Nasze projekty

Jutro Niedziela – II Adwentu A

Kim jest ten, na którego czekamy? Czy go znamy? Czy wiemy, co nam przynosi? Czego tak naprawdę od Niego oczekujemy?

Reklama

PUNKT WYJŚCIA


II NIEDZIELA ADWENTU A • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, by sprawił, aby troski doczesne nie przeszkadzały nam w dążeniu na spotkanie z Jego Synem, lecz by nadprzyrodzona mądrość kształtowała nasze czyny i doprowadziła nas do zjednoczenia z Chrystusem • CZYTANIA: Księga Izajasza 11, 1-10, Psalm 72 (71), 1-2. 7-8. 12-13. 17, List Świętego Pawła do Rzymian 15, 4-9, Ewangelia wg Świętego Mateusza 3, 1-12

Reklama
Reklama

• CHMURA SŁÓW •

chmura

[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

Nowe porządki  Iz 11,1-10

Izajasz zapowiada w swoim proroctwie Mesjasza, który przyniesie pokój niemożliwy do osiągnięcia ludzkimi wysiłkami

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Izajasz • CZAS POWSTANIA:  II poł. VIII w. przed Chr. • KTO MÓWI: Bóg i Izajasz • ADRESACI: Izajasz  • KATEGORIA: mowa prorocka


ADWENTOWY PROROK • Tego roku w adwentowe niedziele czytamy Księgę proroka Izajasza. Jest to jedna z najdłuższych ksiąg Starego Testamentu, składa się z 66 rozdziałów. Dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania. Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia • Pierwsza część (Iz 1-39) dotyczy Izraela przed wygnaniem za czasów panowania bezbożnego króla Achaza (735-715 r. przed Chr.) oraz jego syna, wiernego reformatora Ezechiasza (715-698 r. przed Chr.). Jej autorem jest tzw. Pierwszy Izajasz (Proto-Izajasz), działający w latach 740-701 r. przed Chr. Podkreśla on Świętość Boga działającego w historii • Część druga (Iz 40-55) skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu. Jej autorem jest Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz), prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza. Głosi on radykalny monoteizm oraz przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe • Trzecia część (Iz 56-66) powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

KSIĘGA EMMANUELA • Rozdział jedenasty Księgi Izajasza, który słyszymy w dzisiejszej liturgii należy do tzw. Księgę Emmanuela (Iz 6,112,6). Obejmuje ona wyrocznie z pierwszych lat misji prorockiej Izajasza i zapowiada Mesjasza, Emmanuela, księcia pokoju, którego Bóg obiecuje swojemu ludowi w niespokojnych latach wojen z sąsiadami.

ZANIM USŁYSZYSZ • Dzisiejszy fragment to jedno z najbardziej znanych starotestamentalnych proroctw o Mesjaszu. Jest on nazwany tutaj Różdżką (gałązką) i Odroślą. Oznacza to coś kruchego, małego, podatnego na uszkodzenie. Ta pozorna słabość będzie jednak wzmocniona darami Ducha. Dlatego będzie On mógł być wreszcie władcą, który przyniesie sprawiedliwość. Owocem tego jest nowy porządek, pokój, który przekracza naturalne możliwości czy wyobrażenia (sielankowy obraz ww. 6-8 przedstawia w rzeczywistości głęboką metaforę). Tajemniczy mały chłopiec (albo wręcz niemowlę) ma zadziwiającą władzę nad tymi zwierzętami (ww. 6.8). Ostateczny obraz prowadzi nas natomiast do eschatologii: Mesjasz stanie się znakiem zbawienia dla narodów i jedynym “miejscem” uniwersalnego kultu.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Pokój niemożliwy po ludzku: Wtedy wilk zamieszka wraz z barankiem, pantera z koźlęciem razem leżeć będą, cielę i lew paść się będą społem i mały chłopiec będzie je poganiał.

Kto zna Pana, nie czyni zła: Zła czynić nie będą ani zgubnie działać po całej świętej mej górze, bo kraj się napełni znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze.

LINKI


Zła czynić nie będą ani zgubnie działać po całej świętej mej górze, bo kraj się napełni znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze (Iz 11,9).

Iz 2,4: On będzie rozjemcą pomiędzy ludami i wyda wyroki dla licznych narodów. Wtedy swe miecze przekują na lemiesze, a swoje włócznie na sierpy. Naród przeciw narodowi nie podniesie miecza, nie będą się więcej zaprawiać do wojny. 

Oz 2,18: W owym dniu zawrę z nią przymierze, ze zwierzem polnym i ptactwem powietrznym, i z tym, co pełza po ziemi. Łuk, miecz i wojnę wyniszczę z jej kraju, i pozwolę jej żyć bezpiecznie. 

Jr 31,34: I nie będą się musieli wzajemnie pouczać jeden mówiąc do drugiego: „Poznajcie Pana!” Wszyscy bowiem od najmniejszego do największego poznają Mnie wyrocznia Pana, ponieważ odpuszczę im występki, a o grzechach ich nie będę już wspominał». 

Rz 15,14: Bracia, jestem co do was przekonany, że pełni jesteście szlachetnych uczuć, ubogaceni wszelką wiedzą, zdolni do udzielania sobie wzajemnie upomnień. 

Ap 14,6: Potem ujrzałem innego anioła lecącego przez środek nieba, mającego odwieczną Dobrą Nowinę do obwieszczenia wśród tych, którzy siedzą na ziemi, wśród każdego narodu, szczepu, języka i ludu. 

TRANSLATOR


I wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni (Iz 11,1).

Dla współczesnego człowieka pewnie łatwiej zrozumieć, gdy przetłumaczy się: gałązka.

Wtedy wilk zamieszka wraz z barankiem, pantera z koźlęciem razem leżeć będą, cielę i lew paść się będą społem i mały chłopiec będzie je poganiał (Iz 11,6).
Dosłownie: prowadził.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Rok 701. Proroctwo z 11 rozdziału Księgi Izajasza odnosi się prawdopodobnie do sytuacji, jaka zapanowała ok. 701 r. Kraj został wówczas spustoszony przez najazd władcy asyryjskiego Sennacheryba. Jerozolima w cudowny sposób ocalała, lecz kraj przypominał nagi pień ściętego drzewa.

Nierozważny król. Z tego pnia, zapowiada Izajasz, ma wybić się młody pęd (nëºcer). Nie jest nim Ezechiasz, który już od dwóch dekad rządzi krajem. To dobry król, który zapoczątkował reformy religijne i dba o przymierze z Jahwe (2 Krl 18,3-4). Równocześnie jednak brak mu rozwagi. Już po raz drugi w krótkim odstępie czasu wikła się w koalicje anty-asyryjskie, ściągając na kraj gniew potężnego imperium.

Zapowiedź Mesjasza. W sytuacji władców, którzy nie są w stanie zapewnić Izraelowi pokoju, Izajasz wygłasza proroctwo o Mesjaszu. Duch, który na nim spoczywa, to ten sam Duch, który wydobywał świat z chaosu (Rdz 1,2; 2,7; 6,3; Ps 33,6), to moc odradzająca Izraela (Iz 32,15; Ez 37,1-14). Wśród jego atrybutów prorok wymienia także mądrość i rozum, radę i męstwo, wiedzę i bojaźń Pańską. Przyszły władca będzie obdarzony duchem mocy – geburah – do realizowania planów Jahwe (2 Krl 18,20; Iz 36,5; Ez 32,29). Proroctwo zawiera w sobie także obrazy natury, w której wygasa walka i nienawiść, człowiek powraca do pełnego bezpieczeństwa i harmonii życia w świecie, jak gdyby odżył na ziemi stary rajski ogród (Iz 11, 6-8).
Nazarejczyk. Żaden z królów Izraela nie zrealizował swym panowaniem mesjańskiej wizji Izajasza. Odrośl, o której mówi Izajasz to po hebrajsku nëºcer. Słowo to zawiera się w nazwie Nazaret (bet nëºcer, dom odrośli). Świat pogrążył się w oczekiwaniu na Mesjasza, który ofiarował by mu trwały pokój i wypełnił proroctwa Izajasza. Mesjasz ten miał być nazwany Nazarejczykiem (Mt 2,23).

CZY WIESZ ŻE…


Wydarzenia z 701 r BC, oblężenie Jerozolimy i spustoszenie Judy opisuje 2 Krl 18 – 19 oraz Iz 36 – 37. Opisują je także kroniki Sennacheryba, które rzucają światło na dramatyczne wydarzenia tamtych dni:

Jeśli chodzi o Ezechiasza, Żyda, który nie ugiął się pod moim jarzmem, zdobyłem 46 z jego silnie umocnionych miast i niezliczone osady w ich sąsiedztwie obległem i zdobyłem budując nasypy ziemne i sprowadzając wieże oblężnicze, atakiem piechoty, poprzez wyłomy w murach i przez kopanie tuneli. Wyprowadziłem z nich 200150 ludzi, młodych i starych, mężczyzn i kobiet, niezliczone konie, muły, osły, wielbłądy, mniejsze i większe bydło, i policzyłem to jako łupy wojenne.

Jego samego zamknąłem jak ptaka w klatce w Jeruzalem, jego królewskim mieście. Ustawiłem straże dokoła i sprowadziłem zgubę na każdego, kto opuszczał jego mury. Jeśli zaś chodzi o Ezechiasza, straszliwy blask mego panowania wstrząsnał nim. Razem z 30 talentami złota, 800 talentami srebra, drogocennymi kamieniami, blokami czerwonego kamienia, wykładanymi kością słoniową łożami i fotelami, wszelkiego rodzaju bogactwa, jak również swoje córki i konkubiny, męskich i żeńskich muzyków posłał do mnie, do Niniwy, mojego królewskiego miasta.

Słynną pryzmę Taylora, cylinder, na którym opisano dzieje tej wyprawy można dziś oglądać w British Museum w Londynie, podobnie jak panele z pałaców asyryjskich ilustrujące zdobycie Lakisz, jednego z warownych miast Judy opanowanych przez Sennacheryba.



[gallerywidget_item id='54124' title='' content='Sennacheryb wyraża zgodę na podbój Lakisz, fot. oncenawhile, Wikimedia Commons']
[gallerywidget_item id='54125' title='' content='Pryzma Taylora']

[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

PSALM

Obfitość pokoju Ps 72 (71), 1-2. 7-8. 12-13. 17

Modlitwa to także zatrzymać się choć na chwilę i spojrzeć w górę

PSALM 121 • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


KRÓLEWSKI • Sam tytuł psalmu mówi wprost: Salomonowy (podobnie jak Ps 127). Z naukowego punktu widzenia nie możemy być tego pewni. Być może jest to późniejsze przypisanie do tego obrazu idealnego władcy Izraela. Możemy natomiast śmiało powiedzieć, że na pewno pochodzi on z jakiegoś obrzędu liturgicznego lub innej okazji historycznej związanej z izraelską monarchią (być może skomponowany właśnie dla samego Salomona na dzień jego intronizacji).

MESJAŃSKI • Specyficzne miejsce, jakie zajmował król we wszystkich kulturach starożytnego Bliskiego Wschodu, w relacjach pomiędzy ludem a bóstwem, sprawiło, że psalm bardzo szybko doczekał się interpretacji mesjańskiej, zarówno w tradycji judaizmu, jak i chrześcijaństwa. Choć nie jest wprost cytowany w Nowym Testamencie, to możemy powiedzieć, że jego echa brzmią w opowiadaniu o Mędrcach (Mt 2,11) i w ogólnie pojętej teologii mesjańskiej. Psalm ten powraca do nas także w liturgii Narodzenia Pańskiego.

ZANIM USŁYSZYSZ • To właśnie mesjańskie odniesienie jest powodem wyboru go także do dzisiejszej, adwentowej liturgii. Słyszymy w nim bowiem o tym, że ten cudowny, idealny władca, któremu Bóg ma błogosławić i przekazać władzę (ww. 1-2), będzie przede wszystkim sprawiedliwym sędzią, który zatroszczy się o ubogich (w. 4.12-14). Jego panowanie przyniesie pokój z sąsiadami (ww. 8-11), powszechny dobrobyt (w. 16) i trwałe błogosławieństwo (w. 17).

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Dla kogo ma przyjść?: Wyzwoli bowiem wołającego biedaka i ubogiego, i bezbronnego. Zmiłuje się nad nędzarzem i biedakiem i ocali życie ubogich.

LINKI


Wyzwoli bowiem wołającego biedaka i ubogiego, i bezbronnego. Zmiłuje się nad nędzarzem i biedakiem i ocali życie ubogich (Ps 72,12-13)

Iz 41,17: Nędzni i biedni szukają wody, i nie ma! Ich język wysechł już z pragnienia. Ja, Pan, wysłucham ich, nie opuszczę ich Ja, Bóg Izraela. 

Łk 4,18: Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi…

Łk 7,22: Odpowiedział im więc: «Idźcie i donieście Janowi to, coście widzieli i słyszeli: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia i głusi słyszą; umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. 

Hbr 7,25: Przeto i zbawiać na wieki może całkowicie tych, którzy przez Niego zbliżają się do Boga, bo zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi. 

Ap 3,17-18: Ty bowiem mówisz: „Jestem bogaty”, i „wzbogaciłem się”, i „niczego mi nie potrzeba”, a nie wiesz, że to ty jesteś nieszczęsny i godzien litości, i biedny i ślepy, i nagi. Radzę ci kupić u mnie złota w ogniu oczyszczonego, abyś się wzbogacił, i białe szaty, abyś się oblókł, a nie ujawniła się haniebna twa nagość, i balsamu do namaszczenia twych oczu, byś widział.

[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

Jak Chrystus Rz 15, 4-9
Jedność wierzących i życie na chwałę Boga mogą wynikać tylko z doświadczenie zawsze uprzedniej miłości Chrystusa

KSIĘGA: List do Rzymian • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt • DATA: 57-58 r. • ADRESACI: mieszkańcy Rzymu


LIST DO STOLICY • List do Rzymian bardzo często powraca w niedzielnej Liturgii Słowa. Nic dziwnego: to jedno z najdojrzalszych pism Pawła. Pierwszym, pragmatycznym celem listu było zapewnienie sobie wsparcia ze strony wspólnoty w planowanej przez Pawła podróży misyjnej do Hiszpanii (>> Rz 15,23-24). Jednak zakres treści poruszonych w liście jest szerszy: Paweł głosi Rzymianom ewangelię. Pisze do wspólnoty znajdującej się w stolicy imperium, w sercu antycznego świata. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła ewangelii o usprawiedliwieniu z wiary w Chrystusa i o tym, że Chrystus jest drogą zbawienia i dla Żydów, i dla pogan. Paweł nie zna jeszcze osobiście tej wspólnoty, ani jej samemu nie założył, odwiedzi ją dopiero później.

KONTEKST • Znajdujemy się w końcowej, praktycznej części Listu do Rzymian (12,1-15,13), w której dominują konkretne wskazówki i zachęty do życia chrześcijańskiego. To już prawie ostatnie fragmenty całego listu. Na koniec zostaną już tylko tzw. epilog i pozdrowienia.

ZANIM USŁYSZYSZ • Na koniec wspomnianej części pełnej różnych moralnych wskazówek Paweł na początku piętnastego rozdziału mówi nam skąd się to wszystko bierze. Chrześcijanin nie jest dobry, uczynny albo uczciwy z ludzkich względów, nie dlatego, że sobie tak postanowił albo jest taki dzielny. Jest to dzieło Boga w nas, owoc wciąż “wychodzącej” ku nam miłości Chrystusa (w. 5.7). Takie doświadczenie ma moc nieustannie przemieniać serce. To z kolei sprawia jedność (w. 6). A wszystko to na chwałę Boga (w. 9).

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Nadzieja przychodzi przez Słowo: To zaś, co niegdyś zostało napisane, napisane zostało i dla naszego pouczenia, abyśmy dzięki cierpliwości i pociesze, jaką niosą Pisma, podtrzymywali nadzieję.

Po co to wszystko?: Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was – ku chwale Boga.

LINKI


Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was – ku chwale Boga (Rz 15,7).

Łk 15,2: Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi». 

Rz 5,6: Chrystus bowiem umarł za nas, jako za grzeszników, w oznaczonym czasie, gdyśmy jeszcze byli bezsilni. 

2Kor 5,18: Wszystko zaś to pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił na posługę jednania. 

Ga 6,2: Jeden drugiego brzemiona noście i tak wypełniajcie prawo Chrystusowe. 

Rz 14,1: A tego, który jest słaby w wierze, przygarniajcie życzliwie, bez spierania się o poglądy. 

Mk 9,41: Kto wam poda kubek wody do picia, dlatego że należycie do Chrystusa, zaprawdę, powiadam wam, nie utraci swojej nagrody. 

TRANSLATOR


…to zaś, co niegdyś zostało napisane, napisane zostało i dla naszego pouczenia, abyśmy dzięki cierpliwości i pociesze, jaką niosą Pisma, podtrzymywali nadzieję (Rz 15,4).

Dosłownie: mieli.

A Bóg, który daje cierpliwość i pociechę, niech sprawi, abyście wzorem Chrystusa te same uczucia żywili do siebie (Rz 15,5).

Tekst grecki mówi dokładnie: według Chrystusa Jezusa, albo: zgodnie z Chrystusem Jezusem.

Dosłownie: to samo myśleli, czyli można powiedzieć: byli jednomyślni.

Dlatego przygarniajcie siebie nawzajem, bo i Chrystus przygarnął was – ku chwale Boga (Rz 15,7).

Być może lepiej przetłumaczyć dosłownie: przyjmujcie; przyjął.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


W rozdziale 15 listu do Rzymian Paweł zachęca do troski o słabych w wierze. Za przykład stawia Chrystusa, który stał się „sługą” w Izraelu, aby wypełnić obietnice dane ojcom. Obietnice te to słowa Pisma i zapowiedzi mesjańskie, które spełniają się w Mesjaszu Nowego Przymierza. Wcześniej w Rz 15,3 apostoł cytuje Ps 69,9: Jezus to cierpiący sprawiedliwy, który bierze na siebie los wszystkich cierpiących. Na końcu dzisiejszego czytania Paweł odwołuje się do słów proroctwa mesjańskiego, którego słyszeliśmy w pierwszym czytaniu: dzięki Mesjaszowi także poganie oddadzą cześć Bogu (Iz 11,10). Nie sposób zrozumieć i odkryć przyjścia zapowiadanego Mesjasza bez zażyłości ze Słowem Boga.


[margincarouselwidget heading=”]


[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Duchem Świętym i ogniem Mt 3, 1-12

Uwierzenie w Słowo i nawrócenie to tylko wstęp i przygotowanie na Tego, który przychodzi

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: po 70 r.

KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATER: Jezus • SŁUCHACZE: uczniowie


EWANGELIA MATEUSZA • Rozpoczęliśmy tydzień temu nowy rok liturgiczny, a przez to także systematyczną lekturę Ewangelii wg św. Mateusza. Według tradycji uważana jest ona za najstarszą, do naszych czasów zachowała się jedynie w wersji greckiej. Według świadectw starożytnych w pierwotnej wersji była spisana w języku aramejskim. Jej autorem jest powołany przez Jezusa na ucznia celnik Lewi – Mateusz. Pierwotna wersja Ewangelii powstała w latach 64-67 podczas głoszenia Piotra i Pawła w Rzymie. Ewangelia adresowana była do chrześcijan pochodzenia żydowskiego. Jej grecka redakcja nastąpiła po roku 70. W nowej formie Ewangelia stanowić miała regułę i katechizm życia wspólnoty chrześcijańskiej.

NOWY MOJŻESZ • Jezus u Mateusza przedstawiony jest jako Nowy Mojżesz, Prawodawca, ustanawiający na Górze Błogosławieństw Prawo Królestwa Bożego. Na Jego przyjście wskazują licznie cytowane przez Mateusza  proroctwa Starego Testamentu. Stąd też podział Ewangelii (poza wstępem i epilogiem) odpowiada Pięcioksięgowi Mojżesza: • Księga pierwsza – Program królestwa (Mt 3-7)  • Księga druga: Przepowiadanie królestwa (Mt 8-10) • Księga trzecia: Tajemnice królestwa (Mt 11,1-13,52) • Księga czwarta: Kościół jako zaczątek królestwa (Mt 13,53-18,35) • Księga piąta: Wypełnianie się królestwa (Mt 19-25).

ZANIM USŁYSZYSZ • Po rodowodzie Jezusa Chrystusa (1,1-17), opisie Jego narodzenia (1,18-25) i wydarzeniach mu towarzyszących (rozdz. 3), na scenę wchodzi dziś nagle bardzo ważny aktor: Jan, zwany Chrzcicielem. Jego rolą jest “przygotowanie drogi” nadchodzącemu Zbawicielowi: ma on wołać do nawrócenia oraz ostatecznie wskazać tego, którego sam jest tylko Poprzednikiem. Mateusz idzie dalej niż inni ewangeliści: przedstawia nam nauczanie Jana jako swoisty „wstęp” do nauczania Jezusa, wkładając w jego usta główne przesłanie Jezusa (por. w. 2 oraz dalej 4,17) i identyfikując go z samym prorokiem Eliaszem (11,14; 17,10-13).

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Po co przychodzi?: Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem.

LINKI


Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem (Mt 3,11).

Ml 3,2-3: Ale kto przetrwa dzień Jego nadejścia i kto się ostoi, gdy się ukaże? Albowiem On jest jak ogień złotnika i jak ług farbiarzy. Usiądzie więc, jakby miał przetapiać i oczyszczać srebro, i oczyści synów Lewiego, i przecedzi ich jak złoto i srebro, a wtedy będą składać Panu ofiary sprawiedliwe. 

Iz 44,3: Bo rozleję wody po spragnionej glebie i zdroje po wyschniętej ziemi. Przeleję Ducha mego na twoje plemię i błogosławieństwo moje na twych potomków. 

Iz 4,4: Gdy Pan obmyje brud Córy Syjońskiej i krew rozlaną oczyści wewnątrz Jeruzalem tchnieniem sądu i tchnieniem pożogi…

J 1,15: Jan daje o Nim świadectwo i głośno woła w słowach: «Ten był, o którym powiedziałem: Ten, który po mnie idzie, przewyższył mnie godnością, gdyż był wcześniej ode mnie». 

Dz 2,3: Ukazały się im też języki jakby z ognia, które się rozdzieliły, i na każdym z nich spoczął jeden. 

Tt 3,5: …nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym…

JESZCZE O EWANGELII


Nowe Wyjście. Od czterystu lat nie było już w Izraelu proroka, kiedy Jan Chrzciciel wyszedł na Pustynię Judzką. W jego osobie wypełnia się proroctwo Iz 40,3, które zapowiadało wyjście Izraela z niewoli babilońskiej. Jan głosi zbliżające się do świata Królestwo Boże. Głosi Nowe Wyjście, które będzie dziełem Mesjasza.

Nowy Eliasz. Ubiór i styl życia Jana nawiązywały do proroka Eliasza (z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder. Zob. 2 Krl 1,8). Jego pokarmem jest szarańcza oraz miód leśny, pożywienie ubogich, ale także Esseńczyków i pobożnych Izraelitów unikających nieczystych pokarmów (2 Mch 5,27). Jan nie jest ascetą czy kontrowersyjnym filozofem. Podobieństwo do Eliasza sugeruje, że zbliża się koniec znanego ludzkości świata.

Koniec i sąd. Wyznanie grzechów połączone z obmyciem ma przygotować ludzkość na zbliżający się Boży sąd. Jan Chrzciciel był prorokiem apokaliptycznym. Doskonale zdawał sobie sprawę, że przyszło mu pełnić swą misję u końca czasów. Za sobą wyczuwał już obecność Zapowiedzianego, którego sam jeszcze nie widział, jedynie mówił mu o Nim głos Boży. Być może Jan oczekiwał także rychłego końca świata i sądu Boga (Mt 3,7).

Oblicze Mesjasza. Mówił i postępował jak człowiek, który czuje, że nie pozostało już wiele czasu. Siekiera przyłożona do korzenia drzewa, ogień oczekujący na tych, którzy nie wydadzą owoców nawrócenia, to wszystko obrazy sądu, który nieodwołalnie nadciąga (Mt 3,10). Idący za nim Mesjasz nie ma łagodnego oblicza Księcia Pokoju z pierwszego czytania. Będzie chrzcić ogniem, przepalać człowieka, przebierać go jak ziarno, a plewy palić w nieugaszonym płomieniu (Mt 3,11-12). To drugie oblicze Mesjasza, którego oczekujemy w Adwencie.

CZY WIESZ, ŻE…


Plemię żmijowe. W Starożytności uważano, że istnieje gatunek żmij, który wydostaje się z ciała swych matek w sposób brutalny, przegryzając je. W tym sensie nazwanie kogoś żmiją jest obraźliwe, ale bycie określonym jako jej potomstwo jeszcze o wiele bardziej, bo zawierało w sobie jakby ukryty zarzut ojco- i matkobójstwa.

Wiejadło to prawdopodobnie rodzaj widlastej szufli używanej do podrzucania wymłóconego zboża, tak aby wiatr uniósł lżejsze plewy od cięższego ziarna. Następnie plewy były palone. To pokazuje, że obraz wiatru (po hebr. i gr. to samo słowo co duch) i ognia z poprzedniego wersetu (w. 11) jest tu dalej wykorzystany (w. 12).

TWEETY



STO SŁÓW


Trwamy w naszym adwentowym, pełnym napięcia, oczekiwaniu: na powtórne przyjście Chrystusa w chwale, na pamiątkę Jego pierwszego przyjścia na ziemię i wreszcie: na Jego ciągłe przychodzenie do Twojego i mojego życia, przez Słowo i Sakramenty, w wydarzeniach życia.

Kim jest ten, na którego czekamy? Czy go znamy? Czy wiemy, co nam przynosi? Czego tak naprawdę od Niego oczekujemy?

Dzisiejsze czytania prowokują nas do tego rodzaju pytań i starają się zarazem na nie odpowiadać. Obiecany Mesjasz nam ma dać to wszystko, za czym tak głęboko tęsknimy. Przychodzi przecież pełen darów Ducha. On chce przynieść obfity pokój, prawdziwą sprawiedliwość (PSALM). On ma moc sprawić, że różne wrogie sobie zwierzęta w sposób nienaturalny będą żyły razem. Jeśli pozwolimy mu zamieszkać w tych “ogrodach zoologicznych” naszych rodzin i wspólnot, odnajdziemy pokój i jedność, które będą znakiem zbawienia dla innych, obcych (I CZYTANIE).

Oczekiwać cierpliwie Jego przyjścia, Jego nieustannego przychodzenia, może ten, kto ma nadzieję. Nadziei nie traci ten, kto czuje się wciąż oczekiwany cierpliwie przez Boga, ciągle przyjmowany przez Niego. Taki ktoś może samemu wciąż przyjmować, przygarniać także innych, potrzebujących w różnych wymiarach (II CZYTANIE).

Jan był tylko Poprzednikiem, posłanym, by przygotować drogi Mesjaszowi. Uwierzenie w Słowo i nawrócenie to tylko wstęp i przygotowanie na Tego, który przychodzi. On jest mocniejszy. Mocniejszy niż wszystko to, co obiektywnie czy subiektywnie wydaje się nam dziś zbyt mocne. On chrzci nas Duchem Świętym i ogniem (EWANGELIA), gdy pozwalamy się zanurzyć w Misterium Jego Paschy, Jego zwycięstwa nad śmiercią.


[gallerywidget_item id='54078' title='' content='"Jan Chrzciciel głoszący na pustyni", Anton Raphael Mengs, XVIII w., Museum of Fine Arts, Houston']
[gallerywidget_item id='54079' title='' content='"Jan Chrzciciel głoszący", Mattia Preti, 1665 r., Fine Arts Museums of San Francisco, USA']
[gallerywidget_item id='54080' title='' content='Jan Chrzciciel, Leonardo da Vinci, ok. 1513-1516 r., Luwr, Paryż']
[gallerywidget_item id='54082' title='' content='"Kazanie św. Jana Chrzciciela,", 1566 r., Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie, Węgry']
[gallerywidget_item id='54083' title='' content='Przedstawienie Jana Chrzcielela z kościoła Hagia Sophia w Stambule, XII w.']
[gallerywidget_item id='54081' title='' content='"Jesse", witraż z kościoła Wszystkich Świętych Kościoła, Hove, Wielka Brytania, WikimediaCommons, fot. Malcolmlow, CC 3.0']

Reklama

Dołącz do naszych darczyńców. Wesprzyj nas!

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas - złóż darowiznę