Jutro Niedziela – XXXIII zwykła A

Życie jest jak inwestycje giełdowe. Bóg obdziela talentami, człowiek ma je pomnażać

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Pod koniec roku liturgicznego Kościół proponuje czytania mówiące o naszym przyszłym losie. Nie straszy nas potępieniem, ale zachęca do zachowania czujności w codziennym postępowaniu.

Każdy będzie musiał zdać rachunek ze swego życia, niezależnie od tego, w jakim momencie zastanie go przychodzący Bóg. Nie muszą się Go obawiać ci, którzy żyli w bojaźni Pańskiej, czyli kroczyli Bożą drogą i realizowali Jego wolę w codzienności.

Bóg obdarował wszystkich darami, które mają nam w tym pomóc. Od naszej decyzji zależy, czy ów skarb będziemy w sobie rozwijać, czy sparaliżowani strachem zakopiemy go w swych lękach.

Bóg jest nie tylko sprawiedliwym Sędzią, ale i miłosiernym Ojcem.

 

PUNKT WYJŚCIA


• TRZYDZIESTA TRZECIA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok A • KOLEKTA: Będziemy prosili Boga, o odnalezienie radości w pełnieniu służby wobec Niego CZYTANIA: Księga Przysłów 31,10-13.19-20.30-31 • Psalm 128, 1-2.3.4-5 • Pierwszy List do Tesaloniczan 5,1-6 • Ewangelia wg św. Mateusza 25,14-30

 

• CHMURA SŁÓW • W dzisiejszych czytaniach aż 15 razy pada słowo PAN, który obdziela nas TALENTAMI (12). Ewangelia opisuje SŁUGI (6), czyli różnych ludzi, którzy po OTRZYMANIU (6) swojego talentu, dobrze lub źle go ulokowali. Pan mówi nam dziś wyraźnie, że każdemu kto ma BĘDZIE (5) dodane

Jutro Niedziela - XXXIII zwykła A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Przysłów

(Prz 31,10-13.19-20.30-31)

Niewiastę dzielną kto znajdzie? Jej wartość przewyższa perły. Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa; nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia. O wełnę i len się stara, pracuje starannie rękami. Swe ręce wyciąga po kądziel, jej palce chwytają wrzeciono. Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce. Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana. Uznajcie owoce jej rąk, niech w bramie sławią jej czyny.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Towarzyszka życia • Prz 31,10-13.19-20.30-31

KSIĘGA: Przysłów • AUTOR: Salomon i inni anonimowi mędrcy • CZAS POWSTANIA:  X-VI w. przed Chr. MIEJSCE: Starożytny Izrael  • KATEGORIA: przysłowia


O KSIĘDZE • Księga Przysłów należy do korpusu ksiąg madrościowych Starego Testamentu. Zarówno jej tytuł hebrajski, jak i grecki – Miszle Szelomoh, Paroimiai Salomontos, co znaczy Przysłowia Salomona – wiążą dzieło z postacią wielkiego izraelskiego króla, a jednocześnie zdradzają najczęściej stosowany w księdze gatunek literacki. Z pewnością księga nie pochodzi w całości od Salomona. Jest raczej próbą podsumowania ówczesnego stanu myśli. Sugerowane autorstwo miało zapewne na celu nadanie księdze powagi mocą królewskiego autorytetu. W księdze można wyróżnić kilka części: przysłowia przypisywane Salomonowi (Prz 1-22,16) Słowa Mędrców (Prz 22,17-24,34) przysłowia przypisywane Salomonowi, a zebrane przez dwór Ezechiasza, króla judzkiego (Prz 25-29)Słowa Agura (Prz 30)Słowa Lemuela (Prz 31).

KONTEKST • Ostatni rozdział Księgi Przysłów składa się z dwóch części. Pierwsza zawiera mowę królowej do syna Lemuela – władcy arabskiego (Prz 31,1-9). Bardzo rzadko zdarza się w Starym Testamencie, by to kobieta pouczała mężczyznę. Matka przestrzega w tym tekście syna przed kobietami i alkoholem, które mogą utrudniać mu rządy. Druga część to Poemat o mądrości (Prz 31,10-31) zapisany w formie akrostychu – następujące w nim wersety rozpoczynają się od kolejnych liter alfabetu hebrajskiego. Stanowi pochwałę kobiety sprawiedliwej, współczującej ubogim, roztropnej i bojącej się Pana. Ową kobietą jest mądrość, która została przedstawiona jako przewyższająca wszelkie dobra ziemskie (Prz 31,10b).

ZANIM USŁYSZYSZ • Słowa pierwszego czytania są pochwałą kobiety, która charakteryzuje się odwagą (w. 10) oddaniem (w. 12) pracowitością (w. 13) miłosierdziem względem ubogich (w. 20) bojaźnią wobec Pana (w. 30). Taka żona jest radością męża. Niewiasta symbolizuje mądrość, która jest źródłem szczęścia każdego, kto wiąże z nią swe życie. Mądrość ta objawia się tym, że najwyższej wartości nie szuka w ulotnych dobrach ziemskich, lecz w pełnej bojaźni relacji do Boga, która może zaważyć na przyszłych losach człowieka.

 

TRANSLATOR


W dzielnej kobiecie z Księgi Przysłów widać model żony i matki, widać także ucieleśnioną Bożą Mądrość. Te dwa obrazy nakładają się na siebie:

Niewiastę dzielną któż znajdzie? Dzielna niewiasta (hebr. eszet hail) to dosłownie kobieta pełna mocy, silna. Hail w ST oznacza bogactwo i zdolności, siłę, odwagę, a nawet potężną armię. Dzielna kobieta/Mądrość Boża jest jak najcenniejszy skarb, jej życiowa odwaga i skuteczność przypominają odwagę żołnierzy na polu bitwy.

 Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa  Zysk (hebr. salal) to dosłownie łup (1 Sm 30,20). Fragment Jr 21,9 mówi o życiu jako łupie, który mają ocalić Izraelici. Życie męża dzielnej kobiety/ucznia Mądrości Bożej jest jak wygrana bitwa, jest bogate w “łupy”.

Nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia Czyni dobrze (hebr. gamal) znaczy dosłownie karmi, rodzi dobro, jak drzewo rodzi słodkie migdały w Lb 17,23.

 O len się stara i wełnę, pracuje starannie Dosłownie w tekście hebr. ‘pracuje z upodobaniem’ (hafac). Jej praca z miłości jest tak samo wartościowa jak studiowanie Tory i upodobanie w Prawie Pana (Ps 1,2).

Podobnie jak okręt kupiecki krąży, żywność sprowadza z daleka  Okręt kupiecki (hebr. onija) to np. okręt ze złotem dla Salomona na budowę świątyni (2 Krn 8,18). Kobieta/Mądrość Boża swoją troską i miłością sprawia, że w jej domu, jak w świątyni, mieszka Pan.

Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i żywność rozdziela domowi, a obowiązki swym dziewczętom  Obowiązki (hoq) to inaczej prawa i nakazy, w ST odnoszą się wskazań Prawa i Bożych przykazań; dziewczęta (naarah) to niedoświadczone i młode kobiety. Dzielna kobieta/Mądrość Boża uczy niedoświadczonych, jej życie wypełniają Boże Prawa.

Myśli o roli kupuje ją: z zarobku swych rąk zasadza winnicę  To typowo męskie czynności. Winnica to symbol radości, miłości, wybranego Izraela (Pnp; Iz 5). Dzielna kobieta/Mądrość Boża wypełnia życie swoich bliskich miłością, radością i bliskością Pana.

Przepasuje mocą swe biodra  Przepasywać (hebr. hgr) w 1- 2 Sm to gest wojownika, który przypasowuje sobie miecz. Kobieta/Boża Mądrość daje swoim bliskim siłę do życiowych zmagań.  

Już widzi pożytek z swej pracy: jej lampa wśród nocy nie gaśnie  Lampa (hebr. ner) to symbol czujności i dostatku. Płonie ona nieustannie w domu dzielnej kobiety i w domu Bożej Mądrości, w Namiocie Spotkania (Wj 25,37). Słowo Pana jest lampą (Ps 119,105).

Sporządza sobie okrycia, jej szaty z bisioru i z purpury  Bisior i purpura to symbol godności królewskiej, takie same tkaniny zdobią kobietę i Namiot Spotkania oraz Świątynię (Wj; 1-2 Krn). Kobieta i Świątynia mają ze sobą wiele wspólnego, są mieszkaniem Bożej Mądrości.

Strojem jej siła i godność  Godność (hebr. hadar) to inaczej blask, majestat, piękno. Otaczają one kobietę, są jej naturalnym strojem. To także strój samego Boga i roztaczającej blask Jego Mądrości (Ps 93,1).

Otwiera usta z mądrością, na języku jej miłe nauki  Dosłownie na jej języku “Tora miłości” (torat chesed). Torą, Prawem, którego uczy kobieta/Boża Mądrość, jest bezinteresowna, życzliwa, otwarta miłość.

Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana  Wdzięk potrafi być kłamstwem (hebr. seker), często skrywa pustkę, a piękno (hebr. hen) jest jak podmuch wiatru, para (hebr. hebel tego samego słowa używa Kohelet marność). Jedyne, co trwa, to bojaźń Boża (jirat Adonaj), która w literaturze mądrościowej jest początkiem wszelkiej mądrości. Kobieta i Mądrość Boża wraz z upływem pozostają zawsze piękne, ponieważ są zasłuchane w Boże Słowo.

 

 

CYTATY


Dobre pytanie: Niewiastę dzielną któż znajdzie?

Niewymierność: Jej wartość przewyższa perły.

O prawdziwej damie: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 128, 1-2. 3. 4-5)

REFREN: Szczęśliwy człowiek, który służy Panu.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu i chodzi Jego drogami. Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Małżonka twoja jak płodny szczep winny w zaciszu twego domu. Synowie twoi jak oliwne gałązki dokoła twego stołu.

Tak będzie błogosławiony człowiek, który służy Panu. Niech cię z Syjonu Pan błogosławi † i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem przez wszystkie dni twego życia.

[01][02]

PSALM

Źródło szczęściaPs 128, 1-2. 3. 4-5 

PSALM 128 • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


O PSALMIE • Pochodzący z powygnaniowej tradycji mądrościowej Psalm 128 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych. Jest określany mianem Pieśni stopni, czy Pieśni kroków, ponieważ był śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świat żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni). Psalm zawiera błogosławieństwo skierowane do małżonków i najprawdopodobniej był wykorzystywany w synagogalnej liturgii małżeństwa.

ZANIM USŁYSZYSZ • Psalm ten jest wyrazem ówczesnych przekonań co do źródeł i przejawów prawdziwego szczęścia. Na Boże błogosławieństwo zasługuje ten, który boi się Pana (w. 4). Wyraża się to w chodzeniu Jego drogami (w. 1), czyli przestrzeganiu Bożych przykazań i kierowaniu się w życiu wolą Pana. Najdobitniejszym znakiem Bożego błogosławieństwa dla Izraelity był dobrobyt materialny oraz miłość małżeńska połączona z darem licznego potomstwa.

 

 

CYTATY


O strachu błogosławionym: Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana

Psalmista o dużej rodzinie: Małżonka twoja jak płodny szczep winny

Pochwała wielodzietności: Synowie twoi jak oliwne gałązki dokoła twego stołu.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu do Tesaloniczan

(1 Tes 5, 1-6)

Nie potrzeba wam, bracia, pisać o czasach i chwilach, sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie tak jak złodziej w nocy. Kiedy bowiem będą mówić: «Pokój i bezpieczeństwo» – tak niespodzianie przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie umkną. Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Nie jesteście w ciemnościach  1 Tes 5,1-6

PIERWSZY LIST DO TESALONICZAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt/Ateny • DATA: ok. 50 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Tesalonice


O KSIĘDZE • Pierwszy List do Tesaloniczan jest uznawany za najstarsze pismo Nowego Testamentu. Paweł napisał je zaraz po założeniu wspólnoty i opuszczeniu Tesaloniki z powodu nieprzychylności mieszkających tam Żydów. List powstał podczas drugiej podróży misyjnej Apostoła (4952 r.), po otrzymaniu wieści od Tymoteusza. Adresaci listu to chrześcijanie nawróceni z pogaństwa (1,9), którzy za swoje nawrócenie płacą wysoką cenę prześladowań (1,7) ze strony ich rodaków (2,14). Paweł posyła do nich Tymoteusza, aby upewnić się o ich wierze, która  jak się obawia mogła się zachwiać. Obawy Pawła okazały się płonne (3,6-8).

List nie ma na celu korygowania błędów Tesaloniczan, lecz umocnienie ich w wierności otrzymanej Ewangelii (4,1-2.10). Nie potrzebują pouczeń co do miłości braterskiej (4,9) ani daty końca czasów (5,1-2). W egzortach kierowanych do wspólnoty nie widać problemów natury moralnej. Jedyny problem to kwestia braku wiedzy co do losu zmarłych (4,13-18).  Owocuje to smutkiem Tesaloniczan.

KONTEKST •  Po wstępnych pochwałach (1 Tes 1,2-10; 2,13-20) wyjaśnieniu potrzeby misji Tymoteusza (1 Tes 3,1-10) oraz zachęcie do poprawy wzajemnych relacji w ramach wspólnoty (1 Tes 4,1-12) Paweł kieruje do Tesaloniczan naukę dotyczącą paruzji. Wielu z nich, licząc na szybkie przyjście Pana, bało się o przyszły los osób zmarłych jeszcze przed Jego nadejściem. Apostoł, używając popularnej wówczas stylistyki apokaliptycznej, zapewnia, że udział w radości niebieskiej będzie dotyczył zarówno zmarłych, którzy w dniu ostatecznym zostaną przywróceni do życia, jak i tych, którzy dożyją tego momentu.

ZANIM USŁYSZYSZ • Nikt z nas nie jest w stanie przewidzieć dnia Sądu Ostatecznego. Dlatego chrześcijanin nie powinien kierować swoim życiem tylko i wyłącznie ze względu na wizję bliskiej kary lub nagrody. Paweł zachęca do czujności, która polega na przestrzeganiu Bożych przykazań i wypełnianiu woli Boga w każdym momencie życia – tak w jego początkach, jak i u kresu.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Dzień Pański Paweł nawiązuje do nauczania proroków Starego Testamentu i do słów samego Jezusa. Amos 2,13-16 pisze o dniu, przed którym nikt nie ucieknie, a Malachiasz 3,1-3 opisuje Pana nagle przybywającego do świątyni, aby oczyścić swój lud. Dzień Pański zaskakuje większość ludzkości.

Czujność Jezus wzywa swoich uczniów do czujności. Syn Człowieczy przyjdzie jak potop za dni Noego, przynosząc nieubłagany sąd tym, którzy nie są przygotowani na Jego nadejście (Mt 24,37-42). Tesaloniczanie nie powinni dać się zwieść fałszywym prorokom głoszącym “spokój i bezpieczeństwo”. Nie trwają też w ciemnościach niewiedzy i grzechu, aby dzień Pana miał ich zaskoczyć.

Światłość  Paweł nazywa wierzących “synami światłości” i “synami dnia”. Światłość towarzyszy Bogu Stwórcy (Rdz 1,4), wyprowadza Izraela z Egiptu (Wj 14,20) i jest znakiem Pana zstępującego na Synaj, aby zawrzeć Przymierze (Pwt 4,11). Chrześcijanie to dzieci światłości: są nowym stworzeniem, wyprowadzonym z niewoli grzechu; należą do Pana przez Krew Chrystusa. Są synami dnia Pańskiego. Dla nich dzień ten będzie dniem triumfu i radości, jeśli tylko nie popadną w odrętwienie, jeśli nie zasną (sen to synonim śmierci) w oczekiwaniu na przyjście Pana.  

 

 

CYTATY


Kontrowersyjne porównanie Pawła: dzień Pański przyjdzie tak, jak złodziej w nocy.

Ufff: Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć

Namowa do mobilizacji: czuwajmy i bądźmy trzeźwi!

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 25,14-30)

Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”».

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Sługo dobry i wierny •  Mt 25, 14-30

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: ok. 8090 r.

KATEGORIA: przypowieść MIEJSCE NAUCZANIA: Jerozolima, Góra Oliwna • CZAS: ok. 33 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


KSIĘGA • Autor Ewangelii wg św. Mateusza ani razu nie zdradza się w tekście księgi. Tradycyjnie autorstwo przypisuje się jednak Mateuszowi – jednemu z Dwunastu. Księga powstała w pierwszym stuleciu, najprawdopodobniej w latach osiemdziesiątych, zapewne w Antiochii Syryjskiej. Adresatem Ewangelii jest wspólnota składająca się w znacznej mierze z judeochrześcijan, choć znajdują się w niej również nawróceni poganie. Wpływa to na charakter księgi, która ma zabarwienie judaistyczne. W jej strukturze można wyróżnić pięć większych jednostek, zwanych mowami:Kazanie na Górze (5,1-7,29) mowa misyjna (10,1-11,1) •  mowa w przypowieściach (13,1-53) mowa kościelna (18,1-35) •  mowa eschatologiczna (24,1-25,46). Takim układem autor mógł nawiązywać do budowy Pięcioksięgu.

KONTEKST • Przypowieść o talentach należy do większej jednostki literackiej poświęconej przyszłym losom Jerozolimy i powtórnemu przyjściu Chrystusa w czasach ostatecznych (Mt 24-25). Ów fragment, o głęboko eschatologicznym przesłaniu, bezpośrednio poprzedza opis męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa (Mt 26-28) i bywa określany jako Mowa eschatologiczna. Jest to piąta z wielkich mów Jezusa w Ewangelii Mateuszowej. Mistrz z Nazaretu przemawia do uczniów zebranych wokół Niego na Górze Oliwnej, wielokrotnie używając przypowieści. Wymienia znaki, które pojawią się na końcu czasów (Mt 24, 3-25), opisuje samo przybycie Syna Człowieczego na ziemię (Mt 24, 26-35) oraz  Sąd Ostateczny (Mt 25, 31-46). W tym kontekście zachęca uczniów do czujności i gorliwości w przestrzeganiu Bożych przykazań.

ZANIM USŁYSZYSZ • Historia o sługach obdarowanych talentami wpisuje się w szereg przypowieści, które mają odniesienie eschatologiczne. Zarządzanie otrzymanymi talentami będzie źródłem oceny i zaważy na przyszłych losach sług. Pan weryfikuje ich wierność względem podjętych zobowiązań, nie zaś względem siebie samego. Dlatego na równi postępuje z tym, który przyniósł pięć talentów zysku, oraz z tym, któremu udało się zgromadzić jedynie dwa.

 

JESZCZE O EWANGELII


Bóg wyrusza w podróż  Bóg Stwórca stworzył ten świat, a następnie oddał go nam w dzierżawę i ukrywa się, patrząc, jak zarządzamy Jego dobrami. To interpretacja Rdz 1,28 człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boże jest tylko i aż dzierżawcą na tym świecie.  

Rozrzutność Pana   Mogą dziwić zaufanie i rozrzutność Boga. Przekazuje nam swój majątek w nadziei, że go pomnożymy. Każdemu ze sług dał odpowiednio pięć talentów, trzy talenty i jeden talent. Czy to sprawiedliwe? Jeden talent to ok. 350 kg złota. Zatem każdy ze sług otrzymał ogromny majątek, odpowiednio 1500, 1000, 350 kg złota. Bóg daje każdemu według zdolności (gr. dynamis – siły, predyspozycji, dynamiczności) i zawsze daje ponad miarę.

Powrót Pana  Po dłuższym czasie (na końcu naszego życia lub na końcu czasów) Pan powraca i rozpoczyna rozliczanie. Z jakim entuzjazmem podchodzi do tych, którzy byli aktywni i twórczy – sługo dobry i wierny. Cieszy się ich sukcesami. Stwierdza, że dał im niewiele – byłeś wierny w małych rzeczach i obiecuje jeszcze większą nagrodę – wejście do radości Pana (lub miasta – u Łukasza). Nie jest ważne to, ile zarobili, ale to, że byli aktywni pierwszy i drugi sługa otrzymują tę samą pochwałę.

Dramat  zaczyna się, kiedy zbliża się trzeci ze sług. Najpierw oskarża pana o surowość i niesprawiedliwość, czyżby zazdrościł dwóm towarzyszom? Dlaczego nie ucieszył się z tego, co dostał? Zakopał, czyli pogrzebał skarb, który dostał od Pana. Tłumaczy, że się go bał. Strach przed Bogiem zabija twórcze życie. Biblia zaleca bojaźń Pana (patrz Poemat o dzielnej kobiecie z pierwszego czytania), lecz nie ma ona nic wspólnego ze strachem. Bojaźń Boża to szacunek i miłość do Pana, którego mogę nie rozumieć, ale któremu jestem posłuszny, ponieważ Jego drogi nieskończenie przekraczają moje.

Niebo jak Wall Street? Boże życie przypomina trochę inwestycje giełdowe. Każdy z nas otrzymuje talenty. Mogą być nimi konkretne uzdolnienia fizyczne, ale także dary Ducha Świętego i najważniejszy talent wiary i życia Bożego w nas. Bóg nie obdziela nas nimi identycznie. Każdy powinien pomnażać to, co otrzymał, nie oglądając się na innych. Kto pomnaża, otrzymuje coraz więcej. Nie współpracując z łaską, usypiamy w sobie otrzymane dary i sami zamykamy się na przyjęcie następnych. Zamykamy się także na wejście do Królestwa, gdzie jak na Wall Street jest miejsce jedynie dla aktywnych i przedsiębiorczych.

 

CYTATY


Pochwała przedsiębiorczości: Dobrze, sługo dobry i wierny!

Pan stwierdza, że pięć talentów to jeszcze niewiele: Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię

Bóg nie stosuje janosikowego: Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane

 

1/5
Przypowieść o talentach na drzeworycie z roku 1712 r.
2/5
Przypowieść o talentach, Jan Luyken, XVII-XVIII w.
3/5
Przypowieść o talentach, anonimowy autor, XV w.
4/5
Żona artysty i jego syn, Benjamin West, ok. 1773 r., Yale Center for British Art, USA
5/5
Portret żony w ślubnej sukni, Jan Matejko, 1879 r, Muzeum Narodowe w Warszawie
poprzednie
następne
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Jutro niedziela – VIII zwykła A

Martwić się - to niedoskonałość. To zatracić świadomość, że Ojciec nas strzeże

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

NALEŻY WIEDZIEĆ


Ósma niedziela zwykła roku A · To ostatnia niedziela zwykła przed okresem Wielkiego Postu. Następną niedzielę zwykłą będziemy przeżywali dopiero w czerwcu · KOLEKTA · Modlimy się, aby pod rządami Boga dzieje świata toczyły się w pokoju  · CZYTANIA · Księga Izajasza 49,14-15 · Psalm 62,2-3.6-9 · Pierwszy list do Koryntian 4,1-5 · Ewangelia wg św. Mateusza 6,24-34

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 49,14-15) Mówił Syjon: Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał. Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet, gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Bóg jak mama Iz 49,14-15

Usłyszymy fragment “Księgi Pocieszyciela”. Oto odpowiedź Boga na zarzut człowieka: “opuściłeś mnie”

KSIĘGA: Księga Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: okres wygnania (586-538 r. przed Chr.)

KATEGORIA: poemat KTO MÓWI: Bóg • ADRESAT: Izrael


TRZY KSIĘGI • Fragmenty Księgi Izajasza dość często słyszymy podczas Mszy św. niedzielnych, średnio co piątą niedzielę. Zatem, to najczęściej przywoływana księga Starego Testamentu. Ale musimy pamiętać, że ta 66-rozdziałowa księga to w rzeczywistości zbiór trzech oddzielnych ksiąg. Każda z nich powstała w innym czasie (i w innej sytuacji Izralea) i została napisana przez innego autora »Tylko pierwsza, najdłuższa część (rozdziały 1-39), jest autorstwa Izajasza. Dotyczy Izraela przed wygnaniem, bliskiego upadku z powodu niewierności »Druga powstała już wówczas, gdy Izrael był na wygnaniu. Jej autor zwany jest Deutero-Izajaszem (rozdziały 40-55) »Trzecia powstała już po powrocie z wygnania, jej autor został umownie nazwany Trito-Izajaszem (rozdziały 56-66).

KSIĘGA POCIESZYCIELA • Krótki fragment, który usłyszymy, pochodzi ze środkowej części, zwana Deutero-Izajaszem albo „Księgą Pocieszyciela” (rozdziały 40-55). To tu znajdziemy między innymi najbardziej znane cztery Pieśni Sługi Jahwe. Mogła powstać nawet dwieście lat po pierwszej części, napisanej przez samego Izajasza. Autorem jest anonimowy prorok, być może jeden z uczniów Izajasza • O ile proroctwa samego Izajasza mają charakter przestrogi (kierowane były przecież do Izraela, który jeszcze cieszył się wolnością, ale był niewierny Bogu), u Deuteroizajasza znajdujemy już słowa otuchy, pocieszenia i zapowiedzi uwolnienia. Izrael mocno odczuwał swą klęskę: zburzona Świątynia i cała Jerozolima oraz uprowadzenie były rozumiane jako odrzucenie przez Boga. 

PO PROSTU MIŁOŚĆ • Odpowiedzią Boga na to poczucie Izraelitów było przypominanie o Jego wierności (pomimo, że sam Bóg jej nie doświadczył), zapewnianie, że obietnice pozostają aktualne, a także zapewnienie miłości, często wyrażane w obrazach macierzyństwa. Przykład tego ostatniego znajdziemy w dzisiejszym pierwszym czytaniu • Pomiędzy drugą a trzecią pieśnią Sługi Jahwe znajduje się w Księdze Pocieszyciela prorocki utwór, w którym Bóg obiecuje nadejście czasu łaski, powrotu Izraela z wygnania, wolności, zwycięstwa. Treść pierwszego czytania to zaledwie dwa wersety wyjęte z tego utworu. Bóg porównuje swoją miłość do Izraela do miłości matki do niemowlęcia.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Matczyna miłość Boga: Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu…? A nawet, gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 62,2-3.6-9) REFREN: Jedynie w Bogu spokój znajdzie dusza

Jedynie w Bogu spokój znajdzie ma dusza, od Niego Przychodzi moje zbawienie. Tylko On jest opoką i zbawieniem moim, twierdzą moją, więc się nie zachwieję.

Jedynie w Bogu szukaj spokoju, dusza moja, bo od Niego pochodzi moja nadzieja. On tylko jest skałą i zbawieniem moim, On moją twierdzą, więc się nie zachwieję.

W Bogu zbawienie moje i chwała, Bóg opoką mocy mojej i moją ucieczką. W każdym czasie jemu ufaj, narodzie. Przed Nim wylejcie wasze serca.

[01][02]

 

PSALM

Bóg jak twierdza Ps 62,2-3.6-9

Psalm ukojenia to świadectwo wiary, że Bóg pozwala przeżyć najtrudniejsze sytuacje

KSIĘGA: Psalmów • 


PIEŚNI UKOJENIA • Psalm 62 to jedna z pieśni ukojenia w Bogu. Jedynie w Bogu szukaj spokoju, duszo moja… Tylko On, On, Bóg ­– wyśpiewuje autor, prawdopodobnie sam Dawid. Pominięte fragmenty ukazują sytuację autora, w której wyśpiewuje pieśń ufności: Dokądże będziecie napadać na człowieka i wszyscy go przewracać?… Oni tylko knują podstępy i lubią zwodzić… ustami błogosławią, a przeklinają w sercu. Teraz łatwiej zrozumieć, że ufność Bogu i doświadczenie ukojenia pozwalają przeżyć nawet najtrudniejsze doświadczenia, na przykład zakłamanie i zdradę.

SPOKÓJ TYLKO W BOGU • Usłyszymy kilka wersetów wyciągniętych z Psalmu 62. Ich treść wyjaśni nam, dlaczego to właśnie ten psalm został wybrany do liturgii Słowa VIII niedzieli: mowa tu bowiem o bezpieczeństwie, jakie daje Bóg, i to takim, jakiego nic i nikt więcej zapewnić nie potrafi.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Psalm 62 o opiece Boga: On moją twierdzą, więc się nie zachwieję

I jeszcze psalm 62: Od Niego pochodzi moja nadzieja

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 4,1-5) Niech więc uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bożych. A od szafarzy już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny. Mnie zaś najmniej zależy na tym, czy będąc osądzony przez was, czy przez jakikolwiek trybunał ludzki Co więcej, nawet sam siebie nie sądzę. Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie usprawiedliwia. Pan jest moim sędzią. Przeto nie sądźcie przedwcześnie, dopóki nie przyjdzie Pan, który rozjaśni to, co w ciemnościach ukryte, i ujawni zamiary serc. Wtedy każdy otrzyma od Boga pochwałę.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

O szafarzach i sądzeniu • 1 Kor 4,1-5

Nawet jeśli nie dostrzegasz w sobie niczego złego, to jeszcze nie rozstrzygnięcie. Nie jesteś własnym sędzią. Ani ty, ani nikt inny, tylko Bóg

KSIĘGA: Pierwszy list do Koryntian • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Efez • DATA: ok. 54 r. • ADRESACI: mieszkańcy Koryntu


KORYNT W KAWAŁKACH • Kontynuujemy lekturę pierwszego listu do Koryntian. Przypomnijmy – podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Doszło w niej jednak do sporów, stąd interwencja Pawła – Pierwszy List do Koryntian. Jakie to były problemy? •zagrożona jedność: spory i podziały wynikały z różnic majątkowych i społecznych •rozwiązłość seksualna •liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością. To oni głosili swobodę obyczajów, zachowywali się nieodpowiedzialnie, poszukiwali spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość •odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili tę prawdę, kierując się grecką filozofią.

MĄDROŚĆ BOGA I MĄDROŚĆ ŚWIATA • Paweł chrześcijan w Koryncie naucza o mądrości Bożejmądrości tego świata, próbując zaradzić rozłamowi wśród nichPosługuje się metaforą budowli, jej fundamentu i budowniczych. Ludzie mądrzy mądrością tego świata – tłumaczy– widzą sprawę tak: jedynym budowniczym, a nawet „fundamentem” Kościoła jest Paweł, czy to Apollos, albo któryś z apostołów, „lider” stronnictwa. Przez takie rozumienie tworzą się „przynależności”: jedni mówią Ja jestem Pawła, inni ja jestem Apollosa. To rodzi podziały • Tymczasem Paweł, logiką mądrości Boga, wyjaśnia, że on sam, Apollos czy Kefas są budowniczymi, dodając, że fundamentem nie może być nikt inny, jak tylko Jezus Chrystus. Każdy odpowiada za swój etap w budowaniu (albo w uprawie): ja siałem, Apollos podlewał, aczkolwiek głównym budowniczym jest jednak Bóg: Ten, który daje wzrost.

SZAFARZE I SĄDY • Czytanie, które usłyszymy, to początek rozdziału czwartego i bezpośrednia kontynuacja czytania z zeszłej niedzieli. Składa się z dwóch części •pierwsze dwa zdania to konkluzja rozważań znanych nam już z poprzednich niedziel: wezwanie do wierności Chrystusowi, która pozwoli przezwyciężyć podziały. Św. Paweł pisze wprost: od szafarzy tajemnic Bożych już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny •druga część to osobiste świadectwo św. Pawła o wewnętrznej wolności: apostoł nie boi się ani sądów-trybunałów, ani osądów ludzkich. Pan jest moim sędzią – pisze Paweł i wzywa, by nie sądzić przedwcześnie.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Św. Paweł o tym, kim są chrześcijanie: Niech więc uważają nas ludzie za… szafarzy tajemnic Bożych! A od szafarzy już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny.

Wolność św. Pawła: Pan jest moim sędzią.

I jeszcze apel: Nie sądźcie przedwcześnie, dopóki nie przyjdzie Pan, który rozjaśni to, co w ciemnościach ukryte i ujawni zamiary serc.

 

TRANSLATOR


· Niech uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bożych (1Kor 4,1) · W oryginale: tak nas niech liczy człowiek jak poddanych Pomazańca i szafarzy tajemnic Boga

· Mnie zaś najmniej zależy na tym, czy będę osądzony przez was, czy przez jakikolwiek trybunał ludzki (1Kor 4,3) · W oryginale dosłownie: czy będę osądzony przez was lub przez ludzki dzień (termin, trybunał)

· Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie usprawiedliwia. Pan jest moim sędzią (1Kor 4,4) · Oryginał zaskakujący (nie ma mowy o sumieniu) i pozwalający na lepsze zrozumienie wywodu Pawła: Niczego bowiem we mnie nie dostrzegam, ale nie przez to jestem uznany za sprawiedliwego, zaś osądzającym mnie jest Pan

· Przeto nie sądźcie przedwcześnie (1Kor 4,5)… · Nie sądźcie niczego przed czasem

 ·i ujawni zamysły serc  (1Kor 4,5) · W oryginale: postanowienia serc

 

CZY WIESZ, ŻE


Szafarz to po prostu zarządca. Ktoś, komu powierza się odpowiedzialność (jak minister, stąd po włosku: ministro). Choć dziś to określenie kojarzy się wyłącznie z funkcją w Kościele, dawniej dotyczyło spraw administracyjnych państwa: w dawnej Polsce szafarzem był na przykład urzędnik zajmujący się sprawami finansowymi • W Kościele mówimy o szafarzach sakramentów, czyli osobach, które mogą ich udzielać.

Gdy Paweł pisze o szafarzach tajemnic Bożych, wynika z tego, że każdy chrześcijanin jest ministrem, zarządcą Bożych tajemnic, odpowiedzialnym za świadczenie o tajemnicach Bożych innym

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

(Mt 6,24-34) Nikt nie może dwom panom służyć. Bo albo jednego będzie nienawidził, a drugiego będzie miłował; albo z jednym będzie trzymał, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie. Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, o to, co macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać. Czyż życie nie znaczy więcej niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie? Przypatrzcie się ptakom w powietrzu: nie sieją ani żną i nie zbierają do spichlerzy, a Ojciec wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one? Kto z was przy całej swej trosce może choćby jedną chwilę dołożyć do wieku swego życia? A o odzienie czemu się zbytnio troszczycie? Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują ani przędą. A powiadam wam: nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich. Jeśli więc ziele na polu, które dziś jest, a jutro do pieca będzie wrzucone, Bóg tak przyodziewa, to czyż nie tym bardziej was, małej wiary? Nie troszczcie się więc zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść? co będziemy pić? czym będziemy się przyodziewać? Bo o to wszystko poganie zabiegają. Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo /Boga/ i o Jego Sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane. Nie troszczcie się więc zbytnio o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Zaufać do końca • Mt 6,24-34

Czy to możliwe? Nie martwić się o jedzenie, picie, odzienie, każdy dzień? Jezus do tego zachęca. “Nie martwcie się”

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: po 70 r.

KATEGORIA: mowa• MIEJSCE: Góra Błogosławieństw • CZAS: ok. 30 r. • KTO MÓWI: Jezus• SŁUCHACZE: uczniowie, tłum


NOWY MOJŻESZ • W roku liturgicznym A czytamy Ewangelię według św. Mateusza. Według tradycji uważana jest ona za najstarszą, do naszych czasów zachowała się jedynie w wersji greckiej. Według świadectw starożytnych w pierwotnej wersji była spisana w języku aramejskim. Jej autorem jest powołany przez Jezusa na ucznia celnik Lewi – Mateusz • Jezus u Mateusza przedstawiony jest jako Nowy Mojżesz, Prawodawca. Na Jego przyjście wskazują licznie cytowane przez Mateusza  proroctwa Starego Testamentu. Stąd też podział Ewangelii (poza wstępem i epilogiem) odpowiada Pięcioksięgowi Mojżesza: • Księga pierwsza – Program królestwa (Mt 3-7)  • Księga druga: Przepowiadanie królestwa (Mt 8-10) • Księga trzecia: Tajemnice królestwa (Mt 11,1-13,52) • Księga czwarta: Kościół jako zaczątek królestwa (Mt 13,53-18,35) • Księga piąta: Wypełnianie się królestwa (Mt 19-25).

KAZANIE NA GÓRZE BŁOGOSŁAWIEŃSTW • To właśnie na Górze Błogosławieństw Jezus – Nowy Mojżesz – ustanawia Prawo Królestwa Bożego. Przed nami czwarta już jego część i dokończenie mowy z zeszłego tygodnia, opartej na konstrukcji: Słyszeliście, że powiedziano… A ja wam powiadam. Wydaje się więc, że to naturalna kontynuacja myśli: nie znoszę, lecz wypełniam, zastosowanej tym razem do dwóch zasad: oko za oko, ząb za ząb (w pierwszym akapicie) oraz nienawiści nieprzyjaciół (w drugim). Jednak są pewne różnice.

JUŻ BEZ “ZBYTNIO” • Będziemy słuchać kolejnego fragmentu Kazania na Górze, tym razem zakończenie szóstego rozdziału. To słynne słowa nie martwcie się – o życie, o ciało, jednym słowem o jutro • Warto zauważyć, że po raz pierwszy w liturgii korzystamy z najnowszego tłumaczenia Biblii Tysiąclecia. Jeszcze przed trzema laty słyszeliśmy powtarzające się słowa: Nie troszczcie się zbytnio. Nowy lekcjonarz podaje już zgodną z oryginałem wersję, która przekazuje właściwe znaczenie tekstu, bez słowa “zbytnio”, nie martwcie się.

 

TRANSLATOR


· Kto z was martwiąc się może choćby jedną chwilę dołożyć do wieku swego życia? (Mt 6,27) · Oryginał: łokieć jeden

· Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują ani przędą (Mt 6,28) · Nauczcie się od lilii pola, jak wzrastają. Nie trudzą się ani nie przędą.

· Starajcie się naprzód o królestwo /Boga/ i o Jego Sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane (Mt 6,33) · Szukajcie zaś najpierw królestwa Boga i sprawiedliwości jego, a to wszystko dołożone wam będzie.

· Dosyć ma dzień każdy swojej biedy (Mt 6,34) · Dosłownie: Wystarczające dniowi zło jego.

 

LINKI


 · …O ŻYCIE · Nie martwcie się o swoje życie (Mt 6,25)

Prz 3,25-26: Nie bój się nagłego zagrożenia ni klęski, jaką szykują występni. Bo Pan będzie u twego boku, uchroni twą nogę od sidła.

Iz 49,15 (I CZYTANIE): Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet, gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie.

· …O JEDZENIE, UBRANIE · Nie martwcie się… o to, co macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać (Mt 6,25)

Ps 127,2: Daremne to dla was wstawać przed świtem, wysiadywać do późna – dla was, którzy jecie chleb zapracowany ciężko; tyleż On daje i we śnie tym, których miłuje.

· …O JUTRO · Nie martwcie się więc o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy (Mt 6,34)

Łk 10, 41: „Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego”.

Jk 4,13-14: Teraz wy, którzy mówicie: „Dziś albo jutro udamy się do tego oto miasta i spędzimy tam rok, będziemy uprawiać handel i osiągniemy zyski”, wy, którzy nie wiecie nawet, co jutro będzie.

 

STO SŁÓW


Tematem dziś jest martwienie się. Poganie, ci, którzy wcześniej byli przykładem miłości niedoskonałej, tym razem są przykładem innej niedoskonałości: martwią się. Ale dlaczego my, wierzący, świadomi przecież obecności Ojca, który doskonale wie, czego nam potrzeba?

Żyjemy tak, jakby Go nie było, powtarzając: Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał. W efekcie: martwimy się o życie, o jutro. A martwiąc się, nie zdziałamy przecież nic. Ani chwili nie dodamy do naszego życia. 

Bo Jezus mówi: Nie martw się w ogóle. Nie jesteś sierotą, lecz dzieckiem strzeżonym przez Ojca, niemowlęciem w ramionach Boga. On nie zapomina o Tobie.

 

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap