PUNKT WYJŚCIA

---

PIĄTA NIEDZIELA WIELKANOCNA • Rok B • KOLOR SZAT: biały • KOLEKTA: Modlimy się, aby Bóg obdarzył nas, wierzących w Jego Syna, wolnością i wiecznym dziedzictwem • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 9,26-31 • Psalm 22,26-28.30-32 • Pierwszy List św. Jana Apostoła 3,18-24 • Ewangelia według św. Jana 15,1-8

CHMURA SŁOWA

STO SŁÓW

Co to znaczy trwać?

Dziś Jan wyjaśnia, że trwać w Bogu, to znaczy przede wszystkim trwać w Słowie i Ewangelii Jezusa, zanurzyć się w niej, przebywać tam stale, nie na chwilę. Słowo może stać się naszą życiową przystanią i oparciem, prawdziwym domem. Słowo, które nam dał nasz Ojciec, jest dla nas życiem, dzięki Niemu możemy się rozwijać, wzrastać i w końcu owocować – przynosić dobro.

W dzisiejszych czytaniach aż dwa razy jesteśmy zapewniani, że jeśli tylko będą w nas słowa naszego Ojca, jeśli będziemy zachowywać Jego przykazania i czynić to, co się Jemu podoba, wtedy otrzymamy wszystko, o cokolwiek poprosimy.

Do pełni naszego szczęścia – zbawienia potrzebna jest zatem wiara w to, że mamy Ojca, który zawsze jest blisko, jest z nami, trwa w nas, oraz miłość, pokazująca, że my także trwamy w Nim, że jesteśmy przez Niego (przez Jego Słowo) kształtowani, wzrastamy, działamy i wydajemy plony.

Cóż więc może nam zagrażać, jeśli wiemy, że jesteśmy uczniami, dziećmi, latoroślami i dziedzicami najlepszego Ojca?

---

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 9,26-31)

Kiedy Szaweł przybył do Jerozolimy, próbował przyłączyć się do uczniów, lecz wszyscy bali się go, nie wierząc, że jest uczniem. Dopiero Barnaba przygarnął go i zaprowadził do Apostołów, i opowiedział im, jak w drodze /Szaweł/ ujrzał Pana, który przemówił do niego, i z jaką siłą przekonania przemawiał w Damaszku w imię Jezusa. Dzięki temu przebywał z nimi w Jerozolimie. Przemawiał też i rozprawiał z hellenistami, którzy usiłowali go zgładzić. Bracia jednak dowiedzieli się o tym, odprowadzili go do Cezarei i wysłali do Tarsu. A Kościół cieszył się pokojem w całej Judei, Galilei i Samarii. Rozwijał się i żył bogobojnie, i napełniał się pociechą Ducha Świętego.

Oto Słowo Boże

•

PIERWSZE CZYTANIE

Paweł wśród apostołów • Dz 9, 26-31

Szaweł, wkrótce Paweł, mimo nawrócenia jest wciąż postrzegany jako prześladowca chrześcijan. Barnaba przekonuje apostołów, co się stało pod Damaszkiem.

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80-85 r. • KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: ok. 33 r., po zesłaniu Ducha Świętego • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima • BOHATEROWIE: Paweł, Barnaba, apostołowie

---

MISJA PIOTRA, MISJA PAWŁA • Przypomnijmy, że czytane w okresie wielkanocnym Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego. Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom • Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

SZAWEŁ-PAWEŁ • Ale już wcześniej, bo w dziewiątym rozdziale Dziejów, jesteśmy świadkami nawrócenia Szawła. Jezus zdobywa go na drodze do Damaszku (? Dz 9,1-17). Po tym wydarzeniu nawrócony Szaweł stawia swoje pierwsze kroki jako ewangelizator. Tak skutecznie głosi Słowo w Damaszku, że musi stamtąd uciekać w obawie o swe życie (? Dz 9,20-25). Udaje się potem do Jerozolimy (? Dz 9,26-29).

PROBLEMY PAWŁA • Usłyszymy o spotkaniu Pawła z apostołami w Jerozolimie po swoim nawróceniu. Zwróćmy uwagę, że wspólnota jerozolimska, do której przybywa, obawia się go jako prześladowcy Kościoła. Dopiero Barnaba wprowadzi go w jej szeregi, otwierając Pawłowi drogę do głoszenia Dobrej Nowiny w Izraelu.

---

(Ps 22,26-28.30-32)

REFREN: Będę Cię chwalił w wielkim zgromadzeniu.

Wypełnię me śluby wobec bojących się Boga. Ubodzy będą jedli i zostaną nasyceni, będą chwalić Pana ci, którzy Go szukają: „Serca wasze niech żyją na wieki”.

Przypomną sobie i wrócą do Pana wszystkie krańce ziemi i oddadzą Mu pokłon wszystkie szczepy pogańskie. Jemu oddadzą pokłon wszyscy, co śpią w ziemi, przed Nim zegną się wszyscy, którzy staną się prochem.

A moja dusza będzie żyła dla Niego, potomstwo moje Jemu będzie służyć, przyszłym pokoleniom o Panu opowie, a sprawiedliwość Jego ogłoszą ludowi, który się narodzi.

•

PSALM

W wielkim zgromadzeniu • Ps 22, 26-28.30-32

Psalmista chce chwalić Pana w wielkim zgromadzeniu i by do Boga powróciły wszystkie krańce ziemi. To pragnienia, które zrealizują się w misji św. Pawła.

PSALM: 22 • AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.

---

LAMENTACJA • Psalm zaliczany jest do gatunku „lamentacji indywidualnej”. Prawdopodobnie towarzyszył modlitwie człowieka stojącego na progu śmierci w wyniku choroby, przedłużającego się cierpienia czy śmiertelnego niebezpieczeństwa • To modlitwa mająca wyrwać wierzącego z objęć pewnej śmierci • Psalm 22 dzieli się na dwie części: • I – prośba o pomoc (w. 2-22) • II – obietnica uwielbienia i dziękczynienie za wyzwolenie od śmierci (w. 23-32).

PSALM ZMARTWYCHWSTAŁEGO • W perspektywie Nowego Testamentu Psalm stał się modlitwą Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego, który do końca wypełnił swe śluby, czyli misję wobec Boga. Jego życie staje się źródłem nadziei i wzorem, nawet pokarmem dla wszystkich ubogich Pana, oczekujących wybawienia • Zwróćmy uwagę, że psalm zapowiada powszechne zmartwychwstanie. To słowa: Jemu się pokłonią wszyscy śpiący w ziemi, przed Nim zegną się wszyscy, którzy staną się prochem.

PO KRAŃCE ZIEMI • Wersety psalmu, które usłyszymy, pochodzą z jego drugiej części. Ilustrują ufną modlitwę, którą wierny zanosi do Pana, pewien swojego ocalenia. Zauważmy, że psalmista wyraża pragnienia, które będzie nosił w sobie i zrealizuje nawrócony Paweł (? PIERWSZE CZYTANIE): głoszenie we wspólnocie, w wielkim zgromadzeniu, a nie samotnie oraz ewangelizacja, z którą dotarł po wszystkie krańce ziemi.

---

Czytanie z I listu św. Jana Apostoła

(1 J 3,18-24)

Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą! Po tym poznamy, że jesteśmy z prawdy, i uspokoimy przed Nim nasze serce. A jeśli nasze serce oskarża nas, to Bóg jest większy od naszego serca i zna wszystko. Umiłowani, jeśli serce nas nie oskarża, mamy ufność wobec Boga, i o co prosić będziemy, otrzymamy od Niego, ponieważ zachowujemy Jego przykazania i czynimy to, co się Jemu podoba. Przykazanie zaś Jego jest takie, abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa, i miłowali się wzajemnie tak, jak nam nakazał. Kto wypełnia Jego przykazania, trwa w Bogu, a Bóg w nim; a to, że trwa On w nas, poznajemy po Duchu, którego nam dał.

Oto Słowo Boże.

•

DRUGIE CZYTANIE

Czynem i prawdą • 1 J 3, 18-24

Święty Jan powtarza przykazanie miłości Boga i bliźniego. A jednak brzmi inaczej niż w Starym Testamencie, bo chodzi o kochanie innych miłością Jezusa, nie własną.

KSIĘGA: Pierwszy List św. Jana • NADAWCA: św. Jan / uczeń ze szkoły Janowej • SKĄD: Efez /miejsce nieznane • DATA: koniec I w. / początek II w. • ADRESACI: kościoły w Azji Mniejszej

---

PISMA JANA • Święty Jan jest najbardziej płodnym nowotestamentalnym autorem. Oprócz Ewangelii i ostatniej księgi Biblii – Apokalipsy – napisał, przy współudziale swoich sekretarzy, trzy listy skierowane do swojej wspólnoty • Charakterystyczne jest to, że do swoich adresatów zwraca się: dzieci moje, a jednym z wiodących tematów jest życie dzieci Bożych.

Z ROZDZIAŁU TRZECIEGO • W trzecim rozdziale swojego listu Jan przypomina swojej wspólnocie o powołaniu i godności dzieci Bożych (? 3,1-5). Wynika z tego konieczność unikania grzechu (? 3,4-9) oraz zachowywania przykazań, w sposób szczególny przykazania miłości.

PRZYKAZANIE MIŁOŚCI • Miłować nie słowem, ale czynem i prawdą – to znak rozpoznawczy i świadectwo przynależności do Chrystusa. O tym usłyszymy w drugim czytaniu. Taka miłość daje pokój serca i gwarantuje wysłuchanie każdej modlitwy wierzącego, ponieważ zachowuje on Boże przykazania. Główne przykazanie to wierzyć w Jezusa i miłować braci. Zachowując je, chrześcijanin trwa w Panu.

---

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 15,1-8)

Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który uprawia. Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy. Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was. Wytrwajcie we Mnie, a Ja /będę trwał/ w was. Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie – o ile nie trwa w winnym krzewie – tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. Ten, kto we Mnie nie trwa, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. I zbiera się ją, i wrzuca do ognia, i płonie. Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami.

Oto Słowo Pańskie.

•

EWANGELIA

Winny krzew • J 15, 1-8

Krzew winny i winnica to szczególna biblijna metafora. Zyskuje nowe bogactwo, kiedy Jezus nazywa siebie Krzewem Winnym, a uczniów latoroślami.

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. • KATEGORIA: mowa • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima, Wieczernik • CZAS AKCJI: ok. 33 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie

---

PO ZMARTWYCHWSTANIU • Choć rok B charakteryzuje się tym, że słuchamy przede wszystkim Ewangelii według św. Marka, to w okresie wielkanocnym dominują fragmenty pochodzące z Ewangelii według św. Jana. Co więcej, od czwartej niedzieli wielkanocnej dotyczą wydarzeń sprzed zmartwychwstania Jezusa Chrystusa • W piątą i szóstą niedzielę wielkanocną wrócimy do Wieczernika i Ostatniej Wieczerzy, poprzedzającej mękę i śmierć Zbawiciela.

OSTATNIA WIECZERZA • Ostatnia Wieczerza u św. Jana ma inny przebieg niż u pozostałych ewangelistów. Zajmuje pięć rozdziałów (13-17), rozpoczyna się od umywania nóg (J 13,1-20), zawiera zapowiedź zdrady Judasza (J 13,21-30), mowę pożegnalną (J 13,31-16,33), a potem modlitwę arcykapłańską i apel o jedność (J 17). Jan nie opisuje ustanowienia Eucharystii.

KRZEW WINNY • Usłyszymy Jezusa porównującego siebie do winnego krzewu. Ojciec to ogrodnik, który przycina i oczyszcza jego gałęzie, aby przynosiły dobry owoc. Narzędziem oczyszczającym uczniów jest Słowo Jezusa • Mistrz zachęca ich do trwania w Nim, ponieważ sami z siebie nie mogą przynieść owocu. Wszyscy, którzy w nim nie trwają, są jak uschłe gałęzie, które na końcu zbiera się i przeznacza na spalenie (obraz sądu). Trwanie w Jezusie – Winnym Krzewie sprawia, że życie uczniów jest owocne i że ich modlitwy są wysłuchane.

---

Szersza analiza czytań, psalmu oraz Ewangelii dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

---