Niedziela Świętej Rodziny. Spójrz w niebo [PODCAST]

Potrzeba czasem lat „zwlekania”, by przekonać się, że Bóg pamięta o swoim przymierzu. Dowiemy się tego, jak Mu zaufamy, odpowiemy i uwierzymy w Jego obietnice.

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

W niedzielę Świętej Rodziny Liturgia Słowa podsuwa podwójny wzór rodziny: rodziny Abrahama i rodziny Maryi, w której wzrastał Jezus. Jest coś jeszcze, co łączy obydwa wzorce: długo oczekiwana, a potem spełniona obietnica Boga. Rodzina jest konstelacją Bożych obietnic, Bożych historii przeprowadzanych w życiu każdego z jej członków.

Kiedy patrzymy na niebo Bożych obietnic, często jest z nimi podobnie jak z gwiazdami: widzimy ich stan obietnic z przeszłości, z momentu zapowiedzi, nie doczekawszy się jeszcze spełnienia, nie wiedząc nawet, jak wiele Bóg już zdziałał

Zapraszamy na podcast o niedzielnej Liturgii Słowa. Przygotowali go autorzy cyklu “Jutro Niedziela”, ks. Marcin Kowalski i ks. Przemysław Śliwiński. 

 

 

Podcast dostępny jest także w serwisie Spotify i YouTubeYouTube.

Redakcja portalu

Redakcja portalu

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

Reklama

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Święto Świętej Rodziny Rok B

Rodzina to konstelacja Bożych obietnic przeprowadzanych w życiu każdego z jej członków.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


NIEDZIELA ŚWIĘTEJ RODZINY: JEZUSA, MARYI, JÓZEFA • Rok B • KOLOR SZAT: biały • KOLEKTA: Będziemy prosić, abyśmy złączeni wzajemną miłością i naśladując w naszych rodzinach cnoty Świętej Rodziny, doszli do wiecznej radości w domu Pana • CZYTANIA: Księga Rodzaju 15,1–6; 21,1–3 • Psalm 105 (104),1–2.3–4.5–6.8–9 • List do Hebrajczyków 11,1–2.8–19 • Ewangelia wg św. Łukasza 2,22–40

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


„Spójrz na niebo”. Dziś wiemy, że kiedy Abraham spojrzał w niebo, nie widział gwiazd „na żywo”, lecz ich stan z przeszłości. Najbliższa z gwiazd (poza słońcem) jest w odległości ponad 4 lat świetlnych od Ziemi. To oznacza, że patrząc na nią, widzimy jej stan sprzed 4 lat. A jak wyglądała Gwiazda Polarna, Abraham dowiedziałby się dopiero po 430 latach.

W niedzielę Świętej Rodziny Liturgia Słowa podsuwa podwójny wzór rodziny: rodziny Abrahama i rodziny Maryi, w której wzrastał Jezus. Jest coś jeszcze, co łączy obydwa wzorce: długo oczekiwana, a potem spełniona obietnica Boga. Rodzina jest konstelacją Bożych obietnic, Bożych historii przeprowadzanych w życiu każdego z jej członków.

„Spójrz na niebo”. Kiedy patrzymy na niebo Bożych obietnic, często jest z nimi podobnie jak z gwiazdami: widzimy ich stan obietnic z przeszłości, z momentu zapowiedzi, nie doczekawszy się jeszcze spełnienia, nie wiedząc nawet, jak wiele Bóg już zdziałał. Abraham potrzebował kilkudziesięciu lat, by w końcu przekonać się, że Boża obietnica o jego potomstwu była prawdziwa.

Potrzeba czasem lat „zwlekania”, by przekonać się, że Bóg pamięta o swoim przymierzu. Dowiemy się tego, jak Mu zaufamy, odpowiemy i uwierzymy w Jego obietnice. „Spójrz na niebo”.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Rodzaju

(Rdz 15, 1-6; 21, 1-3)

Pan tak powiedział do Abrama podczas widzenia: «Nie obawiaj się, Abramie, bo Ja jestem twoim obrońcą; nagroda twoja będzie sowita». Abram rzekł: «O Panie, mój Boże, na cóż mi ona, skoro zbliżam się do kresu mego życia, nie mając potomka; przyszłym zaś spadkobiercą mojej majętności jest Damasceńczyk Eliezer». I mówił: «Ponieważ nie dałeś mi potomka, ten właśnie, zrodzony u mnie sługa mój, zostanie moim spadkobiercą». Ale oto usłyszał słowa: «Nie on będzie twoim spadkobiercą, lecz ten po tobie dziedziczyć będzie, który od ciebie będzie pochodził». I poleciwszy Abramowi wyjść z namiotu, rzekł: «Spójrz na niebo i policz gwiazdy, jeśli zdołasz to uczynić»; potem dodał: «Tak liczne będzie twoje potomstwo». Abram uwierzył i Pan poczytał mu to za zasługę. Pan okazał Sarze łaskawość, jak to obiecał, i uczynił jej to, co zapowiedział. Sara stała się brzemienną i urodziła sędziwemu Abrahamowi syna w tym właśnie czasie, jaki Bóg wyznaczył. Abraham dał swemu synowi, który mu się urodził, a którego mu zrodziła Sara, imię Izaak.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Spójrz i policz gwiazdy Rdz 15,1–6; 21,1–3
Bóg obiecuje Abrahamowi żołd wiernego żołnierza. Czy chodzi o nagrodę za prowadzone wojny? Nie, chodzi o zupełnie inną walkę, w której patriarcha czuje się przegrany. Ale… wygrywa.

KSIĘGA RODZAJU • AUTOR: kapłan (ostateczny redaktor) • CZAS POWSTANIA: wygnanie w Babilonii (587–538 r. przed Chr.) i czas po powrocie (VI–V w. przed Chr.) • KATEGORIA: wydarzenie • BOHATEROWIE: Bóg, Abraham • MIEJSCE: Kanaan


GENESIS • Księga Rodzaju to pierwsza z ksiąg biblijnych. Za jej ostateczną redakcję odpowiada szkoła kapłańska tworząca podczas wygnania w Babilonii i po powrocie z niego, łącząca w całość różne starożytne tradycje. Dzieło odpowiada na pytanie o tożsamość Izraela wywodzącego swoje korzenie z historii patriarchów • Dzieli się na dwie części • Pierwsza z nich to historia początków (protohistoria), obejmująca stworzenie świata i dzieje pierwszych ludzi aż do przymierza z Noem (rozdziały 1–11) • W drugiej części (rozdziały 12–50) zapisano koleje losów Abrahama, Izaaka i Jakuba (historia „Bożej rodziny”). Część tę kończy opis śmierci Józefa w Egipcie. Przed nami czytanie pochodzące z tej właśnie części Genesis.

ABRAHAM • Historia Abrahama to obszerna część Księgi Rodzaju (rozdziały12–25). Tworzą ją opisy trzech powołań: • gdy Abram opuszcza
swoją ziemię rodzinną i oddaje w ręce Boże swoją przeszłość (👁 Rdz 12,1–4) • gdy Bóg nakazuje mu wyjść z namiotu i spojrzeć w niebo, porzucić ludzkie kalkulacje (👁 Rdz 15,1–6); Abraham oddał Mu wówczas swoją pełną obaw i wyczekiwania teraźniejszość • gdy Bóg chce, aby patriarcha wraz z Izaakiem powierzył w Jego ręce swoją przyszłość (👁 Rdz 22) • Rozdział 15 przedstawia jeden z decydujących momentów historii Abrahama. Pomimo obietnic złożonych przez Boga patriarcha wciąż pozostaje bez potomka.

SPÓJRZ W NIEBO • Czytanie będzie składało się z dwóch części, pochodzących z odległych od siebie fragmentów historii Abrahama. Pierwsza dotyczy czasów, gdy imię patriarchy brzmiało jeszcze Abram. To konfrontacja obietnicy Boga dotyczącej potomka ze skargą Abrama, iż nie ma syna (👁 Rdz 15) • W narracji nastąpi następnie skok w przyszłość, do chwili, gdy Abraham doczekał się upragnionego dziedzica.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 105, 1-2. 3-4. 5-6. 8-9)

REFREN: Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu

Sławcie Pana, wzywajcie Jego imienia, głoście Jego dzieła wśród narodów. Śpiewajcie i grajcie Mu psalmy, rozgłaszajcie wszystkie Jego cuda.

Szczyćcie się Jego świętym imieniem, niech się weseli serce szukających Pana. Rozmyślajcie o Panu i Jego potędze, zawsze szukajcie Jego oblicza.

Pamiętajcie o cudach, które On uczynił, o Jego znakach, o wyrokach ust Jego. Potomkowie Abrahama, słudzy Jego, synowie Jakuba, Jego wybrańcy.

Na wieki pamięta o swoim przymierzu, obietnicy danej tysiącu pokoleń, o przymierzu, które zawarł z Abrahamem, przysiędze danej Izaakowi.

[01][02]

PSALM

Bóg pamięta o przysiędze Ps 105 (104),1–2.3–4.5–6.8–9
Potomkowie Abrahama, pamiętajcie o cudach, które On uczynił – głosi Psalm 105. Przypomina – i dowodzi – że Bóg jest wierny swoim obietnicom i przymierzu.

PSALM 105 • AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli, po 538 r. przed Chr.


HYMN • Psalm 105 należy do gatunku hymnu (hebr. tehillah). To modlitwa bezinteresownego uwielbienia. Hymny we wstępie zawierają wezwanie do uwielbienia Pana, w części zasadniczej podając motywy uwielbienia, którymi są działanie Boga w stworzonym świecie i w historii. Końcówka hymnu zawiera zazwyczaj wezwanie do podjęcia modlitwy przez wszystkich lub prośbę skierowaną do Boga o przyjęcie uwielbienia • Hymny w sposób szczególny związane są z liturgią świątynną, towarzyszyły świętom i wielkim uroczystościom • Według tego schematu Psalm 105 zawiera wezwanie do uwielbienia (wersety 1–6), uwielbienie Boga działającego w historii (wersety 7–45) oraz wezwanie do uwielbienia (werset 45). Wspomina się w nim wydarzenia z dziejów Izraela: Przymierze (wersety 7–11), wędrówkę ludu Pana (wersety 12–15), dzieje Józefa (wersety 16–23), plagi (wersety 24–36), Wyjście z Egiptu (wersety 37–42) i dar ziemi (wersety 43–45).

PRZED CZY PO NIEWOLI? • Niektórzy uważali, że Psalm 105 powstał przed niewolą babilońską i ma związek z monarchią Dawidową. Ze względu na wzmianki o przymierzu umieszczano go w kontekście ceremonii Odnowy Przymierza, która byłaby obchodzona corocznie w Jerozolimie. Inni sytuowali go w okresie obchodów Paschy, z którą wiąże go wspomnienie plag i Wyjścia z Egiptu • Jednak najbardziej prawdopodobną datą powstania jest czas po wygnaniu, na co wydaje się wskazywać znajomość uformowanego już Pięcioksięgu. W sytuacji powygnaniowej, kiedy nie ma już dynastii Dawida, psalmista uwielbia Boga wciąż wiernego swojemu Przymierzu, obietnicy danej dla tysiąca pokoleń.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy zaledwie pierwszą część psalmu, w którym znajdzie się wezwanie do uwielbienia oraz ten fragment uwielbienia Boga działającego w historii, gdzie psalmista wspomina przymierze zawarte z Abrahamem • Biorąc pod uwagę wątpliwości Abrahama wobec zapowiedzi, którą Bóg mu dał, słowa psalmu stają się dowodem wiarygodności obietnic Pana.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 11, 8. 11-12. 17-19)

Bracia: Dzięki wierze ten, którego nazwano Abrahamem, usłuchał wezwania, by wyruszyć do ziemi, którą miał objąć w posiadanie. Wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. Dzięki wierze także i sama Sara, mimo podeszłego wieku, otrzymała moc poczęcia. Uznała bowiem za godnego wiary Tego, który udzielił obietnicy. Przeto z człowieka jednego, i to już niemal obumarłego, powstało potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie, jak niezliczone ziarnka piasku na wybrzeżu morza. Dzięki wierze Abraham, wystawiony na próbę, ofiarował Izaaka, i to jedynego syna składał na ofiarę, on, który otrzymał obietnicę, któremu powiedziane było: «Z Izaaka będzie dla ciebie potomstwo». Pomyślał bowiem, iż Bóg mocen jest wskrzesić także umarłych, i dlatego odzyskał go, na podobieństwo śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Mama, tata, syn Hbr 11,1–2.8–19
Autor Listu do Hebrajczyków opisuje skutki wiary, które uwydatniły się w życiu rodziny: Abrahama, Sary i Izaaka.

KSIĘGA: List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy, chrześcijanin pochodzenia żydowskiego • CZAS POWSTANIA: 70–95 r. • SKĄD: miejsce nieznane • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEZUS. OSOBA I DZIEŁO • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

BOHATEROWIE WIARY • Od rozdziału 11 autor podaje przykłady wiary zaczerpnięte ze Starego Testamentu. Abel, Henoch, Noe, Abraham, Mojżesz, ale także Gedeon, Barak, Samson, Jefte, Dawid, Samule i prorocy. Wszyscy oni mają być dla wspólnoty chrześcijańskiej, cierpiącej próby i prześladowania, przykładem wiary i wytrwałości.

ABRAHAM I SARA • Spośród bohaterów wiary Starego Testamentu drugie czytanie wspomni Abrahama i Sarę. Pierwszy z wiarą w sercu wyruszył w nieznane, do Ziemi Obiecanej, i oddał Bogu w ofierze swego syna. Sara dzięki wierze w Słowo Boga poczęła Izaaka. Oboje mieszkając pod namiotami, oczekiwali na Nowe Miasto, zbudowane rękoma Boga, do którego szukali drogi.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Łukasza

(Łk 2, 22-40)

Gdy upłynęły dni ich oczyszczenia według Prawa Mojżeszowego, Rodzice przynieśli Jezusa do Jerozolimy, aby przedstawić Go Panu. Tak bowiem jest napisane w Prawie Pańskim: «Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu». Mieli również złożyć w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego. A żył w Jeruzalem człowiek imieniem Symeon. Był to człowiek sprawiedliwy i pobożny, wyczekujący pociechy Izraela; a Duch Święty spoczywał na nim. Jemu Duch Święty objawił, że nie ujrzy śmierci, aż zobaczy Mesjasza Pańskiego. Z natchnienia więc Ducha przyszedł do świątyni. A gdy Rodzice wnosili Dzieciątko Jezus, aby postąpić z Nim według zwyczaju Prawa, on wziął Je w objęcia, błogosławił Boga i mówił: «Teraz, o Władco, pozwalasz odejść słudze Twemu w pokoju, według Twojego słowa. Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, które przygotowałeś wobec wszystkich narodów: światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela». A Jego ojciec i Matka dziwili się temu, co o Nim mówiono. Symeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą – a Twoją duszę miecz przeniknie – aby na jaw wyszły zamysły serc wielu». Była tam również prorokini Anna, córka Fanuela z pokolenia Asera, bardzo podeszła w latach. Od swego panieństwa siedem lat żyła z mężem i pozostała wdową. Liczyła już sobie osiemdziesiąt cztery lata. Nie rozstawała się ze świątynią, służąc Bogu w postach i modlitwach dniem i nocą. Przyszedłszy w tej właśnie chwili, sławiła Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali wyzwolenia Jeruzalem. A gdy wypełnili wszystko według Prawa Pańskiego, wrócili do Galilei, do swego miasta – Nazaretu. Dziecię zaś rosło i nabierało mocy, napełniając się mądrością, a łaska Boża spoczywała na Nim.

Oto Słowo Pańskie.

[01][02]

EWANGELIA

Rodzina w świątyni Łk 2,22–40
Zgodnie z przepisami Prawa Jezus jest ofiarowany w Świątyni Jerozolimskiej. Tymczasem Symeon i Anna rozpoznają w Nim Mesjasza.

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70–80 r. • KATEGORIA: wydarzenie• CZAS AKCJI: rok 1 (datacja tradycyjna) • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima, świątynia• BOHATEROWIE: Jezus, Maryja, Józef, Symeon, Anna • WERSJE: brak


EWANGELIA I DZIEJE APOSTOLSKIE • Tak jak w zeszłym tygodniu, usłyszymy fragment Ewangelii Łukasza. Łukasz, na wzór Apostoła Pawła, przygotowuje ludzi do podjęcia zadania głoszenia Chrystusa tym, którzy Go jeszcze nie znają. Napisał dwie księgi – bezpośrednią kontynuacją jego Ewangelii są Dzieje Apostolskie • W Ewangelii Łukasza można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5–2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14– 9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51–19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29– 21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1–24,53).

ŚWIĘTA RODZINA • Święto Świętej Rodziny, w zależności od roku, jest ilustrowane jednym z trzech opowiadań – dotyczą one rzadkich w Ewangeliach opisów dorastającego Jezusa. W roku A czytamy o ucieczce św. Rodziny do Egiptu na skutek represji wymierzonych przez Heroda, w roku C natomiast – gdy Jezus ma już 12 lat – o pielgrzymce Rodziny do Jerozolimy i zagubieniu, a potem odnalezieniu Jezusa w Świątyni • W tym roku usłyszymy o ofiarowaniu Jezusa w Świątyni Jerozolimskiej.

OFIAROWANIE, ANNA, SYMEON • W Ewangelii spotkamy Symeona i Annę oraz Józefa i Maryję. Pierwsi symbolizują lud Starego Testamentu, oczekujący na Mesjasza, drudzy należą już do historii Nowego Testamentu – są opiekunami Jezusa. Tym, który zbiera ich w jednym miejscu, jest Nowonarodzony. Fragment składa się z dwóch części: • Symeonowego hymnu uwielbienia Boga oraz • hymnu wdzięczności Anny. Ewangelista zapisał jedynie pierwszą z pieśni. Jest ona zwana Kantykiem Symeona. Po oddaniu chwały Bogu Symeon wygłasza proroctwo, w którym zapowiada los Jezusa oraz Maryi.

 

Szersza analiza Ewangelii dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

Reklama

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap