Nasze projekty
ks. Marcin Kowalski

Jutro Niedziela – Niedziela Chrztu Pańskiego C

Mojżesz wprowadza do ziemi obiecanej. Jezus do ziemi Bożych obietnic

Reklama

PUNKT WYJŚCIA


• NIEDZIELA CHRZTU PAŃSKIEGO • Rok C • Niedziela ta kończy Okres Bożego Narodzenia. Od poniedziałku rozpocznie się trwający kilka tygodni Okres Zwykły • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy odrodzeni z wody i Ducha Świętego zawsze żyli w miłości Boga Wszechmogącego • CZYTANIA: Księga Izajasza 40, 1-5. 9-11; Psalm 104 (103), 1-2a. 3b-4. 24-25. 27-28. 29b-30 (R.: por. 1a); List do Tytusa 2, 11-14; 3, 4-7; Ewangelia wg św. Łukasza 3, 15-16. 21-22

Reklama
Reklama

• CHMURA SŁOWA •

nowezycie

Reklama
Reklama

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’17810′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’17811′ title=” content='

Reklama

Czytanie z Księgi Izajasza

 

(Iz 40,1-5.9-11)

 

Pocieszcie, pocieszcie mój lud!
mówi wasz Bóg.
Przemawiajcie do serca Jeruzalem
i wołajcie do niego,
że czas jego służby się skończył,
że nieprawość jego odpokutowana,
bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób
za wszystkie swe grzechy,
Głos się rozlega:
Drogę dla Pana przygotujcie na pustyni,
wyrównajcie na pustkowiu
gościniec naszemu Bogu!
Niech się podniosą wszystkie doliny,
a wszystkie góry i wzgórza obniżą;
równiną niechaj się staną urwiska,
a strome zbocza niziną gładką.
Wtedy się chwała Pańska objawi,
razem ją wszelkie ciało zobaczy,
bo usta Pańskie to powiedziały.
Wstąpże na wysoką górę,
zwiastunko dobrej nowiny w Syjonie!
Podnieś mocno twój głos,
zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem!
Podnieś głos, nie bój się!
Powiedz miastom judzkim:
Oto wasz Bóg!
Oto Pan Bóg przychodzi z mocą
i ramię Jego dzierży władzę.
Oto Jego nagroda z Nim idzie
i przed Nim Jego zapłata.
Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę,
gromadzi ją swoim ramieniem,
jagnięta nosi na swej piersi,
owce karmiące prowadzi łagodnie.

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

PowrótIz 40,1-5.9-11

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Izajasz • CZAS POWSTANIA:  poł. VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici, wszystkie narody  • KATEGORIA: mowa prorocka


TRZY KSIĘGI, TRZY EOPKI • Księga Izajasza to jedna z najdłuższych ksiąg Starego Testamentu, składa się z 66 rozdziałów. Dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania. Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia • Pierwsza część (1-39) dotyczy Izraela przed wygnaniem za czasów panowania bezbożnego króla Achaza (735-715 r. przed Chrystusem) oraz jego syna, wiernego reformatora Ezechiasza (715-698 r. przed Chrystusem). Jej autorem jest tzw. Pierwszy Izajasz (Proto-Izajasz), działający w latach 740-701 r. Podkreśla on Świętość Boga działającego w historii • Część druga (40-55) skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu. Jej autorem jest Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz), prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza. Głosi on radykalny monoteizm oraz przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe • Trzecia część (56-66) powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

WIADOMOŚĆ DLA WYGNAŃCÓW • Fragment, który usłyszymy, pochodzi z drugiej części księgi Izajasza (40-55). Powstała ona podczas niewoli babilońskiej i ze względu na otwierające ją wezwanie nazywa się ją także Księgą Pocieszenia. Zawiera słowa otuchy, kierowane do ludu pozostającego wciąż na obczyźnie. Bóg – jak czynił to już wielokrotnie w przeszłości – jeszcze raz ulituje się nad swym ludem • Na horyzoncie rysuje się już cud Nowego Wyjścia • Odrębną częścią Księgi Pocieszenia są cztery pieśni o cierpiącym Słudze Jahwe, który przez ofiarę swojego życia przybliża zbawienie ludu.

POCIESZENIE • Słowa dzisiejszego pierwszego czytania to otwarcie Księgi Pocieszenia • Jerozolima słyszy, że czas jej służby, niewoli babilońskiej, dobiegł końca (Iz 40,2). Po tej radosnej nowinie rozlega się wezwanie do przygotowania dróg, którymi Pan przez pustynię przybędzie znów do swego ludu (Iz 40,3-5). Czytanie kończą obrazy, w których widzimy Pasterza Izraela powracającego na Syjon (Iz 40,9-11).

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Koniec wygnania • Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik?, pytał retorycznie Hiob swoich przyjaciół. Każde bojowanie ma jednak swój kres. Początek księgi Deutero-Izajasza zapowiada zawieszenie broni. Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył. Służba, o której mówi Pan, to służba wojskowa, bojowanie (hebr. sabah). Prorok ma na pewno na myśli walkę opisywaną w Księdze Izajasza 1-39, w wyniku której Izrael zdegradowany został do niewolnika imperium babilońskiego. Być może myśli także o cierpieniach czasu niewoli, porównywanych do żołnierskiego trudu. Nadchodzi ich kres, jednak nie jest to kres automatyczny, wynikający z odmian losów i zwrotów historii. Ten kres ma imię i tożsamość – to Pan, Bóg Izraela.

• Droga na pustyni • Przygotujcie dla Pana drogę na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec (40,3). Dalej plany robią się jeszcze bardziej fantastyczne. Pustynia przekształca się w gigantyczny plac budowy, na którym doliny mają zostać zasypane, natomiast wszelka góra i pagórek zniwelowane. Dopiero wówczas ukaże się Pan i wypatrujący jego przybycia będą mogli ogłosić: Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą (40,9-10). Doliny to uniwersalny obraz słabości, grzechu i trudnych doświadczeń, oddzielających człowieka od Boga (por. Ps 23,4). Z kolei góry i pagórki to symbol arogancji i pycha ludzkiej, która także uniemożliwia przyjęcie Bożego zbawienia (por. Iz 2,14; 2 Kor 10,5). Przygotowanie drogi dla Zbawiciela oznacza zasypywanie dołów rozpaczy i słabości oraz wyrównywanie gór pychy.

TRANSLATOR


• Gościniec • po staropolsku nazwa drogi, szerokiej wykładanej kamieniem hebr. mesillah. Gdybyśmy mieli przełożyć to zdanie na bardziej współczesne terminy i obrazy, otrzymalibyśmy coś w rodzaju planu budowy dróg w naszym kraju: przygotujcie drogę, zbudujcie autostradę naszemu Bogu.

CYTATY


Przełomowe słowa o Izraelu: nieprawość jego odpokutowana
Jak przychodzi Pan Bóg: Oto Pan Bóg przychodzi z mocą
Z czym przychodzi: Jego nagroda z Nim idzie

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’17812′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

']
[margincarouselwidget_item id=’17813′ title=” content='

REFREN: Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię

 

(Ps 104,1.24.29-31.34)

 

Błogosław, duszo moja, Pana,
o Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki.
Jak liczne są dzieła Twoje, Panie,
ziemia jest pełna Twych stworzeń.

Gdy odbierasz im oddech, marnieją
i w proch się obracają.
Stwarzasz je napełniając swym duchem
i odnawiasz oblicze ziemi.

Niech chwała Pana trwa na wieki,
niech Pan się raduje z dzieł swoich.
Niech miła Mu będzie pieśń moja,
będę radował się w Panu.

 

']
[/margincarouselwidget]

PSALM

Tchnienie OjcaPs 104,1.24.29-31.34

PSALM  104AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chrystusem


HYMN NA CZEŚĆ STWÓRCY • Psalm 104 to hymn opiewający wspaniałość stworzenia, hymn (hebr. tehilla), czyli bezinteresowna modlitwa uwielbienia zanoszona przez wspólnotę w świątyni • Psalm zawiera wiele motywów, które zbliżają go do egipskich i kananejskich hymnów na cześć bogów stwarzających i podtrzymujących w istnieniu świat (Ra, Baal) • Psalmista piszący ten utwór w czasach po wygnaniu głęboko przepracowuje starożytne motywy mityczne w duchu zawartego w Księdze Rodzaju opisu stworzenia. Być może psalm recytowano w świątyni w czasie Święta Tygodni, dziękując za pierwsze plony ziemi.

PRAWDZIWE OBLICZE BOGA • Wobec Bogów pogańskich, na których Izrael napatrzył się w Babilonii, Jahwe jest jedynym Stwórcą i Ojcem stworzenia. W jego ręku śmiercionośne żywioły nie walczą ze sobą, lecz komponują się w harmonijną całość, aby stworzyć bezpieczny i szczęśliwy dom dla wszelkiej istoty żywej • Psalmistę przepełnia podziw i uwielbienie dla kosmicznego dzieła Pana, które przenika Duch jego ojcowskiej miłości.

STWORZENIE I DUCH • W pierwszych dwóch strofach psalmista opisuje: • Boga kroczącego przez stworzony świat, okrytego światłością, posyłającego wichry i posługującego się ogniem i płomieniem • Dalej chwali piękno i bogactwo dzieła stworzenia. Ziemię wypełnia rzesza stworzeń, które świadczą o hojności, wręcz rozrzutności Pana • W ostatnich: Boże stworzenie jako kruche, wołające o Jego pomoc. Bez Bożego Ducha ginie i obraca się w proch. Duch to moc stwórcza Boga, to tchnienie Ojca, który daje i podtrzymuje życie stworzeń.

CYTATY


Psalmista o wielkiej potrzebie Ducha Świętego: Gdy odbierasz im oddech, marnieją i w proch się obracają

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’19109′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’19110′ title=” content='

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Tytusa

(Tt 2, 11-14; 3, 4-7)

Ukazała się łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud wybrany na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków. Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego.

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

Obmycie w DuchuTt 2, 11-14; 3, 4-7

LIST DO TytusaNADAWCA: św. Paweł lub uczeń z jego szkoły • SKĄD: Rzym lub w przypadku ucznia inne nieznane miejsce, Macedonia, Korynt lub Nikopolis • DATA: po 62 r. •  ADRESAT: Tytus, przełożony wspólnoty na Krecie


LIST DO BISKUPA Tytus – znany jest wyłącznie z listów św. Pawła. Był współpracownikiem Pawła i pośrednikiem w kontaktach między nim a kościołem w Koryncie (1-2 Koryntian). Pochodził z rodziny grecko-rzymskiej, zamieszkałej w okolicy Antiochii Syryjskiej (dzisiejsza Turcja) • Został wyznaczony przez św. Pawła na biskupa Krety • W liście dominują tematy związane z dyscypliną młodej wspólnoty chrześcijańskiej, unikanie sporów, zasady życia dla różnych stanów oraz wezwanie do posłuszeństwa władzy świeckiej.

CHRZEŚCIJANIE W ŚWIECIE • Rozdział 2 Listu do Tytusa zawiera wskazania skierowane do różnych grup: starszych, kobiet, młodych i niewolników. Mają tak żyć, aby chrześcijanie nie stali się obiektem ataków otaczających ich pogan. Rozdział 3 to wskazania, które kończą się nauką dla Tytusa i wezwaniem, aby dołączył on do Pawła w Nikopolis.

DUCH I CHRZEST • W dzisiejszym drugim czytaniu usłyszymy końcowy fragment drugiego i część trzeciego rozdziału Listu do Tytusa. Paweł pisze o łasce, która uzdalnia chrześcijan do pobożnego życia w tym świecie i oczekiwania na przyjście Chrystusa. Przypomina także wspólnocie chrzest, przez który miłosierny Bóg zbawił ich “przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym”. Motyw Ducha oraz chrztu łączy List do Tytusa z pierwszym czytaniem i Ewangelią.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Przemiana nie rewolucja • Listy pasterskie obrazują młody Kościół chrześcijański, który rozrastając się musi określić swoją postawę wobec otaczającego ich pogańskiego świata. Podobnie jak Jezus nie proponował rewolucji, otwartej walki z niesprawiedliwymi systemami społecznymi i ustanowienia na ziemi Królestwa Bożego, tak też nie czynią tego jego uczniowie, Paweł i jego współpracownicy. Chrześcijanie swoim życiem, które różni się od wartości i priorytetów tego świata, mają być zaczynem zmiany, która dokonuje się od środka. Żyjąc w tym świecie wyrzekają się “bezbożności i żądz światowych” i wypełniają świat nowym Duchem Ewangelii Chrystusa. Chrześcijanie nie są rewolucjonistami, ale nie są też konformistami dostosowującymi się do panujących reguł. Chodzi o transformację dokonującą się od wewnątrz.

Mocą Ducha • Siłą i motywacją do przemieniania tego świata jest dla chrześcijanina chrzest, który autor listu do Tytusa opisuje jako obmycie odnawiające i odradzające w Duchu Świętym. Podkreśla w ten sposób wagę tego, co dokonało się w chrześcijaninie w momencie chrztu. Woda, którą zostaliśmy obmyci, to tylko znak Duch Świętego, który zstąpił na nas w tym sakramencie. To On jest sprawcą naszych nowych narodzin (gr. paliggenesia) oraz nowego życia (gr. anakainosis), które otrzymaliśmy wówczas od Boga. Duch, który zamieszkał w nas czyni nas zdolnymi do życia według Bożej woli i sprawia że nosimy już w sobie tę nowość, która ukaże się na końcu czasów, w nowym niebie i nowej ziemi. Dzięki Duchowi otrzymanemu na chrzcie staliśmy się “nowym stworzeniem” zdolnym przeobrażać ten świat i i przygotowywać go na przyjście Królestwa Bożego.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’10755′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

']
[margincarouselwidget_item id=’10756′ title=” content='

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 3,15-16.21-22)

Gdy więc lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w sercach co do Jana, czy nie jest Mesjaszem, on tak przemówił do wszystkich: Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem. Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest. A gdy się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił na Niego, w postaci cielesnej niby gołębica, a nieba odezwał się głos: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie.
Oto Słowo Pańskie

']
[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Wpatrzony w SynaŁk 3,15-16.21-22

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: 33 • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


Ewangelista Miłosierdzia • W roku “C” dominować będzie Ewangelia wg św. Łukasza. O autorze trzeciej Ewangelii wiemy stosunkowo dużo. Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło ma dwie księgi: pierwsza to Ewangelia, druga – jej kontynuacja – Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania (22,1-24,53). Mówi się o Łukaszu, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad chorymi i grzesznikami.

Czas Mesjasza • Trzeci rozdział Łukasza stanowi przejście od Ewangelii dzieciństwa (Łk1-2) do publicznej działalności Jezusa. Jej opis rozpoczyna się od głoszenia Jana Chrzciciela, który przygotowuje drogę dla Mesjasza. Jan udziela chrztu nawrócenia dla odpuszczenia grzechów i zapowiada przyjście mocniejszego od siebie, który chrzcić będzie Duchem Świętym • Zaraz potem Łukasz opisuje chrzest Jezusa w Jordanie i podaje jego rodowód • Jezus ochrzczony przez Jana oddala się na pustynię, gdzie ma zostać poddany pierwszej próbie • W trzecim rozdziale słyszymy jeszcze o uwięzieniu Chrzciciela. Jego czas się wypełnił, nadszedł czas Mesjasza.

Dwa wyznania i chrzest •  Dzisiejsza Ewangelia rozpoczyna się od wyznania Jana Chrzciciela, który rozwiewając otaczającą go aurę oczekiwania stwierdza, że nie jest Mesjaszem  • Następnie widzimy Jezusa przyjmującego chrzest w Jordanie. Towarzyszy mu otwarte niebo, Duch zstępujący w postaci gołębicy oraz kolejne wyznanie, tym razem Ojca: Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie.

JESZCZE O EWANGELII


Dlaczego nad Jordanem? Na brzegu Jordanu, spoglądając na Ziemię Obiecaną ze stepów Moabu, stanął przed Jezusem sam Mojżesz. Sam do ziemi Bożych obietnic nie wszedł. Pięcioksiąg kończy się obrazem Izraela stojącego wciąż na granicy Ziemi Obiecanej. W tym samym miejscu, po z górą tysiącu latach, pojawia się Jezus. To nie przypadek. Tylko dotąd mogło doprowadzić Izraelitów Prawo i ich wielki duchowy przewodnik Mojżesz – na granicę Ziemi Obiecanej. Tylko Jezus może wprowadzić Izraela, wciąż stojącego na granicy ziemi obiecanej, do ziemi Bożych Obietnic.

Czemu Jezus, będąc bez grzechu, przyjmuje chrzest? Według niektórych Jezus wchodzi w wody Jordanu, by się wypełniły Pisma. Przychodzi jako Syn Człowieczy, solidaryzuje się ze swoim narodem i z całą grzeszną ludzkością. Inni twierdzą, że w ten sposób Mesjasz uznaje wielkość i misję Chrzciciela. Jezus oczywiście uznaje w Janie proroka i demonstruje solidarność z grzesznikami. Jednak w wody Jordanu wchodzi przede wszystkim po to, aby objawić swoją wyjątkową relację z Ojcem. Tam Ojciec nazywa Go swoim umiłowanym Synem.

Czy Jezus potrzebuje wyznania miłości Ojca? Tak. Zauważmy, że w Ewangelii Łukasz Ojciec mówi wprost do Syna nie do otaczających go ludzi: “Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie”. To słowo dla Jezusa. Ojciec wie już wtedy, że jego Syn będzie cierpiał, że weźmie na swoje ramiona krzyż, którego nie oszczędzi mu ten świat. Dlatego na samym początku jego drogi mówi mu: “Cokolwiek stanie się z tobą, pamiętaj – jestem blisko. Kiedy będziesz krzyczał przerażony: Dlaczego mnie opuściłeś?, pamiętaj – to mnie nie przerazi. Jesteś moim ukochanym dzieckiem. Będę wówczas blisko Ciebie”. Dzięki słowom Ojca i zapewnieniu o jego miłości Jezus przetrwa scenę kuszenia, następującą bezpośrednio po chrzcie, i wytrwa na krzyżu.

Co oznacza gołębica? Gołębica, która zstępuje wówczas na Jezusa, to obraz miłości. W Pieśni nad pieśniami 5,12 oczy ukochanego wpatrzone w ukochaną porównane są do gołębic. Gołębica to symbol kochających oczu Boga wpatrzonych w Jezusa, to symbol miłości, która przybiera konkretną postać Ducha Świętego. To On jest najważniejszym darem podczas chrztu.

TWEETY





STO SŁÓW


Wszystkie dzisiejsze czytania prowadzą nas drogą, jaka została pokonana, byśmy mogli być zbawieni. Motyw wyjścia z niewoli i drogi otwierającej się na pustyni, łączy pierwsze czytanie z Ewangelią, gdzie Jezus staje na pustyni, nad brzegiem Jordanu, aby rozpocząć swoje dzieło odkupienia. Wyprowadzić nas z niewoli grzechu. Dwie drogi prowadzące do tego samego celu. Mojżesz doprowadził Izraelitów do granicy ziemi obiecanej (PIERWSZE CZYTANIE). Jezus wprowadza nas wciąż stojących na granicy ziemi obiecanej, do ziemi Bożych obietnic (EWANGELIA).

Poprzez Chrzest Jezus pokazuje nową relację z Ojcem. Każdy ochrzczony wchodzi w nową relację z Ojcem, który obdarza nas miłosierdziem przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym (DRUGIE CZYTANIE). Stwarza nas na nowo napełniając swym Duchem (PSALM).

Nosimy w sobie tę nowość. Staliśmy się nowym stworzeniem. Dostaliśmy nowe niebo i nową ziemię, które zobaczymy na końcu czasów. Mamy całkiem nowe życie.

[gallerywidget type=’BOTTOM']
[gallerywidget_item id=’15265′ title=” content=’Jan Chrzciciel, Leonardo da Vinci, ok. 1513-1516r., Luwr, Paryż, Francja']
[gallerywidget_item id=’15266′ title=” content=’Chrzest Chrystusa, Francesco Albani, Guido Reni, ok. 1623 r.']
[gallerywidget_item id=’15267′ title=” content=’Chrzest Chrystusa, Francesco Albani, ok. 1600 r.']
[gallerywidget_item id=’15269′ title=” content=’Chrzest Chrystusa, Piero della Francesca, ok. 1440-1450 r., National Gallery, Londyn, Wielka Brytania']
[/gallerywidget]

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite