Nasze projekty
Fot. doidam10/Freepik

Co będzie z nami po śmierci? Lekcja św. Pawła

Święty Paweł opowiada o tym, co będzie z nami po śmierci. Bóg „przywróci do życia wasze śmiertelne ciała”. Pod pewnymi warunkami.

Reklama

Życie według Ducha

Święty Paweł podkreśla obietnicę przywrócenia życia naszego śmiertelnego ciała. Jest to możliwe, jeśli będziemy żyć nie według ciała, lecz według Ducha. Wcześniej w Rz 8, 5–6 apostoł wzywał chrześcijan do myślenia i przyjęcia postaw życiowych, które kreuje Duch, nie ciało. Najkrócej rzecz ujmując, to postawy, w których naśladujemy Chrystusa. On nie szukał własnej chwały, ale stał się naszym sługą (Flp 2, 5–11). Sami jako egoiści nie jesteśmy w stanie naśladować Pana w jego pełnej oddania miłości, ale takie postawy i myślenie może w nas zaszczepić Duch.

On też porywa nas do biegu ku górze i nagrodzie, która oczekuje nas w Chrystusie Panu (Flp 3, 12–15). Duch jest sprawcą naszego zjednoczenia z Ojcem i Synem, razem z nami buduje także relacje we wspólnocie Kościoła (Rz 11, 20; 12, 3. 16; 15, 5–6). Życie według Ducha to życie jego darami – pokoju, miłości, radości, wierności (patrz: Ga 5, 22–23). To życie, w którym bardziej niż na własnych siłach polegamy na łasce Chrystusa. Równocześnie działanie Ducha, któremu zawdzięczamy rozwój życia Bożego i modlitwy w nas, nie wyłącza naszego osobistego wysiłku.

CZYTAJ: Życie zaczyna się po śmierci. Jak odchodzili święci? 

Reklama

Życie według ciała

W opozycji do Ducha sytuuje się życie według ciała. Paweł opisuje je w Rz 7, 7–25. To życie naznaczone dramatycznym rozdarciem; życie, w którym człowiek tęskni za dobrem, lecz nie jest go w stanie czynić. W jego ciele mieszka grzech, który kieruje jego czynami. Podobny opis życia w ciele możemy znaleźć we wspólnocie qumrańskiej, gdzie adept opisuje się jako stworzenie powstałe z gliny i wody, pełne wstydu i nieczystości, piec nieprawości i konstrukcja grzechu (1QHa 5, 30–31; 9, 23–25).

W tej negatywnej autodeskrypcji człowiek nazywa siebie „cielesnym duchem” (1QHa 5, 30), którym rządzi „zdeprawowany duch” (1QHa 5, 32–33), a dalej określa siebie wręcz jako „ducha błędu”, który bez Bożego pouczenia skazany jest na błąkanie się w ciemności (1QHa 9, 24). W walce tej członek wspólnoty qumrańskiej, obdarzony już darem Ducha, wciąż uznaje swoją przynależność do „zgromadzenia niewiernego ciała” (1 QS 11, 10–11), jest grzesznikiem od łona matki i winowajcą aż po grób (1 QHa 12, 30).

CZYTAJ: “Dziś człowiek szuka swojej tożsamości poza ciałem”. Jaki sens mają nasze ciała?

Reklama

Nowe życie i zmartwychwstanie ciała

U Pawła nie znajdziemy negatywnej qumrańskiej wizji człowieka i ciała, które ze względu na swą kruchość nieuchronnie prowadzi do grzechu. U apostoła ciało Syna staje się miejscem definitywnego pokonania grzechu i jego panowania nad ludzkim ciałem (Rz 8, 3), a wierzący żyje już odtąd w Duchu (Rz 8, 9). Nasze ciała przestają być więzieniem, są miejscem realizacji łaski i naszego powołania do życia wiecznego. Mieszka w nich przecież Chrystus i jego Duch (Rz 8, 9–11).

Wizja rozdartego człowieka z Rz 7, 7–25 to wizja człowieka bez Chrystusa i jego Ducha. Paweł wzywa chrześcijan, którzy przyjęli Ducha, do uśmiercania z jego pomocą zapędów ciała, to jest do walki ze słabością, z tym, co grzeszne i egoistyczne, ze starym człowiekiem w nas, który chce zdusić nowe życie chrześcijanina. Ciało nie jest dla nas ucieleśnieniem zła i źródłem grzechu. Jest słabe i narażone na pokusy, to prawda, ale stanowi także mieszkanie Boga. Czeka też na swoje zmartwychwstanie, na wzór zmartwychwstałego ciała Chrystusa.

Fragment analizy książki „Jutro Niedziela” na rok liturgiczny A

Reklama

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

SKLEP DOBROCI

Reklama

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas - złóż darowiznę