Jutro Niedziela – IX zwykła C

Cudzoziemiec zawstydza Izraelitów swoją wiarą. Wie, że Bóg może wszystko

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


IX NIEDZIELA ZWYKŁA C • KOLEKTA: Modlimy się do dobrego Boga, aby oddalił od nas wszystko, co nam szkodzi i udzielił wszystkiego, co służy naszemu dobru • CZYTANIA: 1 Księga Królewska 8, 41-43 • Psalm 117 (116), 1b-2   • List do Galatów 1, 1-2. 6-10; Ewangelia Łukasza 7, 1-10.

 

CHMURA SŁÓW

cs

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z I Księgi Królewskiej

(1 Krl 8, 41-43)

Po poświęceniu świątyni Salomon tak się modlił: «Cudzoziemca, który nie jest z Twego ludu, Izraela, a jednak przyjdzie z dalekiego kraju przez wzgląd na Twe imię – bo będzie słychać o Twoim wielkim imieniu i o Twej mocnej ręce, i wyciągniętym ramieniu – gdy przyjdzie i będzie się modlić w tej świątyni, Ty w niebie, miejscu Twego przebywania, wysłuchaj i uczyń to wszystko, o co ten cudzoziemiec będzie do Ciebie wołać. Niech wszystkie narody ziemi poznają Twe imię, by przejąć się bojaźnią wobec Ciebie za przykładem Twego ludu, Izraela. Niech też wiedzą, że Twoje imię zostało wezwane nad tą świątynią, którą zbudowałem».

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Mądrość modlitwy1 Krl  8, 41-43

Mądrość Salomona to nie tylko mądrość sądów. W czasie poświęcenia świątyni zbudowanej dla Izraela modli się, by Bóg wysłuchiwał też cudzoziemców

KSIĘGA: Pierwsza Księga Królewska • AUTOR: anonim, zwyczajowo nazywany deuteronomistą • CZAS POWSTANIA: 586-538 przed Wygnaniem, ostateczna redakcja po 561 przed Chr.

KATEGORIA: Modlitwa • MIEJSCE: Jerozolima • Czas: 968-962 przed naszą erą


KSIĘGI KRÓLÓW • Pierwsza i Druga Księga Królewska to dalsza część historii opowiedzianych w dwóch Księgach Samuela – które opisują wybór króla i scalanie królestwa Izraela pod rządami Dawida. Tematem obu ksiąg jest Świątynia, którą wznosi Salomon. W niej znajduje swoje miejsce Tora. Powstające miejsca kultu w Betel i Dan czy w Samarii, konkurencyjne wobec jedynej Świątyni, to znak niewierności i przyczyna nieszczęść. Księgę wieńczy opis odnalezienia Tory i odnowy Świątyni • Oprócz historii Salomona i jego następców Pierwsza Księga Królewska opowiada dzieje Eliasza.

BUDOWA i POŚWIĘCENIE ŚWIĄTYNI • Księga rozpoczyna się od opisu starości Dawida (>>rozdziały 1-2), który przed śmiercią wyznaczył na następcę swego syna, Salomona • Salomona kreślą dwie cechy: pierwsza to mądrość i rozsądek (>>rozdziały 3-5). Druga to jego misja budowy świątyni (>>rozdziały 5-7) • Rozdział 8 to już poświęcenie świątyni jerozolimskiej, do której przeniesiono Arkę Przymierza (>>1Krl 8,1-9) którą Bóg bierze w swoje posiadanie (>>1Krl 8,10-13). Księga odnotowuje mowę Salomona do ludu, a potem jego długą, osobistą modlitwę (>>1Krl 8,22-61)

MODLITWA SALOMONA • W modlitwie Salomona ciągle powtarza się słowo: wysłuchaj. To prośba, by Bóg wysłuchał każdego, kto w tej świątyni będzie się modlił. Salomon modli się o to najpierw za lud, Izraela, dla którego ta świątynia została wybudowana, ale nie tylko. Usłyszymy fragment modlitwy Salomona za cudzoziemców • Zwróćmy uwagę na fakt, iż świątynia Salomona była otwarta również dla cudzoziemców. Pozwalając na to, by w Jerozolimie modlili się także poganie, Bóg ukazuje, że jest Bogiem wszystkich narodów. Modlitwa Salomona to otwarcie na pogan, które dopełni się w Chrystusie.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Prośba Salomona za cudzoziemców: Cudzoziemca, który… przyjdzie z dalekiego kraju przez wzgląd na Twe imię… i będzie się modlić w tej świątyni, Ty w niebie, miejscu Twego przebywania, wysłuchaj

Modlitwa Salomona: Niech wszystkie narody ziemi poznają Twe imię

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• W czasie modlitwy poświęcenia świątyni Salomon prosił Boga, aby Jego oczy były zawsze zwrócone ku Jerozolimie, a On sam aby wybaczał grzechy swojego ludu i ratował go od niebezpieczeństw.

• A przecież jednym niebezpieczeństw Izraela byli pogańscy sąsiedzi, którzy odwracali Żydów od wiary w prawdziwego Boga i ostatecznie doprowadzili naród wybrany do upadku. Żydzi mieli radykalnie oddzielić się od pogan, aby zachować swoją tożsamość.

• Równocześnie Bóg Izraela ukazuje, że jest Bogiem wszystkich narodów, kiedy pozwala, aby w Jerozolimie modlili się do Niego także cudzoziemcy. Świątynia na Syjonie ma być światłem dla wszystkich narodów. Według proroków to właśnie tu Bóg zgromadzi na końcu czasów całą ludzkość na uczcie Królestwa (Iz 2,1-5). Modlitwa Salomona zapowiada otwarcie na pogan, które stanie się ciałem w Chrystusie.

 

CZY WIESZ, ŻE…


• Sanktuarium wzniesione przez Salomona w 968-962 przed Chrystusem.

• Dzieliło się na trzy części: • przedsionek (ulam), • miejsce święte (hekal) i • miejsce najświętsze (debir). Między przedsionkiem a miejscem świętym wznosił się mur. Wokół świątyni znajdował się dziedziniec podzielony na dwie części: zewnętrzną i wewnętrzną. Dziedziniec także był otoczony murem. Dziedziniec wewnętrzny przeznaczony był dla kapłanów. Lud zbierał się na dziedzińcu zewnętrznym i nie miał dostępu do właściwej świątyni. Do miejsc najświętszych nie mieli także dostępu poganie.

• Świątynia wybudowana przez Salomona została zniszczona. Drugą świątynię, tę, którą nawiedzał i w której przemawiał Jezus, wzniósł Herod Wielki. I ona nie przetrwała, została zniszczona w roku 70.

• W drugiej świątyni obcokrajowcy mogli modlić się na dziedzińcu zewnętrznym, zwanym także dziedzińcem pogan. Był oddzielony on od dziedzińców wewnętrznych ogrodzeniem z 13 bramami. Na każdej bramie widniał napis w języku greckim i łacińskim zabraniający obcym wstępu na dziedzińce wewnętrzne (kobiet, mężczyzn i kapłanów) pod karą śmierci. Dziedziniec pogan był ulubionym miejscem nauczania Jezusa w świątyni.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 117, 1b-2)

REFREN: Całemu światu głoście Ewangelię.

Chwalcie Pana, wszystkie narody, wysławiajcie Go, wszystkie ludy, bo potężna nad nami Jego łaska, a wierność Pana trwa na wieki.

[01][02]

 

PSALM

Najkrótszy psalmPs 117 (116), 1b-2

Tylko jedna zwrotka krótkiego psalmu, który zachęca wszystkich do wysławiania Boga

PSALM  117 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


CZTERY WERSY • Psalm 117 to najkrótszy spośród 150 psalmów, liczy zaledwie cztery wersety. Należy do gatunku hymnu wspólnotowego, bezinteresownej modlitwy uwielbienia zanoszonej podczas liturgii w świątyni jerozolimskiej • Wchodził w skład tzw. Wielkiego Hallelu (to psalmy 113-118), psalmów rozpoczynających się od wezwania “Chwalmy Jahwe”, które rozbrzmiewało podczas świąt paschalnych oraz największych uroczystości. W tym krótkim psalmie zebrani na Syjonie wzywają wszystkie narody, aby przyłączyły się do hymnu sławiącego potęgę i dobroć Jahwe.

WSZYSTKIE NARODY • Do liturgii psalm 117 został dołączony z powodu wzmianki o narodach pogańskich, wielbiących Pana w świątyni. Ten motyw łączy psalm z pierwszym czytaniem.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Bóg nie zamknięty dla Izraela: Chwalcie Pana, wszystkie narody, wysławiajcie Go, wszystkie ludy

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu do Galatów

(Ga 1, 1-2. 6-10)

Paweł, apostoł nie z ludzkiego ustanowienia czy zlecenia, lecz z ustanowienia Jezusa Chrystusa i Boga Ojca, który Go wskrzesił z martwych, oraz wszyscy bracia, którzy są ze mną – do Kościołów Galacji: Nadziwić się nie mogę, że od Tego, który was łaską Chrystusa powołał, tak szybko chcecie przejść do innej Ewangelii. Innej jednak Ewangelii nie ma: są tylko jacyś ludzie, którzy sieją wśród was zamęt i którzy chcieliby przekręcić Ewangelię Chrystusową. Ale gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy – niech będzie przeklęty! Już to przedtem powiedzieliśmy, a teraz jeszcze mówię: Gdyby wam ktoś głosił Ewangelię różną od tej, którą od nas otrzymaliście – niech będzie przeklęty! A zatem teraz: czy zabiegam o względy ludzi, czy raczej Boga? Czy ludziom staram się przypodobać? Gdybym jeszcze ludziom chciał się przypodobać, nie byłbym sługą Chrystusa.

Oto słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Jedna EwangeliaGa 1, 1-2. 6-10

“Innej Ewangelii nie ma” – pisze Paweł w emocjonalnym liście do Galatów. Broni Ewangelii przed wypaczeniami

LIST DO GalatówNADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: chrześcijanie rejonu Galacji • DATA: 52/53 AD • SKĄD: Efez


PAWEŁ OBROŃCA • List do Galatów powstał z konieczności obrony założonych przez Pawła w Galacji wspólnot chrześcijańskich przed napływem i misją judeo-chrześcijan. Co było tego powodem?  • Galaci to prawdopodobnie potomkowie Celtów, którzy osiedlili się w Azji Mniejszej w III wieku przed Chrystusem. Paweł głosił wśród niech Ewangelię usprawiedliwienia przez wiarę w Chrystusa, bez uczynków Prawa. Po jego odejściu pojawili się jednak wśród nich misjonarze głoszący konieczność przyjęcia obrzezania i zachowywania Tory.

JEDNA EWANGELIA • W niezwykle emocjonalnym liście Paweł broni młodego kościoła chrześcijańskiego przed powrotem do Starego Przymierza, wskazuje na Boże pochodzenie swojej Ewangelii (>>Ga 1), przypomina, jak bronił jej w Antiochii (>>Ga 2) oraz dowodzi, że Prawo utraciło swą moc wobec łaski przychodzącej w Chrystusie (>>Ga 3-4). Z listu przenika przekonanie Pawła o Kościele uniwersalnym, otwartym dla pogan.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy dwa fragmenty z pierwszego rozdziału: • adres, dwa wersety rozpoczynające list, oraz • wstęp, powód napisania listu • Zwróćmy uwagę na emocjonalny ton słów Pawła. To początek obrony Ewangelii, którą głosi, a która jest treścią listu do Galatów.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


W adresie i wstępie Listu do Galatów Paweł uderza w pełne emocji tony

• BEZ POŚREDNIKÓW • Przedstawia się jako jedyny autor listu, co jest dziwne biorąc pod uwagę sekretarzy i bliskich i współpracowników, których często w adresie wspomina. Tym razem jest to podyktowane tym, że musi bronić autorytetu swojej Ewangelii (>>patrz wiadomości o Liście do Galatów).

• PRAWDZIWY APOSTOŁ • Paweł to apostoł nie z ludzkiego ustanowienia ale ten, którego powołał sam Zmartwychwstały. Jego Ewangelia jest Ewangelią Zmartwychwstałego. Inne nie istnieją.

• ANATEMA SIT • W niezwykle ostrych słowach już na początku Paweł rozprawia się ze swoimi przeciwnikami: ci, którzy głoszą Ewangelię inną od jego, niech będą przeklęci.

• WIARA, NIE UCZYNKI • W ten sposób Paweł rozpoczyna obronę Ewangelii według której zbawienie staje się naszym udziałem przez wiarę w Chrystusa, nie przez pełnienie uczynków Prawa. Innymi słowy zbawia nas wiara, czyli przyjęcie Jezusa jako Pana i Zbawiciela, która dopiero dalej w praktyce wyraża się w pełnieniu dobrych uczynków.

 

CZY WIESZ ŻE…


List do Galatów to jeden z kamieni węgielnych kościoła pierwszych chrześcijan, który oddziela się od judaizmu i otwiera swoje podwoje szeroko na pogan. Ten list stal się także inspiracją dla Marcina Lutra, który znalazł tu fundament dla swej doktryny sola fide, zbawienia przychodzącego wyłącznie przez wiarę w Chrystusa. Luter nie pojmował tej wiary jako odłączonej od uczynków, lecz do rozłączenia tego doszło w ogniu gorących polemik pomiędzy katolikami i protestantami.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 7, 1-10)

Gdy Jezus dokończył wszystkich swoich mów do słuchającego Go ludu, wszedł do Kafarnaum. Sługa pewnego setnika, szczególnie przez niego ceniony, chorował i bliski był śmierci. Skoro setnik posłyszał o Jezusie, wysłał do Niego starszyznę żydowską z prośbą, żeby przyszedł i uzdrowił mu sługę. Ci zjawili się u Jezusa i prosili Go usilnie: «Godzien jest, żebyś mu to wyświadczył – mówili – miłuje bowiem nasz naród i sam zbudował nam synagogę». Jezus przeto zdążał z nimi. A gdy był już niedaleko domu, setnik wysłał do Niego przyjaciół ze słowami: «Panie, nie trudź się, bo nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój. I dlatego ja sam nie uważałem się za godnego przyjść do Ciebie. Lecz powiedz słowo, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „Idź!” – a idzie; drugiemu: „Przyjdź!” – a przychodzi; a mojemu słudze: „Zrób to!” – a robi». Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się nad nim, i zwróciwszy się do tłumu, który szedł za Nim, rzekł: «Powiadam wam: Tak wielkiej wiary nie znalazłem nawet w Izraelu». A gdy wysłańcy wrócili do domu, zastali sługę zdrowego.

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Słowo jak rozkazŁk 7, 1-10

Obcokrajowiec zawstydza Izraelitów. Z wojskowego doświadczenia wie, że tego, kto ma władzę, wszyscy słuchają

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Kafarnaum • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: Jezus, setnik • WERSJE: Mt 8,5-13, J 4,46b-54


PIERWSZA KSIĘGA ŁUKASZA • Po zakończeniu okresu Wielkiej Nocy wracamy do charakterystycznej dla okresu zwykłego “ciągłej” lektury jednej z Ewangelii – a w tym roku jest to ewangelia św. Łukasza. Przypomnijmy, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Łukasz, któremu bliskie są idee i przepowiadanie Pawła, adresuje swoją Ewangelię do chrześcijan pochodzenia pogańskiego • Mówi się o Łukaszu, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad chorymi i grzesznikami.

KONTEKST • Przed Wielkim Postem zdążyliśmy “dotrzeć” do piątego rozdziału Ewangelii, wznawiamy lekturę w rozdziale siódmym. To “ewangelia cudów i przypowieści” w Galilei (>>4,14-9,50) • Łukasz odnotowuje powołanie uczniów przez Jezusa, uzdrowienia i wskrzeszenia przez Niego dokonane, a także mowy i przypowieści. Istotne, że w tej części przeważają epizody i mowy, o których piszą również Mateusz i Marek, a jednak ciekawi oryginalny styl Łukasza.

WIARA OBCOKRAJOWCA • Usłyszymy historię uzdrowienia sługi setnika. Jednak nie tylko uzdrowienie jest tematem ewangelii. Pierwszoplanową postacią jest sam setnik – Jezus daje za przykład jego wiarę. • Zwróćmy zatem uwagę na setnika: to obcokrajowiec, rzymski żołnierz. Nie należy do narodu wybranego. Jego obecność w Kafarnaum wynika z wykonywanej przez niego misji dla cesarstwa rzymskiego, aczkolwiek był zapewne tzw. bojącym się Boga i z cała pewnością zdobył szacunek u innych mieszkańców Kafarnaum (>>Jeszcze o Ewangelii) • Zauważmy jeszcze jeden szczegół: nie dochodzi do osobistego spotkania Jezusa z setnikiem. Ta niezwykła rozmowa toczy się przez pośredników.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Opinie miejscowych o setniku: Miłuje bowiem nasz naród i sam zbudował nam synagogę
Wiara setnika: Powiedz słowo, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „Idź!” – a idzie; drugiemu: „Przyjdź!” – a przychodzi; a mojemu słudze: „Zrób to!” – a robi»
Jezus o wierze setnika: Tak wielkiej wiary nie znalazłem nawet w Izraelu

 

JESZCZE O EWANGELII


• Rzymski setnik zamieszkujący w okolicach Kafarnaum należał zapewne do tzw. fobumeoi, bojących się Boga obcokrajowców, którzy w judaizmie szukali bliskości prawdziwego Boga i jasnego postępowania moralnego.

• Setnik zawstydza wierzących Izraelitów i samego Jezusa swoją wiarą. Nie potrzebuje fizycznej obecności Mistrza w swoim domu, wystarczy tylko Jego jedno słowo, aby sługa wstał z łoża śmierci. On sam, żołnierz i silny mężczyzna, uznaje władzę Jezusa nad sobą, stając się modelem wiary pierwotnego Kościoła pochodzącego z pogan.

• To wiara, której spadkobiercami jesteśmy także my, wiara w żywe, skuteczne i zbawiające Słowo Boże, które przyszło w Jezusie.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Słowa setnika, które przytacza Ewangelia: Panie, nie trudź się, bo nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój… Lecz powiedz słowo, a mój sługa odzyska zdrowie w nieco zmodyfikowanej wersji mówimy podczas każdej Eucharystii tuż przed przyjęciem Komunii Świętej. Odpowiadamy nimi na wezwanie kapłana: “Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. Błogosławieni, którzy zostali wezwani na jego ucztę”

 

WERSJE


O wydarzeniu w Kafarnaum informują jeszcze Mateusz i Jan:

• U Mateusza historia jest dużo prostsza: setnik sam rozmawia z Jezusem. Tymczasem u Łukasza tymczasem nie dochodzi nawet do spotkania Jezusa z setnikiem, a jedynie przez pośredników (starszych żydowskich, a potem przyjaciół)

• Uzdrowienie w Kafarnaum odnotowuje również Jan. Jednak nie ma tu mowy o setniku, lecz dworzaninie królewskim, uzdrowiony zaś zostaje syn, nie sługa. W przeciwieństwie do wersji przedstawionej u Łukasza i Mateusza, dworzanin prosi Jezusa o przybycie, a nie o samo słowo uzdrowienia.

 

TWEETY




 

STO SŁÓW


Liturgia Słowa pokazuje dziś bezgraniczność Boga. W dwóch znaczeniach.

Pierwsze ilustruje najpierw modlitwa Salomona, który przy poświęceniu świątyni prosi Boga: wysłuchaj wszystkich, którzy będą do Ciebie zanosili modlitwy w tej świątyni. Obraz potęgi Boga, który może wszystko, dopełnia przekonanie setnika: Powiedz tylko słowo. Wie, że słowo Boga ma bezgraniczną siłę rozkazu. Z wojskowego doświadczenia bierze pewność, że tego, kto ma władzę, wszyscy słuchają.

Ale jest jeszcze drugie znaczenie. Pierwsze czytanie, psalm oraz Ewangelię łączy fakt, iż wszystkie one traktują o cudzoziemcach. Salomon w modlitwie przy poświęceniu świątyni ukazuje mądrość swej wiary: prosi Boga, by słuchał każdego, nie tylko Izraelitów, lecz i cudzoziemców. Wie, że Bóg jest bezgraniczny, przeczuwa, że wiara nie ma granic, że chwalić go mogą i będą wszystkie narody. Dopełnia to znaczenie setnik, rzymski żołnierz, obcokrajowiec, który zawstydza Izraelitów swoją wiarą.

 

1/6
"Jezus i setnik", Paolo Veronese, 1571 r., Muzeum Prado, Madryt, Hiszpania
2/6
"Jezus uzdrawiający sługę setnika", Paolo Veronese, XVI w.
3/6
"Król Salomon", Simeon Solomon, lata 70-te XIX w., Narodowa Galeria Sztuki w Waszyngtonie
4/6
"Salomon", Pedro Berruguete, ok. 1500 r., Santa Eulalia, Parades de Nava
5/6
Scena uzdrowienia sługi setnika z filmu "Jezus z Nazaretu" z 1977 roku, reż. Franco Zeffirelli, prod. ITC oraz RAI
6/6
"Św. Paweł", Bartolomeo Montagna, 1482 r., Museo Poldi Pezzoliw Madiolanie, Włochy
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Trójcy Świętej C

Bóg jeden w Trzech Osobach. Byś i ty nie był sam

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


NAJŚWIĘTSZEJ TRÓJCYRok CKOLEKTA: Modlimy się, abyśmy wyznając prawdziwą wiarę uznawali wieczną chwałę TrójcyKOLOR: biały  • CZYTANIA: Księga Przysłów 8, 22-31 • Psalm 8, 4-5. 6-7. 8-9  • List do Rzymian 5, 1-5; Ewangelia Jana 16, 12-15.

 

• CHMURA SŁOWA •  

Untitled-1

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania
Czytanie z Księgi Przysłów

(Prz 8, 22-31)

Tak mówi Mądrość Boża:

«Pan mnie zrodził jako początek swej mocy, przed dziełami swymi, od pradawna. Od wieków zostałam ustanowiona, od początku, przed pradziejami ziemi.

Przed oceanem zostałam zrodzona, przed źródłami pełnymi wód; zanim góry zostały założone, przed pagórkami zostałam zrodzona. Nim glebę i pola uczynił, przed pierwszymi skibami roli.

Gdy niebo umacniał, z Nim byłam, gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem wód; gdy w górze utwierdzał obłoki, gdy źródła wielkiej Otchłani umacniał, gdy morzu ustawiał granice, by wody z brzegów nie wystąpiły; gdy ustalił fundamenty ziemi. I byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim. Igrając na okręgu ziemi, radowałam się przy synach ludzkich». Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Tajemnica BogaPrz 8, 22-31

Już Izrael przeczuwał, że Bóg nie jest sam, że jest wspólnotą osób. Oto jedno z tych starotestamentalnych “przeczuć”

KSIĘGA: Przysłów • AUTOR: Salomon, anonimowi mędrcy • CZAS POWSTANIA:  X-IV w. przed Chr. • MIEJSCE: starożytny Izrael  • KATEGORIA: przysłowia


PRZEWODNIK DLA ZAGUBIONYCH • Księga Przysłów należy do ksiąg mądrościowych Starego Testamentu. Jej tytuły grecki i hebrajski (Przysłowia Salomona) – wiążą dzieło z postacią izraelskiego króla, a jednocześnie zdradzają najczęściej stosowany w księdze gatunek literacki. Księga to praktyczny przewodnik dla tych, którzy chcą trzymać się Mądrości Pana i Jego Prawa. Powstała dla Izraelitów żyjących w czasach po wygnaniu, otoczonych kulturą perską i hellenistyczną oraz konkurującymi ze sobą religiami i filozofiami • W księdze można wyróżnić kilka części:  • wprowadzenie, pochodzące z okresu perskiego lub hellenistycznego (rozdziały 1-9) • przysłowia przypisywane Salomonowi (10,1-22,16) • Słowa Mędrców (22,17-24,34) • drugi zbiór przysłów Salomona (25-29) • dodatek: Słowa Agura (rozdział 30) i Słowa Lemuela (rozdział 31).

MOWY MĄDROŚCI • W niedzielnej liturgii usłyszymy fragment pierwszej, najmłodszej części księgi. Rozdział ósmy to poemat, w którym upersonifikowana mądrość przedstawia samą siebie. W swoich trzech mowach (>>8,4-11, >>8,12-21, >>8,22-32) naśladuje proroków i objawia istotę samego Boga. W rozdziale 9 Mądrość zaprasza na ucztę, którą przygotowała dla swoich uczniów.

KIM JEST MĄDROŚĆ? • Już tradycja starożytnego Izraela, choć jeszcze nie w pełni, jakby przez zasłonę, kontemplowała nieopisywalną tajemnicę Boga: że jest wspólnotą osób. Zawiera to między innymi trzecia z “mów mądrości” z Księgi przysłów, którą usłyszymy w pierwszym czytaniu • Mądrość przedstawia się w niej jako tajemnicza postać, •  wznioślejsza od wszelkich stworzeń i • starsza od wszystkiego, co istnieje, • towarzysząca samemu Bogu w całym dziele stwarzania. Warto wiedzieć, że tradycja chrześcijańska widziała w niej zawsze ukrytą zapowiedź Syna Bożego, drugiej Osoby Trójcy Świętej.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Bóg nie był sam przy stworzeniu świata: Gdy niebo umacniał, z Nim byłam, gdy kreślił sklepienie nad bezmiarem wód…
Tak odwieczna jak Sam Bóg: Od wieków zostałam ustanowiona, od początku, przed pradziejami ziemi (Prz 8,23)

 

LINKI


Nowy Testament – a za nim chrześcijańscy komentatorzy – często wspomina o koegzystencji Chrystusa z Ojcem korzystając z atrybutów Mądrości opisanej w Księdze Przysłów

•  Od wieków zostałam ustanowiona, od początku, przed pradziejami ziemi (Prz 8,22)

J 1,1: Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, i Bogiem było Słowo

J 17,5: A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie u siebie tą chwałą, którą miałem u Ciebie pierwej, zanim świat powstał.  

•  Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim (Prz 8,30)

Mt 3,17: A głos z nieba mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie».  

Kol 1,15: On jest obrazem Boga niewidzialnego Pierworodnym wobec każdego stworzenia…

 

TRANSLATOR


Pan mnie stworzył, na początku swej drogi (Prz 8,22) • W tekście hebrajskim dosłownie Pan mnie kupił/nabył • Rdzeń qanah nosi w sobie konotacje rodzicielskie i relacyjne. Spotykamy również w >>Rdz 4,1 (Ewa poczęła i urodziła Kaina) oraz >>Pwt 32,6 (On cię uczynił, umocnił)

Od wieków jestem stworzona, od początku, nim ziemia powstała (Prz 8,23) • w oryginale: Od wieków jestem utkana, od początku… • Słowo nissaktî (od nāsîk – książę) nosi konotację książęcego statusu, piękna >>Ps 139,13: Utkałeś mnie w łonie mej matki

Przed oceanem istnieć zaczęłam, przed źródłami pełnymi wody (Prz 8,24) • W oryginale czasownik oznaczający dosłownie bóle porodowe • Słowo ḥolalti znajdujemy m. in. w >>Pwt 32,18: zapominasz o Bogu, który dał ci życie >>Ps 90,2: Zanim góry narodziły się w bólach •  Mądrości rodzi się z ofiarnej Miłości Stwórcy.

Ja byłam przy Nim mistrzynią, rozkoszą Jego dzień po dniu, cały czas igrając przed Nim (Prz 8,30) • Hebrajskie słowo amon może oznaczać trzy rzeczy: • architekta, rzemieślnika, mędrca wprowadzającego sztukę i rzemiosło w ludzki świat po potopie • coś stale obecnego przy Bogu, pewnego: w tym wypadku Mądrość byłaby przyjacielem, towarzyszem • dorastającą dziewczynkę (>>JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU)

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


W trzeciej mowie Mądrość przedstawia się jako przedwieczna, pierwsze ze stworzeń Bożych. A równocześnie jako dorastające dziecko, mała dziewczynka tańcząca przed stwarzającym świat Bogiem i przypatrująca się z ciekawością Jego dziełu. Mądrość przychodzi na świat, kiedy Bóg zaczyna stwarzać, jest owocem Jego miłości, wysiłku i kreatywności. Podpatrując Stwórcę jest jego pierwszym uczniem i będzie dojrzewać aż stanie się piękną Kobietą, Panią domu zastawiającą stół i zapraszającą człowieka na ucztę życia (>> Prz 9)

W Księdze Przysłów Mądrość nie jest samodzielną postacią, lecz raczej odbiciem natury i istoty Boga. Objawia Go jako tego, który nieustannie tworzy i cieszy się swoim stworzeniem, tak jak On jest zakochana w człowieku. Mądrość pozwala zajrzeć do wnętrza Boga, który emanuje radością, kreatywnością i miłością. W ten sposób przygotowuje nas na objawienie Trójcy.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 8, 4-5. 6-7. 8-9)

Refren: Jak jest przedziwne imię Twoje, Panie!

Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło palców Twoich, na księżyc i gwiazdy, które Ty utwierdziłeś: Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, czym syn człowieczy, że troszczysz się o niego?

Uczyniłeś go niewiele mniejszym od aniołów, uwieńczyłeś go czcią i chwałą. Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich, wszystko złożyłeś pod jego stopy:

Owce i bydło wszelakie, i dzikie zwierzęta, ptaki niebieskie i ryby morskie, wszystko, co szlaki mórz przemierza.

[01][02]

 

PSALM

Taki mały a taki wielki • Ps 8, 4-5. 6-7. 8-9

Prawdziwa wielkość człowieka wynika z wielkości Chrystusa

PSALM  8 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe


PSALM POCHWALNY • Psalm 8, jeden z najbardziej znanych  psalmów, cytowany kilka razy w Nowym Testamencie, należy do gatunku hymnu (tehilla), modlitwy bezinteresownego uwielbienia Pana • Tradycyjnie nazywany Dawidowym, pochodzi raczej z epoki perskiej. Stanowi modlitwę wspólnoty, która powróciła już z wygnania, a jego treścią jest teologiczna refleksja nad dziełem świata (cf. Rdz 1) • Być może miał on swoje szczególne zastosowanie w liturgii sprawowanej wspólnie w świątyni nocą (rozgwieżdżone niebo, o którym mówi), lub podczas tzw. “inkubacji”, kiedy wierzący spędzał noc w świątyni, czekając na osobiste Słowo od Boga. Na pewno stosowano go w liturgii kapłańskiej, na co wskazuje otwierająca i zamykająca psalm rytmiczna antyfona.

PIĘKNO ŚWIATA I WIELKOŚĆ CZŁOWIEKA • Psalmista jest z jednej strony zachwycony i onieśmielony wielkością stworzenia, z drugiej strony doświadcza szczególnego wybrania jakim Bóg obdarzył tak małego człowieka: ma być przedstawicielem Boga wobec całego wszechświata.

CHRYSTUS DROGĄ DO WIELKOŚCI • Dlaczego w niedzielę Trójcy Świętej słuchamy psalmu 8? Wydaje się proroczo zapowiadać wywyższenie Chrystusa, Syna Bożego.

Już autor Listu do Hebrajczyków zauważa, że słowa tego psalmu odnoszą się bardziej do Chrystusa niż do zwykłego człowieka, bo to właśnie Synowi Bożemu, wywyższonemu w swoim zmartwychwstaniu “wszystko poddałeś pod jego stopy” (w. 6-7; Hbr 2,7-8). To wywyższenie do chwały po “cierpieniach śmierci” dokonało się w Chrystusie niejako “za każdego” człowieka (Hbr 2,9), dlatego dopiero dzięki Niemu człowiek może odnaleźć swą prawdziwą godność. • W ten sposób misterium paschalne Jezusa Chrystusa jest drogą objawienia tajemnicy niepojętego i potężnego Boga kruchemu i małemu człowiekowi. Tak oto człowiek może być wprowadzony w udział w tajemnicy Trójcy.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Psalm 8 – według Tradycji – o Chrystusie: Czym jest człowiek, że o nim pamiętasz, i czym syn człowieczy, że się nim zajmujesz?

Jaka piękna noc!: Gdy patrzę na Twe niebo, dzieło Twych palców, księżyc i gwiazdy, któreś Ty utwierdził…

Prawdziwa władza: Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich; złożyłeś wszystko pod jego stopy

 

LINKI


Uczyniłeś go niewiele mniejszym od istot niebieskich, chwałą i czcią go uwieńczyłeś (Ps 8,6)
Rdz 1,26: A wreszcie rzekł Bóg: «Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi!»

Obdarzyłeś go władzą nad dziełami rąk Twoich; złożyłeś wszystko pod jego stopy: (Ps 8,7)

Ef 1,22: Wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła.

Sprawiłeś, że nawet usta dzieci i niemowląt oddają Ci chwałę, na przekór Twym przeciwnikom, aby poskromić nieprzyjaciela i wroga. (Ps 8,3)

Mt 21,15-16: Arcykapłani i uczeni w Piśmie – widząc cuda, które uczynił, i dzieci wołające w świątyni: «Hosanna Synowi Dawida» – oburzyli się i rzekli do Niego: «Słyszysz, co one mówią?» A Jezus im odpowiedział: «Tak jest. Czy nigdy nie czytaliście: Z ust niemowląt i ssących zgotowałeś sobie chwałę?»

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

(Rz 5, 1-5)

Bracia: Dostąpiwszy usprawiedliwienia dzięki wierze, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa; dzięki Niemu uzyskaliśmy na podstawie wiary dostęp do tej łaski, w której trwamy, i chlubimy się nadzieją chwały Bożej. Ale nie tylko tym, lecz chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość, a wytrwałość – wypróbowaną cnotę, wypróbowana zaś cnota – nadzieję. A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Nadzieja w uciskuRz 5, 1-5

Św. Paweł pisze o roli Trójcy Świętej. To nie jakaś abstrakcja czy puste słowa

KSIĘGA: List do Rzymian · NADAWCA: św. Paweł · SKĄD: Korynt · DATA: 57-58 · ADRESACI: mieszkańcy Rzymu


LIST DO STOLICY • List do Rzymian bardzo często powraca w niedzielnej Liturgii Słowa. Nic dziwnego: to jedno z najdojrzalszych pism Pawła. List ma charakter pastoralnego podsumowania, w którym Paweł zbiera doświadczenie całego życia swej pracy i głoszenia Ewangelii. Paweł głosi Rzymianom Ewangelię i chce mieć pewność, że rozumieją, co w tej Ewangelii jest najważniejsze, co sprawia, że jest ona naprawdę Dobrą Nowiną dla człowieka. Pisze do wspólnoty znajdującej się w stolicy imperium, w sercu antycznego świata. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła Ewangelii o usprawiedliwieniu z wiary w Chrystusa i o tym, że Chrystus jest drogą zbawienia i dla Żydów, i dla pogan.

SKUTKI USPRAWIEDLIWIENIA • Po wytłumaczeniu we wcześniejszych rozdziałach, że wszyscy na równi (i poganie i Żydzi) potrzebują usprawiedliwienia poprzez wiarę w Jezusa Chrystusa, w piątym rozdziale Paweł opisuje skutki tegoż usprawiedliwienia. Pierwszym i podstawowym jest pojednanie z Bogiem.

DUCH DAJE NADZIEJĘ • W drugim czytaniu usłyszymy, na czym polega praktyczna obecność Trójcy Świętej i jej działanie w wierzącym. Zwróćmy uwagę na kilka cech, które opisują człowieka, który doświadczył pojednania z Bogiem, tzn. przyjął łaskę usprawiedliwienia: to przede wszystkim • pokój i • nadzieja. Płyną one z doświadczenia miłości Boga poprzez Ducha Świętego, który przebywa w sercu chrześcijanina.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Św. Paweł o Duchu Świętym: A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany.

Św. Paweł o znaczeniu ucisku: Chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość…

 

LINKI


Ale nie tylko to, lecz chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość (Rz 5,3)

Jk 1,2-3: Za pełną radość poczytujcie to sobie, bracia moi, ilekroć spadają na was różne doświadczenia. Wiedzcie, że to, co wystawia waszą wiarę na próbę, rodzi wytrwałość.

2Kor 12,9: Pan mi powiedział: «Wystarczy ci mojej łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali». Najchętniej więc będę się chlubił z moich słabości, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusa.  

A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany (Rz 5,5)

Jl 3,1: I wyleję potem Ducha mego na wszelkie ciało…

Ga 4,6: Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: Abba, Ojcze! 

 

TRANSLATOR


Ale nie tylko to, lecz chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość (Rz 5,3). Ucisk (gr. thlipsis) – dosłownie czynność fizycznego nacisku, może oznaczać przede wszystkim zewnętrzne utrapienia, przeciwności, prześladowania (Izrael w Egipcie był uciskany; Paweł doświadcza różnych ucisków), ale również stan wewnętrznego cierpienia, zmartwienia, niedoli, powodowany tym, co zewnętrzne

Ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany. (Rz 5,5). Rozlana (gr. ekcheo) – oprócz dosłownego znaczenia dotyczącego płynów (i przenośnego dotyczącego krwi: przelać krew to zabić), czasownik ten (kiedy dotyczy pojęć abstrakcyjnych) oznacza całkowite wypełnienie czymś co pochodzi z góry (w ST: łaską, miłosierdziem, duchem)

A nadzieja zawieść nie może. Dosłownie nadzieja nas nie zawstydzi, nie rozczaruje (gr. kataischyno). Złożenie kata- podkreśla straszliwe, ostateczne rozczarowanie, które może spotkać człowieka na końcu życia.

Wytrwałość (rodzi) wypróbowaną cnotę, wypróbowana cnota zaś – nadzieję. W tekście gr. mowa jest o wytrwałości, która rodzi nie tyle cnotę (to już dodatek interpretacyjny), ile pozytywny wynik testu (dokime), czyli uznanie nas za wypróbowanych, godnych zaufania.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU

 

Od rozdziału 5 do 8 Paweł opisuje Nowe Życie w Chrystusie. Jest w nim miejsce nie tylko na chwałę Bożą, której nadzieją chlubi się apostoł, ale także na ucisk, którego doświadcza. Teraźniejsze cierpienia nie przekreślają chwały Bożej, która ma się objawić w chrześcijaninie (Rz 8,18). Przekonuje nas o tym Duch Święty, który został rozlany w sercach wierzących. Więcej nawet, wydaje się, że potrzebujemy ucisków, prób, przez które przeprowadza nas Duch Święty. Dzięki Jego cierpliwemu świadectwu droga chrześcijan układa się w ucisk, który prowadzi do wytrwałości, a ta z kolei do uznania nas za godnych zaufania przez Boga. To słowo, które padnie z jego ust na sądzie. W ten sposób Duch Święty przez wszystko cierpliwie prowadzi nas do zbawienia.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 16, 12-15)

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi.

Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Jeden, ale Trzech • J 16, 12-15

Podczas Ostatniej Wieczerzy, pożegnania z uczniami, Jezus mówi im o Ojcu i Duchu. Objawia im pełnię Boga

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Wieczernik, Jerozolima • CZAS: ok. 33 r., przed Męką i Zmartwychwstaniem • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


KSIĘGA KRZYŻA • Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. • Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków – objawianie się Jezusa światu (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża – objawianie się Jezusa wspólnocie swoich uczniów (rozdziały 13-20).

OSTATNIA WIECZERZA • Po raz kolejny w ostatnich tygodniach usłyszymy fragment pochodzący z opisu Ostatniej Wieczerzy (w Ewangelii św. Jana to aż 5 rozdziałów: 13-17), bezpośrednio poprzedzającej mękę i śmierć Jezusa na Krzyżu • W szesnastym rozdziale jesteśmy świadkami ostatecznego pożegnania Jezusa z uczniami. Tłumaczy On im dlaczego odchodzi, dokąd idzie, ale przede wszystkim tłumaczy, że uczniowie nie zostaną sami.

TRZY OSOBY • W Ewangelii usłyszymy słowa Jezusa, który objawia uczniom Ojca i Ducha. Są doskonałą jednością, ale każdy z nich jest inny, każdy ma swoją rolę. Razem stanowią nierozerwalną, doskonałą wspólnotę osób. Z przyjściem Jezusa otrzymujemy pełnię objawienia Trójcy, z Jego odejściem ta pełnia staje się, poprzez Ducha, dostępna dla człowieka.

 

CYTATY


Jezus o Duchu Świętym: nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe
Jezus o Ojcu: Wszystko, co ma Ojciec, jest moje

 

JESZCZE O EWANGELII


Droga Jezusa w Ewangelii Jana dobiega kresu. Zaledwie zaczęli poznawać swego Mistrza, a już muszą się z Nim rozstać. Jezus obiecuje jednak, że nie zostawi ich “sierotami”. Duch, którego im pośle, doprowadzi ich do pełni Prawdy, której zaledwie skosztowali. Nie chodzi o prawdę filozoficzną, prawdę o świecie czy o nich samych. Prawdą jest w Ewangelii Jana sama Osoba Jezusa i objawienie Synostwa Bożego, które przynosi. Duch gwarantuje, że uczniowie będą wchodzić coraz głębiej w tajemnicę Mistrza, stając się synami w Synu. Bez Ducha Chrystus pozostaje tajemnicą zamkniętą dla ludzkiej percepcji.

 

LINKI


Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz jeszcze znieść nie możecie (J 16,12)

1Kor 3,1-2: A ja nie mogłem, bracia, przemawiać do was jako do ludzi duchowych, lecz jako do cielesnych, jak do niemowląt w Chrystusie. Mleko wam dałem, a nie pokarm stały, boście byli niemocni; zresztą i nadal nie jesteście mocni.

On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. (J 16,14)
J 7,39: A powiedział to o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący w Niego; Duch bowiem jeszcze nie był dany, ponieważ Jezus nie został jeszcze uwielbiony.  

Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi. (J 16,15)
Łk 10,22: Ojciec mój przekazał Mi wszystko. Nikt też nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec; ani kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić».

 

TWEETY




 

STO SŁÓW


Każdego roku liturgicznego (A – B – C) w niedzielę Najświętszej Trójcy słuchamy innych czytań, które jednak zawsze, gdy spojrzymy na nie razem, przedstawiają nam całość objawienia Trójcy.

Bóg Ojciec nas stworzył (I CZYTANIE, PSALM), Syn Boży zbawił (II CZYTANIE, EWANGELIA), a Duch Święty nas prowadzi i uświęca (II CZYTANIE, EWANGELIA). Razem stanowią doskonałą jedność, choć każdy z Nich zachowuje swoją odrębność.

Bóg stopniowo objawiał w historii prawdę o swym wewnętrznym życiu, i tak samo stopniowo prowadzi człowieka i zaprasza do tej komunii, wspólnoty z sobą. Dzięki misterium paschalnemu Jezusa Chrystusa słaby i kruchy człowiek odnajduje swą prawdziwą wielkość i godność, która daje pokój nawet w uciskach i przeciwnościach. Poprzez Ducha może mieć udział w życiu samego Boga.

Nie jesteśmy identyczni i nigdy nie będziemy. Kościół jest (na ziemi jeszcze niedoskonałą) realizacją takiej wspólnoty w której panuje jedność w różnorodności, na wzór samego Boga. On nie jest samotny i nie chce, żeby człowiek był sam.

 


1/6
"Adoracja Przenajświętrzej Trójcy", Tiziano Vecellio, ok. 1552-1554, Muzeum Prado, Madryt
2/6
"Sen Św. Augustyna", Gustaw Gwozdecki, 1930 r., fot. Bolando
3/6
"Boska Liturgia", Michael Damaskinos, XVI w., Muzeum Obrazów Świętych i Relikwii Diecezji Kreteńskiej, Grecja
4/6
"Trójca Święta", Fridolin Leiber, malarz z przełomu XIX i XX w.
5/6
"Trójca Święta", Andriej Rublow, ok. 1410-1427 r., Galeria Trietiakowska
6/6
"Święta Trójca", I poł. XVI w., Pieter Coecke van Aelst, Muzeum Prado, Madryt, Hiszpania
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >