Jutro niedziela – VI zwykła A

Aby wybrzmiało wielkie Boże TAK, konieczne są liczne małe nie

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

NALEŻY WIEDZIEĆ


Szósta niedziela zwykła roku A · KOLEKTA · W kolekcie modlimy się, byśmy stali się godnym mieszkaniem dla Boga · CZYTANIA · Mądrość Syracha 15,15-20 · Psalm 119,1-2.4-5.17-18.33-34 · Pierwszy list do Koryntian 2,6-10 · Ewangelia Mateusza 5,17-37

 

CHMURA SŁOWA


W liturgii słowa usłyszymy dużo, bo aż 657 słów. Które najczęściej? Odpowiedź jest zaskakująca. Najczęściej występuje słowo: NIE (22). Drugie co do częstotliwości, ANI (10), udowadnia, że mamy do czynienia z wieloma zdaniami o charakterze przeczącym, i to głównie w Ewangelii. Innymi słowy, Jezus staje się kimś, kto z uporem powtarza: nie, nie, nie. Inne dwa częste słowa to: POWIEDZIANO (3) i POWIADAM (7).

Jutro niedziela - VI zwykła A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

(Syr 15,15-20)

Jeżeli zechcesz, zachowasz przykazania, a dochować wierności jest Jego upodobaniem. Położył przed tobą ogień i wodę, co zechcesz, po to wyciągniesz rękę. Przed ludźmi życie i śmierć, co ci się podoba, to będzie ci dane. Ponieważ wielka jest mądrość Pana, potężny jest władzą i widzi wszystko. Oczy Jego patrzą na bojących się Go, On sam poznaje każdy czyn człowieka. Nikomu nie przykazał być bezbożnym i nikomu nie zezwolił grzeszyć.

Oto słowo Boże

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Wolność i mądrość Syr 15, 15-20

Bóg dał człowiekowi wolność wyboru. „Co zechcesz, po to wyciągniesz rękę”. Ale dał też mądrość: „Nie zezwolił zgrzeszyć” 

KSIĘGA: Mądrość Syracha (Syracydesa) • AUTOR: Jezus, syn Syracha • CZAS POWSTANIA: 190 rok przed Chrystusem • KATEGORIA: mądrość


JEZUS AUTOREM  • Słynne pytanie, na które czasem nie potrafią odpowiedzieć poprawnie nawet znani bibliści, brzmi: czy Jezus jest autorem którejś z ksiąg Pisma Świętego? Otóż tak, jest. A nazwa tej księgi – Księga Syracydesa. Inne nazwy to Mądrość Syracha albo Eklezjastyk. Jak przyświadcza 30 werset ostatniego rozdziału, jej autorem jest… Jezus. Jezus, syn Syracha

KSIĘGA MĄDROŚCI • To jedna z ksiąg mądrościowych. Jest dość długa, liczy aż 51 rozdziałów. Nie zawiera narracji, nie opowiada historii Izraela, jego królów, dziejów ludu Bożego. To luźny zbiór zasad, zapis doktryny, innymi słowy: prawdziwa mądrość, której źródłem, natchnieniem jest Bóg.

JEŚLI ZECHCESZ • Zwróćmy uwagę w pierwszym czytaniu na swoisty pojedynek pomiędzy ludzką wolnością a Bożą mądrością. „Wielka mądrość Pana”, który jest „władzą potężny” zestawione są ze słowami: „Jeśli zechcesz”, „co zechcesz”.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Autor Księgi Syracha o Bogu i danej nam wolności wyboru: Położył przed tobą ogień i wodę, co zechcesz, po to wyciągniesz rękę

Jeszcze raz o tej samej prawdzie: Przed ludźmi życie i śmierć, co ci się podoba, to będzie ci dane.

By jednak nie zrozumieć opacznie wolności, autor precyzuje: Nikomu nie przykazał być bezbożnym i nikomu nie zezwolił grzeszyć

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 119,1-2.4-5.17-18.33-34)

REFREN: Błogosławieni szukający Boga.

Błogosławieni, których droga nieskalana, którzy postępują zgodnie z Prawem Pańskim. Błogosławieni, którzy zachowują Jego pouczenia i szukają Go całym sercem.

Ty po to dałeś swoje przykazania, by przestrzegano ich pilnie. Oby niezawodnie zmierzały moje drogi ku przestrzeganiu Twoich ustaw.

Czyń dobrze swojemu słudze, aby żył i przestrzegał słów Twoich. Otwórz moje oczy, abym podziwiał Twoje prawo.

Naucz mnie, Panie, drogi Twoich ustaw, bym ich przestrzegał do końca. Ucz mnie, bym przestrzegał Twego prawa i zachowywał je całym sercem.

[01][02]

PSALM

Psalm długi jak księga Ps 119, 1-2.4-5.17-18.33-34

Psalm 119 to najdłuższy psalm. Ale usłyszymy tylko jego fragment

PSALM 119 AUTOR: autor • CZAS POWSTANIA: czas


CIEKAWOSTKI KONSTRUKCYJNE • Właściwie zawsze możemy rozpoznać psalm 119, choćby słysząc krótki fragment. Jak to możliwe? Z powodu jego zaskakującej budowy. Pierwsza ciekawostka dotyczy jedynie oryginału, polskie tłumaczenie jej nie oddaje. Jest to psalm alfabetyczny, rodzaj akrostychu. Jest podzielony na 22 części: osiem wierszy każdej kolejnej strofy rozpoczyna się jedną, tą samą, kolejną literą z dwudziestu dwu liter alfabetu hebrajskiego

SYNONIMY • Druga cecha jest widoczna także i w polskim przekładzie. W każdym ze 176 wersetów (a więc praktycznie w co drugim wierszu) występuje synonim wyrażenia „Prawo Pańskie”: pouczenie, przykazanie, ustawy, słowa, itp. Taka kompozycja, która z łatwością pozwala na rozpoznanie długiego psalmu 119, którejkolwiek jego części byśmy słuchali, służy pokreśleniu mądrości prawa i majestatu Słowa Bożego oraz tego, że może ono być pomocą i dla mnie.

BŁOGOSŁAWIENI • Psalm 119 to najdłuższy spośród 150 psalmów. Zawiera niemal 200 wersetów, stąd zwykle czytamy lub słuchamy jego fragmentów, tak jak i teraz. Usłyszymy zaś fragment, który jest swoistym spotkaniem wolności człowieka z Prawem Pańskim.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY

„Błogosławieństwa” z psalmuBłogosławieni, których droga nieskalana, którzy postępują zgodnie z Prawem Pańskim

Modlitwa o mądrość człowieka wolnego: Otwórz moje oczy, abym podziwiał Twoje prawo

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 2,6-10)

Głosimy mądrość między doskonałymi, ale nie mądrość tego świata ani władców tego świata, zresztą przemijających. Lecz głosimy tajemnicę mądrości, mądrość ukrytą, tę, którą Bóg przed wiekami przeznaczył ku chwale naszej, tę, której nie pojął żaden z władców tego świata; gdyby ją bowiem pojęli, nie ukrzyżowaliby Pana chwały; lecz właśnie głosimy, jak zostało napisane, to, czego „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują”. Nam zaś objawił to Bóg przez Ducha. Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Ukryta mądrość 1 Kor 2,6-10
Nie każda mądrość pochodzi od Boga. Paweł przestrzega mieszkańców Koryntu przed „mądrością tego świata”

KSIĘGA: Pierwszy list do Koryntian NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Efez • DATA: ok 54 r. • ADRESACI: mieszkańcy Koryntu


PROBLEMY W KORYNCIE • Podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Doszło w niej jednak do sporów, stąd interwencja Pawła – Pierwszy List do Koryntian. Jakie to były problemy? • zagrożona jedność: spory i podziały wynikały z różnic majątkowych i społecznych • rozwiązłość seksualna • liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością. To oni głosili swobodę obyczajów, zachowywali się nieodpowiedzialnie, poszukiwali spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość • odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili tę prawdę, kierując się grecką filozofią.

NIE KAŻDA MĄDROŚĆ OD BOGA • znaczące pytanie: Czyż Chrystus jest podzielony? Jego odpowiedzią jest wykład o mądrości Boga, której przeciwstawia mądrość tego świata. Świat przez mądrość nie poznał Boga – przestrzega Paweł i dodaje: Przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu! Według oceny ludzkiej niewielu tam mędrców, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. To prawda, chrześcijanie z Koryntu należeli przede wszystkim do niższych warstw społecznych. Ale pisze to nie po to, by ich poniżyć. Przeciwnie, Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata.

BOSKA MĄDROŚĆ • W końcu docieramy do wyznania, które stanowi treść drugiego czytania: Paweł mówi o mądrości Boga, mądrości głoszonej przez niego, przez Kościół, przez chrześcijan. Jest to mądrość ukryta, której nie pojął żaden z władców.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


 Św. Paweł do Koryntian o Ducha Świętym: Duch przenika wszystko, nawet głębokości Boga samego

Św. Paweł o Bożej nagrodzie: …ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują

I jeszcze raz św. Paweł: Głosimy mądrość ukrytą, której nie pojął żaden z władców tego świata; gdyby ją bowiem pojęli, nie ukrzyżowaliby Pana chwały

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 5,17-37)

Jezus powiedział do swoich uczniów: „Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim. Bo powiadam wam: Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Słyszeliście, że powiedziano przodkom: „Nie zabijaj”; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu «Raka», podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł «Bezbożniku», podlega karze piekła ognistego. Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar twój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj. Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze, by cię przeciwnik nie podał sędziemu, a sędzia dozorcy, i aby nie wtrącono cię do więzienia. Zaprawdę powiadam ci: nie wyjdziesz stamtąd, aż zwrócisz ostatni grosz. Słyszeliście, że powiedziano: «Nie cudzołóż*. A Ja wam powiadam: Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już w swoim sercu dopuścił się z nią cudzołóstwa. Jeśli więc prawe twoje oko jest ci powodem do grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało być wrzucone do piekła. I jeśli prawa twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało iść do piekła. Powiedziano też: «Jeśli kto chce oddalić swoją żonę, niech jej da list rozwodowy». A Ja wam powiadam: Każdy, kto oddala swoją żonę, poza wypadkiem nierządu, naraża ją na cudzołóstwo; a kto by oddaloną wziął za żonę, dopuszcza się cudzołóstwa. Słyszeliście również, że powiedziano przodkom: «Nie będziesz fałszywie przysięgał*, «lecz dotrzymasz Panu swej przysięgi*. A Ja wam powiadam: Wcale nie przysięgajcie, ani na niebo, bo jest tronem Bożym; ani na ziemię, bo jest podnóżkiem stóp Jego; ani na Jerozolimę, bo jest miastem wielkiego Króla. Ani na swoją głowę nie przysięgaj, bo nie możesz nawet jednego włosa uczynić białym albo czarnym. Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi».

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

„Tak” pośród „nie” Mt 5,17-37

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: po 70 r.
KATEGORIA: mowa• MIEJSCE: Góra Błogosławieństw • CZAS: ok. 30 r. • KTO MÓWI: Jezus• SŁUCHACZE: uczniowie, tłum


KONSTYTUCJA KRÓLESTWA • Przypomnijmy: każda z pięciu części Ewangelii Mateusza, wiodącej ewangelii dla roku A, dzieli się na dwie inne części: narracyjną oraz dydaktyczną. W tzw. „Programie Królestwa” fragmentem narracyjnym jest przepowiadanie Jana Chrzciciela, chrzest Jezusa w Jordanie oraz kuszenie. Część dydaktyczna zaś to słynne Kazanie na Górze: trzyrozdziałowa konstytucja Królestwa Niebieskiego, “fotografia” chrześcijanina, obietnica nowego sposobu życia. Przed nami trzeci jej fragment.

KAZANIE NA GÓRZE • Będzie to dalszy ciąg piątego rozdziału i trzecia już część Kazania na Górze. Tuż po Błogosławieństwach, zaraz po nazwaniu ubogich, cierpiących, płaczących „światłem świata” i „solą ziemi”, Jezus zwraca się do nich, mówiąc o właściwym rozumieniu przykazań i misji Jego samego: Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo… Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić.

WYPEŁNIĆ, NIE ZNIEŚĆ • I to jest właśnie główna myśl całego fragmentu. Cała dalsza część to rozwinięcie tych słów. Jezus najpierw wskazuje, że słowa nie dotyczą tylko Jego (pierwszy akapit), ale (w drugim akapicie) każdego: Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań… i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w Królestwie Niebieskim. A w kolejnych akapitach znajdujemy konkretną ilustrację „wypełnić a nie znieść” na przykładzie trzech przykazań z Dekalogu: piątego (nie zabijaj), szóstego (nie cudzołóż) i ósmego (nie mów fałszywego świadectwa) • Znaczący jest ten fakt, że w kontekście piątego przykazania Jezus mówi nie tylko o zabójstwie, ale i gniewie, w kontekście szóstego – nie tylko o czynie cudzołóstwa, ale samym pożądliwym spojrzeniu na kobietę czy też oddaleniu żony, w kontekście ósmego – nie tylko o mówieniu kłamstw czy krzywoprzysięstwa, ale nawet o braku jasnej, zdecydowanej i jednoznacznej postawy.

TRANSLATOR


· Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo lub Proroków. Nie przyszedłem znieść, lecz wypełnić (Mt 5,17) · W oryginale słowo „znieść” jest mocniejsze: po prostu obalić. Jezus bardzo wyraźnie pozbawia złudzeń, jakoby był rewolucjonistą, który obala, burzy, niszczy.

· Ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się (Mt 5,18) · Dokładnie „ani jeden rożek”, czyli jakakolwiek nawet część hebrajskiej litery.

· Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już w swoim sercu dopuścił się z nią cudzołóstwa (Mt 5,28) · Tłumaczenie interlinearne mówi o cudzołóstwie w sercu: Każdy patrzący na kobietę ku pożądaniu jej już scudzołożył ją w sercu jego.

· Jeśli więc prawe oko twoje jest ci powodem do grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie (Mt 5,29) · W oryginale wyrażenie bardziej dynamiczne: Jeśli zaś oko twe prawe wiedzie do obrazy cię, wyrwij je i rzuć od ciebie.

· Każdy, kto oddala swoją żonę, poza wypadkiem nierządu, naraża ją na cudzołóstwo (Mt 5,32) · W tłumaczeniu interlinearnym ponownie pojawia się dziwnie brzmiące wyrażenie scudzołożyć kogoś, jest ono jednak bardziej dobitne niż dość bierne w wymowie „narazić kogoś na cudzołóstwo”: Każdy oddający żonę jego, poza sprawą rozpusty, czyni ją scudzołożoną.

 

LINKI


· Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo (Mt 5,17)

Rz 3,31: Czy więc przez wiarę obalamy Prawo? Żadną miarą! Tylko prawo właściwie ustawiamy

Rz 13, 8-9: Kto bowiem miłuje bliźniego, wypełnił Prawo. Albowiem przykazania: Nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj i wszystkie inne – streszczają się w tym nakazie: Miłuj bliźniego swego jak siebie samego!

Jk 2, 10: Choćby ktoś przestrzegał całego Prawa, a przestąpiłby jedno tylko przykazanie, ponosi winę za wszystkie. Ten bowiem, który powiedział: Nie cudzołóż!, powiedział także: Nie zabijaj!

· GNIEW · A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi (Mt 5, 22)

Ef 4,26: Gniewajcie się, a nie grzeszcie. Niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce

Jk 1,19-20: Każdy człowiek winien być… nieskory do gniewu. Gniew bowiem męża nie wypełnia sprawiedliwości Bożej.

· ROZWODY · A Ja wam powiadam: Każdy kto oddala swoją żonę – poza wypadkiem nierządu – naraża ją na cudzołóstwo (Mt 5, 32)

Ml 2,14-16: …Pan był świadkiem pomiędzy tobą a żoną twojej młodości którą przeniewierczo opuściłeś. Ona była twoją towarzyszką i żoną twojego przymierza. Czyż nie uczynił On „jednego”, który ma ciało i tchnienie życia? A czego ten „jeden” pragnął? Potomstwa danego przez Boga. Strzeżcie się więc w duchu waszym: wobec żony młodości twojej nie postępuj zdradliwie! Jeśli ktoś, nienawidząc, oddalił żonę swoją – mówi Pan Bóg Izraela – wtedy stał się winny gwałtu.

1 Kor 7, 10-11: Tym zaś, którzy trwają w związkach małżeńskich, nakazuję nie ja, lecz Pan: Żona niech nie odchodzi od swego męża! Gdyby zaś odeszła, niech pozostanie samotna albo niech się pojedna ze swym mężem. Mąż również niech nie oddala żony.

· PRZYSIĘGA · Słyszeliście również, że powiedziano przodkom: Nie będziesz fałszywie przysięgał, lecz dotrzymasz Panu swej przysięgi (Mt 5, 33)

Wj 20,16: Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu twemu kłamstwa jako świadek

Pwt 23,22: Jeśli złożysz ślub Panu, Bogu swemu, nie będziesz się ociągał z jego wypełnieniem, gdyż Pan, Bóg twój, będzie się tego domagał od ciebie, a na tobie będzie ciążył grzech.

Jk 5,12: Bracia moi, nie przysięgajcie ani na niebo, ani na ziemię, ani w żaden inny sposób: wasze tak niech będzie tak, a nie niech będzie nie, abyście nie podpadli pod sąd.

· JEDNOZNACZNOŚĆ · Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie (Mt 5, 37)

2 Kor 1, 17-20: …czy postanawiałem według ciała w ten sposób, iżby „tak, tak” było u mnie równocześnie „nie, nie”? Bóg mi świadiem, że w tym, co mówię, nie ma równocześnie „tak” i „nie”. Syn Boży, Chrystus Jezus, Ten, którego głosiłem wam ja i Sylwan, i Tymoteusz, nie był „tak” i „nie”, lecz dokonało się w Nim „tak”. Albowiem ile tylko obietnic Bożych, wszystie w Nim są „tak”. Dlatego też przez Niego wypowiada się nasze „Amen” Bogu na chwałę.

Jk 5,12: Bracia moi, nie przysięgajcie ani na niebo, ani na ziemię, ani w żaden inny sposób: wasze „tak” niech będzie „tak”, a „nie” niech będzie „nie”, abyście nie podpadli pod sąd.

Łk 1, 38: Na to Maryja rzekła: „Oto ja, służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego”

 

 

KRÓTKA WIADOMOŚĆ TEKSTOWA


o której powinniśmy pamiętać przed każdą Eucharystią: Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar twój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj

 

STO SŁÓW


Liturgia słowa wprost nas bombarduje przeciwieństwami: powiedziano – powiadam, ogień – woda, życie – śmierć, znieść – wypełnić, w końcu taknie. Wszystkie je Bóg „kładzie” przed nami. Wyciągamy rękę po to, co zechcemy, a Bóg szanuje daną nam wolność. Jednak nikomu nie przykazał być bezbożnym i nikomu nie zezwolił grzeszyć.

Przykazania nie są nakazem, a propozycją. Więcej, nie powinny być gorsetem ciała, lecz pragnieniem serca. Stąd, wybór między taknie nie jest tylko zewnętrzny, dokonuje się w duszy. Idźmy za przykładem Jezusa, w którym – jak dowiadujemy się z linków – dokonało się Tak.

Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. Aby wybrzmiało wielkie Boże TAK, konieczne są liczne małe nie.

 

1/6
Duch Święty w scenie zwiastowania na obrazie El Greco, m. 1595 a 1600 r., Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie
2/6
Duch Święty z obrazu Piero della Francesca "Chrzest Chrystusa" lata 50-te XV w., National Gallery, Londyn
3/6
Tekst Ojcze Nasz z Trójcą w środkowej kolumnie oraz bibilijnymi scenami i symbolami po bokach, część z Duchem Świętym i Synem Bożym, Fridolin Leiber, XIX w.
4/6
Witraż nad ołtarzem św. Piotra w prezbiterium Bazyliki Św. Piotra w Rzymie
5/6
"Zesłanie Ducha Świętego", pocz. XVII w., kościół św. Jakuba, Toruń
6/6
"Zesłanie Ducha Świętego", Wit Stwosz, Skrzydło ołtarza w Kościele Mariackim w Krakowie, XV w.
poprzednie
następne

 

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – IV zwykła A

Bóg przygotowuje sobie nowy, pokorny lud. W nim spełnią się wszystkie Jego błogosławieństwa

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


IV NIEDZIELA ZWYKŁA  A • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, by sprawił, abyśmy chwalili Ciebie z całej duszy i szczerze miłowali wszystkich ludzi CZYTANIA: Księga Sofoniasza 2, 3; 3, 12-13, Psalm 146 (145), 6c-7. 8-9a. 9bc-10, Pierwszy List do Koryntian 1, 26-31, Ewangelia wg św. Mateusza 5, 1-12a

 

• CHMURA SŁOWA •

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Sofoniasza

(So 2,3;3,12-13)

Szukajcie Pana, wszyscy pokorni ziemi, którzy pełnicie Jego nakazy; szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory, może się ukryjecie w dzień gniewu Pańskiego. I zostawię pośród ciebie lud pokorny i biedny, a szukać będą schronienia w imieniu Pana. Reszta Izraela nie będzie czynić nieprawości ani mówić kłamstwa. I nie znajdzie się w ich ustach zwodniczy język, gdy paść się będą i wylegiwać, a nie będzie nikogo, kto by ich przestraszył.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Nowy, pokorny lud So 2, 3; 3, 12-13

Kto szuka pokory, znajduje schronienie w imieniu Pana

KSIĘGA SOFONIASZA • AUTOR: Sofoniasz, CZAS: VII w. przed Chr.
KATEGORIA: wyrocznia prorocka


OSTATNI ZRYW • Jego imię Sefanja oznacza dosłownie: Jahwe chroni. Prorok Sofoniasz działa w  Królestwie Południowym w VII w., prawdopodobnie za czasów jednego z najbardziej pogańskich królów, Manassesa (640-630). Przedstawia się jako syn Kusziego, być może jest etiopskiego pochodzenia • Jego księga to niemal w całości zapowiedź nadchodzącego Dnia Jahwe, kary i sądu, która spadnie na narody pogańskie oraz Jerozolimę. Orędzie Sofoniasza piętnujące kulty pogańskie i niesprawiedliwość przyniosło skutek przygotowując reformę religijną kraju za czasów następcy Manassesa, Jozjasza (622). Był to ostatni zryw Królestwa Judy przed pogrążeniem się w chaos i ostatecznym rozbiciem przez Babilończyków w 587 r.

OBIETNICA ZBAWIENIA • Księga Sofoniasza to zaledwie trzy rozdziały. Trzeci rozdział zapowiada sąd Boży nad Jerozolimą (>> 3,1-8). Po nim pojawiają się obietnice zbawienia skierowane do Reszty Izraela oraz narodów pogańskich (>> 3,9-20). Księga kończy się zapowiedzią zgromadzenia Reszty Izraela (>> 3,20) • Przypuszcza się, że ostatnia część zawierająca obietnice mesjańskie (>> 3,9-20) powstała już na Wygnaniu w Babilonii.

ZANIM USŁYSZYSZ • Wersety, które usłyszymy to fragment proroctwa o nowym ludzie, Reszcie, w której za czasów mesjańskich zrealizują się w pełni obietnice Boga. Jedną z jej cech charakterystycznych będzie pokora – znajomość własnej słabości, która sprawia, że człowiek czuje się zmuszony, by opierać swoje życie na Bogu, to znaczy “szukać Pana”.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wszystko zaczyna się od pokory: I zostawię pośród ciebie lud pokorny i biedny, a szukać będą schronienia w imieniu Pana.

 

LINKI


I zostawię pośród ciebie lud pokorny i biedny, a szukać będą schronienia w imieniu Pana (So 3,12).

Na 1,7: Dobry jest Pan, On obroną w dniu niedoli; zna tych, którzy Mu ufają.

Iz 14,30: Ale ubodzy paść będą na moich pastwiskach i nędzarze odpoczną bezpiecznie, podczas gdy Ja uśmiercę głodem twe potomstwo i wygubię twoje ostatki.

Iz 50,10: Kto między wami boi się Pana, niech słucha głosu Jego Sługi! Kto chodzi w ciemnościach i bez przebłysku światła, niechaj imieniu Pana zaufa i niech na swoim Bogu się oprze!

Zch 13,8-9: W całym kraju wyrocznia Pana dwie części zginą i śmierć poniosą, trzecia część tylko ocaleje. I tę trzecią część poprowadzę przez ogień, oczyszczę ją, jak oczyszcza się srebro, i wypróbuję tak, jak złoto próbują. I wzywać będzie mego imienia a Ja wysłucham, i będę mówił: «Oto mój lud», a on powie: «Pan moim Bogiem».

Mt 26,11: Albowiem zawsze ubogich macie u siebie, lecz Mnie nie zawsze macie.

Jk 2,5: Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym, którzy Go miłują?

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Ubodzy. Prorok Sofoniasz działała za czasów dwóch królów Judy, którzy wykazali się wyjątkową bezbożnością, Manassesa i Amnona. Głosi nieodwołalny sąd, który przychodzi od Boga. W trakcie orędzia o sądzie prorok kieruje swoje wezwanie do ubogich tej ziemi (anawe haaretz), zachęcając ich, żeby szukali Pana, jego sprawiedliwości i pokory (anawa). „Ubodzy”, do których kieruje swoje słowa prorok, to ci, którzy żyją z ciężkiej pracy swoich rąk, zapewniając sobie skromne utrzymanie. Należało do nich około 90%, czyli większość starożytnego społeczeństwa. Ich los zależał od dobrej woli bogatych, którzy kontrolowali 99% procent dóbr, zaczynając od udanych plonów itp.

Przetrwać dzień sądu. Prorok nie wzywa ubogich do fałszywej uniżoności, czyli poddania się tym, którzy mają nad nimi władzę. Anaw to człowiek ubogi, który uznaje swoją zależność od Boga (Ps 10,17; 69,33; 76,10), a anawa czyli pokora to tyle, co poddanie się Jego woli. Prorok dodaje odwagi uciskanym, wzywając ich do oddania się Bogu, od którego jedynie zależy ich życie. Nie jest ono własnością żadnego z choćby najbogatszych ludzi. Jeśli uwierzą, to właśnie oni, ubodzy i pokorni staną się zaczynem nowego Izraela. Tylko ci, którzy we wszystkim powierzają się Bogu, przetrwają dzień sądu.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 146,6-10)

REFREN: Ubodzy duchem mają wstęp do nieba

Bóg wiary dochowuje na wieki, uciśnionym wymierza sprawiedliwość, chlebem karmi głodnych, wypuszcza na wolność uwięzionych.

Pan przywraca wzrok ociemniałym, Pan dźwiga poniżonych; Pan kocha sprawiedliwych, Pan strzeże przybyszów.

Ochrania sierotę i wdowę, lecz występnych kieruje na bezdroża. Pan króluje na wieki, Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.

[01][02]

 

PSALM

Wierny Bóg Ps 146,6c-10

W refrenie zaśpiewamy: Ubodzy duchem mają wstęp do nieba. To zapowiedź spełnienia się obietnic proroków w ludzie Nowego Przymierza

PSALM 146 • AUTOR: lewita (według Septuaginty, Wulgaty i Peszitty – prorocy powygnaniowi: Aggeusz i Zachariasz) • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, ok. III w. przed Chr.


HALLELE • Wśród psalmów istnieją Hallele: trzynaście psalmów – modlitw przewidzianych na określone święta lub sytuacje. Ich nazwa pochodzi od powtarzającego się w nich wezwania: Hallelu-Jah! To znaczy: Chwalcie Pana! Najbardziej znane są • Hallele egipskie albo “mały Hallel” (Psalmy 113-118) śpiewane podczas Święta Paschy • Wielki Hallel to z kolei Psalm 136, odmawiany również raz w roku podczas Paschy, zaraz po małym Hallelu • Poza nimi istnieje trzecia grupa Hallelów: Psalmy 145-150. Psalm 146 ma wyraźny charakter liturgiczny, funkcjonował w kulcie świątynnym jako pieśń uwielbienia. Hallele przewidziane były jako modlitwy poranne • Jeśli spojrzymy na dobór psalmów w Liturgii Godzin, przekonamy się, że podczas jutrzni dominują psalmy allelujatyczne.

BÓG RZECZY NIEMOŻLIWYCH • Usłyszymy jeden z psalmów allelujatycznych, Psalm 146, a właściwie jego drugą połowę. W pierwszej, pominiętej części – autor chwali Pana i wymienia powody, dlaczego Go wysławia i czemu warto to robić. Psalm 146 został wybrany do Liturgii Słowa, gdyż ukazuje Boga, który lituje się nad słabymi i ubogimi. W refrenie zaśpiewamy: Ubodzy duchem mają wstęp do nieba.

 

TRANSLATOR


On wiary dochowuje na wieki… (Ps 146,6).

Bardziej zrozumiale, gdy przetłumaczy się hebr. emet jako: wierności.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 1,26-31)

Przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu! Niewielu tam mędrców według oceny ludzkiej, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych. Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć; i to, co nie jest szlachetnie urodzone według świata i wzgardzone, i to, co nie jest, wyróżnił Bóg, by to co jest, unicestwić, tak by się żadne stworzenie nie chełpiło wobec Boga. Przez Niego bowiem jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem, aby, jak to jest napisane, w Panu się chlubił ten, kto się chlubi.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Moc Boga w słabości 1 Kor 1,26-31
Bóg wybrał właśnie to, co głupie i słabe

LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • 2 znane nam listy do Koryntian należały do grupy przynajmniej 4 listów, które Paweł napisał do kościoła w tym ważnym rzymskim mieście. Jako ten, który założył tamtejszą wspólnotę, Paweł znał dobrze jej historię, specyficzny charakter, konkretne problemy. Właśnie 1 List do Koryntian jest wśród wszystkich pism pawłowych najlepszym przykładem tego, jak Apostoł potrafił odnieść swe rozważania teologiczne do aktualnych problemów danej wspólnoty.

KONTEKST • Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy dziś ostatnie wersety pierwszego rozdziału. Po wstępnym pozdrowieniu (1,1-9), Paweł przeszedł od razu, jak słyszeliśmy tydzień temu, do konkretnych problemów wspólnoty, którymi były podziały (1,10-18). Następnie Paweł tłumaczy, że dla chrześcijanina jedynym źródłem mądrości życiowej i prawdziwym punktem odniesienia jest Chrystusowy krzyż, który jest znakiem zapytania dla wielkich tego świata, zarówno spośród Żydów, jak i Greków (1,19-25). W dzisiejszym fragmencie Paweł tłumaczy Koryntianom, że tego właśnie doświadczają, to oglądają w swojej wspólnocie: moc Boga, która objawia się w ludzkiej słabości.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Jak wybiera Bóg?: Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć…

 

LINKI


Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć (1Kor 1,27)

Jk 2,5: Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czy Bóg nie wybrał ubogich tego świata na bogatych w wierze oraz na dziedziców królestwa przyobiecanego tym, którzy Go miłują?

Ps 8,2: Sprawiłeś, że nawet usta dzieci i niemowląt oddają Ci chwałę, na przekór Twym przeciwnikom, aby poskromić nieprzyjaciela i wroga.

1Kor 1,20: Gdzie jest mędrzec? Gdzie uczony? Gdzie badacz tego, co doczesne? Czyż nie uczynił Bóg głupstwem mądrości świata?

Mt 11,25: W owym czasie Jezus przemówił tymi słowami: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom.

Ef 1,4: W Nim bowiem wybrał nas przez założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem.

 

TRANSLATOR


Przeto przypatrzcie się, bracia, powołaniu waszemu! Niewielu tam mędrców według oceny ludzkiej, niewielu możnych, niewielu szlachetnie urodzonych (1Kor 1,26).

Dosłownie: “mądrych według ciała” oznacza mądrość według oceny ludzkiej, “możnych” to dosłownie “mogących, mocnych” czyli raczej “wpływowych”.

Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć (1Kor 1,27).

“W oczach” to dosyć opisowe tłumaczenie. Dopełniacz w oryginale względem przymiotnika rodzaju nijakiego w liczbie mnogiej (“głupich świata”, “słabych świata”) oznacza ogół: “to, co głupie”, “to, co słabe” można powiedzieć po prostu “w świecie” albo “dla świata”.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Anawim, czyli ubodzy, do których kieruje swoje słowa Sofoniasz, byli sercem Izraela. Stanowili także trzon wspólnot wczesnochrześcijańskich, takich jak ta w Koryncie. To niewolnicy, wyzwoleńcy, rzemieślnicy, drobni kupcy i sklepikarze. We wspólnocie korynckiej brak przedstawicieli najwyższych warstw społecznych, rodów senatorskich i szlachetnie urodzonych. Ci pojawią się w Kościele dopiero w II w. Paweł interpretuje strukturę społeczną swoich wspólnot jako znak prorocki. Bóg wybrał to, co słabe, aby poniżyć mocnych; w tym, co głupie w oczach świata objawia się Jego Mądrość. W ten sposób w chrześcijanach pozbawionych mocy tego świata objawia się moc Chrystusa.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 5,1-12a)

Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni. Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię. Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni jesteście, gdy /ludzie/ wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Nowe, błogosławione, szczęśliwe życie Mt 5,1-12a

Kto żyje życiem Jezusa, jest już w “innym wymiarze” tu na ziemi. O różnych “aspektach” tego nowego życia usłyszymy właśnie w Ewangelii

EWANGELISTA: Mateusz • CZAS POWSTANIA: ok. 80–90 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE NAUCZANIA: Góra Błogosławieństw • CZAS: ok. 30 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: tłum


NOWY PIĘCIOKSIĄG • Kto napisał pierwszą z Ewangelii? Autor ani razu nie ujawnia się w tekście księgi. Tradycyjnie autorstwo przypisuje się jednak Mateuszowi – jednemu z Dwunastu. Księga powstała najprawdopodobniej w latach 80., zapewne w Antiochii Syryjskiej. Adresatem Ewangelii jest wspólnota judeochrześcijan. Wpływa to na charakter księgi, która ma zabarwienie judaistyczne • Mateusz stara się ukazać Królestwo Niebieskie. Jego dzieło zwykle dzieli się na pięć części – to nawiązanie do Pięcioksięgu: • Program Królestwa (3-7) • Przepowiadanie Królestwa (8-10) • Tajemnice Królestwa (11-13,52) • Kościół pierwocinami Królestwa (13,53-18) • Wypełnienie się Królestwa (19-25). Każda z tych części kończy się znamiennymi słowami: Gdy Jezus dokończył tych mów…

KAZANIE NA GÓRZE • Każda z tych pięciu części dzieli się z kolei na dwie inne części: narracyjną oraz dydaktyczną. W Programie Królestwa fragmentem narracyjnym jest przepowiadanie Jana Chrzciciela, chrzest Jezusa w Jordanie oraz kuszenie. Część dydaktyczna zaś to słynne Kazanie na Górze: trzyrozdziałowa konstytucja Królestwa Niebieskiego, “fotografia” chrześcijanina, obietnica nowego sposobu życia.

BŁOGOSŁAWIEŃSTWA • Usłyszymy początek Kazania na górze – osiem błogosławieństw. To ważny moment Ewangelii Mateusza. Jezus, niczym nowy Mojżesz, wstępuje na górę: proklamuje Królestwo Niebieskie i nadaje nowe “Prawo” • Zwróćmy uwagę, że Królestwo Niebieskie to nie kwestia przyszłości, ale teraźniejszość. Jest tam, gdzie jest Jezus i uczniowie wokół Niego. Kto żyje Jego życiem, żyje już w “innym wymiarze” tu na ziemi. O różnych “aspektach” tego nowego życia usłyszymy właśnie w Ewangelii. Tego samego fragmentu słuchamy co roku także w uroczystość Wszystkich Świętych, po to, by przypominać sobie, że Pan Bóg wciąż zachęca nas, byśmy zgodzili się na Jego projekt świętości w naszym życiu, i uwierzyli, że On ma moc go w nas zrealizować

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Gdy On mówi, warto słuchać: Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie.

 

LINKI


Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie (Mt 5,1).

Mk 3,13: Potem wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego.

Mk 4,1: Znowu zaczął nauczać nad jeziorem i bardzo wielki tłum ludzi zebrał się przy Nim. Dlatego wszedł do łodzi i usiadł w niej pozostając na jeziorze, a cały lud stał na brzegu jeziora.

Łk 4,20: Zwinąwszy księgę oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Nim utkwione.

Łk 9,28: W jakieś osiem dni po tych mowach wziął z sobą Piotra, Jana i Jakuba i wyszedł na górę, aby się modlić.

J 6,15: Gdy więc Jezus poznał, że mieli przyjść i porwać Go, aby Go obwołać królem, sam usunął się znów na górę.

 

JESZCZE O EWANGELII


Jezus daje Nowe Prawo. Dzisiejsza Ewangelia to początek słynnego kazania na górze które rozpoczyna się w Mt 5,1 i ciągnie aż do Mt 7,29. Góry w Ewangelii Mateusza są zawsze miejscami ważnych wydarzeń. Tak jest i tym razem, kiedy Jezus niczym nowy Mojżesz wstępuje na górę, aby nadać swoim uczniom nowe Prawo. Pozycja siedząca świadczy o tym, że nie będzie nauczał jak inni filozofowie czy rabini (ci robili to raczej na stojąco). Jezus przyjmuje postawę władcy, który określi swoim autorytetem prawa obowiązujące w jego królestwie.

Ubodzy. Pan kieruje swoje słowa do uczniów. Pierwsze błogosławieństwo skierowane do „ubogich w duchu” wypowiedziane jest w czasie teraźniejszym. O ile inne obietnice związane z błogosławieństwami dotyczyć będą przyszłości (Mt 5,4-9), o tyle pierwsze stwierdza, że królestwo niebieskie już należy do tych, którzy pozbawieni środków materialnych (biedni), całą swą nadzieję pokładają w Bogu. Ci, którzy przeżywają swoje ubóstwo w zaufaniu w Bożą Opatrzność, ogłoszeni zostają dziedzicami dóbr nieprzemijających.

Szczęśliwi. „Błogosławieni”, greckie makarioi, w potocznym, popularnym sensie, który odnaleźć można w literaturze starożytnej, oznacza szczęśliwców, tych, do których uśmiecha się fortuna. Ci posiadają dobra, cieszą się szczęściem rodzinnym, sukcesem w życiu społecznym, są szanowani i podziwiani przez współobywateli. Święty paradoks Królestwa Niebieskiego, polega na tym, że odwraca ono powszechnie obowiązujące wzorce i systemy wartości. Ci, którzy na ziemi traktowani są jako ludzie nieszczęśliwi i z marginesu tam stają się pierwszymi i uprzywilejowanymi. Co jest przyczyną tego nagłego zwrotu?

Zwycięzcy. Wszystko tłumaczy ostatnie błogosławieństwo skierowane do tych, którzy cierpią prześladowania dla imienia Jezusa (5,11-12). Błogosławieństwa to opowieść o życiu pierwszych uczniów Jezusa, „smucących się”, „cichych”, „pragnących sprawiedliwości”, „miłosiernych”, „czystych”, „wprowadzających pokój”. Ze względu na Jezusa wyrzucani byli z synagog i zapominani przez swoje rodziny. Tracili środki utrzymania i dobre imię. Pozostawało im tylko Słowo Pana oraz nowa rodzina, wspólnota chrześcijan. To wspólnota anawim, biednych i pokornych, odrzuconych przez świat, która przez swoją wiarę w końcu podbije i zmieni ten świat oraz zyska sobie Królestwo.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW

Pokora. Chyba mało jest ludzkich cech, które są tak powszechnie uznawane za dobre, a z drugiej strony są tak mało przez nas naprawdę pożądane. Nie znosimy ludzi, którym brak pokory, a przecież nam samym tak często jej  brakuje. Dzisiejszy świat wciąż krzyczy, że jeśli nie będziesz znał swojej wartości, przegrasz, że trzeba umieć się odpowiednio sprzedać, że należy walczyć o swoje za wszelką cenę… Czym jest pokora? Czy nauczyć się jej można tylko w bolesnych upokorzeniach? Czy to może tylko fałszywa uniżoność? Czy przejawia się w ugryzieniu się na siłę w język, kiedy w kieszeni otwiera się nóż?

Dzisiejsze czytania odpowiadają na te pytania, wprowadzając nas w tą tajemnicę Bożego życia w nas. Błogosławieństwa, które głosi Jezus to nie droga dla nielicznych, ale dla każdego; spełniają się one w życiu tego, kto poszedł za Panem i stał się Jego uczniem. To zapowiedź, “fotografia” chrześcijanina, pewny przepis na to, jak stać się świętym, czyli szczęśliwym. Kto żyje życiem Bożym, żyje już w “innym wymiarze” tu na ziemi. Pan  zachęca nas wciąż, byśmy zgodzili się na ten Jego projekt świętości w naszym życiu i uwierzyli, że On ma moc go  w nas zrealizować.

Oto Bóg przygotowuje sobie nowy lud, którego jedną z cech charakterystycznych będzie pokora: znajomość własnej słabości, świadomość swoich braków i ograniczeń. Nie ma w niej miejsca na żaden fałsz. Przez takie życie w prawdzie człowiek uznaje, że jest tylko stworzeniem, nie walczy już o miejsce Boga-Stworzyciela i pozostawia w ten sposób oszustwo grzechu pierworodnego. To właśnie sprawia, że czujemy się niejako zmuszeni, by opierać swoje życie na Bogu.

Tego doświadczali pierwsi chrześcijanie, to oglądali w swoich wspólnotach: moc Boga, która objawia się w ludzkiej słabości. Tego doświadczyć może także każdego z nas. Pokora (i inne błogosławieństwa) to nie wyrok skazujący ani beznadziejna porażka, ale sposób na otwarcie się na Boży plan na nasze życie. Tylko wtedy jesteśmy błogosławieni, czyli naprawdę szczęśliwi.

 

1/6
"Kazanie na górze" Cosimo Rosselli, między 1481 a 1482 r., frask w Kaplicy Sykstyńskiej, Watykan
2/6
"Kazanie Błogosławieństw" James Tissot, 1886-1869 r., Brooklyn Museum, USA
3/6
"Kazanie na górze" Carl Heinrich Bloch, 1877 r., Det Nationalhistoriske Museum på Frederiksborg Slot, Hillerød, Dania
4/6
"Kazanie na górze" Fra Angelico, fresk w klasztorze świętego Marka we Florencji, Włochy
5/6
"Kazanie na górze" Henrik Olrik, XIX w.
6/6
"Kazanie na górze" Jan Brueghel (starszy), 1598 r., Getty Center, Kalifornia, USA
poprzednie
następne

 

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >