video-jav.net

January – męczennik, którego krew przelewa się do dziś

Ścięto mu głowę, ponieważ odmówił składania czci rzymskim bogom za cesarza Dioklecjana. Pobożna niewiasta zebrała do flakonika jego krew, która do dziś w jego wspomnienie liturgiczne się upłynnia. Czy tak będzie i w tym roku?

Anna Druś
Anna
Druś
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Jedni uważają, że to tylko oliwa zmieszana z woskiem i barwnikiem. Inni – że to płyn tiksotropowy, mający właściwości samoistnego zmieniania stanu skupienia. Dla wielu jest to jednak kolejne niewytłumaczalne zjawisko, z jakim często mamy do czynienia w przypadku świętych. I choć Kościół dotychczas nie wydał oficjalnego stanowiska potwierdzającego prawdziwość cudu, nie sprzeciwia się miejscowemu zwyczajowi katedry w Neapolu, aby fakt wystąpienia niezwykłego zjawiska celebrować z nabożeństwem.

Kim był św. January?
January był biskupem starożytnego Benewentu, rówieśnikiem takich świętych jak Kosma i Damian, Zuzanna, Chryzogon czy Małgorzata. Tak jak i oni padł ofiarą prześladowań religijnych chrześcijan za cesarza Dioklecjana – jednych z najkrwawszych w historii Kościoła. Ponieważ tak jak oni nie chciał też zgodzić się na złożenie publicznej ofiary pogańskim bożkom, został skazany na pożarcie przez dzikie zwierzęta. Wskutek wsparcia, jakim obdarzyli go przed urzędnikami wysoko postawieni bracia w wierze, kara została zamieniona na ścięcie. Ci, co się za nim wstawiali także padli jej ofiarą.
Biskupa Januarego i jego towarzyszy ścięto publicznie 19 września 305 r. Według podań jedna z pobożnych niewiast miała zebrać krew tryskającą z odciętej głowy biskupa do flakonika i obok jego kości dostarczyć jedną z ważniejszych relikwii.
Nie znamy dokładnie losów flakonika od czasu zebrania krwi do momentu odnotowania faktu przechowywania go w katedrze w Neapolu od roku 1389. To zatem aż tysiąc lat nieudokumentowanej historii. Można jednak założyć, że skoro wtedy z taką czcią zaczęto pisać o cudzie św. Januarego, mógł on być obserwowany przez lud Neapolu również wcześniej.

Co się dzieje?
Cud św. Januarego, jak określa się niezwykłe zjawisko zachodzące z relikwią jego krwi nawet kilka razy w ciągu całego roku, polega na upłynnieniu skrzepu przechowywanego w szczelnie zamkniętej ampułce. Przez większą część roku relikwia jest “ciałem stałym”, ale w niektóre dni, takie jak liturgiczne wspomnienie św. Januarego, przybiera postać płynną. Raz dzieje się to bardzo szybko, innym razem zajmuje nawet kilka dni. Raz polega na zwykłym upłynnieniu, kiedy indziej zaś towarzyszy temu wręcz bulgotanie – poruszanie się cieczy zawartej w ampułce.
Ponieważ zjawisko występuje dość regularnie, otaczane jest niezwykłą celebracją. Czekaniu na cud towarzyszy modlitwa z udziałem licznych wiernych, gdy zaś do cudu dojdzie – wybucha prawdziwe święto, z towarzyszeniem nawet wojskowych wystrzałów.

Co to znaczy?

Choć obecnie kapłani przed tym przestrzegają, sami neapolitańczycy od zawsze traktowali fakt wydarzenia się cudu św. Januarego jako rodzaj wróżby, zapowiadającej dobre lub złe wydarzenia dla miasta i okolicy. Kilka razy rzeczywiście zdarzyło się, że w roku, w którym cud się nie zdarzył wybuchł pobliski Wezuwiusz (1944), albo II wojna światowa (1939), epidemia cholery (1973) czy trzęsienie ziemi (1980). Mieszkający przez lata w Neapolu polski pisarz Gustaw Herling-Grudziński pisał nawet, że całe to miasto żyje “między cudem i wulkanem”, sugerując, że są lata, iż przed nieszczęściem nawet January nie może miejscowych ustrzec.

Nawróceni w połowie
Cud nie wydarzył się jednak również w 2016 r., ale nic strasznego nie nawiedziło miasta po tym zdarzeniu. Opekujący się kaplicą z relikwiami św. Januarego ks. Vincenzo De Gregorio uspokajał wtedy wiernych: “Nie możemy myśleć o katastrofach. Jesteśmy ludźmi wiary i to co musimy, to stale się modlić”.
Cud zdarzył się natomiast “nieterminowo” w marcu 2015 r., gdy katedrę neapolitańską odwiedził papież Franciszek. Krew świętego upłynniła się wtedy jednak cząstkowo, co Franciszek skomentował żartując: widocznie nawróciliśmy się dopiero w połowie, skoro św. January jest z nas tylko w połowie zadowolony”.

Anna Druś

Anna Druś

dziennikarka i redaktor sekcji news, w Stacji7 od marca 2018. Wcześniej pracowała w "Pulsie Biznesu", "Newsweeku" i Katolickiej Agencji Informacyjnej. Z wykształcenia teolog i dziennikarz

Zobacz inne artykuły tego autora >
Anna Druś
Anna
Druś
zobacz artykuly tego autora >

Młodzi z aureolą

Czy mając dwanaście, piętnaście czy osiemnaście lat można pójść za Jezusem na całość, na śmierć i życie? Nastolatkowie z aureolami przekonują nas, że wiek nie ma znaczenia – liczy się miłość!

Agnieszka Huf
Agnieszka
Huf
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Urodzona się w szacownej, rzymskiej rodzinie śliczna 12-letnia Agnieszka miała wielu kandydatów do małżeństwa. I wybrała – ale jej Oblubieniec nie był dostrzegalny ludzkim okiem. Swoją decyzją wzbudziła furię w jednym z niedoszłych narzeczonych. I nic dziwnego – przegrać z którymś z rywali to w końcu żaden wstyd, ale z niewidzialnym Jezusem? Zawiedziony młodzieniec postanowił się zemścić. Agnieszkę oskarżono o bycie chrześcijanką, co u progu IV wieku było prawie równoznaczne z wyrokiem śmierci. Sędzia namawiał ją, prosił, groził, w końcu rozniecił ogień i przyniósł narzędzia tortur – nic z tego. Agnieszka patrzyła spokojnie i nie zmieniała swojego zdania. Aby ją upokorzyć, odesłano ją do domu publicznego, gdzie – jak głosi legenda – wzbudziła taki szacunek, że żaden z bywalców nie odważył się do niej zbliżyć. A gdy w końcu znalazł się jeden śmiałek, upadł porażony ślepotą. Agnieszka wróciła przed oblicze sędziego, który skazał ją na ścięcie. Św. Ambroży pisał później, że „udała się na miejsce kaźni szczęśliwsza niż inne, które szły na swój ślub”. Swojego Oblubieńca ukochała bardziej, niż życie.

 

Czesiek, Franek, dwóch Edków i Jarogniew, zwany Jaroszem. Poznali się w salezjańskim oratorium w Poznaniu – tam razem bawili się, uczyli i modlili. I stamtąd poszli razem, najpierw na dwuletnią tułaczkę po gestapowskich więzieniach, aż w końcu na śmierć. Najmłodszy miał 19 lat, najstarszy 23. O takich, jak oni, mówi się dziś: Kolumbowie. Zamiast umawiać się na pierwsze randki i martwić się, jak powiedzieć rodzicom o dwójce z polskiego, musieli uczyć się ukrywania przed niemieckimi łapankami i stawiania oporu okupantom, działając w konspiracji. Przez rok służyli w szeregach Narodowej Organizacji Bojowej, ale we wrześniu 1940 roku zostali zadenuncjowani i oskarżeni o zdradę stanu. Więzieni i torturowani, nie stracili młodzieńczej pogody ducha. Franek Kaźmierski w jednym z grypsów do Edka pisał: „Ja się mego humoru jeszcze nie pozbyłem, jeszcze figle płatam”. Ale to, co najważniejsze, działo się w ich sercach. Dojrzewali, zbliżając się coraz bardziej do Tego, który już na wolności pociągnął ich do Siebie. Edek Klinik w liście do siostry pisał: „Dzisiaj, mając już za sobą duży okres szkoły życiowej, patrzę inaczej na świat, gdyż więzienie bardzo zmienia człowieka. Dla niejednych staje się szkodliwym, dla innych zbawiennym. Ja i moi koledzy możemy powiedzieć, że dla nas jest i będzie tym drugim”. Cierpienie ofiarowali za swoich prześladowców, a wyrok skazujący na śmierć przyjęli ze spokojem. Z listów, pisanych na kilka chwil przed śmiercią, przebija pełna zgoda na Bożą wolę i radość z bliskiego spotkania z Panem. Zaopatrzeni sakramentami, zostali zgilotynowani 24 sierpnia 1942 roku.

 

Jaki ojciec, taki syn. Od kiedy Augustyn Yu Chin-gil usłyszał o Chrystusie, robił wszystko, aby Kościół katolicki dotarł do Korei. Dzięki jego staraniom na „Ziemię porannej ciszy” trafili pierwsi misjonarze. Swojego syna, Piotra Yu Tae-ch’ŏl, wychowywał pomimo sprzeciwów swojej żony zgodnie z wartościami, które wyznawał. Piotr był we wszystkim posłuszny matce, ale w sprawach wiary zaufał swojemu ojcu. Tak bardzo, że kiedy w lipcu 1839 roku Augustyn został aresztowany na fali prześladowania koreańskich chrześcijan, 13 – letni Piotr sam oddał się w ręce władz. W więzieniu nikt nie zważał na jego młody wiek – biciem i torturami usiłowano go zmusić do wyrzeczenia się wiary. Chłopiec nie ugiął się i do końca zachował pogodę ducha i odwagę, która zawstydzała dorosłych. Został uduszony w więzieniu 31 października 1839 roku.

 

Wyrwać się do szkoły w dużym mieście – który nastolatek nie marzy o takiej możliwości? Do domu daleko, do rozrywek blisko. Ale 14-letni Staszek Kostka nie interesował się tańcami i spotkaniami towarzyskimi. Ten pochodzący z Rostkowa młody szlachcic miał jeden cel – zostać księdzem. Wiedeńskie kolegium jezuitów wydawało się spełnieniem jego marzeń! Ale rzeczywistość okazała się trudniejsza. Jezuici nie przyjmowali nikogo bez zgody rodziców, a na nią Staszek, przygotowywany do przejęcia rodzinnego majątku, nie mógł liczyć. Głos powołania okazał się jednak silniejszy od woli najbliższych. Aby spełnić swoje pragnienie, Staszek wyruszył najpierw do Augsburga, potem do Dylingi, aby w końcu – po pieszej przeprawie przez Alpy – dotrzeć do Rzymu. Poruszeni jego determinacją jezuici przyjęli go do nowicjatu. Swoją pokorą, dojrzałością i rozmodleniem ujął swoich zakonnych braci. Sielanka nie trwała długo – po dziecięciu miesiącach w nowicjacie ciężko zachorował. Zmarł 15 sierpnia 1568 roku. Wyniesiono go na ołtarze jako pierwszego członka Towarzystwa Jezusowego – wyprzedził nawet samego Ignacego!

 

Agnieszka Huf

Agnieszka Huf

Z urodzenia (i przekonania!) – Ślązaczka. Z zawodu – psycholog. Z pasji – bibliofil, człowiekolub, autostopowiczka. A to wszystko traci na znaczeniu wobec najważniejszego: z woli Ojca – dziecko Boże. Uczestniczka Akademii Dziennikarstwa 2017/18.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Agnieszka Huf
Agnieszka
Huf
zobacz artykuly tego autora >