video-jav.net
Z KRAJU

Abp Gądecki: nasze serca przepełnia wdzięczność

Z sercem przepełnionym wdzięcznością wchodzimy dziś do tej świątyni - mówił abp Stanisław Gądecki w homilii podczas uroczystości otwarcia Świątyni Opatrzności Bożej.

Polub nas na Facebooku!


Zobacz relację z Otwarcia Świątyni Opatrzności Bożej


Publikujemy pełny tekst homilii Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski

1. DZIEŃ NIEPODLEGŁOŚCI

Spotykamy się dzisiaj na dziękczynnej Mszy świętej w znaczącym dla Polaków Dniu Niepodległości. W tym dniu wspominamy czas, w którym Polska – po 123 latach niewoli – doczekała się wolności. Cztery pokolenia na próżno na tę chwilę czekały, piąte doczekało się. Wspominamy dziś modlitwę i pracę organiczną tamtych pokoleń, wierne przekazywanie patriotycznych tradycji przez polskie matki, wreszcie ofiarę krwi ojców, bez której nie byłoby niepodległości. Cóż to jest niepodległość?

 

Niepodległość to brąz na cokołach,
lecz na co dzień – mówiąc po prostu
polski dom, polski las, polska szkoła,
polska władza i polski Kościół.

Ono znaczy – bez strachu spać.
Ono znaczy – spokojnie się budzić,
kochać, śmiać się i pewnie trwać
– w wolnym kraju wśród wolnych ludzi.
(Marcin Wolski, Niepodległość)

 

Za tę wolność i niepodległość, którą możemy się dzisiaj cieszyć dziękujemy Bogu i tamtym pokoleniom, pamiętając, że dla nas wolność to dar, ale jednocześnie zadanie. Papież Jan Paweł przedstawił to zobowiązanie jasno w siedzibie ONZ w Nowym Jorku, dnia 5 października 1995 roku mówiąc: „Podstawowy problem, jaki dzisiaj musimy podjąć, to problem odpowiedzialnego korzystania z wolności, zarówno w wymiarze osobistym, jak społecznym […]. Wolność nie jest po prostu brakiem tyrańskiej władzy i ucisku, nie oznacza też swobody czynienia wszystkiego, na co ma się ochotę. Wolność ma swoją wewnętrzną „logikę”, która ją określa i uszlachetnia: jest podporządkowana prawdzie i urzeczywistnia się w poszukiwaniu prawdy. Oderwana od prawdy o człowieku, wolność wyradza się w życiu indywidualnym w samowolę, a w życiu politycznym w przemoc silniejszego i w arogancję władzy”.

 

2. Z HISTORII BUDOWY

Ale dzisiaj – po ponad dwóch wiekach od ślubowania złożonego przez Sejm Czteroletni – uczestniczymy także w znamiennym dniu otwarciu Świątyni Opatrzności Bożej.

 

Wzniesienie tej świątyni uchwalili posłowie Sejmu Czteroletniego w roku 1791. Już dwa dni po ogłoszeniu Konstytucji 3 Maja Sejm Rzeczpospolitej podjął uchwałę, „aby na tę pamiątkę kościół ex voto wszystkich stanów był wystawiony i Wyższej Opatrzności poświęcony”. Z woli króla Stanisława Augusta Poniatowskiego kościół miał stanąć w Ujazdowie. W pierwszą rocznicę uchwalenia Konstytucji (1792) położono tam nawet kamień węgielny pod tę świątynię i na tym się skończyło. Dwa tygodnie później na ziemie Rzeczypospolitej wtargnęły wojska rosyjskie i – z racji rozbiorów – budowa okazała się niemożliwa.

 

Myśl o wykonaniu zobowiązania Sejmu Czteroletniego pojawiła się ponownie dopiero w 1921, w trzy lata po odzyskaniu niepodległości przez państwo polskie. Wtedy to – ustawą Sejmu Ustawodawczego – potwierdzono wolę zbudowania świątyni Opatrzności. Miała ona stanąć na Polu Mokotowskim, lecz tym razem wybuch II wojny światowej (1939) uniemożliwił jej budowę.

 

Po wojnie do jej powstania zachęcali kard. August Hlond i kard. Stefan Wyszyński, napotykając na zdecydowany sprzeciw władz komunistycznych. W końcu – w sposób niezwykle odważny i narażając się na liczne krytyki – z inicjatywą wzniesienia świątyni Opatrzności wystąpił w wolnej Polsce (1996) ks. kard. Józef Glemp, poparty przez Episkopat, Sejm i Senat.

 

Same prace budowlane rozpoczęły się dopiero 2 maja 2002 roku. Po różnych przerwach zostały one wznowione śmiałą decyzją tu obecnego ks. kard. Kazimierza Nycza w 2008 roku. Dzięki jego zdecydowanej decyzji uczestniczymy dzisiaj w zakończeniu pierwszego etapu budowy tego Narodowego Wotum Wdzięczności.

 

Jego budowę wsparło ok. 100 tys. darczyńców z kraju i zagranicy. Dzięki wsparciu tego zamierzenia przez Episkopat, zbiórki na budowę odbywały się – w Dniu Dziękczynienia – w polskich diecezjach. Znaczący jest również wkład państwa w te części świątyni, w których ulokowano Muzeum Dwóch Wielkich Polaków: ks. kard. Stefana Wyszyńskiego i św. Jana Pawła II.

 

3. ZNACZENIE OTWARCIA ŚWIĄTYNI

Z sercem przepełnionym wdzięcznością wchodzimy więc dzisiaj do tej świątyni, wypowiadając pełne zachwytu słowa: Niech Twoi wyznawcy, Panie, śpiewają z ra­dości, kiedy wchodzą do Twojej świątyni (antyfona na Nieszpory z dnia 11 sierpnia).

 

a. Wnętrze tego Domu Bożego wita nas słowami Psalmu 132, przypominając nam przysięgę złożoną przez króla Dawida, powtarzaną niejako przez tutejszych Ordynariuszy:

 

Nie wejdę do mieszkania w moim domu,
nie wstąpię na posłanie mego łoża,
Nie użyczę snu moim oczom,
powiekom moim spoczynku,
Póki nie znajdę miejsca dla Pana,
mieszkania dla Niego, dla Boga Jakuba.

 

To znamienne, że sam Dawid związał się ślubem, mając możność jego wypełnienia, a prosi Boga, żeby mógł wypełnić to, co przyrzekł. W jego ślubowaniu dostrzegamy „pobożność ślubującego, ale i pokorę proszącego. Niech nikt nie opiera się na własnych siłach, że wypełni to, co ślubował. Ten, kto pobudza cię, żebyś złożył śluby, wspomoże cię, byś je wypełnił” (św. Augustyn, Objaśnienia psalmów. Ps 131,3).

 

Wspomniany psalm 132 należy do tzw. „Pieśni stopni” (hebr. Szir hamma’alòt; Ps 120-134). Są to pieśni pielgrzymów zdążających do świątyni jerozolimskiej na święta Paschy, Pięćdziesiątnicy i Namiotów. Inni – podążając za tradycją żydowską – wiążą te psalmy z liturgią, ponieważ – według Miszny – piętnaście stopni na dziedzińcu niewiast i Izraelitów świątyni jerozolimskiej odpowiadało piętnastu „Pieśniom stopni” w psalmach, które lewici mieli zwyczaj tam śpiewać w czasie Święta Namiotów (Sukka V,4). Zburzenie świątyni jerozolimskiej i diaspora sprawiły, że pieśni te zaczęły symbolizować stopnie, jakie pokonuje dusza w poszukiwaniu Boga.

 

b. Centralną część Psalmu 132 jest uroczyste ślubowanie złożone przez króla Dawida. Dawid: „złożył Panu przysięgę, związał się ślubem przed Bogiem Jakuba”. Przy pomocy tej przysięgi Dawid uczy nas, że w centrum życia społecznego, w centrum wspólnoty, narodu musi być coś, co przypomina mu naocznie tajemnicę transcendentnego Boga; jakaś przestrzeń dla Boga, jakieś Jego mieszkanie, które uzmysłowi ludziom podwójną obecność Boga – w przestrzeni i w dziejach, przypominając, że człowiek bez Boga nie może przejść przez życie bezpieczną drogą. Że potrzebuje iść przez dzieje razem z Bogiem, że prowadzi go Bóg.

 

Istotnie, także ten budynek świątynny jest owocem ludzkiej pracy podjętej właśnie w tym celu, by rzeczywistość niewidzialna stała się postrzegalna a nawet pociągająca. Jest on znakiem naszego pragnienia dotarcia – przez rzeczy widzialne – do rzeczy niewidzialnych (per visibilia ad invisibilia – Erazm). Ma wyrażać to, co samo z siebie jest niewyrażalne. Ma w języku kształtów, kolorów i dźwięków – które wspomagają naszą intuicję – ukazywać ducha. Z podobnej racji np. biblijny obraz Boga otrzymuje kształty cielesne właśnie po to, by wyrazić Jego istnienie, ponieważ większość ludzi nie umie sobie wyobrazić istnienia, które nie miałoby związku z ciałem. Gdy budynek kościelny jest piękny, wówczas budzi radość w sercach ludzkich, budzi utajoną tęsknotę za Bogiem, tęsknotę za świętością.

 

Ale słowa, „Nie użyczę snu moim oczom, powiekom moim spoczynku, póki nie znajdę miejsca dla Pana”, mogą mieć – według świętego Augustyna – także sens głębszy. Cóż bowiem możemy ślubować Bogu, jeśli nie to, abyśmy się stali świątynią Bożą? Nic przyjemniejszego nie potrafimy Bogu złożyć w ofierze, ponad to, byśmy skierowali do niego słowa Izajasza: „Posiądź nas” (Iz 26,13); (por. św. Augustyn, Objaśnienia psalmów. Ps 131,3).

 

Dlatego „pragnij przyjaźni z Chrystusem. On pragnie być twoim gościem, przygotuj Mu miejsce. Co znaczy: przygotuj Mu miejsce? Nie miłuj siebie, ale Jego. Jeżeli będziesz siebie kochał, zamkniesz się przed Nim. Jeżeli Jego będziesz miłował, otworzysz Mu drzwi. A skoro otworzysz i wejdzie, nie zginiesz kochając siebie, ale odnajdziesz się wraz z Miłującym cię” (św. Augustyn, Objaśnienia psalmów. Ps 131,6).

 

c. W odpowiedzi na przysięgę króla Dawida, Bóg własną przysięgą: „zaprzysiągł Dawidowi trwałą obietnicę, od której nie odstąpi: ‘[Potomstwo] z ciebie zrodzone posadzę na twoim tronie’ ” (w. 11). Ta boska obietnica dotyczy przyszłego potomstwa Dawidowego, którego przeznaczeniem jest trwałe królowanie (2 Sam 7,8-16).

 

Mesjański ton tej bożej przysięgi wskazuje na to, że modlący się sięgają poza horyzont teraźniejszości i oczekują doskonałego Mesjasza, który będzie zawsze i we wszystkim podobał się Bogu. Będzie miał odniesienie nie tylko do Izraela, ale do całego świata. „Żądaj ode Mnie, a dam Ci narody w dziedzictwo i w posiadanie Twoje krańce ziemi” (Ps 2,8). „I panować będzie od morza do morza, od Rzeki aż po krańce ziemi” (Ps 72,8). Ta modlitwa – według chrześcijańskiej interpretacji – wskazuje na Mesjasza, który przyjdzie w osobie Jezusa Chrystusa.

 

Jego królestwo jest dostępne dla każdego. Trzeba tylko szeroko otworzyć mu drzwi. Królewskim zadaniem stojącym obecnie przed jego wyznawcami jest takie przeobrażanie instytucji i sytuacji społecznych, by nie skłaniały one do grzechu, ale by były poddane normom sprawiedliwości i miłości miłosiernej. Jest odnowienie wszystkiego „w Chrystusie” (Ef 1,10). Odnowienie powołania i godności człowieka, rodziny, kultury, gospodarki, polityki a także wspólnoty międzynarodowej. Taka była misja Kościoła w przeszłości i taka pozostanie na zawsze, dopóki cały świat nie stanie się Boży.

 

ZAKOŃCZENIE

A zatem, „Pamiętaj, Panie, Dawidowi wszystkie jego trudy, jak złożył Panu przysięgę,
związał się ślubem przed Bogiem Jakuba” (Ps 132,1-2).

 

Pamiętaj Panie decyzję zmarłego kard Józefa Glempa, który podjął odważną i czasami niedocenianą decyzję wypełnienia votum narodu, gdy przestrzegał naród przed składaniem obietnic bez pokrycia.

 

Serdeczne podziękowania dla obecnego tu kard. Kazimierza Nycza, który stanął wobec trudnego zadania kontynuacji budowy i gorliwie zachęcał każdego roku Episkopat do ostatniej składki.

 

Szczere podziękowania dla decyzji Parlamentu dotyczącej wkładu państwa polskiego w powstanie Muzeum Dwóch Wielkich Polaków.

 

Szczególne dzięki należy wyrazić dla Centrum Opatrzności Bożej, które zostało utworzone do gromadzenia funduszy na budowę i nadzoru nad prowadzonymi pracami.

 

Podziękowania dla wszystkich budowniczych, architektów, inżynierów, artystów, plastyków.

 

Przede wszystkim jednak, dla tej ogromnej 100 tysięcznej rzeszy darczyńców, którzy swoimi ofiarami wzmacniali nadzieję na sfinalizowanie tego szlachetnego dzieła.

 

Na koniec, “niech wszyscy Twoi wyznawcy, Panie, śpiewają z ra­dości, kiedy wchodzą do Twojej świątyni”.

 


Abp Stanisław Gądecki
(KAI) abd / Warszawa

Wkrótce uroczyste zamknięcie Bram Miłosierdzia

To ostatnie dni, by skorzystać z łask wynikających z przekroczenia Bram Miłosierdzia. Uroczyste zamknięcie Bram Miłosierdzia w całym Kościele, nastąpi w niedzielę 13 listopada, tydzień przed zamknięciem Roku Miłosierdzia przez papieża Franciszka

Polub nas na Facebooku!

Chociaż Bramy Miłosierdzia zostaną zamknięte w najbliższą niedzielę, Jubileusz Miłosierdzia potrwa do 20 listopada. Odpusty jubileuszowe niezwiązane z symbolicznym przejściem, będzie można uzyskać do niedzieli Chrystusa Króla włącznie. Tego dnia Papież Franciszek zamknie Drzwi Święte Bazyliki św. Piotra w Rzymie, co zakończy Rok Miłosierdzia w całym Kościele.

Duchowni wzywają wiernych do uczestnictwa w uroczystym zamknięciu Bram Miłosierdzia, w najbliższym jubileuszowym kościele bądź katedrze.

Najstarszą Bramę Miłosierdzia w Polsce – Drzwi Gnieźnieńskie – zamknie uroczyście Prymas Polski abp Wojciech Polak.

Do udziału w gnieźnieńskich obchodach, zaprasza bp Krzysztof Wętkowski, zachęcając wiernych do uczestnictwa w uroczystościach w pozostałych dziewięciu świątyniach diecezji, w których ustanowiono Bramy Miłosierdzia.

W komunikacie wydanym przez gnieźnieńskiego biskupa pomocniczego, duchowny podkreślił, by udział w uroczystościach zamknięcia Roku Miłosierdzia był wyrazem wiary i wdzięczności za łaskę Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia.

W Warszawie uroczyste zamknięcie Drzwi Świętych nastąpi podczas Mszy św. o godzinie 12.30, sprawowanej w katedrze warszawsko-praskiej św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika, pod przewodnictwem abp Henryka Hosera.

Abp Stanisław Gądecki celebrować będzie uroczystości w Poznaniu. O godzinie 12.15, w katedrze poznańskiej odbędzie się Msza św. Na zakończenie Eucharystii metropolita poznański dokona zamknięcia Bramy Miłosierdzia.Wcześniej Bramy Miłosierdzia zamknięte zostaną w sanktuariach i świątyniach archidiecezji poznańskiej.

Uroczystości w diecezji bielsko-żywieckej rozpoczynają się 12 listopada – w Andrychowie w Kościele św. Macieja, Mszę św. o godzinie 17:00 poprowadzi bp Piotr Greger. O 18.30 w oświęcimskiej parafii św. Maksymiliana, Rok Miłosierdzia zakończy bp Tadeusz Rakoczy, który następnego dnia zrobi to również w żywieckiej kontrkatedrze Narodzenia Najświętszej Maryi Panny o 12.30. Bp Roman Pindel dokona symbolicznego zamknięcia w cieszyńskiej parafii św. Marii Magdaleny o godzinie 18.00.

W tarnowskiej katedrze uroczystości o godz. 15.00 będzie przewodniczył biskup tarnowski Andrzej Jeż. W kościele Miłosierdzia Bożego w Dębicy uroczystość zamknięcia Bramy Miłosierdzia odbędzie się w niedzielę w czasie nabożeństwa o godz. 11.00. Mszy św. przewodniczył będzie delegat biskupa ordynariusza tarnowskiego ks. prałat Bolesław Margański. Podobne uroczystości odbędą się również w pozostałych jedenastu kościołach jubileuszowych w diecezji tarnowskiej.

Papież Franciszek otworzył pierwsze Drzwi Święte 8 grudnia w bazylice św. Piotra w Watykanie, inaugurując tym samym Jubileusz Roku Miłosierdzia. „Ważne jest, aby ten moment był połączony przede wszystkim z Sakramentem Pojednania i uczestnictwem we Mszy św. oraz refleksją nad miłosierdziem. Konieczne będzie, by tym celebracjom towarzyszyło wyznanie wiary i modlitwa za mnie oraz w intencjach, które noszę w sercu dla dobra Kościoła i całego świata” – tłumaczył.

Zgodnie z życzeniem Franciszka Bramy Miłosierdzia powstały nie tylko w katedrach, ale też w innych, miejscach szczególnego kultu, wskazanych przez ordynariuszy. Świątynie te, nazwano kościołami miłosierdzia i można w nich było uzyskać odpust zupełny.

Drzwi Święte powstały m.in. w bazylice Miłosierdzia Bożego w krakowskich Łagiewnikach, w sanktuarium Jana Pawła II na Białych Morzach, w sanktuariach maryjnych na Jasnej Górze, w Kalwarii Zebrzydowskiej, Piekarach Śląskich, Kodniu, Gietrzwałdzie i Licheniu.

Ci, którzy fizycznie nie mogli przybyć do jubileuszowego kościoła, mieli możliwość duchowego pielgrzymowania przez Bramy Miłosierdzia.

Jubileusz, na co wskazywał papież Franciszek, od zawsze był znakiem amnestii. W tym duchu podczas Roku Świętego Miłosierdzia również bramy cel więziennych stały się Drzwiami Świętymi, dla wszystkich, którzy przechodząc przez nie, skierowali myśli i modlitwę do Boga. Odpust zupełny można było otrzymać w kaplicach więziennych.

Celem jubileuszu jest wzmocnienie wiary i zawierzenie Bożemu Miłosierdziu.

Pierwsze na świecie Drzwi Święte Jubileuszu Miłosierdzia otworzył papież Franciszek w katedrze w Bangi, stolicy Republiki Środkowoafrykańskiej.

Według teologów i liturgistów, Drzwi Święte symbolizują Chrystusa, gdyż “jeśli ktoś wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony, wejdzie i wyjdzie, i znajdzie paszę” (J 10,9). Reprezentują także serce człowieka wierzącego, które musi być otwarte na Chrystusa.

Tradycja otwierania Drzwi Świętych na rozpoczęcie Roku Jubileuszowego sięga roku 1499, kiedy to po raz pierwszy uczynił tak na Boże Narodzenie papież Aleksander VI.


ar / Warszawa