Jutro Niedziela – II Wielkanocna A

Przez osiem dni Tomasz był naszym bliźniakiem w wierze

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Oto realia wiary rodzącego się Kościoła aż po nasze czasy: nie będą widzieli Pana. I w takich realiach został postawiony na osiem dni – jako jedyny z apostołów  – Tomasz.

W dzisiejszej Liturgii Słowa kluczowy jest drugi akapit Ewangelii. Jak każdy z nas, Tomasz nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus i wie, że tamci widzieli Pana, a on nie. Jak wielu z nas, wątpi: Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ… nie uwierzę.

W trzecim akapicie, po ośmiu dniach, Tomasz znów przestaje być naszym bliźniakiem. Wraca do grona apostołów. Ujrzał Zmartwychwstałego. Szczęściarz? Nie do końca. Szczęśliwi, którzy nie widzieli, a uwierzyli, przecież.

Kościół to wspólnota ludzi oczekujących ósmego dnia: ujrzenia Pana.

 

NALEŻY WIEDZIEĆ


DRUGA NIEDZIELA WIELKANOCNA • rok A • Święto Miłosierdzia Bożego • Kończy obchody Oktawy Wielkiej Nocy • KOLEKTA: Modlimy się o łaskę, abyśmy pojęli, jak wielki jest chrzest, przez który zostaliśmy oczyszczeni, jak potężny jest Duch, przez którego zostaliśmy odrodzeni, i jak cenna jest Krew, przez którą zostaliśmy odkupieni • KOLOR: biały • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 2,42-47Psalm 118,1.4.13-14.22.24Pierwszy List św. Piotra 1,3-9Ewangelia wg św. Jana 20,19-31

 

CHMURA SŁÓW


Choć to Niedziela Miłosierdzia, tylko raz w Liturgii Słowa pada słowo MIŁOSIERDZIE, i to niejako przy okazji. Najczęściej pojawia się imię JEZUS (10), PAN (10). Zmartwychwstanie to objawienie tego, kim jest Jezus – to już nie tylko Nauczyciel i Rabin, ale Zbawiciel, Pan żyjących i umarłych. Często pada słowo UCZNIOWIE (5) – w różnych formach gramatycznych oraz imię TOMASZ (4). To oni uczą się prawdy o Zmartwychwstałym i są jego świadkami. Objawia im ją sam Jezus, stąd częste użycie formy czasownika RZEKŁ (5).

Jutro Niedziela - II Wielkanocna A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 2,42-47) Bracia trwali w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów. Ci wszyscy, co uwierzyli, przebywali razem i wszystko mieli wspólne. Sprzedawali majątki i dobra i rozdzielali je każdemu według potrzeby. Codziennie trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali posiłek z radością i prostotą serca. Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Tak rodził się Kościół Dz 2,42-47

Codziennie się modlili, wspólnie wielbili Boga. Dzielili się tym co mieli z innymi, według potrzeby. Takie świadectwo przyciągało nowych do Kościoła

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok 33., po zesłaniu Ducha Świętego • BOHATEROWIE: nowo nawróceni


PIERWSZE CHWILE KOŚCIOŁA • W stosunku do zeszłej niedzieli, w lekturze Dziejów Apostolskich cofamy się o 5 rozdziałów. Przypomnijmy, że w czasie całego Okresu Wielkanocnego pierwsze czytanie pochodzi z Dziejów Apostolskich. Zesłanie Ducha Świętego, choć opisane właściwie na początku Dziejów Apostolskich, jest ich wydarzeniem kulminacyjnym – kolejne rozdziały to opis rodzącego się Kościoła • Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra, potem Dzieje Apostolskie skupiają się już na działalności Pawła.

TRZY STRESZCZENIA • W początkowych rozdziałach, pośród innych wydarzeń, napotykamy trzy streszczenia, w których Łukasz opisuje – za każdym razem w podobny sposób – życie pierwotnej wspólnoty chrześcijańskiej. Ciekawostką jest to, że w II niedzielę wielkanocną – w ramach pierwszego czytania – zawsze słyszymy jeden z tych tekstów: >Dz 2,42-47 – ten fragment czytany jest w roku A >Dz 4,32-35 w roku B oraz >Dz 5,12-16 w roku C • Wszystkie trzy podkreślają niezwykłą »wspólnotę Apostołów i tych, którzy uwierzyli, oraz ich »świadectwo, które promieniowało na innych

JEDNOMYŚLNIE • Usłyszymy zatem pierwsze z tych streszczeń, finał drugiego rozdziału – rozdziału, który rozpoczyna się od opisu Zesłania Ducha Świętego i pierwszych wystąpień apostołów • Jak żyli? Jaki był ten najmłodszy Kościół? Jednomyślność, wspólnota mienia, hojność wobec potrzebujących, trwanie w nauce apostołów, a przede wszystkim – wspólnota modlitwy, z podkreśleniem łamania chleba, czyli Eucharystii.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Pierwsi chrześcijanie trzymają się mocno nauki apostołów i żyją w braterskiej wspólnocie. Polega ona na wspólnym łamaniu chleba, czyli Eucharystii, oraz na modlitwie To daje im moc czynienia cudów i znaków, podobnie jak ich Pan, oraz zjednuje serca innych.

Uczniowie wszystko mają wspólne i dzielą się majątkiem z potrzebującymi.

Naśladują styl życia Jezusa i trwają na modlitwie w świątyni.

Na tym etapie uczniowie Zmartwychwstałego nie oddzielili się jeszcze radykalnie od Żydów, choć świątynia służy im tylko jako miejsce modlitwy ALE nie uczestniczą już w składaniu ofiar, ponieważ celebrują w domowych kościołach Ofiarę Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego  Eucharystia wyróżnia pierwszą wspólnotę, daje jej siłę do życia jak Jezus i okazywania miłości wszystkim

A oto owoce tego wydarzenia: wspólnota powiększyła się o trzy tysiące osób, które (jak czytamy w wersecie poprzedzającym) przyjęli naukę i zostali ochrzczeni.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 118,1.4.13-14.22.24) REFREN: Dziękujcie Panu, bo jest miłosierny

Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo Jego łaska trwa na wieki. Niech bojący się Pana głoszą: „Jego łaska na wieki”.

Uderzono mnie i pchnięto, bym upadł, lecz Pan mnie podtrzymał. Pan moją mocą i pieśnią, On stał się moim Zbawcą.

Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym. Oto dzień, który Pan uczynił, radujmy się w nim i weselmy.

[01][02]

PSALM

Odrzucony Kamień Ps 118,1.4.13-14.22. 24

Psalm 118 wyśpiewywano podczas izraelskiego Święta Paschy. Ale pełną aktualność zyskał podczas Paschy Chrystusa

PSALM 118 • AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: po 586 r. przed Chr.


HALLELE • Wśród psalmów istnieją Hallele: trzynaście psalmów – modlitw przewidzianych na określone święta lub sytuacje. Najbardziej znane są • Hallele egipskie lub paschalne (tzw. “mały Hallel”, psalmy 113-118) wyśpiewywane podczas Święta Paschy • Wielki Hallel to z kolei Psalm 136, odmawiany również raz w roku podczas Paschy, zaraz po małym Hallelu • Poza nimi istnieje trzecia grupa Hallelów: Psalmy 145-150.

PSALM O ZMARTWYCHWSTANIU • Usłyszymy fragmenty psalmu 118 – ten sam zresztą, który słyszeliśmy już w zeszłym tygodniu. To jeden z najważniejszych psalmów allelujatycznych, ze względu na swoją treść dominujący w Okresie Wielkanocnym • Przypomnijmy, należy do gatunku dziękczynienia indywidualnego. To modlitwa człowieka, który patrząc na swoje życie, przeżyte próby i cierpienia, wzywa zgromadzenie Izraela i wszystkich wierzących do oddania chwały Panu. Regularna rytmiczna struktura sugeruje, że psalm 118 mógł być recytowany w świątyni jerozolimskiej na przemian: głos prowadzącego – odpowiedź chóru.

ODRZUCONY KAMIEŃ • Pierwsza i ostatnia zwrotka zawierają wersety wyśpiewywane już tydzień temu. Z pewnością pamiętamy, że trzecia strofa stanowi dobitne proroctwo spełnione w Jezusie: Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym • Podobna do niej jest druga strofa, która zyskuje nowe znaczenie w świetle Nowego Testamentu.

 

NAJWAŻNIEJSZE SŁOWA


Słowa, które zyskały aktualność w Nowym Testamencie: Uderzono mnie i pchnięto, lecz Pan mnie podtrzymał
I jeszcze jeden przykład: Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym
Dziękczynienie psalmisty: Pan moją mocą i pieśnią

 

CZY WIESZ, ŻE…


Werset z psalmu 118 Kamień odrzucony przez budujących… Jezus zacytował w przypowieści o rolnikach-zabójcach (>>Mt 21,33) • Mowa w niej o właścicielu winnicy, który oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Po odbiór należnego mu plonu wysłał dwukrotnie sługi – rolnicy jednak zabili ich. Za trzecim razem wysłał swojego syna, również został zabity • W tym kontekście Jezus przywołał słowa psalmu 118: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła? • Stało się przy tym jasne, że przypowieść jest jednoznaczną alegorią: właścicielem winnicy jest Bóg, jego synem – Jezus, a rolnikami – Izraelici.

 

LINKI


Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym (Ps 118, 22)
Iz 28,16: “Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany, węgielny, cenny, położony jako fundament”
Mt 21,42: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła?
Dz 4,11: “On jest <<kamieniem odrzuconym przez was, budujących, tym, który stał się głowicą węgła”

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Pierwszego listu świętego Piotra Apostoła

(1 P 1,3-9) Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei: do dziedzictwa niezniszczalnego i niepokalanego, i niewiędnącego, które jest zachowane dla was w niebie. Wy bowiem jesteście przez wiarę strzeżeni mocą Bożą dla zbawienia, gotowego objawić się w czasie ostatecznym. Dlatego radujcie się, choć teraz musicie doznać trochę smutku z powodu różnorodnych doświadczeń. Przez to wartość waszej wiary okaże się o wiele cenniejsza od zniszczalnego złota, które przecież próbuje się w ogniu, na sławę, chwałę i cześć przy objawieniu Jezusa Chrystusa. Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go; wy w Niego teraz, choć nie widzicie, przecież wierzycie, a ucieszycie się radością niewymowną i pełną chwały wtedy, gdy osiągniecie cel waszej wiary - zbawienie dusz.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Wierzą, choć nie wiedzieli 1 P 1,3-9

KSIĘGA: Pierwszy list św. Piotra • NADAWCA: św. Piotr • SKĄD: Rzym DATA: przed 64 • ADRESACI: diaspora w Azji Mniejszej


DWA LISTY PIERWSZEGO • Przez pięć kolejnych niedziel będziemy słuchali fragmentów z listu pierwszego z apostołów – św. Piotra, a dokładniej: jego pierwszego z dwóch listów napisanych przez św. Piotra. Z pomocą, rzecz jasna, któregoś z sekretarzy. Język grecki w tym liście jest na tyle poprawny, że naukowcy wątpią, by został napisany ręką rybaka z Galilei. To krótki, składający się z 5 rozdziałów tekst, pełen zachęt i apeli • List napisany został do nawróconych właśnie chrześcijan zamieszkujących Azję Mniejszą. Miał na celu podtrzymanie ich wiary w obliczu wielu prób, których doświadczali.

HYMN POCHWALNY • Usłyszymy fragment początkowy – umieszczony tuż po pozdrowieniach hymn pochwalny na cześć Boga. Piotr uwielbia w nim miłosierdzie Boga, które sprawiło, że adresaci listu, nawróceni poganie, zostali obdarzeni wiecznym, niezniszczalnym i niewiędnącym dziedzictwem nieba. Moc Boża działająca dzięki ich wierze strzeże ich i przygotowuje na objawienie się Boga w czasie ostatecznym. Pierwsi chrześcijanie wierzyli, że przyjście Pana jest bliskie. Zapowiadały je prześladowania i przeciwności, które Piotr wspomina. Mają one  oczyścić wiarę uczniów jak złoto, które przecież próbuje się w ogniu.

WIARA I MIŁOSIERDZIE • Druga niedziela wielkanocna to z jednej strony Niedziela Miłosierdzia, z drugiej – Ewangelia o Tomaszu i słowa Jezusa: Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli. Zwróćmy uwagę, że o obu tych sprawach wspomina Piotr w krótkim fragmencie, który usłyszymy: o »miłosierdziu Boga i o »wierze tych, którzy – choć nie widzieli Jezusa – kochają go i idą za Nim.

 

NAJWAŻNIEJSZE SŁOWA


Na niedzielę Miłosierdzia: On w swoim wielkim miłosierdziu przez powstanie z martwych Jezusa Chrystusa na nowo zrodził nas do żywej nadziei

Św. Piotr o wierzących, którzy nie widzieli: Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go
Św. Piotr raz jeszcze: Wy w Niego teraz, choć nie widzicie, przecież wierzycie

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Jana

(J 20,19-31) Było to wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia. Tam gdzie przebywali uczniowie, drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, Jezus wszedł, stanął pośrodku i rzekł do nich: Pokój wam! A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam. Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane. Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: Widzieliśmy Pana! Ale on rzekł do nich: Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę. A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz /domu/ i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: Pokój wam! Następnie rzekł do Tomasza: Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż /ją/ do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym. Tomasz Mu odpowiedział: Pan mój i Bóg mój! Powiedział mu Jezus: Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli. I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej książce, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc mieli życie w imię Jego.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Bliźniak w (nie)wierze • J 20,19-31

“Didymos” znaczy “bliźniak”, “Tomasz” zresztą też. Przez osiem dni Tomasz przeżywał to, co my przez całe życie: nie widział Pana

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r., Dzień Zmartwychwstania i tydzień po nim • BOHATEROWIE: Jezus, Tomasz, inni uczniowie • Wersje: Łk 24,36-43 (dla pierwszej części)


Z KSIĘGI KRZYŻA • Podobnie jak w Niedzielę Zmartwychwstania słuchamy zawsze relacji św. Jana o pustym grobie, tak w drugą niedzielę wielkanocną zawsze słuchamy ewangelii o niewiernym Tomaszu. Fragment pochodzi z tzw. Księgi Krzyża (rozdziały 13-20), drugiej części ewangelii Jana.

ZMARTWYCHWSTAŁY UKAZUJE SIĘ • W Ewangelii wg św. Jana po zmartwychwstaniu Jezus ukazuje się tylko trzy razy –  pierwszą, która ujrzy Pana, jest »Maria Magdalena. Następnie Jezus ukazuje się  »dziesięciu (nie ma wśród nich już Judasza) zamkniętym w Wieczerniku z obawy przed Żydami i obdarza ich swoim Duchem. Wreszcie, nad Jeziorem Genezaret Zmartwychwstały spotyka »Piotra, Natanaela oraz synów Zebedeusza wraz z innymi uczniami.

DWIE NIEDZIELE • Usłyszymy dziś opis tego drugiego spotkania, a właściwie dwóch spotkań, do których doszło na przestrzeni ośmiu dni: • Pierwsze, z dziesięcioma (nieobecny był Tomasz), miało miejsce w samym dniu Zmartwychwstania, wieczorem • Drugie, już z Tomaszem, po ośmiu dniach. Liturgia wspomina zatem to wydarzenie praktycznie w jego rocznicę.

 

NAJWAŻNIEJSZE SŁOWA


Najbardziej kojące słowa Jezusa: Pokój wam!

Jezus o nagrodzie dla wierzących: Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.

1/6
"Niedowierzanie Tomasza" Peter Paul Rubens, Królewskie Muzeum Sztuk Pięknych w Antwerpii
2/6
3/6
"Niewierny Tomasz" François Joseph Navez, 1823 r, Muzeum Sztuk Pięknych, Houston
4/6
"Jezus i niewierny Tomasz" Beniamin West, Leeds Museums and Galleries U.K.
5/6
"Święty Tomasz" Martin de Vos, 1574, Królewskie Muzeum Sztuk Pięknych w Antwerpii
6/6
"Niewierny Tomasz" Jacek Malczewski, kolekcja prywatna
poprzednie
następne

 

CZY WIESZ, ŻE…


W słowach Jezusa: Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane znajdują się teologiczne podstawy sakramentu pokuty i pojednania. To m.in. ten cytat stoi u podstaw rozgrzeszenia, udzielanego przez kapłana.

 

TRANSLATOR


Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus (J 20,24) • “Didymos” to nie przezwisko: słowo to po grecku znaczy “bliźniak”. Co więcej, samo słowo Tomasz (toma) to “bliźniak” po… aramejsku. Innymi słowy, mamy tu do czynienia raczej z przełumaczeniem aramejskiego “Tomasz” na grecki Tomasz zaś, jeden z dwunastu, zwany Bliźniak

“…i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym” (J 20, 27) • I nie stawaj się bez wiary, ale wierzący

“Uwierzyłeś, bo Mnie ujrzałeś; błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” (J 20, 29) • Bo mnie ujrzałeś, uwierzyłeś? Szczęśliwi ci, którzy nie zobaczyli, a uwierzyli

 

WERSJE


• Tylko Jan pisze o św. Tomaszu: o jego nieobecności podczas ukazania się apostołom, jak i o drugim spotkaniu.

• Tylko Jan cytuje słowa Jezusa: Weźmijcie Ducha Świętego” To tzw. “Małe zesłanie Ducha Świętego”, analogiczne do opisanego przez Łukasza w Dziejach Apostolskich.

• Tylko u Jana znajdujemy słowa Jezusa: “Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie są im zatrzymane”

• Jezus pokazuje ręce i bok również u Łukasza Tymczasem Jan wspomina krótko: A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok, Łukasz rozbudowuje: “Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie Mnie i przekonajcie się: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam”. Przy tych słowach pokazał im swoje rece i nogi. (Łk 24,39-40)

 

JESZCZE O EWANGELII


Trzy wątpliwości Tomasza

Mimo tego, że Tomasz oddał życie za Pana i stał się według tradycji ewangelizatorem Indii, wciąż jeszcze nazywamy go niewiernym. To ze względu na zasadnicze wątpliwości, które pozwolił sobie wyrazić:

• Po pierwsze zwątpił w to, że historia Jezusa po Jego ukrzyżowaniu będzie miała jeszcze jakąkolwiek kontynuację. W tym nie różnił się od innych apostołów.

• Po drugie zwątpił w sens wspólnego spędzania czasu (w języku biblijnym trwania) z innymi uczniami Jezusa. Musieli sprawiać fatalne wrażenie: wylęknieni i zamknięci z obawy przed Żydami w czterech ścianach Wieczernika. Po co wzajemnie karmić się swoim lękiem? Po co Tomaszowi taka wspólnota? – tu także łatwo go zrozumieć.

• Po trzecie, kiedy apostołowie ujrzeli Pana i podzielili się tym z Tomaszem, ten wyraził ostateczną wątpliwość co do ich zdrowych zmysłów i wiarygodnego świadectwa. Czy naprawdę oglądali na własne oczy Jezusa? A może to efekt zbiorowej halucynacji zapłakanych ludzi zamkniętych razem, którzy marzyli o tym, żeby ich los się odwrócił? Jeśli ja sam nie zobaczę, nie uwierzę – rzuca im na odchodne Tomasz.

Epilog

Na szczęście historia Tomasza na tym się nie kończy. Kolejnej “niedzieli” przybywa do Wieczernika i spotyka tam Miłosiernego, który z miłością i w Prawdzie (Tomasz słyszy, że jest niewierny, apistos) przyjmuje go do grona uczniów. Towarzyszą Mu apostołowie, wspólnota miłosiernych, która ani przez chwilę nie osądziła i nie odrzuciła brata.

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Zmartwychwstania Pańskiego

W jednym wydarzeniu mieści się triumf Jezusa i rewolucja, która odmieniła ludzkość

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Nikt nie widział zmartwychwstania. Nie opisuje tego momentu żadna z Ewangelii. To niezwykle istotny szczegół: Ewangelia nie jest rekonstrukcją wydarzeń, próbą opisu rzeczy, których nikt nie wiedział, ale zbiorem świadectw ludzkich. Wydarzenie zmartwychwstania nie zostało oddane wyobraźni autorów, którzy ostatecznie mogliby wymyślić wizję Zmartwychwstającego Jezusa. Zmartwychwstanie oparte jest na świadectwach.

To dlatego w dzisiejszym słowie dominują świadectwa. Św. Jan na widok tego, co zobaczył w środku pustego już grobu, uświadomiwszy sobie zapowiedzi Starego Testamentu i samego Jezusa, zrozumiał, co tu się stało. Piotr w domu Korneliusza mówi: Bóg pozwolił Mu ukazać się … nam… jedliśmy z Nim i piliśmy po Jego zmartwychwstaniu.

Ale przeogromnym świadectwem Zmartwychwstania jest też obecny rok i istniejący w nas, wierzących, Kościół. Wciąż żywa wspólnota, która nie miałby sensu istnieć, gdyby nie zmartwychwstanie Jezusa. Kościół jest niczym innym jak żywą realizacją orędzia Zmartwychwstania i apelu Pawła: Dążcie do tego, co w górze.

Zmartwychwstanie. Nieopisane wydarzenie, w którym mieści się triumf Jezusa i rewolucja, która odmieniła ludzkość.

 

PUNKT WYJŚCIA


NIEDZIELA ZMARTWYCHWSTANIA • Rozpoczyna się Okres Wielkanocny • Szaty liturgiczne białe • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy pojęli naukę płynącą z męki Chrystusa i zasłużyli na udział w Jego zmartwychwstaniu • Okres Wielkanocny charakteryzuje się tym, iż pierwsze czytanie nie pochodzi, jak zwykle, ze Starego Testamentu, lecz z Dziejów Apostolskich • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 10,34a.37-43; Psalm 118; List do Kolosan 3,1-4 albo Pierwszy List do Koryntian 5,6b-8; Ewangelia wg św. Jana 20, 1-9

 

• CHMURA SŁOWA •

wordle 3

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 10,34a.37-43)

Gdy Piotr przybył do domu centuriona w Cezarei, przemówił: Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby. Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą. Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła. A my jesteśmy świadkami wszystkiego, co zdziałał w ziemi żydowskiej i w Jerozolimie. Jego to zabili, zawiesiwszy na drzewie. Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się nie całemu ludowi, ale nam, wybranym uprzednio przez Boga na świadków, którzyśmy z Nim jedli i pili po Jego zmartwychwstaniu. On nam rozkazał ogłosić ludowi i dać świadectwo, że Bóg ustanowił Go sędzią żywych i umarłych. Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

ŚwiadectwoDz 10,34a.37-43

Piotr jest “dowodem” na zmartwychwstanie Jezusa. Jadł i pił z Nim, po Jego śmierci. Mówi o tym w domu Korneliusza

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok 80 r. przed Chr.)
KATEGORIA: mowa


LEKTURA NA WIELKANOC W czasie całego Okresu Wielkanocnego w pierwszym czytaniu będziemy słuchać fragmentów Dziejów Apostolskich. Dlaczego? Ponieważ opisują rozwój młodego Kościoła, który rodzi się ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego To druga księga autorstwa św. Łukasza, kontynuacja jego Ewangelii. Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego.

POWOŁANIE KORNELIUSZA • Mowa św. Piotra, którą usłyszymy w pierwszym czytaniu, nastąpiła po bardzo ciekawym zdarzeniu nazwanym Powołaniem setnika Korneliusza (>> Dz 10). Dzięki temu zdarzeniu zrozumiano, że chrześcijanami mogą być również poganie, nie tylko ŻydziKorneliusz był bojącym się Boga, to znaczy poganinem, który jednak uznawał wiarę w Boga żydów i prowadził życie religijne. W tamtych czasach nierzadkie było zjawisko pogan nawracających się na judaizm lub stających się jego sympatykami. Mimo tego, pozostawali oni, jak Korneliusz, poganami. Oznaczało to, że Żydom nie wolno było traktować ich normalnieKorneliusz ujrzał w widzeniu anioła pańskiego, a ten nakazał mu sprowadzić z Jafy Szymona Piotra. Istotnie, Piotr przebywał wówczas w Jafie, trwał na modlitwie, gdy i on miał widzenie: z nieba opadało płótno pełne zwierząt, płazów i ptaków. Zabijaj i jedz! – usłyszał. Gdy się sprzeciwił (Prawo bowiem zakazywało jeść niczego skażonego i nieczystego, a tym były te zwierzęta), głos z nieba orzekł: Nie nazywaj nieczystym tego, co Bóg oczyścił. Chwilę później pojawili się posłańcy Korneliusza. Piotr przybył do domu Korneliusza, rozpoczynając swój pobyt od słów: Bóg mi pokazał, że nie wolno żadnego człowieka uważać za skażonego bądź nieczystego. To wydarzenie wprowadziło chrześcijaństwo na tory nieznane religii żydowskiej: wspólnoty wiary nie określały już więzy krwi, lecz własny wybór.

KERYGMAT PIOTRA  Usłyszymy fragment mowy Piotra w wypowiedziany po spotkaniu z Korneliuszem. Nie cały, lecz ten, w którym Piotr opowiada o Jezusie Chrystusie Mowa ta nazywa się kerygmatem. Rozpoczyna od wzmianki o Jezusie historycznym, namaszczonym Duchem i mocą, działającym cuda i uzdrawiającym. Opowiada o Jego śmierci na Krzyżu, a potem o zmartwychwstaniu Zwróćmy uwagę na zdanie, dla którego tego fragmentu słuchamy w Niedzielę Zmartwychwstania: osobiste świadectwo Piotra, że spotkał Jezusa po Jego śmierci na krzyżu. Oznacza to, że Jezus żyje, zmartwychwstał.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Piotr jako świadek zmartwychwstania: Jedliśmy z Nim i piliśmy po Jego zmartwychwstaniu

Piotr o spotkaniu z Jezusem: Bóg pozwolił Mu ukazać się… nam, wybranym uprzednio przez Boga na świadków

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Kerygmat, wygłoszony w domu Korneliusza, dzieli się wyraźnie na dwie części • Pierwsza to świadectwo o ziemskim życiu Jezusa, Bożego męża namaszczonego Duchem i mocą, uzdrowiciela, zbawcy słabych i zniewolonych. To obraz, który przemawia do Korneliusza. Jako żołnierz i Rzymianin czuje szacunek i podziw dla władzy Jezusa, której z pokorą się podporządkuje. Równocześnie jako wrażliwy i poszukujący człowiek widzi w Jezusie przyjaciela i dobroczyńcę ludzkości, docenia jego ogromne serce wobec drugiego (euergetes  – ‘dobrze czyniący’ to przydomek helleńskich władców).

Piotr krótko i enigmatycznie opisuje śmierć na krzyżu. Nie pozostawia wątpliwości  –  Jezus został zamordowany przez powieszenie na krzyżu. Piotr nie wskazuje na oprawców. Zamordowali – obejmuje zarówno Żydów, jak i pogan, w tym Rzymian. Krzyż był zgorszeniem dla pogan i Żydów. W kerygmacie Piotra widać szacunek dla tej tajemnicy, którą pierwsi chrześcijanie czytają i rozumieją tylko w świetle Zmartwychwstania.

Tu narracja na temat Jezusa ziemskiego, męża Bożego i wielkiego cudotwórcy urywa się, ustępując miejsca historii Zmartwychwstałego Pana. Bóg wskrzesił Go trzeciego dnia i pozwolił Mu ukazać się wielu świadkom, pośród których jest także Piotr. Zmartwychwstanie odsłania, kim naprawdę jest ten, który przemierzał Galileę i Judeę, czyniąc dobrze i uzdrawiając. To prawdziwy Bóg, Pan życia i śmierci, sędzia żyjących i zmarłych. Tylko w Jego imieniu, według zapowiedzi proroków, można znaleźć odpuszczenie grzechów. Dzięki Zmartwychwstaniu Syna życie wieczne rozlewa się poza granice narodu wybranego, jest w zasięgu ręki wszystkich. W Synu wszyscy staliśmy się ukochanymi synami.

 

CZY WIESZ,  ŻE…


Korneliusz, rzymski żołnierz, należy do tzw. bojących się Boga. To człowiek, który odnalazł prawdę w religii żydowskiej i przylgnął do Boga Izraela. W tamtych czasach nierzadkie było zjawisko pogan nawracających się na judaizm lub stających się jego sympatykami. Wynikało to z faktu, że religie grecko-rzymskie przeżywały w tym czasie kryzys wynikający z kostyczności i formalizmu rytualnego. Judaizm, a później chrześcijaństwo, miały do zaoferowania to, czego brakowało w pogańskich kultach: żywą relację z Bogiem oraz spójne zasady moralne, którymi kieruje się wierzący.

Korneliusz, wpływowy setnik kohorty italskiej, to także dar dla wspólnoty chrześcijańskiej. W czasach, do których odnoszą się Dzieje Apostolskie, w Palestynie panuje głód. Sugerowałaby to także wzmianka o Piotrze, który podczas modlitwy odczuwa głód (Dz 10,10). Przetrwanie w trudnych czasach braku chleba nierzadko zależało od bogatych i wpływowych osób, które pomagały głodującym. Bóg, prowadząc Piotra do domu Korneliusza, zapewnia równocześnie młodej wspólnocie chrześcijańskiej wsparcie i pomoc w czasie głodu.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 118,1-2.16-17.22-23)

REFREN: W tym dniu wspaniałym wszyscy się weselmy

lub: Alleluja, alleluja, alleluja

Dziękujcie Panu, bo jest dobry, bo Jego łaska trwa na wieki. Niech dom Izraela głosi: Jego łaska na wieki.

Prawica Pana wzniesiona wysoko, prawica Pańska moc okazała. Nie umrę, ale żył będę i głosił dzieła Pana.

Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym. Stało się to przez Pana i cudem jest w naszych oczach.

[01][02]

PSALM

Odrzucony kamień • Ps 118, 1-2.16-17.22-23

Psalm co prawda powstał kilkaset lat przed zmartwychwstaniem, ale… o tym mówi

PSALM 118AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 586 r. przed Chr.


HALLELE • Wśród psalmów istnieją Hallele: trzynaście psalmów – modlitw przewidzianych na określone święta lub sytuacje. Najbardziej znane są • Hallele egipskie lub paschalne (tzw. “mały Hallel”, psalmy 113-118) wyśpiewywane podczas Święta Paschy • Wielki Hallel to z kolei Psalm 136, odmawiany również raz w roku podczas Paschy, zaraz po małym Hallelu • Poza nimi istnieje trzecia grupa Hallelów: Psalmy 145-150.

PSALM O ZMARTWYCHWSTANIU • Usłyszymy fragmenty psalmu 118. To jeden z najważniejszych psalmów allelujatycznych, ze względu na swoją treść dominujący w Okresie Wielkanocnym • Przypomnijmy, należy do gatunku dziękczynienia indywidualnego. To modlitwa człowieka, który patrząc na swoje życie, przeżyte próby i cierpienia, wzywa zgromadzenie Izraela i wszystkich wierzących do oddania chwały Panu. Regularna rytmiczna struktura sugeruje, że psalm 118 mógł być recytowany w świątyni jerozolimskiej na przemian: głos prowadzącego – odpowiedź chóru.

ODRZUCONY KAMIEŃ • Zwróćmy uwagę na piękną metaforę, ukrytą w ostatniej zwrotce psalmu. Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym – to nie tylko wyrażenie pewności, że Bóg, co wielokrotnie powtarza Biblia, wywyższa odrzuconych. To także proroctwo, które wypełniły śmierć i zmartwychwstanie Jezusa: odrzuconego Kamienia, który stał się Kamieniem węgielnym • Podobna do niej jest druga strofa, która zyskuje nowe znaczenie w świetle Nowego Testamentu.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Słowa, które zyskały aktualność w Nowym Testamencie: Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym

Słowa, które staną się prawdą po zmartwychwstaniu: Nie umrę, ale żyć będę

 

CZY WIESZ, ŻE…


Werset z psalmu 118 Kamień odrzucony przez budujących… Jezus zacytował w przypowieści o rolnikach-zabójcach (>>Mt 21,33) • Mowa w niej o właścicielu winnicy, który oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Po odbiór należnego mu plonu wysłał dwukrotnie sługi – rolnicy jednak zabili ich. Za trzecim razem wysłał swojego syna, również został zabity • W tym kontekście Jezus przywołał słowa psalmu 118: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła? • Stało się przy tym jasne, że przypowieść jest jednoznaczną alegorią: właścicielem winnicy jest Bóg, jego synem – Jezus, a rolnikami – Izraelici.

 

LINKI


Kamień odrzucony przez budujących stał się kamieniem węgielnym (Ps 118, 22)
Iz 28,16: “Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień dobrany, węgielny, cenny, położony jako fundament”
Mt 21,42: Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła?
Dz 4,11: “On jest <<kamieniem odrzuconym przez was, budujących, tym, który stał się głowicą węgła”

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie I Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 5,6b-8)

Czyż nie wiecie, że odrobina kwasu całe ciasto zakwasza? Wyrzućcie więc stary kwas, abyście się stali nowym ciastem, jako że przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha. Tak przeto odprawiajmy święto nasze, nie przy użyciu starego kwasu, kwasu złości i przewrotności, lecz - przaśnego chleba czystości i prawdy.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Paschalne wezwania1 Kor 5, 6b-8

Jeśli Chrystus zmartwychwstał, nic nie może być takie samo, jak dotąd. Wierzący w Niego muszą odmienić swoje życie

PIERWSZY LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie

lub

LIST DO KOLOSAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Rzym • DATA: ok. 59-61 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Kolosach


DWA CZYTANIA DO WYBORU • W ramach drugiego czytania możemy usłyszeć dwa fragmenty, o wyborze których zdecyduje przewodniczący Mszy kapłan. Autorami obu będzie św. Paweł. Pierwszy może pochodzić z Pierwszego Listu do Koryntian, drugi – z Listu do Kolosan.

PAWEŁ POUCZA • W obu częściach listów, skąd pochodzą możliwe czytania, Paweł poucza swych adresatów, apelując o konkretny owoc przyjętej wiaryPisząc do Koryntian, w 5 rozdziale piętnuje grzechy wspólnoty, którzy nie do końca wyzbyli się ducha świata, i zachęca do odnowyPodobnie z Listem do Kolosan – fragment będzie pochodził z drugiej części listu, w której dominują napomnienia. Uznanie Chrystusa jako Pana i Boga (pierwsza część) pociąga za sobą konkret – konieczność przyjęcia głoszonej przez Niego nauki.

BO CHRYSTUS ZMARTWYCHWSTAŁ • Usłyszymy fragmenty pouczeń Pawła, w których odnosi się do zmartwychwstania JezusaW przypadku listu do Koryntian, Paweł korzysta z obrazu wyrobu chleba, a następnie z obrazów i symboliki żydowskiej Paschy. Porównuje chrześcijan do chleba. Wzywa chrześcijan, aby wyrzucili stary kwas, który symbolizuje grzech i zepsucie, a stawali się podobni do czystego JezusaW przypadku Listu do Kolosan, Paweł stawia chrześcijan w analogii do śmierci i zmartwychwstania Jezusa: mówi zarówno: umarliście bowiem i wasze życie ukryte jest w Bogu jak i pyta o konkret wiary: jeśliście zmartwychwstali z Chrystusem…. Czytanie, które wzywa do szukania tego co w górze i odcięcia się od świata.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Zmartwychwstanie czegoś od nas wymaga: Jeśliście razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze

Zmartwychwstanie to konkret: Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi

Św. Paweł: Przaśni jesteście. Chrystus bowiem został złożony w ofierze jako nasza Pascha

Św. Paweł o dobrym świętowaniu: Odprawiajmy nasze święto na przaśnym chlebie czystości i prawdy

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł, wzywając chrześcijan w Koryncie do nowego życia w Panu, nawiązuje do podwójnej warstwy znaczeniowej Paschy Izraela, która w Księdze Wyjścia łączy się ze Świętem Przaśników (Wj 12):

Pierwszy ryt Paschy to złożenie w ofierze baranka i pomazanie jego krwią drzwi domów. Miało to uchronić Izraela przed Aniołem Niszczycielem, który tej nocy przechodził nad Egiptem, zabijając pierworodnych. Krew sprawiła, że anioł omijał, przeskakiwał (to oznacza hebr. słowo pesah) domy Izraelitów, a uderzał Egipcjan. Krew Jezusa, nowego Baranka paschalnego, ofiarowanego za Koryntian, ocaliła ich od śmierci wiecznej i potępienia.

Drugi ryt święta Paschy wiązał się ze spożywaniem przaśnych chlebów wyrabianych bez sfermentowanego zaczynu. Izrael włączył święto rolnicze Przaśników w celebrację Paschy, dziękując Bogu za pierwsze plony ziemi obiecanej. W trakcie trwających tydzień obchodów święta Paschy i połączonego z nim święta Przaśników Izraelici mieli obowiązek usunąć wszelki kwas, a jeść tylko przaśne chleby. Kwas kojarzył się także negatywnie z zepsuciem i starym życiem. Dla Pawła chrześcijanin żyjący nowym życiem Zmartwychwstałego powinien pozbyć się starego kwasu grzechu. Staliśmy się czyści i nowi w Chrystusie, który został ofiarowany jako nasza Pascha.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 20,1-9)

Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono. Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, /które mówi/, że On ma powstać z martwych.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Pusty gróbJ 20,1-9

Świadectwo Jana. Co go przekonało, że pusty grób oznacza zmartwychwstanie Jezusa, a nie kradzież Jego ciała?

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Maria Magdalena, Piotr, Jan • WERSJE: Mt 28,18, Mk, 16-18, Łk 24,1-11


JAN O ZMARTWYCHWSTANIU • O ile podczas Wigilii Paschalnej słuchamy co roku opowiadania o pustym grobie wg Łukasza, w samą Niedzielę Zmartwychwstania liturgii zawsze towarzyszy Ewangelia wg św. JanaPrzypomnijmy, że ewangelia ta zdecydowanie różni się od pozostałych. Dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

ZMARTWYCHWSTAŁY UKAZUJE SIĘ Opisy wydarzeń świadczące o zmartwychwstaniu Jezusa znajdują się w ewangelii św. Jana w rozdziale 20 i 21: Najpierw ewangelista opisuje Marię Magdalenę oraz Piotra i Jana zastających pusty grób (to dzisiejsza Ewangelia) następnie ukazanie się Jezusa Marii Magdalenie,  ukazanie się uczniom w wieczerniku, i  drugie, w obecności już św. Tomasza oraz spotkanie uczniów ze Zmartwychwstałym nad jeziorem Genezaret

PROROCTWA I CHUSTY • Nie ma ani jednego tekstu Ewangelii opisującego zmartwychwstanie. O tym, jak poznajemy prawdę, co się stało, doskonale pokazuje przykład dzisiejszej Ewangelii. Maria Magdalena zastaje pusty grób i przestraszona zawiadamia o tym Szymona i JanaSłuchając Ewangelii warto zwrócić uwagę na dwa fakty: • drugi uczeń – to prawdopodobnie sam Jan, autor Ewangelii o ile w pozostałych ewangeliach o zmartwychwstaniu Jezusa informuje kobiety anioł, o tyle Jana przekonuje pusty grób, układ chust oraz proroctwa.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Jan, gdy zrozumiał, iż dokonało się zapowiadane przez Jezusa zmartwychwstanie: Ujrzał i uwierzył

 

LINKI


Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, które mówi, że On ma powstać z martwych (J 20,9)

J 5,39: Badacie Pisma, ponieważ sądzicie, że w nich zawarte jest życie wieczne: to one właśnie dają o Mnie świadectwo

J 14,26: A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec Wam pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem

 

JESZCZE O EWANGELII


Ewangelia odczytywana w Niedzielę Zmartwychwstania opowiada o biegu do grobu. Można go zamknąć w kilku scenach:

Scena 1: Maria Magdalena wychodzi skoro świt do grobu. Panuje ciemność, symbolizująca niewiarę i rozpacz, w której pogrążeni są uczniowie po śmierci Pana. Nie jest łatwo wyruszyć w drogę, gdy świat tonie jeszcze w mroku. Tym trudniej, kiedy mrok zapada w sercu, kiedy znika Osoba, która była sensem świata. Przewodnikiem w wędrówce może być wówczas tylko serce; kochające i tęskniące, które nigdy nie przestaje szukać swojej Miłości. Maria wyrusza w drogę prowadzona miłością. W tej drodze Maria widzi odsunięty kamień. Nic nie rozumie (J 20,1).

Scena 2: Dlaczego Maria nic nie zrozumiała z “mowy” grobu? Ponieważ pobiegła tam sama. Maria biegnie, przybywa do Szymona Piotra i do ucznia, którego Jezus miłował. Donosi: Zabrano Pana i nie wiemy, gdzie go położono (J 20,2). To dramatyczne wyznanie, podkreślające zagubienie uczniów Jezusa wobec tajemnicy zmartwychwstania. Nikt się jej nie spodziewał.

Scena 3: Akcja nabiera tempa. Są tu obecni tylko uczniowie. Biegną razem. Drugi uczeń wyprzedza Piotra, przybywa pierwszy. Schyliwszy się, widzi złożone płótna, lecz nie wchodzi do grobu (J 20,3-5). Dlaczego Piotr trzyma się z tyłu? Nie zna on drogi do grobu, zdradził Jezusa, nie był z Nim pod krzyżem. Być może spowalnia go jego serce i wyrzuty sumienia. Jan ma tę przewagę, że zna drogę. Przeszedł ją w najczarniejszym dniu swego życia, kiedy, stojąc do końca pod krzyżem, towarzyszył także ludziom niosącym ciało Jezusa. Piotr nadrabia tę nieobecność: podąża za Janem, ucząc się od niego drogi.

Scena 4: Przybywa Piotr i wchodzi. Widzi płótna i chustę, która spoczywała na twarzy Jezusa, złożoną osobno w innym miejscu. Uwaga ewangelisty wyraźnie zatrzymuje się na wnętrzu grobu. Akcja opowiadania zwalnia (J 20,6-7).

Scena 5: Pociągnięty przykładem Piotra wchodzi także drugi uczeń. Ujrzał i uwierzył. Tempo akcji spada do zera, koncentruje się na wierze i na świadectwie Pism (J 20,8-9).

 

CZY WIESZ, ŻE…


Słowa jednakże nie wszedł do środka są tłumaczone przeważnie jako wyraz uznania pierwszeństwa św. Piotra wśród wszystkich apostołów

 

WERSJE


Relacja św. Jana o pustym grobie znacznie różni się od pozostałych Ewangelistów

• Wszyscy ewangeliści są zgodni co do jednego: o świcie w pierwszy dzień tygodnia po szabacie jako pierwsza przybyła do grobu Maria Magdalena

Ale wyłącznie Jan opisuje przybycie samotnej Marii Magdaleny. U Mateusza przybywa w towarzystwie innej Marii, u Marka razem z Marią i Salome, u Łukasza zaś z Marią i Joanną.

U synoptyków o zmartwychwstaniu powiedział kobietom anioł (u Łukasza – dwóch mężów w bieli)

Tylko Jan opisuje przybycie uczniów do grobu

 

1/5
"Zmartwychwstanie Jezusa", Ołtarz z Isenheim, ok. 1506-15 r., Musée Unterlinden w Colmarze, Francja
2/5
"Zmartwychwstanie", Andrea Mantegna, 1457-1460, Fragment ołtarza w Bazylice San Zeno w Weronie
3/5
"Zmartwychwstanie", Dirk Bouts, m. 1450 a 1460 r., Norton Simon Museum, Pasadena, USA
4/5
"Zmartwychwstanie", El Greco, koniec XVI w., Muzeum w Prado, Hiszpania
5/5
"Zmartwychwstanie", Mikhail Vrubel, 1887 r., akwarela na papierze
poprzednie
następne


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >