Jutro Niedziela – IV zwykła C

Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Żeby mówić prawdę, trzeba uzbroić się w miłość

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


• IV NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy potrafili chwalić Boga z całej duszy i szczerze miłowali wszystkich ludzi • CZYTANIA: Księga Jeremiasza 1, 4-5. 17-19; Psalm 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6b. 15ab i 17; 1 List do Koryntian 12, 31 – 13, 13; Ewangelia wg św. Łukasza 4, 21-30

 

• CHMURA SŁOWA •

wordle

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jeremiasza

(Jr 1, 4-5. 17-19 )

Za panowania Jozjasza Pan skierował do mnie następujące słowo: «Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię, nim przyszedłeś na świat, poświęciłem cię, prorokiem dla narodów ustanowiłem cię. Ty zaś przepasz biodra, wstań i mów wszystko, co ci rozkażę. Nie lękaj się ich, bym cię czasem nie napełnił lękiem przed nimi. A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem ze spiżu przeciw całej ziemi, przeciw królom judzkim i ich przywódcom, ich kapłanom i ludowi tej ziemi. Będą walczyć przeciw tobie, ale nie zdołają cię zwyciężyć, gdyż Ja jestem z tobą – mówi Pan – by cię ochraniać».

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Powołanie • Jr 1, 4-5. 17-19

KSIĘGA: JeremiaszaAUTOR: Jeremiasz CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.

KATEGORIA: wyrocznia prorocka • BOHATEROWIE: Bóg, Jeremiasz • MIEJSCE: Izrael, Jerozolima


KRYZYSOWY PROROK • Księga Jeremiasza to jedna z najobszerniejszych i najbardziej dramatycznych ksiąg Starego Testamentu Jeremiasz, hebr. Jirmejahu (niech Jahwe wytraci nieprzyjaciół lub Jahwe wywyższa) to wielki i kontrowersyjny prorok, zapowiadający zniszczenie świątyni, oglądający upadek Judy i Jerozolimy pod ciosami Nabuchodonozora (586 r. przed Chr.) Za życia uznawany za bluźniercę, defetystę i zdrajcę narodu (Jr 26,7-9) po śmierci „wywyższony” przez Boga, przeszedł do historii jako orędownik Izraela (>> 2 Mch 15,14-16) Jego księga wzywa do nawrócenia i zapowiada karę przychodzącą na Judę z powodu łamania Przymierza z Jahwe (1-6) Zapowiada równocześnie Nowe Przymierze, jakie Bóg zawrze ze swoim ludem (Jr 30-31) Jeremiasz pozwala nam zajrzeć do swojej duszy pozostawiając nam szczegółowy opis swojego nawrócenia oraz szczere wyznania dotyczące kryzysów i zmagania ze Słowem klęski, które każe mu głosić Pan.

WSTĘP W Księdze Jeremiasza słyszymy najpierw Słowo, które powołuje Jeremiasza (1,4-10),  • następnie jesteśmy świadkami dwóch wizji: kwitnącego drzewa migdałowego (1,11-12) oraz kotła wrzącego od strony północnej (1,13-19). Mają one potwierdzić wolę Bożą i skłonić proroka do przyjęcia powołania.

MIŁOŚĆ I WALKA • W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy podwójne słowo, jakie Bóg kieruje do proroka. W pierwszym pociąga go swoją miłością powołując na swojego sługę – proroka. W drugim wskazuje, że misja będzie wymagać od Jeremiasza odwagi i determinacji.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Jeremiasz odkrywa dziś przed nami istotę każdego powołania:

Stworzeni z miłości. Miłość Boża pochyla się nad każdym z nas, zanim jeszcze pojawimy się w łonie matki. Pan, mówiąc w pierwszej osobie, wyznaje, że sam własnymi rękoma kształtował życie proroka (czasownik ysr nawiązuje do opisu stworzenia (>> Rdz 2,7), zasadził je jak delikatną roślinę w łonie jego matki. To on w rzeczy samej rodzi Jeremiasza. Zanim jednak to ludzkie dziecko pocznie się i przyjdzie na świat, Bóg obdarowuje go darem miłości cenniejszym niż samo życie.

Dzieci Boga. Stwórca, wciąż w pierwszej osobie, wyznaje: Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię (Jer 1,5). Hebrajskie yedatika to coś zgoła innego niż abstrakcyjna wiedza. To także coś większego niż osobiste poznanie. Bóg nie tylko przenika swą uprzedzającą wiedzą życie Jeremiasza. W Starym Testamencie czasownik yada występuje w kontekście relacji rodzinnych. Lewi zaprzysiężony na służbę Bogu mówi o swoich: Nie widziałem ich, nie zna już swoich braci, nie chce rozpoznać (yada) swych dzieci (>> Pwt 33,9). Izajasz z kolei skarży się: Boś Ty naszym Ojcem! Zaiste, nie poznaje nas (yedaanu) Abraham, Izrael nas nie uznaje (>> Iz 63,16). To „poznanie” to równocześnie „uznanie” za dziecko. Bóg, zanim jeszcze poczęliśmy się w łonie matki, już ogłosił nas swoimi dziećmi.

Powołani do walki. Zaraz po opisie usynowienia Pan mówi o misji: Przepasz swoje biodra, wstań i mów wszystko, co ci rozkażę (…).A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem spiżowym przeciw całej ziemi, przeciw królom judzkim i ich przywódcom, ich kapłanom i ludowi tej ziemi (Jer 1,17-18). W scenie powołania na kojące słowa o Bożej miłości nakładają się obrazy wojenne. Przepasz się!, brzmi nie tylko jak wezwanie do drogi ale jak rozkaz skierowany do żołnierza: Bądź gotów do bitwy!. W rzeczy samej dalej Bóg porównuje swojego sługę do ufortyfikowanego miasta (ir mibsar), do kolumny z żelaza, do obronnego muru, podkreślając – przygotuj się na oblężenie!  Bóg zapowiada, że życie jego dzieci będzie walką. Walką o to, aby nie zwątpić w Jego miłość i prowadzenie, walką by pozostać wiernymi Jego Słowu.

 

CYTATY


Stara, dobra znajomość: Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię

Będziesz grał na obronie: A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną

Wróg jest bez szans: Będą walczyć przeciw tobie, ale nie zdołają cię zwyciężyć

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6b. 15ab i 17)

REFREN: Będę wysławiał pomoc Twoją, Panie.

W Tobie, Panie, ucieczka moja, niech wstydu nie zaznam na wieki. Wyzwól mnie i ratuj w Twej sprawiedliwości, nakłoń ku mnie ucho i ześlij ocalenie.

Bądź dla mnie skałą schronienia i zamkiem warownym, aby mnie ocalić, bo Ty jesteś moją opoką i twierdzą. Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca.

Bo Ty, mój Boże, jesteś moją nadzieją, Panie, Tobie ufam od młodości. Ty byłeś moją podporą od dnia narodzin, od łona matki moim opiekunem.

Moje usta będą głosiły Twoją sprawiedliwość i przez cały dzień Twoją pomoc. Boże, Ty mnie uczyłeś od mojej młodości i do tej chwili głoszę Twoje cuda.

[01][02]

PSALM

Modlitwa prorokaPs 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6b. 15ab i 17


LAMENTACJA PEŁNA NADZIEI • Psalm 71 należy do gatunku modlitwy błagalnej (lamentacji) jednostki (hebr. tefillah). W tego rodzaju psalmach wierzący zwraca się do Pana z prośbą o: wybawienie w sytuacji:choroby (38; 41; 88)prześladowania i oskarżenia ze strony złych ludzi (3; 4; 5; 7; 11;17; 23; 26; 27; 57; 63)czy grzechu (51; 130; 13; 40B). Poprzez konkretne historie Izraelitów, ich cierpienia i bolesne doświadczenia, dochodzi do głosu cierpiąca ludzkość – człowiek jako taki, w doświadczeniu opuszczenia i „nieobecności” Boga. Modlitwy błagalne były częścią rytuału wielkich dni postu i pokuty, obchodzonych przez całą wspólnotę Izraela. Wyznawano wtedy grzechy i błagano o pomoc w sytuacji zagrażających ludowi nieszczęść. Finał modlitwy błagalnej wyraża pewność, że Bóg wybawi wołających z sytuacji próby.

MODLITWA PROROKA • W liturgii usłyszymy początkowe strofy psalmu, w których wierzący nazywa Pana swoją ucieczką, skałą schronienia, zamkiem warownym, opoką i twierdzą. Obrazy związane z zamkiem warownym i twierdzą przywodzą na myśl Jeremiasza, którego Bóg uczynił “twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem spiżowym” przeciw Królom i zwierzchnikom ludu (Jr 1,18). Jeremiasz także mówi o Bożym wyborze od łona matki (Jr 1,5) i o Panu jako opiekunie jego młodości (Jr 1,6-7). Psalm można zinterpretować jako modlitwę proroka i każdego powołanego, który mierzy się z misją bycia świadkiem Boga w pogańskim świecie.

 

CYTATY


Zawsze jest wyjście: W Tobie, Panie, ucieczka moja

Jestem w potrzasku: Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca.

Mam coś do powiedzenia: Moje usta będą głosiły Twoją sprawiedliwość

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 12, 31 – 13, 13)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia: Starajcie się o większe dary, a ja wam wskażę drogę jeszcze doskonalszą. Gdybym mówił językami ludzi i aniołów, a miłości bym nie miał, stałbym się jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. Gdybym też miał dar prorokowania i znał wszystkie tajemnice, i posiadał wszelką wiedzę, i wiarę miał tak wielką, iżbym góry przenosił, a miłości bym nie miał – byłbym niczym. I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją, a ciało wystawił na spalenie, lecz miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże. Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie jest bezwstydna, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje, nie jest jak proroctwa, które się skończą, albo jak dar języków, który zniknie, lub jak wiedza, której zabraknie. Po części bowiem tylko poznajemy i po części prorokujemy. Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe, zniknie to, co jest tylko częściowe. Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecinne. Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno; wtedy zaś ujrzymy twarzą w twarz. Teraz poznaję po części, wtedy zaś będę poznawał tak, jak sam zostałem poznany. Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość – te trzy: największa z nich jednak jest miłość.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Hymn o miłości • 1 Kor 12, 31 – 13, 13

LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

NAJWAŻNIEJSZY DAR • W rozdziałach 12-14 1 Listu do Koryntian Paweł opisuje i porządkuje charyzmaty we wspólnocie korynckiej. Pośrodku katalogu darów Ducha pojawia się rozdział 13, który opisuje dar największy, miłość. To ona spaja Ciało Chrystusa, którym jest Kościół i łączy ze sobą poszczególne charyzmaty.

HYMN O MIŁOŚCI • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł słyszymy cały rozdział 13 1 Listu do Koryntian, czyli słynny hymn o miłości. Jego pierwsze trzy wersy zaczynające się od tej samej formuły “gdybym” opisują miłość, która przewyższa dar języków, proroctwa, wiedzy, wiary, oraz ofiarnej ascezy (13,1-13). Dalej Paweł opisuje miłość jako cierpliwą,  łaskawą, bez zazdrości, nie szukającą poklasku, pokorną, czystą altruistyczną, pełną pokoju, nie pamiętającą złego, czerpiącą radość z prawdy (13,4-6). W kolejnej rytmicznej sekwencji miłość opisywana jest jako ta, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję i wszystko przetrzyma (13,7). Miłość będzie trwała nawet gdy znikną już dary proroctwa, języków i wiedzy (13,8). Jest większa od wiary i nadziei, jako jedyna trwać będzie w rzeczywistości nieba (13,13). Miłość Boża, o której pisze św. Paweł, to siła, która powołała Jeremiasza i kazała przebaczyć Jezusowi odrzuconemu przez swoich w Nazarecie.

 

UWAGA


Wbrew temu co zwykle myślimy czytając “Hymn o miłości” (1 Kor 13) nie mówi on o miłości ludzkiej lecz Bożej, o miłości Chrystusa do jego Kościoła. Miłość ta jest oparciem dla proroków, naturalnym  środowiskiem rozwoju charyzmatów oraz inspiracją dla naszej miłości.

 

TRANSLATOR


Razem z Pawłem przyjrzyjmy się bliżej najcenniejszemu charyzmatowi miłości:

• Miłość. Miłość określona w 1 Kor 13 określona jest jako agape. W grece na określenie miłości używa się także innych pojęć: eros – miłość zmysłowa, stroge – miłość rodzinna, filia – miłość oparta na przyjaźni, serdeczna. Agape opisuje miłość Boga do ludzi w Księdze Mądrości (>> Mdr 3,9). Jej odpowiednikiem jest hebr. ahaba z Pieśni nad pieśniami. W Księdze Powtórzonego Prawa (>> Pwt 6,4) agape/ahaba to miłość, jakiej wymaga się od wierzącego. W Ewnagelii św. Jana (>> J 21) to miłość jakiej Jezus wymaga od Piotra. Agape to miłość nierówna, niepartnerska; miłość, która nie rodzi się spontanicznie, lecz jest efektem wyboru, miłość ofiarna. Taka miłość może być tylko darem Bożym.

• Miłość cierpliwa jest łaskawa. Cierpliwamakrothymiamakrothyme – to odwaga, ufność w znoszeniu przeciwności, zdolność do poświeceń. Łaskawachresteuesthai – to sposób działania Boga (>> Rz 2,4). Łaskawość to owoc Ducha (>> Ga 5,22). Raz jeszcze miłość przedstawiona jest jako dar Boży.

• Nie unosi się pychą – gr. fysioo znaczy nadymać się, np. jak żaba.

• Nie dopuszcza się bezwstyduaschemonein – a-schema – zachowanie, które wychodzi poza schematy, ramy uznawania czegoś za przyzwoite, dobre. Odpowiednikiem jest hebr. erwah – coś wstydliwego, nagość. Miłość jest z natury czysta i skromna.

• Nie szuka swegogr. idia (1 Kor 10,24.33) nie jest idiotycznie skupiona na sobie.

• Nie unosi się gniewem – gr. paroksyno może wyrażać reakcję Bożą na grzech. Gniew o jakim myśli Paweł to reakcja pełna emocji, skupiona na sobie, pozbawiona kontroli. Miłość daleka jest od zacinania się w gniewie, od paroksyzmu, ostrej reakcji, która przypomina zaciśnięte szczęki bulteriera.

• Wszystko znosi – gr. stegein znaczy także zakrywać, nie pozwolić, żeby woda wdarła się na statek, zakrywać coś, utrzymywać w sekrecie, nie patrzeć na to, co jest niemiłe w drugim, znosić, patrzeć na jego lepszą stronę. Taka miłość łata dziury w drugim, nie pozwala, aby życiowa łódź poszła na dno.

• Wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję – nie chodzi o naiwną wiarę ale o życie w perspektywie wiary i nadziei. Miłość ugruntowana jest na wierze i nadziei.

 

CZY WIESZ ŻE…


Jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. Korynt słynął w starożytności jako miasto obróbki miedzi i wyrobu instrumentów. Cymbał brzmiący – kymbalon alaladzon – to instrument podkreślający świąteczną atmosferę. Używany jest w Starym Testamencie dla świętowania zwycięstwa Dawida nad Goliatem (>> 1 Sm 18,6), wejścia Pana na Syjon (>> 2 Sm 6,5), czy radosnego uwielbienia Pana (>> Ps 47,2). Bez miłości modlitwa i radosne celebracje są jak pusty dźwięk cymbału.

Wydać ciało na spalenie. Józef Flawiusz opisywał ascetów indyjskich, tęskniących za niebem, którzy po śmierci oddawali ciała ogniowi, aby oddzielić od nich duszę. Historie męczenników (>> Dn 3; >> 2 Mch, 7) także opowiadają o ciałach poddawanych próbie ognia. Paweł sugeruje, że nawet męczeństwo nic nie znaczy bez miłości.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 4, 21-30)

Kiedy Jezus przyszedł do Nazaretu, przemówił do ludu w synagodze: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście». A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym łaski słowom, które płynęły z ust Jego. I mówili: «Czy nie jest to syn Józefa?» Wtedy rzekł do nich: «Z pewnością powiecie Mi to przysłowie: Lekarzu, ulecz samego siebie; dokonajże i tu, w swojej ojczyźnie, tego, co wydarzyło się, jak słyszeliśmy, w Kafarnaum». I dodał: «Zaprawdę, powiadam wam: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Naprawdę, mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód panował w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie Sydońskiej. I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman». Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na urwisko góry, na której zbudowane było ich miasto, aby Go strącić. On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Próba proroka • Łk 4, 21-30

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: brzegi Jordanu • CZAS:  27–28 r. • KTO MÓWI: Jan Chrzciciel • ADRESACI:  wszyscy


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

SŁOWO W HISTORII • Pierwsze czytanie skomponowane jest z fragmentu Prologu Ewangelii Łukasza (1,1-4) oraz części rozdziału czwartego, opisującego początek publicznej misji Jezusa. Składają się na nią: • kuszenie na pustyni (4,1-13) • pierwsze wystąpienie w Nazarecie (4,16-30)  • oraz nauczanie i uzdrawianie w Kafarnaum (4,31-44). Łukasz prezentuje się jako historyk i badacz, który opowiadając dzieje Jezusa, opowiada dzieje Słowa, które weszło w ludzką historię.

W NAZARECIE C.D. • W dzisiejszej Ewangelii słyszymy ciąg dalszy wizyty Jezusa w swoim rodzinnym Nazarecie. Po tym jak w szabat czyta Pisma w synagodze spotyka się z niedowierzaniem i sceptycyzmem rodaków.

 

JESZCZE O EWANGELII


W dzisiejszej Ewangelii bardzo mocno kontrastują ze sobą gniew ludu, chcącego strącić Jezusa ze wzgórza i spokój z jakim Pan oddala się od swego rodzinnego Nazaretu.

• Gniew. Jezus w Nazarecie doświadcza dramatu proroka Jeremiasza odrzuconego przez swoich, obiektu publicznych ataków i zniewag. Wybuchają gniewem, ponieważ obnaża ich niewiarę. Nie są lepsi od swoich ojców, którzy odrzucali proroków. Jezus odkrywający w Nazarecie swą tożsamość proroka spotyka się z zapowiedzianą wszystkim świadkom i prorokom drogą niezrozumienia i odrzucenia.

• Przeszedł spokojnie. Równocześnie Jezus w krytycznym momencie próby doświadcza także mocy Bożej, która nie pozwala uczynić mu krzywdy, czyni Go twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem spiżowym (Jr 1,18). Pan przechodzi spokojnie pomiędzy otaczającym go rozwścieczonym tłumem i oddala się. Zwycięża nie dzięki sile charakteru i spokojowi lecz wierze w Słowo, które otrzymuje każdy prorok/świadek: Ja jestem z tobą – wyrocznia Pana – by cię ochraniać (Jr 1,19).

 

CYTATY


Jezus odczuwa ból poprzednich proroków: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie.

Siła tłumu: Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta

Siła Boga: On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Nie lubi się kogoś, kto mówi prawdę. Dlatego każdego swojego proroka, Bóg przygotowuje jak na najprawdziwszą wojnę: przepasz biodra, uczynię cię twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem ze spiżu (PIERWSZE CZYTANIE). Żeby być prorokiem, żeby pozostać wiernym głoszonej prawdzie, potrzeba wielkiej odwagi, miłości i mocy Boga.

Dzisiejsze czytania zestawione razem stanowią wskazówkę jak przetrwać i pozostać wiernym głoszeniu prawdy, w świecie gdzie nie wszyscy chcą jej słuchać. W świecie, gdzie każdy tworzy sobie swój własny obraz Boga, Bóg uzbraja nas w swoją miłość. Dokładnie taką jaką opisuje św. Paweł w drugim czytaniu. Tylko pewność, że jest się kochanym taką miłością pozwala z odwagą mówić prawdę i przekazywać niepopularne treści.

To nie siła charakteru pozwala uwierzyć w swoje możliwości. Wiara w Słowa Boga i Jego miłość dają taką moc, jaką wykazał się Jezus gdy w swojej ojczyźnie nie był mile widziany i gdy spokojnie, powiedział wszystko co chciał powiedzieć a potem po prostu przeszedł pośród nich i oddalił się (EWANGELIA)

 

 

1/5
"Jeremiasz", Michał Anioł, fragment fresku z Kaplicy Sykstyńskiej, 1508 -1512 r., Rzym
2/5
"Eliasz wskszesza syna wdowy w Sarepcie Sydońskiej", Louis Hersent, XVIII-XIX w.
3/5
"Elizeusz odmawia przyjęcia darów Naamana", Pieter de Grebber, 1637 r., Frans Hals Museum, Haarlem, Holandia
4/5
"Święty Paweł", El Greco, 1608-1614r., Museo del Greco, Toledo, Hiszpania
5/5
"Salvator Mundi", Jacopo Palma starszy, 1520 r., Musée des Beaux-Arts de Strasbourg, Francja
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – III zwykła C

Słowo określa naszą tożsamość. Słuchając Słowa tworzymy wspólnotę

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


• III NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Bóg kierował naszym życiem według swego upodobania i abyśmy mogli obfitować w dobre uczynki • CZYTANIA: Księga Nehemiasza 8, 2-4a. 5-6. 8-10; Psalm 19 (18), 8-9. 10 i 15 (por. J 6, 63c); 1 List do Koryntian 12, 12-30; Ewangelia wg św. Łukasza 1, 1-4; 4, 14-21.

 

• CHMURA SŁOWA •

cs10

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Nehemiasza

(Ne 8, 2-4a. 5-6. 8-10)

Kapłan Ezdrasz przyniósł Prawo przed zgromadzenie, w którym uczestniczyli przede wszystkim mężczyźni, lecz także kobiety oraz wszyscy inni, którzy byli zdolni słuchać. I czytał z tej księgi, zwrócony do placu znajdującego się przed Bramą Wodną, od rana aż do południa przed mężczyznami, kobietami i tymi, którzy mogli rozumieć; a uszy całego ludu były zwrócone ku księdze Prawa. Pisarz Ezdrasz stanął na drewnianym podwyższeniu, które zrobiono w tym celu. Ezdrasz otworzył księgę na oczach całego ludu – znajdował się bowiem wyżej niż cały lud; a gdy ją otworzył, cały lud powstał. I Ezdrasz błogosławił Pana, wielkiego Boga, a cały lud, podniósłszy ręce, odpowiedział: «Amen! Amen!» Potem oddali pokłon i padli przed Panem na kolana, twarzą ku ziemi. Czytano więc z tej księgi, księgi Prawa Bożego, dobitnie, z dodaniem objaśnienia, tak że lud rozumiał czytanie. Wtedy Nehemiasz, to jest namiestnik, oraz kapłan-pisarz Ezdrasz, jak i lewici, którzy pouczali lud, rzekli do całego ludu: «Ten dzień jest poświęcony Panu, Bogu waszemu. Nie bądźcie smutni i nie płaczcie!» Cały lud bowiem płakał, gdy usłyszał te słowa Prawa. I rzekł im Nehemiasz: «Idźcie, spożywajcie potrawy świąteczne i pijcie słodkie napoje, poślijcie też porcje temu, który nic gotowego nie ma: albowiem poświęcony jest ten dzień Bogu naszemu. A nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu jest waszą ostoją».

Oto słowo Boże

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Liturgia Słowa8, 2-4a. 5-6. 8-10

KSIĘGA: Nehmiasza • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA:  pomiędzy 350-300 przed Chr. • KATEGORIA: narracja


ODRODZENIE • Księga Nehemiasza w sensie literackim i treściowym stanowi jedność z Księgą Ezdrasza i jest dziełem tego samego autora rekrutującego się spośród personelu świątynnego, przedstawiciela Szkoły Kronikarskiej. Być może był on uczniem Ezdrasza, któremu tradycja przypisywała napisanie Ezdr-Ne • Księga opowiada dzieje Izraela powracającego z wygnania i koncentruje się na trzech wielkich tematach: • odbudowa świątyni (Ezd 1 – 6) • odbudowa Jerozolimy (Ezdr 4,6-23; Ne 1 – 7; 11 – 13) • nadanie Prawa (Ezd 7 – 10; Ne 8 – 10). Księga tchnie miłością do świątyni, Bożego Słowa i liturgii. Jest ona świadectwem narodzin nowego ludu, o którego tożsamości decyduje ścisłe przestrzeganie Prawa oraz przepisów czystości.

ŚWIĘTO NAMIOTÓW • Historia opisana w pierwszym czytaniu rozgrywa się w piątym wieku przed Chrystusem, za czasów króla perskiego Artakserksesa • Izraelici po okresie wygnania babilońskiego wracają do swojej ojczyzny. Jednym z głównych bohaterów tamtych czasów jest Ezdrasz, kapłan i pisarz, który prowadzi pierwszy pochód około dwóch tysięcy rodaków, mających odbudować Jerozolimę i zniszczoną świątynię • W dzisiejszym pierwszym czytaniu spotykamy go już po kilkunastu latach, kiedy na dziedzińcu odnowionego domu Bożego przewodniczy obchodom Święta Namiotów • Autor przedstawia najpierw powszechne zebranie ludu w Jerozolimie, podczas którego czytana jest Tora, po czym słyszymy o nakazie zamieszkiwania przez czas święta w prowizorycznych namiotach, na pamiątkę Izraela wędrującego przez pustynię.

CZYTANIE TORY • Słowa dzisiejszego pierwszego czytania opisują starożytną Liturgię Słowa Izraela. Na prośbę samego ludu Ezdrasz przynosi Księgę Prawa, której słuchają mężczyźni i kobiety oraz wszyscy inni. Staje na drewnianym podwyższeniu (bima). Lud słucha stojąc, po czym odpowiada na usłyszane Słowo podwójną aklamacją: “Amen, amen” oraz pokłonem twarzą do do ziemi.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Księga Nehemiasza opisuje szczególną liturgię, która miała miejsce po powrocie z wygnania:

Zmęczeni wędrowcy. Uszy wszystkich, pisze autor, zwrócone były ku Księdze Prawa (Ne 8, 3). Można sobie wyobrazić atmosferę skupienia, milczenie, które panowało wówczas na placu świątynnym i jeden głos, który wybrzmiewał w tej ciszy i czytał, czytał niezmordowanie, od rana aż do południa. Nikt się nigdzie nie spieszył, nikogo nie męczyło słuchanie. Ci, którzy przeszli długą drogę niewoli, wiedzieli już, że nie mają się gdzie spieszyć. Wielu z nich utraciło wszystko podczas upadku Jerozolimy, wielu zaryzykowało wszystko wracając do niej. Byli jak zmęczeni drogą wędrowcy, którym wreszcie dane było zatrzymać się i pić długo, bez pośpiechu. Pili ze źródła Słowa Bożego, Słowa, które, zapomniane i nie słyszane przez lata, znów powracało do nich.

Bóg obecny w Słowie. Kiedy Ezdrasz wzniósł swoje ręce do błogosławieństwa, lud upadł na twarz i oddał pokłon. Czyżby kłaniali się Ezdraszowi, który wskrzesił ich, przyprowadzając na nowo do kraju przodków? Nie, Izrael oddał pokłon Księdze Prawa. Tekst hebrajski używa w tym miejscu czasownika hwh, który oznacza pokłon oddawany samemu Bogu. Jesteśmy obecni w chwili, kiedy w narodzie wybranym rodzi się prawdziwy kult Słowa. Później, kiedy najazd rzymski Tytusa zniszczy świątynię i rozproszy Żydów po całym świecie, przetrwa tylko Słowo, w którym mieszka Bóg, cześć dla Tory, którą traktować będą jako Jego wcielenie. Jej poświęcać będą całe swoje życie, studiując ją, ucząc się jej na pamięć, recytując w modlitwach.

 


CZY WIESZ ŻE…


Święto Namiotów. W starożytnym Izraelu święto to wiązało się ze wspomnieniem wędrówki narodu przez pustynię. W trakcie święta budowano prowizoryczne szałasy dla upamiętnienia mieszkań używanych przez Izraelitów podczas wędrówki przez pustynię, po Wyjściu z Egiptu. Święto miało dwa szczególne ryty: 1. ceremonię czerpania wody, w trakcie której odbywała się radosna procesja do sadzawki Siloam, po czym kapłan z wodą wkraczał przez Bramę Wodną wlewając ją do srebrnego naczynia na ołtarzu (pamiątka wody na pustyni); 2. święto świateł polegające na iluminacji dziedzińca świątynnego (pamiątka Boga prowadzącego lud w słupie obłoku). W późniejszym czasie w ósmy dzień Święta Namiotów zaczęto obchodzić Święto Radości z Otrzymania Tory, ponieważ wówczas kończy się roczny cykl czytania Tory w synagodze.

Liturgia Słowa. Liturgia Święta Namiotów do złudzenia przypomina naszą liturgię Słowa. Ezdrasz przynosi Księgę Prawa, Torę, i czyta ją wobec wszystkich, mężczyzn i kobiet. Czyni to na specjalnym podwyższeniu, odpowiednik późniejszej bimy w synagodze i naszej ambony w kościele. Słowo Boże czytane jest z dodatkiem objaśnienia, które czynią lewici – to nasze kazanie. Prawdopodobnie objaśnienia sprowadzały się do tłumaczenia Tory spisanej w języku hebrajskim na aramejski, którym mówili Izraelici po latach niewoli. Wreszcie po skończonym czytaniu Ezdrasz błogosławi lud, który stojąc odpowiada „Amen”. Taki scenariusz liturgii słowa do dziś dnia obserwować można w synagogach, w pierwszym wieku po Chrystusie przejęliśmy go także my chrześcijanie.

 

CYTATY


Liturgia Słowa: Czytano więc z tej księgi, księgi Prawa Bożego

Jutro Niedziela: Ten dzień jest poświęcony Panu, Bogu waszemu

Najlepsza motywacja: nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu jest waszą ostoją

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 19 (18), 8-9. 10 i 15 (por. J 6, 63c)

REFREN: Słowa Twe, Panie, są duchem i życiem.

Prawo Pańskie jest doskonałe i pokrzepia duszę, świadectwo Pana jest pewne, nierozważnego uczy mądrości. Jego słuszne nakazy radują serce, jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy.

Bojaźń Pana jest szczera i trwa na wieki, * sądy Pana prawdziwe, wszystkie razem słuszne. Niech znajdą uznanie przed Tobą † słowa ust moich i myśli mego serca, * Panie, moja Opoko i mój Zbawicielu.

[01][02]

 

PSALM

Prawo doskonałePs 19 (18), 8-9. 10 i 15

PSALM 19AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: okres monarchii


CHWAŁA JAHWE • Psalm 19: Niebiosa głoszą chwałę Boga należy do gatunku hymnu (hebr. tehilla), bezinteresownej modlitwy uwielbienia. To typowy rodzaj modlitw zanoszonych w okresie przed niewolą. Hymny zakorzenione są w kulcie • Święta obchodzone uroczyście w świątyni stwarzały specyficzny klimat jedności i uwielbienia Jahwe. W Psalmie 19 wierzący wychwala najpierw Boże dzieło stworzenia, tchnące porządkiem i harmonią, następnie chwali Prawo Boże, które podobny porządek wprowadza w ludzkie życie • Ostatnia część psalmu to modlitwa sprawiedliwego, który krocząc drogami Prawa, prosi Boga, aby ustrzegł go od grzechu.

PRAWO PANA • Usłyszymy dziś trzecią strofę Psalmu 19, w której psalmista wychwala Prawo Pańskie. Temat Prawa związanego z radosną celebracją Święta Namiotów oraz temat Słowa Bożego, które poucza, dodaje siły i raduje serce łączą psalm z obrazem Izraela słuchającego Słowa Bożego w Księdze Nehemiasza.

 

CYTATY


Uwierz: świadectwo Pana jest pewne
Zachwyć się: jaśnieje przykazanie Pana i olśniewa oczy
Połóż Go za fundament: Panie, moja Opoko i mój Zbawicielu.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

( 1 Kor 12, 12-30)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia: Podobnie jak jedno jest ciało, choć składa się z wielu członków, a wszystkie członki ciała, mimo iż są liczne, stanowią jedno ciało, tak też jest i z Chrystusem. Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało: czy to Żydzi, czy Grecy, czy to niewolnicy, czy wolni. Wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem. Ciało bowiem to nie jeden członek, lecz liczne członki. Wy przeto jesteście Ciałem Chrystusa i poszczególnymi Jego członkami.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Wszyscy jesteśmy potrzebni1 Kor 12, 2-30

LIST DO KORYNTIANNADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


LIST DO KORYNTIAN • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

CHARYZMATY • W dwunastym rozdziale Listu do Koryntian Paweł opisując różne charyzmaty w Kościele podkreśla, że ich dawcą jest jeden Duch (12,1-1-11) • Wszystkie one służyć mają budowaniu jedności wspólnoty, która jest Ciałem Chrystusa (12,12-30) • W ciele tym każdy ma swoje miejsce i swoją misję do wypełnienia. Nie każdy może być prorokiem, apostołem, nauczycielem czy cudotwórcą • Na końcu Paweł wzywa do znalezienia właściwego sobie miejsca w Ciele Chrystusa i do starania się o największy dar Miłości, o którym pisze w rozdziale trzynastym.

CIAŁO CHRYSTUSA • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł zamyka pierwszą część nauki o charyzmatach Ducha Świętego obrazem Kościoła, który jest Ciałem Chrystusa. W ciele tym każdy spełnia funkcje zależną od Bożego powołania. Tylko pracując razem chrześcijanie są w stanie spożytkować dary Ducha Świętego. Tylko we wspólnej posłudze charyzmatami uobecnia się żywy organizm Kościoła, Ciała Chrystusa.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Motywem subtelnie łączącym drugie czytanie z pierwszym i Ewangelią jest Słowo Boże. Święty Paweł paradoksalnie stwierdza, że nie wszyscy w Koryncie przeznaczeni są do bycia prorokami, nauczycielami i głosicielami Słowa. Wydaje się, że stwierdzenie to stoi w sprzeczności z tradycją chrzcielną i nauczaniem Kościoła, które każdemu chrześcijaninowi przypisuje udział w prorockiej misji Jezusa. Apostoł nie neguje tej prawdy. Każdy chrześcijanin jest powołany do głoszenia Słowa, ale nie wszyscy będą to robić poprzez przepowiadanie Ewangelii. Większość będzie to czynić poprzez swoje powołanie, charyzmaty, rodzinę w miejscach i sposobami, które wskaże nam Duch.

 

CYTATY


W jedności siła: Wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało
Projekt Boga nikogo nie dyskryminuje: Bóg tak ukształtował nasze ciało, że zyskały więcej szacunku członki z natury mało godne czci

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 1, 1-4; 4, 14-21)

Wielu już starało się ułożyć opowiadanie o zdarzeniach, które się dokonały pośród nas, tak jak nam je przekazali ci, którzy od początku byli naocznymi świadkami i sługami słowa. Postanowiłem więc i ja zbadać dokładnie wszystko od pierwszych chwil i opisać ci po kolei, dostojny Teofilu, abyś się mógł przekonać o całkowitej pewności nauk, których ci udzielono. W owym czasie: Powrócił Jezus mocą Ducha do Galilei, a wieść o Nim rozeszła się po całej okolicy. On zaś nauczał w ich synagogach, wysławiany przez wszystkich. Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać. Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane: «Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana». Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Niego utkwione. Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście».

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Spełnione SłowoŁk 1, 1-4; 4, 14-21

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: brzegi Jordanu • CZAS:  27–28 r. • KTO MÓWI: Jan Chrzciciel • ADRESACI:  wszyscy


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

SŁOWO W HISTORII • Pierwsze czytanie skomponowane jest z fragmentu Prologu Ewangelii Łukasza (1,1-4) oraz części rozdziału czwartego, opisującego początek publicznej misji Jezusa. Składają się na nią: • kuszenie na pustyni (4,1-13) • pierwsze wystąpienie w Nazarecie (4,16-30)  • oraz nauczanie i uzdrawianie w Kafarnaum (4,31-44). Łukasz prezentuje się jako historyk i badacz, który opowiadając dzieje Jezusa, opowiada dzieje Słowa, które weszło w ludzką historię.

W NAZARECIE • W dzisiejszej Ewangelii widzimy Jezusa w swoim rodzinnym Nazarecie, który w szabat udaje się do synagogi, aby czytać i wyjaśniać Pisma • W Księdze Izajasza, którą mu podają natrafia na proroctwo o proroku namaszczonym Duchem, który głosi wolność, przywraca wzrok niewidomym i ogłasza rok łaski Pana. Przerywając atmosferę wyczekiwania, Jezus stwierdza, że słowa te odnoszą się do Niego. W Nim już dziś wypełniają się Pisma.  Ewangelię z pierwszym czytaniem i psalmem łączą motywy liturgii synagogalnej i słuchania Słowa.

 

JESZCZE O EWANGELII


Atmosfera wyczekiwania towarzyszy Izraelitom wsłuchującym się uważnie w słowa Prawa odczytywane przez Ezdrasza oraz tym, którzy słuchali słów Jezusa. Izrael po wygnaniu oczekiwał wciąż na wypełnienie Bożych obietnic i na błogosławieństwo, które wydawało się być odległe od zniszczonej, nękanej biedą i klęskami nieurodzaju Jerozolimy. Życie po powrocie z wygnania przypominało wciąż pustynną ziemię, w jaką zamienia się Palestyna w czas Święta Namiotów, oczekując na pierwsze jesienne deszcze.

W nie lepszej sytuacji znajdowali się rodacy Jezusa poddani pod jarzmo rzymskiej okupacji. Wszyscy oczekiwali znaku zmiany. Nehemiasz obiecywał swoim radość zamiast smutku, radość jaką przynieść im miało Słowo Boga. Obietnica ta spełniła się w Jezusie. Nie trzeba już dłużej czekać. Używając charakterystycznego dla siebie zbawczego “dziś” Łukasz opisuje Jezusa przynoszącego wolność, pokój i niekończący się rok szabatowy, rok łaski Pana. Obietnice Boże spełniają się w Jezusie. Na ziemię zstąpiło żywe Słowo Boga.

 

CYTATY


Wśród swoich: Przyszedł również do Nazaretu, gdzie się wychował.
Jestem z wami i was kocham: posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Słowo, wspólnota i tożsamość – w takich trzech słowach zamyka się nasza historia w dzisiejszej liturgii. Jesteśmy obecni w chwili, kiedy w narodzie wybranym rodzi się prawdziwy kult Słowa (PIERWSZE CZYTANIE). Prorok poucza słuchających, że Słowo przynosi im radość zamiast smutku. Słowo przynosi nadzieję. Przetrwa tylko Słowo. Jezus spełnia tę obietnicę. Wypełnia Słowo, przynosi dobrą nowinę ubogim, wolność więźniom a niewidomym przejrzenie (EWANGELIA). Ewangelia i pierwsze czytanie wskazują na wagę wspólnego słuchania Słowa. Tworzy się wspólnota wokół Słowa, które jak mówi PSALM jest doskonałe, pokrzepia duszę, nierozważnego uczy mądrości.

W tej wspólnocie każdy z nas jest tak samo ważny i potrzebny: wszyscy bowiem w jednym Duchu zostaliśmy ochrzczeni, aby stanowić jedno Ciało, wszyscy też zostaliśmy napojeni jednym Duchem Każdy jest inny ale wszyscy mamy to samo zadanie: głosić Słowo (DRUGIE CZYTANIE).

Słowo określa naszą tożsamość. Słuchając razem Słowa, tworzymy wspólnotę. Do tej wspólnoty przychodzi Jezus – żywe Słowo Boże i wypełnia wszystkie dane nam obietnice.

 

1/5
Jezus rozwija księgę w Synagodze. James Tissot, m. 1886 a 1894 r., Brooklyn Museum, USA
2/5
"Nehemiasz" Greckokatolicka Ikona, pocz. XX w
3/5
"Ezdrasz", karta 5 w Kodeksie Amiatinus, pocz. VIII w.
4/5
Wizerunek Ezdrasza, Guillaume Rouillé, Promptuarii Iconum Insigniorum, XVI w.
5/5
"Święty Paweł pisze swoje listy", Valentin de Boulogne, od ok. 1618 r. do ok.1620 r., Museum of Fine Arts, Houston, USA
poprzednie
następne


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >