Jutro Niedziela – III zwykła C

Słowo określa naszą tożsamość. Słuchając Słowa tworzymy wspólnotę

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


• III NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Bóg kierował naszym życiem według swego upodobania i abyśmy mogli obfitować w dobre uczynki • CZYTANIA: Księga Nehemiasza 8, 2-4a. 5-6. 8-10; Psalm 19 (18), 8-9. 10 i 15 (por. J 6, 63c); 1 List do Koryntian 12, 12-30; Ewangelia wg św. Łukasza 1, 1-4; 4, 14-21.

 

• CHMURA SŁOWA •

cs10

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Nehemiasza

(Ne 8, 2-4a. 5-6. 8-10)

Kapłan Ezdrasz przyniósł Prawo przed zgromadzenie, w którym uczestniczyli przede wszystkim mężczyźni, lecz także kobiety oraz wszyscy inni, którzy byli zdolni słuchać. I czytał z tej księgi, zwrócony do placu znajdującego się przed Bramą Wodną, od rana aż do południa przed mężczyznami, kobietami i tymi, którzy mogli rozumieć; a uszy całego ludu były zwrócone ku księdze Prawa. Pisarz Ezdrasz stanął na drewnianym podwyższeniu, które zrobiono w tym celu. Ezdrasz otworzył księgę na oczach całego ludu – znajdował się bowiem wyżej niż cały lud; a gdy ją otworzył, cały lud powstał. I Ezdrasz błogosławił Pana, wielkiego Boga, a cały lud, podniósłszy ręce, odpowiedział: «Amen! Amen!» Potem oddali pokłon i padli przed Panem na kolana, twarzą ku ziemi. Czytano więc z tej księgi, księgi Prawa Bożego, dobitnie, z dodaniem objaśnienia, tak że lud rozumiał czytanie. Wtedy Nehemiasz, to jest namiestnik, oraz kapłan-pisarz Ezdrasz, jak i lewici, którzy pouczali lud, rzekli do całego ludu: «Ten dzień jest poświęcony Panu, Bogu waszemu. Nie bądźcie smutni i nie płaczcie!» Cały lud bowiem płakał, gdy usłyszał te słowa Prawa. I rzekł im Nehemiasz: «Idźcie, spożywajcie potrawy świąteczne i pijcie słodkie napoje, poślijcie też porcje temu, który nic gotowego nie ma: albowiem poświęcony jest ten dzień Bogu naszemu. A nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu jest waszą ostoją».

Oto słowo Boże

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Liturgia Słowa8, 2-4a. 5-6. 8-10

KSIĘGA: Nehmiasza • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA:  pomiędzy 350-300 przed Chr. • KATEGORIA: narracja


ODRODZENIE • Księga Nehemiasza w sensie literackim i treściowym stanowi jedność z Księgą Ezdrasza i jest dziełem tego samego autora rekrutującego się spośród personelu świątynnego, przedstawiciela Szkoły Kronikarskiej. Być może był on uczniem Ezdrasza, któremu tradycja przypisywała napisanie Ezdr-Ne • Księga opowiada dzieje Izraela powracającego z wygnania i koncentruje się na trzech wielkich tematach: • odbudowa świątyni (Ezd 1 – 6) • odbudowa Jerozolimy (Ezdr 4,6-23; Ne 1 – 7; 11 – 13) • nadanie Prawa (Ezd 7 – 10; Ne 8 – 10). Księga tchnie miłością do świątyni, Bożego Słowa i liturgii. Jest ona świadectwem narodzin nowego ludu, o którego tożsamości decyduje ścisłe przestrzeganie Prawa oraz przepisów czystości.

ŚWIĘTO NAMIOTÓW • Historia opisana w pierwszym czytaniu rozgrywa się w piątym wieku przed Chrystusem, za czasów króla perskiego Artakserksesa • Izraelici po okresie wygnania babilońskiego wracają do swojej ojczyzny. Jednym z głównych bohaterów tamtych czasów jest Ezdrasz, kapłan i pisarz, który prowadzi pierwszy pochód około dwóch tysięcy rodaków, mających odbudować Jerozolimę i zniszczoną świątynię • W dzisiejszym pierwszym czytaniu spotykamy go już po kilkunastu latach, kiedy na dziedzińcu odnowionego domu Bożego przewodniczy obchodom Święta Namiotów • Autor przedstawia najpierw powszechne zebranie ludu w Jerozolimie, podczas którego czytana jest Tora, po czym słyszymy o nakazie zamieszkiwania przez czas święta w prowizorycznych namiotach, na pamiątkę Izraela wędrującego przez pustynię.

