Jutro Niedziela – XVII zwykła C

Natrętna, wytrwała modlitwa zawsze jest skuteczna. Bóg nie daje tego o co prosimy, daje o wiele więcej

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XVII NIEDZIELA ZWYKŁA C • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, obrońcy ufających abyśmy dobrze używali rzeczy przemijających i nieustannie ubiegali się o dobra wieczne • CZYTANIA: Księga Rodzaju 18, 20-32 • Księga Psalmów 138 (137), 1b-2a. 2b-3. 6-7d. 7e-8 (R.: por. 3a) • List do Kolosan 2, 12-14; Ewangelia Łukasza 11, 1-13

 

CHMURA SŁÓW

cs

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Rodzaju

(Rdz 18,20-32)

Bóg rzekł do Abrahama: Skarga na Sodomę i Gomorę głośno się rozlega, bo występki ich (mieszkańców) są bardzo ciężkie. Chcę więc iść i zobaczyć, czy postępują tak, jak głosi oskarżenie, które do Mnie doszło, czy nie; dowiem się. Wtedy to ludzie ci odeszli w stronę Sodomy, a Abraham stał dalej przed Panem. Zbliżywszy się do Niego, Abraham rzekł: Czy zamierzasz wygubić sprawiedliwych wespół z bezbożnymi? Może w tym mieście jest pięćdziesięciu sprawiedliwych; czy także zniszczysz to miasto i nie przebaczysz mu przez wzgląd na owych pięćdziesięciu sprawiedliwych, którzy w nim mieszkają? O, nie dopuść do tego, aby zginęli sprawiedliwi z bezbożnymi, aby stało się sprawiedliwemu to samo, co bezbożnemu! O, nie dopuść do tego! Czyż Ten, który jest sędzią nad całą ziemią, mógłby postąpić niesprawiedliwie? Pan odpowiedział: Jeżeli znajdę w Sodomie pięćdziesięciu sprawiedliwych, przebaczę całemu miastu przez wzgląd na nich. Rzekł znowu Abraham: Pozwól, o Panie, że jeszcze ośmielę się mówić do Ciebie, choć jestem pyłem i prochem. Gdyby wśród tych pięćdziesięciu sprawiedliwych zabrakło pięciu, czy z braku tych pięciu zniszczysz całe miasto? Pan rzekł: Nie zniszczę, jeśli znajdę tam czterdziestu pięciu. Abraham znów odezwał się tymi słowami: A może znalazłoby się tam czterdziestu? Pan rzekł: Nie dokonam zniszczenia przez wzgląd na tych czterdziestu. Wtedy Abraham powiedział: Niech się nie gniewa Pan, jeśli rzeknę: może znalazłoby się tam trzydziestu? A na to Pan: Nie dokonam zniszczenia, jeśli znajdę tam trzydziestu. Rzekł Abraham: Pozwól, o Panie, że ośmielę się zapytać: gdyby znalazło się tam dwudziestu? Pan odpowiedział: Nie zniszczę przez wzgląd na tych dwudziestu. Na to Abraham: O, racz się nie gniewać, Panie, jeśli raz jeszcze zapytam: gdyby znalazło się tam dziesięciu? Odpowiedział Pan: Nie zniszczę przez wzgląd na tych dziesięciu.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Natrętny AbrahamRdz 18,20-32

Niezwykły dialog Abrahama z Bogiem to w istocie przykład na skuteczność wytrwałej, wręcz natrętnej modlitwy

KSIĘGA RODZAJU • AUTOR: anonimowy kapłan • CZAS POWSTANIA: wygnanie w Babilonii (587-538 r. przed Chr.) i czas po powrocie
KATEGORIA: wydarzenie • BOHATEROWIE: Trzej goście, Abraham


PRAPOCZĄTKI • Przypomnijmy: Księga Rodzaju to pierwsza z ksiąg biblijnych. Rozpoczyna się od znanych nam wszystkich słów: Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię, opisujących stworzenie świata • Dzieli się na dwie części • Pierwsza z nich to historia początków (protohistoria), obejmująca stworzenie świata i dzieje pierwszych ludzi aż do przymierza z Noem (>>Rdz 1-11) • W drugiej części (>>Rdz 12-50) zapisano koleje losów Abrahama, Izaaka i Jakuba (historia “Bożej rodziny”). Część tę kończy opis śmierci Józefa w Egipcie.

GOŚCIE ABRAHAMA • W zeszłym tygodniu słyszeliśmy o wizycie u Abrahama trzech tajemniczych postaci, w istocie samego Boga. Na samym końcu padła obietnica: O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś żona Sara będzie miała wtedy syna.

BÓG ODKRYWA PLANY • Usłyszymy epizod, który nastąpił podczas odprowadzania trzech gości przez Abrahama. Jak się dowiadujemy z wersetów poprzedzających, kierowali się oni ku Sodomie. Bóg zaś postanowił odkryć przed Abrahamem to, co zamierzył uczynić.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Dla Izraelitów historia Abrahama i Bożych wysłanników targujących się o życie Sodomy i Gomory to jeden z najlepszych przykładów modlitwy.

Bóg czeka. Bóg nie zamierza ukrywać przed Abrahamem, swoim przyjacielem, swoich planów i wyjawia mu je w osobistej rozmowie. Pan zamierza przyjrzeć się postępowaniu mieszkańców dwóch wielkich miast, których grzechów nie może dłużej tolerować. Po co jednak wysyła swoich aniołów, skoro doskonale wie, co dzieje się w Sodomie i Gomorze? Wygląda na to, że chce dać ich mieszkańcom ostatnią szansę. Równocześnie opowiadając tę historię Abrahamowi, Bóg czeka na jego reakcję.

Abraham się targuje. Abraham doskonale wyczuwa intencje Pana i rozpoczyna targowanie się o życie Sodomy i Gomory. Gra świetną kartą, powołuje się na Bożą sprawiedliwość. Przecież sprawiedliwy Bóg nie może wymierzyć takiego samego sądu prawym i grzesznikom. Bóg, jakby czekał na wstawiennictwo Abrahama. Systematycznie obniża liczbę tych, którzy potrzebni będą do ocalenia miasta. Zatrzymuje się na 10.

Miłosierny Bóg. Tylko 10 potrzeba było do ocalenia do dwóch wielkich miast. W Biblii to liczba symboliczna, nawiązująca do całego rodzaju ludzkiego (cf. 10 panien mądrych i głupich w Mt 25). 10 sprawiedliwych może ocalić ludzkość. Niestety, w Sodomie i Gomorze ich nie znaleziono. Bóg okaże się sprawiedliwy. Z płonących miast wyprowadzi Lota i jego rodzinę. Chciał znacznie więcej, ale Sodoma i Gomora odrzucą jego miłosierdzie.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Sodoma i Gomora według Biblii wchodziły w skład pięciu miast ulokowanych na równinie kananejskiej, nad Jordanem, na północ od dzisiejszego Morza Martwego. W starożytności był to teren zasobny w wodę i bogate pastwiska. Etymologia miast jest niepewna: Sodoma znaczyć może “umocniona”, zaś Gomora “zasobna (w wodę)”. Miasta zostały ukarane przez Boga za popełniane w nich grzechy, co opisuje zarówno Biblia (Rdz 18) jak i Koran. Grecki historyk Strabon wzmiankuje o Sodomie jako metropolii pomiędzy innymi trzynastoma miastami, które istniały w południowym Kanaanie. W starożytnych tekstach akkadyjskich znajdujemy także wzmianki o miastach zniszczonych przez ognisty deszcz, choć mogą się one odnosić do podbojów asyryjskich. Współczesne hipotezy próbujące dociec zagłady miast mówią o trzęsieniu ziemi, o uderzeniu meteorytu, czy o zapalaniu się złóż siarki występujących w tym regionie. Obecnie nad Morzem Martwym znaleźć można współczesną Sodomę, miejsce, gdzie wydobywa się cenne minerały morskie.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 138,1-3.6-8)

REFREN: Pan mnie wysłuchał, kiedy Go wzywałem Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, bo usłyszałeś słowa ust moich. Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów, pokłon Ci oddam w Twoim świętym przybytku.

I będę sławił Twe imię za łaskę Twoją i wierność. Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem, pomnożyłeś moc mojej duszy.

Pan, który jest wysoko, patrzy łaskawie na pokornego, pyszałka zaś dostrzega z daleka. Gdy chodzę wśród utrapienia, Ty podtrzymujesz me życie, wyciągasz swoją rękę przeciwko gniewowi mych wrogów. Wybawia mnie Twoja prawica. Pan za mnie wszystkiego dokona. Panie, Twa łaska trwa na wieki, nie porzucaj dzieła rąk Twoich.

[01][02]

 

PSALM

Bóg wysłuchuje • Ps 138 (137), 1b-2a. 2b-3. 4-5. 7e-8

Wytrwała prośba zawsze zostaje wysłuchana ale dziękczynienie również. Proście ale i dziękujcie

PSALM 138 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: VI-V w. przed Chr.


WYPEŁNIENIE ŚLUBU • Wierzący Izraelita recytował psalm 138 w świątyni, dziękując Bogu za opiekę lub cudowne ocalenie. Prawdopodobnie stanowiło to wypełnienie ślubu, jaki składano prosząc o Bożą pomoc: doświadczywszy jej miał powrócić do świątyni z ofiarami dziękczynnymi, publicznie chwaląc Pana. To indywidualna modlitwa dziękczynienia (todah) • Niektórzy, ze względu na wzmiankę o królach i przypisanie jego autorstwa Dawidowi, interpretowali psalm jako królewską modlitwę dziękczynienia sięgającą czasu monarchii Izraela. Inni, co bardziej prawdopodobne, widzą w nim modlitwę całej wspólnoty dziękującej za powrót z niewoli babilońskiej i odzyskany dar wolności.

WOBEC ANIOŁÓW • Są dwa powody zastosowania psalmu 138 liturgii siedemnastej niedzieli. Pierwszy wiąże się z tajemnicą trzech postaci goszczących u Abrahama. Być może byli to aniołowie, posłańcy Boży. Zwykle, gdy liturgia dotyczy aniołów, słuchamy psalmu 138. Drugi zgodny jest z tematem całej niedzielnej Liturgii Słowa, skuteczności modlitwy. Psalm 138 jest dziękczynieniem skierowanym ku Bogu za to, że wysłuchał wytrwałych, długo zanoszonych próśb.

CYTATY


Bóg słucha wytrwałych modlitw: Będę Cię sławił, Panie, z całego serca, bo usłyszałeś słowa ust moich
Bóg słucha wytrwałych modlitw: Wysłuchałeś mnie, kiedy Cię wzywałem
Psalm 138 o aniołach: Będę śpiewał Ci psalm wobec aniołów

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Kolosan

(Kol 2,12-14) Z Chrystusem pogrzebani jesteście w chrzcie, w Nim też razem zostaliście wskrzeszeni przez wiarę w moc Boga, który Go wskrzesił. I was, umarłych na skutek występków i nieobrzezania waszego /grzesznego/ ciała, razem z Nim przywrócił do życia. Darował nam wszystkie występki, skreślił zapis dłużny obciążający nas nakazami. To właśnie, co było naszym przeciwnikiem, usunął z drogi, przygwoździwszy do krzyża.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Więcej niż wyprosimy • Kol 2, 12-14

Chrzest zapewnia nam wspólne z Jezusem pogrzebanie ale także wskrzeszenie. Jesteśmy razem we wszystkim

LIST DO KOLOSAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Cezarea lub Rzym • DATA: ok. 60-64 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Kolosach


LIST Z WIĘZIENIA • Od dziś w najbliższe niedziele będziemy słuchać fragmentów Listu do Kolosan. List ten – według tradycyjnej interpretacji – zaliczamy do grupy tzw. listów więziennych, ponieważ powstał podczas uwięzienia Apostoła Pawła w Cezarei lub w Rzymie. List jest być może odpowiedzią na prośbę Epafrasa – założyciela wspólnoty w Kolosach, który potrzebuje wsparcia w walce z szerzącymi się tam herezjami. Nie znamy ich zasadniczej przyczyny, jednak najprawdopodobniej miały swe źródło w synkretyzmie judeo-hellenistycznym. Ich wyrazem była wiara w siły kosmiczne, które mają wpływ na ludzki los. Wierze w “żywioły świata” (>>Kol 2,8.20) Paweł przeciwstawia wiarę w Chrystusa, który jest ich Stwórcą i jedynym prawdziwym Bogiem.

WIARA I MORALNOŚĆ • List – oprócz wstępnego pozdrowienia, modlitwy za wspólnotę z Kolosów oraz zakończenia – składa się z dwóch części: • pierwsza z nich ma charakter dogmatyczny. Rozpoczyna ją Hymn o Chrystusie, który oddaje zasadniczą myśl tego fragmentu: Jezus Chrystus jest jedynym prawdziwym Bogiem, który przyniósł zbawienie światu. To nie świat i natura rządzą ludzkim losem, lecz Bóg, który jest ich Stwórcą • druga część listu to wypływające z wiary w Chrystusa pouczenia moralne.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY

Bóg ułatwia nam życie: Darował nam wszystkie występki, skreślił zapis dłużny, przygniatający nas nakazami
Jezus bierze na siebie wszystkie nasze trudności: To właśnie, co było naszym przeciwnikiem, usunął z drogi, przygwoździwszy do krzyża.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Zanurzenie. Fragment Listu do Kolosan pojawiający się w drugim czytaniu nawiązuje do starożytnych praktyk chrzcielnych. Katechumen całkowicie zanurzał się w źródle chrzcielnym, a wychodził z niego jako nowy człowiek. Zanurzenie symbolizowało jego śmierć dla grzechu i starego życia, wynurzenie zaś nowe narodziny.

Razem z Nim. Autor listu do Kolosan dodaje że przez chrzest zanurzamy się w śmierci Chrystusa, w jej zbawczych owocach, a wychodząc ze źródła chrzcielnego żyjemy już nowym życiem Zmartwychwstania. W drugim czytaniu uderza grecki przedrostek syn- (razem z), podkreślający, że od momentu chrztu życie chrześcijanina ściśle wiąże się z życiem Jezusa. Zanurzeni razem z Nim w Jego śmierci już zmartwychwstaliśmy, razem z Nim zostaliśmy wskrzeszeni do życia.

Przez wiarę. Śmierć i życie nie są tu metaforą. Byliśmy martwi przez nasze grzechy, w Chrystusie Bóg wskrzesił na do życia. W nową rzeczywistość wkraczamy nie dzięki magicznym rytom, jak miało to miejsce w starożytności, lecz dzięki tej samej wierze w Ojca, przez którą wskrzeszony został Jezus. Dzięki wierze w Chrystusa znikają obciążające nas długi grzechów, a my już dziś doświadczamy zmartwychwstania.

 


 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 11,1-13)

Gdy Jezus przebywał w jakimś miejscu na modlitwie i skończył ją, rzekł jeden z uczniów do Niego: Panie, naucz nas się modlić, jak i Jan nauczył swoich uczniów. A On rzekł do nich: Kiedy się modlicie, mówcie: Ojcze, niech się święci Twoje imię; niech przyjdzie Twoje królestwo! Naszego chleba powszedniego dawaj nam na każdy dzień i przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto nam zawinił; i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie. Dalej mówił do nich: Ktoś z was, mając przyjaciela, pójdzie do niego o północy i powie mu: Przyjacielu, użycz mi trzy chleby, bo mój przyjaciel przyszedł do mnie z drogi, a nie mam, co mu podać. Lecz tamten odpowie z wewnątrz: Nie naprzykrzaj mi się! Drzwi są już zamknięte i moje dzieci leżą ze mną w łóżku. Nie mogę wstać i dać tobie. Mówię wam: Chociażby nie wstał i nie dał z tego powodu, że jest jego przyjacielem, to z powodu natręctwa wstanie i da mu, ile potrzebuje. Ja wam powiadam: Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie; kołaczcie, a otworzą wam. Każdy bowiem, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą. Jeżeli którego z was, ojców, syn poprosi o chleb, czy poda mu kamień? Albo o rybę, czy zamiast ryby poda mu węża? Lub też gdy prosi o jajko, czy poda mu skorpiona? Jeśli więc wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec z nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą. Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Otrzymacie. Ale prościeŁk 11,1-13

Jezus uczy, jak się modlić. Zachęca do modlitwy prośby, wytrwałej, wręcz natrętnej: Proście… szukajcie… kołaczcie…

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: w drodze do Jerozolimy • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • Jezus, uczniowie • WERSJE: Mt 6,9-13; 7,7-11


W DRODZE DO JEROZOLIMY • Od dziewiątego rozdziału Ewangelii Łukasza Jezus zmierza w kierunku Jerozolimy. Wstępowanie do Jerozolimy (>>Łk 9-19) będzie przeplatane nauczaniem, często uzupełnianym także w przypowieściach.

SZKOŁA MODLITWY • Ewangelia będzie się składała powiązanych ze sobą z trzech elementów. Będzie to odpowiedź na prośbę jednego z uczniów: Naucz nas modlić się Ojcze nasz w innej, krótszej wersji, niż wypowiadana przez nas pochodząca od św. Mateusza, krótka • przypowieść o natrętnym przyjacielu oraz • argumentacja przekonująca o sile wytrwałych próśb do Boga. Tematem wszystkich trzech części mowy Jezusa jest nim skuteczność modlitwy prośby.

 

TRANSLATOR


Chleba naszego powszedniego dawaj nam każdego dnia. Gr. kath hemeran można przetłumaczyć opisowo według naszych potrzeb na dany dzień, według danego dnia, z dnia na dzień. Cf. Izraelici, którzy zbierają mannę na pustyni tylko na jeden dzień, ufając, że kolejnego Bóg także da im pokarm (Wj 16,4-5).

Przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto nam zawini. W tekście gr. jak i my przebaczamy każdemu, który jest nam winien, który jest naszym dłużnikiem (gr. ofeilon).

I nie dopuść, byśmy ulegli pokusie. Dosłownie nie wprowadzaj nas w sytuacje pokusy lub próby (gr. peirasmos). Według komentatorów grecki coniunctivus aorystu oddaje oryginalną składnię hebrajską modlitwy Jezusa: i nie dopuść, abyśmy weszli w pokusę, czyli ulegli jej. Inni widzą tu prośbę o to, aby Bóg oszczędził swoim wybranym sytuacji próby (peirasmos), w których ich wiara mogłaby się załamać (>>Łk 22,40.46).

 

JESZCZE O EWANGELII


Choć w szkole modlitwy Jezusa odbijają się pewne cechy charakterystyczne dla modlitwy żydowskiej, pod wieloma względami jest ona wyjątkowa:

• W modlitwie Ojcze nasz Jezus wprowadza nas w swoją wyjątkową relację z Ojcem, której brak w innych modlitwach. Prosimy, aby Bóg był naszym Ojcem podobnie jak był nim dla Jezusa.

• Syn na pierwszym miejscu stawia wolę swojego Ojca i jego plan wobec siebie i chce, byśmy czynili podobnie. W Ojcze nasz prosimy o uświęcenie imienia Bożego w nas w i w całym świecie, o jego panowanie w życiu naszym i naszym bliskich, o wypełnienie się Jego woli.

• Jezusowa lekcja modlitwy w Łk 11,1-13 kończy się zapewnieniem, że Bóg zawsze wysłuchuje modlitw swoich dzieci i daje im… Ducha Świętego. Ufna modlitwa chrześcijanina nie musi kończyć się otrzymaniem tego, o co prosimy, lecz zawsze kończy się najcenniejszym z darów, Bożym Duchem.

 

WERSJE


Pierwsza i trzecia część dzisiejszej Ewangelii mają swoje wersje u św. Mateusza, w Kazaniu na Górze:

OJCZE NASZ u Łukasza jest znacznie krótszą modlitwą: Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci Twoje imię; niech przyjdzie Twoje królestwo, niech Twoja wola spełni się na ziemi, tak jak i w niebie. Naszego chleba powszedniego daj nam dzisiaj (Mt: dawaj nam na każdy dzień) i przebacz nam nasze grzechy, bo i my przebaczamy każdemu, kto przeciw nam zawini; i nie dopuść, byśmy ulegli pokusie, ale zachowaj nas ode złego

• Dlaczego pominął? • 1. Ojcze nasz, któryś jest w niebie koncepcja Boga, Ojca “naszego” nie była znana poganom, do której adresował swą ewangelię. Mateusz tymczasem pisał Ewangelię do Żydów, dla których było to naturalne określenie • 2. Bądź wola Twoja to prawie synonim Przyjdź Królestwo Twoje, dlatego Łukasz pomija 3. Zachowaj nas od złego mieści się w poprzedzającym zdaniu nie dopuść, byśmy ulegli pokusie

PRZYPOWIEŚĆ o natrętnym przyjacielu znajdujemy tylko u Łukasza, ale za to aż dwa razy. Bardzo podobna, wzywającą do wytrwałości w modlitwie, jest przypowieść o niesprawiedliwym sędzim i ubogiej wdowie (>>Łk 18,1-7)

OSTATNIĄ CZĘŚĆ znajdziemy praktycznie w identycznej wersji w innej części Kazania na Górze. Różnica dotyczy tylko ostatniego zdania: podczas gdy Łukasz pisze: o ileż bardziej Ojciec z nieba udzieli Ducha Świętego tym, którzy Go proszą, Mateusz po prostu: Ojciec wasz, który jest w niebie, da to co dobre

 

TWEETY





 


1/6
"Modlitwa Pańska", James Tissot, m. 1886 a 1894 r., Brooklyn Museum, USA
2/6
"Natrętny sąsiad", William Holman Hunt, 1895 r., National Gallery of Victoria, Melbourne, Australia
3/6
Akfaforta ilustująca fragment Łk 11 5-8, XVIII - XIX w., Biblia Bowyera, Bolton, Anglia, lic. FAL, zob. artlibre.org
4/6
"Przypowieść o przyjacielu w nocy", John Everett Millais, 1864 r., Tate Britain, Londyn
5/6
Tekst Ojcze Nasz z Trójcą w środkowej kolumnie oraz bibilijnymi scenami i symbolami po bokach, część z Bogiem Ojcem Fridolin Leiber, XIX w.
6/6
Tekst Ojcze Nasz z Trójcą w środkowej kolumnie oraz bibilijnymi scenami i symbolami po bokach, część z Duchem Świętym i Synem Bożym_ Fridolin Leiber, XIX w.
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XVI zwykła C

Przyjąć Boga w gościnę to zgodzić się na Jego przemieniającą Obecność, po to, by stać się uczniem i razem z Nim zbawiać świat

ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XVI NIEDZIELA ZWYKŁARok CKOLEKTA: Modlimy się do dobrego Boga, aby obdarzył nas ustawiczną bojaźnią i utwierdził w swojej miłości • KOLOR: zielony  • CZYTANIA: Księga Rodzaju 18,1-10a Psalm 15,1b-2.3.4b.4c.-5; List do Kolosan 1,24-28; Ewangelia wg św. Łukasza 10.38-42

 

 • CHMURA SŁOWA •

cs

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Rodzaju

(Rdz 18,1-10a)

Pan ukazał się Abrahamowi pod dębami Mamre, gdy ten siedział u wejścia do namiotu w najgorętszej porze dnia. Abraham spojrzawszy dostrzegł trzech ludzi naprzeciw siebie. Ujrzawszy ich podążył od wejścia do namiotu na ich spotkanie. A oddawszy im pokłon do ziemi, rzekł: O Panie, jeśli darzysz mnie życzliwością, racz nie omijać Twego sługi! Przyniosę trochę wody, wy zaś raczcie obmyć sobie nogi, a potem odpocznijcie pod drzewami. Ja zaś pójdę wziąć nieco chleba, abyście się pokrzepili, zanim pójdziecie dalej, skoro przechodzicie koło sługi waszego. A oni mu rzekli: Uczyń tak, jak powiedziałeś. Abraham poszedł więc spiesznie do namiotu Sary i rzekł: Prędko zaczyń ciasto z trzech miar najczystszej mąki i zrób podpłomyki. Potem Abraham podążył do trzody i wybrawszy tłuste i piękne cielę, dał je słudze, aby ten szybko je przyrządził. Po czym, wziąwszy twaróg, mleko i przyrządzone cielę, postawił przed nimi, a gdy oni jedli, stał przed nimi pod drzewem. Zapytali go: Gdzie jest twoja żona, Sara? - Odpowiedział im: W tym oto namiocie. Rzekł mu (jeden z nich): O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś żona Sara będzie miała wtedy syna.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Ugościć Boga • Rdz 18, 1-10a

Najważniejsze, by rozpoznać moment, w którym przychodzi do ciebie sam Bóg

KSIĘGA RODZAJU • AUTOR: anonimowy kapłan • CZAS POWSTANIA: wygnanie w Babilonii (587-538 r. przed Chr.) i czas po powrocie
KATEGORIA: wydarzenie • BOHATEROWIE: Bóg, Abraham, Sara MIEJSCE: dęby Mamre


HISTORIA OJCÓW • Księga Rodzaju to pierwsza z ksiąg biblijnych. Zredagowała ją szkoła kapłańska podczas wygnania w Babilonii, łącząc w całość przeróżne księgi i starożytne tradycje. Dzieło odpowiada na pytanie o tożsamość Izraela wywodzącego swoje korzenie z historii patriarchów i chroni ich przed rozpłynięciem się w morzu zwycięskiej, obcej kultury • Dzieli się na dwie części: • Pierwsza z nich to historia początków (protohistoria), obejmująca stworzenie świata i dzieje pierwszych ludzi aż do przymierza z Noem (Rdz 1-11) • W drugiej części (Rdz 12-50) zapisano koleje losów patriarchów: Abrahama, Izaaka i Jakuba. Część tę kończy opis śmierci Józefa w Egipcie.

HISTORIA ABRAHAMA • Abraham otrzymał obietnicę i wyruszył (rozdz. 12), a Bóg zawarł z nim swoje przymierze (rozdz. 15). W międzyczasie trudno było Abrahamowi po prostu czekać, miał swoje własne pomysły na realizację Bożych obietnic. Teraz jednak nadchodzi czas, kiedy Bóg spełni sam to, co zapowiedział.

ZANIM USŁYSZYSZ • Dzisiejsze pierwsze czytanie to opowiadanie o tym jak sam Bóg przyszedł do Abrahama z wiadomością o narodzinach syna. Ukazuje się on pod postacią trzech tajemniczych mężczyzn (Ojcowie Kościoła widzieli w tym proroctwo dotyczące Trójcy Świętej). Zwróć uwagę na gościnność Abrahama i jego prośbę, by goście zatrzymali się u niego (zob. JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU). Nie może on przecież wcześniej wiedzieć kim oni są, a może jednak w jakiś sposób przeczuwa, że to ważny dla niego i historii jego rodziny moment.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Zaprosić Boga: O Panie, jeśli jestem tego godzien, racz nie omijać swego sługi!
Bóg jest konkretny: O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś żona Sara, będzie miała wtedy syna.

 

LINKI


• O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś żona Sara, będzie miała wtedy syna. (Rdz 18,10)

Rdz 17,16: Błogosławiąc jej, dam ci i z niej syna, i będę jej nadal błogosławił, tak że stanie się ona matką ludów i królowie będą jej potomkami.
Rdz 21,2: Sara stała się brzemienną i urodziła sędziwemu Abrahamowi syna w tym właśnie czasie, jaki Bóg wyznaczył.
Rz 9,9: Albowiem to jest słowo obietnicy: Przyjdę o tym samym czasie, a Sara będzie miała syna.
Ga 3,6: W taki sam sposób Abraham uwierzył Bogu i to mu poczytano za sprawiedliwość.

 

TRANSLATOR


Widząc je u wejścia do namiotu, podążył na ich spotkanie. (Rdz 18,2)
Dosłownie: pobiegł od wejścia do namiotu.

O tej porze za rok znów wrócę do ciebie… (Rdz 18,10)
Dosłownie: w czasie ożywienia (tzn. najprawdopodobniej: pora wiosenna).
Użyty tu czasownik to w oryginale szczególna konstrukcja emfatyczna, którą zamiast znów można też przetłumaczyć: na pewno (z pewnością, koniecznie) powrócę.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


W samo południe. Było samo południe, najgorętsza pora dnia, kiedy Abraham siedział u wejścia do swojego namiotu. O tej porze w pustynnych okolicach dębów Mamre, bo tam rozgrywa się ta historia, życie zamiera. Nikt nie rusza się ze swego domu, miejsca, namiotu. Samo południe to niebezpieczna pora, w trakcie której kto może chroni się przed upałem (Jer 17,8).

Staroświecki Abraham. Właśnie wtedy, w najmniej spodziewanej godzinie, pojawiają się wędrowcy, goście. Staroświecki Abraham, wychowany w kulturze, gdzie goście oznaczali błogosławieństwo, nie wymyśla pod nosem ani nie okazuje im ostentacyjnie niezadowolenia. Zrywa się, biegnie na ich spotkanie, oddaje pokłon, a nawet prosi, żeby się zatrzymali.

Bóg wędrowiec. Niezwykła gorliwość. Abraham oddaje im to, co najlepsze ze swego stada, stoi i służy podczas posiłku. Oddaje wędrowcom pokłon (shh), zwraca się do nich „Panie” (adonaj), sam nazywa się ich sługą (ebed) (18,2-3). Sam Bóg przyszedł w tych trzech postaciach do Abrahama i patriarcha wydaje się to wyczuwać. Pokłon, który im oddaje w Starym Testamencie zarezerwowany jest głównie dla Boga, podobnie jak tytuł Adonaj. Abraham służąc wędrowcom, który przybyli do niego nie w porę, służy samemu Bogu. “Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, mnieście uczynili” (Mt 25,40)

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 15,1-5)

REFREN: Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto zamieszka na Twej górze świętej? Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie i mówi prawdę w swym sercu, kto swym językiem oszczerstw nie głosi.

Kto nie czyni bliźniemu nic złego, nie ubliża swoim sąsiadom, kto za godnego wzgardy uważa złoczyńcę, ale szanuje tego, kto się boi Pana.

Kto dotrzyma przysięgi dla siebie niekorzystnej, kto nie daje swych pieniędzy na lichwę i nie da się przekupić przeciw niewinnemu. Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.

[01][02]

 

PSALM

Zamieszkać na górze • Ps 15 (14), 1b-3a. 3b-4ab. 4c-5

Zanim wierni weszli do Świątyni, prosili kapłanów o wstęp. Ci przypominali, co trzeba zrobić, by “zamieszkać na górze”. A streszczał to właśnie Psalm 15

PSALM 15 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: przedwygnaniowy, przed 586 r. przed Chr.


LITURGIA WEJŚCIA • Psalm 15 kwalifikuje się jako część tzw. liturgii wejścia, która odbywała się przed bramami Świątyni Jerozolimskiej. Stojący tam wierni, pielgrzymi, kierowali do kapłanów prośbę o wstęp na teren sanktuarium. Ci z kolei przypominali prawa obowiązujące wstępujących, a dotyczące osobistej świętości, obowiązków wobec Boga i bliźnich. Restrykcje związane z prawem wstępu na teren Świątyni potwierdzają wykopaliska w Świątyni Jerozolimskiej, znalezione tablice, na których zabrania się poganom przekraczania wyznaczonych im granic miejsc świętych. Świętość Boga domaga się świętości wiernych.

KTO SIĘ NIE ZACHWIEJE? • Usłyszymy dziś niemal cały Psalm 15. Zaraz na początku padnie pytanie: Kto zamieszka na Twej górze świętej? Odpowiedź psalmisty wskaże na na trzy rzeczy: postępować według Prawa, czynić sprawiedliwość, mówić prawdę. W strofie drugiej odpowiedź jest rozwijana: nie czynić zła bliźniemu, nie walczyć z sąsiadami, oddzielić się od złoczyńców, a szukać tych, którzy się boją Pana. Wymagania stają się coraz większe. W strofie trzeciej od wiernego oczekuje się wierności niekorzystnym przysięgom, niepożyczania na lichwiarski procent i nieprzyjmowania łapówek. W zamian wierzący zyskuje stabilne życie w Bożej bliskości.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Stabilna przyszłość: Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.

 

LINKI


Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje. (Ps 15,5)
Ps 55,22: Zrzuć swą troskę na Pana, a On cię podtrzyma; nie dopuści nigdy, by miał się zachwiać sprawiedliwy.
Ps 16,8: Stawiam sobie zawsze Pana przed oczy, nie zachwieję się, bo On jest po mojej prawicy.
Ps 125,1: Ci, którzy Panu ufają, są jak góra Syjon, co się nie porusza, ale trwa na wieki.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Kolosan

(Kol 1,24-28) Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół. Jego sługą stałem się według zleconego mi wobec was Bożego włodarstwa: mam wypełnić /posłannictwo głoszenia/ słowa Bożego. Tajemnica ta, ukryta od wieków i pokoleń, teraz została objawiona Jego świętym, którym Bóg zechciał oznajmić, jak wielkie jest bogactwo chwały tej tajemnicy pośród pogan. Jest nią Chrystus pośród was - nadzieja chwały. Jego to głosimy, upominając każdego człowieka i ucząc każdego człowieka z całą mądrością, aby każdego człowieka okazać doskonałym w Chrystusie.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Cierpienia apostoła • Kol 1, 24-28

Głoszenie misterium Chrystusa to także uczestnictwo w cierpieniach

LIST DO KOLOSANNADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Cezarea lub Rzym • DATA: ok. 60-64 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Kolosach


LIST Z WIĘZIENIA • Tydzień temu rozpoczęliśmy lekturę Listu do Kolosan. List ten – według tradycyjnej interpretacji – zaliczamy do grupy tzw. listów więziennych, ponieważ powstał podczas uwięzienia Apostoła Pawła w Cezarei lub w Rzymie. Jest on być może odpowiedzią na prośbę Epafrasa – założyciela wspólnoty w Kolosach, który potrzebuje wsparcia w walce z szerzącymi się tam herezjami. Nie znamy ich zasadniczej przyczyny, jednak najprawdopodobniej miały swe źródło w synkretyzmie judeo-hellenistycznym. Ich wyrazem była wiara w siły kosmiczne, które mają wpływ na ludzki los. Wierze w “żywioły świata” (>>Kol 2,8.20) Paweł przeciwstawia wiarę w Chrystusa, który jest ich Stwórcą i jedynym prawdziwym Bogiem.

KONTEKST • List – oprócz wstępnego pozdrowienia, modlitwy za wspólnotę z Kolosów oraz zakończenia – składa się z dwóch części: • pierwsza z nich ma charakter dogmatyczny (1,15-3,4) • druga to wypływające z wiary w Chrystusa pouczenia moralne (3,5-4-6).

ZANIM USŁYSZYSZ • Po ogólnym hymnie ku czci Chrystusa, który jest źródłem pojednania (1,15-20), usłyszanym tydzień temu i po opuszczonym nawiązaniu do konkretnego doświadczenia Kolosan, którzy tego pojednania doświadczyli (1,21-23), dziś usłyszymy krótkie wytłumaczenie przez Pawła istoty misji apostoła: jest ona ciągłą aktualizacją “tajemnicy” Chrystusa, Słowa o zbawieniu dokonanym przez Niego, w konkretnej rzeczywistości wierzących. Taka aktualizacja nie jest samym tylko głoszeniem słów, bo niesienie tej tajemnicy zakłada także różne przeciwności i cierpienia, które gdy są przyjmowane z wiarą mają zbawienną dla wierzących moc.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Sens misji apostoła: Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół.

 

LINKI


Teraz raduję się w cierpieniach za was i ze swej strony w moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego Ciała, którym jest Kościół. (Kol 1,24)

2Kor 1,5: Jak bowiem obfitują w nas cierpienia Chrystusa, tak też wielkiej doznajemy przez Chrystusa pociechy.
Rz 8,17: Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy po to, by też wspólnie mieć udział w chwale.
Flp 1,29: Wam bowiem z łaski dane jest to dla Chrystusa: nie tylko w Niego wierzyć, ale i dla Niego cierpieć.
Mt 5,12: Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.
Dz 5,41: A oni odchodzili sprzed Sanhedrynu i cieszyli się, że stali się godni cierpieć dla imienia Jezusa.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Absurd cierpienia. W starożytnej kulturze greckiej cierpienie było absurdem, który nie mieścił się w wizji szczęśliwego życia. Stoicy odpowiadali na nie obojętnością (apatheia), traktując je jako wroga, który jednak, jak przeciwnik w zapasach, może nas czegoś nauczyć i uczynić silniejszymi. Szczęście i nieszczęście znaczą dla nich tyle samo. Oni także jednak, pomimo maski obojętności, nie potrafili nadać cierpieniu sensu.

Rozpięci na Krzyżu. Sens cierpieniu może nadać tylko Jezus. Jego ciało rozpięte na krzyżu, teraz uwielbione, znajduje się w chwale nieba. Na ziemi pozostało jednak inne, niemniej realne i ważne Ciało Chrystusa – jego Kościół. Ono także cierpi w oczekiwaniu na ostateczne przyjście Pana. My wszyscy jako Kościół, mówi Paweł, jesteśmy jak Chrystus zawieszeni na krzyżu. Naszym cierpieniem dopełniamy to, czego brakuje Ciału Chrystusa, Kościołowi, do którego należymy. W ten sposób przybliżamy także dzień jego przyjścia.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 10,38-42)

Jezus przyszedł do jednej wsi. Tam pewna niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go do swego domu. Miała ona siostrę, imieniem Maria, która siadła u nóg Pana i przysłuchiwała się Jego mowie. Natomiast Marta uwijała się koło rozmaitych posług. Przystąpiła więc do Niego i rzekła: Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła. A Pan jej odpowiedział: Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona. Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Między tym co konieczne, a tym co zbędne • Łk 10, 38-42

Są dobre rzeczy, które warto zostawić, są jeszcze lepsze, które trzeba odnaleźć

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Galilea • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • Jezus, Marta, Maria


W DRODZE DO JEROZOLIMY • Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) pozostaje teraz ciągle ku niej skierowany. To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) będzie przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach.

KONTEKST • Usłyszymy dziś końcówkę 10 rozdziału, który w ostatnich tygodniach usłyszeliśmy prawie w całości: rozesłanie uczniów (10,1-12) i ich powrót (10,17-20), dialog z uczonym w Prawie wraz przypowieścią o miłosiernym Samarytaninie (10,25-37). Pominięto tylko skargę na nienawracające się miasta (10,13-16) oraz chwilę zachwytu Jezusa nad dziełem Ojca, do którego to zachwytu zachęca także uczniów (10,21-24).

ZANIM USŁYSZYSZ • Dzisiejsza Ewangelia choć krótka, jest nadzwyczaj konkretna i pouczająca. W starożytnych kulturach gościnność była bardzo ważna, obowiązkowa (zob. PIERWSZE CZYTANIE). Marta chce właśnie przyjąć Jezusa jak najlepszego gościa, z wszystkimi honorami. Okazuje się jednak, że w przyjęciu Go do siebie co innego jest najważniejsze. Maria przyjmuje pozycję ucznia (u stóp nauczyciela), który po prostu słucha. Ta zdecydowana jej postawa jest tym bardziej uderzająca, że rola ucznia nie była wtedy dostępna dla kobiety.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Pośród wielu zmartwień: Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego.
Co jest najważniejsze?: Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona.

 

LINKI

… Maria, która siadła u nóg Pana i przysłuchiwała się Jego mowie. (Łk 9,39)
1 Sm 3,19: Samuel dorastał, a Pan był z nim. Nie pozwolił upaść żadnemu jego słowu na ziemię.

Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona. (Łk 9,41-42)

Ps 27,4: O jedno proszę Pana, tego poszukuję: bym w domu Pańskim przebywał po wszystkie dni mego życia, abym zażywał łaskawości Pana, stale się radował Jego świątynią.

1P 1,3-4: Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei: do dziedzictwa niezniszczalnego i niepokalanego, i niewiędnącego, które jest zachowane dla was w niebie.

 

TRANSLATOR

…siadła u nóg Pana i przysłuchiwała się Jego mowie. (Łk 10,39)
Dosłownie: słuchała Jego Słowa.

Panie, czy Ci to obojętne…? (Łk 10,40)
Dosłownie: czy Cię nie obchodzi?

Marto, Marto, troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego (Łk 10,41-42).
Duża część starożytnych rękopisów jeszcze prościej: a potrzeba jest tylko jedna.

 

JESZCZE O EWANGELII


W Ewangelii Łukasza przenosimy się do domu przyjaciół Jezusa, Marty i Marii:

Dwie siostry. Postacie, które w tej Ewangelii stają naprzeciw siebie to dwie siostry, z których każda, jak się wydaje chce służyć Jezusowi. Marta, stojąca na czele domu, zaprasza go do siebie i czuwa, aby niczego mu nie zabrakło. Krząta się w kuchni przy przygotowaniu posiłku i ciężko pracuje. Maria siedzi u stóp Jezusa i wsłuchuje się w jego słowa.

Zapalne słowa. Reakcja Jezusa na skargę Marty, że jej siostra w niczym jej nie pomaga, jest naprawdę zastanawiająca. Pan wydaje się wysyłać następujący przekaz: „to, co robi Maria, jest ważniejsze. Nie przeszkadzaj Marto, wracaj do pracy”. Można sobie wyobrazić reakcję pani domu.
Nieżyciowa nauka. W słowach Pana ukrywa się ważna wiadomość dla Marty. Warto zauważyć, że tylko z nią Jezus w tej scenie rozmawia. Ona jest tu ważniejsza niż siostra, ukryta za Mistrzem. Marta słyszy, że potrzeba jej jednej rzeczy, i na pewno zastanawia się, czym ona jest. Czy chodzi o to, aby zostawić swoją pracę, wszystkie obowiązki i, tak jak Maria, usiąść u stóp Jezusa? Jeśli to jest nauka Jezusa, to wydaje się być zupełnie nieżyciowa.

Jezus – Najlepsza Cząstka. Jezus jednak nie proponuje Marcie zamiany pracy na spokojne przesiadywanie u jego stóp. Proponuje jej samego siebie. To Jego wybrała Maria i jest to jej „najlepsza cząstka”, której nigdy nie będzie pozbawiona. Słowem tym (meris) LXX określa również dziedzictwo, ziemię obiecaną. Ten świat może nam odebrać wszystko, ale nie Jezusa. On jest naszą Ziemią Obiecaną.

 

TWEETY




 

STO SŁÓW


Gość w domu to dla każdego ważne wydarzenie. Tym bardziej było takim w kulturach starożytnych. Gościnność była podstawowym obowiązkiem, który należało wyświadczyć nawet obcemu, świętym prawem, które przysługiwało każdemu utrudzonemu wędrowcowi pośród wrogiego często wokół niego świata (I CZYTANIE).

W perspektywie duchowej gościnność to otwarcie serca na Boże dary, na realizację Jego obietnic. Gdy człowiek zgodzi się na tę Bożą przemianę, wtedy sam może doświadczyć gościnności w Bożym domu (PSALM).

Rytuały gościnności były (i są) czasem bardzo skomplikowane i wymagające. W przyjmowaniu Boga jest jednak coś ważniejszego niż formalne sprawy. To zatrzymanie się, by usłyszeć co On ma do powiedzenia, to otwarcie na Jego Osobę, na Jego przemieniającą Obecność (EWANGELIA). Wtedy można stać się Jego uczniem i mieć radość ze współudziału w dziele zbawienia tego świata. Takich właśnie apostołów potrzebuje usłyszeć i wręcz zobaczyć ten świat, takich którzy będą nieść mu dobrą nowinę o tym, że cierpienie może mieć sens, bo śmierć została w Chrystusie pokonana raz na zawsze (II CZYTANIE).

 


1/6
"Chrystus w domu Marty i Marii", Alessandro Allori, 1605 r., Kunsthistorisches Museum, Wiedeń
2/6
"Chrystus w domu Marty i Marii", Diego Velázquez, ok. 1618 r., National Gallery, Londyn
3/6
"Chrystus w domu Marty i Marii", Jan Vermeer, ok. 1654-56 r., National Gallery of Scotland, Edynburg
4/6
"Chrystus w domu Marty i Marii", Otto van Veen, 1590-1620 r.
5/6
"Chrystus w domu Marty i Marii", Tintoretto, poł. XVI w., Stara Pinakoteka, Monachium, Niemcy
6/6
"Jezus w domu Marty i Marii", Jacob Jordaens, ok. 1623 r., Muzeum Kolekcji im. Jana Pawła II, Warszawa
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >