Jutro Niedziela – V Wielkiego Postu B

Właśnie odbywa się operacja na naszych sercach. Operacja metodą miłosierdzia

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


V NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU · Rok B · KOLEKTA · Będziemy się modlić, abyśmy naśladowali miłość Jezusa, który oddał życie dla naszego zbawienia · CZYTANIA · Księga Jeremiasza 31,31-34 • Psalm 51,3-4.12-15 • List do Hebrajczyków 5,7-9 • Ewangelia wg św. Jana 12,20-33

 

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - V Wielkiego Postu B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jeremiasza

(Jr 31,31-34)

Pan mówi: Oto nadchodzą dni - wyrocznia Pana - kiedy zawrę z domem Izraela i z domem judzkim nowe przymierze. Nie jak przymierze, które zawarłem z ich przodkami, kiedy ująłem ich za rękę, by wyprowadzić z ziemi egipskiej. To moje przymierze złamali, mimo że byłem ich Władcą - wyrocznia Pana. Lecz takie będzie przymierze, jakie zawrę z domem Izraela po tych dniach - wyrocznia Pana: Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą Mi narodem. I nie będą się musieli wzajemnie pouczać jeden mówiąc do drugiego: Poznajcie Pana! Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają Mnie - wyrocznia Pana, ponieważ odpuszczę im występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Nowe Przymierze Jr 31,31-34

KSIĘGA: JeremiaszaAUTOR: Jeremiasz CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.  

KATEGORIA: wyrocznia prorocka • BOHATEROWIE: Bóg, Izrael • MIEJSCE: Izrael, Jerozolima


O KSIĘDZE • Pod względem liczby słów to najobszerniejsza księga Starego Testamentu. Zawiera aż 52 rozdziały Jeremiasz, hebr. Jirmejahu, znaczy ‘niech Jahwe wytraci nieprzyjaciół’ lub ‘Jahwe dźwiga’. Jeremiasz to wielki i kontrowersyjny dla ówczesnych prorok, oglądający upadek Judy i Jerozolimy (586 r. przed Chr.). Za życia uznawany był za bluźniercę i zdrajcę narodu (Jr 26,7-9), po śmierci „wywyższony” przez Boga, przeszedł do historii jako orędownik narodu (2Mch 15,14-16) Księga wzywa do nawrócenia i zapowiada bezwzględną karę przychodzącą na Judę z powodu łamania Przymierza z Jahwe. Narodu nie zbawi pusty kult; jedyny ratunek to zawierzenie Bogu i poddanie się Babilończykom Księga zawiera także wizję odnowy Izraela i Nowego Przymierza.

 

KONTEKST • Rozdział 31 Księgi Jeremiasza to część tzw. Księgi Pocieszenia (30,1-33,26), zawierającej wyrocznie zapowiadające ratunek i zbawienie dla JudyW czasie, kiedy naród ginie z powodu kultu obcych bogów i fatalnych sojuszy, w które wikłają się jego władcy, Bóg obiecuje wyrwać Izraela z ręki uciskających go wrogów, odnowić swój lud, sprowadzić wygnańców i zawrzeć z nimi Nowe Przymierze.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Cztery wersy pierwszego czytania to opis Nowego Przymierza, które Bóg obiecuje zawrzeć ze swoim ludem. Opisuje się je w porównaniu do starego przymierza MojżeszowegoPierwsze przymierze zostało złamane, drugie ma być trwałeBóg obiecuje zapisać swoje Prawa nie na kamiennych tablicach, lecz w sercu swego luduIzrael nie będzie potrzebował już pouczeń i zachęt, żeby podążać za swym BogiemWreszcie najważniejszym elementem konstytuującym Nowe Przymierze będzie odpuszczenie grzechów.

 

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Czy mamy jakąś przyszłość? Na Królestwo Południowe, Judę, przychodzi nieodwołalna zagłada. Naród i jego elity zamiast się nawrócić, mnożą swoje błędy i sprawiają, że Bóg – wyczerpawszy inne środki – musi sięgnąć po ten ostateczny: Jerozolima zostanie zniszczona (Jer 6). Czy po swoim upadku jeszcze się podniesie? Co stanie się z Przymierzem, które Bóg zawarł z Izraelem? Czy grzech ludzki pogrzebał je na zawsze?

 

Operacja na sercu. W chwili, kiedy Izraelici nie są w stanie przestrzegać Przymierza Mojżeszowego, Bóg obiecuje im Nowe Przymierze. Jest ono rzeczywiście nowe, rewolucyjne w swojej strukturze i charakterze. Bóg, biorąc pod uwagę to, jak głęboko grzech bałwochwalstwa i niewierności przeniknął do natury Jego ludu, decyduje się na swoistą „operację na sercu” swojego narodu. Przymierze nie będzie się już opierać na przykazaniach zapisanych na kamiennych tablicach. Bóg obiecuje: Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu (Jer 31,33). Co oznacza ta obietnica? W jaki sposób Bóg zamierza umieścić swoje Prawo w sercach swojego ludu? Na tę skomplikowaną operację rzuca światło kolejny wers Jeremiasza: odpuszczę im występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał (Jer 31, 34).

 

Wypełnienie. To niezwykłe Przymierze wypełnia się w Jezusie. Podczas Ostatniej Wieczerzy Pan sam odniósł do siebie Jeremiaszowie słowa o Nowym Przymierzu: Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana (Łk 22, 20). Krew Chrystusa, spływając na nas, oczyszcza nas z grzechu, który sprawił, że staliśmy się niezdolni do pełnienia woli Bożej (Rz 6,6; 7,23-24). Ta krew jest lekarstwem na paraliż ludzkiej natury, która o własnych siłach nie jest w stanie wrócić do Boga.

 

 

CYTATY


Bóg o Nowym Przymierzu: Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą Mi narodem.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 51,3-4.12-15)

REFREN: Stwórz, o mój Boże, we mnie serce czyste.

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej,

w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość.

Obmyj mnie zupełnie z mojej winy

i oczyść mnie z grzechu mojego.

Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste

i odnów we mnie moc ducha.

Nie odrzucaj mnie od swego oblicza

i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

Przywróć mi radość z Twojego zbawienia

i wzmocnij mnie duchem ofiarnym.

Będę nieprawych nauczał dróg Twoich

i wrócą do Ciebie grzesznicy.

[01][02]

 

PSALM

Nowe serce Ps 51,3-4.12-15

PSALM 51• AUTOR: Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: VI w. przed Chr., po powrocie z niewoli babilońskiej


O PSALMIE • Psalm 51 należy do gatunku modlitwy błagalnej tefillahTo wołanie do Boga o interwencję w sytuacjach choroby, prześladowania czy grzechuModlitwy błagalne były częścią rytuału wielkich dni postu i pokuty, obchodzonych przez całą wspólnotę Izraela. Wyznawano wtedy grzechy i błagano o pomoc, gdy ludowi zagrażały nieszczęścia: wojna, przegrana bitwa, głód, susza, epidemiaW tytule psalmu odnajdujemy wzmiankę wiążącą jego autorstwo z Dawidem. Miałby on powstać jako odpowiedź króla na słowo proroka Natana i wyjawienie jego grzechu z BatszebąPsalm inspiruje się modlitwą i szczerym nawróceniem Dawida, lecz jego pochodzenie jest późniejsze Wzmianka o ofiarach, które są puste bez nawrócenia, przywołuje myśl Amosa, Izajasza i Micheasza, a prośba o czyste serce to odniesienie do Jeremiasza i EzechielaPsalm powstał zapewne w czasach powygnaniowych i służył jako modlitwa wspólnoty gromadzącej się w świątyni podczas dni pokutnych.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W trzech strofach psalmu 51, które usłyszymy w liturgii, pojawiają się motywy przebaczenia grzechów i nowego serca, które wiążą psalm z pierwszym czytaniemPsalmista uznaje przebaczenie grzechów za niezasłużony i niemożliwy do osiągnięcia ludzkimi siłami dar Bożej łaski i miłosierdzia, które działa jak kąpiel zmywająca winyNastępnie prosi o nowe serce i nowego ducha – te same, które Bóg obiecuje w Jr 31,31-34 i Ez 36,26: I dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, odbiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała. Dzięki nim jego życie wypełni autentyczna radość, otrzyma siłę do bycia ofiarnym i nauczania innych.

 

 

CZY WIESZ, ŻE…


Psalm 51 stał się źródłem inspiracji dla teologów (św. Augustyn, Wyznania, cz. II, rozdział 7; Grzegorz Wielki, PL 79,528n; Luter), muzyków (Bach, Lulli, Donizetti, Palestrina Gabrieli, Allegri, Van Guuren, Górecki), literatów (Max Scheler) i malarzy (G. Rouault). Najbardziej znanym Miserere jest utwór kompozytora z XVII w. ze szkoły rzymskiej, Gregorio Allegriego, którego partyturę czternastoletni Mozart odtworzył wiernie po zaledwie jednym przesłuchaniu.

 

CYTATY


Prośba Psalmisty o spełnienie obietnicy: Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 5,7-9)

Chrystus głośnym wołaniem i płaczem za dni ciała swego zanosił gorące prośby i błagania do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany dzięki swej uległości. A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają,

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Wieczne zbawienie Hbr 5,7-9

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: miejsce nieznane· DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


O KSIĘDZE • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi, lecz różnice w stylu i tematach teologicznych każą go przypisać innemu, nieznanemu bliżej autorowi. Podejrzewano, że mógł nim być Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów JezusaSwoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji MniejszejGłównym tematem pisma jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.
 

KONTEKST • Fragment piątego rozdziału, który czytamy w liturgii, należy do drugiej części listu (4,14-10,18), opisującej wyższość kapłaństwa i ofiary ChrystusaKapłaństwo Chrystusa o tyle przewyższa kapłaństwo Starego Testamentu, że jest On nie tylko prawdziwym, bliskim nam człowiekiem, ale także Synem Bożym, obdarzonym wiecznym kapłaństwem, które zapowiadał Melchizedek (Hbr 5,1-10)Wraz z jego przyjściem kończy się funkcja kapłaństwa lewickiego (Hbr 7,11-28)Jezus przez swoją Ofiarę, która jako jedyna jest skuteczna i trwa na wieki, oczyszcza ludzkość z grzechu, wznosi Nowe Przymierze, wchodzi do świątyni niebiańskiej i znosi ofiary Starego Przymierza (Hbr 8,1-10,18).
 

ZANIM USŁYSZYSZ • Trzy wersy drugiego czytania opisują życie Jezusa jako nieustanną modlitwę o zbawienie, zanoszoną do OjcaZostaje ona przez Boga wysłuchanaW kolejnych obrazach przedstawia się Syna, który przez cierpienie nauczył się doskonałego posłuszeństwa Ojcu i stał się sprawcą zbawienia dla wszystkich wierzących.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Został wysłuchany? Autor Listu do Hebrajczyków stawia nam przed oczyma obraz Chrystusa, który w Ogrójcu modli się o ocalenie od śmierci i zostaje wysłuchany. W jakim sensie modlitwa Jezusa została wysłuchana? Czyż Bóg nie pozostał głuchy na wołania swojego Syna, posyłając Go jednak na Krzyż?

 

Twoja, nie moja wola. Bóg słuchał uważnie modlitwy Jezusa. Oprócz prośby oddal ode mnie ten kielich są tam przecież jeszcze słowa: lecz nie moja, ale twoja wola niech się stanie (Łk 22,42). Chrystus prosił przede wszystkim o to, aby Ojciec pomógł mu wypełnić do końca Jego wolę. Jako człowiek godził się na nią i błagał, aby Bóg doprowadził do końca dzieło, które w Nim rozpoczął.  

 

Posłuszeństwo. Wola Boża wymaga posłuszeństwa, którego Jezus uczy się przez cierpienie: Chrystus będąc Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał (Hbr 5,8). Nasze zbawienie to owoc Jego posłusznego oddania się woli Ojca.  Z drugiej strony od nas także Bóg oczekuje posłuszeństwa. Chrystus jest sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają (Hbr 5,9). Zbawiamy się więc dzięki posłuszeństwu Chrystusa i przez nasze posłuszeństwo jego Słowu Krzyża. Nowe Przymierze dosięga nas, o ile naśladujemy posłuszeństwo Chrystusa, które najpełniej objawiło się w Krzyżu.

 

CYTATY


Dobry Syn słucha woli Ojca: chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

(J 12,20-33)

Wśród tych, którzy przybyli, aby oddać pokłon /Bogu/ w czasie święta, byli też niektórzy Grecy. Oni więc przystąpili do Filipa, pochodzącego z Betsaidy Galilejskiej, i prosili go mówiąc: Panie, chcemy ujrzeć Jezusa. Filip poszedł i powiedział Andrzejowi. Z kolei Andrzej i Filip poszli i powiedzieli Jezusowi. A Jezus dał im taką odpowiedź: Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie na Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec. Teraz dusza moja doznała lęku i cóż mam powiedzieć? Ojcze, wybaw Mnie od tej godziny. Nie, właśnie dlatego przyszedłem na tę godzinę. Ojcze, wsław Twoje imię. Wtem rozległ się głos z nieba: Już wsławiłem i jeszcze wsławię. Tłum stojący /to/ usłyszał i mówił: Zagrzmiało! Inni mówili: Anioł przemówił do Niego. Na to rzekł Jezus: Głos ten rozległ się nie ze względu na Mnie, ale ze względu na was. Teraz odbywa się sąd nad tym światem. Teraz władca tego świata zostanie precz wyrzucony. A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie. To powiedział zaznaczając, jaką śmiercią miał umrzeć.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Godzina wywyższenia J 12,20-33

EWANGELISTA: Jan • CZAS POWSTANIA:  ok. 90 r.

KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: ok. 33 r., blisko święta Paschy • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima • BOHATEROWIE: Jezus, Nikodem


O KSIĘDZE Ewangelia wg św. Jana, najpóźniejsza z Ewangelii, została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r.Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii. Podczas gdy Synoptycy kładą nacisk na chronologiczne przedstawienie faktów z życia Jezusa, dla Jana najważniejsze jest ukazanie misterium osoby Pana. Jezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12), w której Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana, oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

 

KONTEKST Odczytywany w niedzielę 12 rozdział Ewangelii Jana to pomost pomiędzy Księgą Znaków, przedstawiającą publiczną działalność Jezusa, a Księgą Krzyża, która opisuje Jego Mękę i ZmartwychwstaniePo wskrzeszeniu Łazarza (J 11) Jezus uroczyście wjeżdża do Jerozolimy na święto Paschy (J 12,12-19). Otaczającym go tłumom zapowiada swoje wywyższenie (J 12,20-36) i wyrzuca niedowiarstwo Żydom (J 12,37-50)Zaraz po tym widzimy Go, jak zasiada do Ostatniej Wieczerzy ze swoimi uczniami (J 13).   

 

ZANIM USŁYSZYSZ Długa mowa Jezusa skierowana do tych, którzy witają go wjeżdżającego do Jerozolimy rozpoczyna się od prośby Greków. Przychodzą oni do Filipa i proszą, aby zaprowadził ich do Jezusa. Odpowiadając na prośbę Filipa i Andrzeja, Jezus zapowiada bliską już godzinę swego objawienia się światu. Odnosi się do swojej śmierci przez metaforę ziarna, które musi wpaść w ziemię i obumrzeć, aby przynieść obfity plon. Do takiej drogi powołuje też swoich uczniówNastępnie niespodziewanie, być może na myśl o czekającej go śmierci, Jezus okazuje lęk i prosi Ojca, aby przez Krzyż Syna uwielbił swoje imięGłos z nieba potwierdza bliskość i wolę Ojca realizującą się w ostatniej drodze Syna. W ostatnich słowach Jezus zapowiada, że Jego Krzyż stanie się momentem sądu na światem i znakiem przyciągającym wszystkich do Syna.

 

JESZCZE O EWANGELII


 Kim jest Syn. Na prośbę uczniów skierowaną do Filipa: Panie, chcemy ujrzeć Jezusa (J 12,21) Mistrz odpowiada przez zapowiedź swojego wywyższenia na Krzyżu: Nadeszła godzina, aby został uwielbiony Syn Człowieczy (J 12,23). Niezwykłe jest przede wszystkim to, jak Chrystus pojmuje śmierć krzyżową: nie jako moment klęski i poniżenia, lecz wprost przeciwnie jako punkt kulminacyjny swojego życia. To chwila, w której uwielbi On Ojca, a Ojciec wywyższy Go wobec wszystkich. Oto widzenie, o które prosili Grecy. Kim jest Chrystus najlepiej widać na Krzyżu.

 

Ziarno musi obumrzeć. Krzyż to także moment objawienia uniwersalnego prawa, które kierować ma ludzkim życiem, prawa dla wszystkich bez wyjątku, Żydów i pogan. Posłuszeństwem aż po Krzyż Jezus przypieczętowuje swoją drogę życia, która polega na umieraniu dla siebie, aby żyć dla Boga i dla innych. Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity (J 12,24). Kto nie chce umierać, kto boi się Krzyża, zostaje sam. Kto decyduje się umierać dla siebie, a żyć dla Boga i dla innych, ten zwycięża samotność i żyje wiecznie, bo miłość, którą w sobie nosi, jest wieczna.  

 

Nienawiść do życia? Jezus wypowiada jeszcze typowy dla Niego paradoksalny logion: Ten, kto miłuje swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne (J 12,25; por. Mk 8,35; Łk 9,24). Żeby przekonać  się o jego prawdziwości, trzeba go po prostu praktykować. Życie stracone to takie, które ucieka od ofiary i wyrzeczenia; takie, które trzyma się kurczowo ziemskiego wymiaru i wszystkiego, co tu posiadamy. Nie chodzi oczywiście o to, by  jak mówi mocny tekst ewangeliczny „nienawidzić” swego życia, jest ono przecież najcenniejszym Bożym darem. Semicki idiom, jakim posługuje się Jezus, trzeba odczytać jako wezwanie do kochania bardziej Boga niż siebie samych, bardziej nieba niż ziemi. Nagrodą jest spełnione życie na ziemi i wieczność.

 

 

CYTATY


Obietnica Jezusa: gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie.

 

 

TWEETY



 

 


STO SŁÓW


Tydzień temu Bóg pokazał nam, że nie miał innego wyjścia: jedynym narzędziem, które mogło przemówić do naszych serc, było cierpienie. Dziś widzimy, że Nowym Przymierzem Bóg zapewnia nas, że nie będzie już wspominał naszych występków, lecz przemieni nasze serca.

 

Na czym polegała operacja, którą musiał przeprowadzić Bóg?

 

Przygotował nowe, niezwykłe objawienie swojego miłosierdzia. Zaplanował, że będzie tak poruszające, że przemieni ludzkie serca, przepali je swoim żarem. Jezus pokazuje, że poddaje się tej operacji – mimo że Jego dusza doznała lęku, to stawił się na tę godzinę. Został nad ziemię wywyższony, by i nas przyciągnąć do siebie.

 

Operacja metodą miłosierdzia zakładała, by Jezus – ziarno najlepsze z najlepszych, obumarło, aby przynieść w nas plon obfity. Tylko najlepszy lekarz świata był w stanie taką transplantację przeprowadzić.

 

Właśnie jesteśmy świadkami operacji przeprowadzanej na naszych otwartych sercach.

 

TRENDY


#SprawcaZbawieniaWiecznego

Chrześcijanin przypomina niekiedy (…) dżdżownicę, która myśli, że niebo to będzie kawał liścia. Nie przyjmuje, że przemieni się w motyla. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

 

Niebo jest trochę jak spotkanie rodziców z ukochanym dzieckiem, które wróciło po długiej nieobecności do domu. Bóg cieszy się, jak ci stęsknieni rodzice, a człowiek – jak to dziecko, które może się w końcu do nich przytulić i odpocząć w ich ramionach. (ks. Damian Wąsek)

 

Dla siedmioletniej Klary niebo to (…) dom Boga, którego ludzie przychodzą odwiedzić i nie chcą już stamtąd wyjść. Dla innej dziewczynki niebo to miejsce, gdzie zwierzęta nie gryzą. (…) [dostrzegamy we wszelkich] wypowiedziach jakąś nutę przewodnią – tęsknotę. (ks. Dariusz Stawiecki)

 

Niech się świat śmieje, byłe dzieło zbawienia było wykonane. (Stefan kard. Wyszyński)

 

 

#OczyśćMnieZGrzechu

Póki jesteśmy w żywej relacji, nie jesteśmy w stanie skrzywdzić drugiego. (…) Okazało się, że im dłużej pozostawiało się [porwanych] ludzi z terrorystami, tym trudniej było tym ostatnim zabić zakładników. (Włodzimierz Zatorski OSB)

 

Chrystus jest PRZEWODNIKIEM naszego zbawiania, a nie boską mamą, która (…) zajmuje się dorosłymi mężczyznami i ich wynosi na szczyt góry. (…) Ty masz szukać środków zbawczych, być bardziej kreatywny bo jesteś stworzony na obraz stwórcy-kreatora. (ks. Wojciech Węgrzyniak)

1/5
Jérusalem Jérusalem, James Tissot, m. 1886 a 1894, Muzeum w Brooklynie, USA
2/5
Miserere Mei, Deus, Georges Rouault, 1948 r.
3/5
Relief z Łuku Tytusa, pochód z trofeami zdobytymi w Jerozolimie, m. in. menorą ze zniszczonej świątyni Salomona, I/II wiek
4/5
Jeremiasz, Michał Anioł, fragment fresku z Kaplicy Sykstyńskiej, 1508 -1512 r., Rzym
5/5
Jeremiasz lamentuje nad zniszczeniem Jerozolimy, Rembrandt, 1630 r., Rijksmuseum Amsterdam, Holandia
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – IV Wielkiego Postu B

Siła grzechu złamała świętość ludzi. Krzyż to jedyne wyjście, jedyna droga Zbawienia. Nasz exodus

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


IV NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU · Rok B · KOLEKTA · IV Niedziela – Niedziela radości, Laetare, po łac. Raduj się. To pierwsze słowa otwierającej liturgię antyfony z Iz 66,10-11: Raduj się Jerozolimo!  Radość wynika ze zbliżającego się naszego zbawienia. · Będziemy się modlić, abyśmy z żywą wiarą i szczerym oddaniem spieszyli ku nadchodzącym świętom wielkanocnym · CZYTANIA · Druga Księga Kronik 36,14-16.19-23 • Psalm 137,1-6 • Pierwszy List św. Pawła do Efezjan 2,4-10 • Ewangelia wg św. Jana 3,14-21

 

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - IV Wielkiego Postu B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z II Księgi Kronik

(2 Krn 36,14-16.19-23)

Wszyscy naczelnicy Judy, kapłani i lud, mnożyli nieprawości, naśladując wszelkie obrzydliwości narodów pogańskich i bezczeszcząc świątynię, którą Pan poświęcił w Jerozolimie. Pan, Bóg ich ojców, bez wytchnienia wysłał do nich swoich posłańców, albowiem litował się nad swym ludem i nad swym mieszkaniem. Oni jednak szydzili z Bożych wysłanników, lekceważyli ich słowa i wyśmiewali się z Jego proroków, aż wzmógł się gniew Pana na swój naród do tego stopnia, iż nie było już ocalenia. Spalili też Chaldejczycy świątynię Bożą i zburzyli mury Jerozolimy, wszystkie jej pałace spalili ogniem i wzięli się do niszczenia wszystkich kosztownych sprzętów. Ocalałą spod miecza resztę król uprowadził do Babilonu i stali się niewolnikami jego i jego synów, aż do nadejścia panowania perskiego. I tak się spełniło słowo Pańskie, wypowiedziane przez usta Jeremiasza: Dokąd kraj nie wywiąże się ze swych szabatów, będzie leżał odłogiem przez cały czas swego zniszczenia, to jest przez siedemdziesiąt lat. Aby się spełniło słowo Pańskie, z ust Jeremiasza, pobudził Pan ducha Cyrusa, króla perskiego, w pierwszym roku jego panowania, tak iż obwieścił on również na piśmie w całym państwie swoim, co następuje: Tak mówi Cyrus, król perski: Wszystkie państwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios. I On mi rozkazał zbudować Mu dom w Jerozolimie, w Judzie. Jeśli z całego ludu Jego jest między wami jeszcze ktoś, to niech Bóg jego będzie z nim, a niech idzie!

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Nowe wyjście 2 Krn 36,14-16.19-23

KSIĘGA: Druga Księga KronikAUTOR: kronikarz/lewita CZAS POWSTANIA: epoka perska (IV w. przed Chr.)

KATEGORIA: narracja, summarium historyczne • BOHATEROWIE: Bóg, Izrael, prorocy, Cyrus • MIEJSCE: Izrael, Jerozolima


O KSIĘDZE • Księga Kronik w kanonie chrześcijańskim umieszczona została za 1-2 Księgą Królewską i należy do ksiąg historycznych W kanonie hebrajskim znajduje się na końcu Biblii, jako część Pism. Księgi nie darzono wielkim szacunkiem, uważano bowiem, że zbiera i powtarza informacje z innych ksiąg historycznych (por. grecka nazwa księgi paraleipomena – to, co pozostało, skrawki) Talmud przypisywał autorstwo 1-2 Krn Ezdraszowi, ponieważ stylem przypomina ona Ezdr-Ne i tworzy z nim całość. Autor 1-2 Krn to jednak raczej lewita żyjący w spokojnych czasach perskich Pokazuje historię narodu z perspektywy teologicznej  • Centralne miejsce zajmuje świątynia, miejsce Bożej obecności i źródło błogosławieństwa Dzieło dzieli się na cztery części: I. Genealogie od Adama do Dawida (1 Krn 1-9), II. Historia Dawida (1 Krn 10-29), III. Historia Salomona (2 Krn 1-9), IV. Historia 19 królów z dynastii Dawida (2 Krn 10-36).   

 

KONTEKST •  Dzisiejszy fragment to epilog dzieła Kronikarza, fragment ostatniego rozdziału drugiej księgi. Po opisaniu historii królów Judy (IV część) kronikarz podsumowuje krótko ten okres dziejów narodu, tłumaczy tragedię zniszczenia Jerozolimy oraz sens wygnania, po czym przechodzi do wizji wyzwolenia z Babilonii i Cyrusa. Ostatnie słowa 2 Krn zostaną powtórzone na początku Księgi Ezdrasza, stanowiąc łącznik między dwoma dziełami i dwoma etapami historii zbawienia.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Dzisiejsze czytanie z 2 Krn dzieli się na trzy części: • pierwsza to krótkie podsumowanie dziejów Królestwa Południowego jako historia pogłębiającej się niewierności ludu; bezcześci on świątynię i lekceważy posyłanych przez Boga proroków • część druga to wzmianka o zniszczeniu Jerozolimy i karze wygnania oraz ich interpretacja teologiczna: kraj przez 70 lat będzie pokutował za zaniedbane szabaty • wreszcie część trzecia to słowo nadziei wypowiedziane przez Cyrusa: Izrael skończył swoją pokutę, ma wrócić do swej stolicy odbudować świątynię.

 

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Geneza klęski. Wszyscy naczelnicy Judy, kapłani i lud, mnożyli nieprawości, naśladując wszelkie obrzydliwości narodów pogańskich i bezczeszcząc świątynię, którą Pan poświęcił w Jerozolimie (2 Krn 36,14). Kronikarz, który prawdopodobnie jest lewitą i darzy świątynię w Jerozolimie szczególną miłością, w zbezczeszczonym przybytku upatruje źródło tragedii narodowej. Grzech wszystkich bez wyjątku uderza w samego Boga, konkretnie w Jego świątynię, która jest miejscem Jego objawienia i przebaczenia. W pewnym momencie siła grzechu łamie świętość ludu, który jest żywym murem sanktuarium (por. Kpł 11,44; 16,16), i jak potężna fala (tsunami) wdziera się do Świętego Świętych, zmuszając Boga, aby opuścił swój lud.

 

• Jedyne lekarstwo. To jeden z najbardziej poruszających momentów historii zbawienia • Bóg odkrywa, że jedynym narzędziem, które może przemówić do serca jego ludu jest cierpienie • Nie wysłucha ich modlitw jak do tej pory. Chaldejczycy burzą świątynię i uprowadzają w niewolę ocalałą od miecza resztę (2 Krn 36,19-20) • Najeźdźcami, według Kronikarza, kieruje Boża Opatrzność, która sprawia w ten sposób, że wypełnia się słowo proroka Jeremiasza: kraj musi odpokutować złamane Prawa, ziemia będzie opuszczona przez 70 lat, aby odrobić wszelkie zaniedbane szabaty (Jer 25,11; 29,10; 36,22).

 

• Nowy Exodus. Na tym jednak Kronikarz nie kończy. Po upływie 70 lat wierny swojemu Słowu Pan wzbudził ducha Cyrusa, pogańskiego władcy, Persa, który staje się narzędziem w Bożym ręku (2 Krn 36,22)  •  Cyrus przemawia niemal jak prorok Boga (tak mówi Cyrus). Powołuje się na imię Boga Izraela: Jahwe Bóg niebios (“Jahwe elohe szammaim”) dał mi wszystkie państwa ziemi. Wzywa tych z Judejczyków, którzy pozostali przy życiu, aby szli odbudować świątynię w Jerozolimie (2 Krn 36,23) • Tak rozpoczyna się kolejny Exodus Izraela, powrót z wygnania w Babilonii. Dzięki cierpieniu wygnania stali się zdolni do przyjęcia cudu Nowego Wyjścia

 

 

TRANSLATOR


• Bóg ich ojców, Pan, bez wytchnienia wysyłał do nich swoich posłańców. Bóg, zanim pójdzie na wygnanie, upomina swój lud przed nadchodzącym nieszczęściem. W naszym tłumaczeniu mowa jest o tym, jak „bez wytchnienia” posyłał im swoich wysłanników, bo litował się nad nimi (2 Krn 36,15). W tekście hebrajskim mówi się dosłownie, że Bóg „wstając każdego ranka posyłał swoich aniołów” (w tekście hebrajskim malakim), którzy mieli ich ocalić.

 

• Wzmógł się gniew Pana na Jego naród do tego stopnia, iż nie było ocalenia. Kiedy jednak lud nie chciał słuchać „aniołów ocalenia” (proroków) i wyśmiał Słowo Boga, okazało się, że nie ma innego ocalenia, czy też dosłownie „lekarstwa” (hebr. marpe, LXX iama). Muszą cierpieć, aby się nawrócić (2 Krn 36,16).

 

 

CYTATY


Ostatnia próba ratunku: wysłał do nich swoich posłańców, albowiem litował się nad swym ludem i nad swym mieszkaniem

Izraelici bez opamiętania: szydzili z Bożych wysłanników, lekceważyli ich słowa i wyśmiewali się

Należna kara: wzmógł się gniew Pana na swój naród do tego stopnia, iż nie było już ocalenia

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 137,1-6)

REFREN: Kościele święty, nie zapomnę ciebie.

Nad rzekami Babilonu siedzieliśmy i płakali

wspominając Syjon.

Na topolach tamtej krainy

zawiesiliśmy nasze harfy.

Bo ci, którzy nas uprowadzili,

żądali od nas pieśni.

Nasi gnębiciele żądali pieśni radosnej:

„Zaśpiewajcie nam którąś z pieśni syjońskich”.

Jakże możemy śpiewać pieśń Pańską

w obcej krainie?

Jeruzalem, jeśli zapomnę o tobie,

niech uschnie moja prawica.

Niech mi język przyschnie do gardła,

jeśli nie będę o tobie pamiętał,

jeśli nie wyniosę Jeruzalem

ponad wszystką swą radość.

[01][02]

 

PSALM

Tęsknota Ps 137,1-6

PSALM 137 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: okres niewoli w Babilonii (586-538 r. przed Chr.) lub tuż po powrocie


O PSALMIE • Ps 137 należy do gatunku lamentacji zbiorowej, jego metrum przypomina słynne Lamentacje Jeremiaszowe (Lam 3,48; 4,21-22; 5,14)  •  Utwór rodzi się z doświadczenia wygnania w Babilonii, nad kanałami Tygrysu i Eufratu, gdzie Izrael zanosi swoje modlitwy do Pana, podczas gdy świątynia leży w gruzach  •  Psalm napisany został przez naocznego świadka tragedii wygnania, prawdopodobnie muzyka, lewitę służącego liturgii świątynnej, który dziś zawiesza swą niemą harfę na drzewie. • Ostatnia część psalmu to złorzeczenie w stylu wyroczni prorockich skierowane przeciw okrutnej Babilonii.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W liturgii usłyszymy dziś najbardziej wzruszające, przepełnione tęsknotą części pierwszą i drugą psalmu, bez przekleństwa pod adresem Babilonii. Tęsknota, z jaką Izraelita wypatruje nad kanałami Babilonii swojej ukochanej Jerozolimy, odmawiając śpiewania pieśni w obcej ziemi, zostanie przez Boga uleczona. Jak słyszeliśmy o tym w pierwszym czytaniu, Bóg nieba i ziemi, Jahwe, pośle Cyrusa, aby znów sprowadził Jego lud do Miasta Świętego.

 

 

CZY WIESZ, ŻE…


Ten liryczny fragment stał się obiektem niezliczonych interpretacji literackich i muzycznych, z których jedna z najpiękniejszych to Va, pensiero (Chór Niewolników)  z opery Nabucco G. Verdiego.

https://www.youtube.com/watch?v=DzdDf9hKfJw

 

CYTATY


Psalmista o tęsknocie Izraelitów: Jakże możemy śpiewać pieśń Pańską w obcej krainie?

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Efezjan

(Ef 2,4-10)

Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia. Łaską bowiem jesteście zbawieni. Razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich - w Chrystusie Jezusie, aby w nadchodzących wiekach przemożne bogactwo Jego łaski wykazać na przykładzie dobroci względem nas, w Chrystusie Jezusie. Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił. Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Łaska Ef 2,4-10

List do Efezjan • AUTOR: św. Paweł (lub jego uczeń) • CZAS POWSTANIA: przed 61-63 r. (lub ok. 100 r.) • SKĄD: Rzym (albo Cezarea lub inne, nieznane miejsce) · DO KOGO: mieszkańcy Efezu (i inni)


O KSIĘDZE Istnieją dwie hipotezy co do autorstwa oraz czasu i miejsca napisania listu Według pierwszej, tradycyjnej, List do Efezjan uznawany jest za jeden z czterech listów więziennych św. Pawła i powstał w ostatnim okresie jego życia, w Rzymie Według drugiej pochodzi z jego szkoły i może być dziełem ucznia zainspirowanego myślą Apostoła List do Efezjan adresowany był prawdopodobnie nie tylko do mieszkańców Efezu, o czym świadczy brak adresatów w niektórych rękopisach. Sercem i myślą przewodnią listu jest Pawłowa nauka o Kościele, która  tutaj osiąga szczyt rozwoju. Apostoł, opierając się na 1-2 Koryntian, ukazuje Kościół uniwersalny i kosmiczny, w którym znajduje swoje miejsce Izrael i wszystkie narody.

 

KONTEKST Fragment drugiego rozdziału, który dziś usłyszymy, pochodzi z pierwszej części listu opisującej “Misterium Chrystusa w Kościele” (1,3-3,21). Po hymnie przedstawiającym Boży plan zbawienia w Chrystusie (1,3-14), Paweł składa dzięki za duchowe dary, jakimi zostali obdarzeni wierzący (1,15-20), kończy znów wizją uwielbionego Chrystusa, Głowy Kościoła (1,20-23). Jego częścią stali się pociągnięci przez łaskę wierzący (2.1-10). Dalej Apostoł rozwija motyw Kościoła, w którym Bóg jednoczy Żydów i pogan.

 

ZANIM USŁYSZYSZ Paweł opisuje dziś drogę chrześcijanina, który staje się częścią Ciała Chrystusa, czyli Kościoła Jej początek tkwi głęboko w Bogu, który w swoim miłosierdziu powołuje grzeszników po czym wskrzesza ich swoją łaską do życia w Synu Wskrzeszając, Bóg już dziś daje nam udział w chwale nieba, sadza nas na jego wyżynach razem z Jezusem To zapowiedź tym większych łask przygotowanych dla nas w Jego Królestwie Do tego potrzeba oczywiście naszego wkładu i dobrych uczynków, które Bóg przewidział i zaplanował dla nas jako drogę zbawienia. Są one darem Jego łaski.

 

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


W nawiązaniu do pierwszego czytania, które zapowiada powtórne Wyjście Izraela, Paweł opisuje dziś exodus chrześcijanina. Oto jego najważniejsze etapy:

 

• Ze śmierci do życia.  Apostoł mówi najpierw o naszym przejściu ze śmierci grzechu do życia w Chrystusie (Ef 2,4). Warto podkreślić, że śmierć nie jest tu zwykłą metaforą. Grzesznik, choć fizycznie żywy, nosi w sobie niczym śmiertelną chorobę oddalenie od Boga. Z tego stanu Bóg nas wybawił, przywracając razem z Chrystusem do życia (Ef 2,5). Choć fizycznie nadal umieramy, potęga grzechu prowadzącego do śmierci wiecznej została złamana, nie ma nad nami mocy (por. Rz 8, 31-39; 1 Kor 15,54-57).

 

• Dalej wzwyż. Jeśli już zostaliśmy z Jezusem wskrzeszeni, to i posadzeni na wyżynach niebieskich z Nim (Ef 2,6). Paweł w przedziwny sposób opisuje nas, chrześcijan, którzy już dziś jesteśmy mieszkańcami nieba. Chociaż nasze nogi wydają się jeszcze mocno stąpać po ziemi, należymy już do nowej rzeczywistości, w której zasiadamy do niebieskiej uczty razem z Panem.

 

• Łaska plus trochę wysiłku. Nowe życie to wyłączny dar Jego łaski, na który nie moglibyśmy zapracować własnymi uczynkami. Ten dar jest dla nas dostępny przez wiarę. Exodus chrześcijanina to nic innego jak wyrzeczenie się własnej sprawiedliwości i oddanie się sprawiedliwości Bożej. Nie znaczy to, że w ogóle można zdyspensować się od dobrych uczynków. Bóg, jak mówi Paweł, z góry je dla nas przygotował, tzn. wpisał w naszą drogę zbawienia. Wymaga ona odrobiny naszego wysiłku.

 

 

CYTATY


Św. Paweł o naszym ratunku: Łaską bowiem jesteście zbawieni.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Jana

(J 3,14-21)

A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony. Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego. A sąd polega na tym, że światło przyszło na świat, lecz ludzie bardziej umiłowali ciemność aniżeli światło: bo złe były ich uczynki. Każdy bowiem, kto się dopuszcza nieprawości, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła, aby nie potępiono jego uczynków. Kto spełnia wymagania prawdy, zbliża się do światła, aby się okazało, że jego uczynki są dokonane w Bogu.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Droga do chwały J 3,14-21

EWANGELISTA: Jan • CZAS POWSTANIA:  ok. 90 r.

KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: ok. 33 r., blisko święta Paschy • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima • BOHATEROWIE: Jezus, Nikodem


O KSIĘDZE Ewangelia wg św. Jana, najpóźniejsza z Ewangelii, została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii. Podczas gdy Synoptycy kładą nacisk na chronologiczne przedstawienie faktów z życia Jezusa, dla Jana najważniejsze jest ukazanie misterium osoby Pana. Jezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12), w której Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana, oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

 

KONTEKST Dzisiejsza Ewangelia to fragment trzeciego rozdziału, opisującego rozmowę Jezusa z Nikodemem. Scena ta usytuowana została w bliskości opisu wydarzeń w świątyni (J 2,13-22). W czasie Paschy Jezus pozostaje dłużej w Jerozolimie, a znak, który uczynił, przyciąga ku Niemu kolejnych ludzi. Jednym z nich jest Nikodem, faryzeusz i dostojnik żydowski, przychodzący do Pana pod osłoną nocy (J 3,1-21). Bezpośrednio po spotkaniu z nim Jan przechodzi do świadectwa Jana Chrzciciela o Jezusie (3,22-36). Kontekst sugeruje, że rozmowa, którą prowadzi Nikodem, dotyczy objawienia tego, kim jest Jezus.

 

ZANIM USŁYSZYSZ Najpierw Jezus tłumaczy Nikodemowi cel swojej misji: przyszedł, aby zbawić, a nie potępić świat, i przywołuje obraz z historii narodu wybranego, który ma to zilustrować – wywyższenie węża na pustyni Potem mówi jednak o sądzie, który czeka świat odrzucający światło Bożego Syna.

 

 

JESZCZE O EWANGELII


Scenariusz wyjścia związanego z cierpieniem, który widzieliśmy w pierwszym czytaniu, znajduje swoje niezwykłe odbicie w historii Jezusa. Także Jezus ma swój Exodus. Jak mówi w Ewangelii Jana: przyszedł od Ojca i do Ojca powraca (J 8,42; 16,28). Po co przychodzi?

 

• Nie dla potępienia. Z rozmowy Nikodema z Jezusem wynika, że faryzeusz boi się przychodzącego na świat powszechnego sądu, potępienia i kary. Boi się, czy na tym sądzie Bóg uzna go za sprawiedliwego. To pokrywa się z duchowością faryzeuszy czasów Jezusa (patrz niżej). Jezus zapewnia, że jako Boży wysłannik nie przybywa, aby wydać na ten świat potępiający wyrok. Celem Ojca i celem Jego misji jest zbawienie, ratunek dla świata.

 

• Zbawienie przez Krzyż. Jezus ma wypełnić misję zbawienia, w której sercu coraz wyraźniej wyrasta Krzyż. Śmierć Syna to nie przypadek ani ostateczność zgotowana mu przez ludzki, niesprawiedliwy świat. Jezus od samego początku swojego głoszenia ma świadomość, że dzieło Ojca wymaga oddania swojego życia. A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni (Lb 21,4-9), tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego (J 3,14). Krzyż przygotowuje Jezusowi świat. Jezus to ostatni z „aniołów ocalenia”, opisywanych w pierwszym czytaniu, ostatni z tych, których Bóg posyła, aby ocalić ludzkość. Tym samym słowem, którym kronikarz opisuje ich wyszydzenie, opisywać się będzie wyszydzenie i znieważenie Jezusa podczas Jego Męki (Mt 27,29.31.41).

 

• Droga do chwały. W rozmowie z Nikodemem Jezus nazywa swój Krzyż momentem wywyższenia (J 3,14; zob. także J 8,28; 12,32). Krzyż to droga do chwały. Cierpienie Jezusa otwiera Mu drogę do Zmartwychwstania. Otwiera ją także dla nas. Bóg daje swojego Syna, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie umarł, ale miał życie wieczne. Jak refren powtarza się w nocnej rozmowie Jezusa z Nikodemem fraza – „kto wierzy w Syna, unika sądu i potępienia”. Kto nie wierzy, już został potępiony (J 3,18).

 

CZY WIESZ, ŻE…


Rabini, duchowi spadkobiercy ruchu faryzejskiego I w., twierdzili, że każde przestrzeganie Prawa, uczynek miłości czy jałmużna sprawiają, że człowiek gromadzi przed Bogiem zasługi. Celem życia jest zgromadzić ich jak najwięcej, aby w chwili sądu Bożego przeważyły one ludzkie przewinienia. Rabini wierzyli, że człowiek jest w stanie osiągnąć przed Bogiem sprawiedliwość wynikającą z przestrzegania Prawa, i dzielili ludzi na cztery kategorie: całkowicie sprawiedliwych, przeciętnych, nawracających się i całkowicie bezbożnych. Ostatecznie za sprawiedliwego może zostać uznany ten, kto przed majestatem Bożym wykaże się uczynkami Prawa. W tym ujęciu życie człowieka to pracowite wypełnianie woli Bożej zawartej w Torze, w nadziei na usprawiedliwiający wyrok Boży, który człowiek usłyszy na sądzie ostatecznym. Do końca pozostaje on jednak niewiadomą.

 

 

CYTATY


Św. Jan o konieczności  krzyża Jezusa: potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego

 

TWEETY



 


STO SŁÓW


Nie było innego wyjścia. Jedynym narzędziem, które mogło przemówić do serc ludzi, było cierpienie.

 

Grzechy wszystkich uderzyły w samego Boga, w Jego świątynię miejsce objawienia i przebaczenia. W pewnym momencie siła grzechu stała się tak mocna, że złamała świętość ludu, który był żywym murem obronnym sanktuarium.

 

Wyszydzenie wysłanników Boga opisane w pierwszym czytaniu, jest tym samym wyszydzeniem i znieważeniem, które dotknęło Jezusa podczas Jego Męki. To Jezus jako ostatni “Wysłannik”, jest dla nas ratunkiem,  “drogą ocalenia”, “wyjściem”. Ostatnim, który wypełnił boski plan Zbawienia.  

 

My staliśmy się konstruktorami Krzyża Jezusa, ale On został na nim wywyższony. Tak jak będzie wywyższony każdy, kto spełnia wymagania prawdy i nie boi się zbliżać do światła.

 

Jezus zapewnił nam Nowe Wyjście. Mamy swój Exodus.

 

TRENDY


#ŁaskąJesteścieZbawieni

Czy widziałeś kiedyś, jak fala obmywa brzeg? To dzieje się nagle. Po prostu przypływa i w jednej sekundzie zmienia wszystko, co znajdowało się na tym brzegu. Zmienia go i oczyszcza. Tak samo dzieje się z człowiekiem, który doznaje Bożej łaski. (Augustyn Pelanowski OSPPE)
 

Jak zbliżamy się do pieca (…) im bliżej jesteśmy, tym czujemy większą temperaturę, tym jest cieplej. (…) Im bardziej zbliżamy się do [Boga], czujemy tym więcej tej łaski (…) (Franciszek Chodkowski OFM)

 

Dzisiaj jesteście małym płomykiem, ale dzięki łasce Bożej możecie się stać płonącą pochodnią, niosącą światło Ewangelii i ciepło waszej wzajemnej miłości i przyjaźni wszystkim rodakom. (Jan Paweł II)
 

Skąd się to bierze, że problem łaski jest tak fascynujący? Jest to problem tych, którzy chcieliby “podglądnąć” Pana Boga w Jego działaniu na człowieka. Czy to nie fascynujące zobaczyć, jak Bóg “radzi sobie” z wolnością stworzenia i pisze prostymi znakami po zawiłościach ludzkiego żywota?  (ks. Józef Tischner)

 

(…) bądźmy pokorni, przyjmując od Pana Boga jego wielkie dary. Jak to kiedyś pewna siostra zakonna, która była bardzo piękna, mądra i utalentowana. Kiedyś ktoś ją zapytał:

‒ Jak siostra sobie radzi z taką urodą, taką aparycją?

‒ Dziękuję Bogu i proszę o jeszcze… ‒ odpowiedziała siostra

(ks. Piotr Pawlukiewicz)

 

#JakMojżeszWywyższyłWęża

Jeżeli jesteś wężem i masz jakąś skórę od złego (…), to chciałbym przy tobie stanąć i (…) powiedzieć ci kilka dobrych wiadomości: że się da. Że to można przetrwać. A że wręcz może być z tego coś fantastycznego. (o. Adam Szustak)

[Znak krzyża] powinien rozpoczynać każde nasze dobre zajęcie: pracę, naukę, podróż, posiłek. Tak musi być, bo każdy „ukąszony” przez grzech znajduje swoje ocalenie jedynie w Krzyżu. (ks. Mariusz Szmajdziński)

1/5
Mojżesz i miedziany wąż, Antoon van Dyck, ok. 1620 r., Museo del Prado, Hiszpania
2/5
Jezus i Nikodem, Henry Ossawa Tanner, XIX/XX w.
3/5
kościół św. Marka, Gillingham, Wielka Brytania
4/5
Św. Nikodem, James Tissot, Brooklyn Museum, m. 1886 a 1894 r.
5/5
Wywyższenie węża na pustyni, Gustave Doré, XIX w.
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >