Jutro Niedziela – XXXIII zwykła C

Zamiast zajmować się szukaniem dat i przepowiadaniem przyszłości, lepiej traktować każdy czas jako ostateczny, każdy dzień jak ostatni

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XXXI NIEDZIELA ZWYKŁA C • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, abyśmy znajdowali radość w służbie Bogu • CZYTANIA: Ml 3, 19-20a; Ps 98 (97), 5-6. 7-8. 9 (R.: por. 9); 2 Tes 3, 7-12; Łk 21, 28; Łk 21, 5-19;

 

• CHMURA SŁOWA •

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Malachiasza

(Ml 3,19-20a)

Oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy wyrządzający krzywdę będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień, mówi Pan Zastępów, tak że nie pozostawi po nich ani korzenia, ani gałązki. A dla was, czczących moje imię, wzejdzie słońce sprawiedliwości i uzdrowienie w jego skrzydłach.

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Palący piec albo słoneczne światło Ml 3, 19-20a

W nadchodzący dzień Pański spłonie wszystko, co jest tylko byle jaką ludzką budowlą

KSIĘGA: Malachiasza • AUTOR: prorok • CZAS POWSTANIA: pomiędzy 515 a 433 r. przed Chr. • KATEGORIA: wyrocznia


KSIĘGA MALACHIASZA to być może dzieło anonimowe (imię proroka w tytule oznacza: mój wysłannik, i powraca w 3,1 jako określenie a nie imię własne). Działalność proroka przypada na szczególny moment historii Izraela. Naród wybrany po powrocie z Babilonii odbudowuje świątynię za Zorobabela, przy gorliwym wsparciu proroków Aggeusza i Zachariasza (515 r. przed Chr.), Następnie dzieła reform podejmują się Ezdrasz i Nehemiasz (455-433). Być może prorok pomagał im w tym swoim autorytetem. Jego wsparcie jest konieczne, ponieważ po powrocie z Wygnania ™Izreal doświadcza ostudzenia gorliwości religijnej. Zaniedbaniu ulega kult, szerzą się rozwody i małżeństwa mieszane.

KONTEKST Księga składa się z 6 części o podobnej budowie: po stwierdzeniu Boga lub proroka, następuje dyskusja ludu lub kapłanów, której towarzyszą groźby i obietnice zbawienia. Dwa główne tematy to: grzechy związane z kultem (1,6-2,9; 3,6-12) oraz skandal mieszanych małżeństw. Prorok zapowiada dzień Jahwe, który przyjdzie, aby oczyścić swój lud (3,1-5.13-21).

ZANIM USŁYSZYSZ • Nadchodzący Boży sąd porównany jest przez proroka do ognia, który spala wszystko, co jest byle jakie i nietrwałe (ludzie pyszni i grzesznicy są jak słoma), a oczyszcza to, co szlachetne (złoto i srebro, por. wcześniej 3,2-3). Obraz ognia przywołuje grozę i nieodwołalność Bożego wyroku. Z drugiej strony ten sam dzień dla wiernych Bogu będzie uzdrawiającym światłem słonecznym.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Ostatni dzień: Bo oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy wyrządzający krzywdę będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień.

 

LINKI


Bo oto nadchodzi dzień palący jak piec, a wszyscy pyszni i wszyscy wyrządzający krzywdę będą słomą, więc spali ich ten nadchodzący dzień (Ml 3,19).

Iz 5,24: Przeto jak słomę pożera język ognisty, a siano znika w płomieniu, tak korzeń ich będzie zgnilizną, a kiełek ich jak pył porwany się wzniesie, bo odrzucili Prawo Pana Zastępów i wzgardzili tym, co mówił Święty Izraela.  

Jl 2,31: Słońce zmieni się w ciemność, a księżyc w krew, gdy przyjdzie dzień Pański, dzień wielki i straszny.  

Iz 2,12: Albowiem dzień Pana Zastępów nadejdzie przeciw wszystkim pysznym i nadętym i przeciw wszystkim hardym, by się ukorzyli.

2P 3,7: A to samo słowo zabezpieczyło obecnie niebo i ziemię jako zachowane dla ognia na dzień sądu i zguby bezbożnych ludzi.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Dies irae. Dzień sądu podobny do rozpalonego pieca to motyw znany nie tylko z Księgi proroka Malachiasza. Bóg objawiający się pośród ognistych płomieni pożera nieprzyjaciół swojego ludu (Ps 21,10, Iz 31,9). Podobnym celom ma służyć Boża interwencja w dzień sądu. Jego gniew zwraca się przeciw pysznym i tym, którzy krzywdzą innych (Ml 3,19). Bóg nie uważa ich za część swojego ludu, mimo że formalnie do niego należą.

Spłoną jak słoma. Malachiasz porównuje takich ludzi do słomy (3,19; cf. także Iz 33,11). Nie mają w sobie życia i nie mają żadnej przyszłości. Ci, którzy wydają się tak odporni na zmienne koleje losu, dobrze urządzeni w tym świecie, podczas przyjścia Pana nie przetrwają nawet kilku sekund. Wyprą się ich ojcowie i dzieci, na które sprowadzają także nieszczęście. Czeka ich całkowita zagłada i zapomnienie (Ml 3,19; cf. Iz 11,1.10).

Słońce Sprawiedliwości. Ogień Boży to jednak nie żywioł, który pożera wszystkich bez wyjątku. Ci, którzy czczą imię Pana, odkryją że dzień sądu nie uczyni im nic złego. Jakiż kontrast rysuje prorok pomiędzy płonącym piecem, który pochłania grzeszników i światłem, które otacza sprawiedliwych. Bóg opisany tu jako „Słońce Sprawiedliwości” przychodzi, aby przywrócić zakłócony przez ludzkie zło porządek świata. Pierwsi chrześcijanie w proroctwie Malachiasza dostrzegali zapowiedź ostatecznego przyjścia Jezusa.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 98,5-9)

REFREN: Pan będzie sądził ludy sprawiedliwie

Śpiewajcie Panu przy wtórze cytry przy wtórze cytry i przy dźwięku harfy, przy trąbach i przy dźwięku rogu, na oczach Pana, Króla, się radujcie.

Niech szumi morze i wszystko, co w nim żyje, krąg ziemi i jego mieszkańcy. Rzeki niech klaszczą w dłonie, góry niech razem wołają z radości.

W obliczu Pana, który nadchodzi, bo przychodzi osądzić ziemię. On będzie sądził świat sprawiedliwie i ludy według słuszności.

[01][02]

PSALM

W obliczu Pana, który nadchodzi Ps 98 (97), 5-6. 7-8. 9

Psalm wzywa do wielbienia Boga, który jedynie sądzi sprawiedliwie

PSALM  98AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm zaliczany jest do gatunku „tehilla” (l.mn. tehillim), to modlitwa bezinteresownego uwielbienia. Utwory te sławią działanie Boga w świecie stworzonym oraz w historii Izraela. W Ps 98, który wykazuje wiele punktów wspólnych z teologią Deutero-Izajasza, psalmista uwielbia Boga sprowadzającego swój naród po okresie wygnania do ziemi obiecanej. Psalm prawdopodobnie wykonywany był podczas celebracji w świątyni jerozolimskiej, gdzie wspólnota powygnaniowa uwielbiała Zbawcę, Boga Przymierza, który znów zgromadził swoje dzieci na Syjonie.

ŚPIEWAJCIE • Liturgia używa dziś drugiej połowy tego psalmu. Zachęta do wielbienia Boga jest w niej skierowana do ludzi oraz wszystkich innych stworzeń, całej przyrody, której zachowanie zostaje przedstawione antropomorficznie. Wszyscy pragną błogosławić tego, który “nadchodzi, by osądzić ziemię”. Jego sąd będzie sprawiedliwy i słuszny (równy, odpowiedni). To właśnie odwołanie do ostatecznego sądu jest powodem wyboru tego psalmu do dzisiejszej liturgii Słowa.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Jedyny sprawiedliwy sędzia: On będzie sądził świat sprawiedliwie i według słuszności – ludy.

 

LINKI


On będzie sądził świat sprawiedliwie i według słuszności – ludy (Ps 98,9).

Ps 9,8: Sam będzie sądził świat sprawiedliwie, wyda narodom bezstronny wyrok.  

Ap 1,7: Oto nadchodzi z obłokami, i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego listu do Tesaloniczan

(2 Tes 3,7-12)

Sami wiecie, jak należy nas naśladować, bo nie wzbudzaliśmy wśród was niepokoju ani u nikogo nie jedliśmy za darmo chleba, ale pracowaliśmy w trudzie i zmęczeniu, we dnie i w nocy, aby dla nikogo z was nie być ciężarem. Nie jakobyśmy nie mieli do tego prawa, lecz po to, aby dać wam samych siebie za przykład do naśladowania. Albowiem gdy byliśmy u was, nakazywaliśmy wam tak: Kto nie chce pracować, niech też nie je! Słyszymy bowiem, że niektórzy wśród was postępują wbrew porządkowi: wcale nie pracują, lecz zajmują się rzeczami niepotrzebnymi. Tym przeto nakazujemy i napominamy ich w Panu Jezusie Chrystusie, aby pracując ze spokojem, własny chleb jedli.

Oto słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Pracując ze spokojem 2 Tes 3,7-12
Nie wiem dokładnie, kiedy Pan Jezus powróci. Pokój ma ten, kto żyje z dnia na dzień swoim własnym życiem

DRUGI LIST DO TESALONICZAN NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt • DATA: ok. 51-52 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Tesalonice


JEDNO Z NAJSTARSZYCH PISM NOWEGO TESTAMENTU • Drugi List do Tesaloniczan pod wieloma względami bardzo przypomina ten pierwszy (uważany za najstarsze pismo Nowego Testamentu). Dlatego można sądzić, że został napisany krótko po nim (być może pół roku albo rok). Najprawdopodobniej podczas pisania tych listów, od końca 50 do połowy 52 roku, Paweł przez około półtora roku ewangelizował w Koryncie (zob. Dz 18,1-18).

KONTEKST • Wydaje się, że w międzyczasie sytuacja tamtejszego Kościoła nie zmieniła się zbytnio. Dlatego to Paweł porusza podobne tematy jak w pierwszym liście: dodaje odwagi prześladowanym (1,4-10), pragnie poprawić nieporozumienia co do powtórnego przyjścia Pana (2,1-12) oraz zachęca do wytrwałości i spokojnej pracy na własne utrzymanie (2,13-3,15). Tak jak w pierwszym liście głównym tematem jest tu zatem eschatologia. Można powiedzieć, że oba listy wzajemnie dobrze się uzupełniają.

ZANIM USŁYSZYSZ • Na koniec swojego listu Paweł zachęca swoich uczniów do naśladowania własnego przykładu: człowiek powinien pracować na swoje utrzymanie i nie być ciężarem dla innych. Niezależnie od tego czy Pan Jezus powróci wkrótce czy może później w wewnętrznym pokoju żyje ten, kto żyje z dnia na dzień swoim własnym życiem.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Robić swoje, znać swoje miejsce: Tym przeto nakazujemy i napominamy ich w Panu Jezusie Chrystusie, aby pracując ze spokojem, własny chleb jedli.

 

LINKI


Tym przeto nakazujemy i napominamy ich w Panu Jezusie Chrystusie, aby pracując ze spokojem, własny chleb jedli (2Tes 3,12).

1Tes 4,11: Zachęcam was jedynie, bracia, abyście coraz bardziej się doskonalili i starali zachować spokój, spełniać własne obowiązki i pracować własnymi rękami, jak to wam nakazaliśmy.

Ef 4,28: Kto dotąd kradł, niech już przestanie kraść, lecz raczej niech pracuje uczciwie własnymi rękami, by miał z czego udzielać potrzebującemu.  

Prz 17,1: Lepszy jest suchy kęs chleba w spokoju niż dom pełen biesiad kłótliwych.  

Koh 4,6: Lepsza jest jedna garść pokoju niż dwie garści bogactw i pogoń za wiatrem.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Co robić? Co robić w obliczu zbliżającego się końca? Jeśli Pan jest już blisko, czy życie, które prowadzimy ma sens? Takie pytania zadawali sobie członkowie pierwszych wspólnot chrześcijańskich, z których wielu wierzyło, że Jezus powróci niebawem, jeszcze za ich życia. Porzucali wówczas dotychczasowe zajęcia oczekując przyjścia Syna Bożego.

Czas działania. Paweł przypomina Tesaloniczanom, że przygotowanie na przyjście Pana to nie bierne wypatrywanie (z radością czy strachem) jego zejścia z obłoków (2 Tes 3,11-12). To ciężka praca i świadectwo dawane w codzienności. W ten sposób dzień Pański nie zastanie ich nieprzygotowanymi.

Nie poznamy daty. Równocześnie Apostoł uznaje za zupełnie bezużyteczne próby odczytania daty nadejścia sądu Bożego, poszukiwanie proroctw i znaków tak popularne w pierwszych wiekach chrześcijaństwa i w naszych czasach. Odgadywanie przyszłości to zmarnowany czas i bezużyteczne wysiłki. Bóg przychodzi w naszej codzienności i przez wierność misji, którą nam powierzył przygotowujemy się na jego ostateczne przyjście.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 21,5-19)

Gdy niektórzy mówili o świątyni, że jest przyozdobiona pięknymi kamieniami i darami, powiedział: Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony. Zapytali Go: Nauczycielu, kiedy to nastąpi? I jaki będzie znak, gdy się to dziać zacznie? Jezus odpowiedział: Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono. Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: Ja jestem oraz: Nadszedł czas. Nie chodźcie za nimi. I nie trwóżcie się, gdy posłyszycie o wojnach i przewrotach. To najpierw musi się stać, ale nie zaraz nastąpi koniec. Wtedy mówił do nich: Powstanie naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu. Będą silne trzęsienia ziemi, a miejscami głód i zaraza; ukażą się straszne zjawiska i wielkie znaki na niebie. Lecz przed tym wszystkim podniosą na was ręce i będą was prześladować. Wydadzą was do synagog i do więzień oraz z powodu mojego imienia wlec was będą do królów i namiestników. Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa. Postanówcie sobie w sercu nie obmyślać naprzód swej obrony. Ja bowiem dam wam wymowę i mądrość, której żaden z waszych prześladowców nie będzie się mógł oprzeć ani się sprzeciwić. A wydawać was będą nawet rodzice i bracia, krewni i przyjaciele i niektórych z was o śmierć przyprawią. I z powodu mojego imienia będziecie w nienawiści u wszystkich. Ale włos z głowy wam nie zginie. Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie.

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Przez wytrwałość Łk 21,5-19

Nie zapominaj, że czas ostateczny to szczególna sposobność to bycia świadkiem Chrystusa

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: w Świątyni w Jerozolimie • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • Jezus, uczniowie

EWANGELIA MIŁOSIERDZIA


EWANGELIA MIŁOSIERDZIA • O Łukaszu mówi się, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad grzesznikami i chorymi. Przypomnijmy, Łukasz – lekarz z Antiochii Syryjskiej –  był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Swoją Ewangelię adresuje do chrześcijan pochodzenia pogańskiego.

W JEROZOLIMIE • To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) był ciągle ku niej skierowany. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) było przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach. Jezus w 19 rozdziale dotarł do kresu swojej wędrówki. Teraz, zanim jeszcze Jego misja osiągnie swój moment kulminacyjny (rozdz. 22-24), naucza w Świątyni Jerozolimskiej (rozdz. 20-21). W tych końcowych rozdziałach są niejako przypomniane główne tematy nauczania Jezusa.

ZANIM USŁYSZYSZ • Dzisiejsza Ewangelia to początek mowy eschatologicznej Jezusa, która stanowi prawie cały 21 rozdział (ww. 8-34). Mowa o zburzeniu Jerozolimy, powrocie Chrystusa i potrzebie czujności wydaje się praktycznie niemal oficjalnym zakończeniem publicznego nauczania Jezusa (podobnie jak również u Marka: 13,1-37 i Mateusza: 24,1-51). Wprowadzenie do niego stanowi zachwyt uczniów nad pięknem Świątyni, która rzeczywiście musiała robić przeogromne wrażenie. Staje się to dla Jezusa okazją do zapowiedzenia zburzenia tych cudownych budowli oraz mowy o końcu czasów. Dziś słyszymy tylko początek, opisujący prześladowanie uczniów. Wydarzenia te są przedstawione jako konieczne i niezbędne, dla dobra samych uczniów oraz tych, którzy doświadczą ich świadectwa.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Koniec ziemskiego piękna: Przyjdzie czas, kiedy z tego, na co patrzycie, nie zostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony.

Dobra okazja: Będzie to dla was sposobność do składania świadectwa.

Szczęśliwy koniec: Ale włos z głowy wam nie zginie. Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie.

 

LINKI


Ale włos z głowy wam nie zginie. Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie (Łk 21,18-19).

Łk 12,7: U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli.  

Ps 41,2: Pan go ustrzeże, zachowa przy życiu, uczyni szczęśliwym na ziemi i nie wyda go wściekłości jego wrogów.  

Hbr 10,36: Potrzebujecie bowiem wytrwałości, abyście spełniając wolę Bożą, dostąpili obietnicy.  

Łk 8,15: W końcu ziarno w żyznej ziemi oznacza tych, którzy wysłuchawszy słowa sercem szlachetnym i dobrym, zatrzymują je i wydają owoc przez swą wytrwałość.  

Jk 1,3: Wiedzcie, że to, co wystawia waszą wiarę na próbę, rodzi wytrwałość.  

Rz 12,12: Weselcie się nadzieją! W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie wytrwali!  

Jk 5,7: Trwajcie więc cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik czeka wytrwale na cenny plon ziemi, dopóki nie spadnie deszcz wczesny i późny.

 

TRANSLATOR


Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie (Łk 21,19).

Grecki czasownik ktaomai to dosłownie: zdobyć, osiągnąć, posiadać.

 

JESZCZE O EWANGELII


Czas próby. Dzisiejsza Ewangelia, podsumowuje wszystko, o czym wspomina pierwsze i drugie czytanie i dodaje jeden ważny aspekt końca świata. Zanim dobro ostatecznie zwycięży, zostanie ono poddane próbie. Czas ostateczny to czas, w którym mnożyć się będą fałszywi prorocy podszywający się pod Chrystusa (Łk 21,8), a będący jego całkowitym przeciwieństwem (Anti-Christos, cf. 1J 2,18) Będą przekonywać: Ja jestem, nadszedł czas – czy pozostaniemy wierni Panu?

Czas świadków. Czas poprzedzający sąd to czas wielkiego prześladowania uczniów Jezusa. „Wydadzą was do synagog i do więzień oraz z powodu mojego imienia wlec was będą do królów i namiestników” (21,12). Jak mówi Pan, będzie to dla nas sposobność do składania świadectwa (21,13). Greckie „świadectwo” (martyria) to przede wszystkim życie ucznia, wytrwałość, z jaką znosi on nieszczęścia i prześladowania. Stąd świadek par excellence  (gr. martys, łac. martyr) to męczennik, ten kto oddaje swoje życie dla Jezusa. Kto wytrwa w przeciwnościach nie tracąc zaufania do Pana, ocali swoje życie na wieki (Łk 21,19).

 

TWEETY



 

STO SŁÓW


Co jakiś czas, raczej regularnie ktoś próbuje znów przepowiedzieć datę końca świata. Trudno nam żyć w nieznajomości tego szczególnego momentu, wolelibyśmy wiedzieć wcześniej. Z drugiej strony także kataklizmy i prześladowania, o który wciąż słyszymy, potwierdzają, że apokalipsa w wielu wymiarach praktycznie już dzieje się wokół nas.

Rzeczywiście przyjdzie dzień “palący jak piec”, który spali wszystko to, co jest tylko budowlą ludzkiej pychy. Bylejakość i obojętność nie przetrwa tego dnia.

Dzisiejsze Słowo mówi nam jednak z mocą, że Bóg przychodzi w naszej z pozoru zwykłej codzienności, a przez wierność misji, którą nam powierzył przygotujemy się najlepiej na jego ostateczne przyjście. Jak poleca nam św. Paweł: “pracować ze spokojem” to żyć swoim własnym życiem (może szarym i przeciętnym), przyjąć zmaganie każdego poranka, nie uciekać od krzyża.

Dlatego zamiast zajmować się szukaniem dat i przepowiadaniem przyszłości, lepiej traktować każdy czas jako ostateczny, każdy dzień jak ostatni. Żyć w takiej nieustannej gotowości może tylko święty, ten, kto jest pełen Ducha Świętego. Oto prawdziwa wytrwałość, która ocala życie.

 

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXXII zwykła C

Usłyszymy dziś obietnicę nowego życia, nie mniej realnego niż to, które znamy z codzienności. Jeśli kochamy mocą Boga, już jesteśmy nieśmiertelni

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XXXII NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLEKTA: modlimy się o to, by Wszechmogący i miłosierny Bóg, oddalił od nas łaskawie wszelkie przeciwności, abyśmy wolni od niebezpieczeństw duszy i ciała, mogli swobodnie pełnić Jego służbę • KOLOR: zielony  • CZYTANIA: 2 Mch 7, 1-2. 9-14; Ps 17 (16), 1. 5-6. 8 i 15 (R.: por. 16b); 2 Tes 2, 16 – 3, 5; Ap 1, 5-6; Łk 20, 27-38 lub Łk 20, 34-38;

 

• CHMURA SŁOWA •chmura

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiej Księgi Machabejskiej

(2 Mch 7,1-2.9-14)

Zdarzyło się, że siedmiu braci razem z matką zostało schwytanych. Bito ich biczami i rzemieniami, gdyż król chciał ich zmusić, aby skosztowali wieprzowiny zakazanej przez Prawo. Jeden z nich, przemawiając w imieniu wszystkich, tak powiedział: O co pragniesz zapytać i czego dowiedzieć się od nas? Jesteśmy bowiem gotowi raczej zginąć, aniżeli przekroczyć ojczyste prawa. W chwili, gdy oddawał ostatnie tchnienie, powiedział: Ty, zbrodniarzu, odbierasz nam to obecne życie. Król świata jednak nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego. Po nim był męczony trzeci. Na żądanie natychmiast wysunął język, a ręce wyciągnął bez obawy i mężnie powiedział: Od Nieba je otrzymałem, ale dla Jego praw nimi gardzę, a spodziewam się, że od Niego ponownie je otrzymam. Nawet sam król i całe jego otoczenie zdumiewało się odwagą młodzieńca, jak za nic miał cierpienia. Gdy ten już zakończył życie, takim samym katuszom poddano czwartego. Konając tak powiedział: Lepiej jest nam, którzy giniemy z ludzkich rąk, w Bogu pokładać nadzieję, że znów przez Niego będziemy wskrzeszeni. Dla ciebie bowiem nie ma wskrzeszenia do życia.

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Będziemy wskrzeszeni 2 Mch 7, 1-2. 9-14

To zachęta na każdy czas, zachęta do bycia wiernym w szczegółach temu, co dał nam Bóg

KSIĘGA: II KSIĘGA MACHABEJSKA • GDZIE: w Jerozolimie CZAS POWSTANIA: ok. 130-125 r. przed Chr. JĘZYK: grecki


KSIĘGI MACHABEJSKIE • Dla Żydów nie były częścią kanonu pism świętych, dlatego zaliczane są do tzw. ksiąg deuterokanonicznych. Opowiadają one dzieje walk powstańczych przeciwko Seleucydom, walk o wolność religijną i polityczną. Tytuł pochodzi od przydomka “Machabeusz” (młot), należącego do pierwszego głównego bohatera tych historii (zob. 1Mch 2,4). Autor przedstawia wszystkie wydarzenia historii, zarówno zwycięstwa jak i porażki, jako Bożą interwencję i działanie dla dobra swojego ludu. Druga księga nie jest po prostu kontynuacją pierwszej. Częściowo jest nawet wobec niej paralelna (1Mch 1-7), bo podejmuje opis wydarzeń wcześniejszych, z końcówki panowania Seleukosa IV, lecz jedynie do upadku Nikanora (160 r. przed Chr.).

JUDAIZM PRZEŁOMU • Księgi Machabejskie mają dla nas ogromne znaczenie, gdyż ukazują nam wierzenia judaizmu z przełomu epok, bardzo już bliskiego czasom Jezusa i rodzącego się Kościoła. Wiara w zmartwychwstanie umarłych, odpłatę po śmierci, modlitwa za zmarłych, wartość męczeństwa, wstawiennictwo świętych – to punkty, które nie są tak jeszcze jasne we wcześniejszych etapach rozwoju judaizmu, a przez to nie wprost obecne w innych księgach Starego Testamentu. Z tego względu te teksty od początku zyskały ogromną wartość w Kościele.

ZANIM USŁYSZYSZ • Dzisiejszy fragment to historia siedmiu braci i ich matki, którzy podczas prześladowania w bohaterski sposób oddają życie i za nic mają groźby i cierpienia. Wydaje się, że to przesada: gotowość pójścia nawet na śmierć za drobiazg, którym jest niejedzenie wieprzowiny. Autor przedstawia jednak tą historię jako zachętę na każdy czas, zachętę do bycia wiernym w szczegółach temu, co dał nam Bóg. Jedynym oparciem i wieczną odpłatą jest zmartwychwstanie. Rozwinięta zostaje w ten sposób teologia męczeństwa i zmartwychwstania sprawiedliwych.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wiem, w co wierzę: W chwili, gdy oddawał ostatnie tchnienie, powiedział: «Ty, zbrodniarzu, odbierasz nam to obecne życie. Król świata jednak nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego».

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Ci którzy tracą swoje życie dla Boga i dla jego prawa, odzyskają je z powrotem w wieczności. I nie będzie to już ponury żywot prowadzony w formie cieni, to będzie prawdziwe życie „z krwi i kości”, bo Księga Machabejska wierzy w zmartwychwstanie ciała i pełną chwały nieśmiertelność (1 Mch 7,11). A co z tymi, którzy w tym świecie wystawiali na próbę Bożą cierpliwość, grzeszyli i nakłaniali innych do grzechu, próbowali walczyć z Bogiem i jego prawami? Dla nich, jak mówi w ostatnich wersetach pierwszego czytania Księga Machabejska, nie ma wskrzeszania do życia (1 Mch 7,14). Życie tych ostatnich po śmierci przypominać będzie to, które prowadzili przed śmiercią – będzie pełne bólu, nienawiści i rozpaczy, które tym razem obrócą się przeciw nim.

 

CZY WIESZ ŻE…


Wizja życia po śmierci w Grecji. Starożytni Grecy wierzyli, że śmierć jest tak naturalna jak narodziny, pierwsze pójście do szkoły, praca i sen, któregoś dnia pogodnie zamknie oczy każdemu z nas. Równocześnie jednak życie rozpoczynające się po drugiej stronie dalekie było od tej sielanki. Królestwo umarłych raczej nie napawa otuchą, to ponury obraz duchów i szkieletów zaludniających podziemia świata, wiodących szary i smutny żywot, cierpiących głód i pragnienie, stąd ofiary składane przez bliskich. Jeśli dodać to tego Styks i rzekę zapomnienia z której piją dusze, nieskończoność tego stanu i niemożność uwolnienia się z krainy zmarłych, mamy oto całość ponurego obrazu malowanego przez mitologię i popularne wierzenia. Filozofowie oczywiście gardzili tym prymitywnym obrazem, Platon podkreślał nieśmiertelność duszy, ale nie były to poglądy popularne wśród zwykłych ludzi. Filozofia ani religia nie łagodziły lęku przed niewiadomą śmierci, ku której pozostawało tylko kroczyć z desperacką odwagą.

 

Życie po śmierci i biblijny Izrael. Co ciekawe przez długi czas podobne pojęcie o śmierci dominowało w biblijnym Izraelu, który krainę po drugiej stronie życia przedstawiał jako Szeol, miejsce podobne do grobu, w którym duszę prowadzą swoje smutne życie, w którym nie chwali się ani nie ogląda Boga (por. Ez 31,17; Iz 38,10.18; Koh 9,5.10). Późno, bo dopiero od IV w. przed Chrystusem w Biblii zaczynają pojawiać się teksty świadczące o wierze w prawdziwe życie po śmierci i w zmartwychwstanie (por. Iz 25,8). Katalizatorem dla tej idei są niespokojne czasy w których upadają i powstają wciąż nowe imperia helleńskie, rodzi się apokaliptyka, a ludzie coraz częściej szukają wytłumaczenia tego co się dzieje na ziemi w porządku zapisanym w niebie. Kiedy cierpienia i prześladowania z powodu wiary dotykają Izrael w czasach Machabeuszy pytanie powraca ze szczególną mocą: czy to sprawiedliwe aby wspólna otchłań pochłaniała bezpowrotnie złych i dobrych, znacząc w ten sposób koniec ich życia? Księga Daniela (12,1-3) i Księgi Machabejskie odpowiadają jasno – nie.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 17,1.5-6.8.15)

REFREN: Gdy zmartwychwstanę, będę widział Boga

Rozważ, Panie, moją słuszną sprawę, usłysz moje wołanie, wysłuchaj modlitwy moich warg nieobłudnych. Moje kroki mocno trzymały się Twoich ścieżek, nie zachwiały się moje stopy. Wołam do Ciebie, bo Ty mnie, Boże, wysłuchasz; nakłoń ku mnie Twe ucho, usłysz moje słowo. Strzeż mnie jak źrenicy oka, skryj mnie w cieniu Twych skrzydeł. A ja w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze, ze snu powstając nasycę się Twym widokiem.

[01][02]

PSALM

Gdy powstanę Ps 17 (16), 1. 5-6. 8 i 15

W wierze Izraela rodzi się przekonanie o ostatecznej nadziei i spełnieniu obietnic

PSALM 17AUTOR: Dawid • CZAS POWSTANIA: trudny do określenia


WOŁANIE O SPRAWIEDLIWOŚĆ • Psalm 17 to psalm błagania, albo dokładniej modlitwy (to pierwszy psalm w psałterzu nazwany wprost w ten sposób: modlitwa Dawida). Psalmista jest w niebezpieczeństwie i dlatego woła do Boga o ratunek i opiekę w obliczu złości i pychy swoich przeciwników. Poruszająca jest bezpośredniość i intensywność jego prośby. Nie tylko prosi on, ale tłumaczy dlaczego Bóg wręcz powinien mu odpowiedzieć. Jest gotowy bronić zdecydowanie swej niewinności, a nawet poddać się Bożemu badaniu.

GDY POWSTANĘ • Psalm został wybrany do dzisiejszej liturgii Słowa, gdyż ostatni jego werset zdaje się zapowiadać, na razie jeszcze w sposób zawoalowany, zmartwychwstanie. Z czasem to przekonanie zyska na sile w wierze Izraela (por. Iz 26,19; Dn 12,2). Zobaczyć Oblicze Boga to bardzo mocny obraz, cudowna obietnica. Szczególny przywilej Mojżesza (por. Pwt 34,10; Lb 12,8), który widział Boga nie tylko we śnie, ale przechadzającego się, staje się z czasem zapowiedzią czasów ostatecznych, kiedy ujrzymy Go twarzą w twarz (por. Mt 5,8; Ap 22,4; 1J 3,2).

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Nadzieja się spełni: Ja zaś w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze, powstając ze snu nasycę się Twoim widokiem.

 

LINKI


Ja zaś w sprawiedliwości ujrzę Twe oblicze, powstając ze snu nasycę się Twoim widokiem (Ps 17,15).

Ps 16,11: Ukażesz mi ścieżkę życia, pełnię radości u Ciebie, rozkosze na wieki po Twojej prawicy.  

Hi 19,26: Potem me szczątki skórą odzieje, i ciałem swym Boga zobaczę.  

Iz 26,19: Ożyją Twoi umarli, zmartwychwstaną ich trupy, obudzą się i krzykną z radości spoczywający w prochu, bo rosa Twoja jest rosą światłości, a ziemia wyda cienie zmarłych.  

Dn 12,2: Wielu zaś, co posnęli w prochu ziemi, zbudzi się: jedni do wiecznego życia, drudzy ku hańbie, ku wiecznej odrazie.  

Mt 27,52: Groby się otworzyły i wiele ciał Świętych, którzy umarli, powstało.  

1J 3,2: Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego listu do Tesaloniczan

(2 Tes 2,16-3,5)

Sam Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i przez łaskę udzielił nam nie kończącego się pocieszenia i dobrej nadziei, niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we wszelkim czynie i dobrej mowie! Poza tym, bracia, módlcie się za nas, aby słowo Pańskie rozszerzało się i rozsławiło, podobnie jak jest pośród was, abyśmy byli wybawieni od ludzi przewrotnych i złych, albowiem nie wszyscy mają wiarę. Wierny jest Pan, który umocni was i ustrzeże od złego. Co do was, ufamy w Panu, że to, co nakazujemy, czynicie i będziecie czynić. Niechaj Pan skieruje serca wasze ku miłości Bożej i cierpliwości Chrystusowej!

Oto słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Ku miłości Boga i cierpliwości Chrystusa 2 Tes 2,16-3,5
Wytrwałość w trudnościach jest dziełem Bożej łaski i owocem modlitwy

DRUGI LIST DO TESALONICZAN NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt • DATA: ok. 51-52 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Tesalonice


JEDNO Z NAJSTARSZYCH PISM NOWEGO TESTAMENTU • Drugi List do Tesaloniczan pod wieloma względami bardzo przypomina ten pierwszy (uważany za najstarsze pismo Nowego Testamentu). Dlatego można sądzić, że został napisany krótko po nim (być może pół roku albo rok). Najprawdopodobniej podczas pisania tych listów, od końca 50 do połowy 52 roku, Paweł przez około półtora roku ewangelizował w Koryncie (zob. Dz 18,1-18).

KONTEKST • Wydaje się, że w międzyczasie sytuacja tamtejszego Kościoła nie zmieniła się zbytnio. Dlatego to Paweł porusza podobne tematy jak w pierwszym liście: dodaje odwagi prześladowanym (1,4-10), pragnie poprawić nieporozumienia co do powtórnego przyjścia Pana (2,1-12) oraz zachęca do wytrwałości i spokojnej pracy na własne utrzymanie (2,13-3,15). Tak jak w pierwszym liście głównym tematem jest tu zatem eschatologia. Można powiedzieć, że oba listy wzajemnie dobrze się uzupełniają.

ZANIM USŁYSZYSZ • Zachęta Pawła od wytrwałości wobec prześladowań i nie tracenia nadziei w trudnościach nie jest nigdy pustym morałem narzuconym z góry wymaganiem. Punktem wyjścia zawsze jest osobiste doświadczenie miłości Boga. To całkowicie zmienia perspektywę i daje prawdziwie pocieszenie. Paweł przypomina także, że sam przeżywa trudności w misji, którą powierzył mu Pan i dlatego tak samo potrzebuje wsparcia innych i łaski Boga. Paweł zanosi tutaj do Boga „modlitwę-życzenie”. Jest to prośba skierowana do Boga, która wyraża pragnienie tego, który się modli wobec danej osoby. Mimo, że nie jest ona skierowana bezpośrednio do Boga, pełni rolę modlitwy.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Pocieszenie i nadzieja dla wszystkich: Sam zaś Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i przez łaskę udzielił nam nie kończącego się pocieszenia i dobrej nadziei, niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we wszelkim czynie i dobrej mowie!

 

LINKI


Sam zaś Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i przez łaskę udzielił nam nie kończącego się pocieszenia i dobrej nadziei, niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we wszelkim czynie i dobrej mowie! (2Tes 2,16-17)

J 3,16: Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.  

1P 1,3: Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei…

Rz 5,8: Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdyśmy byli jeszcze grzesznikami.

 

TRANSLATOR


Niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we wszelkim czynie i dobrej mowie! (2Tes 2,17)

Przymiotnik dobry odnosi się raczej do zarówno do czynu jak i słowa. W takim raize lepiej: we wszelkim dobrym czynie i słowie.

Poza tym, bracia, módlcie się za nas, aby słowo Pańskie rozszerzało się i rozsławiło, podobnie jak jest pośród was (2Tes 3,1).

Dosłownie: aby biegło (czyli rozprzestrzeniało się szybko, por. Ps 147,15)

Niechaj Pan skieruje serca wasze ku miłości Bożejcierpliwości Chrystusowej! (2Tes 3,5)

Biorąc pod uwagę kontekst i użycie w innych pismach pawłowych 2 dopełniacze (BożejChrystusowej) są raczej podmiotowe, to znaczy, że wyrażają sprawcę czynności: miłość Boga względem Tesaloniczan oraz cierpliwość, na wzór cierpliwości Chrystusa.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Życie w Królestwie to nie tylko życie przyszłe, które objawi się w czasie zmartwychwstania. Paweł daje do zrozumienia wspólnocie w Tesalonice, że już dziś Pan strzeże ich i chroni przed wszelkim złem. Już dziś spoczywają bezpiecznie w jego rękach. Już dziś mają w sobie “wieczne pocieszenie”, którym jest prawda o oczekującej ich rzeczywistości nieba. Chrześcijańskie “teraz” to jednak nie czas pasywnego oczekiwania na przyjście Pana. Słowo Chrystusa musi “biec” w chwale; ma dotrzeć do tych, którzy są dalecy od zbawienia. Niebo i zmartwychwstanie są Bożym planem dla całej ludzkości. Czy możemy egoistycznie zarezerwować je dla siebie?

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 20,27-38)

Podeszło do Jezusa kilku saduceuszów, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zagadnęli Go w ten sposób: Nauczycielu, Mojżesz tak nam przepisał: Jeśli umrze czyjś brat, który miał żonę, a był bezdzietny, niech jego brat weźmie wdowę i niech wzbudzi potomstwo swemu bratu. Otóż było siedmiu braci. Pierwszy wziął żonę i umarł bezdzietnie. Wziął ją drugi, a potem trzeci, i tak wszyscy pomarli, nie zostawiwszy dzieci. W końcu umarła ta kobieta. Przy zmartwychwstaniu więc którego z nich będzie żoną? Wszyscy siedmiu bowiem mieli ją za żonę. Jezus im odpowiedział: Dzieci tego świata żenią się i za mąż wychodzą. Lecz ci, którzy uznani zostaną za godnych udziału w świecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będą, ani za mąż wychodzić. Już bowiem umrzeć nie mogą, gdyż są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc uczestnikami zmartwychwstania. A że umarli zmartwychwstają, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa "O krzaku", gdy Pana nazywa Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. Bóg nie jest (Bogiem) umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją.

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Będą uczestnikami zmartwychwstania Łk 20,27-38

Życia po śmierci nie da się opisać ziemskimi kategoriami. Jezus wskazuje czym będzie przyszłe życie.

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: dyskusja • MIEJSCE: Świątynia w Jerozolimie • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, saduceusze


EWANGELIA MIŁOSIERDZIA • O Łukaszu mówi się, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad grzesznikami i chorymi. Przypomnijmy, Łukasz – lekarz z Antiochii Syryjskiej –  był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Swoją Ewangelię adresuje do chrześcijan pochodzenia pogańskiego.

W JEROZOLIMIE • To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) był ciągle ku niej skierowany. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) było przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach. Jezus w 19 rozdziale dotarł do kresu swojej wędrówki. Teraz, zanim jeszcze Jego misja osiągnie swój moment kulminacyjny (rozdz. 22-24), naucza w Świątyni Jerozolimskiej (rozdz. 20-21). W tych końcowych rozdziałach są niejako przypomniane główne tematy nauczania Jezusa.

ZANIM USŁYSZYSZ • Pośród tych głównych tematów jest także kwestia zmartwychwstania. Wiara w nie stopniowo ewoluowała w Izraelu. Tak jak i w innych sprawach, Pan Bóg powoli prowadził swój lud do przyjęcia tego, co na początku było trudne do zrozumienia. Saduceusze wierzyli tylko w to, co wprost przekazane w Pięcioksięgu. Dlatego, między innymi, odrzucali zmartwychwstanie, wiedząc, że nie ma nigdzie konkretnie o nim mowy. To jest ich przekonanie, gdy zastawiają pułapkę logiczną na Jezusa. Sam Jezus zaś, w odpowiedzi, wskazuje na to, że nawet już Pięcioksięgu jest mowa o zmartwychwstaniu, a sposób rozumowania saduceuszy jest błędny, bo zbyt przyziemny w interpretowaniu tego, co pozaziemskie.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Żywy Bóg to żywy człowiek: Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją.

 

LINKI


Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją (Łk 20,38).

Rz 14,7-8: Nikt zaś z nas nie żyje dla siebie i nikt nie umiera dla siebie: jeżeli bowiem żyjemy, żyjemy dla Pana; jeżeli zaś umieramy, umieramy dla Pana. I w życiu więc i w śmierci należymy do Pana.

Rz 6,11: Tak i wy rozumiejcie, że umarliście dla grzechu, żyjecie zaś dla Boga w Chrystusie Jezusie.  

2Kor 5,15: A właśnie za wszystkich umarł Chrystus po to, aby ci, co żyją, już nie żyli dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał.

 

JESZCZE O EWANGELII


Jak wyglądać będzie przyszłe życie? – tak w skrócie można by przetłumaczyć pytanie zadane Jezusowi przez faryzeuszy. Czy będą obowiązywały nasze ziemskie prawa, czy wciąż będą tam działać nasze więzi rodzinne, czy przetrwają tam nasze relacje i miłości? Jezus zwraca uwagę na fakt, że nasze życie po życiu będzie absolutnie różne od tego, które prowadzimy teraz (Łk 20:35; cf. 1 Kor 15:50).

Bez małżeństwa i rodziny. Nie  będzie instytucji małżeństwa, która należy do porządku tego świata. Małżeństwo w starożytności służyło przede wszystkim wydaniu na świat potomstwa. Cała rodzina w szerokim znaczeniu tego słowa była małym zakładem produkcyjnym zapewniającym swym członkom utrzymanie i bezpieczeństwo. W rzeczywistości Królestwa wszyscy mają życie, nie cierpią już głodu, pragnienia i nie mają materialnych potrzeb. A zatem małżeństwo i rodzina nie będą tam już potrzebne.

Tylko miłość. Człowiek będzie tam równy aniołom, nie tyle poprzez naturę, co poprzez fakt oglądania Boga. Będziemy dziećmi Bożymi, częścią rodziny samego Boga, którego miłość przekracza wszelką ludzką miłość. Nie znaczy to, że nasze ludzkie miłości i relacje nie znajdą się w rzeczywistości Królestwa. Jak zapewnia św. Paweł, tylko miłość jest w stanie trwać w niebie. Chodzi jednak o miłość szczególną: miłość na wzór Chrystusa, którą odważyliśmy się kochać naszych bliskich (1 Kor 13,8-13).

 

CZY WIESZ ŻE…


Lewirat. Kontrowersja, która powstaje w dzisiejszej Ewangelii wynika z prawa lewiratu, będącego częścią prawa małżeńskiego praktykowanego w wielu starożytnych kulturach Wschodu. Polega na tym, że brat bierze za swoją żonę wdowę po zmarłym (zob. Pwt 25,5). Prawo takie dawało ekonomiczną i społeczną opiekę wdowom w społeczeństwach, w których kobiety nie mogły wykonywać pracy zarobkowej.

 

TWEETY



 

STO SŁÓW


Listopad rozpoczął się dla nas jak co roku Uroczystością Wszystkich Świętych oraz wspomnieniem liturgicznym wszystkich wiernych zmarłych. Te dni przypominają nam o tych, którzy już odeszli, a przez to pomagają postawić sobie na nowo fundamentalne pytania o sens i kierunek naszego życia. Koniec roku liturgicznego, a później niedaleki także kalendarzowego przypominają, że czas nieuchronnie leci. Jesienny klimat, coraz krótsze dni, brak słońca również nie pozwalają nam pozostać w iluzji sielankowej rzeczywistości, którą być może o innej porze roku dużo łatwiej jest sobie stworzyć…

Dzisiejsze czytania udzielają nam odpowiedzi, ukazują nam znów chrześcijańską perspektywę życia wiecznego, życia bez końca. Nie wiemy o tej nowej formie życia zbyt wiele, ale Słowo zapewnia nas, że to, co dziś przeczuwamy wiarą nie jest mniej realne niż nasze codzienne życie. Doświadczenie Boga dziś, Jego zwycięskiej mocy, która pokonała śmierć w nas (grzech, egoizm, życie dla siebie) daje nadzieję na wieczność. Ostateczna odpowiedź należy do Boga. Została już wypowiedziana w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, a spełni się ostatecznie na końcu czasów. Jeśli kochamy mocą Boga, już jesteśmy nieśmiertelni.

 

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >