Jutro Niedziela – XII zwykła C

Bóg czeka na to, kiedy człowiek zda sobie sprawę, że tęskni za Nim i zechce podjąć z Nim dialog

ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Jutro Niedziela - XII zwykła C
Bóg czeka na to, kiedy człowiek zda sobie sprawę, że tęskni za Nim i zechce podjąć z Nim dialog

PUNKT WYJŚCIA


XII NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLEKTA: Modlimy się do dobrego Boga, aby obdarzył nas ustawiczną bojaźnią i utwierdził w swojej miłości  • KOLOR: zielony  • CZYTANIA: Księga proroka Zachariasza 12, 10-11; 13, 1, Psalm 63, 2. 3-4. 5-6. 8-9, List do galatów 3, 26-29, Ewangelia według św. Łukasza 9, 18-24

 

 • CHMURA SŁOWA • 

ssssss

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Zachariasza

(Za 12, 10-11; 13, 1)

Tak mówi Pan: «Na dom Dawida i na mieszkańców Jeruzalem wyleję ducha łaski przebłagania. Będą patrzeć na tego, którego przebili, i boleć będą nad nim, jak się boleje nad jedynakiem, i płakać będą nad nim, jak się płacze nad pierworodnym. W owym dniu będzie wielki płacz w Jeruzalem, podobny do płaczu w Hadad-Rimmon na równinie Megiddo. W owym dniu wytryśnie źródło, dostępne dla domu Dawida i dla mieszkańców Jeruzalem, na obmycie grzechu i zmazy».

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Patrzenie, które nawraca • Za 12, 10-11

Tajemniczy “Przebity” i patrzenie na niego, zapowiada Chrystusa i zbawienie w Jego Krzyżu

KSIĘGA: Zachariasza • AUTOR: Deutero-Zachariasz • CZAS POWSTANIA: rozdziały 9 – 14 – ok. 330 r. przed Chr. • KATEGORIA: mowa prorocka • KTO MÓWI: prorok • ADRESACI: Izraelici


KSIĘGA •  Zachariasz (po hebrajsku: Jahwe pamięta) – to imię nosiło wielu Izraelitów, między innymi ojciec Jana Chrzciciela. Ale Zachariasz – prorok żył 500 lat wcześniej, jego działalność przypada m.in. na ważny rok w dziejach Izraela 520 rok. Od 16 lat Izraelici byli już w Jerozolimie – po powrocie z niewoli babilońskiej. W tym roku wybudowali nową, tak zwaną drugą Świątynię Jerozolimską • To ważne dla zrozumienia specyfiki Księgi Aggeusza i Zachariasza właśnie. W przeciwieństwie do pozostałych proroków mniejszych tu tematem jest odnowienie, formowanie się nowej wspólnoty palestyńskiej, wzniecanie energii, by pomimo zniechęcenia i różnych kłopotów świątynia szybko powstała.

KONTEKST • Fragment, który usłyszymy w liturgii, pochodzi z drugiej części księgi Zachariasza, która znacznie różni się od pierwszej. Jej autor zwany jest umownie Deutero-Zachariaszem. Działał on u końca epoki perskiej, początku hellenistycznej. Deutero-Zachariasz nie odnosi się już do konkretnej sytuacji odbudowy świątyni, ani postaci historycznych • Dotyka spraw eschatologicznych, jego księga przybiera charakter apokalipsy, zawiera wiele proroctw mesjańskich.

ZANIM USŁYSZYSZ • Jedna z tych wizji mówi o tym, że nawrócenie Jerozolimy i narodu dokona się po prostu poprzez wpatrywanie się w pewną tajemniczą, zabitą postać. Reakcją na ten widok jest ból (dosłownie: gorzkość, gorycz) i płacz – to oznaki żalu i nawrócenia, które dają nadzieję na zbawienie.

W 12 rozdziale prorok powtarza kilka razy: w owym dniu. To dzień Jahwe, dzień gniewu Bożego, ale zarazem i zbawienia. W ten sposób śmierć owego bezimiennego Przebitego została umieszczona w kontekście eschatologicznym (koniec oblężenia Jerozolimy, żałoba narodowa). W tej tajemnicy cierpienia i śmierci wypełni się zapowiadane dawno ostateczne zbawienie.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Jeden jedyny: Będą patrzeć na tego, którego przebili, i boleć będą nad nim, jak się boleje nad jedynakiem, i płakać będą nad nim , jak się płacze nad pierworodnym.

 

LINKI


Będą patrzeć na tego, którego przebili, i boleć będą nad nim, jak się boleje nad jedynakiem, i płakać będą nad nim , jak się płacze nad pierworodnym. (Za 12,10)

Jr 50,4: W owych dniach i w owym czasie wyrocznia Pana przyjdą synowie Izraela wraz z synami Judy. Będą szli nieustannie z płaczem, szukając Pana, swego Boga. 

J 19,33-34: Lecz gdy podeszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie łamali Mu goleni, tylko jeden z żołnierzy włócznią przebił Mu bok i natychmiast wypłynęła krew i woda.

Ap 1,7: Oto nadchodzi z obłokami, i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen.

TRANSLATOR


Na dom Dawida i na mieszkańców Jeruzalem wyleję Ducha pobożności (Za 12,10). Dosłownie: Ducha łaski i błagań.

Będą patrzeć na tego, którego przebili (Za 12,10). Dosłownie: na mnie, którego przebili. Tekst hebrajski zawiera pewną niekonsekwencję, którą tłumaczenia albo próbują rozwiązać albo zostawić. Wiele z nich idzie za przekładem Teodocjona (jedno ze starożytnych tłumaczeń Biblii Hebrajskiej na grekę), który już miał na tego, zgodnie z dalszą częścią wersetu (płakać będą nad nim) co właśnie m.in. zostało użyte przez Jana w Ewangelii (>>J 19,37).

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Pośrodku wizji odnowionej Jerozolimy (>>Za 12,1 – 13,1) pojawia się tajemnicza postać, w którą wpatruje się i którą opłakuje cały Izrael. Nazywa się go czasem Wielkim Przebitym. Kim jest ten, którego zapowiada prorok?

Król • Musi być wielkim, skoro gromadzą przy nim wszyscy. Jest to żałoba, jaką zwykło się czynić po śmierci „pierworodnego”, dziedzica. Zachariasz porównuje płacz po nim do płaczu w Hadad-Rimmon w Do­linie Megiddo. To miejsce, gdzie w 609 r. przed Chr. zginął w bitwie jeden z najlepszych królów, jakich miał w swej historii Izrael, Jozjasz. Wielki Przebity pochodzi więc z królewskiego rodu Dawida.

Mesjasz • Pod tą postacią  Żydzi próbowali odkryć odniesienie do wielu historycznych figur: prześladowanych proroków (Jeremiasz), władców (Jozjasz, Jojakin, Zorobabel) czy też do cierpiącego Sługi Jahwe, którego opisuje Izajasz (>>Iz 53,5). Z biegiem czasu zaczęto w nim rozpoznawać rysy Mesjasza, który miał przyjść.

Bóg?Wielki Przebity nosi cechy samego Boga. W tekście hebr. mamy lekcję „będą patrzeć na Mnie, którego przebili”, mówi Pan (patrz TRANSLATOR). Czy jednak możliwym jest, aby Bóg cierpiał? To, co niemożliwe w czasach Starego Testamentu staje się możliwym w Chrystusie. Bóg przychodzący pod postacią prawdziwego człowieka staje się otwartym także na cierpienie (>>J 19, 37).

Wylanie Ducha • W tekście hebr. Duch, którego Bóg hojnie wylewa na wpatrzonych w „Przebitego”, to dosłownie Duch łaski (chen) i błagania, modlitwy (we-tachanunim) (>>Jr 3,21; >> Dn 9,3). To praktycznie dar nowego serca, które zapowiadali prorocy Nowego Przymierza, Jeremiasz (>>Jr 31,18) i Ezechiel (>>Ez 36,24n). Wpatrywanie się w „Przebitego”, który zapowiada zawieszonego na krzyżu Chrystusa, sprawia, że na ustach patrzących pojawia się nowy rodzaj modlitwy. Nie ma już lamentacji, przeklinania krzyża i cierpienia. Jest Duch Chrystusa, modlitwa ufności, która prowadzi do Zmartwychwstania.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 63, 2. 3-4. 5-6. 8-9)

Refren: Ciebie, mój Boże, pragnie moja dusza.

Boże, mój Boże, szukam Ciebie i pragnie Ciebie moja dusza. Ciało moje tęskni za Tobą jak zeschła ziemia łaknąca wody.

Oto wpatruję się w Ciebie w świątyni, by ujrzeć Twą potęgę i chwałę. Twoja łaska jest cenniejsza od życia, więc sławić Cię będą moje wargi.

Będę Cię wielbił przez całe me życie i wzniosę ręce w imię Twoje. Moja dusza syci się obficie, a usta Cię wielbią radosnymi wargami.

Bo stałeś się dla mnie pomocą i w cieniu Twych skrzydeł wołam radośnie: Do Ciebie lgnie moja dusza, prawica Twoja mnie wspiera.

[01][02]

 

PSALM

Tęsknota • Ps 63,2.3-4.5-6.8-9

Człowiek najbardziej i najgłębiej tęskni za Bogiem

PSALM 63 AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: okres monarchii, przed Wygnaniem


O PSALMIE • Psalm 63 należy do gatunku modlitwy błagalnej (tefillah). Przypisywany jest Dawidowi, który miał skomponować tę modlitwę, ukrywając się przed Saulem na Pustyni Judzkiej (>> 1 Sm 23,14; 24,2). Mówi o tym sam tytuł (Psalm Dawidowy. Gdy przebywał na Pustyni Judzkiej) oraz zdaje się potwierdzać sama treść (jak ziemia zeschła i łaknąca wody). Zdaniem innych obraz ten przywodzi na myśl krainę śmierci, na granicy której znajduje się modlący.

BLISKOŚĆ PANA • Wspomnienie świątyni i modlitwy nocnej (Oto wpatruję się w Ciebie w świątyni, myślę o Tobie w czasie moich czuwań) może sugerować starożytną praktykę spędzania nocy w przybytku, podczas której wierzący oczekiwał na wizję lub słowo od Pana. • Izraelita, w chwili swej życiowej próby, znajduje schronienie w cieniu Bożych skrzydeł, w pobliżu Arki Przymierza, którą wieńczyły skrzydlate cherubiny. Tam, zapominając o niebezpieczeństwie, sławi łaskę Pana, która jest cenniejsza niż życie; chce Go uwielbiać, karmić swoją duszę Jego bliskością. Wierzy także, że Bóg, który wybawił Dawida z ręki Saula, także i jego wybawi z rąk nieprzyjaciół.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy prawie cały psalm 63, z wyjątkiem kilku wersetów. Dlaczego został wybrany akurat ten psalm? Wydaje się podejmować to samo doświadczenie, o którym mówią pozostałe czytania: człowiek pragnie spotkania z Bogiem, tęskni za Nim, podczas gdy Bóg wciąż na niego czeka • To spotkanie musi być osobiste, takie spotkanie dokonuje w człowieku nawrócenia • W Chrystusie spotkały się i spełniły te pragnienia Boga i człowieka.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Najgłębsze pragnienie: Boże, mój Boże, szukam Ciebie i pragnie Ciebie moja dusza.

 

LINKI


Prz 8,17: Tych kocham, którzy mnie kochają, znajdzie mnie ten, kto mnie szuka.

Pnp 3,1: Na łożu mym nocą szukałam umiłowanego mej duszy, szukałam go, lecz nie znalazłam.

Am 8,11: Oto nadejdą dni wyrocznia Pana Boga gdy ześlę głód na ziemię, nie głód chleba ani pragnienie wody, lecz głód słuchania słów Pańskich.

J 7,37: W ostatnim zaś, najbardziej uroczystym dniu święta, Jezus stojąc zawołał donośnym głosem: «Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie niech przyjdzie do Mnie i pije!

 

CZY WIESZ, ŻE…


Modlitwy błagalne były częścią rytuału wielkich dni postu i pokuty, obchodzonych przez całą wspólnotę Izraela. Wyznawano wtedy grzechy i błagano o pomoc w czasie wojny, głodu, suszy, czy epidemii. Modlitwy błagalne rodziły się także w sercach wierzących doświadczonych chorobą (38; 41; 88), prześladowaniem, niesprawiedliwymi oskarżeniami (3; 4; 5; 7; 11; 17; 23; 26; 27; 57; 63), grzechem (51; 130; 13; 40B). Psalmy błagalne indywidualne stanowią 40% wszystkich psalmów. Przez doświadczenie wierzących Izraelitów, ich cierpienia i ból, w utworach tych dochodzi do głosu cierpiąca ludzkość – człowiek w sytuacji opuszczenia i „nieobecności” Boga.

W cieniu twych skrzydeł (Ps 63,8) – to dosyć zagadkowy zwrot dość często powtarzany w psałterzu (>>Ps 17,8; 36,8; 57,2; 61,5). To zdecydowanie antropomorficzne wyrażenie może przywodzić na myśl albo cherubiny na Arce Przymierza (które miały rozpostarte skrzydła), albo też jest świadectwem odwołania do typowo egipskiego obrazu relacji bóg – człowiek, w którym król jest przedstawiany właśnie pod skrzydłami bóstwa, które go chroni.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu do Galatów

(Ga 3, 26-29)

Bracia: Wszyscy przez wiarę jesteście synami Bożymi – w Chrystusie Jezusie. Bo wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa. Nie ma już Żyda ani poganina, nie ma już niewolnika ani człowieka wolnego, nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy bowiem jesteście kimś jednym w Chrystusie Jezusie. Jeżeli zaś należycie do Chrystusa, to jesteście też potomstwem Abrahama, dziedzicami zgodnie z obietnicą.

Oto słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Adopcja albo nowy strój • Ga 3,26-29

W chrzcie stajemy się Synami i dlatego możemy być Jednością

KSIĘGA: List do Galatów · NADAWCA: św. Paweł · SKĄD: Efez · DATA: 52/53 AD  · ADRESACI: mieszkańcy Galacji


PAWEŁ OBROŃCA • List do Galatów powstał z konieczności obrony założonych przez Pawła w Galacji wspólnot chrześcijańskich przed napływem i działalnością judeo-chrześcijan. Co było tego powodem? • Galaci to prawdopodobnie potomkowie Celtów, którzy osiedlili się w Azji Mniejszej w III wieku przed Chrystusem. Paweł głosił wśród niech Ewangelię usprawiedliwienia przez wiarę w Chrystusa, bez uczynków Prawa. Po jego odejściu pojawili się jednak wśród nich misjonarze głoszący konieczność przyjęcia obrzezania i zachowywania Tory.

KONTEKST • Dzisiejsze czytanie to ostatnie, podsumowujące wersety 3 rozdziału. Po przedstawieniu Bożego pochodzenia swojej Ewangelii (>>Ga 1),  i przypomnieniu, jak jej bronił w Antiochii, musząc spierać się nawet z Piotrem (>>Ga 2) dowodzi teraz dlaczego Prawo utraciło swoje znaczenie wobec łaski przychodzącej w Chrystusie (>>Ga 3-4).

ADOPCJA ALBO NOWY STRÓJ • Usłyszymy dziś krótkie drugie czytanie. Paweł bardzo konkretnie wyjaśnia co daje wiara (USYNOWIENIE), gdzie staje się ona rzeczywistością (CHRZEST) i do czego prowadzi w konkretnym życiu (JEDNOŚĆ).

Chrzest to “przyobleczenie się” (dosłownie: ubranie się) w Chrystusa, otrzymanie od Ojca nowej natury, stanie się Jego Synem. Ta nowa natura charakteryzuje się tym, że jest wspólna wszystkim wierzącym, a przez to prowadzi do jedności między nimi oraz jest wypełnieniem obietnic danych Abrahamowi (>> Rdz 17,4; 22,17).

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Czym jest chrzest?: wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa.
Co z tego wynika?: Jeżeli zaś należycie do Chrystusa, to jesteście też potomstwem Abrahama i zgodnie z obietnicą dziedzicami.

 

LINKI


Wszyscy dzięki wierze jesteście synami Bożymi w Chrystusie Jezusie. (Ga 3,26)
Rz 8,14: Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi.

J 1,12: Wszystkim tym jednak, którzy Je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego

Ef 1,4-6: W Nim bowiem wybrał nas przez założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa, według postanowienia swej woli, ku chwale majestatu swej łaski, którą obdarzył nas w Umiłowanym.

Wy wszyscy, którzy zostaliście ochrzczeni w Chrystusie, przyoblekliście się w Chrystusa. (Ga 3,27)

Rz 6,4: Zatem przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca.

Rz 13,14: Ale przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie troszczcie się zbytnio o ciało, dogadzając żądzom.

Dz 2,38: «Nawróćcie się powiedział do nich Piotr i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Skandaliczne słowa • Przez chrzest, jak pisze apostoł, przyoblekliśmy się w Chrystusa, to znaczy otrzymaliśmy Nowe Życie, które jest Jego wyłączną własnością i darem dla nas. Wszyscy staliśmy się równymi w powołaniu i łasce. Paweł oddaje to słowami, które odczytywane były i są w historii jako rewolucyjne czy wręcz skandaliczne: nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy staliśmy się jednym w Chrystusie (Ga 3,28).

Gnoza, Marks i gender • Krzyż rzeczywiście dokonuje przewrotu wartości tego świata, wyzwala ze schematów i więzów, jakie nakładają na nas opresyjne, niedoskonałe systemy społeczne. Gnostycy, nieortodoksyjny prąd chrześcijański, który od III w. zyskuje sporą popularność, widzieli w tych słowach zniesienie podziałów związanych z płcią i seksualnością. W Chrystusie wracamy do pierwotnego stanu człowieka sprzed grzechu, kiedy nie był on ani mężczyzną ani kobietą, lecz po prostu człowiekiem (>>Rdz 2,7). Dziś podobne, choć motywowane marksistowską ideologią walki klas, idee, próbują wyczytać w słowach Pawła ideologie gender mówiące o zniesieniu pojęcia płci biologicznej.

Cicha rewolucja • Paweł ogłasza rewolucję krzyża, która oznacza nowe życie i wolność. Krzyż nie znosi jednak płciowości, która należy do ludzkiej natury (stworzył ich mężczyzną i kobietą – Rdz 1,27). Nie znosi też podziałów tego świata, które będą w nim trwały, ponieważ on sam jest tworem przejściowym i niedoskonałym. Krzyż sprawia, że rzeczywistość tego świata nie jest w stanie odebrać nam wolności i godności dzieci Bożych. którą otrzymaliśmy w Chrystusie (>>Rz 8,31-39). To cicha rewolucja, która przemienia ten świat od korzeni przygotowując go na przyjście Mesjasza.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 9, 18-24)

Wyznanie wiary w Chrystusa i zapowiedź męki

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Gdy Jezus modlił się na osobności, a byli z Nim uczniowie, zwrócił się do nich z zapytaniem: «Za kogo uważają Mnie tłumy?» Oni odpowiedzieli: «Za Jana Chrzciciela; inni za Eliasza; jeszcze inni mówią, że któryś z dawnych proroków zmartwychwstał». Zapytał ich: «A wy za kogo Mnie uważacie?» Piotr odpowiedział: «Za Mesjasza Bożego». Wtedy surowo im przykazał i napominał ich, żeby nikomu o tym nie mówili. I dodał: «Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć: będzie odrzucony przez starszyznę, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; zostanie zabity, a trzeciego dnia zmartwychwstanie». Potem mówił do wszystkich: «Jeśli ktoś chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje. Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Osobisty dialog Łk 9,18-24

Kim On jest? A kim chciałby być dla Ciebie?

EWANGELISTA: Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: Dialog, mowa • MIEJSCE: Galilea • CZAS:  30-33 r. 


PIERWSZA KSIĘGA ŁUKASZA • Kilka tygodni temu powróciliśmy do “ciągłej” lektury Ewangelii św. Łukasza. Przypomnijmy, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Łukasz, któremu bliskie są idee i przepowiadanie Pawła, adresuje swoją Ewangelię do chrześcijan pochodzenia pogańskiego • Mówi się o Łukaszu, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad chorymi i grzesznikami.

KONTEKST • To część “ewangelii cudów i przypowieści” w Galilei (Łk 4,14-9,50) • Łukasz przeplata cuda dokonane przez Jezusa, Jego mowami i przypowieściami. Istotne, że w tej części przeważają epizody i mowy, o których piszą również Mateusz i Marek, a jednak ciekawi oryginalny styl Łukasza.

DIALOG • Usłyszymy dialog Jezusa z Apostołami. Na pytanie Jezusa, odpowiadają szybko, bez wahania. Ogólne pytanie o zdanie o Nim staje się dla Jezusa okazją do przejścia na poziom dużo bardziej osobisty (a wy…?). Na to drugie pytanie odpowiada jednak już tylko sam Piotr. • Jezus chce uniknąć jakiegokolwiek niezrozumienia co do swojej roli Mesjasza, nie chciałby by ktoś ją potraktował politycznie czy światowo. Dlatego zakazuje o tym mówić (surowo im przykazał i napomniał ich…) i wyjaśnia od razu wprost na czym tak naprawdę Jego misja będzie polegać (Syn Człowieczy musi wiele wycierpieć…).

ZWRÓĆ UWAGĘ • na przejście od uczniów do wszystkich: • prawda o tym, że kto chce zachować swoje życie, straci je… dotyczy tak naprawdę każdego człowieka, bez względu na to, czy ją przyjmuje czy nie.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Dialog wprost: Zapytał ich: ”A wy, za kogo Mnie uważacie?”. Piotr odpowiedział: ”Za Mesjasza Bożego”.
Paradoks chrześcijanina: Bo kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa.

 

LINKI


Zapytał ich: ”A wy, za kogo Mnie uważacie?”. Piotr odpowiedział: ”Za Mesjasza Bożego”. (Łk 9,20)

J 6,68-69: Odpowiedział Mu Szymon Piotr: «Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś Świętym Boga».

J 4,42: «Wierzymy już nie dzięki twemu opowiadaniu, na własne bowiem uszy usłyszeliśmy i jesteśmy przekonani, że On prawdziwie jest Zbawicielem świata».

J 20,31: Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego.

Potem mówił do wszystkich: «Jeśli kto chce iść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech co dnia bierze krzyż swój i niech Mnie naśladuje! (Łk 9,23)

Mt 10,38: Kto nie bierze swego krzyża, a idzie za Mną, nie jest Mnie godzien.

J 12,25: Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne.

1Kor 15,31: Zapewniam was, przez chlubę, jaką mam z was w Jezusie Chrystusie, Panu naszym, że każdego dnia umieram.

 

JESZCZE O EWANGELII


Pod Cezareą Filipową Jezus zadaje swoim uczniom jedno z najważniejszych pytań swojego życia: “Za kogo Mnie uważacie”? Dlaczego to pytanie jest tak ważne?

U szczytu sławy • Jezus jest u szczytu sławy. Posłał Dwunastu apostołów, którzy powracając donoszą mu o sukcesie głoszenia Ewangelii: uzdrawiali chorych, poddawały im się złe duchy (>>Łk 9,1-10). Pan dał im oglądać cud nakarmienia 5000 na pustyni (>>Łk 9,11-17). Wszystko wydaje się zmierzać w dobrym kierunku. Jezus to oczekiwany Mesjasz, który przyniesie Izraelowi królestwo dostatku i pokoju, a swoim uczniom da udział w swojej chwale.

Próba • W tym momencie Pan, jak pisze Łukasz, modli się, tak jak modlił się w momencie kuszenia na pustyni (>>Łk 4,1nn) czy w Getsemani (>>Łk 9,18). Wie, że jego uczniowie stanęli wobec próby. Kusi ich życie ziemskiej sławy i sukcesu. Czy takiego życia chce dla swojego Syna i dla nich Bóg?

Droga do Królestwa • Nie, droga Jezusa mierzy wyżej niż tylko w sukces tego świata. On zmierza do Królestwa swojego Ojca i chce, by znaleźli się tam także jego uczniowie. A zatem odkrywa przed nimi, w jak sposób się tam dostać. Droga prowadzi przez Krzyż.

Pełnia życia • Uczniowie przerazili się słowami, które zrozumieli jako klęskę swoich planów i zapowiedź tępego pasma cierpienia. Nie dosłyszeli też, że na końcu tej drogi stoi zmartwychwstanie. Jezus w diametralnie różny sposób pojmuje Krzyż. Dla Niego Krzyż to nie droga cierpienia i cierpiętnictwa, ale realizacji Bożej woli. Krzyż to bycie wiernym Ojcu i wypełnienie misji, które nam powierza. Krzyż to droga do odkrycia pełni życia. To droga, po której kroczymy ramię w ramię z Panem, a właściwie za Nim, jak jego wierni uczniowie.

 

TWEETY



 

STO SŁÓW


Liturgia Słowa prowadzi nas pod Cezareę Filipową. Tutaj na granicy Izraela i świata pogańskiego Jezus stawia swoim uczniom i nam fundamentalne pytanie: a wy za kogo mnie uważacie?

Każdy z nas jest wezwany do własnej, osobistej odpowiedzi na to pytanie, ponieważ każdy człowiek od zawsze tęskni za Bogiem, pragnie osobistego spotkania z Nim. Bóg zaś ciągle czeka na to, aż człowiek zda sobie sprawę z tego swego podstawowego pragnienia (PSALM).

W ukrzyżowanym skazańcu, który wydawał się potępiony trudno było rozpoznać Mesjasza zapowiadanego przez proroków (I CZYTANIE), Pana życia i śmierci, Syna Boga. Tak jak trudno go rozpoznać czasem w naszym skomplikowanym i poranionym życiu. Lecz to właśnie On był Synem Człowieczym, który wypełnił wolę Ojca, by dać zbawienie wszystkim (EWANGELIA).
Poprzez wiarę możemy zgodzić się na drogę krzyża, która prowadzi do zmartwychwstania. Ta droga jest w rzeczywistości usynowieniem, przyjęciem natury Ojca, zgodą na stanie się dzieckiem samego Boga (II CZYTANIE). Tak dochodzi do spotkania i spełnia się odwieczna tęsknota.

 

1/5
"Longinus przebija ukrzyżowanego Jezusa włócznią", Fra Angelico, ok. circa 1437-1446 r., Museo San Marco, Florencja
2/5
"Święty Longinus", Giovanni Lorenzo Bernini, XVII w., Bazylika św. Piotra, Watykan, fot. Jean-Pol GRANDMONT Wikimedia Commons
3/5
"Ukrzyżowanie", Rubens, circa 1620 r., Królewskie Muzeum Sztuk Pięknych, Antwerpia, Belgia
4/5
"Ukrzyżowanie", Ewangelie Rabbuli, 586 r., Biblioteka Laurenziana, Florencja
5/5
Fragment obrazka przedstawiającego Najświętsze Serce Jezusa z 1980 r., Biblioteka Uniwersytetu w Dayton, USA
poprzednie
następne

 

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 



🔷 Jej bajka urzekła o. Adama Szustaka. Obejrzyj odcinek "Piernikowych Bajek"! ⤵️

ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Trójcy Świętej C

Bóg jeden w Trzech Osobach. Byś i ty nie był sam

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Jutro Niedziela – Trójcy Świętej C
Bóg jeden w Trzech Osobach. Byś i ty nie był sam

PUNKT WYJŚCIA


NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCYRok CKOLEKTA: Modlimy się, abyśmy wyznając prawdziwą wiarę uznawali wieczną chwałę TrójcyKOLOR: biały  • CZYTANIA: Księga Przysłów 8, 22-31 • Psalm 8, 4-5. 6-7. 8-9  • List do Rzymian 5, 1-5; Ewangelia Jana 16, 12-15.

 

• CHMURA SŁOWA •  

Untitled-1

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania
Czytanie z Księgi Przysłów

(Prz 8, 22-31)

Tak mówi Mądrość Boża:

«Pan mnie zrodził jako początek swej mocy, przed dziełami swymi, od pradawna. Od wieków zostałam ustanowiona, od początku, przed pradziejami ziemi.

Przed oceanem zostałam zrodzona, przed źródłami pełnymi wód; zanim góry zostały założone, przed pagórkami zostałam zrodzona. Nim glebę i pola uczynił, przed pierwszymi skibami roli.

Gdy niebo umacniał, z Nim byłam, gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem wód; gdy w górze utwierdzał obłoki, gdy źródła wielkiej Otchłani umacniał, gdy morzu ustawiał granice, by wody z brzegów nie wystąpiły; gdy ustalił fundamenty ziemi. I byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim. Igrając na okręgu ziemi, radowałam się przy synach ludzkich». Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Tajemnica BogaPrz 8, 22-31

Już Izrael przeczuwał, że Bóg nie jest sam, że jest wspólnotą osób. Oto jedno z tych starotestamentalnych “przeczuć”

KSIĘGA: Przysłów • AUTOR: Salomon, anonimowi mędrcy • CZAS POWSTANIA:  X-IV w. przed Chr. • MIEJSCE: starożytny Izrael  • KATEGORIA: przysłowia


PRZEWODNIK DLA ZAGUBIONYCH • Księga Przysłów należy do ksiąg mądrościowych Starego Testamentu. Jej tytuły grecki i hebrajski (Przysłowia Salomona) – wiążą dzieło z postacią izraelskiego króla, a jednocześnie zdradzają najczęściej stosowany w księdze gatunek literacki. Księga to praktyczny przewodnik dla tych, którzy chcą trzymać się Mądrości Pana i Jego Prawa. Powstała dla Izraelitów żyjących w czasach po wygnaniu, otoczonych kulturą perską i hellenistyczną oraz konkurującymi ze sobą religiami i filozofiami • W księdze można wyróżnić kilka części:  • wprowadzenie, pochodzące z okresu perskiego lub hellenistycznego (rozdziały 1-9) • przysłowia przypisywane Salomonowi (10,1-22,16) • Słowa Mędrców (22,17-24,34) • drugi zbiór przysłów Salomona (25-29) • dodatek: Słowa Agura (rozdział 30) i Słowa Lemuela (rozdział 31).

MOWY MĄDROŚCI • W niedzielnej liturgii usłyszymy fragment pierwszej, najmłodszej części księgi. Rozdział ósmy to poemat, w którym upersonifikowana mądrość przedstawia samą siebie. W swoich trzech mowach (>>8,4-11, >>8,12-21, >>8,22-32) naśladuje proroków i objawia istotę samego Boga. W rozdziale 9 Mądrość zaprasza na ucztę, którą przygotowała dla swoich uczniów.

KIM JEST MĄDROŚĆ? • Już tradycja starożytnego Izraela, choć jeszcze nie w pełni, jakby przez zasłonę, kontemplowała nieopisywalną tajemnicę Boga: że jest wspólnotą osób. Zawiera to między innymi trzecia z “mów mądrości” z Księgi przysłów, którą usłyszymy w pierwszym czytaniu • Mądrość przedstawia się w niej jako tajemnicza postać, •  wznioślejsza od wszelkich stworzeń i • starsza od wszystkiego, co istnieje, • towarzysząca samemu Bogu w całym dziele stwarzania. Warto wiedzieć, że tradycja chrześcijańska widziała w niej zawsze ukrytą zapowiedź Syna Bożego, drugiej Osoby Trójcy Świętej.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Bóg nie był sam przy stworzeniu świata: Gdy niebo umacniał, z Nim byłam, gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem wód…
Tak odwieczna jak Sam Bóg: Od wieków zostałam ustanowiona, od początku, przed pradziejami ziemi (Prz 8,23)

 

LINKI


Nowy Testament – a za nim chrześcijańscy komentatorzy – często wspomina o koegzystencji Chrystusa z Ojcem korzystając z atrybutów Mądrości opisanej w Księdze Przysłów

•  Od wieków zostałam ustanowiona, od początku, przed pradziejami ziemi (Prz 8,22)

J 1,1: Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo

J 17,5: A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie pierwej, zanim świat powstał.  

•  Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim (Prz 8,30)

Mt 3,17: A głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie».  

Kol 1,15: On jest obrazem Boga niewidzialnego Pierworodnym wobec każdego stworzenia…

 

TRANSLATOR


Pan mnie stworzył, na początku swej drogi (Prz 8,22) • W tekście hebrajskim dosłownie Pan mnie kupił/nabył • Rdzeń qanah nosi w sobie konotacje rodzicielskie i relacyjne. Spotykamy również w >>Rdz 4,1 (Ewa poczęła i urodziła Kaina) oraz >>Pwt 32,6 (On cię uczynił, umocnił)

Od wieków jestem stworzona, od początku, nim ziemia powstała (Prz 8,23) • w oryginale: Od wieków jestem utkana, od początku… • Słowo nissaktî (od nāsîk – książę) nosi konotację książęcego statusu, piękna >>Ps 139,13: Utkałeś mnie w łonie mej matki

Przed oceanem istnieć zaczęłam, przed źródłami pełnymi wody (Prz 8,24) • W oryginale czasownik oznaczający dosłownie bóle porodowe • Słowo ḥolalti znajdujemy m. in. w >>Pwt 32,18: zapominasz o Bogu, który dał ci życie >>Ps 90,2: Zanim góry narodziły się w bólach •  Mądrości rodzi się z ofiarnej Miłości Stwórcy.

Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim (Prz 8,30) • Hebrajskie słowo amon może oznaczać trzy rzeczy: • architekta, rzemieślnika, mędrca wprowadzającego sztukę i rzemiosło w ludzki świat po potopie • coś stale obecnego przy Bogu, pewnego: w tym wypadku Mądrość byłaby przyjacielem, towarzyszem • dorastającą dziewczynkę (>>JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU)

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


W trzeciej mowie Mądrość przedstawia się jako przedwieczna, pierwsze ze stworzeń Bożych. A równocześnie jako dorastające dziecko, mała dziewczynka tańcząca przed stwarzającym świat Bogiem i przypatrująca się z ciekawością Jego dziełu. Mądrość przychodzi na świat, kiedy Bóg zaczyna stwarzać, jest owocem Jego miłości, wysiłku i kreatywności. Podpatrując Stwórcę jest jego pierwszym uczniem i będzie dojrzewać aż stanie się piękną Kobietą, Panią domu zastawiającą stół i zapraszającą człowieka na ucztę życia (>> Prz 9)

W Księdze Przysłów Mądrość nie jest samodzielną postacią, lecz raczej odbiciem natury i istoty Boga. Objawia Go jako tego, który nieustannie tworzy i cieszy się swoim stworzeniem, tak jak On jest zakochana w człowieku. Mądrość pozwala zajrzeć do wnętrza Boga, który emanuje radością, kreatywnością i miłością. W ten sposób przygotowuje nas na objawienie Trójcy.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 8, 4-5. 6-7. 8-9)

Refren: Jak jest przedziwne imię Twoje, Panie!

Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło palców Twoich, na księżyc i gwiazdy, które Ty utwierdziłeś: Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, czym syn człowieczy, że troszczysz się o niego?

Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, uwieńczyłeś go czcią i chwałą. Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich, wszystko złożyłeś pod jego stopy:

Owce i bydło wszelakie, i dzikie zwierzęta, ptaki niebieskie i ryby morskie, wszystko, co szlaki mórz przemierza.

[01][02]

 

PSALM

Taki mały a taki wielki • Ps 8, 4-5. 6-7. 8-9

Prawdziwa wielkość człowieka wynika z wielkości Chrystusa

PSALM  8 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe


PSALM POCHWALNY • Psalm 8, jeden z najbardziej znanych  psalmów, cytowany kilka razy w Nowym Testamencie, należy do gatunku hymnu (tehilla), modlitwy bezinteresownego uwielbienia Pana • Tradycyjnie nazywany Dawidowym, pochodzi raczej z epoki perskiej. Stanowi modlitwę wspólnoty, która powróciła już z wygnania, a jego treścią jest teologiczna refleksja nad dziełem świata (cf. Rdz 1) • Być może miał on swoje szczególne zastosowanie w liturgii sprawowanej wspólnie w świątyni nocą (rozgwieżdżone niebo, o którym mówi), lub podczas tzw. “inkubacji”, kiedy wierzący spędzał noc w świątyni, czekając na osobiste Słowo od Boga. Na pewno stosowano go w liturgii kapłańskiej, na co wskazuje otwierająca i zamykająca psalm rytmiczna antyfona.

PIĘKNO ŚWIATA I WIELKOŚĆ CZŁOWIEKA • Psalmista jest z jednej strony zachwycony i onieśmielony wielkością stworzenia, z drugiej strony doświadcza szczególnego wybrania jakim Bóg obdarzył tak małego człowieka: ma być przedstawicielem Boga wobec całego wszechświata.

CHRYSTUS DROGĄ DO WIELKOŚCI • Dlaczego w niedzielę Trójcy Świętej słuchamy psalmu 8? Wydaje się proroczo zapowiadać wywyższenie Chrystusa, Syna Bożego.

Już autor Listu do Hebrajczyków zauważa, że słowa tego psalmu odnoszą się bardziej do Chrystusa niż do zwykłego człowieka, bo to właśnie Synowi Bożemu, wywyższonemu w swoim zmartwychwstaniu “wszystko poddałeś pod jego stopy” (w. 6-7; Hbr 2,7-8). To wywyższenie do chwały po “cierpieniach śmierci” dokonało się w Chrystusie niejako “za każdego” człowieka (Hbr 2,9), dlatego dopiero dzięki Niemu człowiek może odnaleźć swą prawdziwą godność. • W ten sposób misterium paschalne Jezusa Chrystusa jest drogą objawienia tajemnicy niepojętego i potężnego Boga kruchemu i małemu człowiekowi. Tak oto człowiek może być wprowadzony w udział w tajemnicy Trójcy.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Psalm 8 – według Tradycji – o Chrystusie: Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym syn człowieczy, że się nim zajmujesz?

Jaka piękna noc!: Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził…

Prawdziwa władza: Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich; złożyłeś wszystko pod jego stopy

 

LINKI


Uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich, chwałą i czcią go uwieńczyłeś (Ps 8,6)
Rdz 1,26: A wreszcie rzekł Bóg: «Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi!»

Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich; złożyłeś wszystko pod jego stopy: (Ps 8,7)

Ef 1,22: Wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła.

Sprawiłeś, że nawet usta dzieci i niemowląt oddają Ci chwałę, na przekór Twym przeciwnikom, aby poskromić nieprzyjaciela i wroga. (Ps 8,3)

Mt 21,15-16: Arcykapłani i uczeni w Piśmie – widząc cuda, które uczynił, i dzieci wołające w świątyni: «Hosanna Synowi Dawida» – oburzyli się i rzekli do Niego: «Słyszysz, co one mówią?» A Jezus im odpowiedział: «Tak jest. Czy nigdy nie czytaliście: Z ust niemowląt i ssących zgotowałeś sobie chwałę?»

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

(Rz 5, 1-5)

Bracia: Dostąpiwszy usprawiedliwienia dzięki wierze, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa; dzięki Niemu uzyskaliśmy na podstawie wiary dostęp do tej łaski, w której trwamy, i chlubimy się nadzieją chwały Bożej. Ale nie tylko tym, lecz chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość, a wytrwałość – wypróbowaną cnotę, wypróbowana zaś cnota – nadzieję. A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Nadzieja w uciskuRz 5, 1-5

Św. Paweł pisze o roli Trójcy Świętej. To nie jakaś abstrakcja czy puste słowa

KSIĘGA: List do Rzymian · NADAWCA: św. Paweł · SKĄD: Korynt · DATA: 57-58 · ADRESACI: mieszkańcy Rzymu


LIST DO STOLICY • List do Rzymian bardzo często powraca w niedzielnej Liturgii Słowa. Nic dziwnego: to jedno z najdojrzalszych pism Pawła. List ma charakter pastoralnego podsumowania, w którym Paweł zbiera doświadczenie całego życia swej pracy i głoszenia Ewangelii. Paweł głosi Rzymianom Ewangelię i chce mieć pewność, że rozumieją, co w tej Ewangelii jest najważniejsze, co sprawia, że jest ona naprawdę Dobrą Nowiną dla człowieka. Pisze do wspólnoty znajdującej się w stolicy imperium, w sercu antycznego świata. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła Ewangelii o usprawiedliwieniu z wiary w Chrystusa i o tym, że Chrystus jest drogą zbawienia i dla Żydów, i dla pogan.

SKUTKI USPRAWIEDLIWIENIA • Po wytłumaczeniu we wcześniejszych rozdziałach, że wszyscy na równi (i poganie i Żydzi) potrzebują usprawiedliwienia poprzez wiarę w Jezusa Chrystusa, w piątym rozdziale Paweł opisuje skutki tegoż usprawiedliwienia. Pierwszym i podstawowym jest pojednanie z Bogiem.

DUCH DAJE NADZIEJĘ • W drugim czytaniu usłyszymy, na czym polega praktyczna obecność Trójcy Świętej i jej działanie w wierzącym. Zwróćmy uwagę na kilka cech, które opisują człowieka, który doświadczył pojednania z Bogiem, tzn. przyjął łaskę usprawiedliwienia: to przede wszystkim • pokój i • nadzieja. Płyną one z doświadczenia miłości Boga poprzez Ducha Świętego, który przebywa w sercu chrześcijanina.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Św. Paweł o Duchu Świętym: A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany.

Św. Paweł o znaczeniu ucisku: Chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość…

 

LINKI


Ale nie tylko to, lecz chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość (Rz 5,3)

Jk 1,2-3: Za pełną radość poczytujcie to sobie, bracia moi, ilekroć spadają na was różne doświadczenia. Wiedzcie, że to, co wystawia waszą wiarę na próbę, rodzi wytrwałość.

2Kor 12,9: Pan mi powiedział: «Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali». Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.  

A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany (Rz 5,5)

Jl 3,1: I wyleję potem Ducha mego na wszelkie ciało…

Ga 4,6: Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze! 

 

TRANSLATOR


Ale nie tylko to, lecz chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość (Rz 5,3). Ucisk (gr. thlipsis) – dosłownie czynność fizycznego nacisku, może oznaczać przede wszystkim zewnętrzne utrapienia, przeciwności, prześladowania (Izrael w Egipcie był uciskany; Paweł doświadcza różnych ucisków), ale również stan wewnętrznego cierpienia, zmartwienia, niedoli, powodowany tym, co zewnętrzne

Ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany. (Rz 5,5). Rozlana (gr. ekcheo) – oprócz dosłownego znaczenia dotyczącego płynów (i przenośnego dotyczącego krwi: przelać krew to zabić), czasownik ten (kiedy dotyczy pojęć abstrakcyjnych) oznacza całkowite wypełnienie czymś co pochodzi z góry (w ST: łaską, miłosierdziem, duchem)

A nadzieja zawieść nie może. Dosłownie nadzieja nas nie zawstydzi, nie rozczaruje (gr. kataischyno). Złożenie kata- podkreśla straszliwe, ostateczne rozczarowanie, które może spotkać człowieka na końcu życia.

Wytrwałość (rodzi) wypróbowaną cnotę, wypróbowana cnota zaś – nadzieję. W tekście gr. mowa jest o wytrwałości, która rodzi nie tyle cnotę (to już dodatek interpretacyjny), ile pozytywny wynik testu (dokime), czyli uznanie nas za wypróbowanych, godnych zaufania.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU

 

Od rozdziału 5 do 8 Paweł opisuje Nowe Życie w Chrystusie. Jest w nim miejsce nie tylko na chwałę Bożą, której nadzieją chlubi się apostoł, ale także na ucisk, którego doświadcza. Teraźniejsze cierpienia nie przekreślają chwały Bożej, która ma się objawić w chrześcijaninie (Rz 8,18). Przekonuje nas o tym Duch Święty, który został rozlany w sercach wierzących. Więcej nawet, wydaje się, że potrzebujemy ucisków, prób, przez które przeprowadza nas Duch Święty. Dzięki Jego cierpliwemu świadectwu droga chrześcijan układa się w ucisk, który prowadzi do wytrwałości, a ta z kolei do uznania nas za godnych zaufania przez Boga. To słowo, które padnie z jego ust na sądzie. W ten sposób Duch Święty przez wszystko cierpliwie prowadzi nas do zbawienia.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 16, 12-15)

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi.

Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Jeden, ale Trzech • J 16, 12-15

Podczas Ostatniej Wieczerzy, pożegnania z uczniami, Jezus mówi im o Ojcu i Duchu. Objawia im pełnię Boga

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Wieczernik, Jerozolima • CZAS: ok. 33 r., przed Męką i Zmartwychwstaniem • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


KSIĘGA KRZYŻA • Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. • Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków – objawianie się Jezusa światu (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża – objawianie się Jezusa wspólnocie swoich uczniów (rozdziały 13-20).

OSTATNIA WIECZERZA • Po raz kolejny w ostatnich tygodniach usłyszymy fragment pochodzący z opisu Ostatniej Wieczerzy (w Ewangelii św. Jana to aż 5 rozdziałów: 13-17), bezpośrednio poprzedzającej mękę i śmierć Jezusa na Krzyżu • W szesnastym rozdziale jesteśmy świadkami ostatecznego pożegnania Jezusa z uczniami. Tłumaczy On im dlaczego odchodzi, dokąd idzie, ale przede wszystkim tłumaczy, że uczniowie nie zostaną sami.

TRZY OSOBY • W Ewangelii usłyszymy słowa Jezusa, który objawia uczniom Ojca i Ducha. Są doskonałą jednością, ale każdy z nich jest inny, każdy ma swoją rolę. Razem stanowią nierozerwalną, doskonałą wspólnotę osób. Z przyjściem Jezusa otrzymujemy pełnię objawienia Trójcy, z Jego odejściem ta pełnia staje się, poprzez Ducha, dostępna dla człowieka.

 

CYTATY


Jezus o Duchu Świętym: nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe
Jezus o Ojcu: Wszystko, co ma Ojciec, jest moje

 

JESZCZE O EWANGELII


Droga Jezusa w Ewangelii Jana dobiega kresu. Zaledwie zaczęli poznawać swego Mistrza, a już muszą się z Nim rozstać. Jezus obiecuje jednak, że nie zostawi ich “sierotami”. Duch, którego im pośle, doprowadzi ich do pełni Prawdy, której zaledwie skosztowali. Nie chodzi o prawdę filozoficzną, prawdę o świecie czy o nich samych. Prawdą jest w Ewangelii Jana sama Osoba Jezusa i objawienie Synostwa Bożego, które przynosi. Duch gwarantuje, że uczniowie będą wchodzić coraz głębiej w tajemnicę Mistrza, stając się synami w Synu. Bez Ducha Chrystus pozostaje tajemnicą zamkniętą dla ludzkiej percepcji.

 

LINKI


Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz jeszcze znieść nie możecie (J 16,12)

1Kor 3,1-2: A ja nie mogłem, bracia, przemawiać do was jako do ludzi duchowych, lecz jako do cielesnych, jak do niemowląt w Chrystusie. Mleko wam dałem, a nie pokarm stały, boście byli niemocni; zresztą i nadal nie jesteście mocni.

On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. (J 16,14)
J 7,39: A powiedział to o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w Niego; Duch bowiem jeszcze nie był dany, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony.  

Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi. (J 16,15)
Łk 10,22: Ojciec mój przekazał Mi wszystko. Nikt też nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec; ani kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić».

 

TWEETY




 

STO SŁÓW


Każdego roku liturgicznego (A – B – C) w niedzielę Najświętszej Trójcy słuchamy innych czytań, które jednak zawsze, gdy spojrzymy na nie razem, przedstawiają nam całość objawienia Trójcy.

Bóg Ojciec nas stworzył (I CZYTANIE, PSALM), Syn Boży zbawił (II CZYTANIE, EWANGELIA), a Duch Święty nas prowadzi i uświęca (II CZYTANIE, EWANGELIA). Razem stanowią doskonałą jedność, choć każdy z Nich zachowuje swoją odrębność.

Bóg stopniowo objawiał w historii prawdę o swym wewnętrznym życiu, i tak samo stopniowo prowadzi człowieka i zaprasza do tej komunii, wspólnoty z sobą. Dzięki misterium paschalnemu Jezusa Chrystusa słaby i kruchy człowiek odnajduje swą prawdziwą wielkość i godność, która daje pokój nawet w uciskach i przeciwnościach. Poprzez Ducha może mieć udział w życiu samego Boga.

Nie jesteśmy identyczni i nigdy nie będziemy. Kościół jest (na ziemi jeszcze niedoskonałą) realizacją takiej wspólnoty w której panuje jedność w różnorodności, na wzór samego Boga. On nie jest samotny i nie chce, żeby człowiek był sam.

 

1/6
"Adoracja Przenajświętrzej Trójcy", Tiziano Vecellio, ok. 1552-1554, Muzeum Prado, Madryt
2/6
"Sen Św. Augustyna", Gustaw Gwozdecki, 1930 r., fot. Bolando
3/6
"Boska Liturgia", Michael Damaskinos, XVI w., Muzeum Obrazów Świętych i Relikwii Diecezji Kreteńskiej, Grecja
4/6
"Trójca Święta", Fridolin Leiber, malarz z przełomu XIX i XX w.
5/6
"Trójca Święta", Andriej Rublow, ok. 1410-1427 r., Galeria Trietiakowska
6/6
"Święta Trójca", I poł. XVI w., Pieter Coecke van Aelst, Muzeum Prado, Madryt, Hiszpania
poprzednie
następne

 

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


 

 



ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >