Nasze projekty
ks. Marcin Kowalski

Jutro Niedziela – V Wielkanocna B

Jesteśmy latoroślami naszego Ojca. Dziećmi Dobrego Boga, który jak każdy prawdziwy, kochający Ojciec – zawsze jest blisko. Trwa w nas.

Reklama

Jesteśmy latoroślami naszego Ojca. Dziećmi Dobrego Boga. Jak każdy prawdziwy, kochający Ojciec – zawsze jest blisko nas, trwa w nas i prosi byśmy my trwali w Nim.

Reklama
Reklama

Co to znaczy trwać?

Dziś Jan wyjaśnia, że trwać w Bogu, to znaczy przede wszystkim trwać w Słowie i Ewangelii Jezusa, zanurzyć się w niej, przebywać tam stale, nie na chwilę. Słowo może stać się naszą życiową przystanią i oparciem, prawdziwym domem. Słowo, które nam dał nasz Ojciec, jest dla nas życiem, dzięki Niemu możemy się rozwijać, wzrastać i w końcu owocować – przynosić dobro.

W dzisiejszych czytaniach aż dwa razy jesteśmy zapewniani, że jeśli tylko będą w nas słowa naszego Ojca, jeśli będziemy zachowywać Jego przykazania i czynić to, co się Jemu podoba, wtedy  otrzymamy wszystko o cokolwiek poprosimy.

Reklama
Reklama

Do pełni naszego szczęścia – zbawienia potrzebna jest zatem wiara w to, że mamy Ojca, który zawsze jest blisko, jest z nami, trwa w nas oraz miłość, pokazująca, że my także trwamy w Nim, że jesteśmy przez Niego (przez Jego Słowo) kształtowani, wzrastamy, działamy i wydajemy plony.

Cóż więc może nam zagrażać, jeśli wiemy, że jesteśmy uczniami, dziećmi, latoroślami i dziedzicami najlepszego Ojca?

Reklama

PUNKT WYJŚCIA


V NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA PAŃSKIEGO Rok B • KOLEKTAModlimy się, aby Bóg obdarzył nas, wierzących w Jego Syna, wolnością i wiecznym dziedzictwemKOLOR: białyCZYTANIA: Dzieje Apostolskie 9,26-31 • Psalm 22,26-28.30-32 • Pierwszy List św. Jana Apostoła 1 3,18-24 • Ewangelia według św. Jana 15,1-8

 

• CHMURA SŁÓW •

Jutro Niedziela - V Wielkanocna B[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’18837′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’18838′ title=” content='

Czytanie z Dziejów Apostolskich

 

(Dz 9,26-31)

 

Kiedy Szaweł przybył do Jerozolimy, próbował przyłączyć się do uczniów, lecz wszyscy bali się go, nie wierząc, że jest uczniem. Dopiero Barnaba przygarnął go i zaprowadził do Apostołów, i opowiedział im, jak w drodze /Szaweł/ ujrzał Pana, który przemówił do niego, i z jaką siłą przekonania przemawiał w Damaszku w imię Jezusa. Dzięki temu przebywał z nimi w Jerozolimie. Przemawiał też i rozprawiał z hellenistami, którzy usiłowali go zgładzić. Bracia jednak dowiedzieli się o tym, odprowadzili go do Cezarei i wysłali do Tarsu. A Kościół cieszył się pokojem w całej Judei, Galilei i Samarii. Rozwijał się i żył bogobojnie, i napełniał się pociechą Ducha Świętego.

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

Wspólnota Dz 9, 26-31

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: opowiadanie


O KSIĘDZE Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

KONTEKST • W dziewiątym rozdziale Dziejów Apostolskich jesteśmy świadkami nawrócenia Szawła. Jezus zdobywa go na drodze do Damaszku (Dz 9,1-17). Następnie widzimy, jak nawrócony Szaweł stawia swoje pierwsze kroki jako ewangelizator. Tak skutecznie głosi Słowo w Damaszku, że musi stamtąd uciekać w obawie o swe życie (Dz 9,20-25). Dalej udaje się do Jerozolimy (Dz 9,26-29). Rozdział 9 kończy się wzmianką o cudach Piotra (Dz 9,32-43) i wizją młodego Kościoła, który dynamicznie rozwija się w granicach Izraela.

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy o problemach, jakie napotkał Paweł po swoim nawróceniu. Wspólnota jerozolimska, do której przybywa, obawia się go jako prześladowcy Kościoła. Dopiero Barnaba wprowadza go w jej szeregi, otwierając Pawłowi drogę do głoszenia Dobrej Nowiny w Izraelu. Wobec nastawania na jego życie Szaweł zostaje odesłany do Cezarei, a potem do Tarsu. W ostatniej scenie widzimy Kościół cieszący się pokojem i rosnący w Judei, Galilei i Samarii.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


W czytaniu z Dziejów Apostolskich widzimy Pawła, który po swoim nawróceniu intensywnie poszukuje wspólnoty. Już pod Damaszkiem Paweł zrozumiał, że Kościół to Ciało Pana. Teraz uczy się w praktyce, jak stawiać pierwsze kroki jako chrześcijanin. Na początku będzie to czynił sam. Objawienie, które otrzymał, jest tak wyjątkowe, że sam uda się do Arabii, a potem do Damaszku, aby tam głosić Ewangelię. Będzie chlubił się tym, że nie potrzebował konsultacji z Piotrem (Ga 1,18). Jednak szybko nauczy się, że samotny bieg chrześcijanina jest skazany na porażkę. Będzie musiał uciekać z Damaszku (Dz 9,20-26; 1 Kor 11,32-33). Po przybyciu Pawła do Jerozolimy nikt nie chce go słuchać, ponieważ w powszechnej świadomości funkcjonuje wciąż jako prześladowca Kościoła (Dz 9,26). Z milczenia i niebytu wydobędzie go Barnaba, zapraszając, aby przyłączył się do niego.

Dzieje Apostolskie doskonale ilustrują motyw przewodni wszystkich Ewangelii o Zmartwychwstałym. Żyć Zmartwychwstaniem i Ewangelią Zmartwychwstałego nie da się na własną rękę. Do tego potrzebny jest Kościół.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’18839′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

']
[margincarouselwidget_item id=’18840′ title=” content='

(Ps 22,26-28.30-32)

REFREN: Będę Cię chwalił w wielkim zgromadzeniu.

 

Wypełnię me śluby wobec bojących się Boga.
Ubodzy będą jedli i zostaną nasyceni,
będą chwalić Pana ci, którzy Go szukają:
„Serca wasze niech żyją na wieki”.

 

Przypomną sobie i wrócą do Pana wszystkie krańce ziemi
i oddadzą Mu pokłon wszystkie szczepy pogańskie.
Jemu oddadzą pokłon wszyscy, co śpią w ziemi,
przed Nim zegną się wszyscy, którzy staną się prochem.

 

A moja dusza będzie żyła dla Niego,
potomstwo moje Jemu będzie służyć,
przyszłym pokoleniom o Panu opowie,
a sprawiedliwość Jego ogłoszą ludowi, który się narodzi.

']
[/margincarouselwidget]

PSALM

Umarli wstaną Ps 22, 26-28.30-32

PSALM: 22 • AUTOR: Lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po. 586 r. przed Chrystusem


O PSALMIE • Psalm zaliczany jest do gatunku „lamentacji indywidualnej”. Prawdopodobnie towarzyszył modlitwie człowieka stojącego na progu śmierci w wyniku choroby, przedłużającego się cierpienia czy śmiertelnego niebezpieczeństwaTo modlitwa mająca wyrwać wierzącego z objęć pewnej śmierciPsalm 22 dzieli się na dwie części:I prośba o pomoc (ww. 2-22)II obietnica uwielbienia i dziękczynienia za wyzwolenie od śmierci (ww. 23-32).

ZANIM USŁYSZYSZ • Wersy psalmu, które usłyszymy, pochodzą z jego drugiej części i ilustrują ufną modlitwę, którą wierny zanosi do Pana, pewien swojego ocalenia. To modlitwa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego, który do końca wypełnił “swe śluby”, czyli misję wobec Boga. Jego życie staje się źródłem nadziei i wzorem, nawet pokarmem dla wszystkich “ubogich Pana”, oczekujących wybawienia. Zmartwychwstały widzi, jak dzięki Jego Ofierze wracają do Ojca ludzie wszystkich pokoleń i czasów, także ci, którzy śpią w prochu ziemi. Psalm zapowiada powszechne zmartwychwstanie. Historia Jezusa staje się punktem odniesienia dla ludzkiej historii, a On sam żyje odtąd u Ojca.

CYTATY


Psalmista przekazuje pyszną nowinę: Ubodzy będą jedli i zostaną nasyceni

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’18841′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’18842′ title=” content='

Czytanie z I listu św. Jana Apostoła

 

(1 J 3,18-24)

Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą! Po tym poznamy, że jesteśmy z prawdy, i uspokoimy przed Nim nasze serce. A jeśli nasze serce oskarża nas, to Bóg jest większy od naszego serca i zna wszystko. Umiłowani, jeśli serce nas nie oskarża, mamy ufność wobec Boga, i o co prosić będziemy, otrzymamy od Niego, ponieważ zachowujemy Jego przykazania i czynimy to, co się Jemu podoba. Przykazanie zaś Jego jest takie, abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa, i miłowali się wzajemnie tak, jak nam nakazał. Kto wypełnia Jego przykazania, trwa w Bogu, a Bóg w nim; a to, że trwa On w nas, poznajemy po Duchu, którego nam dał.

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

Miłować czynem i prawdą 1 J 3, 18-24

Pierwszy List św. Jana • NADAWCA: Jan SKĄD: Efez • DATA: koniec I w. ADRESACI:  kościoły w Azji Mniejszej


O KSIĘDZE Celem pisma skierowanego do chrześcijan w Azji Mniejszej jest walka z szerzącymi się herezjami i podziałami w młodych wspólnotach chrześcijańskich Autor, używając stylu i pojęć właściwych dla czwartej Ewangelii, mówi o Bogu jako światłości, która pociąga do życia w świetle, wystrzegania się wpływu świata i fałszywych nauczycieli (Jan nazywa ich antychrystami 1 J 2,22) Życie dzieci Bożych to nie tylko unikanie grzechu, lecz przede wszystkim praktykowanie najważniejszego przykazania miłości (1 J 3,18). To tu właśnie pojawia się najkrótsza i najbardziej wymowna definicja Boga: “Bóg jest miłością” (1 J 4,16).   

KONTEKST W trzecim rozdziale listu Jan przypomina swojej wspólnocie o powołaniu i godności dzieci Bożych (3,1-5). Wynika z tego konieczność unikania grzechu (3,4-9) oraz zachowywania przykazań, w sposób szczególny przykazania miłości. 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym drugim czytaniu apostoł wzywa wspólnotę, aby miłowała nie słowem, ale czynem i prawdą. To ich znak rozpoznawczy i świadectwo przynależności do Chrystusa. Taka miłość daje pokój serca i gwarantuje wysłuchanie każdej modlitwy wierzącego, ponieważ zachowuje on Boże przykazania. Główne przykazanie to wierzyć w Jezusa i miłować braci. Zachowując je, chrześcijanin trwa w Panu.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Jan powtarza dziś właściwie słowa Jezusa o największym przykazaniu, którym jest miłość wobec Boga i bliźniego (Mt 22,36-40). Kochać Boga znaczy wierzyć w Syna, czyli być wiernym Jego Słowu i wypełniać Jego przykazania. Jeśli relacja z Bogiem jest autentyczna, zawsze będzie jej towarzyszyć miłość bliźniego potwierdzona czynem i Prawdą. To miłość, którą praktykuje się w życiu, dla której wzorem i źródłem jest Prawda, czyli nasz Pan. Miłość jest naszą obroną wobec serca, które wyrzuca nam grzechy i niedoskonałości. Kto kocha miłością Jezusa, może żyć w pokoju i być pewnym zbawienia, ponieważ już dziś trwa w Panu.

CZY WIESZ, ŻE…


Janową wizję miłości, która opiera się na czynie i prawdzie, świetnie ilustruje film Joe Black. Tytułowy bohater, grany przez Brada Pitta, to śmierć wcielona w atrakcyjną ludzką postać. Śmierć zakochuje się w pięknej, młodej kobiecie. Ona jednak nie wie, z kim ma do czynienia. Czy to, co przeżywają, można nazwać miłością? Joe Black słyszy, że prawdziwa miłość to troska, to szczerość, to poznanie swoich najgłębszych i nie najpiękniejszych sekretów, to nieodwracanie się od brzydoty czy biedy drugiego, kiedy mnie potrzebuje. Kiedy pojmuje tę lekcję, pojmuje też, że jego miłość była tylko pięknym, pełnym emocji zakochaniem. Nie ma prawa do osoby, której nie jest w stanie dać szczęścia na całe życie. Nie może zabrać jej ze sobą na drugą stronę.

Prawdziwa miłość opiera się na Prawdzie. Jeśli mamy problem z rozeznaniem, czy nasza miłość jest autentyczna, skonfrontujmy ją z Prawdą Ewangelii Jezusa.

 

CYTATY


Jan namawia do działania: nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą!

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’18843′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

']
[margincarouselwidget_item id=’18844′ title=” content='

Słowa Ewangelii wg św. Jana

 

(J 15,1-8)

Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który uprawia. Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy. Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was. Wytrwajcie we Mnie, a Ja /będę trwał/ w was. Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie – o ile nie trwa w winnym krzewie – tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. Ten, kto we Mnie nie trwa, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. I zbiera się ją, i wrzuca do ognia, i płonie. Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami.

 

Oto Słowo Pańskie

']
[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Winny krzew J 15, 1-8

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. KATEGORIA: mowa

MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie


O KSIĘDZE • Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r.Księga zdecydowanie różni się od pozostałych EwangeliiJezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

KONTEKST Piętnasty rozdział Ewangelii Jana to część mowy pożegnalnej, wygłoszonej przez Jezusa podczas Ostatniej Wieczerzy. Mistrz, wzywając swoich uczniów do bycia jednym z Nim, posługuje się przykładem winnego krzewu (J 15,1-11). Następnie, przekazując im swoje największe przykazanie, wzywa do wzajemnej miłości (J 15,12-17). Rozdział kończy zapowiedź nienawiści, jakiej uczniowie doświadczą ze strony świata i Ducha, który będzie umacniał ich miłość i wiarę (J 15,18-26).

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszej Ewangelii słyszymy Jezusa porównującego siebie do prawdziwego winnego krzewu. Ojciec to ogrodnik, który przycina i oczyszcza jego gałęzie, aby przynosiły dobry owoc. Narzędziem oczyszczającym uczniów jest Słowo Jezusa. Mistrz zachęca ich do trwania w Nim, ponieważ sami z siebie nie mogą przynieść owocu. Wszyscy, którzy w nim nie trwają, są jak uschłe gałęzie, które na końcu zbiera się i przeznacza na spalenie (obraz sądu). Trwanie w Jezusie Winnym Krzewie zapewnia owocowanie uczniów i sprawia, że ich modlitwy są skuteczne.

JESZCZE O EWANGELII


Zmartwychwstanie to, jak mówi dzisiejsza Ewangelia, trwanie w Prawdziwym Krzewie Winnym, którym jest Jezus (J 15,4). Krzew winny i winnica to szczególnie bogaty w znaczenia obraz biblijny. Opisuje się nim naród wybrany (Iz 5,1-7), czy też ludzką i boską miłość (Księga Pieśni nad Pieśniami). W tekstach prorockich opisujących koniec czasów stoły w Królestwie Bożym uginają się pod ciężarem stągwi pełnych najprzedniejszego wina (Iz 25,6). Symbolizuje ono radość i pełnię życia, która czeka na nas w przyszłym świecie. W tradycji żydowskiej Tora, Boże prawo, porównywane jest do wina. Wreszcie w Ewangelii Jana Jezus w Kanie Galilejskiej wnosi w posagu ślubnym aż sześć stągwi, ok. 500 litrów wspaniałego wina, które tu oznacza Jego Ewangelię (J 2,1-11). Zastępuje ona wodę żydowskiego Prawa, przywraca smak pełnemu nieczystości ludzkiemu życiu.

Trwać w Prawdziwym Krzewie Winnym u Jana znaczy zatem przede wszystkim trwać w Słowie i Ewangelii Jezusa, zanurzyć się w niej, i znaleźć tu swą przestrzeń życiową. To sugeruje powtarzający się w alegorii o winnym krzewie grecki czasownik menein („trwać”), który oznacza stałe przebywanie, nie tylko krótki postój. Słowo może stać się naszą życiową przystanią i oparciem, prawdziwym domem.

CZY WIESZ, ŻE…


Tak o zamieszkiwaniu w Słowie Bożym pisał Roman Brandstaetter („Biblio ojczyzno moja”):

Biblio, ojczyzno moja (…)

Wszystko jest w Tobie

Cokolwiek przeżyłem

Wszystko jest w Tobie

Cokolwiek kochałem

Wszystko

Cały żywot własny człowieka

żyjącego w nawiedzonym przez szatana wieku

Zaplątany w jego sprzecznościach

W szaleństwie i w kłamstwach

Jak Absalom w gałęziach wisielczego dębu

Na Tobie uczyłem się żyć

Na Tobie uczyłem się czytać

Na Tobie uczyłem się myśleć…

CYTATY


Jezus pokrzepia: Wytrwajcie we Mnie, a Ja /będę trwał/ w was.

[gallerywidget type=’BOTTOM']
[gallerywidget_item id=’18845′ title=” content=’Paweł i Barnaba w Listrze, Nicolaes Pieterszoon Berchem, Musée d’art et d’industrie de Saint-Étienne, Francja']
[gallerywidget_item id=’18846′ title=” content=’Anonimo Lombardo, św. Barnaba, XII w., quadreria arcivescovile, Mediolan']
[gallerywidget_item id=’18847′ title=” content=’Jacob Jordaens, ”Apostołowie Paweł i Barnaba w Listrze”, 1616 r., Ermitaż, Sankt Petersburg']
[gallerywidget_item id=’18848′ title=” content=’Męczeństwo św. Barnaby, Jacopo da Varazze, XIII w.,']
[gallerywidget_item id=’18849′ title=” content=’Przedstwienie Chrystusa i latorośli, ikona na szkle, XIX w., Transylwania']
[gallerywidget_item id=’18850′ title=” content=’Święty Barnaba uzdrawiający chorych, Paolo Veronese, ok. 1566 r., Musée des Beaux-Arts de Rouen, Francja']
[/gallerywidget]

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite