Jutro Niedziela – Uroczystość świętych Piotra i Pawła A

Dzieliło ich wszystko. Połączył Chrystus. Piotr i Paweł to apostołowie - filary Kościoła

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

NALEŻY WIEDZIEĆ


Trzynasta niedziela zwykła • Rok A • Uroczystość Piotra i Pawła  • KOLEKTA: Modlimy się za Kościół, aby wiernie zachowywał naukę Apostołów CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 12,1-11Psalm 34,2-9Drugi List do Tymoteusza 4, 6-9. 17-18Ewangelia wg św. Mateusza 16,13-19

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 12,1-11)

W owych dniach Herod zaczął prześladować niektórych członków Kościoła. Ściął mieczem Jakuba, brata Jana, a gdy spostrzegł, że to spodobało się Żydom, uwięził nadto Piotra. A były to dni Przaśników. Kiedy go pojmał, osadził w więzieniu i oddał pod straż czterech oddziałów, po czterech żołnierzy każdy, zamierzając po Święcie Paschy wydać go ludowi. Strzeżono więc Piotra w więzieniu, a Kościół modlił się za niego nieustannie do Boga. W nocy, po której Herod miał go wydać, Piotr, skuty podwójnym łańcuchem, spał między dwoma żołnierzami, a strażnicy przed bramą strzegli więzienia. Wtem zjawił się anioł Pański i światłość zajaśniała w celi. Trąceniem w bok obudził Piotra i powiedział: Wstań szybko! Równocześnie z rąk (Piotra) opadły kajdany. Przepasz się i włóż sandały! - powiedział mu anioł. A gdy to zrobił, rzekł do niego: Narzuć płaszcz i chodź za mną! Wyszedł więc i szedł za nim, ale nie wiedział, czy to, co czyni anioł, jest rzeczywistością; zdawało mu się, że to widzenie. Minęli pierwszą i drugą straż i doszli do żelaznej bramy, prowadzącej do miasta. Ta otwarła się sama przed nimi. Wyszli więc, przeszli jedną ulicę i natychmiast anioł odstąpił od niego. Wtedy Piotr przyszedł do siebie i rzekł: Teraz wiem na pewno, że Pan posłał swego anioła i wyrwał mnie z ręki Heroda i z tego wszystkiego, czego oczekiwali Żydzi.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Uwolnienie Piotra •  Dz 12,1-11

KSIĘGA: Dzieje ApostolskieAUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok 80r. 

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok 44r. • BOHATEROWIE: Herod, Piotr, żołnierze, strażnicy, Anioł Pański • WERSJE: brak


Liturgia Słowa pochodzi dziś nie z XIII niedzieli, lecz z uroczystości apostołów Piotra i Pawła. Z tego powodu pierwsze czytanie to fragment Dziejów Apostolskich, a nie Starego Testamentu.

Przypomnijmy, Dzieje Apostolskie to druga część, po ewangelii, dzieła św. Łukasza. Opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. W rozdziałach 1-12 poświęcone są historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra: Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom. Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, apostole pogan. Usłyszymy fragment, który kończy część poświęconą Piotrowi i Kościołowi w Jerozolimie: opowiadanie o uwięzieniu i cudownym uwolnieniu Piotra

Po okresie względnego spokoju, którym cieszyli się chrześcijanie w pierwszych latach po Zmartwychwstaniu i Wniebowstąpieniu Pana, coraz częściej dochodziło do prześladowań. Ginie Szczepan, wielu braci rozprasza się i ucieka zagrożonych śmiercią. Słowo Boże jednak nieustannie rozszerza się i rośnie. Męczeńsko ginie pierwszy z apostołów, Jakub, brat Jana (Dz 12,1). Ginie on z ręki Heroda Agryppy I, władcy, który cieszy się dużą popularnością wśród faryzeuszy. Ścięcie Jakuba wyraźnie spotkało się z ich aprobatą. Kolejnym celem represji miał stać się Piotr.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Dlaczego Piotr nie zginął w ten sam sposób co Jakub, pozostaje tajemnicą Bożej Opatrzności. Podarowała mu ona kolejnych dwadzieścia lat głoszenia Słowa i misji. Zamiast śmierci spotyka go cudowne ocalenie – znak, że Pan czuwa nad młodym Kościołem, którego głową jest Piotr.

Sceneria, w której wszystko się rozegrało, mogła się Piotrowi wydawać snem.Strzegło go 16 żołnierzy, a on sam spał skuty łańcuchami pomiędzy dwoma z nich. Przed zdumionym Piotrem staje anioł, z rąk Piotra opadają kajdany, bramy więzienia i kolejne bramy miasta otwierają się przed nim, aż w pewnej chwili pozostaje sam. Piotr, przecierając ze zdumienia oczy, odkrywa, że to nie sen, ale cudowne ocalenie, które przyszło z ręki Pana. Udaje się do domu Marii, matki Jana Marka (tej samej, u której Jezus z uczniami spożywał Paschę). Z opisu można wywnioskować, że jest ona bogatą kobietą – ich dom posiada bramę, przy której czuwa służąca; mógł on znajdować się blisko świątyni, w Górnym Mieście. Nierozpoznany Piotr musi długo kołatać do ich drzwi. Choć modlą się o jego uwolnienie, nikt nie wierzy, że to on! Nie zatrzyma się tam ze względu na poruszenie i niebezpieczeństwo, jakie już stworzył. Każe tylko przekazać Dobrą Nowinę Jakubowi (młodszemu) i braciom.

Scena pod wieloma względami przypomina historię Jezusa Wszystko ma miejsce w czasie Paschy Piotr ma zostać wydany w ręce ludu, na śmierć Nikt nie może uwierzyć w jego cudowne ocalenie, tak jak nie wierzono w zmartwychwstanie Pana Wreszcie nakazuje ogłosić je innym jako znak i ich umocnienie w wierze Dla Piotra nie nadszedł jeszcze czas męczeńskiej śmierci, lecz widać, jak przygotowuje się do niej przez naśladowanie Jezusa. Kiedy, według zapowiedzi Pana, stanie się gotowy (J 21), kiedy upodobni się do swojego Mistrza, wejdzie do jego Królestwa.

 

TWEETY


Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 34,2-9)

REFREN: Od wszelkiej trwogi Pan Bóg mnie wyzwolił.

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, Jego chwała będzie zawsze na moich ustach. Dusza moja chlubi się Panem, niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Wysławiajcie razem ze mną Pana, wspólnie wywyższajmy Jego imię. Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał i wyzwolił od wszelkiej trwogi.

Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością, oblicza wasze nie zapłoną wstydem. Oto biedak zawołał i Pan go usłyszał, i uwolnił od wszelkiego ucisku.

Anioł Pański otacza szańcem bogobojnych, aby ich ocalić. Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry, szczęśliwy człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę.

[01][02]

PSALM

Anioł, który ocalaPs 34,2-9

PSALM 34 AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: przed Wygnaniem (przed 586 r. przed Chr.)


Jak podpowiada sam werset wprowadzający,  Dawid wyśpiewał Psalm 34, gdy wobec Abimeleka udawał szaleńca i odszedł wygnany przez niego. Chodzi o historię opisaną w Pierwszej Księdze Samuela (1 Sm 21,11-15). To czasy, gdy Dawid nie jest jeszcze królem, co więcej, żyje w ciągłym zagrożeniu z powodu wrogości króla Saula. Po raz kolejny ratuje się ucieczką, chroniąc się u króla Gat, Akisza (nie Abimeleka, jak twierdzi wprowadzenie). Jednak zostaje rozpoznany jako groźny wojownik wrogiego narodu. Ratuje się, udając szalonego. Zaczyna dokonywać wśród nich niezrozumiałych czynności: tłukł rękami w skrzydła bramy i pozwalał ślinie spływać po brodzie. Fortel się udał. Akisz uznaje Dawida za szalonego.

 

Tytuł psalmu został zapewne dopisany później. Pobożny Izraelita, który opisuje tu swoje doświadczenia, widział w nich odbicie historii Dawida i działanie tej samej Bożej Opatrzności. W oryginalnym kształcie psalm opisuje zatem doświadczenie człowieka, który wywodzi się spośród anawim, ubogich i uciskanych, których Pan wyrywa z mocy śmierci.

Psalm 34 to dziękczynienie. Był on wykonywany w liturgii świątynnej jako indywidualna modlitwa dziękczynna. Pod względem struktury jest to psalm alfabetyczny, rodzaj akrostychu. Każdy werset rozpoczyna się kolejną literą hebrajskiego alfabetu. Usłyszymy połowę pieśni.

 

LINKI


Anioł Pański otacza szańcem bogobojnych, aby ich ocalić (Ps 34,8)

Dz 12,7 (I CZYTANIE):  Wtem zjawił się anioł Pański i światłość zajaśniała w celi. Trąceniem w bok obudził Piotra i powiedział: “Wstań szybko!” Równocześnie z rąk Piotra opadły kajdany. “Przepasz się i włóż sandały!” powiedział mu anioł.

 

 

Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry (Ps 34,9)

1 P 2,3: Odrzuciwszy więc wszelkie zło, wszelki podstęp i udawanie, zazdrość i wszelkie obmowy, jak niedawno narodzone niemowlęta pragnijcie duchowego, nie sfałszowanego mleka, abyście dzięki niemu wzrastali ku zbawieniu jeżeli tylko zasmakowaliście, że dobry jest Pan

 

TWEETY



Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego Listu św. Pawła Apostoła do Tymoteusza

(2 Tm 4,6-9.17-18)

Najmilszy: Krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła. W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkich, którzy umiłowali pojawienie się Jego. Pośpiesz się, by przybyć do mnie szybko. Natomiast Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię, żeby się przeze mnie dopełniło głoszenie /Ewangelii/ i żeby wszystkie narody /je/ posłyszały; wyrwany też zostałem z paszczy lwa. Wyrwie mię Pan od wszelkiego złego czynu i wybawi mię, przyjmując do swego królestwa niebieskiego; Jemu chwała na wieki wieków! Amen.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Z paszczy lwa • 2 Tm 4, 6-9. 17-18

KSIĘGA: Drugi List do Tymoteusza · NADAWCA: św. Paweł · SKĄD: Rzym · DATA: 65r. · ADRESAT: Tymoteusz


Oprócz listów do wspólnot chrześcijan w Rzymie, Koryncie, Efezie, Galacji, Salonikach, Kolosach i Filippi, trzy listy św. Paweł skierował osobiście do swych współpracowników: Tymoteusza i Tytusa. To tak zwane listy pasterskie, pochodzą według tradycji z końcowego okresu życia apostoła, lub jak twierdzą inni zostały zredagowane już po jego śmierci przez ucznia Pawłowej szkoły. Drugi List do Tymoteusza według tradycyjnych poglądów napisany został około 65 roku, kiedy Paweł przebywał w więzieniu w Rzymie.

To krótki, osobisty tekst, adresowany do Tymoteusza, ucznia Pawła. W głównej mierze jest zachętą, by cierpieć dla Jezusa. Paweł nie ukrywa prawdy: mówi o trudzie, przeciwnościach, cierpieniu. Niektórzy nazywają ten list jego testamentem. Nic dziwnego, we fragmencie, który usłyszymy, Paweł przeczuwa swoją śmierć (Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła), z drugiej strony, robi rachunek sumienia ze swojego apostolstwa (W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem).

Przede wszystkim zwróćmy uwagę na ostatnie zdania drugiego czytania:Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię… wyrwany też zostałem z paszczy lwa. Oprócz bezwarunkowej ufności w moc Pana, Paweł dzieli się doświadczeniem podobnym do tego, które słyszeliśmy już w pierwszym czytaniu oraz w psalmie.

 

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Rozstanie z tym światem Paweł opisuje językiem, z którego przebija ogromny pokój, wręcz radośćMoment śmierci nazywa dosłownie swoim odwiązaniem, uwolnieniem, przejściem do zasłużonego odpoczynku (gr. analysis). Jak mało kto ten apostoł natrudził się nad tym, aby Słowo Boże dotarło do wszystkich zakątków ówczesnego cywilizowanego świataPaweł, przywołując obrazy igrzysk istmijskich, które zapewne miał okazję oglądać, gdy pracował w Koryncie, opisuje swoje życie jako piękną walkę (gr. agon kalos) i bieg, który ukończył (cf. 1 Kor 9). Za wiarę, której ustrzegł i którą głosił z takim zapałem, Pan przygotował dla niego nie więdnącą koronę z liści selera, którą otrzymywali olimpijczycy, lecz niewiędnącą koronę sprawiedliwości (gr. stefanos dikaiosynes)Paweł czuje się jak Dawid, którego Pan ratował wiele razy z paszczy lwa. O doświadczeniach jego razów i bicia, kamienowania, bycia rozbitkiem, ucieczek z miasta można przeczytać w 2 Kor 11,23-33. Pan nie oszczędził mu niczego, dał mu poznać każdą słabość i zawsze ratował go swoją mocą. Teraz jednak przyszedł czas rozstania, który Paweł przyjmuje z ogromnym pokojem i radością. To koniec biegu dla Pana. Teraz dobrze będzie odpocząć w Jego ramionach.

 

TWEETY


Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

, i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.

Oto Słowo Pańskie

‘]

[01][02]

EWANGELIA

Piotr to znaczy “opoka”• Mt 16, 13-19

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: po 70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Cezarea Filipowa • CZAS: 33r. • BOHATEROWIE: Jezus, Piotr, Apostołowie • Wersje: Mk 8,27-30, Łk 9,18-21


Ewangelia wg św. Mateusza, według tradycji uważana za najstarszą, do naszych czasów przechowała się jedynie w wersji greckiej. Według świadectw starożytnych w pierwotnej wersji była spisana w języku aramejskim. Jej autorem jest powołany przez Jezusa na ucznia celnik Lewi – Mateusz. Pierwotna wersja Ewangelii powstała w latach 64-67 podczas głoszenia Piotra i Pawła w Rzymie. Ewangelia adresowana była do chrześcijan pochodzenia żydowskiego. Jej grecka redakcja nastąpiła po roku 70. W nowej formie Ewangelia stanowić miała regułę i katechizm życia wspólnoty chrześcijańskiej. Według Ojców Kościoła to najbardziej kompletna z ewangelii, służyła celom katechetycznym i kaznodziejskim, była też  często komentowana. 

Jezus u Mateusza przedstawiony jest jako Nowy Mojżesz, Prawodawca, ustanawiający na Górze Błogosławieństw Prawo Królestwa Bożego. Na Jego przyjście wskazują licznie cytowane przez Mateusza  proroctwa Starego Testamentu. Stąd też – na co zwraca uwagę coraz więcej naukowców – podział Ewangelii (poza wstępem i epilogiem) odpowiada Pięcioksięgowi Mojżesza: Księga pierwsza – Program królestwa (Mt 3-7)   Księga druga: Przepowiadanie królestwa (Mt 8-10) Księga trzecia: Tajemnice królestwa (Mt 11,1-13,52) Księga czwarta: Kościół jako zaczątek królestwa (Mt 13,53-18,35) Księga piąta: Wypełnianie się królestwa (Mt 19-25).

W dzisiejszej liturgii przenosimy się do rozdziału 16. Mowa o Kościele jako zaczątku Królestwa Bożego na ziemi. Słuchamy dziś słowa o ustanowieniu Piotra głową Kościoła.

 

TRANSLATOR


“Ty jesteś Piotr Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół(Mt 16,18)

Piotr-OpokaPo grecku jedno słowo: Ty jesteś Skała (Petros). Imię Piotra oznaczało po prostu skałę. Dotąd nie istniało takie imię własne ludzi. To Jezus po raz pierwszy użył słowa oznaczającego skałę (gr. Petros, aram. Kefa) i nazwał tak Piotra. Z tego powodu, aby dobrze oddać sens tego zdania, pierwsi tłumacze Pisma Świętego na język polski uciekali się do zmiany imienia Piotra na: Skałosz.

KościółW języku greckim brak warownych konotacji, które brzmią w polskim słowie: Kościół. Pochodzi od łacińskiego słowa castel, oznaczającego budynek, klasztor, zamek warownyGreckie słowo Ecclesia (rodzaj żeński, tak korespondujący z teologiczną Oblubienicą Chrystusa) oznacza dosłownie zwołanie, coś zwołanego, społeczność zwołanych.

Dosłownie: Ty jesteś Skała i na tej skale zbuduję moje zwołanie

 

LINKI


“I tobie dam klucze królestwa niebieskiego: cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie” (Mt 16,19)

Iz 22,22: Położę klucz domu Dawidowego na jego ramieniu: gdy on otworzy, nikt nie zamknie, gdy on zamknie, nikt nie otworzy

Ap 3,7: To mówi Święty, Prawdomówny, Ten, co ma klucz Dawida, Ten, co otwiera, a nikt nie zamknie, i Ten, co zamyka, a nikt nie otwiera

 

 

WERSJE


W wersji Marka i Łukasza wyznanie Piotra jest o wiele krótsze: Ty jesteś Mesjasz. Brak też odpowiedzi Jezusa, w której ustanawia go pierwszym z apostołów. Jezus od razu przechodzi do upomnienia, aby nie mówili o tym nikomu.

 

JESZCZE O EWANGELII


Powierzenie Piotrowi misji bycia głową Kościoła dokonuje się w bardzo szczególnym miejscu. Cezarea Filipowa wznosi się w miejscu, gdzie w starożytności wznosiło się miasto Dan To północna granica Izraela, krzyżują się tam wpływy pogańskie, greckie i żydowskie Tam znajdują się źródła Jordanu Tam wreszcie przed oczyma patrzących wyrasta ogromna ściana skalna, w której do dziś można oglądać wykute nisze, niegdyś mieszczące w sobie posągi pogańskiego bóstwa Pana.

Piotr w planach Jezusa ma być potężną skałą, na której wznosić się będzie gmach Kościoła Władza kluczy, które pan domu powierzał wiernemu słudze, a król najwyższemu urzędnikowi, oznacza moc otwierania i zamykania bram Królestwa Bożego w oparciu poznanie prawdy o Jezusie Władza związywania lub rozwiązywania przywodzi na myśl władzę sądowniczą, którą sprawowali rabini przez interpretację Pisma. W rękach Piotra została  złożona władza, która ściśle wiąże się z Ewangelią. Piotr, głowa Kościoła, ma prawo i obowiązek w autorytecie samego Pana tłumaczyć ją braciom. W oparciu o Ewangelię o Jezusie pierwszy z apostołów otwierać będzie bramy Królestwa i sądzić wszystkich, którzy staną przed Bożym tronem.

 

 

TWEETY


1/6
Święci Piotr i Paweł, El Greco, 1587-1592, Ermitaż
2/6
Św. Paweł, Rubens, 1611
3/6
Św. Piotr, Paul Rubens, 1610
4/6
Św. Piotr i Paweł, Guido Reni, I poł. XVII w, Pinacoteca di Brera
5/6
wnętrze kościoła św. Piotra i Pawła w Wilnie, konsekrowana w 1701 r.
6/6
Pożegnanie św. Piotra i Pawła, François Perrier, ok. 1647-1650
poprzednie
następne

CHMURA SŁÓW


W dzisiejszej Liturgii najczęściej pada słowo PAN (10), który wspiera, wybawia, posyła na pomoc ANIOŁA (6). W uroczystość Piotra i Pawła, słowo PIOTR zostaje wywołane aż (8) razy. To jeden z filarów, na którym został postawiony Kościół. JEZUS (3) pyta uczniów za kogo Go uważają, Piotr odpowiada tak jak objawia Mu Ojciec i dostaje od Jezusa klucz do bram NIEBA (3).

 

Jutro Niedziela - Uroczystość świętych Piotra i Pawła A

TRENDY


#WDobrychZawodachWystąpiłem

Zatrzymajmy się przy sportowym porównaniu, zawartym w słowach Apostoła. Święty Paweł, zanim powie „bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem”, mówi wpierw: „w dobrych zawodach wystąpiłem”. Radość ostatecznego zwycięstwa poprzedza radość z dobrego wyboru. Pewna mentalność sukcesu, która z dużą siłą przebija dziś tak ze świata polityki, sportu i mediów, zdaje się wymazywać pytanie o metody dochodzenia do sukcesu, o zwykłą ludzką uczciwość, czas, miejsce i dziedzinę działalności, wreszcie o samego człowieka. Jedyne pytanie, które się stawia, to pytanie o zwycięstwo. (ks. Dariusz Madejczyk)

W drugim czytaniu usłyszeliśmy wzruszające słowa św. Pawła: stoczyłem piękną walkę, bieg ukończyłem, wiary nie straciłem. O jaką walkę chodzi? Nie chodzi o walkę z użyciem ludzkiej broni, która niestety wykrwawia wciąż jeszcze świat, ale o walkę męczeństwa. Św. Paweł miał jedyną broń: orędzie Chrystusa i dar całego życia dla Chrystusa i dla innych ludzi. To właśnie osobiste narażanie się, spalanie się dla Ewangelii, stawanie się wszystkim dla wszystkich, nie oszczędzając siebie, uczyniło go wiarygodnym i budowało Kościół. (Papież Franciszek)

#WstańSzybko

Piotr i Paweł mieli fantastyczną cechę. Mieli w sobie “pośpiech”. Zadaję sobie dzisiaj pytanie (i doskonale znam odpowiedź), gdzie musiałbym usłyszeć anielskie zdanie: „Wstań szybko”. Chodzi o te sprawy, w których się ciągle i od bardzo dawna „ociągam”, gdzie „się nie chce”, mimo że doskonale wiem, co powinienem zrobić. (Adam Szustak OP)

#TyJesteśPiotrOpoka

Powtarzamy w każdą niedzielę: „Wierzę w Jezusa Chrystusa, Syna Jego Jedynego…”. To opinia, rytuał czy wyznanie, decyzja? Chrześcijaństwo to nie tyle wiara w coś, lecz wiara w Kogoś. Kto uznaje, że Jezus z Nazaretu jest Zbawicielem, ten usłyszy od Niego: „Błogosławiony jesteś…, jesteś skałą, kamieniem budującym mój Kościół”. Ale prawdopodobnie usłyszy także: „Zejdź mi z oczu, szatanie! Nie myślisz po Bożemu, ale po ludzku”. To słowa jak uderzenia dłuta, który obciosuje dumną skałę, by zamienić ją w pokorny kamień. (ks. Tomasz Jaklewicz)

ANEKS


Z pozoru różniło ich wszystko. Piotr był prostym rybakiem z pogańskiej Galilei, znad brzegów Jeziora Genezaret. Razem z braćmi prowadził małą firmę, która zapewniała skromne, lecz wystarczające utrzymanie dla całej rodziny. Paweł urodził się poza granicami Izraela, w Tarsie, mieście słynącym z wysokiej kultury akademickiej. Pobierał nauki zarówno w Pismach, tradycji przodków, jak i w antycznej retoryce, czego świadectwem są jego listy. Młody Paweł wstąpił na drogę doskonałości Prawa i stał się faryzeuszem. Po ukończeniu podstawowej i średniej szkoły w Tarsie udał się na dalsze kształcenie do Jerozolimy.

Piotr i Paweł byli razem w Jerozolimie, kiedy odbywał się proces Jezusa. Wówczas Paweł prawdopodobnie nie był jeszcze nim zainteresowany. Dalsze wypadki stawiają ich naprzeciw siebie jako wrogów.

Paweł – przekonany faryzeusz – zaczyna prześladować chrześcijan zagrażających wierze Izraela. Jest świadkiem przy kamienowaniu Szczepana. Szczęśliwie jego drogi nie przecinają się wówczas z Piotrem. Nie spotkają się jeszcze długo. Po swoim nawróceniu na drodze pod Damaszkiem Paweł głosi Ewangelię, którą otrzymuje od Zmartwychwstałego, nie czując potrzeby konsultowania jej z Piotrem i pozostałymi apostołami.

Czyni to dopiero po trzech latach, kiedy to według własnej relacji udał się do Jerozolimy, aby  poznać Piotra (Ga 1,18). Spędził z nim 15 dni, prawdopodobnie słuchając Ewangelii Piotra o Jezusie ziemskim, którego on nigdy nie spotkał.

Na soborze jerozolimskim Piotr staje się odpowiedzialny za misję do Żydów, Paweł odpowiadać zaś będzie za misję do pogan. Podczas gdy Piotr będzie zachowywał niektóre przepisy Prawa żydowskiego, Paweł odrzuci je radykalnie ze względu na jedność Kościoła i głoszoną przez siebie Ewangelię łaski. W Antiochii dojdzie między nimi do ostrej konfrontacji na tym tle. Nie znaczy to, że Piotr i Paweł pozostawali w jakimkolwiek konflikcie. Każdy z nich – na swój sposób, według danego rozeznania i daru – głosił Ewangelię Jezusa. Kerygmat Piotra wywarł niewątpliwy wpływ na dzieło Marka, podczas gdy kerygmat Pawła odbija się w dziele jego towarzysza podróży i przyjaciela, Łukasza.

Ci dwaj wielcy apostołowie stali się filarami, na których wsparł się gmach Kościoła. Obu połączyła także męczeńska śmierć w Rzymie.


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Zmartwychwstania Pańskiego A

W grobie Jezusa rodzi się Kościół

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

NALEŻY WIEDZIEĆ


Niedziela Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa roku A • Największe święto liturgiczne roku, którego radość rozciąga się na osiem dni, Oktawę Wielkanocy, kończącą się w następną niedzielę Do liturgii powracają radosne śpiewy “Alleluja” oraz “Chwała na wysokości BoguKolejnych 50 dni to czas wielkanocnej radości Rano – procesja rezurekcyjna, która jest uroczystym ogłoszeniem Zmartwychwstania Chrystusa i wezwaniem całego stworzenia do udziału w triumfie Zmartwychwstałego. • Kolekta Mszy w dzień: Boże, Ty w dniu dzisiejszym przez Twojego Syna pokonałeś śmierć i otworzyłeś nam bramy życia wiecznego, spraw, abyśmy (…) mogli zmartwychwstać do nowego życia w światłości.  KOLOR: biały • CZYTANIA: Dz 10, 34a. 37-43, Kol 3, 1-4/1 Kor 5, 6b-8, J 20, 1-9/Łk 24, 13-35.

 

CHMURA SŁÓW


Alleluja!!! Nie mogło być inaczej. W Niedzielę Zmartwychwstania Pańskiego obok Alleluja najczęściej padają słowa Grobie (7). W narracji Jana to mnemeion, znak, pomnik, monument, stający na granicy życia i śmierci, brama do Nowego Zycia. Z grobu wychodzi Bóg (5) i Pan (4), który złamał potęgę śmierci. Jezus Zmartwychwstały ukazuje swoje prawdziwe oblicze, które powoli odkrywają Uczniowie (3), biegnący do grobu. Czasowniki związanego z ruchem, które dominują w Ewangelii, przybył, wszedł (6), sugerują fascynującą drogę, jaką trzeba razem przebyć, dla odkrycia Największego Cudu Świata.

Jutro Niedziela - Zmartwychwstania Pańskiego A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 10,34a.37-43) Gdy Piotr przybył do domu centuriona w Cezarei, przemówił: Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła. A my jesteśmy świadkami wszystkiego, co zdziałał w ziemi żydowskiej i w Jerozolimie. Jego to zabili, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się nie całemu ludowi, ale nam, wybranym uprzednio przez Boga na świadków, którzyśmy z Nim jedli i pili po Jego zmartwychwstaniu. On nam rozkazał ogłosić ludowi i dać świadectwo, że Bóg ustanowił Go sędzią żywych i umarłych. Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE


KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodgo Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego. Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela wychodząc ku poganom. Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

Rozdział 10 Dziejów Apostolskich opisuje moment, w którym Ewangelia, na wyraźnie Boże polecenie, dociera do poganina, rzymskiego żołnierza. Dzięki Zmarwychwstaniu Syna życie wieczne rozlewa się poza granice narodu wybranego, jest w zasięgu ręki wszystkich. W Synu wszyscy staliśmy się ukochanymi synami.

 

JESZCZE O EWANGELII


Korneliusz, rzymski żołnierz, należy do tzw. “bojących się Boga”. To człowiek, który odnalazł prawdę w religii żydowskiej i przylgnął do Boga Izraela. W tamtych czasach nierzadkim było zjawisko pogan nawracających się na judaizm lub stających się jego sympatykami. Korneliusz modląc się widzi Anioła Pańskiego, który każe mu sprowadzić do swego domu Piotra. Także Piotr w widzeniu otrzymuje nakaz udania się do Korneliusza. Stając w jego domu wygłasza katechezę o śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Powołuje się na dobrze wszystkim znaną historie Jezusa z Nazaretu, namaszczonego Duchem Świętym, Uzdrowiciela, którego czyny potwierdzić może wielu świadków. Publiczną sprawą stała się też jego śmierć na drzewie krzyża. 

Tu narracja na temat Jezusa ziemskiego, męża Bożego i wielkiego cudotwórcy urywa się, ustępując miejsca historii Zmartywchwstałego Pana. Bóg wskrzesił go trzeciego dnia i powzowlił ukazać mu się wielu świadkom, pośród których jest także Piotr. Zmartwychwstanie odsłania kim naprawdę jest ten, który przemierzał Galileę i Judeę czyniąc dobrze i uzdrawiając. To prawdziwy Bóg, Pan życia i śmierci, sędzia żyjących i zmarłych. Tylko w Jego imieniu, według zapowiedzi proroków, można znaleźć odpuszczanie grzechów. 

Korneliusz wraz ze swym domem przyjmie Ukrzyżowanego i Zmartychwstałego za Pana swego życia. Zstąpi na nich Duch Święty. W kazaniu Piotra widać zapał pierwszych chrześcijan, którzy nie mogą milczeć, lecz z radością głoszą Zmartywchwstanie Pana. Przecież Jezus to nie zwykły rabin i nauczyciel życiowej mądrości. To Bóg, który złamał potęgę śmierci i otwarł nam dostęp do Ojca. Od przyjęcia Go zależy nasze szczęście i wieczność. Czy słuchając słów Piotra odkrywamy w sobie choć odrobinę radości, zapału i miłości młodego Kościoła, głoszącego Zmartwychwstanie Pana?

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 118,1-2.16-17.22-23) REFREN: W tym dniu wspaniałym wszyscy się weselmy

lub Alleluja, alleluja, alleluja

Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo Jego łaska trwa na wieki. Niech dom Izraela głosi: Jego łaska na wieki.

Prawica Pana wzniesiona wysoko, prawica Pańska moc okazała. Nie umrę, ale żył będę i głosił dzieła Pana.

Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym. Stało się to przez Pana i cudem jest w naszych oczach.

[01][02]

 

PSALM


PSALM  • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy (po 586 przed Chr.)

Psalm 118 należy do gatunku dziękczynienia jednostki, która patrząc na swoje życie, przeżyte próby i cierpienia, wzywa zgromadzenie Izraela i wszystkich wierzących do oddania chwały Panu. Psalm ze względu na regularną, rytmiczną strukturę mógł być recytowany w świątyni jerozolimskiej w formie – głos prowadzącego – dziękujcie Panu bo jest dobryodpowiedź chóru – bo jego łaska trwa na wieki.

Pierwsze cztery wersy to wezwanie do dziękczynienia. Od ww. 5-18 mamy opis cierpień i zbawienia, którego doświadczył modlący się człowiek. Został osaczony przez pogan i popchnięty, tak aby upadł, ale stanął przy nim Pan, wspomożyciel i wybawca. Ww. 19-28 opisują radosne świętowanie ocalenia, które wierzącemu przyniósł Pan. Bramy sprawiedliwości, przez które wchodzi to bramy świątyni, w których ogłasza się sprawiedliwość Boga Zbawcy i ufającego mu Izraelity. On sam porównuje się do kamienia odrzuconego przez budujących, który w planie Bożym stał się głowicą węgła, kamieniem spajającym budowlę. Ogłasza się go błogosławionym i przyłącza się do radosnego świętowania przy ołtarzu Pana, które przypomina celebrację Paschy lub Święta Namiotów (zielone gałązki).

Psalm odśpiewany w dzień Zmartwychwstania Pana, każe nam zanieść do Niego pieśń ocalonego sprawiedliwego. Chrystus wychodząc z grobu śpiewa hymn dziękczynienia dla swego Ojca i zaprasza abyśmy przyłączyli się do Jego pieśni zwycięstwa.

 

TWEETY Z PSALMU


 #JestMoc: Nie umrę, ale żył będę

Cud na naszych oczach: Kamień odrzucony przez budujących, stał się kamieniem węgielnym.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 5,6b-8) Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe ciasto zakwasza? Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu, kwasu złości i przewrotności, lecz - przaśnego chleba czystości i prawdy.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE


LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: 54  • ADRESACI: Koryntianie

Pierwszy List do Koryntian powstał w odpowiedzi na pytania i problemy, które pojawiły się we wspólnocie po pierwszym głoszeniu Pawła. W Koryncie powstały grupy i stronnictwa, które zagrażały jedności kościoła (1 Kor 1,12). Poważnym niebezpieczeństwem, któremu Paweł musiał zapobiec, było także pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością (1 Kor 2,6; 3,1; 8,1). Głosili oni całkowitą swobodę obyczajów (1 Kor 6,12). Często zachowywali się w sposób nieodpowiedzialny gorsząc resztę (1 Kor 8-10), poszukiwali najbardziej spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość (1 Kor 12-14). Niektórzy Koryntianie odrzucili także naukę o zmartwychwstaniu ciała patrząc na nią z punktu widzenia greckiej filozofii (1 Kor 15).

W dzisiejszym czytaniu Paweł zachęca chrześcijan, aby odrzuciwszy złość i przewrotność stali się jak nowy, świeży chleb. Motywacją i siłą jest Chrystus, który został ofiarowany jako nasza Pascha.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł nawiązuje do podwójnej warstwy znaczeniowej Paschy Izraela, która w Księdze Wyjścia łączy się ze Świętem Przaśników (Wj 12).

Pierwszy ryt Paschy to złożenie w ofierze baranka i pomazanie jego krwią drzwi domów. Miało to uchronić Izraela przed Aniołem Niszczycielem, który tej nocy przeszedł nad Egiptem zabijając pierworodnych. Krew sprawiła, że anioł omijał, przeskakiwał (to oznacza hebr. słowo pesah) domy Izraelitów, a uderzał Egipcjan. Krew Jezusa, nowego Baranka paschalnego, ofiarowanego za Koryntian ocałiła ich od śmierci wiecznej i potępienia.

Drugi ryt święta Paschy wiązał się ze spożywaniem przaśnych chlebów wyrabianych bez sfermentowanego zaczynu. Izrael włączył święto rolnicze Przaśników w celebrację Paschy, dziękując Bogu za pierwsze plony ziemi obiecanej. W trakcie trwających tydzień obochodów święta Paschy i połączonego z nim święta Przaśników Izraelici mieli obowiązek usunąć wszelki kwas, a jeść tylko przaśne chleby. Kwas kojarzył się także negatywnie z zepsuciem i starym życiem. Dla Pawła chrześcijanin żyjący nowym życiem Zmartwychwstałego powinien pozbyć się starego kwasu grzechu. Staliśmy się czyści i nowi w Chrystusie, który został ofiarowany jako nasza Pascha.

 

TWEETY ŚW. PAWŁA


Św. Paweł: Przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha

Św. Paweł o dobrym świętowaniu: Odprawiajmy nasze święto na przaśnym chlebie czystości i prawdy

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Jana

(J 20,1-9) Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono. Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, /które mówi/, że On ma powstać z martwych.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA


EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Maria Magdalena, Piotr, Jan

Ewangelista Jan w rozdziale 20 i 21 opisuje Zmartwychwstałego, który ukazuje się swoim uczniom. Tak jak u synoptyków, pierwszą, który ujrzy Pana będzie Maria Magdalena. Jako pierwsza wyrusza do grobu i nie chce od niego odejść, nawet wówczas, kiedy Piotr i Jan wracają już do siebie. Następnie Jezus ukazuje się jedenastu zamkniętym w Wieczerniku z obawy przed Żydami i obdarza ich swoim Duchem. Przy tej okazji tylko Jan opisuje spotkanie Zmartwychwstałego z niewiernym Tomaszem. Wreszcie ostatnim akordem spotkań ze Zmartwychwstałym jest rozdział 21, gdzie Jezus nad Jeziorem Genezaret spotyka Piotra, Natanaela oraz synów Zebedeusza wraz z innymi uczniami. Zmartwychwstały Jezus zbiera ponownie swoich uczniów tam, gdzie ich powołał –  w Galilei. Tylko Jan opisuje terapię, jaką po zdradzie przechodzi Piotr, który po trzykrotnym zaparciu się Mistrza trzykrotnie wyznaje mu swoją miłość i zostaje utwierdzony w misji prowadzenia innych.

1/8
"Zmartwychwstanie", Giotto, 1304, Fresk w Kaplicy Scrovegnich w Padwie
2/8
"Zmartwychwstanie", Albrecht Altdorfer, Klasztor Augustianów, Linz, Austria
3/8
"Zmartwychwstanie", Andrea Mantegna, 1457-1460, Fragment ołtarza w Bazylice San Zeno w Weronie
4/8
"Zmartwychwstanie", Rembrandt, 1639
5/8
Mały ołtarz podróżny, w centralnej części Zmartwychwstanie Chrystusa, po lewej św. Barbara, po prawej św. Katarzyna, Lucas Cranach Mlodszy
6/8
"Zmartwychwstanie", Piero della Francesca, fresk 1460, Pinacoteca, Sansepolcro, Włochy
7/8
"Zmartwychwstanie Chrystusa", Rafael Santi, 1499 - 1502, Muzeum w Sao Paulo
8/8
"Zmartwychwstanie", Mikhail Vrubel, 1887, akwarela na papierze
poprzednie
następne

O EWANGELII W KILKU ODSŁONACH


Ewangelia odczytywana w Niedzielę Zmartwychwstania opowiada o biegu do grobu. Można go zawrzeć w kilku scenach:

Scena I

Maria Magdalena wychodzi skoro świt do grobu. Panuje ciemność symbolizująca niewiarę i rozpacz, w której pogrążeni są uczniowie po śmierci Pana. Nie jest łatwo wyruszyć w drogę wówczas, kiedy świat tonie jeszcze w mroku. Tym trudniej kiedy mrok zapada w sercu, kiedy znika Osoba, która była sensem świata. Przewodnikiem w wędrówce może być wówczas tylko serce; kochające i tęskniące, które nigdy nie przestaje szukać swojej Miłości. Maria wyrusza w drogę prowadzona miłością. W tej drodze Marię widzi odsunięty kamień. Nic nie rozumie (J 20,1).

Scena II

Dlaczego Maria nic nie zrozumiała z “mowy” grobu? Ponieważ pobiegła tam sama. Maria biegnie, przybywa do Szymona Piotra i do ucznia, którego Jezus miłował. Donosi: Zabrano Pana i nie wiemy, gdzie go położono (J 20,2). To dramatyczne wyznanie podkreślające zagubienie uczniów Jezusa wobec tajemnicy zmartwychwstania. Nikt się jej nie spodziewał.

Scena III

Akcja nabiera tempa. Są tu obecni tylko uczniowie. Biegną razem. Drugi uczeń wyprzedza Piotra, przybywa pierwszy. Schyliwszy się widzi złożone płótna, lecz nie wchodzi do grobu (J 20,3-5). Dlaczego Piotr trzyma się z tyłu? On nie zna drogi do grobu, zdradził Jezusa, nie był z Nim pod krzyżem. Być może spowalnia go jego serce i wyrzuty sumienia. Jan ma tę przewagę, że zna tę drogę. Przeszedł ją w najczarniejszym dniu swego życia, kiedy, stojąc do końca pod krzyżem, towarzyszył także ludziom niosącym ciało Jezusa. Piotr nadrabia tę nieobecność, podążając za Janem, ucząc się od niego drogi.

Scena IV

Przybywa Piotr i wchodzi. Widzi płótna i chustę, która spoczywała na twarzy Jezusa, złożoną osobno w innym miejscu. Uwaga ewangelisty wyraźnie zatrzymuje się na wnętrzu grobu. Akcja opowiadania wyhamowuje (J 20,6-7).

Scena V

Pociągnięty przykładem Piotra wchodzi także drugi uczeń. Ujrzał i uwierzył. Tempo akcji spada do zera, koncentrując się na wierze i na świadectwie Pism (J 20,8-9).

Co stało się w tej krótkiej chwili, w której zrozumieli nagle, o czym mówi pusty grób? Czy leżące płótna były wystarczającym znakiem, aby uwierzyć w zmartwychwstanie? Dlaczego Jan poświęca im tyle uwagi? 

 

ZNACZENIE SYMBOLI


Jan nie sili się w tym momencie na dostarczanie logicznych dowodów. Ostatecznie pusty grób i mało znaczące płótna tylko powiększają niepewność i mnożą znaki zapytania. W opisie Jana są one symbolem tego, co dokonuje się w grobie Jezusa. Płótno okrywające ciało Pana oznacza uczniów, to które spowijało Jego głowę to Piotr. Wszyscy oni, przytłoczeni śmiercią Jezusa, zostają przywróceni do życia, „poskładani” niczym grobowe płótna ręką Pana. Kluczowe dla wiary uczniów okazało się „świadectwo Pisma”. W grobie Jezusa, który symbolizuje misterium Jego śmierci i zmartwychwstania Pisma zaczynają do nich mówić, budząc ich wiarę. Uczniowie zatem powrócili znowu do siebie. Powrócili do bycia sobą, do swego najprawdziwszego „ja”.

 

TRENDY


#BiegOŻycie

Czy nie jest to pasjonujący wyścig? Uczniowie Jezusa, którzy byli świadkami Jego klęski, którzy zostali z niczym, którzy wraz ze śmiercią Mistrza stracili nadzieję, opacie i sens, teraz biegną o życie, choć jeszcze tego nie wiedzą. Czy w czasie tego biegu tli się w nich już na nowo iskierka nadziei? (ks. Artur Filipiak)

 

#WiosnaLudzkości

Tak jak promienie słońca na wiosnę sprawiają, że wyrastają i otwierają się pąki na gałęziach drzew, podobnie promieniowanie, bijące od Zmartwychwstania Chrystusa nadaje siłę i znaczenie wszelkiej nadziei ludzkiej, wszelkiemu oczekiwaniu, pragnieniu i planowi (Benedykt XVI)

 

#NaprawdęZmartwychwstał

Chrystus naprawdę zmartwychwstał, tylko że wy i tak w to nie wierzycie! I dlatego nigdy nie zmartwychwstaniecie (Pewien Proboszcz zniechęcony obojętnością parafian)

 

STO SŁÓW


Droga do grobu Jezusa to bardzo prawdziwa metafora naszego życia. Każdy z nas biegnie w stronę grobu, z każdym dniem zbliża się do momentu swojej śmierci. Jak sprawić, żeby grób nie uwięził naszego życia na wieczność? Jak spotkać przy nim Zmartwychwstałego? Jan mówi wyraźnie – tylko biegnąc we wspólnocie. Droga życia, to nie droga samotników. Piotr potrzebował wierności Jana, Jan potrzebował autorytetu Piotra. Obaj potrzebowali miłości Marii Magdaleny, która wprawiła ich w ruch. Zmartwychwstałego można odnaleźć tylko we wspólnocie. W grobie Jezusa rodzi się Kościół. Kościół, który biegnie razem na spotkanie swego Pana i Kościół, w którym rozbrzmiewa Słowo Boga.



Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >