video-jav.net

Czytania ślubne

W przygotowaniu mszy ślubnej narzeczeni mogą zadbać nie tylko o wybór śpiewów i dekorację kościoła. Mają także możliwość wyboru czytań czy przygotowania modlitwy wiernych. Oto czytania ślubne, spośród których można wybrać fragmenty na mszę ślubną.

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

 

7 wskazówek dla narzeczonych:
1. Możecie poprosić o przeczytanie czytań (oprócz Ewangelii) i zaśpiewanie Psalmu kogoś z rodziny lub przyjaciół.
2. Warto wcześniej osobie czytającej lub śpiewającej pokazać wybrany przez Was tekst.
3. Przed ślubem warto zadbać o zaznaczenie czytań w lekcjonarzu lub wydrukowanie tekstów, z pamięcią, że Słowo czytane podczas Liturgii zasługuje na odczytanie je godnie, nie z pogiętej, wielokrotnie złożonej kartki.
4. Ksiądz proboszcz lub przewodniczący Liturgii kapłan lub też ceremoniarz powinien wiedzieć o tym, że do czytań przyjdą konkretne osoby.
5. Ustalcie z księdzem gesty, które powinny wykonać osoby czytające lub śpiewające (ukłon), aby posługa liturgiczna była jednakowa dla wszystkich zaangażowanych.
6. Miejscem wykonania psalmu, jako jednego z czytań, powinna być jak w przypadku innych czytań ambona, jednak werset aklamacji Alleluja nie jest już czytaniem, a śpiewem ludu, stąd nie powinien być wykonywany z tego miejsca.
7. Jeśli zdecydujecie się na jedno czytanie, powinno ono pochodzić z Nowego Testamentu. Fragmenty z NT znajdziecie w kategorii “Drugie czytanie”.


● PIERWSZE CZYTANIE ●


Dziękczynne Alleluja niebiańskie (obowiązkowe w okresie wielkanocnym)

Ap 19, 1.5-9A.

Czytanie z Księgi Apokalipsy świętego Jana Apostoła

Ja, Jan,
usłyszałem jak gdyby donośny głos wielkiego tłumu wołającego w niebie: “Alleluja! Zbawienie i chwała, i moc należą do Boga naszego”.
I wyszedł głos od tronu, mówiący: “Chwalcie naszego Boga, wszyscy Jego słudzy, którzy się Go boicie, mali i wielcy!”

I usłyszałem jakby głos wielkiego tłumu i jakby głos mnogich wód, i jakby głos potężnych grzmotów, które mówiły: “Alleluja, bo zakrólował Pan Bóg nasz, Wszechmogący.

Weselmy się i radujmy i dajmy Mu chwałę, bo nadeszły Gody Baranka, a Jego Małżonka się przystroiła, i dano jej oblec bisior lśniący i czysty”, bisior bowiem oznacza czyny sprawiedliwe świętych.

I mówi mi: “Napisz: Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę Godów Baranka!”

Oto słowo Boże.


Świat stworzony przez Boga

Rdz 1,26-28.31A

Czytanie z Księgi Rodzaju

Bóg rzekł: “Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad całą ziemią i nad wszelkim zwierzęciem pełzającym po ziemi”.

Stworzył więc Bóg człowieka na swój obraz,
na obraz Boży go stworzył:
stworzył mężczyznę i niewiastę.

Po czym Bóg im błogosławił, mówiąc do nich: “Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną, abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystką istotą żywą, która chodzi po ziemi”.

A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre.

Oto słowo Boże.


Drugi opis stworzenia świata

Rdz 2, 18-24

Czytanie z Księgi Rodzaju

Pan Bóg rzekł: “Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam: uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc”.

Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta ziemne i wszelkie ptaki powietrzne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby przekonać się, jaką on da im nazwę. Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę “istota żywa”. I tak mężczyzna dał nazwy wszelkiemu bydłu, ptakom powietrznym i wszelkiemu zwierzęciu polnemu, ale nie znalazła się pomoc odpowiednia dla mężczyzny.

Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w głębokim śnie, i gdy spał, wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem. Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę. A gdy ją przyprowadził do mężczyzny, mężczyzna powiedział: “Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego ciała! Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta”.

Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem.

Oto słowo Boże.


Rebeka żoną Izaaka

Rdz 24, 48-51. 58-67

Czytanie z Księgi Rodzaju

Sługa Abrahama rzekł do Labana: “Dziękowałem Panu, Bogu pana mego Abrahama za to, że poprowadził mnie drogą właściwą, abym wziął bratanicę pana mego za żonę dla jego syna. A teraz powiedzcie mi, czy chcecie okazać panu mojemu prawdziwą życzliwość, a jeśli nie, powiedzcie, a wtedy udam się gdzie indziej”.

Wtedy Laban i Betuel tak odpowiedzieli: “Ponieważ Pan tak zamierzył, nie możemy ci powiedzieć nie lub tak. Masz przed sobą Rebekę, weź ją z sobą i idź. Niechaj będzie ona żoną syna pana twego, jak postanowił Pan”.

Zawołali zatem Rebekę i spytali: “Czy chcesz iść z tym człowiekiem?” A ona odpowiedziała: “Chcę iść”. Wyprawili więc Rebekę, siostrę swoją, i jej piastunkę ze sługą Abrahama i z jego ludźmi. Pobłogosławili Rebekę i tak rzekli:
“Siostro nasza, wzrastaj
w tysiące nieprzeliczone:
i niech potomstwo twoje zdobędzie
bramy swych nieprzyjaciół!”

Po czym Rebeka i jej niewolnice wsiadły na wielbłądy i ruszyły w drogę za owym człowiekiem. Sługa Abrahama zabrał więc Rebekę i odjechał.
A Izaak, który naówczas mieszkał w Negebie, właśnie wracał od studni Lachaj-Roj; wyszedł bowiem pogrążony w smutku na pole przed wieczorem. Podniósłszy oczy, ujrzał zbliżające się wielbłądy. Gdy zaś Rebeka podniosła oczy, spostrzegła Izaaka, szybko zsiadła z wielbłąda i spytała sługi: “Kto to jest ten mężczyzna, który idzie ku nam przez pole?” Sługa odpowiedział: “To mój pan”. Wtedy Rebeka wzięła zasłonę i zakryła twarz.

Kiedy sługa opowiedział Izaakowi o wszystkim, czego dokonał, Izaak wprowadził Rebekę do namiotu Sary, swej matki. Wziąwszy Rebekę za żonę, Izaak miłował ją, bo była mu pociechą po matce.

Oto słowo Boże.


Sara, córka Raguela, żoną Tobiasza

Tb 7, 9C-10, LIC-17 (WLG)

Czytanie z Księgi Tobiasza

Gdy Raguel prosił Tobiasza, aby usiadł do obiadu, rzekł Tobiasz: “Ja tu dziś jeść ani pić nie będę, aż zgodzisz się na moją prośbę i obiecasz dać mi za żoną Sarę, twoją córkę”.

A gdy Raguel ociągał się i nie dawał żadnej odpowiedzi proszącemu, rzekł mu anioł: “Nie bój się dać jej Tobiaszowi, bo właśnie jemu, bojącemu się Boga, ma się dostać za żonę twoja córka, i dlatego nikt inny nie mógł jej mieć”.

Rzekł więc Raguel: “Nie wątpię, że Bóg dopuścił przed swe oczy modlitwy i łzy moje. I wierzę, że dlatego sprawił to, że przyszliście do mnie, żeby się Sara złączyła z rodem swym według zakonu Mojżeszowego, a teraz nie wątp, że ją dam tobie”.
I ująwszy prawą rękę swojej córki, podał ją w prawą rękę Tobiasza mówiąc: “Bóg Abrahama i Bóg Izaaka, i Bóg Jakuba niech będzie z wami, i niech On was złączy, i niech wypełni błogosławieństwo swoje nad wami”.

I wziąwszy kartę, uczynił zapis małżeństwa. A potem ucztowali, błogosławiąc Boga.

Oto słowo Boże.


Czytanie z Księgi Tobiasza

Tb 8, 5-10 (WLG)

Czytanie z Księgi Tobiasza

Po uroczystościach weselnych Tobiasz rzekł do Sary: “Jesteśmy synami świętych i nie możemy tak się łączyć jak narody, które nie znają Boga”. I wstawszy pilnie się oboje razem modlili, aby dostąpić ocalenia.

Rzekł Tobiasz: “Panie, Boże ojców naszych, niech Cię błogosławią niebiosa i ziemia, morze, źródła, rzeki i wszystkie stworzenia Twoje, które w nich są. Tyś stworzył Adama z mułu ziemi i dałeś mu na pomoc Ewę.

A teraz, Panie, Ty wiesz, że nie dla namiętności biorę siostrę moją za żonę, ale tylko dla miłości potomstwa, w którym by było błogosławione imię Twoje na wieki wieków”.

Sara też mówiła: “Zmiłuj się nad nami i niech się oboje wespół zestarzejemy w zdrowiu”.

Oto słowo Boże.


Pieśń druga

Pnp 2, 8-10. 14. 16A; 8, 6-7A

Czytanie z Pieśni nad Pieśniami

Oto ukochany mój! Oto On! Oto nadchodzi! Biegnie przez góry, skacze po pagórkach.
Umiłowany mój podobny do gazeli, do młodego jelenia.

Oto stoi za naszym murem, patrzy przez okno, zagląda przez kraty.
Miły mój odzywa się i mówi do mnie:
“Powstań, przyjaciółko moja, piękna moja i pójdź!
Gołąbko moja, ukryta w zagłębieniach skały, w szczelinach przepaści,
ukaż mi swą twarz, daj mi usłyszeć swój głos!
Bo słodki jest głos twój i twarz pełna wdzięku”.

Mój miły należy do mnie, a ja do niego. On mi powiedział:
Połóż mię jak pieczęć na twoim sercu, jak pieczęć na twoim ramieniu,
bo jak śmierć potężna jest miłość, a zazdrość jej nieprzejednana jak otchłań,
żar jej to żar ognia, płomień Pana.

Wody wielkie nie zdołają ugasić miłości, nie zatopią jej rzeki.

Oto słowo Boże.


Czytanie z Księgi Syracydesa

Syr 26, 1-4. 13-16

Czytanie z Księgi Syracydesa

Szczęśliwy mąż, który ma dobrą żonę, liczba dni jego będzie podwójna.
Dobra żona radować będzie męża, który osiągnie pełnię wieku w pokoju.

Dobra żona, to dobra część dziedzictwa i jako taka będzie dodana tym, którzy się boją Pana.
Wtedy to serce bogatego czy ubogiego będzie zadowolone i oblicze jego wesołe w każdym czasie.

Wdzięk żony rozwesela jej męża, a mądrość jej orzeźwia jego kości.
Dar Pana, żona spokojna i za osobę dobrze wychowaną nie znajdziesz nic na zamianę.

Wdzięk nad wdziękami skromna kobieta i nie masz nic równego osobie powściągliwej.
Jak słońce wschodzące na wysokościach Pana, tak piękność dobrej kobiety między ozdobami jej domu.

Oto słowo Boże.


Nowe przymierze

Jr 31, 31-32A, 33-34A.

Czytanie z Księgi Proroka Jeremiasza

Pan mówi:
Oto nadchodzą dni, kiedy zawrę z domem Izraela i z domem judzkim nowe przymierze.
Nie jak przymierze, które zawierałem z ich przodkami, kiedy ująłem ich za rękę, by wyprowadzić z ziemi egipskiej.
Lecz takie będzie przymierze, jakie zawrę z domem Izraela po tych dniach, mówi Pan.

Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa, wypiszę na ich sercu.
Będę im Bogiem, oni zaś będą Mi narodem.

I nie będą się musieli wzajemnie pouczać jeden mówiąc do drugiego: “Poznajcie Pana!”
Wszyscy bowiem, od najmniejszego do największego, poznają Mnie.

Oto słowo Boże.



● PSALM ●


Pełna jest ziemia łaskawości Pana

Refren: Pełna jest ziemia łaskawości Pana.

Błogosławiony lud, którego Pan jest Bogiem, *
naród, który On wybrał na dziedzictwo dla siebie.
Pan spogląda z nieba, *
widzi wszystkich ludzi.

Refren: Pełna jest ziemia łaskawości Pana.

Oczy Pana zwrócone na bogobojnych, *
na tych, którzy czekają na Jego łaskę.
Dusza nasza oczekuje Pana, *
On jest naszą pomocą i tarczą.

Refren: Pełna jest ziemia łaskawości Pana.

Raduje się w Nim nasze serce, *
ufamy Jego świętemu imieniu.
Panie, niech nas ogarnie Twoja łaską, *
według nadziei, którą pokładamy w Tobie.

Refren: Pełna jest ziemia łaskawości Pana.


Niech imię Pana będzie pochwalone

Refren: Niech imię Pana będzie pochwalone.
lub Alleluja.

Chwalcie Pana z niebios, *
chwalcie Go na wysokościach.
Chwalcie Go wszyscy Jego aniołowie, *
chwalcie Go wszystkie Jego zastępy.

Refren: Niech imię Pana będzie pochwalone.
lub Alleluja.

Chwalcie Go słońce i księżycu, *
chwalcie Go wszystkie gwiazdy świecące.
Chwalcie Go nieba najwyższe *
i wody, co są ponad niebem.

Refren: Niech imię Pana będzie pochwalone.
lub Alleluja.

Góry i wszelkie pagórki, *
drzewa rodzące owoc i wszystkie cedry,
Dzikie zwierzęta i wszelkie bydło, *
płazy i ptactwo skrzydlate.

Refren: Niech imię Pana będzie pochwalone.
lub Alleluja.

Królowie ziemscy i wszystkie narody, *
władcy i wszyscy sędziowie tej ziemi,
Młodzieńcy i dziewice, starcy i dzieci +
niech imię Pana wychwalają, *
bo tylko Jego imię jest wzniosłe.

Refren: Niech imię Pana będzie pochwalone.
lub Alleluja.


Nasz Pan jest dobry dla swych wszystkich dzieci

Refren: Nasz Pan jest dobry dla swych wszystkich dzieci.

Pan jest łagodny i miłosierny, *
nieskory do gniewu i bardzo łaskawy.
Pan jest dobry dla wszystkich, *
a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.

Refren: Nasz Pan jest dobry dla swych wszystkich dzieci.

Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła *
i niech Cię błogosławią Twoi święci.
Oczy wszystkich zwracają się ku Tobie, *
a Ty karmisz ich we właściwym czasie.

Refren: Nasz Pan jest dobry dla swych wszystkich dzieci.

Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach *
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, *
wszystkich wzywających Go szczerze.

Refren: Nasz Pan jest dobry dla swych wszystkich dzieci.


Nasz Pan jest dobry i bardzo łaskawy

Refren: Nasz Pan jest dobry i bardzo łaskawy.

Błogosław, duszo moja, Pana *
i wszystko, co we mnie, święte imię Jego.
Błogosław, duszo moja, Pana *
i nie zapominaj wszystkich Jego dobrodziejstw.

Refren: Nasz Pan jest dobry i bardzo łaskawy.

Miłosierny jest Pan i łaskawy, *
nieskory do gniewu i bardzo cierpliwy.
Jak ojciec lituje się nad dziećmi, *
tak Pan się lituje nad tymi, którzy się Go boją.

Refren: Nasz Pan jest dobry i bardzo łaskawy.

Lecz łaska Boga jest wieczna dla Jego wyznawców, *
a Jego sprawiedliwość nad ich potomstwem,
nad wszystkimi, *
którzy strzegą Jego przymierza.

Refren: Nasz Pan jest dobry i bardzo łaskawy.


Błogosławiony, kto się boi Pana

Refren: Błogosławiony, kto się boi Pana.

Błogosławiony jest każdy, kto się boi Pana *
i chodzi Jego drogami.
Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, *
szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Refren: Błogosławiony, kto się boi Pana.

Małżonka twoja jest jak płodny szczep winny *
w zaciszu twojego domu.
Synowie twoi jak oliwne gałązki *
dokoła twego stołu.

Refren: Błogosławiony, kto się boi Pana.

Tak będzie błogosławiony człowiek, *
który się boi Pana!
Niech cię z Syjonu Pan błogosławi +
i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem *
przez wszystkie dni twego życia.

Refren: Błogosławiony, kto się boi Pana.


Przez całe życie będę sławił Pana

Refren: Przez całe życie będę sławił Pana.

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, *
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem, *
niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Refren: Przez całe życie będę sławił Pana.

Wysławiajcie razem ze mną Pana, *
wspólnie wywyższajmy Jego imię.
Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał *
i wyzwolił od wszelkiej trwogi.

Refren: Przez całe życie będę sławił Pana.

Anioł Pański otacza szańcem bogobojnych, *
aby ich ocalić.
Skosztujcie i zobaczcie, jak Pan jest dobry, *
szczęśliwy człowiek, który znajduje w Nim ucieczkę.

Refren: Przez całe życie będę sławił Pana.


Radość znajduję w Pańskich przykazaniach

Refren. Radość znajduję w Pańskich przykazaniach.

Błogosławiony człowiek, który boi się Pana *
i wielką radość znajduje w Jego przykazaniach.
Potomstwo jego będzie potężne na ziemi, *
dostąpi błogosławieństwa pokolenie prawych.

Refren. Radość znajduję w Pańskich przykazaniach.

Dobrobyt i bogactwo będą w jego domu, *
a jego sprawiedliwość będzie trwała zawsze.
On wschodzi w ciemnościach jak światło dla prawych, *
łagodny, miłosierny i sprawiedliwy.

Refren. Radość znajduję w Pańskich przykazaniach.

Jego mocne serce zaufało Panu, +
Jego wierne serce lękać się nie będzie, *
i spojrzy z wysoka na swoich przeciwników.
Rozdaje i obdarza ubogich, +
jego sprawiedliwość będzie trwała zawsze, *
wywyższona z chwałą będzie jego potęga.

Refren. Radość znajduję w Pańskich przykazaniach.



● DRUGIE CZYTANIE ●


Hymn wdzięczności

Rz 8, 31B-35. 37-39

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia: Jeżeli Bóg z nami, któż przeciwko nam? On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał,  jakże miałby wraz z Nim i wszystkiego nam nie darować?

Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż Bóg, który usprawiedliwia? Któż może wydać wyrok potępienia? Czy Chrystus Jezus, który poniósł za nas śmierć, co więcej: zmartwychwstał, siedzi po prawicy Boga i przyczynia się za nami?

Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienia, ucisk czy prześladowanie, głód czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki temu, który nas umiłował.

I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani potęgi, ani co wysokie, ani co głębokie, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

Oto słowo Boże.


Stosunek do współbraci

Rz 12, 1-2. 9-18

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej. Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe.

Miłość niech będzie bez obłudy. Miejcie wstręt do złego, podążajcie za dobrym. W miłości braterskiej nawzajem bądźcie życzliwi. W okazywaniu czci jedni drugich wyprzedzajcie. Nie opuszczajcie się w gorliwości. Bądźcie płomiennego ducha. Pełnijcie służbę Panu. Weselcie się nadzieją. W ucisku bądźcie cierpliwi, w modlitwie – wytrwali. Zaradzajcie potrzebom świętych. Przestrzegajcie gościnności. Błogosławcie tych, którzy was prześladują. Błogosławcie, a nie złorzeczcie.

Weselcie się z tymi, którzy się weselą, płaczcie z tymi, którzy płaczą. Bądźcie zgodni we wzajemnych uczuciach. Nie gońcie za wielkością, lecz niech was pociąga to, co pokorne. Nie uważajcie samych siebie za mądrych. Nikomu złem za złe nie odpłacajcie. Starajcie się dobrze czynić wobec wszystkich ludzi. Jeżeli to jest możliwe, o ile od was zależy, żyjcie w zgodzie ze wszystkimi ludźmi.

Oto słowo Boże.


Swoboda obyczajów

1 Kor 6, 13C-15A. 17-20

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia: Ciało nie jest dla rozpusty, lecz dla Pana, a Pan dla ciała. Bóg zaś i Pana wskrzesił, i nas również swą mocą wskrzesi z martwych. Czyż nie wiecie, że ciała wasze są członkami Chrystusa?

Ten zaś, kto się łączy z Panem, jest z Nim jednym duchem. Strzeżcie się rozpusty; wszelki grzech popełniony przez człowieka jest na zewnątrz ciała; kto zaś grzeszy rozpustą, przeciwko własnemu ciału grzeszy.

Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? Za wielką bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym ciele!

Oto słowo Boże.


Hymn o miłości

1 Kor 12, 31-13.8A

Czytanie z Pierwszego Listu świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia: starajcie się o większe dary:
a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą.

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.

Gdybym też miał dar prorokowania
i znał wszystkie tajemnice,
i posiadał wszelką wiedzę, 
i wszelką możliwą wiarę, tak iżbym góry przenosił,
a miłości bym nie miał,
byłbym niczym.
I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał,
nic bym nie zyskał.

Miłość cierpliwa jest,
łaskawa jest.
Miłość nie zazdrości,
nie szuka poklasku,
nie unosi się pychą;
nie dopuszcza się bezwstydu,
nie szuka swego,
nie unosi się gniewem,
nie pamięta złego;
nie cieszy się z niesprawiedliwości,
lecz współweseli się z prawdą.

Wszystko znosi,
wszystkiemu wierzy,
we wszystkim pokłada nadzieję,
wszystko przetrzyma.
Miłość nigdy nie ustaje.

Oto słowo Boże.


Będą dwoje jednym ciałem

Ef 5, 2A. 21-33

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia: Postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus nas umiłował i samego siebie wydał za nas.

Poddani bądźcie sobie wzajemnie w bojaźni Chrystusowej. Żony niechaj będą poddane swym mężom jak Panu, bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus głową Kościoła: On, Zbawca Ciała. Lecz jak Kościół poddany jest Chrystusowi, tak i żony mężom – we wszystkim.

Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo, aby sam stawił przed sobą Kościół jako chwalebny, nie mający skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany.

Mężowie powinni miłować swoje żony tak jak własne ciało. Kto miłuje swoją żonę, siebie samego miłuje. Przecież nigdy nikt nie odnosił się z nienawiścią do własnego ciała, lecz każdy je żywi i pielęgnuje, jak i Chrystus Kościół, bo jesteśmy członkami Jego Ciała. Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem.

Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła. W końcu więc niechaj także każdy z was tak miłuje swą żonę jak siebie samego. A żona niech się odnosi ze czcią do swego męża.

Oto słowo Boże.


Konieczność umartwienia celem naśladowania Chrystusa

Kol 3, 12-17

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Kolosan

Bracia: Jako wybrańcy Boży, święci i umiłowani, obleczcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, znosząc jedni drugich i wybaczając sobie nawzajem, jeśliby miał ktoś zarzut przeciw drugiemu: jak Pan wybaczył wam, tak i wy.

Na to zaś wszystko obleczcie się w miłość, która jest więzią doskonałości. A sercami waszymi niech rządzi pokój Chrystusowy, do którego też zostaliśmy wezwani, w jednym ciele. I bądźcie wdzięczni.

Słowo Chrystusa niech w was przebywa z całym swym bogactwem: z wszelką mądrością nauczajcie i napominajcie samych siebie przez psalmy, hymny, pieśni pełne ducha, pod wpływem łaski śpiewając Bogu w waszych sercach.

I wszystko, cokolwiek działacie słowem lub czynem, wszystko czyńcie w imię Pana Jezusa, dziękując Bogu Ojcu przez Niego.

Oto słowo Boże.


Czytanie z Listu św. Piotra

1 P 3, 1-9

Czytanie z Pierwszego listu świętego Piotra Apostoła

Umiłowani: Żony niech będą poddane swoim mężom, aby nawet wtedy, gdy niektórzy z nich nie słuchają nauki, przez samo postępowanie żon zostali pozyskani dla wiary bez nauki, gdy będą się przypatrywali waszemu, pełnemu bojaźni, świętemu postępowaniu. Ich ozdobą niech będzie nie to, co zewnętrzne: uczesanie włosów i złote pierścienie ani strojenie się w suknie, ale wnętrze serca człowieka o nienaruszalnym spokoju i łagodności ducha, który jest tak cenny wobec Boga.

Tak samo bowiem i dawniej święte niewiasty, które miały nadzieję w Bogu, same siebie ozdabiały, a były poddane swoim mężom. Tak Sara była posłuszna Abrahamowi nazywając go panem. Stałyście się jej dziećmi, gdyż dobrze czynicie i nie obawiacie się żadnego zastraszenia.
Podobnie, mężowie, we wspólnym pożyciu liczcie się rozumnie ze słabszym ciałem kobiecym. Darzcie żony czcią jako te, które są razem z wami dziedzicami łaski, to jest życia, aby nie stawiać przeszkód waszym modlitwom.

Na koniec zaś bądźcie wszyscy jednomyślni, współczujący, pełni braterskiej miłości, miłosierni, pokorni. Nie oddawajcie złym za złe ani złorzeczeniem za złorzeczenie. Przeciwnie zaś, błogosławcie. Do tego bowiem jesteście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo.

Oto słowo Boże.


Czytanie z Listu św. Jana

1 J 3, 18-24

Czytanie z Pierwszego listu świętego Jana Apostoła

Dzieci,
nie miłujmy słowem i językiem,
ale czynem i prawdą.
Po tym poznamy,
że jesteśmy z prawdy,
i uspokoimy przed Nim nasze serce.
Bo jeśli nasze serce oskarża nas,
to przecież Bóg jest większy od naszego serca
i zna wszystko.

Umiłowani, jeśli serce nas nie oskarża,
mamy ufność wobec Boga,
i o co prosić będziemy,
otrzymamy od Niego,
ponieważ zachowujemy Jego przykazania
i czynimy to, co się Jemu podoba.

Przykazanie Jego zaś jest takie,
abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jezusa Chrystusa,
i miłowali się wzajemnie tak,
jak nam nakazał.

Kto wypełnia Jego przykazania,
trwa w Bogu, a Bóg w nim;
a to, że trwa On w nas,
poznajemy po Duchu, którego nam dał.

Oto słowo Boże.


Bóg jest źródłem prawdziwej miłości, wiary i życia

1 J 4, 7-12

Czytanie z Pierwszego listu świętego Jana Apostoła

Umiłowani, miłujmy się wzajemnie,
ponieważ miłość jest z Boga, –
a każdy, kto miłuje,
narodził się z Boga i zna Boga.
Kto nie miłuje, nie zna Boga,
bo Bóg jest miłością.

W tym objawiła się miłość Boga ku nam,
że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat,
abyśmy życie mieli dzięki Niemu.

W tym przejawia się miłość,
że nie my umiłowaliśmy Boga,
ale że On sam nas umiłował
i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną
za nasze grzechy.

Umiłowani, jeśli Bóg tak nas umiłował,
to i my powinniśmy miłować się wzajemnie.
Nikt dotąd Boga nie oglądał.
Jeżeli miłujemy się wzajemnie,
Bóg trwa w nas
i miłość ku Niemu jest w nas doskonała.

Oto słowo Boże.



● AKLAMACJA PRZED EWANGELIĄ (ALLLELUJA) ●


Bóg jest miłością

Alleluja, alleluja, alleluja.

Bóg jest miłością,
miłujmy się wzajemnie, jak Bóg nas umiłował.

Alleluja, alleluja, allleluja.


Jeżeli miłujemy się wzajemnie

Alleluja, alleluja, alleluja.

Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg w nas mieszka
i miłość ku Niemu jest w nas doskonała.

Alleluja, alleluja, allleluja.


Kto trwa w miłości

Alleluja, alleluja, alleluja.

Kto trwa w miłości, trwa w Bogu,
a Bóg w nim mieszka.

Alleluja, alleluja, allleluja.


Każdy, kto miłuje Boga

Alleluja, alleluja, alleluja.

Każdy, kto miłuje Boga,
narodził się z Boga i zna Boga.

Alleluja, alleluja, allleluja.



● EWANGELIA ●


Osiem błogosławieństw

Mt 5, 1-12A

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Jezus widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie.
Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami:

“Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.
Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.
Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.
Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.
Błogosławieni, którzy cierpią prześladowania dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.
Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy mówią kłamliwie wszystko złe na was z mego powodu. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie”.

Oto słowo Pańskie.


Wy jesteście solą ziemi

Mt 5, 13-16

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów: “Wy jesteście solą ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi.

Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebie”.

Oto słowo Pańskie.


Dom zbudowany na skale

Mt 7, 21. 24-29

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów: “Nie każdy, który Mi mówi: “Panie, Panie”, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie.

Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony.
Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały potoki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. I runął, a wielki był jego upadek”.

Gdy Jezus dokończył tych mów, tłumy zdumiewały się Jego nauką. Uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak ich uczeni w Piśmie.

Oto słowo Pańskie.


Nierozerwalność małżeństwa

Mt 19, 3-6

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Faryzeusze przystąpili do Jezusa, chcąc Go wystawić na próbę, i zadali Mu pytanie: “Czy wolno oddalić swoją żonę z jakiegokolwiek powodu?”

On odpowiedział: “Czy nie czytaliście, że Stwórca od początku stworzył ich jako mężczyznę i kobietę? I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą dwoje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało.
Co więc Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela”.

Oto słowo Pańskie.


Największe przykazanie

Mt 22, 35-40

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Jeden z faryzeuszów, uczony w Prawie, zapytał Jezusa, wystawiając Go na próbę: “Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?”

On mu odpowiedział: “Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. To jest największe i pierwsze przykazanie.

Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy”.

Oto słowo Pańskie.


Zjednoczenie męża i żony

Mk 10, 6-9

Słowa Ewangelii według świętego Marka

Jezus powiedział do swoich uczniów: “Na początku stworzenia Bóg stworzył ludzi jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało.

Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela”.

Oto słowo Pańskie.


Wesele w Kanie Galilejskiej

J 2, 1-11

Słowa Ewangelii według świętego Jana

W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, matka Jezusa mówi do Niego: “Nie mają już wina”.
Jezus jej odpowiedział: “Czyż to moja lub twoja sprawa, niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła moja godzina?”.
Wtedy matka Jego powiedziała do sług: “Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”.

Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary.
Rzekł do nich Jezus: “Napełnijcie stągwie wodę”. I napełnili je aż po brzegi.

Potem do nich powiedział: “Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu”. Oni zaś zanieśli.
A gdy starosta weselny skosztował wody, która stała się winem — nie wiedział bowiem, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli — przywołał pana młodego i powiedział do niego: “Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory”.

Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego jego uczniowie.

Oto słowo Pańskie.


Wezwanie do miłości

J 15, 9-12

Słowa Ewangelii według świętego Jana

W czasie ostatniej wieczerzy Jezus powiedział do swoich uczniów: “Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Wytrwajcie w miłości mojej. Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości. To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna.

To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem”.

Oto słowo Pańskie.


Przykazanie miłości

J 15, 12-16

Słowa Ewangelii według świętego Jana

W czasie ostatniej wieczerzy Jezus powiedział do swoich uczniów: “To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję.

Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni pan jego, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.

Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili i by owoc wasz trwał, aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go prosicie w imię moje”.

Oto słowo Pańskie.


Modlitwa o jedność

J 17, 20-26

Słowa Ewangelii według świętego Jana

W czasie ostatniej wieczerzy Jezus podniósłszy oczy ku niebu rzekł: “Ojcze, nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie: aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili jedno w Nas, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał.

I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie. Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, żeś Ty Mnie posłał i żeś Ty ich umiłował tak, jak Mnie umiłowałeś.
Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata.

Ojcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem i oni poznali, żeś Ty Mnie posłał. Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich”.

Oto słowo Pańskie.


 

Redakcja portalu

Redakcja portalu

Zobacz inne artykuły tego autora >
Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Sacroklimaty. Sanktuaria ostatniej drogi Jezusa

Siedem miejsc w malowniczych zakątkach Polski, o których istnieniu wie niewiele osób. Wszystkie związane z Męką i Śmiercią Pana Jezusa.

Paulina Malczyk
Paulina
Malczyk
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Kalwaria Pakoska

Drugi co do wielkości, po małopolskiej Kalwarii Zebrzydowskiej, zespół 24 kaplic pasyjnych i dwóch kościołów – św. Bonawentury i Ukrzyżowania podzielony na Drogę Pojmania i Drogę Krzyżową. Budowa kaplic rozpoczęła się w 1629 roku i trwała sześćdziesiąt lat, a kościołów i klasztoru oo. franciszkanów, którzy sprawują opiekę nad Kalwarią, sześć. Celem pielgrzymujących jest uczczenie największych w Polsce Relikwii Krzyża Świętego, które w 1669 r. zostały sprowadzone i ofiarowane przez Kazimierza Działyńskiego. Zabytkowy relikwiarz na co dzień jest przechowywany w sejfie, a wynoszony na odpusty: na Podwyższenie Krzyża we wrześniu i na dawne wspomnienie Znalezienia Krzyża w maju. Można je uczcić również po porannej Drodze Krzyżowej, ale też zawsze wtedy, kiedy ktoś przyjeżdża do Pakości i o to poprosi. Nazywana Kujawską Jerozolimą.


Kalwaria Wejherowska

Oddalona od Pakości o 260 km i nazywana Kaszubską Jerozolimą. Położona na trzech wzgórzach noszących nazwy Góry Oliwnej, Góry Syjon i Góry Kalwarii. Zespół 26 kaplic został ufundowany przez wojewodę malborskiego Jakuba Wejhera i wybudowany w latach 1649-1655. Określana Duchową stolicą Kaszub Kalwaria razem z Sanktuarium Maryjno – Pasyjnym jest celem licznych pielgrzymek. W Sanktuarium znajduje się słynący łaskami Cudowny Obraz Matki Bożej. Oficjalnym tytułem Madonny Wejherowskiej jest wezwanie Uzdrowienie Chorych na duszy i ciele.  Na Kalwarii Wejherowskiej celebruje się aktualnie pięć odpustów: Wniebowstąpienia Pańskiego, Trójcy Przenajświętszej, Uzdrowienia Chorych, Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i Podwyższenia Krzyża Świętego. W czasie pielgrzymek poprzedzających odpusty odbywają się słynne pokłony feretronów.


Kaplica Bożego Grobu w Przeworsku

Niedługo po pojawieniu się w Przeworsku księży z Zakonu Kanoników Regularnych Stróżów Grobu Chrystusowego, zwanych w Polsce bożogrobcami lub miechowitami (od nazwy miasta ich pierwszego konwentu w Michowie), w 1430 roku rozpoczęto budowę Bazyliki p.w. Ducha Świętego. Kaplica Bożego Grobu została dobudowana do bazyliki w 1692 roku. W jej wnętrzu na centralnym miejscu znajduje się symboliczny grób Chrystusa, z 1712 roku. Cały zespół kościelno-klasztorny dotrwał do naszych czasów w prawie niezmienionym stanie. Dzięki troskliwej opiece zabudowania są jednymi z najlepiej zachowanych zabytków architektury gotyckiej w kraju. Papież W roku 1992 Jan Paweł II podniósł przeworską świątynię do godności Bazyliki Mniejszej.


Sanktuarium Jezusa Konającego w Pacanowie

Choć wielu Pacanów kojarzy się tylko z uroczym i sympatycznym Koziołkiem, warto do tego obrazu dodać wielokrotnie niszczoną przez pożary i ostrzały Kaplicę Jezusa Konającego z 1600 roku, w której znajduje się Krzyż z XII wieku. Pierwotnie był to kościół pod wezwaniem Św. Marcina w Pacanowie, a dziś jest znany jako Sanktuarium Jezusa Konającego. Według tradycji cudowny krucyfiks z Pacanowa był jednym z trzech, które płynęły Wisłą. Jeden zatrzymał się w Mogile blisko Krakowa, gdzie dziś stoi sanktuarium. Drugi wyłowiono w Warszawie i otoczono kultem. Trzeci zatrzymał się w Pacanowie i zasłynął łaskami. W 1872 r. założono księgę do spisywania łask uzyskanych dzięki modlitwie w tej świątyni.


Sanktuarium Krwi Chrystusa w Częstochowie

Podobnie jak Pacanów, Częstochowa w świadomości Polaków (i nie tylko) kojarzy się z Jasną Górą – miejscem wielomilionowych pielgrzymek. Stosunkowo niedawno, bo w roku 1989 pojawiło się na jej ziemiach jedno z najmłodszych sanktuariów w naszym kraju – Sanktuarium Krwi Chrystusa. Przy ulicy św. Kaspra del Bufalo 2 znajduje się Dom Misyjny św. Wawrzyńca oraz Kaplica Matki i Królowej Przenajdroższej Krwii. Księża Misjonarze Krwi Chrystusa zbudowali także „Dróżki Przenajdroższej Krwi”, na które składa się siedem kaplic ku czci Siedmiu Przelań Krwi Zbawiciela. Pobożność związana z kultem Krwi Chrystusa wiąże się z legendą o św. Longinie. Ten rzymski żołnierz, który na Golgocie przebił włócznią bok Chrystusa, miał się nawrócić, a po tym fakcie przechować kawałek nasączonej krwią Chrystusa ziemi. Longin zawiózł ją w pobliże Mantui i ukrył w miejscu, w którym w późniejszych wiekach wzniesiono bazylikę (to ciekawostka z internetów, ale mnie odstręcza.)


Sanktuarium Chrystusa Cierniem Koronowanego oraz Krwi Zbawiciela w Paradyżu

Niech nikogo nie śmieszy nazwa Paradyż. Pochodzi ona bowiem od łacińskiego słowa paradisus – raj. Jest małą wsią, w której (kiedy jeszcze nosiła nazwę Jezusowej Woli) w Wielki Piątek 1678 roku Kazimierz Skórkowski modląc się przed obrazem Jezusa Cierniem Ukoronowanego zauważył na płótnie krople krwi. Wieść o tym wydarzeniu szybko rozeszła się po mieszkańcach okolicznych wsi, którzy zaczęli wspólnie gromadzić się na modlitwach i czuwaniach. Przed obrazem Skórkowski wymodlił życie swojej dwuletniej córce (która nie żyła od dwóch godzin). Po tym wydarzeniu postanowił postanowił wybudować kościół. Legenda głosi, że konie wiozące drewno na plac budowy zatrzymały się w dużej odległości od wyznaczonego miejsca i to tam w 1686 roku rozpoczęto prace. Obok kościoła stanął budynek klasztorny, który zamieszkali oo. bernardyni, a miejsce zaczęto nazywać Paradisusem. Przez wiele lat skrzętnie zapisywano wszystkie cuda wymodlone przed obrazem, aż w roku 1763 roku ukazał się dekret arcybiskupa gnieźnieńskiego Władysława Łubieńskiego, który oficjalnie uznał Obraz Chrystusa Cierniem Koronowanego za słynący łaskami.


Sanktuarium Pana Jezusa Ukrzyżowanego w Mogile

Niegdyś podkrakowska wieś, dziś należąca do Krakowa – Mogiła jest znana przez klasztor cystersów i Sanktuarium Krzyża Świętego. U stóp Krzyża modlili się m.in. Kazimierz III Wielki, św. Jadwiga Andegaweńska, Bona Sforza, czy św. Jan Paweł II. Będąc na miejscu można odmówić Litanię do Cudownego Jezusa Mogilskiego przeznaczoną do prywatnego odmawiania. Sanktuarium wielokrotnie padło ofiarą kradzieży darów i wot. Nie przerwało to jednak tej tradycji dziękczynienia. W 1961 do krakowskiego opactwa cystersów sprowadzono potwierdzoną cząstkę Relikwii Krzyża Świętego z rzymskiej Bazyliki Świętego Krzyża w Jerozolimie.

Paulina Malczyk

Paulina Malczyk

Uwielbia jazdę pociągami, czarną mocną kawę, wygodne sukienki, sernik, kolor niebieski i pracę z kalendarzem w ręce. W wolnych chwilach czyta książki kucharskie, śpiewa, dyryguje i robi albumy ze zdjęciami. Z wykształcenia manager kultury, z doświadczenia superniania, wieloletnia autorka kulinarnego bloga Lendryggen.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Paulina Malczyk
Paulina
Malczyk
zobacz artykuly tego autora >