Jutro Niedziela – VI Wielkiego Postu A – Palmowa

Oto najważniejszy dowód, że Jezus jest prawdziwym Mesjaszem: proroctwa. Opisały wszystko

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Męka i śmierć Jezusa Chrystusa ukazane w trzech wymiarach. Pierwszy to ten nam najbliższy, historyczny, znany ze stacji Drogi Krzyżowej: poszczególne sceny, przewijające się kadry, unaoczniają nam po ludzku wszystko, co doprowadziło do ukrzyżowania Jezusa 

Drugie czytanie naświetla nam drugi wymiar: z perspektywy nieba. Jezus, posłuszny swojemu Ojcu, przyszedł na świat po to, aby nas zbawić. A zbawienie miało się dokonać przez Jego śmierć. Historia ukrzyżowania to przedziwna historia grzechu, który staje się błogosławioną winą. Zbrodnia popełniona na niewinnym jest przyczyną naszego zbawienia.

W końcu proroctwa, piąty opis męki Mesjasza. Porozrzucany w różnych zdaniach w całym Starym Testamencie, powstał wiele wieków przed wydarzeniem, zapowiadał fakty. Jego fragmenty znajdziemy w pierwszym czytaniu i psalmie. Proroctwa objawiały prawdziwego Mesjasza. Gdyby ktoś się dobrze wczytał, wywnioskowałby nawet, dlaczego i w jaki sposób ma On umrzeć. Fakty, które wypełniają proroctwo, wypełniają Pisma. To gwarancja, że wszystko jest dobrze, wszystko w rękach Boga.

 

PUNKT WYJŚCIA


Szósta niedziela Wielkiego Postu roku A • Tradycyjnie nosi ona nazwę PalmowaKOLOR: czerwony • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy pojęli naukę płynącą z męki JezusaEWANGELIA NA WEJŚCIE: wg św. Mateusza 21,1-11 • CZYTANIA: W tę niedzielę zawsze słuchamy opisu męki i śmierci Jezusa • Księga Izajasza 50,4-7 • Psalm 22,8-9.17-20.23-24 • List św. Pawła do Filipian 2,6-11 • Ewangelia wg św. Mateusza 26,14 – 27,66

• Rozpoczyna się Wielki Tydzień, który podąża za rzeczywistym kalendarzem wydarzeń paschalnych. Dlatego dzisiejsza niedziela “odtwarza” wjazd Jezusa do Jerozolimy i fakt, że rzucano przed Nim płaszcze i palmy (stąd nazwa Niedziela Palmowa), witając Go jak Króla. Jednak Liturgia Słowa wyprzedzi te wydarzenia. Usłyszymy już o śmierci Jezusa na krzyżu (stąd, podobnie jak w Wielki Piątek Męki Pańskiej, kolor czerwony szat liturgicznych)

• Przed nami potężna dawka Słowa, ponad 2500 słów. Więcej będzie tylko podczas Liturgii Słowa Wigilii Paschalnej • Najpierw (zwykle przed kościołem) usłyszymy fragment Ewangelii św. Mateusza o wjeździe Jezusa do Jerozolimy • W ramach Ewangelii zaś zostanie odczytany opis Męki Pańskiej, zwykle z podziałem na role

 

CHMURA SŁÓW


Jutro Niedziela - VI Wielkiego Postu A - Palmowa

Dominują słowa charakterystyczne dla narracji wzbogaconej wieloma dialogami, na czele z  RZEKŁ (23), “gdy”, “odpowiedział”, również w innych formach gramatycznych. Najczęściej jednak padnie imię JEZUS (39). Aż 9 razy usłyszymy słowo WSZYSCY. Uświadamia ono powszechność wydarzenia: wszyscy poniekąd jesteśmy bohaterami opisu męki i śmierci, razem z tłumem mieszkańców Jerozolimy, ARCYKAPŁANAMI (10)UCZNIAMI (13)

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

(Mt 21,1-11) Gdy się przybliżyli do Jerozolimy i przyszli do Betfage na Górze Oliwnej, wtedy Jezus posłał swoich uczniów i rzekł im: „Idźcie do wsi, która jest przed wami, a zaraz znajdziecie oślicę uwiązaną i źrebię z nią. Odwiążcie je i przyprowadźcie do Mnie. A gdyby wam kto co mówił, powiecie: Pan ich potrzebuje, a zaraz je puści”. Stało się to, żeby się spełniło słowo proroka: Powiedzcie Córze Syjońskiej: Oto Król twój przychodzi do ciebie łagodny, siedzący na osiołku, źrebięciu oślicy. Uczniowie poszli i uczynili, jak im Jezus polecił. Przyprowadzili oślicę i źrebię i położyli na nie swe płaszcze, a On usiadł na nich. A ogromny tłum słał swe płaszcze na drodze, inni obcinali gałązki z drzew i ścielili na drodze. A tłumy, które Go poprzedzały i które szły za Nim, wołały głośno: „Hosanna Synowi Dawida. Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie. Hosanna na wysokościach”. Gdy wjechał do Jerozolimy, poruszyło się całe miasto, i pytano: „Kto to jest?” A tłumy odpowiadały: „To jest prorok Jezus z Nazaretu w Galilei”.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA NA WEJŚCIE

Wjazd do Jerozolimy Mt 21,1-11

Jezus, niesiony na proroctwach, wjeżdża do Jerozolimy. Ludzie witają Go entuzjastycznie. Ale na pewno Jego czy swoje o Nim wyobrażenie?

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: ok. 70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r., wiosna • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie, mieszkańcy Jerozolimy • WERSJE: Mk 11,1-11, Łk 19,28-38, J 12,12-16


NA PROROCTWACH • Po trzech tygodniach lektury św. Jana, wracamy do związanej z rokiem “A” lektury ewangelii wg św. Mateusza. Tym razem podczas jednej Mszy św. będą to nawet dwa fragmenty • Jezus u Mateusza przedstawiony jest jako Nowy Mojżesz, Prawodawca. Jego Ewangelia skierowana jest przede wszystkim do Żydów, dlatego wśród pozostałych Ewangelia Mateusza wyróżnia się tym, że zestawia opisywane zdarzenia z proroctwami lub innymi fragmentami Starego Testamentu. Mateusz pokazuje, że całe życie Jezusa jest wypełnianiem się proroctw.

W CIĄGU TYGODNIA • Tylko Niedziela Palmowa ma taki przywilej: dodatkowy fragment Ewangelii, na samym początku Mszy św. Zatem usłyszymy dwa czytania z Ewangelii św. Mateusza opisujące dwa wydarzenia odległe od siebie około tygodnia • Kalendarz liturgiczny dobrze oddaje bliskość obu wydarzeń przedstawianych w Liturgii Słowa: Jezus wjechał do Jerozolimy na tydzień przed świętem Paschy, przed swoją śmiercią.

CI SAMI LUDZIE • Niedziela Palmowa zestawia je jeszcze ściślej: ci sami ludzie, którzy najpierw ochoczo powitają Jezusa i uznają Go za Mesjasza, Króla, po niedługim czasie Go odrzucą. Jednak to nie tyle zmienność ludzkich nastrojów, ile rozczarowanie spowodowało taką zmianę: Jezus odrzuca wizję bycia ziemskim Królem Żydowskim, a takiego przywódcy oczekiwali mieszkańcy Jerozolimy. Skąd rozczarowanie? Z niesłuchania Słowa, proroctw. Jezus jest Mesjaszem, którego dokładnie charakteryzuje Stary Testament. Nawet szydzenie z Niego, odrzucenie, mękę i śmierć.

1/7
Wjazd do Jerozolimy, Giotto, Kaplica Scrovegnich, Padwa, Włochy, 1305 r.
2/7
Wjazd do Jerozolimy, Hippolyte Flandrin, Fresk na ścianie kościoła St Germain des Pres, Paryż, 1842
3/7
Wjazd do Jerozolimy, Artysta nieznany, obecnie obraz zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie
4/7
Wjazd do Jerozolimy, Benjamin Robert Haydon, obecnie w zbiorach Seminarium na Górze św. Marii, Sinsinati, 1814-20
5/7
Wjazd do Jerozolimy, grecka ikona, XVII w.
6/7
Fresk w Serbskim Kościele Prawosławnym, Montana, USA
7/7
Wjazd Chrystusa do Jerozolimy, Pietro Lorenzetti, fresk, Bazylika św. Franciszka, Asyż, ok. 1320 r.
poprzednie
następne

 

LINKI


Jak wypełniają się proroctwa:

Jezus wjeżdża od strony Betanii, skąd oczekiwano przyjścia Mesjasza • Za 14,4: W owym dniu dotknie stopami Góry Oliwnej, która jest naprzeciw Jerozolimy, od strony wschodniej.

• Wjeżdżając w pokorze, na osiołku, wypełnia słowo o Mesjaszu • Za 9,9: Raduj się wielce, Córo Syjonu, wołaj radośnie, Córo Jeruzalem! Oto Król twój idzie do ciebie, sprawiedliwy i zwycięski. Pokorny – jedzie na osiołku, na oślątku, źrebięciu oślicy.

• Sam wjazd może być także nawiązaniem do tekstu mesjańskiego z Rdz 49,11, który zapowiada przyjście tego, kto zdobędzie sobie posłuch wśród narodów: Przywiąże on swego osiołka w winnicy i źrebię ośle u winnych latorośli. W winie prać będzie swą odzież, i w krwi winogron – swą szatę.

Płaszcze ścielone przed Jezusem to symbol godności królewskiej • 2 Krl 9,13: …Pospiesznie zdjęli swoje okrycia, rozesłali je pod nim, na samych stopniach, zatrąbili i ogłosili: “Jehu jest królem”.

Hosanna to okrzyk znaczący „Panie, dopomóż nam” • Ps 118,25-26: O Panie, wybaw, O Panie, daj pomyślność, Błogosławiony, który przybywa w imię Pańskie… 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

(Iz 50,4-7) Nie Zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i wiem, że nie doznam wstydu. Pan Bóg mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał przyjść z pomocą strudzonemu przez słowo krzepiące. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie. Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem. Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mej twarzy przed zniewagami i opluciem. Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Trzecia pieśń Sługi Iz 50,4-7

Zadziwiające, kilka wieków przed narodzeniem Jezusa powstaje utwór, który szczegółowo Go opisuje. Zwłaszcza Jego cierpienie i mękę

KSIĘGA: Izajasza · AUTOR: Deutero-Izajasz · CZAS POWSTANIA: 586-538 przed Chr., Wygnanie w Babilonii · KATEGORIA: pieśń


Z KSIĘGI POCIESZYCIELA • Pierwsze czytanie pochodzi ze środkowej części Księgi Izajasza, zwanej Księgą Pocieszyciela (rozdziały 40-55). Autorem jest być może jeden z uczniów Izajasza. O ile proroctwa samego Izajasza mają charakter przestrogi (kierowane były przecież do Izraela przed dramatem niewoli babilońskiej, niewiernego Bogu), u Deuteroizajasza – adresującego księgę do Izraelitów, którzy doświadczyli klęski wygnania i zburzenia Świątyni – znajdujemy już słowa otuchy, pocieszenia i zapowiedzi uwolnienia • Księga Pocieszyciela zawiera między innymi cztery Pieśni Sługi Jahwe. Ukazują one tajemniczą osobę, w której Żydzi widzieli historię Jeremiasza lub swego narodu, a chrześcijanie dostrzegli zapowiedź Chrystusa.

PIEŚNI SŁUGI JAHWE • Cztery pieśni Sługi Jahwe przedstawiają sprawiedliwego, który ponosi niezasłużoną karę i przez to gładzi grzechy innych. W całości to rodzaj dramatu, który osiąga swój punkt kulminacyjny w śmierci i uwielbieniu Sługi. W »pierwszej pieśni Bóg ustanawia Sługę przymierzem dla ludów i światłością narodów (powołanie i misja, Iz 42,1-9), w »drugiej Sługa przedstawia trudności, na jakie natrafia (Iz 49,1-7), w »trzeciej Sługa mówi o swojej gorliwości, trudnościach i nadziei pokładanej w Panu (Iz 50,4-9), w »Czwartej pieśni zawarty jest ogrom cierpień i śmierć, jakie wybrany musi znieść • Niezwykle wymowne są trzecia i czwarta pieśń Sługi Jahwe, zawierające niektóre szczegóły dotyczące męki Jezusa (Iz 52,13). Zadziwiające, że kilka wieków przed narodzeniem Jezusa powstaje utwór tak szczegółowo zapowiadający Jego samego.

TRZECIA PIEŚŃ • Usłyszymy fragment trzeciej pieśni sługi Jahwe. Zwróćmy uwagę na słowa, które dobitnie oddają doświadczenia Chrystusa, a przede wszystkim przepowiadają mękę Jezusa. Zwłaszcza Jego pojmanie, biczowanie. Zwróćmy uwagę na opis doświadczenia cierpienia, której zostaje poddany Sługa Jahwe, a także na źródło siły cierpiącego: jest nim Słowo Boga.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Proroctwo o biczowaniu, szydzeniu: Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę

I jeszcze jedno proroctwo: Nie zasłoniłem mej twarzy przed zniewagami i opluciem

 

TRANSLATOR


• Pan Bóg mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał przyjść z pomocą strudzonemu przez słowo krzepiące (Iz 50,4a) • Słowo krzepiące to inaczej słowo, które „budzi” śpiącego lub „podnosi” zmęczonego drogą. W tekście hebrajskim mamy dosłownie obraz kogoś, kto pochyla się nad zmęczonym i wyczerpanym człowiekiem, aby go podnieść

Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie (Iz 50,4b)  • Dosłownie ranek po ranku, hebr. babboqer babboqer) otwiera uszy

Ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem (Iz 50,5) • To dość słabe tłumacznie dwóch czasowników, które w innych miejscach Biblii oznaczają dosłownie bunt (>>Lb 20,10) oraz zdradę (>>Iz 59,13 Ps 78,57 Ps 80,19) Izraela. Dosłownie: Ja się nie zbuntowałem ani nie zdradziłem • Sługa jest dla Boga kimś wyjątkowym – kimś, kto wobec zdrady i niewierności innych okazuje swoją wierność. Staje się wynagrodzeniem dla Pana i lekarstwem na grzechy swojego narodu.

…uczyniłem twarz moją jak głaz (Iz 50,7) • Gra znaczeń. Głaz nie oznacza wyłącznie nieczułości na obelgi. Tym samym słowem określa się twardą skałę na pustyni (skałę krzemienną), z której Bóg wyprowadził dla Izraela wodę (>> Pwt 8,15)

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Życie i misja Sługi Jahwe zależą od Bożego Słowa. Ono jest jego chlebem powszednim i mocą:

Pokarm i lek • Sługa to przede wszystkim uczeń (hebr. limmud). Uczeń, który słucha słowa swojego Mistrza, Boga. Tym bardzo różni się od reszty narodu wybranego. Bóg ranek po ranku otwierał uszy Sługi, aby napełniał się Jego Słowem. Dzięki temu Sługa potrafi przemawiać do innych, podnosić ich i leczyć ich serca. Słowo jest pokarmem i lekarstwem Sługi.

Moc i zwycięstwo • Wytrwałość, z jaką Sługa słuchał Słowa Bożego, buduje żywą więź z Panem, która będzie oparciem w chwili próby. Jestem nieczuły na obelgi, mówi czyni go także zdolnym do przyjęcia nadchodzącego cierpienia. Jego twarz przypomina twardą skałę krzemienną (5,5 na 7 w skali twardości). Na jego plecy spadają razy, kara przestępców i niewolników. Jego brodę wyrywają rękoma na znak hańby. Sługa zniesie te próby ponieważ Słowo Boże zapewnia go, że nie zazna wstydu. Bóg ujmie się za nim i stanie po jego stronie w ostatecznym procesie przeciwko prześladowcom. Sługa jest pewien swojego zwycięstwa.

Cierpienie sprawiedliwego, które gładzi grzechy innych, nie pojawia się nigdzie poza Pieśniami Sługi Pana i nie zostało nigdy rozwinięte w Biblii Hebrajskiej. Czekało na swoje wypełnienie w Jezusie.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Tajemnicza postać doczekała się w historii wielu interpretacji, próbujących odkryć jej tożsamość:

Według niektórych Sługa to Izrael, realizujący misję Bożą w historii, szczególnie Reszta (»Dn 11,32-35; 12,1-12). Według innych Sługa łączy w sobie wielkie tradycje duchowe Izraela – Mojżesza, Hioba i Jeremiasza (»Jr 1,5 – ukształtowany w łonie matki, pełni posłannictwo wobec narodów, cierpiący jak cichy baranek 53,7 – »Jr 11,19). Identyfikowano go też Ozjaszem, Sedecjaszem, Cyrusem, Deuteroizajaszem, Zorobabelem i Jojakinem.

Żydzi odnosili Pieśni Sługi w szczególności do proroka Jeremiasza, zamęczonego przez swoich rodaków podczas ucieczki do Egiptu po upadku Jerozolimy.

Chrześcijanie bardzo wcześnie dostrzegli w Pieśniach Sługi Pana zapowiedź męki Jezusa • On sam podczas kazania w Nazarecie (»Łk 4,18) odniósł do siebie słowa I Pieśni. Sposób, w jaki Sługa Pana przyjmuje swoje cierpienia, przywodzi na myśl Jezusa w milczeniu i dobrowolnie przyjmującego swą mękę i niesprawiedliwy proces.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 22,8-9.17-20.23-24) REFREN: Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił?

Szydzą ze mnie wszyscy, którzy na mnie patrzą, wykrzywiają wargi i potrząsają głowami: „Zaufał Panu, niech go Pan wyzwoli, niech go ocali, jeśli go miłuje”.

Sfora psów mnie opadła, otoczyła mnie zgraja złoczyńców Przebodli moje ręce i nogi, policzyć mogę wszystkie moje kości.

Dzielą między siebie moje szaty i los rzucają o moją suknię. Ty zaś, o Panie, nie stój z daleka: pomocy moja śpiesz mi na ratunek.

Będę głosił swym braciom Twoje imię i będę Cię chwalił w zgromadzeniu wiernych: „Chwalcie Pana, wy, którzy się Go boicie, niech się Go lęka całe potomstwo Izraela”.

[01][02]

PSALM

Czemuś mnie opuścił?  Ps 22, 8-9.17-20.23-24

Ten psalm to ostatnia modlitwa Jezusa przed śmiercią na krzyżu. Zawołał: “Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił”

PSALM 22 • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: Czasy powygnaniowe, po 538 przed Chr.


OPUSZCZENIE CZY MODLITWA? • To jeden z najważniejszych i najbardziej poruszających psalmów. Rozpoczyna się od zawołania: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Tych samych słów użył Jezus, gdy wisiał na krzyżu. Czy były to słowa skargi? Czy Jezus poczuł się opuszczony przez Boga? Czy może zaczął po prostu śpiewać psalm 22?

GATUNEK: LAMENTACJA • Psalm zaliczany jest do gatunku „lamentacji indywidualnej”. Prawdopodobnie towarzyszył on modlitwie za człowieka stojącego na progu śmierci w wyniku choroby, przedłużającego się cierpienia czy śmiertelnego niebezpieczeństwa. To modlitwa mająca wyrwać wierzącego z objęć pewnej śmierci. 

PROROCTWO O MĘCE JEZUSA • Usłyszymy kilka wersetów psalmu 22, tych, które – podobnie jak pierwsze czytanie – zapowiadają mękę Jezusa. A od chwili, kiedy Jezus modli się psalmem 22 i umiera z modlitwą na ustach, ten dawny psalm – lamentacja cierpiącego zyskuje nowy wymiar: modląc się nim w czasie próby, uczestniczymy w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa. (PATRZ również: LINKI – PROROCTWA po Ewangelii)

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Proroctwo o przebiciu rąk: Przebodli moje ręce i nogi, policzyć mogę wszystkie moje kości

Proroctwo obnażeniu i losowaniu szat: Dzielą między siebie moje szaty i los rzucają o moją suknię

Proroctwo o szydzeniu: Szydzą ze mnie wszyscy, wykrzywiają wargi i potrząsają głowami

 

JESZCZE O PSALMIE


Psalm 22 to szczególna modlitwa cierpiącego sprawiedliwego. Nie ma w niej miejsca na oskarżanie wrogów i rozpacz. Pojawia się natomiast zaskakujący ton uwielbienia, który dominuje w modlitwie prześladowanego:

CIERPIĄCY SPRAWIEDLIWY • Błaganie, opisane bardzo realistycznie w Psalmie 22, w przeciwieństwie do innych lamentacji nie zawiera wyznania winy ani prośby o przebaczenie win. Cierpiący nie czuje się w żadnym stopniu grzesznikiem – jest sprawiedliwy. Nie prosi też o karę dla wrogów, chociaż opisuje ich złośliwość i bestialstwo (zostali ukazani jako zwierzęta). Prośba opiera się z jednej strony na opisie sytuacji zagrożenia życia, z drugiej – na przypomnieniu dobroci Boga doświadczanej w przeszłości.

DZIĘKCZYNIENIE • Dziękczynienie, którym kończy się psalm, jest odpowiedzią na wysłuchaną prośbę. Cierpiący przyrzeka dziękczynienie publiczne i wspólnotowe. Zajmuje ono w psalmie bardzo dużo miejsca (2/5). Wyzwolony z zagrożenia wierny chce włączyć w swe dziękczynienie cały świat i wszystkie pokolenia (przyszłe wieki). Oznacza to, że jego wybawienie będzie miało ogromne znaczenie i dalekosiężne skutki dla całej ludzkości.

BOHATER • Według jednych psalm opisuje naród wybrany uosobiony w cierpiącym. Inni sądzą, że bohaterem jest jakaś postać charyzmatyczna (przedstawiciel jakiejś instytucji: prorockiej, królewskiej). Wiele przeżyć bohatera jest podobnych do udręk i prześladowań, które przeżywa prorok Jeremiasz. Cierpiącego bohatera Psalmu 22 można też utożsamiać z królem z dynastii Dawida. Na godność królewską cierpiącego wskazują słowa w. 4 i 5, w których powołuje się na przymierze łączące jego przodków z Bogiem. Szczególna sprawiedliwość cierpiącego, opis cierpień i finał jego życia– zostaje otoczony chwałą wobec wszystkich narodów, pozwalają dopatrywać się w nim zapowiedzi Chrystusa. Sam Jezus modli się tym psalmem w chwili śmierci, utożsamiając się z wszystkimi cierpiącymi sprawiedliwymi.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Filipian

(Flp 2,6-11) Chrystus uniżył samego siebie, dlatego Bóg Go wywyższył. Chrystus Jezus istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w tym co zewnętrzne uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg wywyższył Go nad wszystko i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych, i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Męka oczami nieba Flp 2,6-11

Przed opisem męki i śmierci Jezusa, Liturgia Słowa pokaże jej sens oczami nieba. To “kenoza”: nieśmiertelny Bóg staje się człowiekiem i… umiera

LIST DO FILIPIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt • DATA: 57–58 • ADRESACI: mieszkańcy Filippi


LIST WIĘZIENNY  Pisząc list do mieszkańców Filippi, Paweł przebywał pod strażą pretorianów. Straż ta miała za zadanie z jednej strony bronić go, a z drugiej nadzorować wykonywanie kary. Więzienie nie miało ścisłego reżimu, skoro Paweł mógł otrzymywać wieści z Filippi, przyjmować gości, otrzymywać dary, czy też posyłać współtowarzyszy z listami  W krótkim, czterorozdziałowym liście do Filipian brak systematycznej teologii, znanej z innych dzieł św. Pawła To raczej list-podziękowanie za wsparcie i serdeczność okazaną mu przez wspólnotę  Apostoł zapewnia Flipian, że misja głoszenia Ewangelii pomimo jego uwięzienia nie została wstrzymana, a on sam ma się dobrze  W liście odnajdujemy jeden z najdojrzalszych opisów cierpienia Pawła łączącego się z Krzyżem oraz próby św. Pawła umocnienia radości we wspólnocie chrześcijańskiej.

HYMN O UNIŻENIU  Tym bardziej zaskakujący jest piękny hymn, umieszczony w drugim rozdziale, który usłyszymy w ramach II czytania. To hymn o kenozie Chrystusa. Opisuje uniżenie Syna Bożego • Hymn ten stanowi serce wezwań skierowanych do Filipan (1,27-2,18), zachęcających do jedności, która pozwala owocniej głosić Ewangelię i sprawia, że chrześcijanie dają dobre świadectwo poganom  Wzorem, który Filipianie mają naśladować, jest sam Chrystus 

O BOSKIEJ NATURZE JEZUSA • Od strony teologicznej znajdujemy tu jasne stwierdzenie o boskiej naturze Jezusa (istniejąc w postaci Bożej) i Jego egzystencji przed narodzeniem • Dla liturgii słowa Niedzieli Palmowej hymn ukazuje nijako boską perspektywę całego ziemskiego życia Jezusa, a przede wszystkim Jego męki i śmierci.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Św. Paweł o posłuszeństwie Jezusa: Uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej

Św. Paweł o uczeniu siię posłuszeństwa: chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał

Nagroda za posłuszeństwo: Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich i podziemnych

 

TRANSLATOR


Nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie • Dosłownie nie uznał on za swoje absolutne prawo być równym Bogu, lecz ogołocił samego siebie. Grecki czasownikekenosen (od kenoo) użyty tu przez Pawła znaczy dosłownie „opróżnić”, „ogołocić”, „wylać” coś – od niego bierze się w języku teologii określenie kenozy Chrystusa, Jego zbawczego uniżenia od Bożej chwały aż do ludzkiej śmierci. Chrystus wylał z siebie drogocenną boską naturę, ograniczył ją, aby stać się jednym z nas.

Przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi • Apostoł trzy razy powtarza, że kenoza Syna Bożego oznacza w pierwszym rzędzie przyjęcie ludzkiej cielesności, a co za tym idzie – roli sługi i związanych z ludzkim życiem cierpień. Paweł używa aż trzech różnych słów (morfe, homoioma, schema), aby podkreślić, że Syn Boży stał się rzeczywiście równy nam przez zaakceptowanie kruchości ludzkiego życia.

Stał się posłusznym aż do śmierci • „Posłuszeństwo” w języku greckim i w polszczyźnie ukazuje głęboki związek ze słuchaniem. W grece hypakoos („posłuszny”, od akuo, „słuchać”) może także oznaczać „słuchacza” lub „ucznia”; kogoś, kto czyni się poddanym głosowi innego.

Dlatego też Bóg wywyższył Go nad wszystko • Gr. hyperhypsoo oznacza hyper- lub super-wywyższenie, wywyższenie, o jakim świat do tej pory nie słyszał. Słowem hypsoo opisuje się wywyższenie Jezusa na Krzyżu.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Hymn o kenozie Chrystusa opisuje uniżenie Syna Bożego. On, który istniał w postaci Bożej, dosłownie nie był neurotycznie przywiązany do swej równości Bogu i nie uznał tego za swoje prawo (gr. harpagmon hegeomai) W opinii większości Paweł opisuje tu preegzystencję Chrystusa: czas, kiedy żył On z Ojcem jako druga z osób Trójcy. Z tego życia zrezygnował dla nas Inni widzą tu nawiązanie do ziemskiego życia Jezusa, w którym jako Syn Boży zrezygnował z drogi Mesjasza pełnego mocy, a wybrał pokorną drogę Sługi, niesłychaną drogę Mesjasza Ukrzyżowanego. 

Apostoł pisze, że Chrystus sam uniżył się i ogołocił ze swojej chwały, dosłownie opróżnił jak naczynie (gr. kenoo), które wyrzeknie się chwały, a wypełnione zostanie ludzkim grzechem, kruchością i cierpieniem, stając się posłusznym aż do śmierci na krzyżu. Ten, który uniżył się jako człowiek, został wywyższony przez Ojca. Jego imię to odtąd Pan (Kyrios), przed którym zgina się kolano wszelkich istot na ziemi, pod ziemią i pod niebem. 

Kenoza i ogołocenie Chrystusa jest wzorem dla chrześcijanina. Jeśli nie potraktujemy naszego życia jako czegoś, co słusznie nam się należy, lecz oddamy je z ufnością w ręce Ojca, jeśli opróżnimy nasze serce jak naczynie i damy mu się napełnić Jego Słowem i Duchem, będziemy mieli udział nie tylko w Krzyżu, ale i w chwale Chrystusa.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

(Mt 26,14-27,66)

Kliknij, aby przeczytać Mękę Pańską

[01][02]

 

EWANGELIA

Męka Jezusa Chrystusa Mt 26, 14 – 27, 66

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: ok. 70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r., wiosna • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie, faryzeusze, Piłat, tłum • WERSJE: Mk, Łk, J


EWANGELIA NA ROLE • Tylko dwa razy w roku Ewangelia odczytywana jest w ten sposób: z podziałem na role. To Niedziela Palmowa, kiedy się czyta Mękę Pańską według któregoś z synoptyków, i Wielki Piątek, gdy zawsze słuchamy Męki Pańskiej wg św. Jana

MATEUSZ I PROROCY • Co trzy lata w Niedzielę Palmową słuchamy męki Jezusa Chrystusa wg św. Mateusza. To najdłuższy opis męki. Spośród pozostałych wyróżnia się tym, że Mateusz – jak zresztą w całej Ewangelii – zestawia opisywane zdarzenia z proroctwami lub innymi fragmentami Starego Testamentu. Próbuje udowodnić, że całe życie Jezusa jest wypełnianiem się proroctw.

PROROCTWA • Słuchając Męki Pańskiej, zwróćmy uwagę na te proroctwa, których wypełnienie Mateusz wyraźnie dostrzega, i pamiętajmy, że jest o wiele więcej takich, o których wprost nie pisze (PATRZ: Linki).

 

TYLKO U MATEUSZA

Przysłowie Tylko Mateusz wspomina przy pojmaniu Jezusa o słynnym Jego zdaniu, które stało się przysłowiem: Wszyscy, którzy za miecz chwytają, od miecza giną (Mt 26,52)

Śmierć Judasza Jedynie Mateusz opisuje tragiczny wybór Judasza: Widząc, że Go skazano, opamiętał się, zwrócił trzydzieści srebrników arcykapłanom i starszym… rzuciwszy srebrniki do przybytku, oddalił się, potem poszedł i powiesił się (Mt 27,3-5) • Tylko z Ewangelii Mateusza dowiemy się też o decyzji faryzeuszów, by za zwrócone srebrniki kupić Pole Garncarza służące jako pochówek dla cudzoziemców

Jezus Barabasz Mateusz przytacza najbardziej wyrazisty i dramatyczny opis wyboru, jakiego tłum dokonał pomiędzy Jezusem Chrystusem a Jezusem Barabaszem (patrz: translator) Jako jedyny pisze tu o żonie Piłata, która ostrzega męża, otrzymawszy tajemniczy sen (Mt 27,15-23) 

Piłat umywa ręce Tylko Mateusz podaje ten szczegół (Mt 27,24-26) Umycie rąk wobec tłumów to próba uwolnienia się od osobistej odpowiedzialności, a jednocześnie wydanie Jezusa na ukrzyżowanie: innymi słowy, skazanie Go bez osobistego zaangażowania 

•​ Śmierć Jezusa Mateusz wspomina szczegółowo o zjawiskach towarzyszących śmierci Jezusa: ziemia zadrżała i skały zaczęły pękać. Groby się otworzyły i wiele ciał świętych, którzy umarli, powstało. I wyszedłszy z grobów po Jego zmartwychwstaniu, weszli do Miasta Świętego i ukazali się wielu (Mt 27,51-53)

Interwencja u Piłata Tylko Mateusz opowiada o interwencji faryzeuszy u Piłata: przypomnieliśmy sobie, że ów oszust powiedział jeszcze za życia: Po trzech dniach powstanę. Każ więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby przypadkiem nie przyszli Jego uczniowie, nie wykradli Go i nie powiedzieli ludowi: Powstał z martwych. I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze – to miało skłonić Piłata do zapieczętowania grobu Jezusa (Mt 27,62-66)

 

O CZYM NIE PISZE MATEUSZ


Obmycie nóg Ani Mateusz, ani pozostali synoptycy, nie wspominają o obmyciu nóg uczniom (J 13,1-20)

Oto człowiek W porównaniu z wersją św. Jana przesłuchanie u Piłata jest dość krótkie. Brak u synoptyków słynnego: Cóż to jest prawda? (J 18,38) czy Oto człowiek (J 19,4-5)

Postawa Piłata Według Jana, Piłata przestraszyły najpierw groźby arcykapłanów, potem szantaż tłumu: Jeżeli go uwolnisz, nie jesteś przyjacielem Cezara. Każdy, kto czyni siebie królem, sprzeciwia się cezarowi  Inaczej jest u synoptyków: Piłat raczej chciał tłumowi dać satysfakcję

Płaczące niewiasty Tylko Łukasz opisuje spotkanie z płaczącymi niewiastami (Łk 23,26-32)

INRI Jan szczegółowo opisuje dyskusję faryzeuszy z Piłatem o napisie umieszczonym na krzyżu oraz podział między żołnierzami szat Jezusa i losowaniu tuniki (J 19,19-24)

Oto Matka twoja Brak u synoptyków ostatniej rozmowy z Matką i umiłowanym uczniem (J 19,25-27)

Dobry Łotr • Tylko Łukasz pisze o rozmowie Jezusa z Dobrym Łotrem  (Łk 23,39-43)

• Przebicie boku Tylko Jan pisze o decyzji żołnierzy, by Jezusowi nie łamać goleni, oraz o przebiciu Jego boku włócznią, skąd wytrysnęła krew i woda (J 19,31-37)

 

TRANSLATOR


•​ Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu uczniami  (Mt 26,20) • W oryginale zaskakująco: leżał razem z dwunastoma, gdyż wówczas w taki właśnie sposób spożywano posiłki Gdy wieczór zaś stał się, leżał przy stole z dwunastoma

“Wy wszyscy zwątpicie we Mnie tej nocy…” Piotr Mu odpowiedział: “Choćby wszyscy zwątpili w Ciebie, ja nigdy nie zwątpię” (Mt 26,31-33) Dosłowie: “doznać urazy” •​ Wy wszyscy doznacie urazy co do mnie w tę noc… – Jeśli wszyscy doznają urazy co do ciebie, ja nigdy nie doznam urazy

“Schowaj miecz swój do pochwy, bo wszyscy, którzy za miecz chwytają, od miecza giną” (Mt 26,52) • Wróć miecz twój na miejsce jego. Wszyscy bowiem, którzy wzięli miecz, od miecza będą wygubieni

Trzymano zaś wtedy znacznego więźnia, imieniem Barabasz. Gdy się więc zebrali, spytał ich Piłat: “Którego chcecie, żebym wam uwolnił, Barabasza czy Jezusa, zwanego Mesjaszem?” (Mt 27,16-17) W niektórych rękopisach pada nawet imię Barabasza: Jezus. Co więcej, Barabasz to po aramejsku Bar Abba, czyli “Syn Ojca”. Dosłowne oddanie słów oryginału tworzy więc niezwykle dramatyczną rzeczywistość Gdy zgromadzili się więc oni, powiedział im Piłat: Kogo chcecie, uwolnię wam, Jezusa Syna Ojca czy Jezusa zwanego Chrystusem?

 

LINKI: PROROCTWA


“Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was Mnie wyda… Ten, który ze Mną rękę zanurzył w misie, ten Mnie wyda (Mt 26,21-23)

• Ps 41,10: Nawet mój przyjaciel, któremu ufałem i który chleb mój jadł, podniósł na mnie piętę

“Wy wszyscy zwątpicie we Mnie tej nocy. Bo jest napisane: Uderzę pasterza, a rozproszą się owce ze stada (Mt 26,31)

• Za 13,7: Mieczu, podnieś się na mego Pasterza, na Męża, który jest Mi bliski… Uderz Pasterza, aby się rozproszyły owce, bo prawicę moją zwrócę przeciwko słabym…

Wtedy powstał najwyższy kapłan i rzekł do Niego: “Nic nie odpowiadasz na to, co oni zeznają przeciwko tobie?” Lecz Jezus milczał (Mt 26,62-63)

Wtedy zapytał Go Piłat: “Nie słyszysz, jak wiele zeznają przeciw tobie?” On jednak nie odpowiedział mu na żadne pytanie, tak że namiestnik bardzo się dziwił (Mt 27,13-14)  

•  Iz 53,7 (IV pieśń Sługi): Dręczono go, lecz sam pozwolił się gnębić, nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygących ją, tak on nie otworzył ust swoich

Wówczas zaczęli pluć Mu w twarz i bić Go pięściami, a inni policzkowali Go i szydzili… (Mt 26,67-68)

Iz 50,6 (I CZYTANIE): Podałem grzebiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem

Iz 52,14 (IV pieśń Sługi): Jak wielu osłupiało na Jego widok – tak nieludzko został oszpecony Jego wygląd i postać Jego była niepodobna do ludzi…

A gdy Go wyszydzili… odprowadzili Go na ukrzyżowanie (Mt 27,31)

Iz 53,4 (IV pieśń Sługi): Lecz on się obarczył naszym cierpieniem, on dźwigał nasze boleści, a my uznaliśmy go za skazańca, chłostanego przez Boga i zdeptanego

Gdy przyszli na miejsce zwane Golgotą, to znaczy Miejscem Czaszki, dali Mu pić wino zaprawione goryczą (Mt 27,33-34)

Zaraz też jeden z nich pobiegł i wziąwszy gąbkę, nasączył ją octem, umocował na trzcinie i dawał Mu pić (Mt 27,48)

Ps 69,22: Dali mi jako pokarm truciznę, a gdy byłem spragniony, poili mnie octem

Prz 31,6-7: Dajcie sycerę będącemu w udręce, wino zgorzkniałemu na duchu: niech pije, niech o nędzy zapomni, na trud już niepomny

Gdy Go ukrzyżowali… (Mt 27,35)

Iz 52,5 (IV pieśń Sługi): Lecz on był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła nań chłosta zbawienna dla nas, a w jego ranach jest nasze uzdrowienie

Iz 52,13 (IV pieśń Sługi): Oto się powiedzie mojemu Słudze, wybije się, wywyższy i bardzo wyrośnie

…rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając o nie losy (Mt 27,35)

Ps 22,19 (PSALM): Moje szaty dzielą między siebie i losy rzucają o moją suknię

Wtedy też ukrzyżowano z Nim dwóch złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej  stronie (Mt 27,38)

Iz 53,12: …policzony został pomiędzy przestępców

Ci zaś, którzy przechodzili obok, przeklinali Go i potrząsali głowami (Mt 27,39)

Syr 13,7: …na koniec cię wyśmieje, a potem zobaczy cię i odwróci się, i pokiwa głową nad tobą

Iz 53,2 (IV pieśń Sługi): Nie miał on wdzięku ani też blasku, aby chciano na niego popatrzeć, ani wyglądu, by się nam podobał. Wzgardzony, odepchnięty przez ludzi, mąż boleści, oswojony z cierpieniem, jak ktoś, przed kim się twarz zakrywa, wzgardzony tak, iż mieliśmy go za nic

Jr 18,16: Każdego, kto będzie przechodził, ogarnie zdumienie i będzie potrząsał głową

…arcykapłani wraz z uczonymi w Piśmie i starszymi, szydząc, powtarzali… “Zaufał Bogu, niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje” (Mt 27,41-43)

Ps 22,8-9 (PSALM): Szydzą ze mnie wszyscy, którzy na mnie patrzą, rozwierają wargi, potrząsają głową: “Zaufał Panu, niechże go wyzwoli, niechże go wyrwie, jeśli go miłuje”

Mdr 2,18-20: “Bo jeśli sprawiedliwy jest synem Bożym, Bóg ujmie się za nim i wyrwie go z rąk przeciwników. Dotknijmy go obelgą i katuszą, by poznać jego łagodność i doświadczyć jego cierpliwości. Zasądźmy go na śmierć haniebną, bo jak mówił  będzie ocalony”

Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: “Eli, Eli, lema, sabachthani?”, to znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? (Mt 27,46)

Ps 22,2 (PSALM): Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?

Józef zabrał ciało, owinął je w czyste płótno i złożył w swoim nowym grobie, który kazał wykuć w skale (Mt 27,59-60)

Iz 53,9 (IV pieśń Sługi): Grób mu wyznaczono między bezbożnymi i w śmierci swej był na równi z bogaczem, chociaż nikomu nie wyrządził krzywdy i w jego ustach kłamstwo nie postało


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – V Wielkiego Postu A

Cały Jezus: płacze jak prawdziwy człowiek, wskrzesza jak prawdziwy Bóg.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Wskrzeszenie to nie zmartwychwstanie. Łazarz umrze jeszcze raz, wkrótce zresztą wydadzą na niego wyrok.

O zmartwychwstaniu nie mamy pojęcia. Jak Marta operujemy co najwyżej wiedzą: Wiem, że zmartwychwstanie w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym, jak Maria w bólu wypominamy Bogu: Gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. A Jezus jeszcze pozwala nam na to, świadomie się spóźnia, jakby chciał nie uzdrowić, a wskrzesić.

Prawdziwy przyjaciel – i jako Bóg, i jako człowiek. Opłakuje śmierć Łazarza, jako Bóg daje mu nowe życie. A to przecież dopiero zapowiedź zmartwychwstania.

 

PUNKT WYJŚCIA


Piąta niedziela Wielkiego Postu roku A • Tradycyjnie nosi ona nazwę: Judica. Antyfona na wejście przywołuje słowa Psalmu 43: Judica me, Deus (Osądź mnie, Boże) • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy naśladowali miłość JezusaCZYTANIA: Księga proroka Ezechiela 37,12-14 • Psalm 130,1-5.7-8 • List św. Pawła do Rzymian 8,8-11 • Ewangelia wg św. Jana 11,1-45

CHMURA SŁÓW


Seria bardzo długich fragmentów Ewangelii nie kończy się. Jeśli ksiądz wybierze jej wersję dłuższą, usłyszymy 918 słów całej Liturgii Słowa. Oczywiście, chmurę słów zdominowała Ewangelia. W przeciwieństwie do poprzednich dwóch niedziel, gdzie bohaterami – oprócz rzecz jasna Jezusa – były osoby anonimowe (kobieta z Samarii, czy niewidomy od urodzenia), tym razem znamy imiona wszystkich, co więcej, są to najczęściej powtarzające się słowa: JEZUS (22), MARTA (8), MARIA (8), ŁAZARZ (7). Ewangelia opowiada historię ludzi o konkretnych twarzach. To historia przyjaciół Jezusa, których kochał i do których tęsknił. Nie był samotnikiem. Podobnie jak w zeszłym tygodniu, na formę rozmowy wskazuje liczne użycie czasownika RZEKŁ (16), w różnych formach gramatycznych. Aż 20 razy padnie słowo PAN. Częsty jest też czasownik UMARŁ (7). Jezus swoim Słowem i miłością przeprowadza swoich przyjaciół ze śmierci do nowego życia.

Jutro Niedziela - V Wielkiego Postu A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi proroka Ezechiela

(Ez 37,12-14) Tak mówi Pan Bóg: "Oto otwieram wasze groby i wydobywam was z grobów, ludu mój, i wiodę was do kraju Izraela, i poznacie, że Ja jestem Pan, gdy wasze groby otworzę i z grobów was wydobędę, ludu mój. Udzielę wam mego ducha po to, byście ożyli, i powiodę was do kraju waszego, i poznacie, że Ja, Pan, to powiedziałem i wykonam", mówi Pan Bóg.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Powrót do życia Ez 37, 12-14

Wizja niczym w filmie puszczonym od tyłu: suche kości stają się żywym organizmem. To zapowiedź wyzwolenia Izraela. I zmartwchwstania

KSIĘGA: Ezechiela • AUTOR: Ezechiel • CZAS POWSTANIA: Na wygnaniu w Babilonii (586-538 przed Chr.)

KATEGORIA: wizja prorocka 


PROROCTWO I APOKALIPSA • Trzecia z wielkich ksiąg prorockich (obok Izajasza i Jeremiasza) różni się od poprzednich, klasycznych proroctw tym, że spotykamy tu także elementy apokaliptyki. Do »proroctwa należy ścisły związek wyroczni z sytuacją historyczną, wielkie tematy miłości Boga i grzechu ludu, niewiernej Oblubienicy, oraz różne tzw. wyrocznie. Do »apokaliptyki nawiązują wizje rydwanu, doliny suchych kości oraz wizje nowej świątyni i miasta świętego. Księga dzieli się na wprowadzenie i trzy części wstęp (1-3) to opis powołania Ezechiela część pierwsza (4-24) – wyrocznie przeciw Jerozolimie część druga (25-32) – mowy przeciw narodom pogańskim • część trzecia (33-48) – wyrocznie zapowiadające odrodzenie Izraela. Ezechiel adresuje swe wyrocznie do Izraelitów przebywających na wygnaniu w Babilonii.

WIZJA O WYSCHŁYCH KOŚCIACH • W Księdze Ezechiela dominują wizje prorockie – to najczęściej spotykany tu gatunek literacki. Najciekawszą spośród wielu wizji trzeciej części Księgi Ezechiela jest ta o wyschłych kościach, opisana w rozdziale 37. To właśnie element apokaliptyki. Ezechiel znalazł się w dolinie pełnej kości. Były zupełnie wyschłe. Bóg zwrócił się do Ezechiela z pytaniem: Czy te kości powrócą do życia? I stała się rzecz niezwykła: można by rzec: proces gnicia ciał ludzkich odtworzony nijako od tyłu: oto powstał szum i trzask, i kości jedna do drugiej zbliżały się do siebie… powróciły ścięgna i wyrosło ciało, a skóra pokryła je z wierzchu… duch wstąpił w nich, a ożyli i stanęli na nogach.  

ZAPOWIEDŹ • Fragment, który usłyszymy, to słowa Boga skierowane do Ezechiela tuż po tej wizji. Zwróćmy uwagę, że Bóg zapowiada przez tę wizję odzyskanie życia przez naród Izraelski: powrót z niewoli do wolnego kraju. Jest jednakże również drugie “dno” tego proroctwa: to zapowiedź wydobycia z grobów, zwycięstwa nad śmiercią.  

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Bóg wydobywa: Oto otwieram wasze groby i wydobywam was z grobów, ludu mój

Zapowiedź wyzwolenia Izraela: Udzielę wam mego ducha, byście ożyli, i powiodę was do kraju waszego

Duch daje życie: Udzielę wam mego ducha po to, byście ożyli

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


 GRÓB IZRAELA Adresaci Ezechiela, słuchając tych słów i patrząc na wizję, odnosili ją do historycznej sytuacji, w której się znaleźli: Izrael, utraciwszy niepodległość oraz Jerozolimę wraz ze świątynią, znalazł się w obcej, nieczystej ziemi. Symbolizuje ją grób, który zamknął się nad nimi. Ponieważ na tym etapie Żydzi nie wierzą jeszcze w życie zmartwychwstałe, grób wydaje się być końcem ich historii i relacji z Panem. Wielu mówi, że powrót jest niemożliwy.

• GRÓB OTWARTY • Bóg przekonuje, że nowe życie i przyszłość wciąż stoją przed nimi otworem, ponieważ to on sam otworzy ich symboliczny grób niewoli, sprowadzi ich do Ziemi Obiecanej, da im Ducha i nowe serce, które umożliwi im słuchanie Jego Słowa i odnowienie Przymierza. Obietnica otwartego grobu wypełni się już wkrótce, kiedy w 538 Cyrus pozwoli Izraelitom na powrót do ojczystej ziemi i odbudowę świątyni. 

• ZMARTWYCHWSTANIE • W wizji tej chrześcijanie dostrzegali zapowiedź Ducha Zmartwychwstałego, który złamie moc śmierci i rzeczywiście wyprowadzi nas z grobów.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 130,1-8) REFREN: Bóg Zbawicielem, pełnym miłosierdzia

Z głębokości wołam do Ciebie, Panie, Panie, wysłuchaj głosu mego. Nachyl Twe ucho na głos mojego błagania.

Jeśli zachowasz pamięć o grzechu, Panie, Panie, któż się ostoi? Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby Ci służono z bojaźnią.

Pokładam nadzieję w Panu, dusza moja pokłada nadzieję w Jego słowie, dusza moja oczekuje Pana. Bardziej niż strażnicy poranka, niech Izrael wygląda Pana.

U Pana jest bowiem łaska, u Niego obfite odkupienie. On odkupi Izraela ze wszystkich jego grzechów.

[01][02]

 

PSALM

Z głębokości Ps 130, 1b-2. 3-4. 5-7a. 7b-8

Gdy człowiek znajduje się w głębokości grzechu – to jest śmierć. Ale z każdej głębokości jest wyjście

PSALM 130 • AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: po wygnaniu w Babilonii, czyli po 538 r. przed Chr.


PIEŚŃ WSTĘPOWANIA • Usłyszymy kolejny znany psalm. De profundis albo po polsku: Z głębokości wołam do Ciebie, Panie na stałe wszedł do kanonu najczęściej wykonywanych psalmów, a nawet do klasyki kina. Psalm 130 znamy z pogrzebów. Jest śpiewany na początku liturgii pogrzebowych. To jeden z psalmów pokutnych, stosowanych przy modlitwie za zmarłych Psalm 130 nosi tytuł “pieśni wstępowania”, bądź pieśń stopni, podobnie jak inne psalmy ze zbioru 120-134, zwanych pieśniami pielgrzymkowymi. Być może intonowali je pielgrzymi wstępujący do Jerozolimy, na górę Syjon, gdzie znajdowała się świątynia.

MODLITWA BŁAGALNA • Należy do gatunku modlitwy błagalnej (hebr. tefillah). Modlitwy błagalne były częścią rytuału wielkich dni postu i pokuty, obchodzonych przez całą wspólnotę Izraela. Wyznawano wtedy grzechy i błagano o pomoc w sytuacji zagrażających ludowi nieszczęść, takich jak: wojna, przegrana bitwa, głód, susza, epidemia • Cechą charakterystyczną tefillah są pojawiające się pytania dokąd, jak długo oraz trójkąt dramatyczny: Bóg, wierzący, przeciwnicy.

ZANIM USŁYSZYSZ • Psalm mógł być recytowany podczas wędrówki pielgrzymów na wzgórze Syjon – z doliny symbolizującej kruchość i wędrówkę ich życia wchodzili na górę Pana. W najgłębszej warstwie opisuje on wędrówkę ludzkiego serca ku Bogu: z otchłani grzechu wzywa ono Tego, który słucha i ma moc ocalić je od śmierci • Nie ból, nie rozpacz z powodu obrazy Boga tu przeważają, lecz nadzieja i ufność w miłosierdzie Pana. Liturgia piątej niedzieli Wielkiego Postu przywołuje ten psalm właśnie z tego powodu: gdy człowiek znajduje się w głębokości grzechu – to śmierć. Ale z każdej głębokości jest wyjście.

CZY WIESZ, ŻE

W psalmach stopni często stosowano tzw. rytm gradualny – bardzo pomocny starożytnym pielgrzymom przy śpiewaniu. Rytm gradualny łatwo rozpoznać: to podjęcie w kolejnym wersecie fragmentu psalmu wyśpiewanego w poprzednim (uwaga! można to rozpoznać w tłumaczeniu zawartym w Biblii Tysiąclecia. W lekcjonarzu, w wersji służącej do śpiewu, rytm gradualny jest mało zauważalny):

Jeżeli zachowasz pamięć o grzechach PaniePanie, któż się ostoi

W Panu pokładam nadziejęnadzieję żywi moja dusza

Dusza moja oczekuje Pana bardziej niż strażnicy poranka – Bardziej niż strażnicy poranka niech Izrael wygląda Pana.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian

(Rz 8,8-11) A ci, którzy żyją według ciała, Bogu podobać się nie mogą. Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka. Jeżeli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy. Jeżeli natomiast Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na (skutki) grzechu duch jednak posiada życie na skutek usprawiedliwienia. A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Żyć w duchu Rz 8, 8-11

Paweł głosi bardzo odważnie: Bóg przywróci do życia nasze śmiertelne ciała. Jeżeli w nas mieszka

LIST DO RZYMIAN • NADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: mieszkańcy Rzymu • DATA: 57-58 • SKĄD: Korynt


SUMMARIUM PASTORALNE • Znów, po dwóch tygodniach, wracamy do Listu do Rzymian. Przypomnijmy, list powstał dwa lata przed tym, jak Paweł po raz pierwszy zobaczył Wieczne Miasto. Powstał z powodów pragmatycznych: celem listu było zapewnienie sobie wsparcia ze strony wspólnoty w planowanej przez Pawła podróży misyjnej do Hiszpanii (>>Rz 15,23-24) Jednak zakres treści poruszonych w liście jest szerszy: Paweł głosi Rzymianom ewangelię, pisze do wspólnoty znajdującej się w stolicy imperium, w sercu antycznego świata. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła ewangelii. List przybiera zatem charakter summarium pastoralnego, w którym Paweł zbiera doświadczenie całego życia swej pracy i głoszenia Ewangelii.

DUCH DAJE ŻYCIE • Tym razem usłyszymy fragment ósmego rodziału. To część, w której Paweł opisuje Ducha, dawcę nowego życia . Przyjęcie Jezusa jako Pana i Zbawiciela to pierwszy konieczny krok ku temu, aby stać się wolnymi (>>Rz 7,25). Nowe życie jest jednak na początku podobne do małego ziarna, które musi rosnąć i rozwijać się. Tym, który daje wzrost, jest właśnie Duch. Jeśli otwieramy się na jego obecność, On czyni z nas własność Boga (>>Rz 8,9-11), prowadzi nas i przekonuje, że jesteśmy synami Bożymi (>>Rz 8,14-17), modli się w nas (>>Rz 8,26), współdziała we wszystkim dla naszego dobra (>>Rz 8,28) i ostatecznie prowadzi do zbawienia (>>Rz 8,29-30).

OBIETNICA PAWŁA • Fragment listu św. Pawła bardzo wyraźnie nawiązuje do całej tematyki Liturgii Słowa, gdzie mowa o przywracaniu do życia. Paweł wprost obiecuje i nam nowe życie, bardzo konkretnie: wskrzeszenie do życia naszego ciała. Ale pod jednym warunkiem. Słuchając, zwróćmy uwagę, pod jakim.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Deklaracja Pawła: Jeżeli mieszka w was Duch… [Ojca, to On] przywróci do życia wasze śmiertelne ciała

Życie według Ducha: Nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha

[odstep]

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Jana

(J 11,1-45) Był pewien chory, Łazarz z Betanii, z miejscowości Marii i jej siostry Marty. Maria zaś była tą, która namaściła Pana olejkiem i włosami swoimi otarła Jego nogi. Jej to brat Łazarz chorował. Siostry zatem posłały do Niego wiadomość: Panie, oto choruje ten, którego Ty kochasz. Jezus usłyszawszy to rzekł: Choroba ta nie zmierza ku śmierci, ale ku chwale Bożej, aby dzięki niej Syn Boży został otoczony chwałą. A Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza. Mimo jednak że słyszał o jego chorobie, zatrzymał się przez dwa dni w miejscu pobytu. Dopiero potem powiedział do swoich uczniów: Chodźmy znów do Judei. Rzekli do Niego uczniowie: Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię ukamienować i znów tam idziesz? Jezus im odpowiedział: Czyż dzień nie liczy dwunastu godzin? Jeżeli ktoś chodzi za dnia, nie potknie się, ponieważ widzi światło tego świata. Jeżeli jednak ktoś chodzi w nocy, potknie się, ponieważ brak mu światła. To powiedział, a następnie rzekł do nich: Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę, aby go obudzić. Uczniowie rzekli do Niego: Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje. Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówi o zwyczajnym śnie. Wtedy Jezus powiedział im otwarcie: Łazarz umarł, ale raduję się, że Mnie tam nie było, ze względu na was, abyście uwierzyli. Lecz chodźmy do niego. Na to Tomasz, zwany Didymos, rzekł do współuczniów: Chodźmy także i my, aby razem z Nim umrzeć. Kiedy Jezus tam przybył, zastał Łazarza już do czterech dni spoczywającego w grobie. A Betania była oddalona od Jerozolimy około piętnastu stadiów i wielu Żydów przybyło przedtem do Marty i Marii, aby je pocieszyć po bracie. Kiedy zaś Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotkanie. Maria zaś siedziała w domu. Marta rzekła do Jezusa: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga. Rzekł do niej Jezus: Brat twój zmartwychwstanie. Rzekła Marta do Niego: Wiem, że zmartwychwstanie w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym. Rzekł do niej Jezus: Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to? Odpowiedziała Mu: Tak, Panie! Ja wciąż wierzę, żeś Ty jest Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat. Gdy to powiedziała, odeszła i przywołała po kryjomu swoją siostrę, mówiąc: Nauczyciel jest i woła cię. Skoro zaś tamta to usłyszała, wstała szybko i udała się do Niego. Jezus zaś nie przybył jeszcze do wsi, lecz był wciąż w tym miejscu, gdzie Marta wyszła Mu na spotkanie. Żydzi, którzy byli z nią w domu i pocieszali ją, widząc, że Maria szybko wstała i wyszła, udali się za nią, przekonani, że idzie do grobu, aby tam płakać. A gdy Maria przyszła do miejsca, gdzie był Jezus, ujrzawszy Go upadła Mu do nóg i rzekła do Niego: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Gdy więc Jezus ujrzał jak płakała ona i Żydzi, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił i zapytał: Gdzieście go położyli? Odpowiedzieli Mu: Panie, chodź i zobacz. Jezus zapłakał. A Żydzi rzekli: Oto jak go miłował! Niektórzy z nich powiedzieli: Czy Ten, który otworzył oczy niewidomemu, nie mógł sprawić, by on nie umarł? A Jezus ponownie, okazując głębokie wzruszenie, przyszedł do grobu. Była to pieczara, a na niej spoczywał kamień. Jezus rzekł: Usuńcie kamień. Siostra zmarłego, Marta, rzekła do Niego: Panie, już cuchnie. Leży bowiem od czterech dni w grobie. Jezus rzekł do niej: Czyż nie powiedziałem ci, że jeśli uwierzysz, ujrzysz chwałę Bożą? Usunięto więc kamień. Jezus wzniósł oczy do góry i rzekł: Ojcze, dziękuję Ci, żeś mnie wysłuchał. Ja wiedziałem, że mnie zawsze wysłuchujesz. Ale ze względu na otaczający Mnie lud to powiedziałem, aby uwierzyli, żeś Ty Mnie posłał. To powiedziawszy zawołał donośnym głosem: Łazarzu, wyjdź na zewnątrz! I wyszedł zmarły, mając nogi i ręce powiązane opaskami, a twarz jego była zawinięta chustą. Rzekł do nich Jezus: Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić. Wielu więc spośród Żydów przybyłych do Marii ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Wskrzeszenie Łazarza J 11 1- 45

To zapowiedź zmartwychwstania. Jezus jako człowiek opłakuje śmierć Łazarza, jako Bóg przywraca mu życie

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. 

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Betania • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Łazarz, Marta, Maria, ponadto: uczniowie i inni • WERSJE: brak


O wskrzeszeniu Łazarza nie bez przyczyny usłyszymy w V niedzielę Wielkiego Postu – tydzień przed odczytaniem w naszych kościołach Męki Pańskiej. Było to bowiem wydarzenie, które spowodowało, że wielu Żydów z jednej strony uwierzyło w Niego, ale z drugiej strony zdecydowało o losach Jezusa: Tego dnia postanowili Go zabić. Jest też trzeci powód, ten najważniejszy: to zapowiedź zmartwychwstania.

Wydarzenie rozegra się w trzech miejscach: poza Judeą, gdzie Jezus otrzymuje wiadomość o chorobie Łazarza • W drodze do Betanii: podczas której rozmawia z Martą i Marią • w Betanii, przy grobie Łazarza: tam następuje jego wskrzeszenie. Usłyszymy wiele dialogów Jezusa z uczniami, Martą i Marią. I znów dostrzeżemy typową dla św. Jana technikę nieporozumienia. Polega ona na tym, że Jezus posługuje się pewnym obrazem w znaczeniu dosłownym i duchowym – tym razem będą to śmierć i zmartwychwstanie. Jego rozmówcy zauważają i rozumieją zaś tylko sens dosłowny i podtrzymując rozmowę, wnioskują tylko z niego.

1/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Leon Bonnat
"Wskrzeszenie Łazarza" Leon Bonnat
2/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Mattia Preti, 1650 r.
"Wskrzeszenie Łazarza" Mattia Preti, 1650 r.
3/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Jose Casado del Alisal
"Wskrzeszenie Łazarza" Jose Casado del Alisal
4/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Monaster Cyrylo-Biełoozierski, XV w.
"Wskrzeszenie Łazarza" Monaster Cyrylo-Biełoozierski, XV w.
5/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Wilhelm Kotarbiński
"Wskrzeszenie Łazarza" Wilhelm Kotarbiński
6/6
"Wskrzeszenie Łazarza" Luca Giordano, 1675 r.
"Wskrzeszenie Łazarza" Luca Giordano, 1675 r.
poprzednie
następne

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


• Warto zaufać • Ewangelista podkreśla, że Marta, Maria i Łazarz to przyjaciele Jezusa. Siostry proszą Go, aby pospieszył na ratunek tego, którego kocha. Jezus jednak się spóźnia. Uczniowie tego nie rozumieją. Nie zrozumie tego Marta wybiegająca naprzeciw Jezusa z wyrzutem: Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł. Marta wierzy jednak, że to nie koniec: Lecz i teraz wiem, że Bóg da Ci wszystko, o cokolwiek byś prosił Boga. Ta odrobina ufności i wiary motywuje Jezusa do działania. W zamian uczyni cud znacznie większy od uzdrowienia, którego od Niego oczekiwali. Warto zaufać Jezusowi, który wydaje się spóźniać.

• Śmierć to nie koniec 

– Łazarz, przyjaciel nasz zasnął, lecz idę go obudzić.

– Panie, jeżeli zasnął, to wyzdrowieje.

 Z tego nieporozumienia wynika, że Jezus traktuje śmierć jak sen, z którego Bóg może każdego obudzić. Już za chwilę Jezus mocą Ojca wybudzi Łazarza. Pan wie już, że śmierć jego przyjaciela zapowiada Jego własną śmierć. Wierzy i ma nadzieję, że także Jego Ojciec nie pozostawi w grobie.

• Od martwej wiedzy do żywej wiary 

– Brat twój zmartwychwstanie.

– Wiem, że zmartwychwstanie w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym.

– Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby umarł, żyć będzie. Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki. Wierzysz w to?

– Tak.

• Marta operuje wiedzą i tym, co na temat zmartwychwstania mówi jej tradycja żydowska i wierzenia jej narodu. Nie wie, czym jest żywe doświadczenie zmartwychwstania i jak odnieść je do swojego życia. Wiedza w niczym nie zmniejsza jej smutku i bólu Jezus oczekuje nie wiedzy, ale wiary. Pyta: Wierzysz w to? Dopiero, kiedy usłyszy tak, przystępuje do działania.   

• Łzy Jezusa • Jezus, stając przed grobem swojego przyjaciela płacze. Nie boi się pokazać, że kocha Martę, Marię i Łazarza. Uczestniczy w ich smutku rozstania i samotności Łzy Jezusa to nie reakcja bezradności i rozpaczy wobec śmierci, lecz gniewu na nią samą i konsekwencje, ból, które powoduje Jezus nie chce, byśmy bezradni płakali nad grobami naszych bliskich. Kiedy widzi nas bezradnych i zapłakanych, drży i dziwi się wzburzony wewnętrznie. Dlaczego nie wołamy z wiarą do Niego, który jest naszym Zmartwychwstaniem i Życiem? 

 

TRANSLATOR


“Łazarz, przyjaciel nasz, zasnął, lecz idę, aby go obudzić”  (J 11,11) • W oryginale: aby wyrwać go ze snu

•  Jezus jednak mówił o jego śmierci, a im się wydawało, że mówił o zwyczajnym śnie (J 11,13) • Rzekł zaś Jezus o śmierci jego. Tamci zaś uważali, że o zaśnięciu snem mówi

“Wiem, że zmartwychwstanie w czasie zmartwychwstania w dniu ostatecznym” (J 11,24) Wiem, że wstanie przy wstaniu w ostatnim dniu

“Kto we Mnie wierzy, choćby umarł, żyć będzie” (J 11,25)Wierzący we mnie, choćby i umarł, ożyje

“Każdy, kto żyje i wierzy we Mnie, nie umrze na wieki” (J 11,26) • I każdy żyjący i wierzący we mnie nie umrze na wieki

“Ja wciąż wierzę, żeś Ty jest Mesjasz, Syn Boży, który miał przyjść na świat” (J 11,27) • Ja uwierzyłam, że ty jesteś Pomazaniec, Syn Boga na świat przychodzący

Gdy więc Jezus ujrzał, jak płakała ona i Żydzi, którzy razem z nią przyszli, wzruszył się w duchu, rozrzewnił… (J 11,33) • Greckie słowa embrimaomaitarasso bardziej niż emocjonalne rozrzewnienie oznaczają tu współczucie wymieszane z gniewem i poruszeniem: Jezus więc jak zobaczył ją płaczącą i tych, którzy przyszli razem z nią, Judejczyków, płaczących, wzburzył się w duchu i poruszył w sobie

A Jezus ponownie okazując głębokie wzruszenie przyszedł do grobu. Była to pieczara, a na niej spoczywał kamień (J 11,38)Jezus więc znowu wzburzony w sobie, przychodzi do grobowca. Był zaś jaskinią i kamień leżał na niej


 

LINKI


• RYZYKO “Rabbi, dopiero co Żydzi usiłowali Cię ukamienować i znów tam idziesz?” (J 11,8)

J 8,58-59: “Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: zanim Abraham stał się, JA JESTEM”. Porwali więc kamienie, aby rzucić w Niego. Jezus jednak ukrył się i wyszedł ze świątyni

J 10,30-31: “Ja i Ojciec jedno jesteśmy”. I znowu Żydzi porwali za kamienie, aby Go ukamienować

MARTA, MARIA, ŁAZARZ Kiedy zaś Marta dowiedziała się, że Jezus nadchodzi, wyszła Mu na spotkanie (J 11,20)

Łk 10,38-42: Tam pewna niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go w swoim domu. Miała ona siostrę imieniem Maria, która usiadłszy u nóg Pana słuchała Jego słowa. Marta zaś uwijała się około rozmaitych posług. A stanąwszy przy Nim, rzekła: “Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła”. A Pan jej odpowiedział, “Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego”.

J 12,1-3: Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz… Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta usługiwała, a Łazarz był jednym z zasiadających z Nim przy stole. Maria zaś wzięła funt szlachetnego, drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi stopy, a włosami swymi je otarła. A dom napełnił się wonią olejku. 

ŁAZARZ“Rozwiążcie go i pozwólcie mu chodzić” (J 11,44)

J 12,9: Wielki tłum Żydów dowiedział się, że tam jest. A przybyli nie tylko ze względu na Jezusa, ale także by ujrzeć Łazarza, którego wskrzesił z martwych. Arcykapłani zatem postanowili zabić również Łazarza, gdyż wielu z jego powodu odłączyło się od Żydów i uwierzyło w Jezusa

J 9,33 (Ewangelia): Na to odpowiedział im ów człowiek: “…Gdyby ten człowiek nie był od Boga, nie mógłby tego uczynić”

Dz 5,34-38: Pewien faryzeusz, imieniem Gamaliel, uczony w Prawie i poważany przez cały lud… zabrał głos w Radzie: “…Zostawcie tych ludzi i puśćcie ich! Jeżeli bowiem od ludzi pochodzi ta myśl czy sprawa, rozpadnie się, a jeżeli rzeczywiście od Boga pochodzi, nie potraficie ich zniszczyć, i oby się nie okazało, że walczycie z Bogiem”

 


Ksiądz Janusz Stanisław Pasierb “Łazarz”


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >