Niewidoczni. Ubodzy w Warszawie

Szybki krok, pośpiech, klaksony samochodów - warszawska ulica codziennie rano biegnie, by zapracować na swoje szczęście. Nie wszyscy nadążają. Niektórzy próbują pomóc sobie alkoholem, inni wypadają z gry

Anna Wojtas
Anna
Wojtas
zobacz artykuly tego autora >

Wśród miliona siedmiuset mieszkańców Warszawy są i ci, którym się nie spieszy. Bo nie mają już dokąd ani do kogo. Ubodzy. Na pierwszy rzut oka niewidoczni. Ale w Warszawie tuż obok obojętności typowej dla wielkich aglomeracji, obecna jest też wrażliwość na los tych, co są w potrzebie. Caritas, parafie, zakony i zwykli mieszkańcy starają się mieć otwarte oczy.

 

Na mapie miasta

“Bieda w Warszawie schowała się za szklanymi biurowcami” – twierdzi ks. Zbigniew Zembrzuski, dyrektor warszawskiej Caritas. Wielkie kontrasty widoczne są praktycznie w każdej z dzielnic. Śródmieście, Mokotów, Wola, Ursynów i Ochota dynamicznie się rozwijają. Powstają nowe biurowce i osiedla a tuż obok – w Warszawie – żyją ludzie, którzy nie mają dostępu do pełnej elektryczności czy odpowiednich warunków sanitarnych. Niektórzy tak bardzo wstydzą się swojej sytuacji, że z pomocy Kościoła korzystają w sąsiedniej parafii – tak, by nikt o tym nie wiedział.

Kim są ubodzy? Definicje bywają różne. Najważniejsze, by ich zauważyć. To może być dziecko, człowiek w pełni sił albo osoba starsza. “Ubogim jest człowiek, który bez pomocy drugiej osoby nie poradzi sobie, jego codzienna egzystencja jest poważnie zagrożona” – mówi szef warszawskiej Caritas.

Stosunkowo najłatwiej w przestrzeni miejskiej dostrzec bezdomnych. Przebywają na dworcach, w tramwajach, supermarketach. W pobliżu Starówki ustawiają się w kolejce po posiłek do jadłodajni kapucynów albo sióstr kalkutanek na Bródnie.

Według miejskich statystyk z ubiegłego roku w Warszawie żyje ok 2 tys. 700 osób bezdomnych. Organizacje pozarządowe, które im pomagają szacują, że jest ich znacznie więcej. Przynajmniej 5 tysięcy. Ich “domem” są nieogrzewane altanki na działkach, blaszane garaże, czasem namioty lub szałasy w zalesionych częściach miasta. Doraźnie korzystają z noclegowni i schronisk.

“Trudno jest ich policzyć, trudno też wyznaczyć granice ubóstwa podobnie jak też granice samej bezdomności” – zauważa Magda Wolnik z warszawskiej Wspólnoty Sant’Egidio. Młodzi z tej wspólnoty regularnie, kilka razy w tygodniu, w różnych punktach miasta spotykają się z bezdomnymi. Samej tylko Caritas udaje się w ciągu roku wyprowadzić z bezdomności 30 osób

 

fot. Arcadius / flickr.com / CC BY 2.0

 

Pod dachem

Ubogimi w Warszawie bywają także ci, którzy mają dach nad głową. Starsi mieszkańcy stolicy nierzadko borykają się z problemami jak związać koniec z końcem. Skromne renty czy emerytury nie wystarczają im na opłaty za mieszkanie czy pokrycie kosztów jedzenia i leków. Oni również są ubodzy. A to, że mieszkają w Warszawie, gdzie według GUS przeciętne wynagrodzenie brutto wynosi ponad 5,5 tys. złotych niewiele zmienia ich sytuację. Pomiędzy tymi, którzy mają znacznie więcej, a tymi, którzy nie mają nic lub mają niewiele istnieje przepaść.

Na szczęście, na przestrzeni ostatnich lat – jak zauważa dyrektor warszawskiej Caritas – coraz więcej jest organizacji i środowisk, które są gotowe pomagać i faktycznie pomagają potrzebującym. Ludzie chcą się dzielić z innymi i pomagać. 1,5 tys. wolontariuszy angażuje się w 115 parafialnych zespołach Caritas. Ks. Zembrzuski nie ma sygnałów, żeby ludzie skarżyli się, że “nie ma się do kogo zwrócić po pomoc”.

Kłopot w tym, że wiele osób ubogich, które mieszkają we własnych domach czy mieszkaniach nie ujawnia się. Pozostają niewidoczni, gdyż sami starają się zaradzić swojej biedzie i codziennym potrzebom. Czasem można ich spotkać na bazarku, gdy sprzedają pietruszkę lub polne kwiaty, by podratować swój budżet.

“Warto być uważnym na ludzi, którzy może żyją gdzieś obok nas , w tym samym bloku, klatce schodowej – zwraca uwagę szefowa Sant’Egidio w Warszawie. Może nie mają śmiałości, by poprosić o pomoc, choć tej pomocy bardzo potrzebują”.

 

Tacy sami

Samotność bywa istotnym wyznacznikiem ubóstwa. Dotyka nie tylko bezdomnych i starszych, którzy nie mają rodzin lub ich więzi rodzinne poluźniły się. W opowieściach o ich życiu często powtarza się schemat: nie potrafili poradzić sobie z dramatycznymi, nie zawsze zawinionymi, wydarzeniami w życiu a w otoczeniu nie było wystarczająco dużo osób, które byłyby dla nich wsparciem. Nie poradzili sobie, zostali sami, niektórzy trafili na ulicę.

Z doświadczeń Wspólnoty Sant’Egidio wynika, że ważną grupą osób ubogich w Warszawie są też pensjonariusze domów opieki społecznej: starsi i chorzy. “Oni nawet często mają rodziny, żyjące kilka ulic dalej, ale niektórzy odkąd trafili do DPS, nie widzieli już więcej swoich krewnych. Są ubodzy, samotni i cierpią często nie mniej niż ci, którzy żyją na ulicy – zauważa Magda Wolnik. “Odwiedzamy ich, bo wierzymy, że bezinteresowne relacje i przyjaźń mogą dać siłę, chęć do życia i nadzieję “. Młodzi z kolei wiele uczą się od starszych. Szybko zaczyna mylić się kto komu pomaga.

 

fot. Roger Marks / flickr.com / CC BY-NC-ND 2.0

 

Od czego zacząć?

Niektórzy ubodzy sami inicjują na ulicy spotkania. Pytają: “czy ma pan/pani papierosa”? Gdzie jest przystanek lub jakaś ulica? Czy mogę poszukać puszek? A gdy obie strony przełamią lęk – czasem w oczekiwaniu na tramwaj toczą się przystankowe rozmowy o tym, jak radzić sobie z agresją lub co zrobić, gdy ktoś bliski nie chce rozmawiać jak równy z równym.

By zauważyć tych, którzy wydają się być w Warszawie niewidzialni wystarczy zatrzymać się w biegu. “Wystarczy czasem komuś spojrzeć w oczy, podać rękę, zapytać o imię, o to, czego potrzebuje, żeby przełamały się lody, które są przede wszystkim w nas – twierdzi odpowiedzialna warszawskiej Wspólnoty Sant’Egidio. Drobne gesty życzliwości i zainteresowania pozwalają znaleźć drogę do spotkania z drugim człowiekiem, by razem szukać rozwiązania problemu czy konkretnej pomocy. Nie chodzi tylko o doraźny gest dobrej woli ale spotkanie , które zmienia powoli zarówno nas, jak i te osoby”.

Młodzi ludzie, którzy wychodzą na ulice Warszawy spotykać się z bezdomnymi, podkreślają, że te relacje stają się dla nich niezwykle ważne. Pozwalają przełamywać stereotypy, lęk przed drugim człowiekiem czy braniem na siebie czyichś trudności. “Dźwigamy je jako wspólnota odpowiadając wspólnie za przyjaźń z człowiekiem, którego poznaliśmy. To daje nam siłę do pokonywania trudności. Uczymy się, że dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych, ale też, że trzeba z Nim współpracować i Mu zaufać” – mówi Magda Wolnik.

 

Ubogi i Bóg

Spotkania z ubogimi uczą młodych warszawiaków nie tylko przełamywania kręgu własnej samotności, ubóstwa duchowego czy ubóstwa relacji. Bardzo wielu z nich spotkania z ubogimi doprowadzają do spotkania z Bogiem. Szefowa Sant’Egidio opowiada, iż “część młodych ludzi przychodzi do ubogich, bo sami mieli szansę spotkać się w swoim życiu z Bożym miłosierdziem. Ale przychodzi też wielu takich, którzy mówią: nie mam nic wspólnego z Kościołem i nie chcę mieć, ale po jakimś czasie dzięki ubogim przełamują tę barierę. Przez spotkanie z nimi faktycznie zaczynamy przeczuwać kim jest Bóg, czym jest Jego miłosierdzie w życiu tych osób i w naszym życiu. Może dlatego ulica i spotkania z ubogim tak bardzo wciągają, bo dają wiele radości i mają w sobie smak spotkania z Bogiem”.

 



Anna Wojtas

Anna Wojtas

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
Anna Wojtas
Anna
Wojtas
zobacz artykuly tego autora >

Plaster miodu 2. Odcinek 9: Rozdarcie

Kiedy w życiu człowieka zaczyna działać Pan Bóg, można doświadczyć pewnego rozdarcia. Z jednej strony są złe nawyki, grzech, coś do czego już się przyzwyczailiśmy, a z drugiej Pan Jezus, który rzuca światło i pokazuje, że to jest złe, że tak nie da się żyć. Że nie da się żyć bez Niego. Na tym polega prawdziwe nawrócenie - aby z Jezusem zbudować relację pełną miłości.

Show comments

Rzym: każdej nocy 3 tys. ludzi śpi pod gołym niebem

Trzy tysiące osób śpi w Rzymie każdej nocy pod gołym niebem, podczas gdy w tym samym mieście jest ćwierć miliona pustych mieszkań, których właściciele nie chcą wynająć. Na ten, jak wiele innych paradoksów, zwrócono uwagę podczas prezentacji 28. już edycji przewodnika dla potrzebujących, wydanego przez Wspólnotę Sant'Egidio. Adresowana do nich publikacja zatytułowana „DOVE mangiare, dormire, lavarsi, 2018” (GDZIE zjeść, przespać się i umyć) ukazała się w nakładzie ośmiu tysięcy egzemplarzy.

Przewodniczący wspólnoty Marco Impagliazzo zaapelował do władz komunalnych o stworzenie „publicznej agencji mieszkaniowej”, która gromadziłaby informacje na temat wynajmowanych mieszkań. Z ubolewaniem stwierdzono, że w ciągu ostatniego roku przybyło w Rzymie tylko czterdzieści miejsc noclegowych dla osób, które potrzebowałyby dachu nad głową w czasie zimowych chłodów czy nawet mrozów. Przypomniano, że do 25 grudnia zgłaszać można udział w kampanii solidarności „Miejsce przy stole na Boże Narodzenie”, połączonej ze zbiórką pieniędzy świąteczne obiady dla podopiecznych rzymskiej wspólnoty. Szacuje się, że w Wiecznym Mieście będzie ich sześćdziesiąt tysięcy, na całym świecie ponad dwieście tysięcy.

 

Z zaprezentowanego dziś przewodnika wynika, że w Rzymie jest 41 jadłodajni dla ubogich, którymi zajmuje się czterdzieści grup (w tym czternaście parafii). Jest 47 noclegowni, 27 punktów sanitarnych (o pięć więcej niż rok temu), 39 przychodni i punktów medycznych, a także 32 ośrodki dla leczących się z alkoholizmu i narkomanii i 19 z nałogu hazardu.

 

Sama Wspólnota Sant’Egidio rozprowadza każdego tygodnia pięć ton żywności i trzy tony odzieży oraz dwanaście tysięcy sztuk środków czystości osobistej w ciągu roku.


kg (KAI Rzym) / Rzym

Show comments

Pomoc o wartości 54 mln zł dla ponad 20 tys. rodzin

W ramach tegorocznego finału akcji Szlachetna Paczka, który odbył się w miniony weekend, wolontariusze przekazali pomoc do ponad 20 tys. rodzin, a łączna wartość pomocy to prawie 54 mln zł. Akcja połączyła blisko milion Polaków: wolontariuszy, darczyńców oraz osoby potrzebujące.

– Wolontariusze przekazali pomoc do ponad 20 tys. potrzebujących rodzin, średnia wartość paczki dla jednej rodziny zadeklarowana przez darczyńców to 2689 zł, a łączna wartość pomocy przekazanej potrzebującym to prawie 54 mln zł, w ubiegłym roku wartość wyniosła ponad 47 mln – powiedziała KAI Paula Wolecka ze Stowarzyszenia Wiosna, podsumowując tegoroczną akcję.

 

– Tegoroczna Szlachetna Paczka zjednoczyła ponad 810 tys. osób, czyli darczyńców, wolontariuszy i obdarowanych. Jedną paczkę dla rodzin potrzebujących przygotowywało średnio 36 osób – dodała. Zdaniem organizatorów, akcja Szlachetna Paczka stała się już tradycją przedświąteczną Polaków.

 

Podczas “Weekendu cudów” paczki przygotowane przez darczyńców dla konkretnych rodzin trafiły do prawie siedmiuset magazynów w całej Polsce, a następnie zostały dostarczone potrzebującym przez wolontariuszy.

 

W pomoc co roku angażują się ludzie świata polityki i kultury. W tym roku wśród darczyńców znaleźli się m.in. Para Prezydencka. W pomoc włączyli się również piłkarze reprezentacji Polski, narodowa drużyna skoczków narciarskich oraz złoci medaliści olimpijscy, a także policjanci, strażacy, Wojsko Polskie, szkoły i uniwersytety.

 

Akcję Szlachetna Paczka organizuje od 2001 roku krakowskie stowarzyszenie Wiosna. W pierwszej edycji projektu grupa studentów z duszpasterstwa akademickiego w Krakowie kierowana przez ks. Jacka Stryczka obdarowała 30 ubogich rodzin. Obecnie jest już wydarzeniem o zasięgu ogólnopolskim. Projekt ten inspiruje społeczeństwo do pomocy potrzebującym. Akcja co roku łączy tysiące osób potrzebujących pomocy oraz darczyńców i wolontariuszy.


(KAI) led / Kraków

Show comments

Akatyst ku czci św. Józefa [POSŁUCHAJ]

Akatyst to rodzaj hymnu liturgicznego, charakterystycznego dla Kościoła Wschodu. Śpiewany zawsze na stojąco chwali Jezusa Chrystusa, Maryję albo świętych. Posłuchaj niezwykłego wykonania Akatystu ku czci św. Józefa!

Posłuchaj Akatystu ku czci św. Józefa:

 

Show comments

Jak powstaje życie w łonie matki? [ZOBACZ]

Od cudu poczęcia aż do narodzin. W 4 minuty możesz prześledzić całe 9 miesięcy rozwoju dziecka w łonie matki. Zobacz tę niesamowitą animację!

Show comments

Papieski Twitter po 5 latach ma 43 mln obserwujących

Pięć lat od otwarcia konta @Pontifex na Twitterze, korzysta z niego ponad 43 miliony internautów. Spośród dziewięciu wersji językowych papieskie tweety najczęściej czytane są po hiszpańsku i angielsku (po 15,5 mln użytkowników). Kolejnych 9,2 mln wejść jest na wersję w języku włoskim (4,8 mln), portugalskim (3,4 mln) i francuskim (1 mln). Papieskie wpisy po polsku śledzi 996 tys. użytkowników, po łacinie 856 tys., po niemiecku 570 tys., a po arabsku – 398 tys.

Konto na Twitterze otworzył 12 grudnia 2012 papież Benedykt XVI. Pierwszy wpis papieski brzmiał: „Drodzy Przyjaciele! Z radością łączę się z Wami na Twitterze. Dziękuję za miłe odpowiedzi i z serca błogosławię”.

 

Substytut sekretariatu stanu, abp Angelo Becciu, który był obecny wówczas w Pałacu Apostolskim, wspominał tamtą ceremonię w rozmowie z Radiem Watykańskim. Jak powiedział, papież „był trochę nieporadny, zwlekał z naciśnięciem klawisza na tablecie. Jednocześnie widziałem jego radość, że będzie mógł mieć kontakt z internautami”.

 

Wraz z wyborem na papieża w marcu 2013 r. Franciszek przejął też konto @Pontifex. Najnowszy jego wpis, z 11 grudnia, brzmi: „Działalność polityczna musi naprawdę stać na służbie osoby ludzkiej, dobra wspólnego i ochrony stworzenia”.


(KAI) ts / Watykan

Show comments

Włochy: Jan Paweł I zmarł śmiercią naturalną

Jan Paweł I zmarł śmiercią naturalną. Przekonana jest o tym siostra Margherita Marin, jedna z czterech zakonnic ze zgromadzenia Miłosierdzia Maryi-Dzieciątka, które opiekowały się nim podczas krótkiego pontyfikatu. Włoska zakonnica po raz pierwszy publicznie mówiła wczoraj o jego ostatnich chwilach w mieście Belluno na północy Włoch, o czym doniosła lokalna prasa.

Papież Jan Paweł I zmarł „w swoim łóżku, pogodny. Miał na nosie okulary, a w dłoni trzy kartki papieru. Śmierć była nagła”. Siostra Margherita Marin potwierdziła, że poprzedniego dnia, to jest 27 września 1978 roku, papież poczuł kłucie w sercu. „Powiedział o tym sekretarzom. Ale nie przywiązywał do tego wagi”.

 

Następnego dnia, mówiła włoska zakonnica, „o 5.15 przyniosłyśmy kawę do zakrystii. Poszłam po zakupy i o 5.30, widząc, że kawa była nietknięta, zaniepokoiłyśmy się. Siostra Vincenza poszła do pokoju, zapukała, ale nie było odpowiedzi. Otworzyła drzwi i zawołała mnie: chodź, chodź. Kiedy zbliżyła się do łóżka, wykrzyknęła: “Tego nie powinieneś był mi zrobić”. Na kartkach, które papież trzymał w ręku, siostra Margherita dostrzegła słowa „Oto żarłok i pijak”, z ewangelii św. Mateusza (11, 16-19). Przypuszcza, że były to notatki do przemówienia, jakie zamierzał wygłosić podczas najbliższej audiencji generalnej.

 

Po śmierci Jana Pawła I pojawił się szereg domysłów na temat jej przyczyn i okoliczności. Niektórzy posunęli się do sugestii, że papież został skrytobójczo zamordowany.


kg (KAI Wenecja) / Wenecja

 
 
Show comments

Jak nie zepsuć Adwentu? 7 wskazówek

Adwent jest wyjątkowym czasem w życiu człowieka wierzącego. Kościół proponuje nam na te kilka tygodni bardzo obfitą paletę możliwości większego zaangażowania w oczekiwanie na przyjście Pana. Oto wskazówki, które pomogą dobrze przeżyć ten czas.

Otylia Brendel
Otylia
Brendel
zobacz artykuly tego autora >

1. Uświadom sobie, na co tak naprawdę czekasz

Jaka jest Twoja pierwsza myśl, gdy słyszysz “Boże Narodzenie”? Dla wielu z nas oznacza to: świętowanie, rodzinną atmosferę, wolne od szkoły czy pracy, możliwość odpoczynku. Ale czy to na to najbardziej czekamy? Adwent ma nas przygotować na przyjście Pana – zarówno na Jego powtórne przyjście na końcu świata, paruzję, jak i na Jego narodzenie. To na Nim powinno się skupić nasze oczekiwanie.

 

2. Pomyśl, kto czeka na Ciebie

Okres przedświąteczny zdaje się wyzwalać w ludziach większą otwartość, szczodrość i chęć pomocy. Rozliczne przedświąteczne zbiórki, charytatywne koncerty, przygotowywanie paczek z prezentami zachęcają nas do dawania siebie innym. Co ciekawe – mimo wielu wydatków w tym czasie, chętniej otwieramy swoje serca i portfele, by pomóc bardziej potrzebującym. Pomyśl, komu możesz w tym adwencie coś ofiarować, kto oczekuje Pana Boga i mógłby Go znaleźć w Twojej dobroci.

 

3. Roratnie wstawanie to nie wyścig po zaliczenie

Moda na roraty rozpowszechnia się. Kościoły w wielu parafiach są pełne wiernych, także i dzieci, mimo porannej pory. Łatwo jednak wpaść w przekonanie, że Adwent będzie ważny tylko z nimi. Roraty to nie konkurs z medalami. Jaka motywacja przyświeca Twojemu porannemu wstawaniu? Im bliższa jest Boga, tym lepiej. Roraty nie mogą być sposobem na udowodnienie sobie i komukolwiek, że jest się lepszym i wytrwalszym. One mają nas przybliżyć do Boga.

 

4. Nastrój – tak, ale czemu od razu świąteczne piosenki?

Bolączką naszych czasów jest nieumiejętność czekania. Denerwują nas korki i kolejki, biegniemy na metro nawet jeśli kolejne przyjedzie za kilkadziesiąt sekund, a w sklepach choinki, bombki i światełka pojawiają się prawie obok zniczy na początku listopada. Adwent może być dla nas lekcją cierpliwego czekania. Ale nie da się tego zrobić, jeśli od początku fundujemy sobie świąteczne – urocze skądinąd – piosenki we wszystkich gatunkach muzycznych. Poczekaj z tym. W sieci można znaleźć wiele pięknych adwentowych utworów o niezwykle bogatych tekstach – spróbuj zrobić z nich swoją własną playlistę. Zdążysz jeszcze nasłuchać się kolęd i piosenek o Nowonarodzonym.

 

5. Nie zostawiaj wszystkiego na ostatnią chwilę

Przygotowanie Świąt to spore wyzwanie. Kiedy żyjemy w biegu, czas ucieka nam nie wiadomo kiedy i nagle robi się 22, 23 grudnia. Zdenerwowani biegamy od sklepu do sklepu w poszukiwaniu prezentów, przytłacza nas ogrom sprzątania, nie wspominając o gotowaniu. Spróbuj zrobić, co możesz, wcześniej – szczególnie jeśli chodzi o duchowe porządki czyli spowiedź. Pomoże Ci to zaoszczędzić stres i niepotrzebne nerwy.

 

6. Niech przygotowania nie będą ważniejsze od Gościa

Chyba wszyscy zgodzimy się, że celem adwentu i przygotowań na Boże Narodzenie nie jest wzorcowe posprzątanie domu, suto zastawiony stół i spełniające marzenia prezenty. Jezus przychodzi, by dać nam miłość i pokój, którymi będziemy mogli się dzielić w gronie najbliższych. W ferworze przygotowań nie zapomnij, że najważniejszy w tym wszystkim jest Pan Bóg. W końcu to jego narodzenie będziemy świętować – nie można zostawiać go na dalszym planie.

 

7. Nie nadymaj się tak

Bóg przyszedł na świat jako maleńkie dziecko. To, co może nam Go przesłonić, to przerost formy nad treścią. Zastanów się, co w adwencie pomoże Ci przygotować się na jak najszczersze przyjęcie Go do swego życia. Pomysłów może być wiele, ale aktywność to nie wszystko, bo “nic się nie zmieni, jeśli nic nie zmienisz”. Niech to będzie dla błogosławiony czas!

 

Otylia Brendel

Otylia Brendel

Z wykształcenia psycholog, z zamiłowania śpiewaczka, z Bożego (jak ufa) zamierzenia redaktor portalu Stacja7.pl. Wielbicielka muzyki liturgicznej, kawy i "Przyjaciół" oraz żywy dowód na to, że da się lubić Warszawę i Kraków jednocześnie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
Otylia Brendel
Otylia
Brendel
zobacz artykuly tego autora >

Papież zachęca: Dajcie się pocieszyć Bogu i nie narzekajcie!

Pozwólmy pocieszyć się Panu, a unikajmy narzekań i żalów – powiedział Franciszek podczas porannej Eucharystii w Domu Świętej Marty. Nawiązując do pierwszego czytania dzisiejszej liturgii (Iz 35,1-10), w którym prorok Izajasz cytuje słowa Boga obiecującego swe zbawienie, papież przypomniał słowa św. Ignacego z Loyoli, iż dobrze „kontemplować Chrystusa jako Pocieszyciela” i dodał, że porównywał on tę kontemplację do wzajemnego pocieszania się przyjaciół.

Ojciec Święty przypomniał także opis zmartwychwstania w Ewangelii św. Łukasza, gdzie mowa o wielkiej radości, bo uczniowie nie mogli uwierzyć, że Jezus żyje. „Wiele razy pocieszenie Pana wydaje się cudowne” – stwierdził Franciszek.

Ojciec Święty zauważył, że nie łatwo jest być pocieszanym; łatwiej jest pocieszyć innych niż otrzymywać pocieszenie. Dzieje się tak, ponieważ często jesteśmy przywiązani do tego, co negatywne do rany grzechu w nas i wydaje się nam, że łatwiej biernie leżeć na marach, niż powstać, bo nie lubimy być żebrakami i błagać o pocieszenie. Przypomniał przykład paralityka z sadzawki Siloe, który przez 38 lat tkwił ze swoją goryczą, mówiąc, że kiedy poruszały się wody, nikt mu nie pomógł. „Dla tych gorzkich serc piękniejsza jest gorycz od słodyczy” – zauważył papież, dodając, że wielu ludzi woli gorzki korzeń, bo przypomina nam o grzechu pierworodnym, a tak naprawdę jest to sposób, aby nie dać się pocieszać.

Franciszek zauważył, że często spotykamy ludzi nieustannie narzekających, zapominających, że powołaniem chrześcijanina nie jest narzekanie, lecz wielbienie Boga. Przypomniał, że św. Teresa od Dzieciątka Jezus przestrzegała siostry, by nie narzekały, iż doznały niesprawiedliwości. Wskazał na proroka Jonasza, który nie potrafił się cieszyć z nawrócenia mieszkańców Niniwy i narzekał, że Bóg ich ocalił. Zachęcił, byśmy nie szukali muchy w szklance mleka, ale cieszyli się z istniejącego dobra. „W obliczu żalów, narzekań Kościół mówi dziś: «odwagi»” – podkreślił Ojciec Święty. Zauważył, że prorok Izajasz zachęca nas, byśmy żywili otuchę: Bo Bóg „sam przychodzi, aby was zbawić”.

Franciszek raz jeszcze podkreślił przesłanie dzisiejszej liturgii – zachętę, byśmy pozwolili pocieszyć się Bogu. Ale wymaga to ogołocenia się z naszych egoizmów, z tego co uważamy za swe skarby – zgorzknienie, narzekania, czy wiele innych rzeczy. Zachęcił do dokonania rachunku sumienia i zadania sobie pytania: czy w naszych sercach jest zgorzknienie, smutek?

„Czy mój język jest wychwalaniem Boga, piękna, czy też nieustannych narzekań? Trzeba zawsze prosić Pana o łaskę odwagi, bo w męstwie przychodzi, aby nas pocieszyć. Trzeba też prosić Pana: przyjdź, aby nas pocieszyć” – zakończył swoją homilię papież.


st (KAI) / Watykan

 

Show comments

“Wigilia bez granic”. Aby talerz dla przybysza nie został pusty

„Wigilia bez granic”, to akcja mająca na celu zachęcenie Polaków do przyjęcia obcokrajowców na wigilijnej wieczerzy, w tym uchodźców - zgodnie ze staropolską tradycją "dodatkowego talerza" dla przybysza.

“Wigilię bez granic” prezentują dziennikarzom: prof. Zbigniew Krysiak, prezes Instytutu Myśli Schumana; Ryszard Krzyżkowski, wiceprezes Instytutu, dyrektor „Wigilii bez granic”; ks. Marcin Iżycki, dyrektor Caritas Polska; senator Andrzej Kamiński, przewodniczący Parlamentarnej Grupy Schumana.

„Wigilia bez granic” zainaugurowana została przez Instytut Myśli Schumana. – Akcja ma stworzyć nowy model integrowania się obcokrajowców. Jej celem jest rozpowszechnianie wśród cudzoziemców znajomości polskiej tradycji, kultury, zwyczajów i korzeni chrześcijańskich oraz eliminowanie zjawisk jakimi są tzw. “getta”, które tworzą cudzoziemcy po przyjeździe do obcego kraju zamykając się w swojej społeczności – mówi prof. Zbigniew Krysiak, prezes Instytutu.

Prof. Krysiak dodaje, że wspólna wigilia spełnia skłoni też obcokrajowców, żeby nie ignorowali polskiej kultury, bo kiedy ją poznają, to nabierają do niej większego szacunku. – Tak było po pierwszej edycji “Wigilii bez granic”. Mieliśmy reakcje np. Muzułmanów, że po wigilii zobaczyli, że w nas żyje Bóg, że nie jest to tylko historia – zaznaczył. Do stołów wigilijnych zaproszeni są zarówno ci, którzy przyjechali do Polski niedawno, jak i ci, którzy mieszkają tu od lat.

– Jestem bardzo zadowolona, że będą mogła spędzić Wigilię z polskim rodzinami i dowiedzieć się więcej o waszej kulturze i o tym, jak spędzacie ten wieczór. Polecę wszystkim swoim znajomym tę akcję – mówi cudzoziemka Merry na filmie umieszczonym na stronie projektu “Wigilia bez Granic”.

Partnerem medialnym akcji są m.in. Katolicka Agencja Informacyjna, Gość Niedzielny i Niedziela. Partnerem strategicznym “Wigili bez granic” jest Caritas.

Pierwsza edycja projektu „Wigilia bez granic” zorganizowana przez Instytut Myśli Schumana odbyła się w grudniu 2016 roku. W projekcie wzięło udział kilkaset polskich rodzin, które z przyjęły cudzoziemców przy swoich wigilijnych stołach. Zagraniczni goście pochodzili m.in. z Turcji, Indii, Chin, Egiptu czy Armenii.

Instytut Myśli Schumana jest fundacją założoną przez prof. Zbigniewa Krysiaka 13 kwietnia 2016 roku. Fundacja ma na celu m.in. popularyzację myśli Roberta Schumana, propagowanie wartości chrześcijańskich w życiu publicznym, wspieranie działań społecznych związanych z rozwojem demokracji i społeczeństwa obywatelskiego w Polsce i Europie.


mp, abd / Warszawa

Show comments

Marcin Styczeń i Ernest Bryll w koncercie “Zejdźmy się jak na wilię”

Na poetycko-muzyczną opowieść o Bożym Narodzeniu zaprasza Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie. Przedświąteczny koncert wykonają 18 stycznia Marcin Styczeń i Ernest Bryll.

Papieski Wydział Teologiczny w Warszawie zaprasza wszystkich chętnych na wykłady otwarte w cyklu „Duchowość dla Warszawy”. W miejsce wykładu odbędzie się przedświąteczny koncert poetycki pt.: „Zejdźmy się jak na wilię”, który wykonają poeta Ernest Bryll oraz pieśniarz i kompozytor Marcin Styczeń.

Artyści podejmują temat Bożego Narodzenia w poezji Cypriana Kamila Norwida, Jana Pietrzyckiego, Jerzego Lieberta, Józefa Czechowicza, Emila Zegadłowicza oraz Ernesta Brylla, czytane także przez autora. Dla wszystkich tych wielkich polskich poetów Boże Narodzenie to punkt wyjścia do głębszych rozważań egzystencjalnych dotyczących sensu życia, narodzin i śmierci, wreszcie ponownego narodzenia, czyli nawrócenia.

Koncert odbędzie się 18 grudnia (poniedziałek) o godzinie 19.00,
w Bibliotece Rolniczej (ul. Krakowskie Przedmieście 66).

Wstęp wolny!

 

Show comments

“Bierzmowanie to nie meta, ale początek przygody z Bogiem”

– Bierzmowanie to nie jest meta. To jest początek możliwej przygody i przyjaźni z Bogiem – mówił w homilii bp Andrzej Przybylski. 10 grudnia biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej przewodniczył Mszy św. w parafii św. Otylii w Rędzinach. Podczas Mszy św. bp Przybylski udzielił sakramentu bierzmowania 53 młodym ludziom.

W homilii bp Przybylski odnosząc się do czytań mszalnych podkreślił, że „Bóg posyła proroków, apostołów, aby umocnili wiarę”.

– Tym, co określa człowieka wierzącego, jest modlitwa. Lepsze jest określenie “chrześcijanin modlący się” i “nie modlący się”. Jest bardziej wyraziste, aniżeli “chrześcijanin praktykujący” i “nie praktykujący” – mówił bp Przybylski za teologiem Romano Guardinim.

Biskup pomocniczy archidiecezji częstochowskiej odniósł się do problemu wiary. – Wiara żywa jest wtedy, gdy jest modlitwa w naszym życiu, Msza św. i karmienie się Bogiem. Wiara żywa jest ściśle złączona z miłością. Nie może zabraknąć miłości w wierze – mówił biskup.

– Bierzmowanie trzeba przyjąć ze względu na Boga, dla życia duchowego. To największy dar z nieba, kiedy otrzymujemy Ducha Świętego. Najbardziej potrzebujemy w życiu daru Ducha Świętego – przypomniał młodzieży bp Przybylski i dodał: „Olej krzyżma świętego mówi nam, że potrzebne jest światło, żeby w życiu człowieka nie było ciemności”.

– Duch Święty chce przeniknąć wasze życie, żeby się coś w waszym życiu nie popsuło – wołał bp Przybylski.

– Sakrament bierzmowania wskazuje na moc Bożą, siłę. Jednak dar od Boga nie jest gotowym produktem. Można go zmarnować i nie wykorzystać. Bez modlitwy, Mszy św. można ten dar Boży zmarnować – kontynuował biskup.

Duchowny przypomniał również, że „bierzmowanie to nie jest meta. To nie jest koniec przygody z Kościołem. To jest początek możliwej przygody i przyjaźni z Bogiem”.

Bierzmowani otrzymali krzyż i Katechizm Kościoła Katolickiego. Do uroczystości wierni przygotowywali się poprzez rekolekcje adwentowe, które w dniach 7-9 grudnia przeprowadził ks. Mariusz Frukacz, redaktor tygodnika katolickiego „Niedziela”.

Podczas nauk rekolekcjonista wskazał na prawdę, że jesteśmy wypisani na dłoniach Boga. – Jesteśmy wypisani na Jego dłoniach krwią i gwoździami – mówił rekolekcjonista.

Ks. Frukacz wskazał na świętość jako powołanie każdego chrześcijanina. Podkreślił jak ważna jest czystość i pokora serca.

Mówiąc o znaczeniu słowa Bożego w życiu każdego chrześcijanina odniósł się do sceny nawrócenia św. Augustyna, opisanej w VIII księdze „Wyznań”. – Bóg także do nas zwraca się głosem dziecka: „Weź i czytaj”. Bóg nie narzuca się nam, ale Jego słowo wywołuje poruszenie w naszym sercu. Czasem jest to wielka burza. Niekiedy to słowo rani, bo burzy nasz własny uśpiony świat, nasze przyzwyczajenia – mówił ks. Frukacz.

– Tak ważny jest powrót do Boga, bo grzech nas poniża, wyrywa nas Bogu. Musimy słuchać sumienia, które jest sanktuarium naszych spotkań z Bogiem, ale także naszych powrotów do Boga. Sumienie to w pewien sposób sanktuarium powrotu syna marnotrawnego – mówił rekolekcjonista podczas jednej z konferencji.


ks. mf / Częstochowa

 

Show comments