CZYTANIE TORY • Słowa dzisiejszego pierwszego czytania opisują starożytną Liturgię Słowa Izraela. Na prośbę samego ludu Ezdrasz przynosi Księgę Prawa, której słuchają mężczyźni i kobiety oraz wszyscy inni. Staje na drewnianym podwyższeniu (bima). Lud słucha stojąc, po czym odpowiada na usłyszane Słowo podwójną aklamacją: “Amen, amen” oraz pokłonem twarzą do do ziemi.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Księga Nehemiasza opisuje szczególną liturgię, która miała miejsce po powrocie z wygnania:

Zmęczeni wędrowcy. Uszy wszystkich, pisze autor, zwrócone były ku Księdze Prawa (Ne 8, 3). Można sobie wyobrazić atmosferę skupienia, milczenie, które panowało wówczas na placu świątynnym i jeden głos, który wybrzmiewał w tej ciszy i czytał, czytał niezmordowanie, od rana aż do południa. Nikt się nigdzie nie spieszył, nikogo nie męczyło słuchanie. Ci, którzy przeszli długą drogę niewoli, wiedzieli już, że nie mają się gdzie spieszyć. Wielu z nich utraciło wszystko podczas upadku Jerozolimy, wielu zaryzykowało wszystko wracając do niej. Byli jak zmęczeni drogą wędrowcy, którym wreszcie dane było zatrzymać się i pić długo, bez pośpiechu. Pili ze źródła Słowa Bożego, Słowa, które, zapomniane i nie słyszane przez lata, znów powracało do nich.

Bóg obecny w Słowie. Kiedy Ezdrasz wzniósł swoje ręce do błogosławieństwa, lud upadł na twarz i oddał pokłon. Czyżby kłaniali się Ezdraszowi, który wskrzesił ich, przyprowadzając na nowo do kraju przodków? Nie, Izrael oddał pokłon Księdze Prawa. Tekst hebrajski używa w tym miejscu czasownika hwh, który oznacza pokłon oddawany samemu Bogu. Jesteśmy obecni w chwili, kiedy w narodzie wybranym rodzi się prawdziwy kult Słowa. Później, kiedy najazd rzymski Tytusa zniszczy świątynię i rozproszy Żydów po całym świecie, przetrwa tylko Słowo, w którym mieszka Bóg, cześć dla Tory, którą traktować będą jako Jego wcielenie. Jej poświęcać będą całe swoje życie, studiując ją, ucząc się jej na pamięć, recytując w modlitwach.

 


CZY WIESZ ŻE…


Święto Namiotów. W starożytnym Izraelu święto to wiązało się ze wspomnieniem wędrówki narodu przez pustynię. W trakcie święta budowano prowizoryczne szałasy dla upamiętnienia mieszkań używanych przez Izraelitów podczas wędrówki przez pustynię, po Wyjściu z Egiptu. Święto miało dwa szczególne ryty: 1. ceremonię czerpania wody, w trakcie której odbywała się radosna procesja do sadzawki Siloam, po czym kapłan z wodą wkraczał przez Bramę Wodną wlewając ją do srebrnego naczynia na ołtarzu (pamiątka wody na pustyni); 2. święto świateł polegające na iluminacji dziedzińca świątynnego (pamiątka Boga prowadzącego lud w słupie obłoku). W późniejszym czasie w ósmy dzień Święta Namiotów zaczęto obchodzić Święto Radości z Otrzymania Tory, ponieważ wówczas kończy się roczny cykl czytania Tory w synagodze.

Liturgia Słowa. Liturgia Święta Namiotów do złudzenia przypomina naszą liturgię Słowa. Ezdrasz przynosi Księgę Prawa, Torę, i czyta ją wobec wszystkich, mężczyzn i kobiet. Czyni to na specjalnym podwyższeniu, odpowiednik późniejszej bimy w synagodze i naszej ambony w kościele. Słowo Boże czytane jest z dodatkiem objaśnienia, które czynią lewici – to nasze kazanie. Prawdopodobnie objaśnienia sprowadzały się do tłumaczenia Tory spisanej w języku hebrajskim na aramejski, którym mówili Izraelici po latach niewoli. Wreszcie po skończonym czytaniu Ezdrasz błogosławi lud, który stojąc odpowiada „Amen”. Taki scenariusz liturgii słowa do dziś dnia obserwować można w synagogach, w pierwszym wieku po Chrystusie przejęliśmy go także my chrześcijanie.

 

CYTATY


Liturgia Słowa: Czytano więc z tej księgi, księgi Prawa Bożego

Jutro Niedziela: Ten dzień jest poświęcony Panu, Bogu waszemu

Najlepsza motywacja: nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu jest waszą ostoją

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 19 (18), 8-9. 10 i 15 (por. J 6, 63c)

REFREN: Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem.

Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę, świadectwo Pana jest pewne, nierozważnego uczy mądrości. Jego słuszne nakazy radują serce, jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy.

Bojaźń Pana jest szczera i trwa na wieki, * sądy Pana prawdziwe, wszystkie razem słuszne. Niech znajdą uznanie przed Tobą † słowa ust moich i myśli mego serca, * Panie, moja Opoko i mój Zbawicielu.

[01][02]

 

PSALM

Prawo doskonałePs 19 (18), 8-9. 10 i 15

PSALM 19AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: okres monarchii


CHWAŁA JAHWE • Psalm 19: Niebiosa głoszą chwałę Boga należy do gatunku hymnu (hebr. tehilla), bezinteresownej modlitwy uwielbienia. To typowy rodzaj modlitw zanoszonych w okresie przed niewolą. Hymny zakorzenione są w kulcie • Święta obchodzone uroczyście w świątyni stwarzały specyficzny klimat jedności i uwielbienia Jahwe. W Psalmie 19 wierzący wychwala najpierw Boże dzieło stworzenia, tchnące porządkiem i harmonią, następnie chwali Prawo Boże, które podobny porządek wprowadza w ludzkie życie • Ostatnia część psalmu to modlitwa sprawiedliwego, który krocząc drogami Prawa, prosi Boga, aby ustrzegł go od grzechu.

PRAWO PANA • Usłyszymy dziś trzecią strofę Psalmu 19, w której psalmista wychwala Prawo Pańskie. Temat Prawa związanego z radosną celebracją Święta Namiotów oraz temat Słowa Bożego, które poucza, dodaje siły i raduje serce łączą psalm z obrazem Izraela słuchającego Słowa Bożego w Księdze Nehemiasza.

 

CYTATY


Uwierz: świadectwo Pana jest pewne
Zachwyć się: jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy
Połóż Go za fundament: Panie, moja Opoko i mój Zbawicielu.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

( 1 Kor 12, 12-30)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia: Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem. Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki. Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi Jego członkami.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Wszyscy jesteśmy potrzebni1 Kor 12, 2-30

LIST DO KORYNTIANNADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


LIST DO KORYNTIAN • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

CHARYZMATY • W dwunastym rozdziale Listu do Koryntian Paweł opisując różne charyzmaty w Kościele podkreśla, że ich dawcą jest jeden Duch (12,1-1-11) • Wszystkie one służyć mają budowaniu jedności wspólnoty, która jest Ciałem Chrystusa (12,12-30) • W ciele tym każdy ma swoje miejsce i swoją misję do wypełnienia. Nie każdy może być prorokiem, apostołem, nauczycielem czy cudotwórcą • Na końcu Paweł wzywa do znalezienia właściwego sobie miejsca w Ciele Chrystusa i do starania się o największy dar Miłości, o którym pisze w rozdziale trzynastym.

CIAŁO CHRYSTUSA • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł zamyka pierwszą część nauki o charyzmatach Ducha Świętego obrazem Kościoła, który jest Ciałem Chrystusa. W ciele tym każdy spełnia funkcje zależną od Bożego powołania. Tylko pracując razem chrześcijanie są w stanie spożytkować dary Ducha Świętego. Tylko we wspólnej posłudze charyzmatami uobecnia się żywy organizm Kościoła, Ciała Chrystusa.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Motywem subtelnie łączącym drugie czytanie z pierwszym i Ewangelią jest Słowo Boże. Święty Paweł paradoksalnie stwierdza, że nie wszyscy w Koryncie przeznaczeni są do bycia prorokami, nauczycielami i głosicielami Słowa. Wydaje się, że stwierdzenie to stoi w sprzeczności z tradycją chrzcielną i nauczaniem Kościoła, które każdemu chrześcijaninowi przypisuje udział w prorockiej misji Jezusa. Apostoł nie neguje tej prawdy. Każdy chrześcijanin jest powołany do głoszenia Słowa, ale nie wszyscy będą to robić poprzez przepowiadanie Ewangelii. Większość będzie to czynić poprzez swoje powołanie, charyzmaty, rodzinę w miejscach i sposobami, które wskaże nam Duch.

 

CYTATY


W jedności siła: Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało
Projekt Boga nikogo nie dyskryminuje: Bóg tak ukształtował nasze ciało, że zyskały więcej szacunku członki z natury mało godne czci

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 1, 1-4; 4, 14-21)

Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono. W owym czasie: Powrócił Jezus mocą Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich. Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać. Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane: «Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana». Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Niego utkwione. Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście».

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Spełnione SłowoŁk 1, 1-4; 4, 14-21

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: brzegi Jordanu • CZAS:  27–28 r. • KTO MÓWI: Jan Chrzciciel • ADRESACI:  wszyscy


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

SŁOWO W HISTORII • Pierwsze czytanie skomponowane jest z fragmentu Prologu Ewangelii Łukasza (1,1-4) oraz części rozdziału czwartego, opisującego początek publicznej misji Jezusa. Składają się na nią: • kuszenie na pustyni (4,1-13) • pierwsze wystąpienie w Nazarecie (4,16-30)  • oraz nauczanie i uzdrawianie w Kafarnaum (4,31-44). Łukasz prezentuje się jako historyk i badacz, który opowiadając dzieje Jezusa, opowiada dzieje Słowa, które weszło w ludzką historię.

W NAZARECIE • W dzisiejszej Ewangelii widzimy Jezusa w swoim rodzinnym Nazarecie, który w szabat udaje się do synagogi, aby czytać i wyjaśniać Pisma • W Księdze Izajasza, którą mu podają natrafia na proroctwo o proroku namaszczonym Duchem, który głosi wolność, przywraca wzrok niewidomym i ogłasza rok łaski Pana. Przerywając atmosferę wyczekiwania, Jezus stwierdza, że słowa te odnoszą się do Niego. W Nim już dziś wypełniają się Pisma.  Ewangelię z pierwszym czytaniem i psalmem łączą motywy liturgii synagogalnej i słuchania Słowa.

 

JESZCZE O EWANGELII


Atmosfera wyczekiwania towarzyszy Izraelitom wsłuchującym się uważnie w słowa Prawa odczytywane przez Ezdrasza oraz tym, którzy słuchali słów Jezusa. Izrael po wygnaniu oczekiwał wciąż na wypełnienie Bożych obietnic i na błogosławieństwo, które wydawało się być odległe od zniszczonej, nękanej biedą i klęskami nieurodzaju Jerozolimy. Życie po powrocie z wygnania przypominało wciąż pustynną ziemię, w jaką zamienia się Palestyna w czas Święta Namiotów, oczekując na pierwsze jesienne deszcze.

W nie lepszej sytuacji znajdowali się rodacy Jezusa poddani pod jarzmo rzymskiej okupacji. Wszyscy oczekiwali znaku zmiany. Nehemiasz obiecywał swoim radość zamiast smutku, radość jaką przynieść im miało Słowo Boga. Obietnica ta spełniła się w Jezusie. Nie trzeba już dłużej czekać. Używając charakterystycznego dla siebie zbawczego “dziś” Łukasz opisuje Jezusa przynoszącego wolność, pokój i niekończący się rok szabatowy, rok łaski Pana. Obietnice Boże spełniają się w Jezusie. Na ziemię zstąpiło żywe Słowo Boga.

 

CYTATY


Wśród swoich: Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował.
Jestem z wami i was kocham: posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Słowo, wspólnota i tożsamość – w takich trzech słowach zamyka się nasza historia w dzisiejszej liturgii. Jesteśmy obecni w chwili, kiedy w narodzie wybranym rodzi się prawdziwy kult Słowa (PIERWSZE CZYTANIE). Prorok poucza słuchających, że Słowo przynosi im radość zamiast smutku. Słowo przynosi nadzieję. Przetrwa tylko Słowo. Jezus spełnia tę obietnicę. Wypełnia Słowo, przynosi dobrą nowinę ubogim, wolność więźniom a niewidomym przejrzenie (EWANGELIA). Ewangelia i pierwsze czytanie wskazują na wagę wspólnego słuchania Słowa. Tworzy się wspólnota wokół Słowa, które jak mówi PSALM jest doskonałe, pokrzepia duszę, nierozważnego uczy mądrości.

W tej wspólnocie każdy z nas jest tak samo ważny i potrzebny: wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało, wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem Każdy jest inny ale wszyscy mamy to samo zadanie: głosić Słowo (DRUGIE CZYTANIE).

Słowo określa naszą tożsamość. Słuchając razem Słowa, tworzymy wspólnotę. Do tej wspólnoty przychodzi Jezus – żywe Słowo Boże i wypełnia wszystkie dane nam obietnice.

 

1/5
Jezus rozwija księgę w Synagodze. James Tissot, m. 1886 a 1894 r., Brooklyn Museum, USA
2/5
"Nehemiasz" Greckokatolicka Ikona, pocz. XX w
3/5
"Ezdrasz", karta 5 w Kodeksie Amiatinus, pocz. VIII w.
4/5
Wizerunek Ezdrasza, Guillaume Rouillé, Promptuarii Iconum Insigniorum, XVI w.
5/5
"Święty Paweł pisze swoje listy", Valentin de Boulogne, od ok. 1618 r. do ok.1620 r., Museum of Fine Arts, Houston, USA
poprzednie
następne


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – II zwykła C

On, będzie zawsze przy Niej a Ona będzie radością jego życia. Zakochany Bóg odnajduje swoją miłość

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


II NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Bóg obdarzył nasze czasy swoim pokojem • CZYTANIA: Księga Izajasza 62, 1-5; Psalm 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac; 1 List do Koryntian 12, 4-11; Ewangelia wg św. Jana 2, 1-11

 

• CHMURA SŁOWA •

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 62, 1-5)

Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia. Wówczas narody ujrzą twą sprawiedliwość i chwałę twoją wszyscy królowie. I nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana określą.

Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni twego Boga. Nie będą więcej mówić o tobie «Porzucona», o krainie twej już nie powiedzą «Spustoszona». Raczej cię nazwą «Moje w niej upodobanie», a krainę twoją – «Poślubiona». Albowiem spodobałaś się Panu i twoja kraina otrzyma męża.

Bo jak młodzieniec poślubia dziewicę, tak twój Budowniczy ciebie poślubi, i jak oblubieniec weseli się z oblubienicy, tak Bóg twój tobą się rozraduje.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

OdnalezieniIz 62, 1-5

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Trzeci Izajasz • CZAS POWSTANIA: poł. VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Jerozolima  • KATEGORIA: mowa prorocka


ZBAWIENIE DLA WSZYSTKICH • Trzecia część Księgi Izajasza (56-66), powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

ODBUDOWA JEROZOLIMY • Fragment, który usłyszymy, opisuje odbudowę Jerozolimy. • Bóg obiecuje, że nigdy już nie padnie łupem swych wrogów. Następnie Trito-Izajasz zachęca wszystkich do wchodzenia bramami Jerozolimy i uprzątnięcia jej ulic, aby ukazać wszystkim narodom, że nie jest już miastem opuszczonym, ale wybraną Pana.

POWTÓRNE ZAŚLUBINY • Słowa dzisiejszego pierwszego czytania to obietnica proroka, który zarzeka się, że nie przestanie mówić o Jerozolimie, dopóki nie powstanie na nowo z ruin. Jej sprawiedliwość mają ujrzeć wszyscy królowie. Ma także otrzymać od Pana “nowe imię”. Nie będzie już “porzuconą” i “spustoszoną” lecz “wybraną” i “poślubioną” Pana. Bóg zapowiada odnowienie ceremonii zaślubin ze swoim Miastem.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Lud izraelski wraca z niewoli babilońskiej. Czego mogą się spodziewać? Jak Bóg powita powracającą do Niego niewierną małżonkę?

Czekający na progu Bóg. W pierwszym czytaniu, słyszymy głos Boga, który, po długim okresie rozłąki, wraca do swojej ukochanej Jerozolimy. Po kilkudziesięciu latach niewoli w Babilonii Pan wzbudził Cyrusa, który rozmontował potężne imperium babilońskie i uwolnił jego zakładników. Izrael mógł wrócić do swojego kraju i do swojego Boga. Czego jednak mieli się spodziewać? Czy na progu ich własnego domu nie spotka ich wciąż zagniewany i surowy Pan?

Można na Niego liczyć. Nic takiego nie mogło się zdarzyć. Każdy, kto przeżywa bądź przeżył miłość, wie jak wygląda powrót ukochanej osoby. Bóg bez wymówek i bez osądzania szeroko otwiera ramiona dla swojej powracającej ukochanej. Na widok wracającej do Niego Jerozolimy nie może powstrzymać okrzyku radości (Iz 62,1). Nie spocznie, dopóki jej sprawiedliwość nie zajaśnieje i jej zbawienie nie zabłyśnie jak pochodnia. Innymi słowy, chce, aby jak przy spotkaniu z ukochanym, zaczęła promienieć, przestała się wstydzić, a zaczęła cieszyć się tym, że znów są razem. Sprawiedliwość oznacza dobrą relację z Bogiem i z innymi. Pan przekonuje swoją ukochaną, że może wciąż liczyć na jego miłość.

Ponowne odnalezienie, zakochanie i ślub. On daje jej, powracającej, nowe imię, tak zakochani nazywają się ciągle na nowo sobie tylko znanymi imionami (Iz 62,2). On zrobi z niej koronę piękności i królewski diadem (Iz 62,3). Będzie jego ozdobą. Obrazy te nawiązują do ceremonii zaślubin na Bliskim Wschodzie, gdzie małżonkowie zakładali sobie nawzajem na głowę ozdoby i zasiadali na tronie, dając w ten sposób do zrozumienia, że w ich życia króluje miłość. Bóg obiecuje swojej ukochanej, że nigdy nie będzie się musiała czuć opuszczoną. On będzie przy niej zawsze, jak wierny mąż (Iz 62,4-5). Ona będzie radością jego życia. W ten sposób wiecznie zakochany Bóg odnajduje swoją miłość.

 

CYTATY


Szczęście wybranki. Prorok o narodzie wybranym: Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni twego Boga.
Bóg zawiera przymierze: Nie będą więcej mówić o tobie Porzucona… Raczej cię nazwą Moje w niej upodobanie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac)

REFREN: Pośród narodów głoście chwałę Pana.

Śpiewajcie Panu pieśń nową, śpiewaj Panu, ziemio cała. Śpiewajcie Panu, sławcie Jego imię.

Każdego dnia głoście Jego zbawienie. Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów, rozgłaszajcie Jego cuda pośród wszystkich ludów.

Oddajcie Panu, rodziny narodów, oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę. Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu,

Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku, zadrżyj, ziemio cała, przed Jego obliczem. Głoście wśród ludów, że Pan jest królem, będzie sprawiedliwie sądził ludy.

[01][02]

 

PSALM

Pieśń SyjonuPs 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac

PSALM AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chrystusem


KRÓL NAD NARODAMI • Psalm 96 należy do gatunku tehillah, czyli modlitwy uwielbienia. Należy do grupy psalmów sławiących królowanie Jahwe • Psalm wykazuje wyraźne cechy teologii powygnaniowej – podkreśla uniwersalny wymiar Boga Izraela • Na wygnaniu babilońskim Izrael, konfrontując się z panteonem pogańskim, odkrywa w szczególny sposób prawdę o jedyności i nieporównywalności swego Boga. Rodzi się wówczas teologia Jahwe Pana nad wszystkimi narodami i Stwórcy całej ziemi • Hymniczny charakter psalmu sugeruje, że był on wykorzystywany w liturgii jerozolimskiej, prawdopodobnie podczas jednego z wielkich świąt świątynnych.

CHWAŁA NA SYJONIE • Psalm 96 łączy z dzisiejszym pierwszym czytaniem wzmianka o Syjonie. Psalmista zachęca wiernych Izraelitów, aby oddali chwałę Panu i złożyli mu ofiary na jego dziedzińcach, w jego świętym przybytku. Z Jerozolimy, Świętego Miasta Boga, płynie na cały świat pieśń uwielbienia na cześć Zbawcy, Ojca i Króla wszystkich narodów.

 

CYTATY


Nasze ślubowanie i zadanie: Oddajcie Panu, rodziny narodów,oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 12, 4-11)

Bracia: Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra. Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania przez tego samego Ducha, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków. Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Dary Ducha1 Krn 12, 4-11

LIST DO KORYNTIANNADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

CHARYZMATY • W dwunastym rozdziale Listu do Koryntian Paweł opisując różne charyzmaty w Kościele podkreśla, że ich dawcą jest jeden Duch (12,1-1-11) • Wszystkie one służyć mają budowaniu jedności wspólnoty, która jest Ciałem Chrystusa (12,12-30) • W ciele tym każdy ma swoje miejsce i swoją misję do wypełnienia. Nie każdy może być prorokiem, apostołem, nauczycielem czy cudotwórcą • Na końcu Paweł wzywa do znalezienia właściwego sobie miejsca w Ciele Chrystusa i do starania się o największy dar Miłości, o którym pisze w rozdziale trzynastym.

DAWCA • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł mówi o Duchu, który jest dawcą różnych darów i wyznacza różne posługi w Kościele. On łączy w jedno wspólnotę, która składa się z wielu członków tak, aby stanowiła prawdziwe Ciało Chrystusa. Paweł podkreśla, że poszczególne dary złożone w nas są owocem wolnej, niczym nie ograniczonej decyzji Ducha.

 

TRANSLATOR


Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich (1 Kor 12,4-6) • W oryginale dosłownie: rozdzielenia: Rozdzielenia zaś darów są, lecz ten sam Duch, i rozdzielenia służb są, i ten sam Pan, i rozdzielenia dzieł są, ten zaś sam Bóg – ten działający wszystko we wszystkim.

• Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra (1 Kor 12,7) • Dosłownie: Każdemu zaś jest dawane uwidocznienie Ducha do pożytku.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł to jeden z pierwszych teologów Nowego Testamentu, który kładzie podwaliny pod naukę o Duchu Świętym. Jej zręby znajdujemy w Liście do Koryntian oraz w Liście do Rzymian. Z nauczania Pawła przebijają dwie zasadnicze prawdy o Trzeciej Osobie Trójcy:

Dawca Nowego Życia • Po pierwsze, bez Ducha nie można sobie wyobrazić nowego Życia w Chrystusie. On uzdalnia chrześcijanina do wyznawania wiary (1 Kor 12,3). On mieszka w nas i czyni z nas własność Boga (Rz 8,9-11), prowadzi nas i przekonuje, że jesteśmy synami Bożymi (Rz 8,14-17), modli się w nas (Rz 8,26), współdziała we wszystkim dla naszego dobra (Rz 8,28) i ostatecznie prowadzi do zbawienia (Rz 8,29-30). On także inspiruje nasze dobre uczynki (Ga 5,22-23). Chrześcijaństwo, to nie pieczołowite spełnianie dobrych uczynków, lecz cierpliwe otwieranie się na moc Ducha, który daje siłę do pełnienia dobra i przemienia nasze życie.

Dary Ducha dla Kościoła • Po drugie, Paweł przypomina zasadniczą prawdę: Duch Święty i jego dary nie są prywatną własnością wierzącego. Mają łączyć, a nie dzielić; budować, a nie niszczyć – jako narzędzie ludzkiego egoizmu. Ich celem jest wspólne dobro, budowanie jedności Kościoła, który Paweł nazywa Ciałem Jezusa (1 Kor 12,7.12-13).

 

CYTATY


Św. Paweł wyjaśnia tajemnicę Ducha: Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Ducha

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 2, 1-11)

W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa rzekła do Niego: «Nie mają wina». Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?» Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie». Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Jezus rzekł do sług: «Napełnijcie stągwie wodą». I napełnili je aż po brzegi. Potem powiedział do nich: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu». Ci więc zanieśli. Gdy zaś starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – a nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory». Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.

Oto słowo Pańskie.

[01][02]

 

EWANGELIA

ZaślubinyJ 2, 1-11

EWANGELISTA:  św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Kana Galilejska • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Matka, uczniowie, pan młody, starosta, goście weselni.


TAJEMNICA JEZUSA • Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. • Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii. Jana interesuje nie tyle chronologia i wydarzenia z życia Jezusa, co odsłaniająca się tajemnica Jego Osoby • Jezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, nawiązując w ten sposób do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza i oznaką królewskiej chwały (rozdziały 13-20).

PIERWSZE ZNAKI • W drugim rozdziale Ewangelii Jana towarzyszymy Jezusowi podczas pierwszego tygodnia Jego nauczania. Pan poprzez znaki zaczyna objawiać kim jest. Pierwszym z nich jest przemiana wody w wino na weselu w Kanie Galilejskiej. Drugim znakiem jest oczyszczenie świątyni Jerozolimskiej. Pierwszym znakom towarzyszy zadziwienie otaczających go ludzi.

KANA GALILEJSKA • Ewangelia opowiada dziś to, co wydarzyło się w Kanie Galilejskiej. Na weselu, na którym znalazła się Matka Jezusa, Jezus i Jego uczniowie, to Maryja pierwsza dostrzega brak wina i reaguje informując o tym Syna. Po krótkim dialogu pomiędzy nimi, Matka nakazuje sługom uczynić wszystko, co rozkaże Jezus. Ten każe po prostu napełnić stągwie wodą i zanieść staroście weselnemu. Gdzieś po drodze dokonuje się cud. Starosta weselny, który kosztuje napoju przywołuje do siebie zdumionego pana młodego i chwali go za dobre wino zachowane aż do tej pory. Narracja kończy się wzmianką o tym, że po pierwszym znaku i objawieniu chwały Bożej uczniowie zaczynają wierzyć w Jezusa.

 

JESZCZE O EWANGELII


Jezus to ten sam zakochany Bóg, którego widzimy u Izajasza, z tą różnicą, że jego miłość sięgnie szaleństwa. Odda swoje życia za ludzi, którzy przybiją Go do krzyża. Zanim to zrobi widzimy Go, jak udaje się na wesele w Kanie Galilejskiej. Czemu się tam udaje? Na czym polega znak, który uczniowie otrzymują w Kanie?

• Zbliża się czas. Jezus zapewne udaje się do Kany na zaproszenie bliskich, rodziny, albo sąsiadów. Może ktoś z pary młodej, która go zaprosiła, należy do bliższej lub dalszej rodziny jego matki, Maryi. Ona udała się tam pierwsza. Jej Syn nie stroni od wesela, chce dzielić radość młodej pary. Udając się tam ma zapewne jeszcze inny plan. Zbliża się przecież czas, kiedy ma się objawić światu.

• Kryzys w Kanie. Na weselu w Kanie pojawia się sytuacja kryzysowa. Pierwsza zauważa ją Maryja, dając znać Synowi: Nie mają już wina (J 2,3). Brak wina na zaślubinach mógł sprawić, że cała uroczystość legnie w gruzach. Jezus może temu zaradzić, może uratować radość nowożeńców. Z Jego ust pada jednak odpowiedź, która może dziwić: Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja? (J 2,4). Jak rozumieć twarde słowa Pana? Czy nie zależy mu na ludzkiej miłości i szczęściu tych dwojga? Czyżby próbował powiedzieć, że nie przyszedł tu, aby zabawiać ludzi cudami i rozmnażać wino?

• Wino Bożej miłości. Trudne do oddania zdanie Jezusa, które Jan zapisał w swojej Ewangelii, można jeszcze przetłumaczyć inaczej. Jezus raczej pyta swoją Matkę: Czy myślisz o tym samym co ja, Niewiasto? Maryjo, czy myślisz o winie, o którym i ja myślę? – pyta On. Ona przez wino rozumiała to, czego w tej chwili potrzeba było nowożeńcom. On przez wino rozumiał znacznie więcej. W Starym Testamencie i w Ewangeliach symbolizuje ono Nowe Przymierze oraz Słowo Jezusa, Jego Ewangelię. Jezus zapraszał swą Matkę, do wejścia w Jego sposób myślenia. Oto nadeszła Jego godzina, teraz zacznie objawiać miłość Boga wobec ludzi.

• Stągwie i stare życie. Od tej chwili to Jezus zaczyna odgrywać dominującą rolę na weselu w Kanie. Jan zwraca nam uwagę na fakt, że w domu nowożeńców stało sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary (J 2,6). Innymi słowy mogło się w nich zmieścić od 300 do 500 litrów wody. W ewangelii Jana stągwie mają znaczenie symboliczne. Tak jak wino symbolizuje radość nowego życia, miłości Boga i Słowa Jezusa, tak stągwie są tu symbolem Starego Prawa, życia pustego, bez autentycznej miłości. Kamień oznacza, że skostniało ono i nie daje już ludziom życia ani radości. Liczba sześć oznacza niedoskonałość. Woda wypełniająca stągwie jest mętna i brudna, jak mętne i brudne ludzkie życie, gdy brak w nim miłości Boga.

Zaślubiny. Jezus przemienia 300 litrów mętnej wody w 300 litrów najlepszego wina. Starosta weselny dziwi się, że tak dobre wino zostało zachowane na koniec (J 2,10). Starosta powinien lepiej orientować się w tym, co wydarzyło się w Kanie. Miał przecież czuwać nad przebiegiem zaślubin. Podobnie zdezorientowany musiał być pan młody. A gdzie w opowiadaniu tym podziała się panna młoda? Nie ma o niej żadnej wzmianki. To sugeruje, że w Kanie nie odbyło się zwykłe wesele. Kto inny odegrał tu rolę pana młodego i panny młodej. Prawdziwym panem młodym w Kanie był Jezus. Przyszedł tam po to, aby objawić miłość Ojca do nas. Wino to symbol tej miłości opisanej w Ewangelii. Maryja odgrywa rolę starosty weselnego, jest odpowiedzialna za zaślubiny. A kogo zaślubia Pan?

 

CYTATY


Troskliwe spostrzeżenie Maryi: Nie mają wina
Odpowiedź Jezusa: Czy to już ten czas? Czy myślimy o tym samym winie?: Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Czyje zaślubiny odbyły się w Kanie Galilejskiej? Do kogo przyszedł Jezus?

Do mnie i do ciebie. Do swojego Kościoła. To sens cudu objawionego w Kanie (EWANGELIA). Zostaliśmy wybrani przez Boga. Jesteśmy jedyni, ukochani. Bóg deklaruje, że nigdy nas nie opuści (PIERWSZE CZYTANIE) ale i z naszej strony też musi być deklaracja, ślubowanie (PSALM). Tak jak każde zaślubiny są wielkim szczęściem ale i odpowiedzialnością za nowy związek, nową rodzinę, tak każdy z nas został obdarowany wielką miłością ale także odpowiedzialnością. Ma swoje zadanie, rolę w tym związku. Jak w małżeństwie: On (Bóg) będzie zawsze przy niej, jak wierny mąż a Ona (My) będzie radością jego życia. W ten sposób zakochany Bóg odnajduje swoją miłość.

Każdy z nas jest inny ale wszyscy wzajemnie się uzupełniamy. Jesteśmy jednym Kościołem. Pasujemy do siebie. Każdy ma swoją misję, bo każdy otrzymał inny dar (DRUGIE CZYTANIE). Wszystko jednak co otrzymaliśmy, powinno nas łączyć a nie dzielić. Dary od Ducha Świętego nie są naszą prywatną własnością. Służą do budowania wspólnego dobra. Wspólnego lepszego świata. Naszego wspólnego życia.

 

1/6
Wesele w Kanie_ Cornelis de Baellieur_ XVII wiek
2/6
3/6
Gody w Kanie Galilejskiej_ Paolo Veronese_ 1562 r._ Luwr_ Paryż
4/6
Gody w Kanie_ James Tissot_ m. 1886 a 1894 r._ Brooklyn Museum_ USA
5/6
Wesele w Kanie_ Hieronim Bosch_ m. 1555 a 1600 r._ Museum Boijmans Van Beuningen_ Rotterdam_ Holandia
6/6
Predstawienie wesela w Kanie na fresku_ Cyr Manuel Evgenikos_ XIV w._ Tsalenjikha_ Gruzja
poprzednie
następne


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >