Jutro Niedziela – XX zwykła C

Są prawdziwe bitwy, które trzeba podjąć i może coś stracić, są też fałszywe iluzje pokoju. Wybór należy do nas

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XX NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLEKTA: Modlimy się do dobrego Boga, aby Bóg wlał w nasze serca gorącą miłość ku Niemu i abyśmy otrzymali obiecane dziedzictwo, które przewyższa wszelkie nasze pragnienia• KOLOR: zielony  • CZYTANIA: Księga Jeremiasza 38, 4-6. 8-10; Psalm Ps 40 (39), 2-3. 4. 18; List do Hebrajczyków 12, 1-4; Ewangelia wg św. Łukasza 12, 49-53

 

• CHMURA SŁOWA •

cs

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania
Czytanie z Księgi Jeremiasza

(Jr 38, 4-6. 8-10 )

W czasie oblężenia Jerozolimy przywódcy, którzy trzymali Jeremiasza w więzieniu, powiedzieli do króla: «Niech umrze ten człowiek, bo naprawdę obezwładnia on ręce żołnierzy, którzy pozostali w tym mieście, i ręce całego ludu, gdy mówi do nich podobne słowa. Człowiek ten nie szuka przecież pomyślności dla tego ludu, lecz nieszczęścia». Król Sedecjasz odrzekł: «Oto jest w waszych rękach!» Nie mógł bowiem król nic uczynić przeciw nim. Wzięli więc Jeremiasza i wtrącili go, spuszczając na linach, do cysterny Malkiasza, syna królewskiego, która się znajdowała na dziedzińcu wartowni. W cysternie zaś nie było wody, lecz błoto; zanurzył się więc Jeremiasz w błocie. Ebedmelek wyszedł z domu królewskiego i rzekł do króla: «Panie mój, królu! Źle zrobili ci ludzie, tak postępując z prorokiem Jeremiaszem i wrzucając go do cysterny. Przecież umrze z głodu w tym miejscu, zwłaszcza że nie ma już chleba w mieście». Rozkazał król Kuszycie Ebedmelekowi: «Weź sobie stąd trzech ludzi i wyciągnij proroka Jeremiasza z cysterny, zanim umrze».

Oto słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Bóg jest wierny Jr 38,4-6.8-10

Prorok musi czasem głosić nieprzyjemne słowa i wziąć na siebie ich konsekwencje. Bóg ratuje – z rąk nieprzyjaciół i od ludzkich pomysłów na zbawienie

KSIĘGA: Jeremiasza • AUTOR: Jeremiasz • CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.
KATEGORIA:
wydarzenie


CIERPIĄCY PROROK • Księga Jeremiasza pod względem liczby słów to najobszerniejsza księga Starego Testamentu. Zawiera aż 52 rozdziały • Jeremiasz to wielki, ale jednocześnie kontrowersyjny dla ówczesnych prorok. Za życia uznawany za bluźniercę i zdrajcę narodu (>> Jr 26,7-9), po śmierci został „wywyższony” przez Boga, przeszedł do historii jako orędownik narodu (>> 2Mch 15,14-16). Był świadkiem upadku Judy i Jerozolimy podczas niewoli babilońskiej (586 r. przed Chr.). Jego księga pokazuje bezsilność proroka, który bezskutecznie przestrzega Izraela przed postępowaniem, które przyniesie tragiczne skutki. Księga jest napisana częściowo prozą, a częściowo poezją.

OSTATNIE LATA JUDY • W Księdze Jeremiasza – zwłaszcza w jego dwóch pierwszych częściach – przeważają ostrzeżenia przed nieszczęściem. Sprawdziły się. W 722 przed Chr. Asyria uprowadziła dziesięć plemion Północy (Izraela), zaś w 598 przed Chr. Babilończycy dokonali pierwszej deportacji z Południa (Judy). Jedna z końcowych części księgi (34,1-45,5) opisuje prozą ostatnie lata królestwa Judy. Osobiste zmagania Jeremiasza są jakby ilustracją zatwardziałości króla i całego narodu na Słowo Boże kierowane do nich przez proroka.

ZANIM USŁYSZYSZ • Wydarzenie o którym usłyszymy w dzisiejszym czytaniu to skrajny moment prześladowania Jeremiasza. Po wcześniejszym uwięzieniu (37,11-16), uwolnieniu przez króla i ponownym zamknięciu pod strażą (37,17-21), teraz zostaje on przez przywódców ludu, za zgodą króla, wręcz skazany na śmierć. W tym celu wrzucono go do pustej cysterny, w której pozostało jedynie błoto. Powodem tak ogromnej nienawiści wobec proroka jest treść jego orędzia, która jest czymś zdecydowanie niepopularnym, wręcz trudnym do przyjęcia. Oto Jerozolima jest oblężona przez wojska Nabuchodonozora, ale Izraelici nie tracą dalej nadziei, że uda im się uratować i liczą między innymi na pomoc Egiptu, lecz sam Bóg mówi coś wprost przeciwnego ich zamiarom i nadziejom: kto się podda Chaldejczykom zostanie ocalony, kto będzie się bronił do końca pozostając w mieście, ten na pewno zginie.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Usprawiedliwienie tego, kto nie chce słuchać proroka: Niech umrze ten człowiek, bo naprawdę obezwładnia on ręce żołnierzy, którzy pozostali w tym mieście, i ręce całego ludu, gdy mówi do nich podobne słowa. Człowiek ten nie szuka przecież pomyślności dla tego ludu, lecz nieszczęścia!

 

LINKI


Niech umrze ten człowiek, bo naprawdę obezwładnia on ręce żołnierzy, którzy pozostali w tym mieście, i ręce całego ludu, gdy mówi do nich podobne słowa. Człowiek ten nie szuka przecież pomyślności dla tego ludu, lecz nieszczęścia! (Jr 38,4)

Wj 5,4: Na to odpowiedział im król egipski: «Dlaczego to Mojżeszu i Aaronie, chcecie odwieść lud od pracy? Idźcie co prędzej do waszych robót». 

1Krl 18,17: Gdy Achab zobaczył Eliasza, powiedział mu: «To ty jesteś ten dręczyciel Izraela!» 

Dz 16,19-21: Gdy panowie jej spostrzegli, że przepadła nadzieja ich zysku, pochwycili Pawła i Sylasa, zawlekli na rynek przed władzę, stawili przed pretorami i powiedzieli: «Ci ludzie sieją niepokój w naszym mieście. Są Żydami i głoszą obyczaje, których my, Rzymianie, nie możemy przyjmować ani stosować się do nich».

 


JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Dzisiejsze pierwsze czytanie streszcza w sobie pełną napięć i dramatu historię relacji Jeremiasza z Bogiem:

Prorok klęski. Nie ma chyba w ST proroka, który wiedziałby lepiej od Jeremiasza, ile kosztuje wchodzenie w bliskie więzi z Bogiem. Powołany kiedy miał około 18 lat, Jeremiasz właściwie nigdy nie miał własnego, beztroskiego życia. Od początku był w nim obecny Pan, który już od łona matki przeznaczył go do tego, by był prorokiem (Jr 1,5). Misja sprawiła, że Jeremiasz nie założył własnej rodziny (>>Jr 16,2). Sprawiła także, że po wielokroć musiał zapowiadać swojemu grzesznemu narodowi karę i zniszczenie (>>Jr 4,20).

Cena za mówienie prawdy. Jeremiasz wyraźnie nie szukał dobra swoich rodaków. Nie wmawiał im, że wszystko będzie dobrze. Wieszczył zbliżający się koniec, wzywał do ukorzenia się przed Bogiem i Babilończykami, wzywał do poddania miasta, aby ocalała choć garstka. W efekcie został wrzucony do cysterny, która wyschła (oblężenie przeciągało się  na miesiące letnie).

Bóg nie próżnuje. Co myślał Jeremiasz, skazany przez swoich na śmierć głodową? Może wypowiadał tam kolejną lamentację na swoje życie, których pełna jest jego księga. Jeremiasz płacił za swą przyjaźń z Bogiem wysoką cenę. Bóg jednak także nie próżnował. Ebedmelek i król Sedecjasz potajemnie wyciągają proroka z dołu śmierci (Jr 38,9-13). Przyjaciele o sobie nie zapominają.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 40 )

REFREN: Panie, mój Boże, pośpiesz mi z pomocą.

Z nadzieją czekałem na Pana, a On pochylił się nade mną i wysłuchał mego wołania. Wydobył mnie z dołu zagłady, z błotnego grzęzawiska, stopy moje postawił na skale i umocnił moje kroki.

Włożył mi w usta pieśń nową, śpiew dla naszego Boga. Wielu to ujrzy i przejmie ich trwoga, i zaufają Panu.

Ja zaś jestem ubogi i nędzny, ale Pan troszczy się o mnie. Ty jesteś moim wspomożycielem i wybawcą, Boże mój, nie zwlekaj!

[01][02]

PSALM

Czekać z nadzieją Ps 40,2-3.4.18

 Ja jestem ubogi i nędzny, ale Pan troszczy się o mnie

PSALM 40• AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe (po 538 BC)


O PSALMIE • Psalm 40 należy do gatunku indywidualnej modlitwy dziękczynienia (todah). Modlitwy te wyrażają radosną wdzięczność człowieka, który został wysłuchany przez Pana. Osadzone są w liturgii świątynnej. Śpiewano je podczas ceremonii wypełnienia złożonego ślubu lub przy składaniu ofiary dziękczynnej.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy tylko niektóre wersety Psalmu 40. Wydają się jakby słowami wyjętymi wprost z ust Jeremiasza przebywającego w studni pełnej błota (zob. PIERWSZE CZYTANIE). Temat człowieka opuszczonego i skazanego przez swych nieprzyjaciół na śmierć w cysternie pełnej wody lub błota powtarza się częściej, także w innych psalmach (zob. LINKI).

 


NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wierność Boga jest konkretna: Wydobył mnie z dołu zagłady, z błotnego grzęzawiska, stopy moje postawił na skale i umocnił moje kroki.

 

LINKI


Wydobył mnie z dołu zagłady, z błotnego grzęzawiska, stopy moje postawił na skale i umocnił moje kroki. (Ps 40,2)

Ps 69,2: Ugrzązłem w mule topieli i nie mam nigdzie oparcia, trafiłem na wodną głębinę i nurt wody mnie porywa. 

Ps 69,14: Wyrwij mnie z bagna, abym nie zatonął, wybaw mnie od tych, co mnie nienawidzą, i z wodnej głębiny! 

Ps 27,5: Albowiem On przechowa mnie w swym namiocie w dniu nieszczęścia, ukryje mnie w głębi swego przybytku, wydźwignie mnie na skałę

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 12, 1-4 )

Bracia: Mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków, zrzuciwszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi, biegnijmy wytrwale w wyznaczonych nam zawodach. Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, i zasiadł po prawicy na tronie Boga. Zważcie więc na Tego, który ze strony grzeszników tak wielką wycierpiał wrogość wobec siebie, abyście nie ustawali, załamani na duchu. Jeszcze nie opieraliście się aż do krwi, walcząc przeciw grzechowi.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Patrzmy na Jezusa Hbr 12,1-4

Ta walka jest na serio, ale została już wygrana

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEZUS – OSOBA I DZIEŁO • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na  innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

BOHATEROWIE WIARY • W rozdziale jedenastym autor podał przykłady wiary zaczerpnięte ze Starego Testamentu: Abel, Henoch, Noe, Abraham, Mojżesz ale także Gedeon, Barak, Samson, Jefte, Dawid, Samuel i prorocy. Wszyscy oni mają być dla wspólnoty chrześcijańskiej, cierpiącej próby i prześladowania, przykładem wiary i wytrwałości.

ZANIM USŁYSZYSZ • Dwunasty rozdział rozpoczyna się od zachęty do podjęcia na poważnie duchowej walki chrześcijanina. Po wielu przykładach ze Starego Testamentu, autor przedstawia teraz jeszcze ważniejszy od nich: przykład samego Jezusa. Jest on jednak czymś o wiele więcej niż samym tylko przykładem, bowiem to zwycięstwo w walce, które już dokonało się w Nim, może być teraz przez łaskę udziałem każdego, kto wierzy.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Zawsze tylko jeden kierunek: Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala.

Walka na śmierć i życie: Jeszcze nie opieraliście się aż do przelewu krwi, walcząc przeciw grzechowi.

LINKI


I my zatem mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków, odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi, winniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach. (Hbr 12,1)

1Kor 9,24: Czyż nie wiecie, że gdy zawodnicy biegną na stadionie, wszyscy wprawdzie biegną, lecz jeden tylko otrzymuje nagrodę? Przeto tak biegnijcie, abyście ją otrzymali.

Hbr 10,36: Potrzebujecie bowiem wytrwałości, abyście spełniając wolę Bożą, dostąpili obietnicy.  

Ef 4,22: …co się tyczy poprzedniego sposobu życia trzeba porzucić dawnego człowieka, który ulega zepsuciu na skutek zwodniczych żądz…  

Rz 13,12: Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła!  

 

TRANSLATOR


…odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi… (Hbr 12,1)
Dosłownie: łatwo, dobrze, dokładnie obejmuje, otacza.

Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. (Hbr 12,2)

W tekście greckim mamy imiesłów aforontes, który większość tłumaczy łączy z poprzedzającym czasownikiem: biegnijmy patrząc.

Dosłownie 2 rzeczowniki: założyciel, lider oraz ten, który wypełnia, wykańcza (w starej Biblii Gdańskiej przetłumaczono: dokończyciel)

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Pośrodku zmagań olimpijskich autor Listu do Hebrajczyków porównuje drogę chrześcijanina do biegu:

Nie biegniemy sami. Przyjaźń z Bogiem nie uczy zamykania się w swoim wąskim gronie. Wręcz przeciwnie, autor Listu do Hebrajczyków, pisze o biegu, w którym otacza nas dookoła całe mnóstwo świadków (dosłownie w tekście gr. „chmura”, nefos). To nasz bieg życia, bieg, który skończy się w Królestwie Bożym, bieg, w którym nie jesteśmy jedynymi uczestnikami.

Jak najwięcej zwycięzców. Chrześcijański bieg życia przypomina greckie biegi olimpijskie (autor używa gr. czasownika trecho, „biec jak na stadionie”, oraz agony, „zawody”, używanego na określenie zmagań sportowych), z tą różnicą że zwycięzców może i powinno być wielu. W naszym biegu życia nie możemy ich zostawić za sobą.

Bieg za Jezusem. Poza tym, warunkiem zwycięstwa w biegu wiary jest to, aby wpaść na metę… za Jezusem. Przyjaźń z Nim wymaga. Bieg będzie momentami morderczy, będzie konieczny trening i wyrzeczenia. Jezus atleta nie prowadził wygodnego życia, lecz ćwiczył swoje ciało i ducha przez modlitwę i wymaganie od siebie.

 

CZY WIESZ,  ŻE…

W starożytnej Grecji biegi krótkodystansowe były najważniejszą dyscypliną igrzysk – każdą olimpiadę nazywano później imieniem zawodnika, który w nich zwyciężył. Rozgrywano je na dystansie jednego stadionu (192,8 m), czyli okrążenia bieżni olimpijskiej. Choć startowało w nich wielu, zwycięzca był tylko jeden. Zwycięstwo wymagało nie tylko poprzedzającego bieg 10-miesięcznego treningu i diety. Wymagało także pozostawienia z tyłu innych.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 12, 49-53 )

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, ażeby już zapłonął. Chrzest mam przyjąć, i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam. Odtąd bowiem pięcioro będzie podzielonych w jednym domu: troje stanie przeciw dwojgu, a dwoje przeciw trojgu; ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu; matka przeciw córce, a córka przeciw matce; teściowa przeciw synowej, a synowa przeciw teściowej».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Ogień, chrzest, rozłam Łk 12, 49-53

W ogniu miłości Chrystusa objawionej na krzyżu spłoną wszystkie iluzje pokoju, a pozostanie tylko to, co prawdziwe

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Galilea • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • Jezus, uczniowie


W DRODZE DO JEROZOLIMY • Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) pozostaje teraz ciągle ku niej skierowany. To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) będzie przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach.

KONTEKST • Od kilku tygodni słuchamy dwunastego rozdziału Ewangelii Łukasza Rozpoczął się on przestrogą wobec obłudy i zachętą do bycia dzielnym w obliczu prześladowań (12,1-12). Później nastąpiła dłuższa rozprawa z chciwością (12,13-34), a tydzień temu słyszeliśmy wynikającą z powyższych mocną zachętę do gotowości na przyjście Pana w każdym czasie (12,35-48).

ZANIM USŁYSZYSZ • Fragment, który dziś usłyszymy może wydawać się trudny, choć z drugiej strony jest on pełen intensywności i mocy. Przenosi on w pewnym sensie rzeczywistość wydarzeń ostatecznych, dopiero co przedstawioną (12,35-48), do teraźniejszości. Oto z przyjściem Jezusa w jakiś sposób realizuje się już eschatologia: każdy musi dokonać wyboru, wobec misterium Jego Paschy nie można pozostać obojętnym. To sprawia podziały, albo inaczej: przecież to nie Jezus je sprawia, ale opowiedzenie się po Jego stronie (lub nie) powoduje, że ukazują się te z nich, których może wcześniej nie było tak wyraźnie widać. Znikają wtedy wszelkie iluzje pokoju, bo ten prawdziwy można znaleźć tylko w Nim.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Po co przyszedł Jezus?: Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął.

Fałszywe pogłoski: Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam.

 

LINKI


Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął. (Łk 12,49)

Ml 3,2-3: Ale kto przetrwa dzień Jego nadejścia i kto się ostoi, gdy się ukaże? Albowiem On jest jak ogień złotnika i jak ług farbiarzy.  Usiądzie więc, jakby miał przetapiać i oczyszczać srebro, i oczyści synów Lewiego, i przecedzi ich jak złoto i srebro, a wtedy będą składać Panu ofiary sprawiedliwe.

Mt 3,11: Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem.  

J 9,39: Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, aby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą stali się niewidomymi».

Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. (Łk 12,50)

Mk 10,38: Jezus im odparł: «Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?»  

Mk 8,31: I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy musi wiele cierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że będzie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie.  

Mk 10,32: A kiedy byli w drodze, zdążając do Jerozolimy, Jezus wyprzedzał ich, tak że się dziwili; ci zaś, którzy szli za Nim, byli strwożeni. Wziął znowu Dwunastu i zaczął mówić im o tym, co miało Go spotkać…

J 19,30: A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: «Wykonało się!» I skłoniwszy głowę oddał ducha.  

Łk 24,26: Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?  

Rz 6,3: Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć?

Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam. (Łk 12,51)

1Tes 5,3: Kiedy bowiem będą mówić: «Pokój i bezpieczeństwo» – tak niespodzianie przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie ujdą.

Mt 10,21-22: Brat wyda brata na śmierć i ojciec syna; dzieci powstaną przeciw rodzicom i o śmierć ich przyprawią. Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

Łk 14,26: Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto siebie samego, nie może być moim uczniem.

 

TRANSLATOR


Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. (Łk 12,50)

Dosłownie: jestem ściśnięty, udręczony.

Dosłownie: wypełni.

 

JESZCZE O EWANGELII


Przyjaźń z Jezusem kosztowała wiele pierwszych uczniów. Także dzisiaj wielu płaci za nią najwyższą cenę:

Pokój i ogień. Jednym z najcenniejszych darów, jaki Zmartwychwstały Jezus przynosi temu światu jest pokój. Pokój ten nie przyjdzie jednak do nas inaczej, jak przez ogień Ducha, ogień, który oznacza także sąd i podział.

Prześladowani. Ci, którzy decydują się na przyjaźń z Panem, muszą być świadomi, że spotkają się ze sprzeciwem, a może nawet odrzuceniem ze strony tego świata. Łukasz w tych słowach Jezusa opisuje sytuację historyczną uczniów w I w., których wykluczano z rodziny, synagogi czy społeczeństwa, za to, że odważyli się uwierzyć w Jezusa.

Stary świat płonie. Także dziś na całym świecie co trzy minuty ginie chrześcijanin tylko dlatego, że należy do Chrystusa. Świadkowie i buntownicy z wyboru żyją wśród nas nie po to, aby dzielić i wywoływać wojny, jak czasem mówi się o religii, ale po to, aby zmuszać swoim życiem ten świat do opowiedzenia się za lub przeciw Bogu. Stary świat płonie już ogniem sądu i Bożej miłości, która oczyszcza go z brudu grzechu.

 

CZY WIESZ,  ŻE…


Mamy podpalać ten świat naszym życiem. O św. Dominiku mówi się, że jego matka, błogosławiona Joanna d’Aza miała proroczy sen, który zapowiedział posłannictwo jej dziecka. Wydało się jej, że z jej łona wybiegł pies, który oświecał i zapalał cały świat, trzymając żagiew w zębach. Sen spełnił się później, gdy widziano jej syna, wielkiego świętego, który jak pies Pański biegł rozpalając narody miłością Boga i bliźniego.

Pax Romana. Epoka tzw. Rzymskiego Pokoju trwała od czasów Oktawiana Augusta (27 r. przed Chr.) do Aleksandra Sewera (235 r. po Chr.). Mimo drobniejszych konfliktów był to okres stabilizacji społecznej, którego każdy cenił. Rzymianie chlubili się własną zdolnością do zapewnienia pokoju światu. Oczywiście taki pokój wiązał się organicznie z ich absolutną hegemonią i dominacją. Dlatego z punktu widzenia pokoju, który chcą nieść światu autorzy Ewangelii może się on wydawać jedynie tanią iluzją. Akurat temat pokoju często powraca w Ewangelii Łukasza (1,78-79; 2,14; 7,50; 19,38.42; 24,36).

Język apokaliptyki. Literatura apokaliptyczna (w Biblii: Apokalipsa św. Jana, fragmenty księgi Daniela czy Izajasza; a poza Biblią: księga Henocha, Jubileuszów, Apokalipsa Abrahama i wiele innych) używa często bardzo specyficznego i hermetycznego języka. Jednym z takich motywów, środków podkreślenia tego, co ważne jest paradoks. Kiedy jest mowa o mroku i ciemności, to po to, by podkreślić, skąd przychodzi światło. Kiedy powtarza się temat wojny i rozłamu, to po to, by wyjaśnić skąd się bierze prawdziwy pokój i jaka jest droga do jego osiągnięcia. Tylko od Mesjasza. A droga do niego? Cóż, to właśnie apokalipsa.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Mogą (i powinny) dziś upaść nasze przesłodzone wyobrażenia na temat Jezusa, jak z niektórych pobożnych obrazków. On był mężczyzną z krwi i kości, prawdziwym wojownikiem. Walka, w którą wszedł była bardzo poważna. Bo poważne jest nasze życie.

W dzisiejszych czytaniach słyszymy o rzeczach mało przyjemnych: prześladowaniu, nienawiści (I CZYTANIA, PSALM), walce z grzechem, krzyżu (II CZYTANIE), ogniu, niepokoju, rozłamie (EWANGELIA). To sprawy na serio. I Pan Jezus chce nam o nich mówić na serio, bo wie, że nasze życie jest bardzo na serio. Taka jest często rola proroka: musi mówić rzeczy niewygodne i przyjąć tego konsekwencje (I CZYTANIE). Na końcu jednak zawsze ukazuje się wierność Boga, który odpowiada na wołanie człowieka i wyciąga go z dołu śmierci (PSALM).

Są w naszym życiu różne fałszywe iluzje pokoju, na których się opieramy. Nieraz sami je stwarzamy. Są też prawdziwe bitwy, które trzeba podjąć i coś w nich stracić. By pierwsze mogły runąć, a drugie zaistnieć, potrzeba naszego wyboru, decyzji na serio, pójścia za Jezusem. To poważna walka. Na nasze szczęście została już wygrana.

 

1/7
Jeremiasz na grafice Gustave Doré, 1866 r.
2/7
Jeremiasz z obrazu autorstwa Horace Vernet, 1844 r., Amsterdam Museum, Holandia
3/7
"Jeremiasz", Michał Anioł, fragment fresku z Kaplicy Sykstyńskiej, 1508 -1512 r., Rzym
4/7
Krucyfiks Berlinghiero Berlinghieri z symbolami ewangelistów na ramionach krzyża, 1220 r., Pinacoteca Civica w Lucca, Włochy
5/7
Krucyfiks z katedry w Essen, Niemcy
6/7
Krucyfiks z kościoła pw. Wniebowzięcia NMP w Starych Babicach
7/7
Prorok Jeremiasz, rosyjska ikona z XVIII w., Ikonostas z klasztoru Kizhi, Karelia, Rosja
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XIX zwykła C

Największe zaskoczenie przychodzi nocą. Bóg przychodzi nocą. Lepiej by nie zastał nas śpiących

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XIX NIEDZIELA ZWYKŁA C • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, aby umocnił w naszych sercach ducha przybranych dzieci, * abyśmy mogli osiągnąć obiecane dziedzictwo • CZYTANIA: Księga Mądrości 18, 6-9 • Księga Psalmów 33 (32), 1 i 12. 18-19. 20 i 22 • List do Hebrajczyków 11, 1-2. 8-19; Ewangelia Łukasza 12, 32-48

 

CHMURA SŁÓW

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Mądrości

(Mdr 18, 6-9)

Czytanie z Księgi Mądrości

Noc wyzwolenia oznajmiono wcześniej naszym ojcom, by nabrali otuchy, wiedząc dobrze, jakim przysięgom zawierzyli. I lud Twój wyczekiwał ocalenia sprawiedliwych, a zatraty wrogów. Czym bowiem pokarałeś przeciwników, tym wsławiłeś nas, powołanych. Pobożni potomkowie dobrych składali w ukryciu ofiary i ustanowili zgodnie Boskie prawo, że jednakowo te same dobra i niebezpieczeństwa podejmą święci, i już zaczęli śpiewać hymny przodków.

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Noc Paschy Mdr 18, 6-9

Wiara sprawia, że zwycięstwo można świętować już, zanim przyjdzie w swojej pełni

KSIĘGA: Mądrości • AUTOR: anonimowy mędrzec • CZAS POWSTANIA: czasy hellenistyczne, I w. przed Chr. • KATEGORIA: literatura mądrościowa


MĄDROŚĆ SALOMONA • W tradycyjnym podziale Starego Testamentu umieszczona jest w grupie siedmiu ksiąg dydaktycznych. Księga dzieli się na trzy części: • pierwsza część (rozdziały 1-5) mówi o Mądrości kierującej życiem człowieka • druga (rozdziały 6-9) to hymn pochwalny na cześć upersonifikowanej Mądrości • trzecia zaś (10-19) skupia się na roli, jaką Mądrość Boża odgrywa w historii Izraela.

MĄDROŚĆ W HISTORII IZRAELA • Czytanie pochodzi z trzeciej części Księgi, która opisuje działanie Mądrości w historii Izraela. W rozdziałach 10-19 autor podejmuje wielki temat Wyjścia z Egiptu. Opisuje Boga, który ocala sprawiedliwych a karze grzeszników proporcjonalnie do ich przestępstw. Bóg nawet wobec pogan okazuje swoje miłosierne oblicze i zapraszając do nawrócenia. Księga kończy się obrazem dzieci Boga przechodzących Morze Czerwone, aby na drugim brzegu, który symbolizuje Jego Królestwo, odnaleźć pełnię życia.

NOC WYJŚCIA • Księga Mądrości mówi dziś o nocy wyzwolenia, czyli o Nocy Paschy Izraela. Naród, oczekując na Wyjście z Egiptu ustanawia Prawa, którymi będą kierowali się w przyszłości i intonuje już hymn na cześć Boga Wyzwoliciela.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Jedna z najważniejszych nocy, o której mówi dzisiejsze Słowo, to noc, w której Izrael wyszedł z Egiptu. Dla Żydów była to noc Paschy, którą, jak mówi autor Księgi Mądrości, ofiarowywali w ukryciu Mdr (18,9).  W ten sposób Bóg Izraela rzucił ostateczne wyzwanie faraonowi i wszystkim bogom Egiptu. Walka rozgrywała się ponad głowami śmiertelników, którzy w drżeniu oczekiwali na jej rezultat. Izraelici tej nocy, kiedy dokoła nich szalała śmierć i zniszczenie, modlili się w swoich domach i, jak pisze autor Księgi Mądrości, przysięgali, że wspólnie przeżyją i błogosławieństwa i niebezpieczeństwa Wyjścia z Egiptu (Mdr 18,9). Postanowili być razem we wszystkim, co na nich przyszło. Śpiewali przy tym hymny swoich przodków (Mdr 18,9). Jakie pieśni mogli wówczas zanosić do Pana? Może pieśń Abrahama, który nocą, pośród niebezpieczeństw wędrował do Ziemi Obiecanej? Może mieli przed oczyma przykład jego wiary, której nie złamały przeciwności, walka i oczekiwanie? Noc Wyjścia z Egiptu była dla Izraela nocą próby; próby, z której wyszli zwycięsko.

 

CZY WIESZ ŻE…


Dawniej księga nazywana była “Mądrością Salomona” – uważano, że to właśnie król Salomon, postać stojąca u początków literatury mądrościowej Starego Testamentu, był jej autorem. Jednak szczegółowe badania językowe nad księgą dowiodły, że autorem księgi jest prawdopodobnie zhellenizowany Żyd żyjący w Aleksandrii. Są też teorie mówiące o tym, że pierwsza część dzieła powstała w Palestynie.

Pascha hebrajskie pesach, pochodzi od czasownika pasach, który może znaczyć przejść, przeskoczyć, kuleć. W 1 Księdze Królewskiej oznacza on specjalny taniec proroków Baala, w którym podskakują oni i przyklękają na kolano (>>1 Krl 18,26). Anioł Śmierci nie tylko przeszedł tej nocy nad Egiptem. Odtańczył on przerażający taniec, przeskakując domy Izraelitów, a uderzając w domy Egipcjan.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 33)

REFREN: Szczęśliwy naród wybrany przez Pana.

Sprawiedliwi, radośnie wołajcie na cześć Pana, prawym przystoi pieśń chwały. Błogosławiony lud, którego Pan jest Bogiem, naród, który On wybrał na dziedzictwo dla siebie.

Oczy Pana zwrócone na bogobojnych, na tych, którzy oczekują Jego łaski, aby ocalił ich życie od śmierci i żywił ich w czasie głodu.

Dusza nasza oczekuje Pana, On jest naszą pomocą i tarczą. Panie, niech nas ogarnie Twoja łaska, według nadziei pokładanej w Tobie.

[01][02]

 

PSALM

Pieśń bogobojnych Ps 33 (32), 1 i 12. 18-19. 20 i 22

Bóg zawsze jest po stronie tych, którzy mu ufają

PSALM 33AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po wygnaniu w Babilonii, czyli po 538 r. przed Chr.


WYCHWALAĆ PANA  • Ps 33 to jeden z trzydziestu psalmów wyrażających cześć i podziw dla Boga, to hymn, pieśń chwały, hebr. tehilla. To typowy rodzaj modlitwy zanoszony w świątyni przed niewolą. W swej strukturze zawiera wezwanie do wielbienia Boga, po czym następuje wyliczenie przyczyn modlitwy uwielbienia. Są nimi: chwała, dobroć Boga, jego działanie w stworzonym świecie i w historii. Teologia Słowa, przez które Bóg stwarza świat, oraz obrazy związane ze stworzeniem sugerują późne, raczej powygnaniowe pochodzenie psalmu. W niepewnym czasie po powrocie z wygnania wspólnota Izraela odśpiewuje go jako pieśń ufności i dziękczynienia za nieustanną opiekę Jahwe.

BOGOBOJNI • Usłyszymy fragmenty psalmu 33. Strofa druga wyjaśnia, dlaczego ten psalm został włączony do dzisiejszej Liturgii Słowa: chodzi o postawę bogobojnych, którzy mogą zawsze liczyć na łaskę Pana • Psalm to hymn na cześć Boga Ojca, który nie tylko stworzył ludzki świat, ale nie przestaje troszczyć się o swoje dzieci, patrzy na nie z czułością i odpowiada na ich potrzeby. Taki właśnie hymn wdzięczności mogli śpiewać Izraelici oczekując na swoją Noc Wyzwolenia.

 

CYTATY


Psalm o doświadczeniu wierzących: On jest naszą pomocą i tarczą

Prośba z psalmu 33: Niech nas ogarnie Twoja łaska według nadziei, którą pokładamy w Tobie

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 11, 1-2. 8-12 lub Hbr 11, 1-2. 8-19)

Bracia: Wiara jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy. To dzięki niej przodkowie otrzymali świadectwo. Dzięki wierze ten, którego nazwano Abrahamem, usłuchał wezwania, by wyruszyć do ziemi, którą miał objąć w posiadanie. Wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie. Dzięki wierze przywędrował do Ziemi Obiecanej, jako ziemi obcej, pod namiotami mieszkając z Izaakiem i Jakubem, współdziedzicami tej samej obietnicy. Oczekiwał bowiem miasta zbudowanego na silnych fundamentach, którego architektem i budowniczym jest sam Bóg. Dzięki wierze także i sama Sara, mimo podeszłego wieku, otrzymała moc poczęcia. Uznała bowiem za godnego wiary Tego, który udzielił obietnicy. Przeto z człowieka jednego, i to już niemal obumarłego, powstało potomstwo tak liczne jak gwiazdy na niebie, jak niezliczone ziarnka piasku na wybrzeżu morza.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Ciągle w drodze • Hbr 11, 1-2. 8-19

Łatwiej iść drogą, jeśli ma się dobrych przewodników. Warto iść za najlepszymi

List do HebrajczykówAUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEZUS – OSOBA I DZIEŁO • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na  innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

BOHATEROWIE WIARY • Od rozdziału 11 autor podaje przykłady wiary zaczerpnięte ze Starego Testamentu. Abel, Henoch, Noe, Abraham, Mojżesz ale także Gedeon, Barak, Samson, Jefte, Dawid, Samule i prorocy. Wszyscy oni mają być dla wspólnoty chrześcijańskiej, cierprącej próby i prześladowania, przykładem wiary i wytrwałości.

ABRAHAM I SARA Spośród bohaterów wiary Starego Testamentu dzisiejsze drugie czytanie wspomina Abrahama i Sarę. Pierwszy z wiarą w sercu wyruszył w nieznane, do Ziemi Obiecanej, i oddał Bogu w ofierze swego syna. Sara dzięki wierze w Słowo Boga poczęła Izaaka. Oboje mieszkając pod namiotami, oczekiwali na Nowe Miasto, zbudowane rękoma Boga, do którego szukali drogi.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Bohater wiary. O innej jeszcze nocy, nocy Abrahama mówi nam drugie czytanie z Listu do Hebrajczyków. Abraham to nasz ojciec w wierze; to pierwszy, od którego zaczyna się wielka duchowa podróż.  Przez wiarę posłuchał wezwania Bożego, aby opuscić ziemię swoich przodków i swojego ojca i wędrować do ziemi, którą Pan miał mu wskazać (Rdz 12,1-4).

Podróż nocą. Abraham w rzeczywistości i w przenośni wędrował nocą. Ze względu na nieznośne temperatury panujące w ciągu dnia podróżował po zachodzie słońca, pod rozgwieżdżonym niebem. Jego serce i jego umysł otaczała jednak noc, której ciemności nie mogły rozproszyć żadne gwiazdy. Powołał go Bóg, którego do tej pory nie znał. Kazał mu porzucić życie, w którym osiągnął już swoją stabilizację. Abraham  w momencie powołania miał przecież siedemdziesiąt pięć lat. Bóg kazał mu wędrować do ziemi, o której nic nie wiedział. Wyszedł nie wiedząc, dokąd idzie (Hbr 11,8b).

W drodze do Nowego Miasta. Autor listu do hebrajczyków stwierdza, że Abaraham w rzeczywistości nie dotarł do swojej Ziemi Obiecanej. Miał świadomość, że pozdrawia ją tylko z daleka. Prawdziwa Ziemia Obiecana otwiera się dopiero w Chrystusie. To do Niego tęsknili patriarchowie, wieczni wędrowcy.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Tylko mocno wierząc można się wybrać w nieznane: Wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 12, 32-48)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Nie bój się, mała trzódko, gdyż spodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo. Sprzedajcie wasze mienie i dajcie jałmużnę. Sprawcie sobie trzosy, które nie niszczeją, skarb niewyczerpany w niebie, gdzie złodziej się nie dostaje ani mól nie niszczy. Bo gdzie jest skarb wasz, tam będzie i serce wasze. Niech będą przepasane biodra wasze i zapalone pochodnie. A wy bądźcie podobni do ludzi oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie. Zaprawdę, powiadam wam: Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc, będzie im usługiwał. Czy o drugiej, czy o trzeciej straży przyjdzie, szczęśliwi oni, gdy ich tak zastanie. A to rozumiejcie, że gdyby gospodarz wiedział, o której godzinie przyjść ma złodziej, nie pozwoliłby włamać się do swego domu. Wy też bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie». Wtedy Piotr zapytał: «Panie, czy do nas mówisz tę przypowieść, czy też do wszystkich?» Pan odpowiedział: «Któż jest owym rządcą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowi nad swoją służbą, żeby rozdawał jej żywność we właściwej porze? Szczęśliwy ten sługa, którego pan, powróciwszy, zastanie przy tej czynności. Prawdziwie powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem. Lecz jeśli sługa ów powie sobie w sercu: Mój pan się ociąga z powrotem, i zacznie bić sługi i służące, a przy tym jeść, pić i upijać się, to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna; surowo go ukarze i wyznaczy mu miejsce z niewiernymi. Ów sługa, który poznał wolę swego pana, a nic nie przygotował i nie uczynił zgodnie z jego wolą, otrzyma wielką chłostę. Ten zaś, który nie poznał jego woli, a uczynił coś godnego kary, otrzyma małą chłostę. Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele powierzono, tym więcej od niego żądać będą».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Przyjdzie jak złodziej Łk 12, 32-48

Lepiej stawiać na dobra wieczne, niż doczesne. Pan przyjedzie jak złodziej. Zostaną tylko te pierwsze

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: w drodze do Jerozolimy • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • Jezus, uczniowie • WERSJE: Mt 6,9-13; 7,7-11


EWANGELIA MIŁOSIERDZIA • O Łukaszu mówi się, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad grzesznikami i chorymi. Przypomnijmy, Łukasz – lekarz z Antiochii Syryjskiej –  był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Swoją Ewangelię adresuje do chrześcijan pochodzenia pogańskiego.

DROGA DO JEROZOLIMY • Jesteśmy w drugiej części Ewangelii Łukasza: wielkiej sekcji która ukazywać będzie Jezusa zdążającego ku Jerozolimie, Boskiego wysłannika podróżującego ku wypełnieniu swej misji w Mieście Świętym (>>Łk 9,51-19,28)

 

JESZCZE O EWANGELII


Mesjasz przychodzi nocą. Wreszcie trzecia noc to noc przyjścia Mesjasza. Tak jak za pierwszym razem, kiedy przyszedł na nasz ludzki świat nocą, tak też ostatnie przyjście będzie owiane tajemnicą. Jezus wzywa swoich uczniów, żeby nie dali się zaskoczyć. Ich biodra mają być przepasane a pochodnie zapalone. Przepasane biodra to znak gotowości do drogi, podobnie jak przepasane biodra Izraelitów wychodzących z Egiptu (Wj 12,11). Tym razem w drogę tę porwie nas przychodzący Mesjasz.

Ostatnia bitwa. Przepasane biodra to także znak wojownika przygotowującego się do bitwy (2 Sm 20,8). Jezus zapowiadał swoim uczniom, że ostatnia noc, której przybędzie, to także ostatecznego zmagania zła z dobrem, noc ostatniej bitwy (Mt 25,15-31; Mk 13). Należ czuwać, aby nie paść łatwo łupem Złego na polu bitwy.

Oczekiwanie na Pana Młodego. Lampy które mają płonąć pojawiają się także w innych miejscach Ewangelii jako znak życia wiarą i miłością (Mt 25,1-13; Łk 8,16). To z nimi w ręku druhny wyruszają na spotkanie swojego Oblubieńca. Powracający Mesjasz u Łukasza opisuje się nieco inaczej, jako Pan przybywający z uczty weselnej. Tej nocy której przyjdzie, słudzy powinni czuwać, aby otworzyć mu drzwi kiedy tylko zapuka. Tego samego obrazu Jezus użyje wobec siebie w Księdze Apokalipsy: „Oto stoję u drzwi i kołaczę. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną” (Ap 3,20).

Pośpiech. Łukasz podkreśla, że kołaczącemu Mesjaszowi należy otworzyć drzwi natychmiast (Łk 12,36). Pośpiech jest ważny. Jest znakiem czuwającego i kochającego serca. Takiemu sercu Mesjasz odpowie w zadziwiający sposób. On sam umieści czuwającego sługę za stołem w swoim królestwie i będzie mu usługiwał (Łk 12,37).

Jak złodziej. W przypowieści Jezusa pojawia się jeszcze jeden ciekawy motyw. Noc, której przyjdzie Pan porównana jest do nocy rabunku, a on sam do złodzieja włamującego się do domu (Łk 12,39). W jaki sposób ten, który jeszcze przed chwilą przedstawiał się jako Pan domu, teraz okazuje się być włamywaczem? Noc Mesjasza sugeruje Pan, będzie także nocą przerażenia i straty dla wszystkich, którzy pokładali ufność w swoich ludzkich zabezpieczeniach. Na wszystkich, którzy bezpiecznie poczuli się w swoich domach, którzy zaufali we własne siły, przyjdzie ona jak złodziej i zabierze im to, w czym złożyli swoją ufność.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Żyć w pełnej gotowości: Wy też bądźcie gotowi, gdyż o godzinie, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie

Im więcej masz, tym więcej się staraj: Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele powierzono, tym więcej od niego żądać będą

 

TWEETY




 

1/5
Abraham z fragmentu obrazu Ofiara Izaaka, Andrea del Sarto, ok. 1527 r., Gemäldegalerie Alte Meister, Drezno, Niemcy
2/5
Fresk przedstawiający Sarę gdy zjawia się przed nią anioł, I poł. XVIII w., pałac biskupi w Udine, Włochy
3/5
Przedstawienie Abrahama i Izaaka na ilustracji bibilijnej z XIX w.
4/5
"Wizja Jakuba i Boża obietnica", litografia z Biblii opublikowanej przez Providence Lithograph Company w 1906 r.
5/5
Jakub na rosyjsiej ikonie z XVIII w.
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >