Jutro Niedziela – VI Wielkiego Postu A – Palmowa

Oto najważniejszy dowód, że Jezus jest prawdziwym Mesjaszem: proroctwa. Opisały wszystko.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


SZÓSTA NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU • rok A • Tradycyjnie nazywana Palmową • KOLOR SZAT: czerwony • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy pojęli naukę płynącą z męki Jezusa • EWANGELIA NA WEJŚCIE: wg św. Mateusza 21, 1–11 • CZYTANIA: W tę niedzielę zawsze słuchamy opisu męki i śmierci Jezusa • Księga Izajasza 50, 4–7 • Psalm 22, 8–9. 17–20. 23–24 • List św. Pawła do Filipian 2, 6–11 • Ewangelia wg św. Mateusza 26, 14–27, 66

 

CHMURA SŁOWA

 

 

STO SŁÓW


Męka i śmierć Jezusa Chrystusa ukazane są w trzech wymiarach. Pierwszy to ten nam najbliższy, historyczny, znany ze stacji Drogi Krzyżowej: poszczególne sceny, przewijające się kadry unaoczniają nam po ludzku wszystko, co doprowadziło do ukrzyżowania Jezusa.

DRUGIE CZYTANIE naświetla nam drugi wymiar: z perspektywy nieba. Jezus, posłuszny swojemu Ojcu, przyszedł na świat po to, aby nas zbawić. A zbawienie miało się dokonać przez Jego śmierć. Historia ukrzyżowania to przedziwna historia grzechu, który staje się błogosławioną winą. Zbrodnia popełniona na niewinnym jest przyczyną naszego zbawienia.

W końcu proroctwa trzeci opis męki Mesjasza. Porozrzucany w różnych zdaniach w całym Starym Testamencie powstał wiele wieków przed wydarzeniem, zapowiadał fakty. Jego fragmenty znajdziemy w pierwszym czytaniu i psalmie. Proroctwa objawiały prawdziwego Mesjasza. Gdy dobrze się wczytać, można wywnioskować nawet, dlaczego i w jaki sposób ma On umrzeć.

Fakty, które wypełniają proroctwo, wypełniają Pisma. To gwarancja, że wszystko jest dobrze, wszystko w rękach Boga.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

(Mt 21, 1–11)

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Gdy się zbliżyli do Jerozolimy i przyszli do Betfage na Górze Oliwnej, wtedy Jezus posłał dwóch uczniów, mówiąc im: «Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz znajdziecie uwiązaną oślicę i przy niej źrebię. Odwiążcie je i przyprowadźcie do Mnie. A gdyby wam ktoś coś mówił, powiecie: Pan ich potrzebuje i zaraz je odeśle». A stało się to, żeby się spełniło słowo Proroka: «Powiedzcie Córze Syjonu: Oto Król twój przychodzi do ciebie łagodny, siedzący na osiołku, źrebięciu oślicy». Uczniowie poszli i uczynili, jak im Jezus polecił. Przyprowadzili oślicę i źrebię i położyli na nie swe płaszcze, a On usiadł na nich. Tłum zaś ogromny słał swe płaszcze na drodze, a inni obcinali gałązki z drzew i słali nimi drogę. A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim, wołały głośno: «Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony Ten, który przychodzi w imię Pańskie! Hosanna na wysokościach!» Gdy wjechał do Jerozolimy, poruszyło się całe miasto, i pytano: «Kto to jest?» A tłumy odpowiadały: «To jest prorok, Jezus z Nazaretu w Galilei».

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA NA WEJŚCIE

Wjazd do Jerozolimy Mt 21, 1–11

Jezus, „niesiony na proroctwach”, wjeżdża do Jerozolimy. Ludzie witają Go entuzjastycznie. Ale czy na pewno witają Jego samego czy może swoje wyobrażenie o Nim?

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70–80 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r., wiosna •BOHATEROWIE:Jezus, uczniowie, mieszkańcy Jerozolimy • WERSJE: Mk 11, 1–11; Łk 19, 28–38; J 12, 12–166


NA PROROCTWACH • Po trzech tygodniach lektury św. Jana wracamy do związanej z rokiem A Ewangelii wg św. Mateusza. Tym razem podczas jednej mszy świętej będą to nawet dwa fragmenty • Jezus u Mateusza jest przedstawiony jako Nowy Mojżesz, Prawodawca. Ewangelia Mateusza jest skierowana przede wszystkim do Żydów i wyróżnia się tym, że zestawia opisywane zdarzenia z proroctwami lub innymi fragmentami Starego Testamentu. Mateusz pokazuje, że całe życie Jezusa to wypełnienie proroctw.

W CIĄGU TYGODNIA • Tylko Niedziela Palmowa ma taki przywilej: dodatkowy fragment Ewangelii, na samym początku mszy świętej. Zatem usłyszymy dwa czytania z Ewangelii św. Mateusza opisujące dwa wydarzenia, które dzieli około tydzień • Kalendarz liturgiczny dobrze oddaje bliskość obu wydarzeń przedstawianych w liturgii słowa: Jezus wjechał do Jerozolimy tydzień przed świętem Paschy, tydzień przed swoją śmiercią.

CI SAMI LUDZIE • Niedziela Palmowa zestawia je jeszcze ściślej: ci sami ludzie, którzy najpierw ochoczo powitają Jezusa i uznają Go za Mesjasza, Króla, po niedługim czasie Go odrzucą. Przesądziła o tym jednak nie tyle zmienność ludzkich nastrojów, ile rozczarowanie: Jezus odrzuca wizję bycia ziemskim Królem żydowskim, a takiego przywódcy oczekiwali mieszkańcy Jerozolimy. Skąd rozczarowanie? Z niesłuchania Słowa, proroctw. Jezus jest Mesjaszem, którego dokładnie charakteryzuje Stary Testament. Nawet szydzenie z Niego, odrzucenie, mękę i śmierć.

 

Szersza analiza Ewangelii dostępna jest w najnowszej, książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

1/7
Wjazd do Jerozolimy, Giotto, Kaplica Scrovegnich, Padwa, Włochy, 1305 r.
2/7
Wjazd do Jerozolimy, Hippolyte Flandrin, Fresk na ścianie kościoła St Germain des Pres, Paryż, 1842
3/7
Wjazd do Jerozolimy, Artysta nieznany, obecnie obraz zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie
4/7
Wjazd do Jerozolimy, Benjamin Robert Haydon, obecnie w zbiorach Seminarium na Górze św. Marii, Sinsinati, 1814-20
5/7
Wjazd do Jerozolimy, grecka ikona, XVII w.
6/7
Fresk w Serbskim Kościele Prawosławnym, Montana, USA
7/7
Wjazd Chrystusa do Jerozolimy, Pietro Lorenzetti, fresk, Bazylika św. Franciszka, Asyż, ok. 1320 r.
poprzednie
następne

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

(Iz 50, 4–7)

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Pan Bóg mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał pomóc strudzonemu krzepiącym słowem. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie. Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem. Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem. Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Trzecia pieśń Sługi Iz 50, 4–7

Zadziwiające, kilka wieków przed narodzeniem Jezusa powstaje utwór, który szczegółowo Go opisuje. Zwłaszcza Jego cierpienie i mękę.

KSIĘGA: Izajasza · AUTOR: Deutero-Izajasz · CZAS POWSTANIA: 586-538 przed Chr., Wygnanie w Babilonii · KATEGORIA: pieśń


Z KSIĘGI POCIESZYCIELA • Pierwsze czytanie pochodzi ze środkowej części Księgi Izajasza zwanej Księgą Pocieszyciela (rozdziały 40–55). Autorem jest być może jeden z uczniów Izajasza. O ile proroctwa samego Izajasza mają charakter przestrogi (były kierowane przecież do Izraela przed dramatem niewoli babilońskiej, niewiernego Bogu), o tyle u Deutero-Izajasza – adresującego księgę do Izraelitów, którzy doświadczyli klęski wygnania i zburzenia Świątyni – znajdujemy już słowa otuchy, pocieszenia i zapowiedzi uwolnienia • Księga Pocieszyciela zawiera m.in. cztery Pieśni Sługi Jahwe. Ukazują one tajemniczą osobę, w której Żydzi widzieli historię Jeremiasza lub swego narodu, a chrześcijanie dostrzegli zapowiedź Chrystusa.

PIEŚNI SŁUGI JAHWE • Cztery pieśni Sługi Jahwe przedstawiają sprawiedliwego, który ponosi niezasłużoną karę i przez to gładzi grzechy innych. W całości to rodzaj dramatu, który osiąga punkt kulminacyjny w momencie śmierci i uwielbienia Sługi. W • pierwszej pieśni Bóg ustanawia Sługę przymierzem dla ludów i światłością narodów (powołanie i misja, patrz: Iz 42, 1–9), w • drugiej Sługa przedstawia trudności, na jakie natrafia (Iz 49, 1–7), w • trzeciej Sługa mówi o swojej gorliwości, trudnościach i nadziei pokładanej w Panu (Iz 50, 4–9), w • czwartej pieśni opisany jest ogrom cierpień i śmierć, jakie wybrany musi znieść • Niezwykle wymowne są trzecia i czwarta pieśń Sługi Jahwe, zawierające niektóre szczegóły męki Jezusa (Iz 52, 13). Zadziwiające, że kilka wieków przed narodzeniem Jezusa powstaje utwór tak szczegółowo zapowiadający Jego samego.

TRZECIA PIEŚŃ • Usłyszymy fragment trzeciej Pieśni Sługi Jahwe. Zwróćmy uwagę na słowa, które dobitnie oddają doświadczenia Chrystusa, a przede wszystkim przepowiadają mękę Jezusa (zwłaszcza Jego pojmanie i biczowanie). Zwróćmy uwagę na • opis doświadczenia cierpienia, któremu zostaje poddany Sługa Jahwe, a także na • źródło siły cierpiącego: jest nim Słowo Boga.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w najnowszej, książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 22, 8–9. 17–20. 23–24) REFREN: Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?

Szydzą ze mnie wszyscy, którzy na mnie patrzą, * wykrzywiają wargi i potrząsają głowami: «Zaufał Panu, niech go Pan wyzwoli, * niech go ocali, jeśli go miłuje».

 Sfora psów mnie opadła, * otoczyła mnie zgraja złoczyńców. Przebodli moje ręce i nogi, * policzyć mogę wszystkie moje kości.

 Dzielą między siebie moje szaty * i los rzucają o moją suknię. Ty zaś, Panie, nie stój z daleka, * pomocy moja, śpiesz mi na ratunek.

 Będę głosił swym braciom Twoje imię * i będę Cię chwalił w zgromadzeniu wiernych: «Chwalcie Pana, wy, którzy Go wielbicie, † niech sławi Go całe potomstwo Jakuba, * niech się Go lęka całe potomstwo Izraela».

[01][02]

PSALM

Czemuś mnie opuścił?  Ps 22, 8–9. 17–20. 23–24

Ten psalm to ostatnia modlitwa Jezusa przed śmiercią na krzyżu. Zawołał: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił”.

PSALM 22 • AUTOR: autor anonimowy • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


OPUSZCZENIE CZY MODLITWA? • To jeden z najważniejszych i najbardziej poruszających psalmów. Rozpoczyna się od zawołania: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Tych samych słów użył Jezus, gdy wisiał na krzyżu. Czy były to słowa skargi? Czy Jezus poczuł się opuszczony przez Boga? Czy może zaczął po prostu śpiewać Psalm 22?

GATUNEK: LAMENTACJA • Psalm jest zaliczany do gatunku lamentacji indywidualnej. Prawdopodobnie towarzyszył on modlitwie za człowieka stojącego u kresu życia w wyniku choroby, przedłużającego się cierpienia czy śmiertelnego niebezpieczeństwa. To modlitwa mająca wyrwać wierzącego z objęć pewnej śmierci.

PROROCTWO O MĘCE JEZUSA • Usłyszymy kilka wersetów Psalmu 22, tych, które – podobnie jak pierwsze czytanie – zapowiadają mękę Jezusa. A od chwili, kiedy Jezus modli się Psalmem 22 i umiera z modlitwą na ustach, ten dawny psalm, lamentacja cierpiącego zyskuje nowy wymiar: modląc się nim w czasie próby, uczestniczymy w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa.

 

Szersza analiza psalmu dostępna jest w najnowszej, książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

(Flp 2, 6–11)

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Filipian

Chrystus Jezus, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stając się podobnym do ludzi. A w zewnętrznej postaci uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stając się posłusznym aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej.  Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem – ku chwale Boga Ojca.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Męka oczami nieba Flp 2, 6–11

Przed opisem męki i śmierci Jezusa Liturgia Słowa pokaże jej sens oczami nieba. To kenoza: nieśmiertelny Bóg staje się człowiekiem i… umiera.

LIST DO FILIPIAN • NADAWCY: św. Paweł i Tymoteusz • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Filippi • MIEJSCE POWSTANIA: Efez, Cezarea bądź Rzym • CZAS POWSTANIA: 54–57 r. (Efez), 57–59 r. (Cezarea) lub 60–64 r. (Rzym)


LIST WIĘZIENNY • Pisząc list do mieszkańców Filippi, Paweł przebywał pod strażą pretorianów. Straż ta miała za zadanie z jednej strony bronić go, a z drugiej nadzorować wykonywanie kary. Więzienie nie miało ścisłego reżimu, skoro Paweł mógł otrzymywać wieści z Filippi, przyjmować gości, otrzymywać dary czy też posyłać współtowarzyszy z listami • W krótkim, czterorozdziałowym liście do Filipian brak systematycznej teologii, znanej z innych dzieł św. Pawła • To raczej list-podziękowanie za wsparcie i serdeczność okazane mu przez wspólnotę • Apostoł zapewnia Flipian, że misja głoszenia Ewangelii pomimo jego uwięzienia nie została wstrzymana, a on sam ma się dobrze • W liście odnajdujemy jeden z najdojrzalszych opisów cierpienia Pawła łączącego się z Krzyżem oraz próby św. Pawła umocnienia radości we wspólnocie chrześcijańskiej.

HYMN O UNIŻENIU • Tym bardziej zaskakujący jest piękny hymn umieszczony w 2 rozdziale, który usłyszymy w ramach drugiego czytania. To hymn o kenozie Chrystusa. Opisuje uniżenie Syna Bożego • Hymn ten stanowi serce wezwań skierowanych do Filipan (1, 27–2, 18), zachęcających do jedności, która pozwala owocniej głosić Ewangelię i sprawia, że chrześcijanie dają dobre świadectwo poganom • Wzorem, który Filipianie mają naśladować, jest sam Chrystus.

O BOSKIEJ NATURZE JEZUSA • Od strony teologicznej znajdujemy tu jasne stwierdzenie o boskiej naturze Jezusa (istniejąc w postaci Bożej) i Jego egzystencji przed narodzeniem • Dla liturgii słowa Niedzieli Palmowej hymn ukazuje niejako Boską perspektywę całego ziemskiego życia Jezusa, a przede wszystkim Jego męki i śmierci

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w najnowszej, książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

(Mt 26,14-27,66)

Kliknij, aby przeczytać Mękę Pańską

[01][02]

 

EWANGELIA

Męka Jezusa Chrystusa Mt 26, 14 – 27, 66

Mateusz pokazuje, że całe życie Jezusa to wypełnienie proroctwa.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70–80 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r., wiosna •BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie, faryzeusze, Piłat, tłum • WERSJE: Ewangelia św. Marka, Ewangelia św. Łukasza, Ewangelia św. Jana


EWANGELIA NA ROLE • Tylko dwa razy w roku Ewangelia jest odczytywana w ten sposób: z podziałem na role. To Niedziela Palmowa, kiedy się czyta Mękę Pańską według któregoś z synoptyków, i Wielki Piątek, gdy zawsze słuchamy Męki Pańskiej wg św. Jana. 

MATEUSZ I PROROCY • Co trzy lata w Niedzielę Palmową słuchamy męki Jezusa Chrystusa wg św. Mateusza. To najdłuższy jej opis. Spośród pozostałych wyróżnia się tym, że Mateusz – jak zresztą w całej swojej Ewangelii – zestawia opisywane zdarzenia z proroctwami lub innymi fragmentami Starego Testamentu. Próbuje udowodnić, że całe życie Jezusa jest wypełnieniem proroctw.

PROROCTWA • Słuchając Męki Pańskiej, zwróćmy uwagę na te proroctwa, których wypełnienie Mateusz wyraźnie dostrzega, i pamiętajmy, że jest o wiele więcej takich, o których wprost nie pisze.

 

Szersza analiza Ewangelii dostępna jest w najnowszej, książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

Reklama

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – V Wielkiego Postu A

Cały Jezus: płacze jak prawdziwy człowiek, wskrzesza jak prawdziwy Bóg.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


PIĄTA NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU • rok A • Tradycyjnie nosi ona nazwę Judica. Antyfona na wejście przywołuje słowa Psalmu 43: Judica me, Deus (Osądź mnie, Boże) • KOLOR SZAT: fioletowy • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy naśladowali miłość Jezusa • CZYTANIA: Księga proroka Ezechiela 37, 12–14 • Psalm 130, 1–5. 7–8 • List św. Pawła do Rzymian 8, 8–11 • Ewangelia wg św. Jana 11, 1–45

 

CHMURA SŁOWA

 

 

STO SŁÓW


Wskrzeszenie to nie zmartwychwstanie. Łazarz umrze jeszcze raz, wkrótce zresztą wydadzą na niego wyrok.

O zmartwychwstaniu nie mamy pojęcia. Jak Marta operujemy co najwyżej wiedzą: Wiem, że zmartwychwstanie w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym, jak Maria w bólu wypominamy Bogu: Gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. A Jezus jeszcze pozwala nam na to, świadomie się spóźnia, jakby chciał nie uzdrowić, a wskrzesić.

Prawdziwy przyjaciel – i jako Bóg, i jako człowiek. Opłakuje śmierć Łazarza, jako Bóg daje mu nowe życie. A to przecież dopiero zapowiedź zmartwychwstania.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

(Ez 37, 12–14)

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela

Tak mówi Pan Bóg: «Oto otwieram wasze groby i wydobywam was z grobów, ludu mój, i wiodę was do kraju Izraela, i poznacie, że Ja jestem Pan, gdy wasze groby otworzę i z grobów was wydobędę, ludu mój. Udzielę wam mego ducha, byście ożyli, i powiodę was do kraju waszego, i poznacie, że Ja, Pan, to powiedziałem i wykonam» – mówi Pan Bóg.

Oto słowo Boże.

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Powrót do życia Ez 37, 12–14

Wizja niczym w filmie puszczonym od tyłu: suche kości stają się żywym organizmem. To zapowiedź wyzwolenia Izraela. I zmartwychwstania.

KSIĘGA: Ezechiela • AUTOR: Ezechiel • CZAS POWSTANIA: Na wygnaniu w Babilonii (586–538 r. przed Chr.) i po powrocie (redakcja) • KATEGORIA: wizja prorocka 


PROROCTWO I APOKALIPSA • Trzecia z wielkich ksiąg prorockich (obok Izajasza i Jeremiasza) różni się od poprzednich klasycznych proroctw tym, że spotykamy tu także elementy apokaliptyki. Do proroctwa należy ścisły związek wyroczni z sytuacją historyczną, wielkie tematy miłości Boga i grzechu ludu, niewiernej Oblubienicy oraz różne tzw. wyrocznie. Do apokaliptyki nawiązują wizje rydwanu, doliny suchych kości oraz wizje nowej świątyni i miasta świętego. Księga dzieli się na wprowadzenie i trzy części • wstęp (1–3) to opis powołania Ezechiela • część pierwsza (4–24) – wyrocznie przeciw Jerozolimie • część druga (25–32) – mowy przeciw narodom pogańskim • część trzecia (33–48) – wyrocznie zapowiadające odrodzenie Izraela. Ezechiel adresuje swe wyrocznie do Izraelitów przebywających na wygnaniu w Babilonii.

WIZJA O WYSCHŁYCH KOŚCIACH • W Księdze Ezechiela dominują wizje prorockie – to najczęściej spotykany tu gatunek literacki. Najciekawszą spośród wielu wizji trzeciej części Księgi Ezechiela jest ta o wyschłych kościach opisana w rozdziale 37. To właśnie element apokaliptyki. Ezechiel znalazł się w dolinie pełnej kości. Były zupełnie wyschłe. Bóg zwrócił się do Ezechiela z pytaniem: Czy te kości powrócą do życia? I stała się rzecz niezwykła, można by rzec, proces gnicia ciał ludzkich odtworzony niejako od tyłu: Oto powstał szum i trzask, i kości jedna do drugiej zbliżały się do siebie. […] Powróciły ścięgna i wyrosło ciało, a skóra pokryła je z wierzchu, […] duch wstąpił w nich, a ożyli i stanęli na nogach.

ZAPOWIEDŹ • Fragment, który usłyszymy, to słowa Boga skierowane do Ezechiela tuż po tej wizji. Zwróćmy uwagę, że Bóg zapowiada w tej wizji odzyskanie życia przez naród Izraelski: powrót z niewoli do wolnego kraju. Jest jednakże również drugie dno tego proroctwa: to zapowiedź wydobycia z grobów, zwycięstwa nad śmiercią

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w najnowszej, książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 130, 1b–2. 3–4. 5–7a. 7b–8)

Refren: Bóg Zbawicielem, pełnym miłosierdzia.

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie, * Panie, wysłuchaj głosu mego. Nachyl swe ucho * na głos mojego błagania.

Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, * Panie, któż się ostoi? Ale Ty udzielasz przebaczenia, * aby Ci służono z bojaźnią.

Pokładam nadzieję w Panu, † dusza moja pokłada nadzieję w Jego słowie, * dusza moja oczekuje Pana. Bardziej niż strażnicy poranka * niech Izrael wygląda Pana.

U Pana jest bowiem łaska, * u Niego obfite odkupienie. On odkupi Izraela * ze wszystkich jego grzechów.

[01][02]

 

PSALM

Z głębokości Ps 130, 1b–2. 3–4. 5–7a. 7b–8

Gdy człowiek znajduje się w głębokości grzechu – to jest śmierć. Ale z każdej głębokości jest wyjście.

PSALM 130 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po wygnaniu w Babilonii, czyli po 538 r. przed Chr.


PIEŚŃ WSTĘPOWANIA • Usłyszymy kolejny znany psalm. De profundis albo po polsku: Z głębokości wołam do Ciebie, Panie wszedł do kanonu najczęściej wykonywanych psalmów, a nawet do klasyki kina. Psalm 130 znamy z pogrzebów. Jest śpiewany na początku liturgii pogrzebowych. To jeden z psalmów pokutnych służących modlitwie za zmarłych • Psalm 130 to pieśń wstępowania bądź pieśń stopni, podobnie jak inne psalmy ze zbioru 120–134 zwane pieśniami pielgrzymkowymi. Być może intonowali je pielgrzymi wstępujący do Jerozolimy, na górę Syjon, gdzie znajdowała się Świątynia.

MODLITWA BŁAGALNA • Należy do gatunku modlitwy błagalnej (hebr. tefillah). Modlitwy błagalne były częścią rytuału wielkich dni postu i pokuty obchodzonych przez całą wspólnotę Izraela. Wyznawano wtedy grzechy i błagano o pomoc w sytuacji zagrażających ludowi nieszczęść, takich jak: wojna, przegrana bitwa, głód, susza, epidemia • Cechą charakterystyczną tefillah są pojawiające się pytania „dokąd”, „jak długo” oraz trójkąt dramatyczny: Bóg, wierzący, przeciwnicy.

ZANIM USŁYSZYSZ • Psalm mógł być recytowany podczas wędrówki pielgrzymów na wzgórze Syjon – z doliny symbolizującej kruchość i wędrówkę ich życia wchodzili na górę Pana. W najgłębszej warstwie opisuje on wędrówkę ludzkiego serca ku Bogu: z otchłani grzechu wzywa ono Tego, który słucha i ma moc ocalić je od śmierci • Nie ból, nie rozpacz z powodu obrazy Boga tu przeważają, lecz nadzieja i ufność w miłosierdzie Pana. Liturgia piątej niedzieli Wielkiego Postu przywołuje ten psalm właśnie z tego powodu: gdy człowiek znajduje się w głębokości grzechu – to śmierć. Ale z każdej głębokości jest wyjście.

 

Szersza analiza psalmu dostępna jest w najnowszej, książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

(Rz 8, 8–11)

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Ci, którzy według ciała żyją, Bogu podobać się nie mogą. Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka.

Jeżeli zaś ktoś nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy. Skoro zaś Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na skutki grzechu, duch jednak ma życie na skutek usprawiedliwienia. A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha.

 Oto słowo Boże.

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Żyć w duchu Rz 8, 8–11

Paweł głosi bardzo odważnie: Bóg przywróci do życia nasze śmiertelne ciała. Jeżeli w nas mieszka.

KSIĘGA: List do Rzymian • NADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Rzymie • CZAS POWSTANIA: 57–58 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Korynt


SUMMARIUM PASTORALNE • Znów, po dwóch tygodniach, wracamy do Listu do Rzymian. Przypomnijmy, list powstał dwa lata przed tym, jak Paweł po raz pierwszy zobaczył Wieczne Miasto. Powstał z powodów pragmatycznych: celem listu było zapewnienie sobie wsparcia ze strony wspólnoty w planowanej przez Pawła podróży misyjnej do Hiszpanii (patrz: Rz 15, 23–24) • Jednak zakres treści poruszonych w liście jest szerszy: Paweł głosi Rzymianom Ewangelię, pisze do wspólnoty znajdującej się w stolicy imperium, w sercu antycznego świata. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła Ewangelii. List zyskuje zatem charakter summarium pastoralnego, w którym Paweł zbiera doświadczenie całego życia swej pracy i głoszenia Ewangelii.

MAŁY TRAKTAT O DUCHU • Rozdział 8 można nazwać małym traktatem o Duchu Świętym. Termin pneuma (Duch/duch) pojawia się tu aż 21 razy. Duch to postać kluczowa dla nowego życia w Chrystusie. Bez Niego jest ono po prostu niemożliwe • Duch ściśle współpracuje z Chrystusem, przenosząc na życie chrześcijanina owoce jego Męki i Zmartwychwstania (Rz 8, 3–4). Działanie Ducha ściśle splata się z dziełem Chrystusa, nie można ich od siebie oddzielić. Kto ma Ducha, należy do Chrystusa (8, 9). Duch sprawia, że mieszka w nas Chrystus (8, 10). Równocześnie mieszka w nas także sam Duch, gwarantując nam przyszłe zmartwychwstanie (8, 11).

OBIETNICA PAWŁA • Fragment listu św. Pawła bardzo wyraźnie nawiązuje do całej tematyki liturgii słowa, gdzie mowa o przywracaniu do życia. Paweł wprost obiecuje i nam nowe życie, bardzo konkretnie: wskrzeszenie do życia naszego ciała. Ale pod jednym warunkiem. Słuchając, zwróćmy uwagę na ten warunek.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w najnowszej, książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

(J 11, 1–45)

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Był pewien chory, Łazarz z Betanii, ze wsi Marii i jej siostry, Marty. Maria zaś była tą, która namaściła Pana olejkiem i włosami swoimi otarła Jego nogi. Jej to brat, Łazarz, chorował. Siostry zatem posłały do Niego wiadomość: «Panie, oto choruje ten, którego Ty kochasz». Jezus, usłyszawszy to, rzekł: «Choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą».

A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza.

Gdy posłyszał o jego chorobie, pozostał przez dwa dni tam, gdzie przebywał. Dopiero potem powiedział do swoich uczniów: «Chodźmy znów do Judei».

Rzekli do Niego uczniowie: «Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię ukamienować i znów tam idziesz?»

Jezus im odpowiedział: «Czyż dzień nie liczy dwunastu godzin? Jeśli ktoś chodzi za dnia, nie potyka się, ponieważ widzi światło tego świata. Jeżeli jednak ktoś chodzi w nocy, potknie się, ponieważ brak mu światła».

To powiedział, a następnie rzekł do nich: «Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę go obudzić».

Uczniowie rzekli do Niego: «Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje». Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówi o zwyczajnym śnie.

Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: «Łazarz umarł, ale raduję się, że Mnie tam nie było, ze względu na was, abyście uwierzyli. Lecz chodźmy do niego».

A Tomasz, zwany Didymos, rzekł do współuczniów: «Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć».

Kiedy Jezus tam przybył, zastał Łazarza już od czterech dni spoczywającego w grobie. A Betania była oddalona od Jerozolimy około piętnastu stadiów. I wielu Żydów przybyło przedtem do Marty i Marii, aby je pocieszyć po utracie brata.

Kiedy więc Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotkanie. Maria zaś siedziała w domu. Marta więc rzekła do Jezusa: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga».

Rzekł do niej Jezus: «Brat twój zmartwychwstanie».

Marta Mu odrzekła: «Wiem, że powstanie z martwych w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym».

Powiedział do niej Jezus: «Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, to choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?»

Odpowiedziała Mu: «Tak, Panie! Ja mocno wierzę, że Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat».

Gdy to powiedziała, odeszła i przywołała ukradkiem swoją siostrę, mówiąc: «Nauczyciel tu jest i woła cię». Skoro zaś tamta to usłyszała, wstała szybko i udała się do Niego. Jezus zaś nie przybył jeszcze do wsi, lecz był wciąż w tym miejscu, gdzie Marta wyszła Mu na spotkanie. Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, udali się za nią, przekonani, że idzie do grobu, aby tam płakać.

A gdy Maria przyszła na miejsce, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go, padła Mu do nóg i rzekła do Niego: «Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł».

Gdy więc Jezus zobaczył ją płaczącą i płaczących Żydów, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: «Gdzie go położyliście?»

Odpowiedzieli Mu: «Panie, chodź i zobacz!» Jezus zapłakał. Żydzi więc mówili: «Oto jak go miłował!» Niektórzy zaś z nich powiedzieli: «Czy Ten, który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić, by on nie umarł?»

A Jezus, ponownie okazując głębokie wzruszenie, przyszedł do grobu. Była to pieczara, a na niej spoczywał kamień.

Jezus powiedział: «Usuńcie kamień!»

Siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego: «Panie, już cuchnie. Leży bowiem od czterech dni w grobie».

Jezus rzekł do niej: «Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą?»

Usunięto więc kamień. Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: «Ojcze, dziękuję Ci, że Mnie wysłuchałeś. Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie tłum to powiedziałem, aby uwierzyli, że Ty Mnie posłałeś». To powiedziawszy, zawołał donośnym głosem: «Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!» I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce przewiązane opaskami, a twarz jego była owinięta chustą. Rzekł do nich Jezus: «Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić».

Wielu zatem spośród Żydów przybyłych do Marii, ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego.

 

Oto słowo Pańskie.

 

EWANGELIA

Wskrzeszenie Łazarza J 11, 1–45

To zapowiedź zmartwychwstania. Jezus jako człowiek opłakuje śmierć Łazarza, jako Bóg przywraca mu życie.

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: 80–90 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Betania • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Łazarz, Marta, Maria, ponadto: uczniowie i inni • WERSJE: brak


ZAPOWIEDŹ ZMARTWYCHWSTANIA • O wskrzeszeniu Łazarza nie bez przyczyny usłyszymy w piątą niedzielę Wielkiego Postu – tydzień przed odczytaniem w naszych kościołach Męki Pańskiej. To wydarzenie spowodowało bowiem, że wielu Żydów uwierzyło w Niego, ale z drugiej strony inni zdecydowali o losach Jezusa: tego dnia postanowili Go zabić. Jest też trzeci powód, ten najważniejszy: to zapowiedź zmartwychwstania.

BÓL, A POTEM RADOŚĆ • Wydarzenie rozegra się w trzech miejscach: • poza Judeą, gdzie Jezus otrzymuje wiadomość o chorobie Łazarza • w drodze do Betanii: kiedy rozmawia z Martą i Marią • w Betanii, przy grobie Łazarza: tam następuje jego wskrzeszenie. Usłyszymy wiele dialogów Jezusa z uczniami, Martą i Marią. I znów dostrzeżemy typową dla św. Jana technikę nieporozumienia. Polega ona na tym, że Jezus posługuje się pewnym obrazem w znaczeniu dosłownym i duchowym – tym razem będą to śmierć i zmartwychwstanie. Jego rozmówcy zauważają i rozumieją zaś tylko sens dosłowny i w rozmowie wnioskują tylko z niego. 

 

Szersza analiza Ewangelii dostępna jest w najnowszej, książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

1/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Leon Bonnat
"Wskrzeszenie Łazarza" Leon Bonnat
2/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Mattia Preti, 1650 r.
"Wskrzeszenie Łazarza" Mattia Preti, 1650 r.
3/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Jose Casado del Alisal
"Wskrzeszenie Łazarza" Jose Casado del Alisal
4/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Monaster Cyrylo-Biełoozierski, XV w.
"Wskrzeszenie Łazarza" Monaster Cyrylo-Biełoozierski, XV w.
5/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Wilhelm Kotarbiński
"Wskrzeszenie Łazarza" Wilhelm Kotarbiński
6/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Luca Giordano, 1675 r.
"Wskrzeszenie Łazarza" Luca Giordano, 1675 r.
poprzednie
następne

 


Ksiądz Janusz Stanisław Pasierb “Łazarz”

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

Reklama

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap