Jutro Niedziela – XXVI zwykła A

Nie odpowiadamy za grzechy ojców. A nawet za własne, jeśli się nawrócimy.

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA SZÓSTA NIEDZIELA ZWYKŁA • rok A • KOLOR SZAT: zielony • KOLEKTA: Będziemy prosili, abyśmy dążąc do nieba, stali się uczestnikami szczęścia wiecznego • CZYTANIA: Księga Ezechiela 18, 25–28 • Psalm 25 (24), 4–5. 6–7. 8–9 • List do Filipian 2, 1–11 • Ewangelia wg św. Mateusza 21, 28–32

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


Dwóch autorów cyklu zaproponowało dwa różne tytuły.

Pierwsza propozycja brzmiała: „Gruba kreska”. Decyzja o nawróceniu chroni człowieka przed odpowiedzialnością za wcześniejsze czyny, „błędy młodości”. Choć pewne skutki pozostaną na zawsze, choć trzeba dźwigać konsekwencje swych czynów, przeszłość zostaje odcięta grubą kreską. Bezbożny może odstąpić od bezbożności, syn, który odmówił ojcu, może zmienić decyzję.

Druga propozycja brzmiała: „Bez immunitetu”. To inna strona tej samej prawdy: o zbawieniu nie decyduje formalna przynależność do Izraela czy Kościoła. Sprawiedliwy, który odstępuje od sprawiedliwości, odpowiada za popełniony grzech: nie chroni go immunitet Przymierza. Syn, który powiedział najpierw „tak, Panie”, nie samą deklaracją odpowiedział na apel ojca. Liczy się pełnienie woli Bożej.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Ezechiela

(Ez 18, 25–28)

Tak mówi Pan Bóg:

«Wy mówicie: „Sposób postępowania Pana nie jest słuszny”. Słuchaj jednakże, domu Izraela: Czy mój sposób postępowania jest niesłuszny, czy raczej wasze postępowanie jest przewrotne? Jeśli sprawiedliwy odstąpił od sprawiedliwości, dopuszczał się grzechu i umarł, to umarł z powodu grzechów, które popełnił. A jeśli bezbożny odstąpił od bezbożności, której się oddawał, i postępuje według prawa i sprawiedliwości, to zachowa duszę swoją przy życiu. Zastanowił się i odstąpił od wszystkich swoich grzechów, które popełniał, i dlatego na pewno żyć będzie, a nie umrze».

Oto Słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Odpowiedzialność osobistaEz 18, 25–28

W czasach Ezechiela pojęcie odpowiedzialności osobistej nie było znane. Prorok idzie dalej: człowiekowi nie będą policzone grzechy, jeśli się nawróci.

KSIĘGA: Księga Ezechiela • AUTOR: Ezechiel • CZAS POWSTANIA: Na wygnaniu w Babilonii (586–538 r. przed Chr.) i po powrocie (redakcja) • KATEGORIA: wizja prorocka


PROROCTWO I APOKALIPSA • Przypomnijmy: trzecia z wielkich ksiąg prorockich różni się od poprzednich, klasycznych proroctw tym, że spotykamy tu także elementy apokaliptyki. Do proroctwa należy ścisły związek wyroczni z sytuacją historyczną, wielkie tematy miłości Jahwe i grzechu ludu, niewiernej Oblubienicy oraz formy wyroczni. Do apokaliptyki nawiązują wizje rydwanu (rozdział 1), doliny suchych kości (rozdział 37) oraz wizje nowej świątyni i miasta świętego (od rozdziału 40) • Księga dzieli się na wprowadzenie i trzy części • wstęp (1–3) to opis powołania Ezechiela • część pierwsza (4–24) – wyrocznie przeciw Jerozolimie • część druga (25–32) – mowy przeciw narodom pogańskim • część trzecia (33–48) – wyrocznie zapowiadające odrodzenie Izraela. Ezechiel adresuje swe wyrocznie do Izraelitów przebywających na wygnaniu w Babilonii.

Z OJCA NA SYNA? • Rozdział 18 jest w całości poświęcony odpowiedzialności osobistej, regule, która w czasach Ezechiela nie była znana. Bóg w słowach skierowanych do Ezechiela przywołuje żydowskie przysłowie o odpowiedzialności przechodzącej z ojca na syna: Ojcowie jedli zielone winogrona, a zęby ścierpły synom. Bóg kilkakrotnie powtarza w rozdziale: Umrze tylko ta osoba, która zgrzeszyła • Ezechiel pisze
także o odpowiedzialności zbiorowej (w rozdziałach 16 i 23).

BRAMA NAWRÓCENIA • Odpowiedzialność osobista nie polega jedynie na tym, że syn nie odpowiada za grzechy ojca, ale rozciąga się dalej: człowiekowi nie będą policzone jego czyny – jeśli się nawróci. Temu poświęcony jest fragment, który usłyszymy w pierwszym czytaniu: sile osobistej decyzji człowieka o nawróceniu bądź odstąpieniu od Boga.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 25,4-9)

Refren: Wspomnij, o Panie, na swe miłosierdzie.

Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, *  naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami. Prowadź mnie w prawdzie według swych pouczeń, *  Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję. Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, *  na swoją miłość, która trwa od wieków. Nie pamiętaj mi grzechów i win mej młodości, †  lecz o mnie pamiętaj w swoim miłosierdziu *  ze względu na dobroć Twą, Panie. Dobry jest Pan i łaskawy, *  dlatego wskazuje drogę grzesznikom. Pomaga pokornym czynić dobrze, *  uczy ubogich dróg swoich.

[01][02]

PSALM

Przewiny młodości  Ps 25 (24), 4–5. 6–7. 8–9

Modlitwa nawróconego: Nie pamiętaj mi win mej młodości. Psalm 25 to modlitwa w niebezpieczeństwie.

PSALM 25 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, po 538 r. przed Chr.


OD A DO Z • Psalm 25 jest psalmem alfabetycznym – następujące po sobie hebrajskie wersety rozpoczynają się od kolejnych liter hebrajskiego alfabetu. Niestety tej prawidłowości nie przekazuje tłumaczenie • Psalm jest zatytułowany: Modlitwa w niebezpieczeństwie. To połączenie uwielbienia Boga z prośbą o wybawienie z trudnej sytuacji: Oddal udręki mojego serca, wyzwól mnie z moich ucisków! Psalm, choć dominuje w nim bardzo osobisty ton, jest prawdopodobnie modlitwą, którą zanosiła w świątyni wspólnota Izraela na wygnaniu. Pośród piętrzących się niebezpieczeństw i otaczających ich wrogów Izraelici ufają w miłosierdzie Tego, który odpuszcza im grzechy i uczy ich chodzić Jego ścieżkami.

SZEŚĆ WERSETÓW • Usłyszymy sześć wersetów z Psalmu 25, które kontynuują temat obecny już w pierwszym czytaniu. Zawierają one prośbę psalmisty, by Pan nie wspominał grzechów i przewin młodości.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła do Filipian

(Flp 2, 1–11)

Bracia: Jeśli jest jakieś napomnienie w Chrystusie, jeśli jakaś moc przekonująca Miłości, jeśli jakieś uczestnictwo w Duchu, jeśli jakieś serdeczne współczucie – dopełnijcie mojej radości przez to, że będziecie mieli te same dążenia: tę samą miłość i wspólnego ducha, pragnąc tylko jednego, a niczego nie pragnąc dla niewłaściwego współzawodnictwa ani dla próżnej chwały, lecz w pokorze oceniając jedni drugich za wyżej stojących od siebie. Niech każdy ma na oku nie tylko swoje własne sprawy, ale też i drugich. To dążenie niech was ożywia; ono też było w Chrystusie Jezusie. On to, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Ogołocenie  Flp 2, 1–11

Święty Paweł wyjaśnia, jak i po co Syn Boży stał się człowiekiem. Ogołocił się z Bożej chwały i mocy i przyjął w pełni warunki i ograniczoność życia człowieka.

LIST DO FILIPIAN • NADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Filippi • MIEJSCE POWSTANIA: Efez, Cezarea bądź Rzym • CZAS POWSTANIA: 54–57 r. (Efez), 57–59 r. (Cezarea) lub 60–64 r. (Rzym)


WSPÓLNOTA NAWRÓCONYCH • Od zeszłego tygodnia poznajemy fragmenty listu do Filipian. To krótki, zaledwie czterorozdziałowy list, jeden z listów więziennych • Paweł przebywał w Filippi ok. 48/49 r., podczas drugiej podróży misyjnej. Z prowadzonych badań archeologicznych i historycznych wynika, że tamtejsza wspólnota składała się z chrześcijan nawróconych z pogaństwa (kolonistów rzymskich, Greków i Traków), nie było tam zaś żydów (brak synagogi). Żyły tam bogate, niezależne kobiety: Lidia zajmująca się handlem purpurą (Dz 16, 14–15. 40) oraz Ewodia i Syntycha (Flp 4, 2–3).

CIERPIENIA, PRAGNIENIA • Po opisie cierpień znoszonych przez Pawła dla Ewangelii, który dominuje w rozdziale 1, apostoł przechodzi do
wezwań skierowanych do wspólnoty (Flp 1, 27). Docenia ich wysiłek, by zachować wiarę, który nazywa ich wspólną walką. W 2 rozdziale Paweł wyraża pragnienie, aby w swojej jednomyślności i pokornej służbie Filipianie naśladowali myśli i pragnienia Chrystusa Sługi.

Z 2 ROZDZIAŁU • Czytanie, które usłyszymy, jest podzielone na dwa fragmenty • pierwszy to apel Pawła o jedność i pokorę • drugi, który ksiądz może pominąć, to hymn o kenozie Jezusa Chrystusa, czyli opisujący ogołocenie, uniżenie Syna Bożego.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 21, 28–32)

Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: «Co myślicie? Pewien człowiek miał dwóch synów. Zwrócił się do pierwszego i rzekł: „Dziecko, idź i pracuj dzisiaj w winnicy”. Ten odpowiedział: „Idę, panie!”, lecz nie poszedł. Zwrócił się do drugiego i to samo powiedział. Ten odparł: „Nie chcę”. Później jednak opamiętał się i poszedł. Który z tych dwóch spełnił wolę ojca?» Mówią Mu: «Ten drugi». Wtedy Jezus rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wy mu nie uwierzyliście. Uwierzyli mu zaś celnicy i nierządnice. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć».

Oto Słowo Pańskie.

[01][02]

EWANGELIA

O dwóch synach Mt 21, 28-32

Łatwiej się nawrócić poganom i niewierzącym niż pobożnym czczącym Boga tylko wargami. W ostatnim tygodniu swej misji Jezus ostrzega faryzeuszy. I nas.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70–80 r. • KATEGORIA: przypowieść • MIEJSCE NAUCZANIA: Jerozolima, świątynia • CZAS: 33 r. • NADAWCA: Jezus • ADRESACI: zgromadzeni w świątyni • WERSJE: brak


O KSIĘDZE • W niedzielnej liturgii kontynuujemy lekturę fragmentów piątej księgi Ewangelii św. Mateusza: wypełnianie się królestwa (rozdziały 19–25). Przypomnijmy: podział Ewangelii Mateusza według wielu naukowców odpowiada Pięcioksięgowi Mojżesza. Jezus przedstawiony jest jako Nowy Mojżesz, ustanawiający na Górze Błogosławieństw Prawo królestwa Bożego. • Księga pierwsza: program królestwa (Mt 3–7) • księga druga: przepowiadanie królestwa (Mt 8–10)  księga trzecia: tajemnice królestwa (Mt 11, 1–13, 52) • księga czwarta: Kościół jako zaczątek królestwa (Mt 13, 53–18, 35).

W OGNIU KRYTYKI • To kluczowy dla Jezusa, ostatni tydzień jego ziemskiej misji. Rozdział 21 rozpoczyna się od opisu wjazdu Jezusa do Jerozolimy. Swe pierwsze kroki skierował On do świątyni, skąd wyrzucił wszystkich sprzedających i kupujących, potem uzdrowił chorych i niewidomych. Nazajutrz, po nocy spędzonej w Betanii (werset 17), Jezus wrócił do Świątyni Jerozolimskiej: tam nauczał w przypowieściach oraz prowadził dysputy z faryzeuszami i saduceuszami (21, 23–23, 38). Pozostawał w ogniu krytyki przywódców ludu, którzy kwestionowali jego autorytet i dokonywane znaki. Do nich przede wszystkim Jezus kieruje przypowieść.

JEZUS NAUCZA • Usłyszymy jedną z opowiedzianych podczas nauczania w świątyni przypowieści: o dwóch synach. Znajdziemy ją tylko u Mateusza. Ilustruje ona prawdę kierowaną do arcykapłanów i starszych ludu: celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. To temat obecny także w pierwszym czytaniu: zawsze jest czas na nawrócenie, zmianę swego postępowania.

 

Szersza analiza Ewangelii dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

1/6
Nawrócenie świętego Agustyna, Fra Angelico, XIII w.
2/6
Nawrócenie św. Pawła, Caravaggio, 1600 r., Bazylika Najświętszej Maryi Panny Wszystkich Ludzi, Rzym
3/6
znaczek pocztowy ze św. Edytą Stein wydany w 1983 roku
4/6
ikona Dobrego Łotra, anonimowy artysta szkoły moskiewskiej
5/6
grafika przedstawiająca św. Ignacego Loyolę leczącego rany
6/6
Modlitwa św. Franciszka przed cudownym krucyfiksem, Giotto, 1297-99 r., fresk z bazyliki św. Franciszka w Asyżu, Włochy
poprzednie
następne

 

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXV zwykła A

Bóg, choć zawsze jest dobry, może być posądzony o zło.

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA PIĄTA NIEDZIELA ZWYKŁA • rok A • KOLOR SZAT: zielony • KOLEKTA: Będziemy prosili, abyśmy zasłużyli na życie wieczneCZYTANIA: Księga Izajasza 55, 6–9 • Psalm 145, 2–3. 8–9. 17–18 • List do Filipian 1, 20c–24. 27a • Ewangelia wg św. Mateusza 20, 1–16

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


Człowiek, znalazłszy się w trudnej sytuacji, bywa przeświadczony: Bóg mnie opuścił. Nie rozumie myśli Pana. Postawę Boga interpretuje po swojemu, po ludzku. Według tej ludzkiej logiki robotnicy „ostatniej godziny” powinni byli otrzymać minimum, a pozostali więcej. Wobec tego Pan okazuje się niesprawiedliwy.

Tymczasem Bóg nagradza zawsze, dając wszystko, ponieważ nie potrafi dać mniej. Łatwiej zrozumie tę dobroć i logikę Pana robotnik „ostatniej godziny”. Niestety robotnicy pierwszej godziny mogą poczuć się niesprawiedliwie potraktowani i posądzać Boga o zło.

Szukajcie Pana. To jedyny sposób, by nasze myśli zbliżyły się do zamysłu Boga i poznały Jego sprawiedliwość i dobroć. Człowiek szukający Pana szybko odkryje coś jeszcze bardziej fundamentalnego i zaskakującego: że to Bóg pierwszy go szukał.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 55,6-9)

Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest blisko! Niechaj bezbożny porzuci swą drogę i człowiek nieprawy swoje knowania. Niech się nawróci do Pana, a Ten się nad nim zmiłuje, do Boga naszego, gdyż hojny jest w przebaczaniu. Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami – mówi Pan. Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje – nad waszymi drogami i myśli moje – nad myślami waszymi.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Szukajcie Pana Iz 55,6-9

Zamysły Boga różnią się od naszych pomysłów, wizji i planów. Izajasz zachęca, by szukać dróg Pana.

KSIĘGA: Księga Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: okres wygnania (586–538 r. przed Chr.) • KATEGORIA: mowa prorocka • NADAWCA: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici, wszystkie narody


KSIĘGA POCIESZYCIELA • Znów wracamy do Księgi Izajasza. Wśród ksiąg Starego Testamentu Księga Izajasza to pierwsza i najważniejsza z ksiąg prorockich. Składa się z sześćdziesięciu sześciu rozdziałów. Chociaż całą księgę cechuje jedność teologiczna, zwykle dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różne autorstwo i czas powstania • Pierwsze czytanie pochodzi ze środkowej części Księgi Izajasza zwanej Księgą Pocieszyciela (rozdziały 40–55). Autorem nie jest Izajasz, autor pierwszej części (rozdziały 1–39). To anonimowy prorok, być może jeden z uczniów Izajasza, stąd nazywa się go Deutero-Izajaszem. Z Księgi Pocieszyciela pochodzą m.in. Pieśni Sługi Jahwe, ukazujące tajemniczą osobę, w której chrześcijanie dostrzegli zapowiedź Chrystusa.

BÓG OPUŚCIŁ? • Klęski, które dotknęły Izrael, były przez proroków interpretowane jednoznacznie: to wynik grzechu, nieposłuszeństwa wobec Boga. „Bóg nas opuścił” – takie poczucie pogłębiało się w sercach Izraelitów. Stąd interwencja proroka • Rozdział 55 ogłasza wspaniałą
przyszłość dla tkwiącej jeszcze w mrokach kary i zniszczenia Jerozolimy. Tym, którzy w obcej ziemi płacą za wodę, Bóg za darmo ofiarowuje wino i mleko, symbol dostatku i Nowej Ziemi Obiecanej (patrz: Osiemnasta niedziela zwykła, Pierwsze czytanie). Zapowiada odnowienie
Przymierza (Iz 55, 3–5), wymaga jednak od Izraela wysiłku.

POZWALA SIĘ ZNALEŹĆ • Usłyszymy trzy wersety z ostatniego rozdziału Księgi Pocieszyciela. Odnajdziemy tu • apel o wysiłek nawrócenia,
wyrażony jednak słowami motywującymi: Szukajcie Pana! oraz • ważne stwierdzenie, że zamysł Boga różni się od naszego. W czasie kiedy naród wciąż jest jeszcze poddany Babilonii, Bóg przez usta Izajasza zaprasza do dostrzeżenia Jego ręki, która subtelnie, ale skutecznie, kieruje losami świata. Choć trudno w to uwierzyć, Bóg realizuje już swój plan wyzwolenia ludu. Jego myśli i drogi przekraczają myśli i drogi ludzkie.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 145 (144), 2–3. 8–9. 17–18)

Refren: Pan blisko wszystkich, którzy Go wzywają.

Każdego dnia będę błogosławił Ciebie *  i na wieki wysławiał Twoje imię. Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały, *  a wielkość Jego niezgłębiona. Pan jest łagodny i miłosierny, *  nieskory do gniewu i bardzo łaskawy. Pan jest dobry dla wszystkich, *  a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył. Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach * i łaskawy we wszystkich swoich dziełach. Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, * wszystkich wzywających Go szczerze.

[01][02]

 

PSALM

Pan jest blisko Ps 145 (144), 2–3. 8–9. 17–18

Psalm o bliskości Boga. Choć wydaje się daleki, jest blisko, choć wydaje się srogi, jest łaskawy.

PSALM 145AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, epoka perska


PSALM POCHWALNY • Jest to psalm pochwalny, bogaty w określenia dotyczące wielkości i bliskości Boga, a także wyrażający radość Jego wyznawcy. To kolejny psalm alfabetyczny – następujące po sobie hebrajskie wersety rozpoczynają się od kolejnych liter hebrajskiego alfabetu, aczkolwiek tego bogactwa formy nie dostrzeżemy w polskim tłumaczeniu.

BÓG PANUJE • Psalm należy do gatunku hymnu, bezinteresownej modlitwy uwielbienia (hebr. tehillah). Wierzący wzywa wspólnotę zgromadzoną na modlitwie w świątyni, która reprezentuje całe stworzenie, do wychwalania Bożego panowania nad światem.

JAKI JEST PAN • Usłyszymy mniej więcej połowę Psalmu 145. Wybrane wersety pokazują logikę Boga, inną niż ta, którą kierują się ludzie, zwłaszcza obdarzeni władzą: jest „łagodny”, „miłosierny”, „nieskory do gniewu”, „bardzo łaskawy”, „dobry dla wszystkich”.

 

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła do Filipian

(Flp 1,20c-24.27a)

Bracia: Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele: czy to przez życie, czy przez śmierć. Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk. Jeśli zaś żyć w ciele – to dla mnie owocna praca, cóż mam wybrać? Nie umiem powiedzieć. Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze; pozostawać zaś w ciele – to bardziej konieczne ze względu na was. Tylko sprawujcie się w sposób godny Ewangelii Chrystusowej.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Umrzeć to zysk  Flp 1, 20c–24. 27a

Paweł na progu życia i śmierci rozważa, co będzie dla niego korzystniejsze: pozostać przy życiu czy ponieść męczeńską śmierć i połączyć się z Chrystusem.

LIST DO FILIPIAN • NADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Filippi • MIEJSCE POWSTANIA: Efez, Cezarea bądź Rzym • CZAS POWSTANIA: 54–57 r. (Efez), 57–59 r. (Cezarea) lub 60–64 r. (Rzym)


LIST DO FILIPIAN • Przez kilka następnych niedziel będziemy słuchać fragmentów Listu św. Pawła do Filipian. List do mieszkańców Filippi św. Paweł napisał co najmniej kilka lat po swoim pobycie w greckim mieście. Był tam w latach 50–53. Pobyt ten zresztą został opisany w Dziejach Apostolskich (Dz 16, 12–40) • To kolejny z tzw. listów więziennych, napisany wkrótce po Liście do Galatów. Paweł był wówczas pod strażą pretorianów – gwardii cesarskiej, stacjonującej w pałacu rzymskiego gubernatora. Straż ta miała za zadanie z jednej strony bronić go, a z drugiej nadzorować wykonywanie kary. Więzienie to nie miało ścisłego reżimu, skoro Paweł mógł w miarę regularnie otrzymywać wieści z Filippi, jak również przyjmować gości oraz otrzymywać dary czy też posyłać współtowarzyszy z listami.

WIĘZIENNE DOŚWIADCZENIE • Od dwunastego wersetu 1 rozdziału Paweł pisze o swoim więziennym doświadczeniu. Nie narzeka jednak, widzi raczej korzyści: Więcej braci, ośmielonych w Panu moimi kajdanami, bardziej się odważa głosić bez lęku słowo Boże. Co prawda Apostoł
wspomina o takich, którzy czynią to z zawiści i przekory, powodowani niewłaściwym współzawodnictwem, rozgłaszają Chrystusa nieszczerze. Jednak Paweł podsumowuje: Z tego ja się cieszę i będę się cieszył, ponieważ czy to obłudnie, czy naprawdę, na wszelki sposób głosi się Chrystusa.

MIĘDZY ŻYCIEM A ŚMIERCIĄ • We fragmencie, który usłyszymy, Paweł • opisze swoją misję – zawieszoną pomiędzy życiem i śmiercią, między którymi musi • dokonać wyboru. Szczerze wyzna, że w obliczu tego wyboru pozostaje rozdarty • Ujawni jednocześnie jedyną motywację swego życia: uwielbienie Pana (czy to przez życie, czy przez śmierć). Zwróćmy uwagę na wolność Pawła wobec życia i śmierci. Uwięziony, niepewny swego życia, nie jest do niego neurotycznie przywiązany.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 20,1-16a)

Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Królestwo niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem, aby nająć robotników do swej winnicy. Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy. Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: „Idźcie i wy do mojej winnicy, a co będzie słuszne, dam wam”. Oni poszli. Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej, tak samo uczynił. Gdy wyszedł około godziny jedenastej, spotkał innych stojących i zapytał ich: „Czemu tu stoicie cały dzień bezczynnie?” Odpowiedzieli mu: „Bo nas nikt nie najął”. Rzekł im: „Idźcie i wy do winnicy”. A gdy nadszedł wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy: „Zwołaj robotników i wypłać im należność, począwszy od ostatnich aż do pierwszych”. Przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze. Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po denarze. Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi, mówiąc: „Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzy znosiliśmy ciężar dnia i spiekotę”. Na to odrzekł jednemu z nich: „Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czyż nie o denara umówiłeś się ze mną? Weź, co twoje, i odejdź. Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie. Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry?” Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi».

Oto Słowo Pańskie.

[01][02]

 

EWANGELIA

Przypowieść o robotnikach  Mt 20, 1–16a

Boże rozstrzygnięcia bywają często niezrozumiałe dla człowieka. Bóg nie tyle premiuje bezużyteczność, ile raczej nie ustaje w dawaniu kolejnej szansy.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70–80 r. • KATEGORIA: przypowieść • MIEJSCE NAUCZANIA: Granice Judei, Zajordanie • CZAS: 30–33 r. • NADAWCA: Jezus • ADRESACI: uczniowie • WERSJE: brak


CZĘŚĆ PIĄTA • Według wielu naukowców podział Ewangelii Mateusza odpowiada Pięcioksięgowi Mojżesza. Jezus jest przedstawiony jako Nowy Mojżesz ustanawiający na Górze Błogosławieństw Prawo królestwa Bożego: • księga pierwsza: program królestwa (Mt 3–7) • księga  druga: przepowiadanie królestwa (Mt 8–10) • księga trzecia: tajemnice królestwa (Mt 11, 1–13, 52) • księga czwarta: Kościół jako zaczątek królestwa (Mt 13, 53–18, 35) • Tej niedzieli rozpoczynamy lekturę fragmentów piątej księgi: wypełnianie się królestwa (rozdziały 19–25).

TAJEMNICE KRÓLESTWA • Jezus opuścił Galileę i przeniósł się w granice Judei i za Jordan (Mt 19, 1). Idą za nim tłumy, towarzyszą faryzeusze. Ich pytanie: Czy wolno oddalić żonę z jakiegokolwiek powodu? (Mt 19, 3), zmusza Jezusa do ponownego zagłębienia się w tajemnicę królestwa niebieskiego: dla niego warto stać się bezżennym (Mt 19, 10–12), należy ono do takich jak dzieci (Mt 19, 13–15), wymaga radykalizmu (Mt 19, 16–24). Te wyrzeczenia zostaną jednak nagrodzone. Usłyszymy przypowieść o robotnikach w winnicy, która opisuje finalny etap rozwoju królestwa, nadejście Bożego sądu i odpłaty.

OSTATNI PIERWSZYMI • Tuż przed rozpoczęciem fragmentu Ewangelii, który usłyszymy, Jezus mówi: Wielu zaś pierwszych będzie ostatnimi, a ostatnich pierwszymi. Przypowieść o robotnikach – którą przytacza tylko Mateusz – to ilustracja tej prawdy. Ponadto doskonale zobrazowuje sentencję zapowiedzianą już w pierwszym czytaniu, że myśli Boga nie są myślami naszymi: Bóg z pozoru zachowuje się niesprawiedliwie.

 

1/6
Męczeństwo Świętego Pawła, Joseph Martin Kronheim, 1887
2/6
Przypowieść o robotnikach w winnicy, Jacob Willemszoon de Wet, XVII w.
3/6
Pochodnie Nerona, Henryk Siemiradzki, 1876 r., Muzeum Narodowe w Krakowie
4/6
Przypowieść o robotnikach w winnicy, Heinrich Lohe, ok. 1688
5/6
Obraz Jezusa Miłosiernego, Eugeniusz Kazimirowski, 1934 r., Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Wilnie, Litwa
6/6
Przypowieść o robotnikach w winnicy, Rembrandt, 1637 r., muzeum Ermitaż w Sankt Petersburgu, Rosja
poprzednie
następne
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap