Jutro Niedziela – I adwentu A

Okres Adwentu nie jest tylko oczekiwaniem na święta Bożego Narodzenia. Zanim zajmiemy się przygotowaniem do nich, po pierwsze w liturgii Kościoła słyszymy mocną zachętę to trwania w gotowości na ostateczne przyjście Chrystusa na końcu czasów

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


I NIEDZIELA ADWENTU A • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, by sprawił, abyśmy przez dobre uczynki przygotowali się na spotkanie przychodzącego Chrystusa, a w dniu sądu, zaliczeni do Jego wybranych, mogli posiąść Królestwo niebieskie  • CZYTANIA: Księga Izajasza 2, 1-5, Psalm 1-2. 4-5. 6-7. 8-9, List do Rzymian 13, 11-14, Ewangelia wg św. Mateusza 24, 37-44

 

CHMURA SŁÓW

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 2, 1-5)

Widzenie Izajasza, syna Amosa, dotyczące Judy i Jerozolimy: Stanie się na końcu czasów, że góra świątyni Pana stanie mocno na wierzchu gór i wystrzeli ponad pagórki. Wszystkie narody do niej popłyną, mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na Górę Pana do świątyni Boga Jakuba! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pana z Jeruzalem». On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. Chodźcie, domu Jakuba, postępujmy w światłości Pana!

Oto słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Na koniec pokój Iz 2, 1-5

To Jezus wypełnia to proroctwo. On staje się żywą Świątynią, która gromadzi wszystkich i tworzy pokój

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Izajasz • CZAS POWSTANIA:  II poł. VIII w. przed Chr. • KTO MÓWI: Izajasz • ADRESACI: Juda  • KATEGORIA: mowa prorocka


TRZY KSIĘGI, TRZY EPOKI • Księga Izajasza to jedna z najdłuższych ksiąg Starego Testamentu, składa się z 66 rozdziałów. Dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania. Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia • Pierwsza część (Iz 1-39) dotyczy Izraela przed wygnaniem za czasów panowania bezbożnego króla Achaza (735-715 r. przed Chr.) oraz jego syna, wiernego reformatora Ezechiasza (715-698 r. przed Chr.). Jej autorem jest tzw. Pierwszy Izajasz (Proto-Izajasz), działający w latach 740-701 r. przed Chr. Podkreśla on Świętość Boga działającego w historii • Część druga (Iz 40-55) skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu. Jej autorem jest Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz), prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza. Głosi on radykalny monoteizm oraz przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe • Trzecia część (Iz 56-66) powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

KONTEKST • Pierwsza część księgi Proto-Izajasza (rozdz. 1-6) zwana jest często “Księgą gróźb”, ze względu na to, że zawarte w niej mowy są często ostrymi upomnieniami i ostrzeżeniami. Mało tu charakteryzujących pozostałe części pocieszeń. Izajasz to nie tylko prorok, ale i utalentowany pisarz: stosuje wiele rodzajów literackich, w których odwołuje się do pięknych obrazów i żywych opisów.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy dziś proroctwo o końcu czasów. Jedną z charakterystyk tych czasów, podaną przez Izajasza, będzie nawrócenie pogan (a Świątynia stanie się niejako centrum świata), a drugą: absolutny pokój (taki, w którym zniszczona zostanie nawet wszelka broń). Ten fragment znajdziemy też praktycznie powtórzony u proroka Micheasza (4,1-3). Niektórzy twierdzą, że do tego właśnie proroctwa nawiąże Jezus, mówiąc o tym, że musi zostać wywyższony nad ziemię, by przyciągnąć wszystkich do siebie (por. J 12,32). Zrealizuje to na krzyżu. Rzeczywiście to On staje się dla nas Świątynią, która gromadzi wszystkich.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Będzie pokój: On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny.

 

LINKI


On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny (Iz 2,4).

Zch 9,10: On zniszczy rydwany w Efraimie i konie w Jeruzalem, łuk wojenny strzaska w kawałki, pokój ludom obwieści. Jego władztwo sięgać będzie od morza do morza, od brzegów Rzeki aż po krańce ziemi.  

Ps 46,9: On uśmierza wojny aż po krańce ziemi, On kruszy łuki, łamie włócznie, tarcze pali w ogniu.  

Iz 9,5: Bo każdy but pieszego żołnierza, każdy płaszcz zbroczony krwią, pójdą na spalenie, na pastwę ognia.  

Iz 11,6: Wtedy wilk zamieszka wraz z barankiem, pantera z koźlęciem razem leżeć będą, cielę i lew paść się będą społem i mały chłopiec będzie je poganiał.  

Ef 2,14: On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Święto Namiotów. Przepowiednia syjońska wyrasta być może z atmosfery Święta Namiotów, kiedy do Jerozolimy, na Syjon, napływała rzeka pielgrzymów. Być może prorok patrząc na nią otrzymuje od Pana wizję dotyczącą końca czasów.

Boży ludzie. Syjon rozrasta się, wyrasta ponad inne święte góry, na których starożytni czcili swoich bogów, i otwiera się nie tylko dla pielgrzymów z Izraela, lecz napływają do niego ludy z całego świata. Prorok opisuje ich najpierw jako gojim, to klasyczne określenie pogan, aby po chwili opisać je tak, jak opisuje się naród wybrany (am). Ludy pogańskie stają się Bożym ludem, pociągnięte słowem i światłem wychodzącym z Syjonu.

Mesjasz. W wizji prorockiej Bóg obdarza ludzkość pokojem, włócznie i miecze zostają przekute na pługi i narzędzia do winobrania. Wizja Izajaszowa wypełni się w Chrystusie, który przyjdzie jako światłość świata (Łk 2,32) i Książę Pokoju (Iz 9,5). W Nim Syjon otworzy się na ludzi wszystkich kultur, religii i ras. Ci, którzy do tej pory nazywani byli poganami, staną się ludem Pana (Ef 2,19).

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 122 (121), 1-2. 4-5. 6-7. 8-9)

REFREN: Idźmy z radością na spotkanie Pana.

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pana». Już stoją nasze stopy w twoich bramach, Jeruzalem.

Tam wstępują pokolenia Pańskie, aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana. Tam ustawiono trony sędziowskie, trony domu Dawida.

Proście o pokój dla Jeruzalem: Niech żyją w pokoju, którzy cię miłują. Niech pokój panuje w twych murach, a pomyślność w twoich pałacach.

Ze względu na braci moich i przyjaciół będę wołał: «Pokój z tobą». Ze względu na dom Pana, Boga naszego, modlę się o dobro dla ciebie.

[01][02]

 

PSALM

Idźmy na radosne spotkanie •  Ps 122 (121), 1-2. 4-5
Użyjemy dokładnie tego samego psalmu, co tydzień temu. Mówi on o radosnym zakończeniu pielgrzymki, przygotowuje nas na radość ostatecznego spotkania z Chrystusem

PSALM 122 • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


PSALMY STOPNIPsalm 122 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych (Ps 120-134). Są one określone mianem Pieśni stopni, czy Pieśni kroków, ponieważ były śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świąt żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni) albo jako liturgiczna modlitwa przy wejściu już do samej Świątyni.

ŚWIĘTE MIASTO • Możemy sobie wyobrazić pielgrzyma, który już przybył do Świętego Miasta, jego oczekiwanie się spełniło, jego trud się skończył, daleki obraz stał się rzeczywistością. Być może cieszy się on właśnie pierwszą chwilą, którą przeżywa w murach Bożej twierdzy. Dlatego nie dziwi fakt, że jego usta spontanicznie otwierają się: wargi wypowiadają modlitwę, język śpiewa dziękczynienie.

ADWENT • Psalm ten został on wybrany do dzisiejszej liturgii z powodu 2 motywów w nim zawartych: zaproszenia do radości ze spotkania z Panem oraz nawiązanie do tronów sędziowskich, ustawionych w Świątyni. Jedno i drugie przywodzi na myśl powtórne przyjście Chrystusa, o którym przypomina nam czas Adwentu.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Jest z czego się cieszyć: Uradowałem się, gdy mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pańskiego!»

 

LINKI


Uradowałem się, gdy mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pańskiego!» (Ps 122,1)

Iz 2,3: …mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie z Jeruzalem». 

Ps 42,4: Gdy wspominam o tym, rozrzewnia się dusza moja we mnie, ponieważ wstępowałem do przedziwnego namiotu, do domu Bożego, wśród głosów radości i dziękczynienia w świątecznym orszaku. 

Zch 8,21: Mieszkańcy jednego miasta, idąc do drugiego, będą mówili: Pójdźmy zjednać przychylność Pana i szukać Pana Zastępów! i ja idę także». 

Ps 84,2: Dusza moja pragnie i tęskni do przedsieni Pańskich. Moje serce i ciało radośnie wołają do Boga żywego.  

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

(Rz 13, 11-14)

Bracia: Rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla was godzina powstania ze snu. Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas niż wtedy, gdyśmy uwierzyli. Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła. Żyjmy przyzwoicie jak w jasny dzień: nie w hulankach i pijatykach, nie w rozpuście i wyuzdaniu, nie w kłótni i zazdrości. Ale przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie troszczcie się zbytnio o ciało, dogadzając żądzom.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Najlepszy moment Rz 13, 11-14

Każdy moment jest odpowiedni na Twoje nawrócenie, a najlepszy właśnie ten!

KSIĘGA: List do Rzymian • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt • DATA: 57-58 r. • ADRESACI: mieszkańcy Rzymu


LIST DO STOLICY • List do Rzymian bardzo często powraca w niedzielnej Liturgii Słowa. Nic dziwnego: to jedno z najdojrzalszych pism Pawła. Pierwszym, pragmatycznym celem listu było zapewnienie sobie wsparcia ze strony wspólnoty w planowanej przez Pawła podróży misyjnej do Hiszpanii (>> Rz 15,23-24). Jednak zakres treści poruszonych w liście jest szerszy: Paweł głosi Rzymianom ewangelię. Pisze do wspólnoty znajdującej się w stolicy imperium, w sercu antycznego świata. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła ewangelii o usprawiedliwieniu z wiary w Chrystusa i o tym, że Chrystus jest drogą zbawienia i dla Żydów, i dla pogan. Paweł nie zna jeszcze osobiście tej wspólnoty, ani jej samemu nie założył, odwiedzi ją dopiero później.

KONTEKST • Znajdujemy się w końcowej, praktycznej części Listu do Rzymian (12,1-15,13), w której dominują konkretne wskazówki i zachęty do życia chrześcijańskiego. Paweł w dwunastym rozdziale zachęcał • do pokory i służby (12,3-8) – aby każdy jak najlepiej wykonywał obowiązki, do których został przeznaczony • do miłości bez obłudy wobec braci (12,9-13) • do miłości wobec nieprzyjaciół (12,14-21). Trzynasty rozdział rozpoczął się wezwaniem do posłuszeństwa władzy świeckiej (13,1-7).

ZANIM USŁYSZYSZ • Wszystkie powyższe zachęty i napomnienia Paweł podsumowuje w prosty sposób: wszystkie przykazania streszczają się w tym nakazie: Miłuj bliźniego swego jak siebie samego (13,9). Ta gotowość do miłości wynika między innymi ze świadomości bliskiego przyjścia Chrystusa i przemijalności własnego życia, o których usłyszymy dzisiaj.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Coraz bliżej: A zwłaszcza rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla was godzina powstania ze snu. Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas, niż wtedy, gdyśmy uwierzyli.

 

LINKI


A zwłaszcza rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla was godzina powstania ze snu. Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas, niż wtedy, gdyśmy uwierzyli (Rz 13,11).

1Kor 15,34: Ocknijcie się naprawdę i przestańcie grzeszyć! Są bowiem wśród was tacy, co nie uznają Boga. Ku waszemu zawstydzeniu to mówię.

1P 4,7: Wszystkich zaś koniec jest bliski. Bądźcie więc roztropni i trzeźwi, abyście się mogli modlić.  

Łk 21,28: A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie.  

Jk 5,8: Tak i wy bądźcie cierpliwi i umacniajcie serca wasze, bo przyjście Pana jest już bliskie.  

Mt 24,42: Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie.  

Mt 26,40: Potem przyszedł do uczniów i zastał ich śpiących. Rzekł więc do Piotra: «Tak, jednej godziny nie mogliście czuwać ze Mną?  

 

TRANSLATOR


A zwłaszcza rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla was godzina powstania ze snu. Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas, niż wtedy, gdyśmy uwierzyli (Rz 13,11).

Gr. kairos to czas odpowiedni, stosowny, wybrany. Określa on tutaj ten właśnie konkretny punkt w czasie, w którym Pan przechodzi.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Godzina. Tak jak Jezus miał swoją godzinę Krzyża i Zmartwychwstania, tak ma ją także chrześcijanin. Gr. hora (godzina) to czas rozlewającej się obficie łaski, którą trzeba wykorzystać. Całe życie chrześcijanina jest godziną powstania ze snu.

Sen. Sen przez starożytnych uznawany był za „brata śmierci”, stan, w którym człowiek poruszał się na granicy światów, życia i śmierci. Dla Pawła życie w grzechu przypomina sen, to życie toczące się w nocy, które ostatecznie sprowadza na człowieka śmierć. Powstać ze snu, znaczy zerwać z grzechem: z nadużywaniem alkoholu, z rozwiązłością, kłótniami i zazdrością.

Powstanie ze snu. Dla opisania powstania ze snu Paweł używa czasownika egeiro, którym opisuje się także zmartwychwstanie Pana. Żyć pełnią życia, żyć jak w jasny dzień, znaczy zatem żyć życiem zmartwychwstałym, które przynosi Jezus. To życie jest jego darem; to szata, w którą zostajemy przyobleczeni, jak marnotrawny syn z przypowieści (Łk 15,22).

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 24, 37-44)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Albowiem jak w czasie przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki, i nie spostrzegli się, że przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem Syna Człowieczego. Wtedy dwóch będzie w polu: jeden będzie wzięty, drugi zostawiony. Dwie będą mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, druga zostawiona. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie. A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o której porze nocy złodziej ma przyjść, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie».

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Zawsze gotowi Mt 24, 37-44

Jesteśmy umówieni. On na pewno przyjdzie!

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: po 70 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATER: Jezus • SŁUCHACZE: uczniowie


NOWY ROK •  Rozpoczynamy nowy rok liturgiczny. Jest to rok A. A to oznacza, że przed nami systematyczna lektura Ewangelii wg św. Mateusza.

EWANGELIA MATEUSZA • według tradycji uważana za najstarszą, do naszych czasów zachowała się jedynie w wersji greckiej. Według świadectw starożytnych w pierwotnej wersji była spisana w języku aramejskim. Jej autorem jest powołany przez Jezusa na ucznia celnik Lewi – Mateusz. Pierwotna wersja Ewangelii powstała w latach 64-67 podczas głoszenia Piotra i Pawła w Rzymie. Ewangelia adresowana była do chrześcijan pochodzenia żydowskiego. Jej grecka redakcja nastąpiła po roku 70. W nowej formie Ewangelia stanowić miała regułę i katechizm życia wspólnoty chrześcijańskiej.

NOWY MOJŻESZ • Jezus u Mateusza przedstawiony jest jako Nowy Mojżesz, Prawodawca, ustanawiający na Górze Błogosławieństw Prawo Królestwa Bożego. Na Jego przyjście wskazują licznie cytowane przez Mateusza  proroctwa Starego Testamentu. Stąd też podział Ewangelii (poza wstępem i epilogiem) odpowiada Pięcioksięgowi Mojżesza: • Księga pierwsza – Program królestwa (Mt 3-7)  • Księga druga: Przepowiadanie królestwa (Mt 8-10) • Księga trzecia: Tajemnice królestwa (Mt 11,1-13,52) • Księga czwarta: Kościół jako zaczątek królestwa (Mt 13,53-18,35) • Księga piąta: Wypełnianie się królestwa (Mt 19-25).

ZANIM USŁYSZYSZ • Czytany dziś przez nas fragment to część bezpośrednio poprzedzająca pojmanie i mękę Jezusa (rozdz. 26-27). Całe dwa rozdziały (24-25) to mowy i przypowieści mówiące o zniszczeniu Świątyni w Jerozolimie, powtórnym przyjściu Chrystusa oraz wynikającej z tego potrzebie czujności, bycia zawsze gotowym. Mówi nam On dzisiaj, że paradoksalnie jedyną rzeczą, którą wiemy o powtórnym Jego przyjściu, jest to, że nie wiemy, kiedy ono dokładnie nastąpi. To właśnie ma nas niejako przymuszać do nieustannej, ciągłej gotowości.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Zawsze gotowi: Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie.

 

LINKI


Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie (Mt 24,44).

Mt 24,27: Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego. 

Mt 25,10: Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto. 

Ap 19,7: Weselmy się i radujmy, i dajmy Mu chwałę, bo nadeszły Gody Baranka, a Jego Małżonka się przystroiła. 

Ap 3,2-3: Stań się czujnym i umocnij resztę, która miała umrzeć, bo nie znalazłem twych czynów doskonałymi wobec mego Boga.  Pamiętaj więc, jak wziąłeś i usłyszałeś, strzeż tego i nawróć się! Jeśli więc czuwać nie będziesz, przyjdę jak złodziej, i nie poznasz, o której godzinie przyjdę do ciebie. 

Ap 16,15: Oto przyjdę jak złodziej: Błogosławiony, który czuwa i strzeże swych szat, by nago nie chodzić i by sromoty jego nie widziano. 

 

JESZCZE O EWANGELII


Dwa przyjścia Pana. Adwent to czas, w którym celebrujemy podwójne przyjście Pana. Pierwsze dokonało się w ludzkim ciele i biedzie betlejemskiej stajni. Drugie dokona się w chwale, na końcu czasów. To drugie, jak mówi Jezus, będzie dla wielu zaskoczeniem. Tak jak w czasie potopu ludzie nie potrafili i nie chcieli odczytać znaku, jakim był Noe i jego arka, tak podczas przyjścia Jezusa wielu przeżyje tragiczne zaskoczenie.

Wzięci i zostawieni. Jezus opisuje, jak podczas jego przyjścia z dwóch mężczyzn pracujących w polu i dwóch kobiet pracujących przy żarnach jedno zostanie wzięte, zaś drugie zostawione. Czy Jezus sugeruje gwałtowną śmierć, która zabierze niektórych, oszczędzając innych, jak za dni Noego? A może, biorąc pod uwagę znaczenie czasownika paralambano („przyjąć”, „wziąć ze sobą jako bliskiego towarzysza”), znaczy to, że niektórzy zostaną wzięci przez aniołów, przyjęci do Królestwa, podczas gdy inni zostaną pozostawieni na mającej ulec zniszczeniu ziemi?

Czuwanie. Obrazy których używa Jezus otwierają się na wiele interpretacji. On sam nie sili się, żeby odmalować ze szczegółami scenariusz końca. Najważniejsza jest gotowość i czuwanie (gregoreo). Co ciekawe słowo, którego używa tu Jezus, pochodzi od czasownika egeiro (zob. 2 czytanie), i ma wiele wspólnego ze wstawaniem. Czuwanie, to czynność żołnierza, który wstaje w nocy, aby sprawdzić broń i być gotowym do bitwy (1Mch 12,27). Nasz ludzki świat jest w stanie wojny. Kto zasypia na polu bitwy staje się łatwym łupem nieprzyjaciela. Kto śpi, pozwala, aby jego dom został okradziony. Czekając na ostateczne przyjście Pana mamy stać jak żołnierze pod bronią, jak domownicy wypatrujący powrotu ukochanego członka rodziny.

 

TWEETY




 

STO SŁÓW


Rozpoczynamy kolejny Adwent w życiu. Dwudziesty, pięćdziesiąty, siedemdziesiąty? Nieważne. Ten teraz jest właśnie najważniejszy.

Okres Adwentu nie jest tylko oczekiwaniem na święta Bożego Narodzenia. Zanim zajmiemy się przygotowaniem do nich, po pierwsze w liturgii Kościoła słyszymy mocną i często powracającą zachętę to trwania w czuwaniu, w gotowości na ostateczne przyjście Chrystusa na końcu czasów. Ten czas otwiera nas na eschatologię.

Jezus wypełnia proroctwa Starego Testamentu. On staje się żywą Świątynią, która gromadzi wszystkich, najróżniejszych ludzi pod każdym względem i buduje wśród nich prawdziwy pokój. Nie wiemy, kiedy dokładnie nastąpi Jego powtórne przyjście. To dobrze. Dzięki temu trwamy w niespokojnym oczekiwaniu, które nam dobrze robi: wyrywa nas ze świętego spokoju i pozwala otwierać na Jego ciągłe, nieustanne przychodzenie do nas.

Kto widzi jak bardzo potrzebuje zbawienia, szuka, błaga, czeka. Kiedy czuwamy, żyjemy inaczej już na co dzień, zaczynając od najbardziej prozaicznych drobiazgów po skomplikowane i trudne relacje. Gotowość do miłości wynika według św. Pawła między innymi ze świadomości bliskiego przyjścia Chrystusa i przemijalności własnego życia.
Jesteśmy umówieni. On na pewno przyjdzie!

 

1/5
"Budowa arki Noego", 1675 r., Francuski Mistrz, Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie
2/5
Chrystus w chwale na przedstawieniu ze starosłowiańskiego Ewangeliarza, XV wiek, fot. Shakko, WikimediaCommons, CC 3.0
3/5
"Powtórne Przyjście", grecka ikona z ok. 1700 r.
4/5
"Rozmowa Boga Ojca z Noem", Arras wawelski, ok. 1550 r.
5/5
"Wejście Noego do Arki", Hans Jordaens, XVI - XVII w., Residenzgalerie, Salzburg, Austria
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata

Chrystus chce królować w nas, w naszym życiu i ma moc wprowadzić już dziś przestępcę do swego Królestwa

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XXXIV NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLEKTA: modlimy się o to, by by całe stworzenie, wyswobodzone z niewoli grzechu, służyło Bogu i bez końca Go chwaliło • KOLOR: zielony  • CZYTANIA: Druga Księga Samuela 5, 1-3, Psalm 122 (121), 1-2. 4-5, List do Kolosan 1, 12-20, Ewangelia wg św. Łukasza 23, 35-43

 

• CHMURA SŁOWA •

chmura

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z II Księgi Samuela

(2 Sm 5,1-3)

Wszystkie pokolenia izraelskie zeszły się u Dawida w Hebronie i oświadczyły mu: Oto myśmy kości twoje i ciało. Już dawno, gdy Saul był królem nad nami, tyś odbywał wyprawy na czele Izraela. I Pan rzekł do ciebie: Ty będziesz pasł mój lud - Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem. Cała starszyzna Izraela przybyła do króla do Hebronu. I zawarł król Dawid przymierze z nimi wobec Pana w Hebronie. Namaścili więc Dawida na króla nad Izraelem.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Jeden król dla wszystkich 2 Sm 5,1-3

Dawid, który jest pasterzem i królem zjednoczonego ludu zapowiada Mesjasza dla wszystkich

2 KSIĘGA SAMUELA • AUTOR: Deuteronomista • CZAS POWSTANIA:  VII/VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: Bóg • ADRESAT: król Dawid  • KATEGORIA: dialog


O KSIĘDZE • W Biblii hebrajskiej dwie Księgi Samuela były ze sobą połączone, a w Septuagincie wchodziły w skład czteroczęściowego dzieła, zwanego Księgą Królestw. Nazwa księgi może sugerować, jakoby jej autorem był Samuel, czyli ostatni izraelski sędzia. Jednak opisane w księdze wydarzenia – od początków królestwa, aż do końca panowania króla Dawida – wykraczają z pewnością poza okres życia Samuela. Stąd też • autorstwo księgi przypisuje się zwykle anonimowemu autorowi określanemu mianem Deuteronomisty • Należał on do szkoły, która stworzyła cały blok ksiąg o charakterze historycznym, określany mianem Dzieła Deuteronomicznego (w jego skład wchodzą: Księga Jozuego, Księga Sędziów, Księgi Samuela i Księgi Królewskie).

KONTEKST • Druga Księga Samuela opisuje wydarzenia, które można byłoby podzielić na trzy grupy: • walka o królestwo po śmierci Saula (rozdz. 1-8) • panowanie Dawida (rozdz. 9-20) •  dodatkowe informacje, pominięte we wcześniejszych częściach (rozdz. 21-24). Księga rozpoczyna się od informacji o śmierci króla Saula (2 Sm 1,1), a kończy – pod względem chronologicznym – buntem Szeby (2 Sm 20,1-22).

ZANIM USŁYSZYSZ • Po śmierci Saula i jego syna Jonatana (1Sm 31) Dawid został obwołany królem Judy, czyli południowego Królestwa (2Sm 2). Po wyeliminowaniu reszty przeciwników przez swoich współpracowników (2Sm 3: Abnera i 2Sm 4: Iszbaala), teraz także pokolenia Izraela wybierają Dawida na króla. W ten sposób staje się on władcą zjednoczonego królestwa.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Kto czyni królem?: Pan rzekł do ciebie: “Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem”».

 

LINKI


Pan rzekł do ciebie: “Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem”» (2Sm 5,2).

Rdz 49,24: … łuk jego pozostanie niezłamany, i ręce jego sprawne. Z rąk potężnego Boga Jakubowego, od Pasterza i Opoki Izraela…

1Sm 16,1: Rzekł Pan do Samuela: «Dokąd będziesz się smucił z powodu Saula? Uznałem go przecież za niegodnego, by panował nad Izraelem. Napełnij oliwą twój róg i idź: Posyłam cię do Jessego Betlejemity, gdyż między jego synami upatrzyłem sobie króla». 

Ez 34,23: I ustanowię nad nimi jednego pasterza, który je będzie pasł, mego sługę, Dawida. On je będzie pasł, on będzie ich pasterzem. 

Mt 2,6: A ty, Betlejem, ziemio Judy, nie jesteś zgoła najlichsze spośród głównych miast Judy, albowiem z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasterzem ludu mego, Izraela. 

TRANSLATOR


Już dawno, gdy Saul był królem nad nami, tyś odbywał wyprawy na czele Izraela. I Pan rzekł do ciebie: “Ty będziesz pasł mój lud – Izraela, i ty będziesz wodzem nad Izraelem”» (2Sm 5,2) .

Dosłownie: już wczoraj i przedwczoraj, to semicki sposób mówienia o przeszłości.

Dosłownie: wyprowadzałeś i wprowadzałeś Izraela.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Krytyczny moment. Izraelici zwracają się do Dawida znanego im z wcześniejszych zwycięskich kampanii i proszą, aby wziął w swoje ręce losy rozdartego i wstrząsanego kolejnymi konfliktami państwa. Mówią do niego: Oto my, kości twoje i ciało (2 Sm 5,1-2).

Kość z kości. Dawid jest jednym z nich. Doskonale zna ich los i niepewność życia. Sam pochodzi z biednej rodziny Jessego Betlejemity. Pan wybrał go, choć był najmłodszym z jego synów. Życie Dawida po wielekroć wisiało na włosku, kiedy był prześladowany przez tyranicznego króla Saula. Sam Dawid także nie wahał się rzucić swojego życia na szalę, kiedy trzeba było wyprawiać się przeciw Filistynom. Tak, Dawid to rzeczywiście kość z ich kości i ciało z ich ciała.

Zapowiedź króla. W Dawidzie Żydzi odczytywać będą postać idealnego króla i przyszłego Mesjasza, zaś my chrześcijanie dostrzeżemy w nim zapowiedź Jezusa. Narodzony nie w arystokratycznym rodzie ale w prostej ubogiej rodzinie cieśli; nie w pałacu, ale w Betlejemskiej grocie. Jezus doświadczył wszystkiego tego, czego może doświadczyć człowiek. Poznał biedę i ciężką pracę, odrzucenie, zdradę i niezrozumienie przez swoich; poznał w nadmiarze cierpienie i ludzką czy też nieludzką śmierć na krzyżu. Pan poznał także radość i piękno ludzkiego życia. Miał troskliwego ojca i kochającą Matkę. Doświadczył miłości i przyjaźni, wolności wędrowania z uczniami. Był kochany i przyjmował ludzką miłość. Był rzeczywiście jednym z nas.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 122,1-2.4-5)

REFREN: Idźmy z radością na spotkanie Pana

Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano: „Pójdziemy do domu Pana”. Już stoją nasze stopy w twoich bramach, Jeruzalem.

Do niego wstępują pokolenia Pańskie, aby zgodnie z prawem Izraela wielbić imię Pana. Tam ustawiono trony sędziowskie, trony domu Dawida.

[01][02]

 

PSALM

Radosne spotkanie Ps 122 (121), 1-2. 4-5

Psalm, który mówi o radosnym zakończeniu pielgrzymki przygotowuje nas na radość ostatecznego spotkania z Chrystusem

PSALM 122 • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


PSALMY STOPNIPsalm 122 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych (Ps 120-134). Są one określone mianem Pieśni stopni, czy Pieśni kroków, ponieważ były śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świąt żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni) albo jako liturgiczna modlitwa przy wejściu już do samej Świątyni.

Możemy sobie wyobrazić pielgrzyma, który już przybył do Świętego Miasta, jego oczekiwanie się spełniło, jego trud się skończył, daleki obraz stał się rzeczywistością. Być może cieszy się on właśnie pierwszą chwilą, którą przeżywa w murach Bożej twierdzy. Dlatego nie dziwi fakt, że jego usta spontanicznie otwierają się: wargi wypowiadają modlitwę, język śpiewa dziękczynienie.

Usłyszymy mniej więcej połowę psalmu. Został on wybrany do dzisiejszej liturgii z powodu 2 motywów w nim zawartych: zaproszenia do radości ze spotkania z Panem oraz nawiązanie do tronów sędziowskich, ustawionych w Świątyni. Jedno i drugie przywodzi na myśl powtórne przyjście Chrystusa jako Króla.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Jest z czego się cieszyć: Uradowałem się, gdy mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pańskiego!»

 

LINKI


Uradowałem się, gdy mi powiedziano: «Pójdziemy do domu Pańskiego!» (Ps 122,1)

Iz 2,3: …mnogie ludy pójdą i rzekną: «Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską do świątyni Boga Jakubowego! Niech nas nauczy dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami. Bo Prawo wyjdzie z Syjonu i słowo Pańskie z Jeruzalem». 

Ps 42,4: Gdy wspominam o tym, rozrzewnia się dusza moja we mnie, ponieważ wstępowałem do przedziwnego namiotu, do domu Bożego, wśród głosów radości i dziękczynienia w świątecznym orszaku. 

Zch 8,21: Mieszkańcy jednego miasta, idąc do drugiego, będą mówili: Pójdźmy zjednać przychylność Pana i szukać Pana Zastępów! i ja idę także». 

Ps 84,2: Dusza moja pragnie i tęskni do przedsieni Pańskich. Moje serce i ciało radośnie wołają do Boga żywego. 

 

CZY WIESZ, ŻE…


Trony sędziowskie. Król był najwyższą instancją sądowniczą w królestwie. Kiedy miał sprawować ten swój urząd ustawiano specjalny tron w sali audiencyjnej (czyli tronowej) w kompleksie pałacowym lub przy głównej bramie miasta. Podczas prac wykopaliskowych w niektórych starożytnych miastach odkryto takie właśnie miejsca  w pobliżu bramy (np. w Dan na północy Izraela).

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Kolosan

(Kol 1,12-20)

Dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości. On uwolnił nas spod władzy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna, w którym mamy odkupienie - odpuszczenie grzechów. On jest obrazem Boga niewidzialnego - Pierworodnym wobec każdego stworzenia, bo w Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne, czy Trony, czy Panowania, czy Zwierzchności, czy Władze. Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On jest przed wszystkim i wszystko w Nim ma istnienie. I On jest Głową Ciała - Kościoła. On jest Początkiem, Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim. Zechciał bowiem Bóg, aby w Nim zamieszkała cała Pełnia, i aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego - i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez Krew Jego Krzyża.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Już w Królestwie Kol 1,12-20
Zbawieni przez Chrystusa już doświadczają Jego królowania w sobie

LIST DO KOLOSAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Cezarea lub Rzym • DATA: ok. 60-64 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Kolosach


LIST Z WIĘZIENIA • List ten – według tradycyjnej interpretacji – zaliczamy do grupy tzw. listów więziennych, ponieważ powstał podczas uwięzienia Apostoła Pawła w Cezarei lub w Rzymie. List jest być może odpowiedzią na prośbę Epafrasa – założyciela wspólnoty w Kolosach, który potrzebuje wsparcia w walce z szerzącymi się tam herezjami. Nie znamy ich zasadniczej przyczyny, jednak najprawdopodobniej miały swe źródło w synkretyzmie judeo-hellenistycznym. Ich wyrazem była wiara w siły kosmiczne, które mają wpływ na ludzki los. Wierze w “żywioły świata” (>>Kol 2,8.20) Paweł przeciwstawia wiarę w Chrystusa, który jest ich Stwórcą i jedynym prawdziwym Bogiem.

WIARA I MORALNOŚĆ • List – oprócz wstępnego pozdrowienia, modlitwy za wspólnotę z Kolosów oraz zakończenia – składa się z dwóch części: • pierwsza z nich ma charakter dogmatyczny. Rozpoczyna ją Hymn o Chrystusie, który oddaje zasadniczą myśl tego fragmentu: Jezus Chrystus jest jedynym prawdziwym Bogiem, który przyniósł zbawienie światu. To nie świat i natura rządzą ludzkim losem, lecz Bóg, który jest ich Stwórcą • druga część listu to wypływająca z wiary w Chrystusa nauka moralna.

CHRYSTUS POCZĄTKIEM • Lekturę rozpoczynamy pomijając tzw. adres i pełne ciepła pozdrowienie (>>Kol 1,1-8). Usłyszymy hymn na cześć Chrystusa, poprzedzony krótką zachętą do wdzięczności za otrzymane zbawienie (1,12-14). Jezus jest • Pierworodnym, który jak Ojciec stwarzał świat, • Głową nie tylko całego stworzenia, ale przede wszystkim Kościoła, • Początkiem. Dzięki niemu na całą ludzkość spływa pokój • Jak przypuszczają bibliści, hymn ten nie jest autorstwa samego Pawła, lecz został użyty przez niego lub przez jego uczniów i stał się kanwą do dalszych rozważań (>>JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU)

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Kim jest Chrystus: jest obrazem Boga niewidzialnego

Dlaczego Pierworodny: W Nim zostało wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne i niewidzialne… Wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone

Dlaczego Początek: On jest Początkiem. Pierworodnym spośród umarłych, aby sam zyskał pierwszeństwo we wszystkim

 

LINKI


… aby przez Niego znów pojednać wszystko z sobą: przez Niego – i to, co na ziemi, i to, co w niebiosach, wprowadziwszy pokój przez krew Jego krzyża (Kol 1,20).

2Kor 5,18-19: Wszystko zaś to pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił na posługę jednania.  Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów, nam zaś przekazując słowo jednania. 

Ef 2,13-14: Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur wrogość.

Iz 53,5: Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie. 

Rz 5,10: Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej, będąc już pojednani, dostąpimy zbawienia przez Jego życie. 

Hbr 2,17: Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem wobec Boga dla przebłagania za grzechy ludu. 

 

TRANSLATOR


Z radością dziękujcie Ojcu, który was uzdolnił do uczestnictwa w dziale świętych w światłości (Kol 1,12).

Dział to po prostu dziedzictwo.

On jest obrazem Boga niewidzialnego – Pierworodnym wobec każdego stworzenia (Kol 1,15).

Gr. eikon to także słowo od którego pochodzi nazwa ikona, mistyczne przedstawienie tego, co niewidzialne dla ludzkich oczu.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Rozrzutny na ziemi. Chrystus Król jest wyjątkowy nie tylko ze względu na swoje pochodzenie. Zazwyczaj monarchowie gromadzą bogactwa i dbają o swoje interesy. Dawniej bezwzględnie egzekwowali podatki i należności. Pod tym względem Chrystus Król jest jedyny w swoim rodzaju. Jeszcze kiedy chodził po ziemi, zyskał sobie opinię rozrzutnego. Bez ograniczeń dzielił się z innymi swoim czasem i miłością. Nauczał, uzdrawiał chorych, dawał nadzieję, przywracał godność ludziom z marginesu, bez chwili dla siebie (Mk 6,31).

Hojny w niebie. Chrystus nagrodzony przez Ojca chwałą nieba za swoje ziemskie życie nie zmienił się ani trochę. List do Kolosan opisuje go zasiadającego przy Bogu Ojcu, a równocześnie nieustannie zatroskanego o nas. Dzięki Niemu także my będziemy mogli cieszyć się chwałą świętych (Kol 1,12). On już dziś uwalnia nas  spod władzy ciemności i przenosi do królestwa Ojca (Kol 1,13). Chrystus prawdziwy Bóg i obraz Niewidzialnego jest pierworodnym spośród umarłych, który pociągnie nas za sobą w dzień zmartwychwstania (Kol 1,18). Pełnia, którą obdarzył go Ojciec, będzie naszą pełnią (Kol 1,19), Jego pokój będzie naszym pokojem (Kol 1,20). Ten Król nie pozostawia niczego dla siebie, ale hojnie, wręcz rozrzutnie, dzieli się wszystkim z nami.

 

CZY WIESZ,  ŻE…


• W opinii wielu, Hymn o Chrystusie to wczesnochrześcijański hymn, który św. Paweł lub jeden z jego uczniów wykorzystał w liście • Pojawia się w nim obraz (albo ikona) Chrystusa kosmicznego (hymn nie mówi o ziemskiej historii Chrystusa, lecz przedstawia jakby ponadhistoryczne dzieje), którego postać wypełnia sobą cały stworzony świat.

• Jezus Chrystus jest równy bóstwem Ojcu. W Nim i przez Niego dokonuje się stworzenie świata, który według kosmologii żydowskiej dzieli się na sferę niebiańską, ziemską i podziemną. On podtrzymuje wszystko w istnieniu.

• W tym sensie należy także interpretować obraz Chrystusa jako Głowy Kościoła. Według starożytnych teorii medycznych głowa to nie tylko organ przewodzący i wydający decyzje, ale przede wszystkim źródło życia całego ciała. Kościół i ludzkość żyją tylko dzięki Chrystusowi którego życiodajna Krew i Pokój krążą w ciele świata.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Łukasza

(Łk 23,35-43)

Gdy ukrzyżowano Jezusa, lud stał i patrzył. Lecz członkowie Wysokiej Rady drwiąco mówili: Innych wybawiał, niechże teraz siebie wybawi, jeśli On jest Mesjaszem, Wybrańcem Bożym. Szydzili z Niego i żołnierze; podchodzili do Niego i podawali Mu ocet, mówiąc: Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie. Był także nad Nim napis w języku greckim, łacińskim i hebrajskim: To jest Król żydowski. Jeden ze złoczyńców, których (tam) powieszono, urągał Mu: Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas. Lecz drugi, karcąc go, rzekł: Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież - sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił. I dodał: Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa. Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Pierwszy zbawiony Łk 23,35-43

Pierwszym, którym znajduje się w Królestwie Chrystusa, jest przestępca, który złożył w Nim całą swoją ufność

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: dyskusja • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, przestępcy, przechodnie


EWANGELIA MIŁOSIERDZIA • O Łukaszu mówi się, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad grzesznikami i chorymi. Przypomnijmy, Łukasz – lekarz z Antiochii Syryjskiej –  był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Swoją Ewangelię adresuje do chrześcijan pochodzenia pogańskiego.

KONTEKST • Ostatnie trzy rozdziały Ewangelii wg św. Łukasza to opis męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Ewangelista sytuuje te wydarzenia w kontekście największego święta żydowskiego – Paschy. Jako że tekst tej księgi był skierowany głównie • do pogan wywodzących się • z kręgów kultury hellenistycznej, przekaz ewangeliczny zawiera świadectwa, które z jednej strony podkreślają • nadprzyrodzony charakter misji Jezusa (był rzeczywiście Bogiem), a z drugiej • powszechność tego posłannictwa (zbawienie nie jest zarezerwowane dla Żydów).

ZANIM USŁYSZYSZ • Łukasz przedstawia nam ostre przeciwstawienie tych, którzy są najpobożniejsi i najważniejsi spośród ludu oraz skazanego na śmierć przestępcy. Obie strony mają na ustach słowa o królestwie Jezusa, o Jego królowaniu. Pierwsi szydzą triumfując, ten drugi błaga, wyznając wiarę. To właśnie on jest pierwszym zbawionym, wchodzi do Królestwa niemalże razem z Jezusem. Tylko i aż tyle wystarczy. Co oznacza Jego bycie królem jest tajemnicą, którą trzeba odkryć. Ten łotr prawdziwie wierzy, że umierający Jezus jest królem mogącym udzielić łaski, czyli czegoś, co było  prawem wyłącznie monarchów.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Prośba i odpowiedź, prościej się nie da: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa». Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju».

 

LINKI

 «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa». Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju» (Łk 23,42-43).

J 18,36: Odpowiedział Jezus: «Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd». 

Ps 2,6: «Przecież Ja ustanowiłem sobie króla na Syjonie, świętej górze mojej». 

Dn 7,13-14: Patrzałem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie. 

Ap 2,7: Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów. Zwycięzcy dam spożyć owoc z drzewa życia, które jest w raju Boga. 

Flp 1,23: Z dwóch stron doznaję nalegania: pragnę odejść, a być z Chrystusem, bo to o wiele lepsze…

2Kor 5,8: Mamy jednak nadzieję… i chcielibyśmy raczej opuścić nasze ciało i stanąć w obliczu Pana. 

J 14,3: A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.

 

JESZCZE O EWANGELII


Siła czy słabość? Ostatnia cecha Chrystusa Króla, która odróżnia Go od statystycznych władców ziemskich, to Jego zdumiewające miłosierdzie. Każdy król wie, że aby rządzić potrzeba do tego także surowości i twardego charakteru. Król powinien być sprawiedliwy – nagradzać dobro i karać bezwzględnie zło. Zbytnia pobłażliwość może skutkować posądzeniem o słabość. Zbytnie miłosierdzie nie przynosi korzyści w oczach ludzkich.

Znak rozpoznawczy. Jezus jadał z celnikami i przebaczał prostytuującym się kobietom. Zacheuszowi, przełożonemu celników i arcy-grzesznikowi, okazał serce i postanowił go odwiedzić w jego domu, zanim  ten się nawrócił (Łk 19,5). Miłosierdzie było znakiem rozpoznawczym Jezusa i znalazło wyraz w jednej z jego najpiękniejszych przypowieści: o synu marnotrawnym (Łk 15,11-32). Chrystus Król w ostatniej chwili swojego ziemskiego życia, na krzyżu, okazuje także miłosierdzie pokutującemu łotrowi.

Co kryło się w prośbie? Umierający człowiek wiszący obok niego zdobył się na niezwykłą prośbę: Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa (Łk 23,42). Czy naprawdę dojrzał w Ukrzyżowanym blask Królestwa Bożego, królestwa nie z tego świata? Zwraca się do Niego nie Panie, ale po prostu, Jezu. Czy uchwycił się Jezusa w akcie desperacji nie mogąc już nic zrobić dla naprawienia tragicznie kończącego się życia?

Skandaliczna obietnica. Odpowiedź Jezusa przekroczyła zapewne jego najśmielsze oczekiwania. To obietnica:  Zaprawdę powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju (Łk 23,43). Ta obietnica brzmiała tak nieprawdopodobnie i skandalicznie, że brak jej w niektórych kodeksach przekazujących Ewangelię Łukasza. Niektórym chrześcijanom obietnica złożona łotrowi przez Jezusa nie mieściła się w głowie i w sercu. Gdzie jest tu miejsce na Bożą sprawiedliwość i pokutę za grzechy? Jezus ucina dyskusję. Jest królem. Otwiera Królestwo komu zechce.

 

TWEETY




 

STO SŁÓW


W ostatnią niedzielę roku liturgicznego powracamy co roku do obrazu króla. Jezus Chrystus ma być naszym królem, moim i twoim. Wiemy o tym. Wiemy też, że można to rozumieć na wiele sposobów. Dzisiejsze czytania pomagają nam wkroczyć na odpowiednie ścieżki. Chrystus chce królować w sposób czasem bardzo daleki od naszych, ludzkich wyobrażeń.

Nasz król to ktoś, kto jednoczy wokół siebie, jest z jednej strony kimś zwyczajnym, a z drugiej pasterzem, który troszczy się o swój lud. Dawid zapowiada Mesjasza dla wszystkich (I CZYTANIE).

PSALM, który zaśpiewamy, mówi o radosnym zakończeniu pielgrzymki, także tej naszego życia, i przygotowuje nas na radość ostatecznego spotkania z Chrystusem.

Św. Paweł przypomina nam, że to królowanie Chrystusa w nas już się rozpoczęło: polega ono na doświadczaniu przeżytego zbawienia. On króluje w nas za każdym razem, kiedy zgadzamy się na Jego przemieniającą obecność. A konkretnie jest to przebaczenie grzechów i pokój, to pojednanie: zwyciężenie wrogości i przeżywanie Kościoła (II CZYTANIE).

Pierwszym, który spotkał takiego Króla i wszedł do Jego Królestwa jest przestępca (EWANGELIA). Po to, byśmy nigdy nie zapominali, że to zbawienie jest zaoferowane absolutnie wszystkim. Więcej: ten, kto jest całkowicie zagubiony, ale zda sobie z tego sprawę, tym łatwiej je znajdzie. W królestwie może się znaleźć tylko ten, który wie że sam na to absolutnie nie zasługuje.

 

1/6
"Co nasz Pan widział z krzyża", James Tissot, m. 1886 a 1894 r., Brooklyn Museum, USA
2/6
Dawid na rosyjskiej ikonie z I poł. XVIII w., Ikonostas z klasztoru Kiży, Karelia, Rosja
3/6
"Król Dawid", Nicolas Cordier, rzeźba z kaplicy Borghese z bazyliki Matki Bożej Większej w Rzymie
4/6
"Ukrzyżowanie" Jacopo Tintoretto, 1565 r., Scuola Grande di San Rocco, Wenecja
5/6
"Ukrzyżowanie", Simon Vouet, 1622 r., Chiesa del Gesù w Genui, Włochy
6/6
"Król Dawid", Giovanni Francesco Barbieri, 1651 r., Król Dawid trzyma w ręku tablicę na której są słowa psalmu 86 - "GLORIOSA DICTA SUNT DE TE CIVITAS DEI, tzn. "Wspaniałe rzeczy głoszą o tobie, miasto Boże
poprzednie
następne

 

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >