Nasze projekty

Jutro Niedziela – IV zwykła C

Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Żeby mówić prawdę, trzeba uzbroić się w miłość

Reklama

PUNKT WYJŚCIA


• IV NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy potrafili chwalić Boga z całej duszy i szczerze miłowali wszystkich ludzi • CZYTANIA: Księga Jeremiasza 1, 4-5. 17-19; Psalm 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6b. 15ab i 17; 1 List do Koryntian 12, 31 – 13, 13; Ewangelia wg św. Łukasza 4, 21-30

Reklama
Reklama

• CHMURA SŁOWA •

wordle

[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

Powołanie • Jr 1, 4-5. 17-19

KSIĘGA: JeremiaszaAUTOR: Jeremiasz CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.

KATEGORIA: wyrocznia prorocka • BOHATEROWIE: Bóg, Jeremiasz • MIEJSCE: Izrael, Jerozolima


KRYZYSOWY PROROK • Księga Jeremiasza to jedna z najobszerniejszych i najbardziej dramatycznych ksiąg Starego Testamentu Jeremiasz, hebr. Jirmejahu (niech Jahwe wytraci nieprzyjaciół lub Jahwe wywyższa) to wielki i kontrowersyjny prorok, zapowiadający zniszczenie świątyni, oglądający upadek Judy i Jerozolimy pod ciosami Nabuchodonozora (586 r. przed Chr.) Za życia uznawany za bluźniercę, defetystę i zdrajcę narodu (Jr 26,7-9) po śmierci „wywyższony” przez Boga, przeszedł do historii jako orędownik Izraela (>> 2 Mch 15,14-16) Jego księga wzywa do nawrócenia i zapowiada karę przychodzącą na Judę z powodu łamania Przymierza z Jahwe (1-6) Zapowiada równocześnie Nowe Przymierze, jakie Bóg zawrze ze swoim ludem (Jr 30-31) Jeremiasz pozwala nam zajrzeć do swojej duszy pozostawiając nam szczegółowy opis swojego nawrócenia oraz szczere wyznania dotyczące kryzysów i zmagania ze Słowem klęski, które każe mu głosić Pan.

WSTĘP W Księdze Jeremiasza słyszymy najpierw Słowo, które powołuje Jeremiasza (1,4-10),  • następnie jesteśmy świadkami dwóch wizji: kwitnącego drzewa migdałowego (1,11-12) oraz kotła wrzącego od strony północnej (1,13-19). Mają one potwierdzić wolę Bożą i skłonić proroka do przyjęcia powołania.

MIŁOŚĆ I WALKA • W dzisiejszym pierwszym czytaniu słyszymy podwójne słowo, jakie Bóg kieruje do proroka. W pierwszym pociąga go swoją miłością powołując na swojego sługę – proroka. W drugim wskazuje, że misja będzie wymagać od Jeremiasza odwagi i determinacji.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Jeremiasz odkrywa dziś przed nami istotę każdego powołania:

Stworzeni z miłości. Miłość Boża pochyla się nad każdym z nas, zanim jeszcze pojawimy się w łonie matki. Pan, mówiąc w pierwszej osobie, wyznaje, że sam własnymi rękoma kształtował życie proroka (czasownik ysr nawiązuje do opisu stworzenia (>> Rdz 2,7), zasadził je jak delikatną roślinę w łonie jego matki. To on w rzeczy samej rodzi Jeremiasza. Zanim jednak to ludzkie dziecko pocznie się i przyjdzie na świat, Bóg obdarowuje go darem miłości cenniejszym niż samo życie.

Dzieci Boga. Stwórca, wciąż w pierwszej osobie, wyznaje: Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię (Jer 1,5). Hebrajskie yedatika to coś zgoła innego niż abstrakcyjna wiedza. To także coś większego niż osobiste poznanie. Bóg nie tylko przenika swą uprzedzającą wiedzą życie Jeremiasza. W Starym Testamencie czasownik yada występuje w kontekście relacji rodzinnych. Lewi zaprzysiężony na służbę Bogu mówi o swoich: Nie widziałem ich, nie zna już swoich braci, nie chce rozpoznać (yada) swych dzieci (>> Pwt 33,9). Izajasz z kolei skarży się: Boś Ty naszym Ojcem! Zaiste, nie poznaje nas (yedaanu) Abraham, Izrael nas nie uznaje (>> Iz 63,16). To „poznanie” to równocześnie „uznanie” za dziecko. Bóg, zanim jeszcze poczęliśmy się w łonie matki, już ogłosił nas swoimi dziećmi.

Powołani do walki. Zaraz po opisie usynowienia Pan mówi o misji: Przepasz swoje biodra, wstań i mów wszystko, co ci rozkażę (…).A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem spiżowym przeciw całej ziemi, przeciw królom judzkim i ich przywódcom, ich kapłanom i ludowi tej ziemi (Jer 1,17-18). W scenie powołania na kojące słowa o Bożej miłości nakładają się obrazy wojenne. Przepasz się!, brzmi nie tylko jak wezwanie do drogi ale jak rozkaz skierowany do żołnierza: Bądź gotów do bitwy!. W rzeczy samej dalej Bóg porównuje swojego sługę do ufortyfikowanego miasta (ir mibsar), do kolumny z żelaza, do obronnego muru, podkreślając – przygotuj się na oblężenie!  Bóg zapowiada, że życie jego dzieci będzie walką. Walką o to, aby nie zwątpić w Jego miłość i prowadzenie, walką by pozostać wiernymi Jego Słowu.

CYTATY


Stara, dobra znajomość: Zanim ukształtowałem cię w łonie matki, znałem cię

Będziesz grał na obronie: A oto Ja czynię cię dzisiaj twierdzą warowną

Wróg jest bez szans: Będą walczyć przeciw tobie, ale nie zdołają cię zwyciężyć

[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

PSALM

Modlitwa prorokaPs 71 (70), 1-2. 3-4a. 5-6b. 15ab i 17


LAMENTACJA PEŁNA NADZIEI • Psalm 71 należy do gatunku modlitwy błagalnej (lamentacji) jednostki (hebr. tefillah). W tego rodzaju psalmach wierzący zwraca się do Pana z prośbą o: wybawienie w sytuacji:choroby (38; 41; 88)prześladowania i oskarżenia ze strony złych ludzi (3; 4; 5; 7; 11;17; 23; 26; 27; 57; 63)czy grzechu (51; 130; 13; 40B). Poprzez konkretne historie Izraelitów, ich cierpienia i bolesne doświadczenia, dochodzi do głosu cierpiąca ludzkość – człowiek jako taki, w doświadczeniu opuszczenia i „nieobecności” Boga. Modlitwy błagalne były częścią rytuału wielkich dni postu i pokuty, obchodzonych przez całą wspólnotę Izraela. Wyznawano wtedy grzechy i błagano o pomoc w sytuacji zagrażających ludowi nieszczęść. Finał modlitwy błagalnej wyraża pewność, że Bóg wybawi wołających z sytuacji próby.

MODLITWA PROROKA • W liturgii usłyszymy początkowe strofy psalmu, w których wierzący nazywa Pana swoją ucieczką, skałą schronienia, zamkiem warownym, opoką i twierdzą. Obrazy związane z zamkiem warownym i twierdzą przywodzą na myśl Jeremiasza, którego Bóg uczynił “twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem spiżowym” przeciw Królom i zwierzchnikom ludu (Jr 1,18). Jeremiasz także mówi o Bożym wyborze od łona matki (Jr 1,5) i o Panu jako opiekunie jego młodości (Jr 1,6-7). Psalm można zinterpretować jako modlitwę proroka i każdego powołanego, który mierzy się z misją bycia świadkiem Boga w pogańskim świecie.

CYTATY


Zawsze jest wyjście: W Tobie, Panie, ucieczka moja

Jestem w potrzasku: Boże mój, wyrwij mnie z rąk niegodziwca.

Mam coś do powiedzenia: Moje usta będą głosiły Twoją sprawiedliwość

[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

Hymn o miłości • 1 Kor 12, 31 – 13, 13

LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

NAJWAŻNIEJSZY DAR • W rozdziałach 12-14 1 Listu do Koryntian Paweł opisuje i porządkuje charyzmaty we wspólnocie korynckiej. Pośrodku katalogu darów Ducha pojawia się rozdział 13, który opisuje dar największy, miłość. To ona spaja Ciało Chrystusa, którym jest Kościół i łączy ze sobą poszczególne charyzmaty.

HYMN O MIŁOŚCI • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł słyszymy cały rozdział 13 1 Listu do Koryntian, czyli słynny hymn o miłości. Jego pierwsze trzy wersy zaczynające się od tej samej formuły “gdybym” opisują miłość, która przewyższa dar języków, proroctwa, wiedzy, wiary, oraz ofiarnej ascezy (13,1-13). Dalej Paweł opisuje miłość jako cierpliwą,  łaskawą, bez zazdrości, nie szukającą poklasku, pokorną, czystą altruistyczną, pełną pokoju, nie pamiętającą złego, czerpiącą radość z prawdy (13,4-6). W kolejnej rytmicznej sekwencji miłość opisywana jest jako ta, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję i wszystko przetrzyma (13,7). Miłość będzie trwała nawet gdy znikną już dary proroctwa, języków i wiedzy (13,8). Jest większa od wiary i nadziei, jako jedyna trwać będzie w rzeczywistości nieba (13,13). Miłość Boża, o której pisze św. Paweł, to siła, która powołała Jeremiasza i kazała przebaczyć Jezusowi odrzuconemu przez swoich w Nazarecie.

UWAGA


Wbrew temu co zwykle myślimy czytając “Hymn o miłości” (1 Kor 13) nie mówi on o miłości ludzkiej lecz Bożej, o miłości Chrystusa do jego Kościoła. Miłość ta jest oparciem dla proroków, naturalnym  środowiskiem rozwoju charyzmatów oraz inspiracją dla naszej miłości.

TRANSLATOR


Razem z Pawłem przyjrzyjmy się bliżej najcenniejszemu charyzmatowi miłości:

• Miłość. Miłość określona w 1 Kor 13 określona jest jako agape. W grece na określenie miłości używa się także innych pojęć: eros – miłość zmysłowa, stroge – miłość rodzinna, filia – miłość oparta na przyjaźni, serdeczna. Agape opisuje miłość Boga do ludzi w Księdze Mądrości (>> Mdr 3,9). Jej odpowiednikiem jest hebr. ahaba z Pieśni nad pieśniami. W Księdze Powtórzonego Prawa (>> Pwt 6,4) agape/ahaba to miłość, jakiej wymaga się od wierzącego. W Ewnagelii św. Jana (>> J 21) to miłość jakiej Jezus wymaga od Piotra. Agape to miłość nierówna, niepartnerska; miłość, która nie rodzi się spontanicznie, lecz jest efektem wyboru, miłość ofiarna. Taka miłość może być tylko darem Bożym.

• Miłość cierpliwa jest łaskawa. Cierpliwamakrothymiamakrothyme – to odwaga, ufność w znoszeniu przeciwności, zdolność do poświeceń. Łaskawachresteuesthai – to sposób działania Boga (>> Rz 2,4). Łaskawość to owoc Ducha (>> Ga 5,22). Raz jeszcze miłość przedstawiona jest jako dar Boży.

• Nie unosi się pychą – gr. fysioo znaczy nadymać się, np. jak żaba.

• Nie dopuszcza się bezwstyduaschemonein – a-schema – zachowanie, które wychodzi poza schematy, ramy uznawania czegoś za przyzwoite, dobre. Odpowiednikiem jest hebr. erwah – coś wstydliwego, nagość. Miłość jest z natury czysta i skromna.

• Nie szuka swegogr. idia (1 Kor 10,24.33) nie jest idiotycznie skupiona na sobie.

• Nie unosi się gniewem – gr. paroksyno może wyrażać reakcję Bożą na grzech. Gniew o jakim myśli Paweł to reakcja pełna emocji, skupiona na sobie, pozbawiona kontroli. Miłość daleka jest od zacinania się w gniewie, od paroksyzmu, ostrej reakcji, która przypomina zaciśnięte szczęki bulteriera.

• Wszystko znosi – gr. stegein znaczy także zakrywać, nie pozwolić, żeby woda wdarła się na statek, zakrywać coś, utrzymywać w sekrecie, nie patrzeć na to, co jest niemiłe w drugim, znosić, patrzeć na jego lepszą stronę. Taka miłość łata dziury w drugim, nie pozwala, aby życiowa łódź poszła na dno.

• Wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję – nie chodzi o naiwną wiarę ale o życie w perspektywie wiary i nadziei. Miłość ugruntowana jest na wierze i nadziei.

CZY WIESZ ŻE…


Jak miedź brzęcząca albo cymbał brzmiący. Korynt słynął w starożytności jako miasto obróbki miedzi i wyrobu instrumentów. Cymbał brzmiący – kymbalon alaladzon – to instrument podkreślający świąteczną atmosferę. Używany jest w Starym Testamencie dla świętowania zwycięstwa Dawida nad Goliatem (>> 1 Sm 18,6), wejścia Pana na Syjon (>> 2 Sm 6,5), czy radosnego uwielbienia Pana (>> Ps 47,2). Bez miłości modlitwa i radosne celebracje są jak pusty dźwięk cymbału.

Wydać ciało na spalenie. Józef Flawiusz opisywał ascetów indyjskich, tęskniących za niebem, którzy po śmierci oddawali ciała ogniowi, aby oddzielić od nich duszę. Historie męczenników (>> Dn 3; >> 2 Mch, 7) także opowiadają o ciałach poddawanych próbie ognia. Paweł sugeruje, że nawet męczeństwo nic nie znaczy bez miłości.

[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Próba proroka • Łk 4, 21-30

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: brzegi Jordanu • CZAS:  27–28 r. • KTO MÓWI: Jan Chrzciciel • ADRESACI:  wszyscy


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

SŁOWO W HISTORII • Pierwsze czytanie skomponowane jest z fragmentu Prologu Ewangelii Łukasza (1,1-4) oraz części rozdziału czwartego, opisującego początek publicznej misji Jezusa. Składają się na nią: • kuszenie na pustyni (4,1-13) • pierwsze wystąpienie w Nazarecie (4,16-30)  • oraz nauczanie i uzdrawianie w Kafarnaum (4,31-44). Łukasz prezentuje się jako historyk i badacz, który opowiadając dzieje Jezusa, opowiada dzieje Słowa, które weszło w ludzką historię.

W NAZARECIE C.D. • W dzisiejszej Ewangelii słyszymy ciąg dalszy wizyty Jezusa w swoim rodzinnym Nazarecie. Po tym jak w szabat czyta Pisma w synagodze spotyka się z niedowierzaniem i sceptycyzmem rodaków.

JESZCZE O EWANGELII


W dzisiejszej Ewangelii bardzo mocno kontrastują ze sobą gniew ludu, chcącego strącić Jezusa ze wzgórza i spokój z jakim Pan oddala się od swego rodzinnego Nazaretu.

• Gniew. Jezus w Nazarecie doświadcza dramatu proroka Jeremiasza odrzuconego przez swoich, obiektu publicznych ataków i zniewag. Wybuchają gniewem, ponieważ obnaża ich niewiarę. Nie są lepsi od swoich ojców, którzy odrzucali proroków. Jezus odkrywający w Nazarecie swą tożsamość proroka spotyka się z zapowiedzianą wszystkim świadkom i prorokom drogą niezrozumienia i odrzucenia.

• Przeszedł spokojnie. Równocześnie Jezus w krytycznym momencie próby doświadcza także mocy Bożej, która nie pozwala uczynić mu krzywdy, czyni Go twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem spiżowym (Jr 1,18). Pan przechodzi spokojnie pomiędzy otaczającym go rozwścieczonym tłumem i oddala się. Zwycięża nie dzięki sile charakteru i spokojowi lecz wierze w Słowo, które otrzymuje każdy prorok/świadek: Ja jestem z tobą – wyrocznia Pana – by cię ochraniać (Jr 1,19).

CYTATY


Jezus odczuwa ból poprzednich proroków: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie.

Siła tłumu: Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta

Siła Boga: On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.

TWEETY





STO SŁÓW


Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Nie lubi się kogoś, kto mówi prawdę. Dlatego każdego swojego proroka, Bóg przygotowuje jak na najprawdziwszą wojnę: przepasz biodra, uczynię cię twierdzą warowną, kolumną żelazną i murem ze spiżu (PIERWSZE CZYTANIE). Żeby być prorokiem, żeby pozostać wiernym głoszonej prawdzie, potrzeba wielkiej odwagi, miłości i mocy Boga.

Dzisiejsze czytania zestawione razem stanowią wskazówkę jak przetrwać i pozostać wiernym głoszeniu prawdy, w świecie gdzie nie wszyscy chcą jej słuchać. W świecie, gdzie każdy tworzy sobie swój własny obraz Boga, Bóg uzbraja nas w swoją miłość. Dokładnie taką jaką opisuje św. Paweł w drugim czytaniu. Tylko pewność, że jest się kochanym taką miłością pozwala z odwagą mówić prawdę i przekazywać niepopularne treści.

To nie siła charakteru pozwala uwierzyć w swoje możliwości. Wiara w Słowa Boga i Jego miłość dają taką moc, jaką wykazał się Jezus gdy w swojej ojczyźnie nie był mile widziany i gdy spokojnie, powiedział wszystko co chciał powiedzieć a potem po prostu przeszedł pośród nich i oddalił się (EWANGELIA)


[gallerywidget_item id='34012' title='' content='"Jeremiasz", Michał Anioł, fragment fresku z Kaplicy Sykstyńskiej, 1508 -1512 r., Rzym']
[gallerywidget_item id='34010' title='' content='"Eliasz wskszesza syna wdowy w Sarepcie Sydońskiej", Louis Hersent, XVIII-XIX w.']
[gallerywidget_item id='34011' title='' content='"Elizeusz odmawia przyjęcia darów Naamana", Pieter de Grebber, 1637 r., Frans Hals Museum, Haarlem, Holandia']
[gallerywidget_item id='34013' title='' content='"Święty Paweł", El Greco, 1608-1614r., Museo del Greco, Toledo, Hiszpania']
[gallerywidget_item id='34014' title='' content='"Salvator Mundi", Jacopo Palma starszy, 1520 r., Musée des Beaux-Arts de Strasbourg, Francja']

Reklama

Dołącz do naszych darczyńców. Wesprzyj nas!

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas - złóż darowiznę