakub w dzisiejszym drugim czytaniu mówi nam, że wiara, która nie wyraża się na zewnątrz przez czyny miłości, nie może nas zbawić (Jk 2,14). Więcej, jest martwa sama w sobie (Jk 2,17). Nie ma nic wspólnego z Bogiem, który jest Miłością troszczącą się o chorych, ubogich, przygniecionych nieszczęściami, zagubionych Ukrzyżowanie samego siebie niekoniecznie musi oznaczać cierpienie. Może też oznaczać ukrzyżowanie własnej woli i egoizmu, oddanie siebie samego swego czasu, zasobów i talentów drugiemu.

CZY WIESZ, ŻE…


Marcin Luter nienawidził Listu św. Jakuba. Nazywał go pogardliwie słomą. Czytając dzisiejszy fragment, można zrozumieć, dlaczego:

Dla Marcina Lutra, wcześniej mnicha praktykującego ascezę i umartwienie, Ewangelia Pawła o usprawiedliwieniu przez wiarę była prawdziwym wyzwoleniem i sercem chrześcijaństwa. Paweł ogłasza zbawienie z wiary i tylko z wiary (sola fide).

Tymczasem List św. Jakuba to ucieleśnienie zbawienia przez uczynki charakterystycznego dla judaizmu.

W istocie między Pawłem i Jakubem nie ma sprzeczności. Wiara – po grecku pistis – pochodzi od greckiego rdzenia pistos znaczącego wierny. Innymi słowy, wierność okazywana Bogu przez czyny. To nie tylko przyjęcie darmowego usprawiedliwienia przychodzącego w Chrystusie, lecz także odpowiedź udzielona na nie życiem.

KRÓTKA WIADOMOŚĆ TEKSTOWA


Dla tych, którzy wiarę wciąż zostawiają za drzwiami kościoła: Wierzysz, że jest jeden Bóg? Słusznie czynisz, lecz także i złe duchy wierzą…

TWEETY


“Nie wziąć krzyża” wg Jakuba:a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują…

Martwa wiara u Jakuba: wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie

Pojedynek na wiarę: Pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, to ja ci pokażę wiarę ze swoich uczynków

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’21828′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

']
[margincarouselwidget_item id=’21829′ title=” content='

Słowa Ewangelii wg św. Marka

 

(Mk 8, 27-35)

 

Potem Jezus udał się ze swoimi uczniami do wiosek pod Cezareą Filipową. W drodze pytał uczniów: Za kogo uważają Mnie ludzie? Oni Mu odpowiedzieli: Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za jednego z proroków. On ich zapytał: A wy za kogo mnie uważacie? Odpowiedział Mu Piotr: Ty jesteś Mesjasz. Wtedy surowo im przykazał, żeby nikomu o Nim nie mówili. I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy musi wiele cierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że będzie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie. A mówił zupełnie otwarcie te słowa. Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął Go upominać. Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, zgromił Piotra słowami: Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie. Potem przywołał do siebie tłum razem ze swoimi uczniami i rzekł im: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje! Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je.

 

Oto Słowo Pańskie

']
[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Zapowiedź krzyża • Mk 8, 27-35

Jezus mówi o krzyżu – symbolicznie, jako o naśladowaniu Go mimo trudności. Jego śmierć nada niebawem tym słowom zbawienne znaczenie

 

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60-70 r. KATEGORIA: dialog • CZAS AKCJI: ok. 30-33 r. • MIEJSCE AKCJI: Cezarea Filipowa • BOHATEROWIE: Jezus, Piotr, uczniowie • WERSJE: Mt 16,13-25 Łk 9,18-24


KIM JEST JEZUS? • Ewangelia według św. Marka, najstarsza z Ewangelii, zwykle dzielona jest na dwie części. W pierwszej części (rozdziały: 1,1-8,30) Jezus przez mowy i cuda objawia się jako Mesjasz i zaprasza swoich uczniów do zrozumienia Królestwa Bożego. Odpowiedź na pytanie: Kim jest Jezus, to zresztą główny temat Marka • W części drugiej wyjaśnia uczniom swoją misję przez odwołanie do cierpiącego i uwielbionego Syna Człowieczego i wyraźnie wzywa do wejścia do Królestwa Bożego.

PUNKT ZWROTNY • Dochodzimy dziś właśnie do punktu zwrotnego w Ewangelii Marka. Pytanie Jezusa, które pada pod Cezareą Filipową, za kogo uważają Mnie ludzie, to zwieńczenie pierwszej części • Od tego momentu Jezus zaprzestaje czynienia cudów. Wkroczy na drogę do Jerozolimy, gdzie poniesie śmierć. Ona ukaże jego prawdziwe oblicze i to tam zaprasza swoich uczniów.

KRZYŻ • Dzisiejszy fragment to rozmowa Jezusa z uczniami, podzielona na trzy ważne momenty Wyznanie Piotra pierwsza zapowiedź męki katecheza “wziąć swój krzyż” Temat Liturgii Słowa koncentruje naszą uwagę przede wszystkim na dwóch ostatnich momentach. Jezus zapowiada krzyż: najpierw swój, mówiąc o swojej męce i zmartwychwstaniu, a potem ten, który muszą dźwigać Jego naśladowcy.

JESZCZE O EWANGELII


Konflikt interesówPod Cezareą Filipowa okazało się, jak bardzo wyobrażenie Piotra o Mesjaszu różni się od tego, kim w rzeczywistości jest JezusJezus myślał o Mesjaszu cierpiącym, odrzuconym przez starszych, zabitym i zmartwychwstałym (Mk 8,31). Piotr musiał snuć idylliczne plany o sławnym rabbim, uzdrowicielu, odnowicielu Izraela. To one sprawiły, że zapomina na chwilę, kim jestPiotr zajmuje miejsce Jezusa i – niczym Nauczyciel, biorąc Pana na bok – upomina Go za jego defetyzm i gaszenie ducha pozostałych opowieściami o śmierci (Mk 8,32).

Niesienie KrzyżaOdpowiedź Pana była natychmiastowa i bardzo ostra. Potem Jezus daje wszystkim zgromadzonym krótki wykład na temat tego, co znaczy być Jego uczniem: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje! (Mk 8,34)Uczeń Jezusa bierze na swe ramiona krzyż misji powierzonej mu przez Ojca i tak jak Pan wyrzeka się własnej opanowanej egoizmem woli. Zaprzeć się samego siebie brzmi surowo i może przywodzić na myśl życie ascety, w pogardzie dla własnych radości i potrzebNie taki jest jednak sens nakazu Chrystusa. Oznacza on przede wszystkim oddanie naszego życia w jego ręce, oddanie się do dyspozycji Bogu i bliźniemu. Ostatecznie na tym właśnie polega naśladowanie Jezusa. Krzyż sam w sobie jest zbyt prosty i surowy, by można go było ponieść przez życie. Zawieszony na nim Ukrzyżowany sprawia, że można go objąć i włożyć na ramiona. Prosty krzyż staje się wówczas Krzyżem Naśladowania Pana.

ZWRÓĆ UWAGĘ


Słowo krzyż (stauron) pada wyłącznie kontekście naśladowania Jezusa – jako symbol podjęcia własnego losu, udźwignięcia cierpień, pójścia za powołaniem: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje (Mk 8, 34) • Na wiele dni przed swoją męką, Jezus mówi już o krzyżu, który powinien podjąć każdy Jego naśladowca Znaczenie tych słów dopełni wydarzenie Krzyża na Golgocie.

TRANSALTOR


Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął Go upominać (Mk 8,32) • W oryginale karcić

Zejdź Mi z oczu, szatanie! (Mk 8,33) • Dosłownie: hypage opiso mou, wycofaj się za mnie. Jezus nie wypędza Piotra, ale wskazuje, że zajął miejsce, które nie należy do niego. Jego właściwym miejscem jest podążanie ZA Jezusem (Jeśli kto chce pójść za mną w oryginale też zawiera frazę opiso mou).

Zejdź Mi z oczu, szatanie! (Mk 8,33) • Może szokować nazwanie Piotra szatanem. Jednak nie ma mowy o utożsamieniu Piotra z diabłem. Pamiętajmy, że po aramejsku i hebrajsku “szatan” to tyle, co “przeciwnik”. Jezus nazywa zatem Piotra przeciwnikiem. Przeciwnikiem jest też diabeł.

TWEETY


Jezus o Krzyżu: I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy musi wiele cierpieć, że… będzie zabity

Jezus jeszcze raz o krzyżu: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje

Paradoks Ewangelii: Kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, ten je zachowa

 

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite