Jutro Niedziela – XXXI zwykła A

Imię Hiob oznacza dosłownie: “Gdzie jest Ojciec?”. To najgłębsze pytanie o sens cierpienia

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


• TRZYDZIESTA PIERWSZA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok A Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych Msza pierwsza KOLEKTA: Będziemy prosili Boga, aby dał wszystkim wiernym zmarłym udział w Jego zwycięstwie nad śmierciąCZYTANIA: Księga Hioba 19,1.23-27aPsalm 27,1.4.7.8b.9a.13-14 List do Koryntian 15,20-24a.25-28Ewangelia wg św. Łukasza 23,44-46.50.52-53;24,1-6a

 

• CHMURA SŁÓW • Wspominając wszystkich wiernych zmarłych, najczęściej – aż 10 razy –  zwracamy się do PANA jako naszego Światła, Zbawiciela, Obrońcy. WSZYSTKO (5) bowiem od Niego pochodzi i wszystko jest Mu poddane. Tylko PRZEZ (4) CHRYSTUSA (3) możemy osiągnąć ŻYCIE (3) wieczne i w Nim pokładamy nadzieję na zmartwychwstanie, ponieważ to On zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli.

Jutro Niedziela - XXXI zwykła A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Hioba

(Hi 19,1.23-27a)

Hiob na to odpowiedział i rzekł: Któż zdoła utrwalić me słowa, potrafi je w księdze umieścić? Żelaznym rylcem, diamentem, na skale je wyryć na wieki? Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni. Potem me szczątki skórą odzieje, i ciałem swym Boga zobaczę. To właśnie ja Go zobaczę.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Ja Go zobaczę • Hi 19,1.23-27a

KSIĘGA: Hioba • AUTOR: nieznany (wymienia się Ezdrasza, samego Hioba lub jego przyjaciela, Elihu)CZAS POWSTANIA:  ok. VI w. przed Chr • MIEJSCE: ziemia Us • BOHATEROWIE: Hiob • KATEGORIA: wydarzenie


O KSIĘDZE • Księga Hioba należy do zbioru ksiąg mądrościowych Starego Testamentu. Księgi te mają charakter poetycki, zasadniczą formą literacką jest maszal, czyli przypowieść, przysłowie, powiedzenie mądrościowe.  Księga Hioba wyraźnie dzieli się na Prolog (1-2) i Epilog (42,7-17), napisane prozą, oraz na znacznie starszy poemat o cierpiącym sprawiedliwym, będący sercem dzieła (3,1-42,6). Księga opisuje historię sprawiedliwego Hioba, dotkniętego próbą cierpienia i wynagrodzonego przez Boga za swoją wierność. Część zasadnicza księgi to poetycki opis zmagań Hioba z cierpieniem, dramatyczne dialogi z przyjaciółmi, które nie przynoszą ulgi (3-27), monologi (28-37), m.in. mowa proroka Elihu (32-37), a także rozwiązująca wszystko paradoksalna mowa Boga (38,1-42,6).

KONTEKST • Fragment rozdziału 19, który dziś usłyszymy, należy do drugiego cyklu dialogów między Hiobem i przyjaciółmi. Hiob odpowiada Bildadowi z Szuah, który tłumaczy mu, że spotkała go kara, jaka spotyka grzeszników (18,1-21). Hiob prosi przyjaciół o litość i zrozumienie dla straszliwej walki, którą toczy z samym Bogiem (19,21-22). Pośrodku opisu swoich cierpień Hiob przechodzi niespodziewanie do pełnej nadziei wizji Wybawiciela, którego oczekuje, a który, stanąwszy nad nim, ma wygłosić uniewinniający wyrok (19,25-26).   

ZANIM USŁYSZYSZ • Słowa o Wybawicielu, który żyje, i który odzieje szczątki Hioba skórą (19,25-26), są tak niespodziewane, że niektórzy uznawali te wersy za późniejszy, chrześcijański dodatek. Komentatorzy od Orygenesa widzieli tu zapowiedź doktryny o zmartwychwstaniu ciała, której przeczą obrazy pojawiające się wcześniej w Księdze Hioba. Brak w niej wiary w życie po śmierci, dominuje wizja Szeolu jako miejsca zatraty (7,9-10; 10,21; 14,7-22; 17,13-16). Hiob wzywa Boga, aby wymierzył mu sprawiedliwość jeszcze za życia (16,22; 17,1; 30,23; 31,35). Nawet jeśli wiara Hioba nie zna jeszcze pojęcia nieba, jego słowa natchnione Duchem otwierają się na wizję nowej rzeczywistości zmartwychwstania, która w pełni zajaśnieje w Chrystusie.

 

CIEKAWOSTKA


Hiob w literaturze mądrościowej odgrywa tę samą rolę co Abraham w Pięcioksięgu. Rzuca wyzwanie tradycyjnie pojętej mądrości, która cierpienie wiąże zawsze z karą i odpłatą za grzech. Samo imię bohatera, Hiob, można przetłumaczyć na dwa sposoby: ‘przeciwnik’ Jahwe lub ‘kto jest moim ojcem’. To także klucz do lektury księgi, która opowiada o poszukiwaniu Boga Ojca, pyta o to, czy człowiek może kochać Go bezinteresowną miłością, i opisuje starcie między boską a ludzką ideą sprawiedliwości.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Najważniejsze pytanie • W rozdziale 19,25-27 mamy do czynienia z najważniejszym tematem księgi. Jeśli Bóg jest przyczyną cierpień Hioba (19,6-20), kto zdoła wystąpić w obronie cierpiącego? Kto jest na tyle silny, aby stanąć przed Najwyższym jako świadek? Hiob, zapytawszy o to, kto zapisze jego słowa na wieczność, znajduje tajemniczą osobę, która będzie działać jako jego adwokat. Lecz ja wiem, Wybawca mój żyje.

Kim jest “wybawca”? Kogo ma tu na myśli cierpiący sprawiedliwy? Czy apeluje do samego Boga, którego ma nadzieję ujrzeć ostatecznie, jak mówi o tym w w. 26b? Według niektórych wezwanie na pomoc Boga wydaje się mało prawdopodobne w kontekście sporu, jaki z Bogiem właśnie toczy Hiob. Może chodzić o bliżej nieokreśloną, niebiańską postać, która ma odegrać rolę arbitra i świadka w sprawie Hioba (9,33; 16,19). Inni twierdzą nawet, że to sam Hiob jest dla siebie goelem, jego wołanie o sprawiedliwość, żywy krzyk, przetrwa go i stanie jako ostatni na ziemi.

Zmartwychwstały. Terminem goel (patrz translator) określa się Boga Izraela. Dodatkowo pojawia się tu określenie haj (‘żyjący/żyje’), które w Biblii towarzyszy imieniu Bożemu (np. Pwt 5,23; Joz 3,10; Jer 10,10; 23,36; por. Hi 27,2). Cierpiący Hiob w paradoksalny sposób przyzywa na świadka Boga jakby wbrew samemu Bogu, który go karze. Przed taką ufnością Bóg ostatecznie skapituluje. Zwycięstwo ma polegać na uniewinnieniu Hioba jeszcze za jego życia (patrz finał Księgi). Tu jednak dramat Hioba otwiera się na perspektywę znacznie głębszą niż mógł to sobie wyobrazić cierpiący bohater. Hiob w istocie czeka na kogoś, kto zwycięży bezsens ludzkiej śmierci, kto zatriumfuje (stanie zwycięski) nad Szeolem, który grozi cierpiącemu sprawiedliwemu. Nie wiedząc o tym, Hiob wzywa na pomoc Zmartwychwstałego.  

 

CZY WIESZ, ŻE…


Mój wybawca (goel) żyje. Do opisania swojego wybawiciela Hiob używa terminu goel. W Starym Testamencie oznacza on najbliższego krewnego, na którym spoczywa obowiązek pomsty za przelaną krew członków rodziny (Lb 35,19; Pwt 19,6-12; Joz 20,2-5.9; 2 Sam 14,11). To także ktoś, kto troszczy się o sytuację materialną swoich bliskich: wykupuje ich z niewoli (Kpł 25,23-24.39-55), odkupuje ich mienie (Kpł 25,25; Jer 32,6-15), czy też troszczy się o wzbudzenie potomstwa zmarłemu krewnemu (Rut 3,12; 4,1-6). Termin jest także odnoszony do Boga wybawiającego Izraela z niewoli egipskiej (Wj 6,6; 15,13; Ps 74,2; 77,16), czy sprowadzającego ich z wygnania (Jer 50,34; Iz 43,1; 44,6.24; 48,20; 52,9). Stosuje się go także, gdy mówi się o Jahwe, który wybawia wierzącego od śmierci (Ps 103,4; Lam 3,58).

 

TRANSLATOR


Na ziemi wystąpi jako ostatni. Goel, wybawca, ma stanąć al apar – na ziemi, a dosłownie nad prochem Hioba. Życie Hioba zamienia się w proch, jednak oczekuje on na sędziego, który stając nad tymże prochem, wyda sprawiedliwy wyrok.

Potem me szczątki skórą odzieje, i ciałem swym Boga zobaczę. Skomplikowana składnia i słownictwo sprawiają, że zdanie to tłumaczono na cztery sposoby:

1. Kiedy już moja skóra zniszczeje, wówczas bez ciała będę oglądał Boga.

2. I chociaż (kiedy) moja zniszczeje, ja jednak w ciele swym ujrzę Boga.

3. On mnie skórą oblecze i w ciele swym będę oglądał Boga.

4. On mnie posadzi przy sobie i w ciele swym będę widział Boga.

 

CYTATY


Słowa trzymające Hioba przy życiu: Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje

Pan z wyschniętych kości odbuduje Hioba: Potem me szczątki skórą odzieje

Hiob uważa się za szczęśliwca: To właśnie ja Go zobacz

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

REFREN: W krainie życia ujrzę dobroć Boga

Pan moim światłem i zbawieniem moim,

kogo miałbym się lękać?

Pan obrońcą mego życia

przed kim miałbym czuć trwogę?

O jedno tylko proszę Pana, o to zabiegam,

żebym mógł zawsze przebywać w jego domu,

przez wszystkie dni życia,

abym kosztował słodyczy Pana,

stale się radował Jego świątynią.

Usłysz, o Panie, kiedy głośno wołam,

zmiłuj się nade mną i wysłuchaj mnie.

Będę szukał oblicza Twego, Panie.

Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy.

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana

w krainie żyjących.

Oczekuj Pana, bądź mężny,

nabierz odwagi i oczekuj Pana.

[01][02]

PSALM

Boże Oblicze •  Ps 27,1.4.7.8b.9a.13-14

PSALM 27 • AUTOR: Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: czasy monarchii, X-VI w. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm 27 należy do najstarszej grupy zachowanych tekstów Psałterza, a jego autorstwo jest przypisywane królowi Dawidowi. Ta modlitwa błagalna (tefillah), jest równocześnie modlitwą • ufności (w. 1-6) i • skargi (w. 7-14). Zanosi ją do Boga osoba, która została prawdopodobnie niesprawiedliwe oskarżona (w. 12), osaczona przez nieprzyjaciół. Modlący chroni się przed nimi u Pana w modlitwie zanoszonej w świątyni. Miejsce to, a bardziej jeszcze związana z nim Boża obecność, zapewniają mu bezpieczeństwo i stabilność  • Druga część psalmu to skarga i błaganie, które wynikają raczej z kryzysu duchowego, czy załamania, aniżeli z zewnętrznego zagrożenia  • Dwa ostatnie wersety psalmu są powtórzeniem wyznania zaufania Bożej pomocy, wbrew nawarstwiającym się problemom. Ten zabieg literacki ma służyć wzmocnieniu jedności stylistycznej tekstu.

ZANIM USŁYSZYSZ • W chwili największego zwątpienia psalmista nie traci nadziei. Dwa retoryczne pytania rozpoczynające psalm niosą ze sobą głębokie przesłanie. Choć lęk i trwoga są wręcz niewyobrażalne, kogo miałby się obawiać człowiek żyjący blisko Boga? Tylko jedno pozostaje wówczas źródłem niepewności. Co się stanie, gdy Bóg nie będzie blisko? Życie psalmisty tak mocno zrosło się z Bożą obecnością, że nie wyobraża już sobie możliwości istnienia poza nią. Zostało to symbolicznie ukazane przez pragnienie poszukiwania oblicza Bożego. Jest to zachęta dla nas – w chwilach największej samotności, możemy znaleźć ukojenie w Panu.

 

CYTATY


Psalmista pewny siebie, bo pewny Boga: przed kim miałbym czuć trwogę?

Jedna jedyna prośba do Pana: żebym mógł zawsze przebywać w jego domu

Psalmista przeciw mazgajeniu się: bądź mężny, nabierz odwagi i oczekuj Pana

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu do Koryntian

(1 Kor 15,20-24a.25-28)

Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka (przyszła) śmierć, przez człowieka też (dokona się) zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu. Trzeba bowiem, ażeby królował, aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć. Wszystko bowiem rzucił pod stopy Jego. Kiedy się mówi, że wszystko jest poddane, znaczy to, że z wyjątkiem Tego, który mu wszystko poddał. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Jak Chrystus   1 Kor 15,20-24a.25-28

LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Efez • DATA: ok. 52 r.• ADRESACI: chrześcijanie w Koryncie


O KSIĘDZE • Drugie czytanie to fragment Pierwszego Listu do Koryntian. Podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Wspólnota ta, ze względu na ogromną różnorodność tworzących ją grup społecznych oraz wpływy różnego rodzaju filozofii i religii, jakim podlegała z zewnątrz, borykała się z wieloma problemami • Zagrożona jedność: powstały grupy i stronnictwa, które rywalizowały ze sobą w Kościele Liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością (2,6; 3,1; 8,1). Głosili oni całkowitą swobodę obyczajów (6,12). Często zachowywali się w sposób nieodpowiedzialny, gorsząc resztę (8-10), poszukiwali najbardziej spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość (12-14) Odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili naukę o zmartwychwstaniu ciała, patrząc na nią z punktu widzenia greckiej filozofii lub żydowskiej apokaliptyki (15).

KONTEKST • Pierwszy List Pawła do Koryntian rozpoczyna się prawdą o Chrystusie Ukrzyżowanym, który jest głupstwem dla tego świata, ale mocą i mądrością Bożą dla wierzących (1-4). Po różnego rodzaju wskazaniach, które wypełniają główną część listu (5-14), a które są przełożeniem na język codzienności nauki Krzyża, Paweł kończy prawdą o zmartwychwstaniu (Kor 15). Bez Zmartwychwstałego nasza wiara jest próżna, a my sami jesteśmy godni politowania. Zmartwychwstanie to serce Ewangelii Pawła. Bez niego krzyż Chrystusa nie zbawia, jest tylko jednym z wielu pomników heroicznego męczeństwa. Zmartwychwstanie wyznacza cel naszego życia: przebywać z Bogiem na zawsze.

ZANIM USŁYSZYSZ • Paweł szkicuje scenariusz końca czasów. Zaczynając od Adama, szczegółowo opisuje, w jaki sposób dokona się zmartwychwstanie, oraz hierarchię, która zapanuje w Królestwie Bożym. Ostatecznym akordem końca czasów będzie pokonanie śmierci. Jej ciągłe panowanie to prawdopodobnie jeden z powodów, dla których kwestionuje się w Koryncie prawdę o zmartwychwstaniu. Skoro wciąż umieramy, na czym polega zwycięstwo Jezusa? Paweł argumentuje, że Jego powstanie z martwych już odwróciło bieg naszego życia (nie zmierza ku zagładzie), a w całej zachwycającej pełni ujrzymy je na końcu czasów.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


• Nie trzeba nam litości. On żyje • Teraz jednak to odpowiedź na poprzednie dramatyczne stwierdzenie: Jeżeli tylko w tym życiu w Chrystusie nadzieję pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania (w. 19). Nie trzeba nam litości, bo Chrystus, w którego wierzymy, mówi Paweł, rzeczywiście zmartwychwstał. Chrystus to pierwszy w historii zbawienia, który otwiera drogę dla innych.

• Chrystus – Nowy Adam • Myśl tę Apostoł rozwija w kolejnych dwóch wersach 21-22. Zmartwychwstanie, które przychodzi przez Chrystusa, Boga-Człowieka, jest odpowiedzią na śmierć, która przyszła także przez człowieka. Można w tym odczytać logikę Bożego planu: człowiek musi naprawić to, co inny człowiek zniszczył. Naprzeciw siebie stają nie tylko chronologicznie pierwszy i ostatni człowiek. Adam to przede wszystkim głowa starego stworzenia, podczas gdy Chrystus to pierwociny i głowa stworzenia nowego. Tak jak w Adamie całe stworzenie pochwycone zostało w fatalną spiralę śmierci, tak ci, którzy wierzą w Chrystusa, zostaną ożywieni. Oczywiście, nie chodzi tu o przywrócenie do poprzedniego, ziemskiego życia, lecz o początek nowego życia i nowego stworzenia.

• Odpowiedź dana Hiobowi  • Zmartwychwstanie Chrystusa jest jedyną odpowiedzią na pełne dramatu wołanie dzieci Adama, które płynie przez dzieje. Mieści się w nim także wołanie Hioba, wołanie sprawiedliwego, który wzywa Pana, aby rozsądził jego życie. To zbyt mało, że otrzyma swoją sprawiedliwość na ziemi. Cóż mu po niej, jeśli ostatecznie czeka go umieranie i nicość w Szeolu, tak dramatycznie opisana na kartach Księgi Hioba? Parafrazując słowa św. Pawła z Pierwszego Listu do Koryntian: Jeżeli tylko w tym życiu w Bogu nadzieję pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania (15,19). Tymczasem Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy, otwierając nam wszystkim drogę do życia wiecznego. Niezwykła nadzieja wyrażona w Księdze Hioba nie została zawiedziona.  

 

TRANSLATOR


Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy (aparche) spośród tych, co pomarli. Paweł określa Chrystusa mianem aparche, pierwocin spośród tych, co pomarli. W LXX używa się aparche dla opisania pierwszych plonów należących się jako ofiara Bogu (por. Wj 22,28; 23,19; Kpł 2,12). W idei tej zawiera się przyrzeczenie i zapewnienie, że także reszta należy do Pana. Tego słowa Paweł używa jeszcze w Rz 8,23 i 11,16.

 

CYTATY


Apostoł o pierwszeństwie Jezusa: Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli

Wszystko przez człowieka: przez człowieka [przyszła] śmierć, przez człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie

Paweł o tym, gdzie padnie ostatni cios: Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

(Łk 23,44-46.50.52-53;24,1-6a)

Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek. Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzionął ducha. Był tam człowiek dobry i sprawiedliwy, imieniem Józef, członek Wysokiej Rady. On to udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Zdjął je z krzyża, owinął w płótno i złożył w grobie, wykutym w skale, w którym nikt jeszcze nie był pochowany. W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności. Kamień od grobu zastały odsunięty. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach. Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Nie ma Go tutaj • Łk 23,44-46.50.52-53;24,1-6a

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: po 70 r.

KATEGORIA: przypowieść • MIEJSCE NAUCZANIA: Jerozolima, świątynia • CZAS: 33 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: zgromadzeni w świątyni


KONTEKST • Ostatnie trzy rozdziały Ewangelii wg św. Łukasza to opis męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Ewangelista sytuuje te wydarzenia w kontekście największego święta żydowskiego – Paschy. Jako że tekst tej księgi był skierowany głównie do pogan wywodzących się z kręgów kultury hellenistycznej, przekaz ewangeliczny zawiera świadectwa, które z jednej strony podkreślają nadprzyrodzony charakter misji Jezusa (był rzeczywiście Bogiem), a z drugiej powszechność tego posłannictwa (zbawienie nie jest zarezerwowane dla Żydów).

ZANIM USŁYSZYSZ • W niedzielnej Ewangelii jesteśmy świadkami najdonioślejszych wydarzeń naszej wiary. Jezus oddaje swe życie na krzyżu dla zbawienia wszystkich ludzi. Opis śmierci (23,44-46) i złożenia do grobu (23,50.52-53) jest ściśle powiązany z opowiadaniem o zmartwychwstaniu (24,1-6a). Kobiety, które o świcie wyruszają do grobu Mistrza z Nazaretu, są dla nas przykładem troski o zmarłych, ale są też symbolicznym ukazaniem ludzkich lęków związanych ze śmiercią. Śmierć bliskiej osoby i łączące się z nią emocje mogą nam przesłaniać prawdę. Uczniowie przerażeni szybkim procesem i wyrokiem na Jezusa rozchodzą się i zapominają o Jego słowach, w których zapowiadał swą mękę i śmierć, ale też zmartwychwstanie (9,22.44; 18,31-33). Ofiara Jezusa przywraca perspektywę życia wiecznego i nadzieję każdemu z nas.

 

JESZCZE O EWANGELII


Mrok, zaćmione słońce, rozdarta zasłona. Zjawiska naturalne, które towarzyszą śmierci Jezusa, podkreślają niezwykłą wagę tego wydarzenia. Mrok to godzina panowania zła, ale równocześnie stan, w jakim pogrążony był świat w stanie przed stworzeniem (Rdz 1). Śmierć Jezusa i Jego zmartwychwstanie to moment prawdziwego Nowego Stworzenia. Bóg wydobywa ludzkość z mroku grzechu, samemu wchodząc w jego otchłań. Rozdarta zasłona przybytku to znak końca oddzielenia ludzkości od Boga. W Chrystusie zyskaliśmy znowu przystęp do Ojca, zamknięty od czasu grzechu pierworodnego (Rdz 3).

Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Zmartwychwstanie Jezusa to odpowiedź Ojca na ufność, z jaką Syn powierzył się w chwili śmierci w Jego ręce. Bóg nie mógł odpowiedzieć inaczej na wiarę i miłość Syna niż przez wskrzeszenie Go z martwych. Jeśli będziemy naśladować Jezusa w jego wierze, razem z Nim zmartwychwstaniemy

On żyje. Słońce wschodzące w poranek zmartwychwstania zapowiada Słońce, które nie zna zachodu – Zmartwychwstałego. Dwóch młodzieńców w białych szatach, o których pisze Łukasz, to zapewne aniołowie, łącznicy pomiędzy światem boskim i ludzkim oraz tłumacze Bożych tajemnic. Biel ich szat zwiastuje radość kontrastującą silnie z żałobną czernią szat kobiet. Kerygmat aniołów jest prosty i całkowicie zaskakujący: On żyje. Potęga śmierci została złamana. Na ten moment czekały nie tylko tęskniące i kochające Pana kobiety. Na Zmartwychwstałego czekali ludzie wszystkich czasów.   

 

CYTATY


Chrystus przed śmiercią: Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego

Anielskie zdziwienie czy przekąs?: Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych?

Anioły z najlepszą wiadomością w historii: Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał

 

TWEETY





1/5
Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, Piero della Francesca, 1463 r., Museo Civico di Sansepolcro, Włochy
2/5
Zmartwychwstanie, Francesco Buoneri, 1619–20 r., Art Institute of Chicago, USA
3/5
Zmartwychwstanie Chrystusa, Rubens, 1611-12 r., Katedra Najświętszej Marii Panny w Antwerpii, Belgia
4/5
Zmartwychwstanie Pańskie, Tycjan, 1520-1522 r. San Nazzaro e Celso
5/5
Zmartwychwstanie Jezusa, Michel Corneille Starszy, między 1640 a 1650 r., Fresk z kościoła Saint-Nicolas-des-Champs, Paryż, Francja
poprzednie
następne

STO SŁÓW


Cierpienie to w istocie podejrzenie: jestem sam. Dlatego w chwilach wielkiego cierpienia, każdy człowiek zadaje jedno, najgłębsze pytanie: Gdzie jest Ojciec?”. Zmartwychwstanie Chrystusa jest odpowiedzią na to pełne dramatu wołanie.

Bez Zmartwychwstałego nasza wiara jest próżna, a my sami jesteśmy godni politowania. Bez Zmartwychwstania krzyż Chrystusa nie zbawia, jest tylko jednym z wielu pomników heroicznego męczeństwa.

Zmartwychwstanie wyznacza cel naszego życia.

Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy, otwierając nam wszystkim drogę do życia wiecznego. Niezwykła nadzieja Hioba: Wybawca mój żyje nie została zawiedziona.

Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych, możemy świętować z nadzieją, że jeśli będziemy naśladować Jezusa w jego wierze, razem z Nim Zmartwychwstaniemy.

 

TRENDY


#ZostaniePokonanaŚmierć

kiedy czas kary mijał i mama mówiła serdecznie: synku, wyjdź z tego kąta i chodź tutaj do mnie do kuchni mam tu dla Ciebie ciastko (…) my mówiliśmy: nie pójdę. Będę stał w tym kącie. (…) Zatwardziałość serca powoduje to, że człowiek chce cierpieć. (…) To jakiś przedsionek piekła. (…) dlatego ten czas, pierwszy i drugi listopada, choć to nie Boże Narodzenie, jest też czasem dobrym na pojednanie. Na wyjście z tego kąta (…) (ks. Piotr Pawlukiewicz)

 

Nie jest On ani reżyserem wielkiego teatru świata, ani maszyną do naprawy całego zła. Bóg nie jest dyktatorem, ale dawcą wolności. (…) Podnieśmy zatem nasze głowy znad grobów, zniczy i wiązanek kwiatów. Życie nie kończy się na cmentarzu czy w grobie. Życie nie kończy się nigdy i nigdy też nie jest za późno na jego przemianę!  (ks. Piotr Alabrudziński)

 

W Rzymie w XVII w. papież Bonifacy IV poświęcił dawny panteon i uczynił go kościołem ku czci Bogarodzicy oraz wszystkich męczenników. Polecił (…) przywieść kamienie z katakumb męczenników. Historycy twierdzą, że było aż dwadzieścia osiem pełnych wozów tychże relikwii (…) (ks. Dawid Pietras )

 

Powariowali, czy co? Przecież ci umarli nie widzą ani w dzień ani w nocy. Po co im zapalać świeczki, znicze? E, ksiądz, gadasz. A chodzę po cmentarzu i mówię: Światłość Wieukista niechaj im świeci. A ja wiem, co to znaczy: Bóg jest światłością. To znaczy proszę: niech oni Boga oglądają! (bp Józef Zawitkowski)

 

Cyprian Kamil Norwid napisał, że ojczyzna to nasz zbiorowy obowiązek. A my możemy – korzystając z parafrazy – powiedzieć w dzisiejszą liturgiczną uroczystość, że świętość, zbawienie to nasz – jako wspólnoty Kościoła – zbiorowy obowiązek. (Ks. Marcin Kołodziej)

 

W obozie w Holandii Edyta Stein do zrozpaczonych matek skierowała następujące słowa: „Dobrze jest pamiętać, że mamy prawo obywatelskie do nieba, Świętych Pańskich zaś za towarzyszy i domowników. Łatwiej wówczas znieść to, co jest na ziemi”. (ks. Wacław Depo)

 

Kiedy Jezus mówił z przekonaniem, że szczęśliwi są ubodzy, bo do nich należy królestwo Boga, nie chodziło Mu o tanie pocieszanie ubogich ludzi albo obiecywanie im jakiegoś niebiańskiego odszkodowania odłożonego ad calendas graecas. (o. Augustyn Pelanowski OSPPE)

 

Według nowych przepisów liturgicznych nabożeństwo za zmarłych ma być celebrowane w blasku światła bijącego z paschału, symbolu Zmartwychwstałego Chrystusa. (…) „Ja jestem światłością świata” — powiedział Chrystus. Dlatego na spotkanie ze śmiercią wierzący zbliża się z zapaloną gromnicą; dlatego dziś na milionach mogił całego świata płoną lampki, znicze, świece (Ks. Edward Staniek)

 

Życie

Życie nie dokończone

gdy oczy ci zamkną i zapalą świecę

miłość spełnioną i nieudaną

płacz

między mądrością i zabawą

Bożej powierzam opiece

(ks. Jan Twardowski)

 

ANEKS


W swoim oratorium Mesjasz G.F. Haendel w wyjątkowy sposób splata ze sobą słowa Hioba i św. Pawła. Muzyka doskonale oddaje pragnienie sprawiedliwego oczekującego na wybawiciela, który wstawi się za nim. Liryczny sopran w E-dur, pojawiający się tu przy prostym smyczkowym akompaniamencie, uwypukla zarówno nadzieję, jak i przejmujące, pełne tęsknoty wołanie, które płynie z odległych wieków przed Chrystusem. Hiob wzywa odkupiciela, Goela, który w ostatnim dniu stanie na ziemi. Równocześnie wierzy, że nawet gdy jego ciało zostanie stoczone przez robaki, ostatecznie w tym ciele jednak ujrzy Boga.

POSŁUCHAJ

Sposób, w jaki Jennens (twórca libretta) i Haendel przedstawiają wołanie i nadzieję Hioba, znajdujące swoją odpowiedź w Chrystusie, jestgenialny. Wyznanie cierpiącego sprawiedliwego: I know my Redeemer liveth (Hi 19,25a) łączy się bezpośrednio z kwestią ze św. Pawła: For Christ is risen from the dead, and become the first of them that slept (1 Kor 15,20). Dwie frazy są ze sobą muzycznie i tekstowo tak połączone, że można nie spostrzec, kiedy Księga Hioba przechodzi w List św. Pawła. Wiem, że mój odkupiciel żyje, bo Chrystus powstał z martwych jako pierwszy spośród tych, co posnęli. Fraza ze św. Pawła zaczyna ostatecznie dominować i wypełnia recytatyw, wznosząc się w trakcie wykonania o ponad oktawę. Goel, wybawca, odkupiciel, którego oczekiwał Hiob, to sam Chrystus.

POSŁUCHAJ

Na mocy solidarności z Adamem wszyscy umierają. Prawdę tę Haendel ilustruje przejmującą, grobowo poważną i cichą partią chóralną, która doskonale podkreśla dramat losu ludzkości: For since by man came death (1 Kor 15,21a). Wszyscy byliśmy dziećmi Adama, dziećmi Hioba, bez nadziei na wieczność. Minorowa cisza przygotowuje prawdziwą eksplozję radości i triumfu życia, wyśpiewaną przez ten sam chór w słowach: by man came also the resurrection of the dead (1 Kor 15,21b). Raz jeszcze chór powraca do tej samej tonacji i cichego, pełnego nostalgii śpiewu: For as in Adam all die (1 Kor 15,22a), aby znów wyśpiewać z radością: even so in Christ shall all be made alive (1 Kor 15,22b). W obu przypadkach, aby zilustrować niezwykły zwrot w losach ludzkości, Haendel przechodzi z Grave a capella w A-mol do Allegro z orkiestrą w C-dur. W ten genialny sposób w Mesjaszu został zilustrowany moment przełomowy w dziejach człowieka.

POSŁUCHAJ


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Święto Podwyższenia Krzyża Świętego A

O odwadze spojrzenia w swój grzech. O potrzebie patrzenia na krzyż

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

NALEŻY WIEDZIEĆ


ŚWIĘTO PODWYŻSZENIA KRZYŻA ŚWIĘTEGO • Rok A • Kolor: czerwony • KOLEKTA: Będziemy prosili, abyśmy w niebie otrzymali owoce odkupieniaCZYTANIA: Księga Liczb 21,4b-9Psalm 78,1-2.34-38List do Filipian 2,6-11Ewangelia wg św. Jana 3,13-17

CHMURA SŁÓW • Najczęściej usłyszymy słowo BÓG (9), niemal równie często WĄŻ (7), MOJŻESZ (6), wyrazy zapowiadające wydarzenie wywyższenia węża na pustyni. Po cztery razy pojawią się słowa: ŚWIAT, ŻYCIE, SYN, JEZUS.

TEMAT • Sens męki Jezusa (choć żadne czytanie jej wprost nie opisuje) – to temat Liturgii Słowa. Męka najpierw zapowiedziana tajemniczym wydarzeniem w Starym Testamencie, potem zapowiedziana przez Jezusa jako gest miłości, ukazana zostaje ponadto z perspektywy nieba u św. Pawła.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Liczb

(Lb 21,4b-9)

W owych dniach podczas drogi jednak lud stracił cierpliwość. I zaczęli mówić przeciw Bogu i Mojżeszowi: Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli? Nie ma chleba ani wody, a uprzykrzył się nam już ten pokarm mizerny. Zesłał więc Pan na lud węże o jadzie palącym, które kąsały ludzi, tak że wielka liczba Izraelitów zmarła. Przybyli więc ludzie do Mojżesza mówiąc: Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże. I wstawił się Mojżesz za ludem. Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu. Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogo wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Wąż na palu •  Lb 21, 4b-9

KSIĘGA: Liczb AUTOR: anonimowy kapłan • CZAS POWSTANIA: 538 r. przed Chr., tradycje sięgające XII w. przed Chr.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: szlak od góry Hor ku Morzu Czerwonemu • CZAS: XII w. przed Chr. • BOHATEROWIE: Mojżesz, lud Izraela • WERSJE: brak


O KSIĘDZE • Księga Liczb to czwarta księga Pięcioksięgu i całego Starego Testamentu. Po Księdze Wyjścia, opowiadającej o wyjściu Izraelitów z Egiptu i zawarciu przymierza na Synaju, pojawia się niejako przerwa w narracji wędrówki ku Ziemi Obiecanej: następuje “prawnicza” Księga Kapłańska. Po niej Księga Liczb, która wznawia opowiadanie. Skąd jednakże jej nazwa: Liczb? Otóż nie od razu następuje opowiadanie. Pierwsze rozdziały to spis Izraelitów, szczegółowe wyliczenie poszczególnych pokoleń.

KONTEKST • Księga Liczb skupia się przede wszystkim na przejściu przez pustynię. To nie tylko opis wydarzeń, w których wierność Izraela przeplata się z momentami utraty cierpliwości i skarg kierowanych wobec Boga oraz Mojżesza i Aarona. Ciągle powtarza się skarga Izraelitów: Czemu wyprowadziliście nas na pustynię?

ZANIM USŁYSZYSZ • Wśród tych sytuacji wystawiania Pana na próbę wyróżnia się jedna. Skarga Izraelitów spowodowała tym razem ciąg wydarzeń, które zyskały znaczenie ponadczasowe. To jedna z tych scen biblijnych, które zapowiadały krzyż – krzyż, na którym zawisł Jezus Chrystus.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Dla starożytnych Egipcjan wąż był symbolem mądrości i magii. Jego jadu używano do rozprawienia się z oponentami lub do rytualnego samobójstwa. Kobra nilowa ozdabiała koronę faraonów.

• WIERZENIA, LITERATURA • W eposie o Gilgameszu wąż pojawia się jako przeciwnik człowieka, który w ostatniej chwili wydziera tytułowemu bohaterowi owoc dający życie wieczne. Także w mitach grecko-rzymskich węże występują jako symbol zła i niebezpieczeństwa (Meduza) i oznaczają bóstwa związane z ziemią (chtoniczne). Wąż jest związany też z kultem Asklepiosa-Eskulapa, który dzięki ziołom wydartym wężom potrafił leczyć, a nawet wskrzeszać zmarłych.

• W Biblii wąż to przeciwnik Boga i człowieka, najprzebieglejsze ze stworzeń, które doprowadziło ludzkość do upadku (Rdz 3,1). Dla autorów biblijnych to także symbol bóstw kananejskich.

W Timna, w świątyni egipskiej z 1300 r. przed Chr., opuszczonej i przejętej przez Madianitów ok. 1150 r. przed Chr., archeologowie odnaleźli wystrój przypominający izraelski Namiot Spotkania oraz figurę węża z brązu (cf. Lb 21,4). Miejsce to znajduje się w pobliżu przypuszczalnej trasy przemarszu Izraelitów.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Scena opisana w Księdze Liczb jest ostrzeżeniem i zapowiedzią przyszłej historii Izraela i całej ludzkości. Bunt i szemranie przeciw Bogu popychają człowieka do oddawania czci pogańskim bożkom i idolom symbolizowanym przez węże. Kiedy Bóg wydaje człowieka w ich moc, okazuje się, że zamiast obiecanego szczęścia i wolności niosą one śmierć. Pan nakazuje umieszczenie węża na palu, czym zapowiada swoje ostateczne zwycięstwo nad siłami zła i śmierci. To nie miedziany wąż ocala ginących Izraelitów, lecz wołanie do Pana i posłuszeństwo Bożemu nakazowi.

 

CYTATY


Bóg do grzesznika: Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 78,1-2.34-38)

REFREN: Wielkich dzieł Boga nie zapominajmy.

Słuchaj, mój ludu, nauki mojej, nakłońcie wasze uszy na słowa ust moich. Do przypowieści otworzę me usta, wyjawię tajemnice zamierzchłego czasu.

Gdy ich zabijał, wtedy Go szukali, nawróceni garnęli się do Boga. Przypominali sobie, że Bóg jest ich opoką, że Bóg najwyższy jest ich Zbawicielem.

Lecz oszukiwali Go swymi ustami i kłamali Mu swoim językiem. Ich serce nie było Mu wierne, w przymierzu z Nim nie byli stali.

On jednak będąc miłosierny odpuszczał im winę i nie zatracał, gniew swój często powściągał i powstrzymywał swoje wzburzenie.

[01][02]

 

PSALM

Twarde serca  78,1-2.34-38

PSALM 78AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: 538 przed Chrystusem (po wygnaniu)


O PSALMIE • Psalm 78 to pieśń pouczająca. Słuchaj, mój ludu, nauki mojej… Do przypowieści otworzę me usta, wyjawię tajemnicę zamierzchłego wieku. Celem tego długiego, ponad 70-wersetowego psalmu jest wspominanie wydarzeń przeszłości i wyciągnięcie z nich lekcji dotyczącej teraźniejszości narodu wybranego. Psalm przypomina zatem homilię. Widać w nim wpływy tradycji mądrościowych oraz deuteronomistycznych.

Zachęca on do wierności Bożym drogom i przykazaniom. Autor skupia się na historii Wyjścia, przedstawiając ją na zasadzie zamykającego się koła, znanego choćby z Księgi Sędziów: grzech ludu – kara – wołanie do Pana – wybawienie – grzech ludu itd. W ostatniej części psalmu opisuje odrzucenie pokoleń północnych i wybranie Dawida.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy dziś fragment wspominający wędrówkę Izraela przez pustynię i kary, które Pan zsyłał za ich niewierność. Dzięki nim naród wybrany zwracał się znów do Boga, lecz trwało to, jak stwierdza psalmista, tylko chwilę. Ich serce nie było wierne,  nie byli stali w zawartym z Nim Przymierzu. Autor podkreśla nie tyle zagniewanie Boga, ile Jego wielkie miłosierdzie. O wiele częściej niż do karania ludu uciekał się On do cierpliwości i przebaczenia.

 

CYTATY


O Boskiej cierpliwości: gniew swój często powściągał i powstrzymywał swoje wzburzenie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu do Filipian

(Flp 2,6-11) Chrystus Jezus, istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem, lecz ogołocił samego siebie, przyjąwszy postać sługi, stawszy się podobnym do ludzi. A w zewnętrznym przejawie, uznany za człowieka, uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej. Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich i podziemnych. I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest PANEM - ku chwale Boga Ojca.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Krzyż oczami Nieba  Flp 2,6-11

LIST DO FILIPIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt • DATA: 57–58 r. • ADRESACI: mieszkańcy Filippi


O KSIĘDZE • List do mieszkańców Filippi św. Paweł napisał co najmniej kilka lat po swoim pobycie w greckim mieście, w latach 50–53, opisanym zresztą w Dziejach Apostolskich (16,12-40). To kolejny z tzw. listów więziennych. W krótkim, czterorozdziałowym liście brak systematycznej teologii, znanej z innych dzieł św. Pawła. To list pisany jako podziękowanie za serdeczność Filipian. Odnajdujemy co najwyżej odwołania do doświadczenia cierpienia, a także próby umocnienia radości we wspólnocie chrześcijańskiej.

KONTEKST • Tym bardziej zaskakujący jest piękny hymn, umieszczony w drugim rozdziale, który usłyszymy w ramach drugiego czytania. To hymn o kenozie Chrystusa. Opisuje uniżenie Syna Bożego. Od strony teologicznej znajdujemy tu jasne stwierdzenie o boskiej naturze Jezusa (istniejąc w postaci Bożej) i Jego egzystencji przed narodzeniem.

ZANIM USŁYSZYSZ • W świetle całej Liturgii Słowa hymn ukazuje nijako boską perspektywę całego ziemskiego życia Jezusa, a przede wszystkim Jego męki i śmierci.    

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


HYMN O KENOZIE Chrystusa opisuje uniżenie Syna Bożego. On, który istniał w postaci Bożej, dosłownie ‘nie był neurotycznie przywiązany do swej równości Bogu i nie uznał tego za swoje prawo’ (gr. harpagmon hegeomai) • W opinii większości Paweł opisuje tu preegzystencję Chrystusa: czas, kiedy żył On z Ojcem jako druga z osób Trójcy. Z tego życia zrezygnował dla nas • Inni widzą tu nawiązanie do ziemskiego życia Jezusa, w którym jako Syn Boży zrezygnował z drogi Mesjasza pełnego mocy, a wybrał pokorną drogę Sługi, niesłychaną drogę Mesjasza Ukrzyżowanego.

• Apostoł pisze, że Chrystus sam uniżył się i ogołocił ze swojej chwały, dosłownie ‘opróżnił jak naczynie’ (gr. kenoo), które wyrzeknie się chwały, a wypełnione zostanie ludzkim grzechem, kruchością i cierpieniem, stając się posłusznym aż do śmierci na krzyżu. Ten, który uniżył się jako człowiek, został wywyższony przez Ojca. Jego imię to odtąd Pan (Kyrios), przed którym zgina się kolano wszelkich istot na ziemi, pod ziemią i pod niebem.

• KENOZA I OGOŁOCENIE • Chrystusa jest wzorem dla chrześcijanina. Jeśli nie potraktujemy naszego życia jako czegoś, co słusznie nam się należy, i oddamy je z ufnością w ręce Ojca, jeśli opróżnimy nasze serce jak naczynie i damy mu się napełnić Jego Słowem i Duchem, będziemy mieli udział nie tylko w Krzyżu, ale i w chwale Chrystusa.

 

 

CYTATY


Św. Paweł o posłuszeństwie Jezusa: Uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci krzyżowej

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 3,13-17)

Jezus powiedział do Nikodema: Nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił - Syna Człowieczego. A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Jezus wywyższony  J 3,13-17

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r.

KATEGORIA: dialog • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Nikodem • Wersje: brak


NIKODEM • O Nikodemie, dostojniku żydowskim, faryzeuszu, wspomina tylko św. Jan. W jego ewangelii pojawia się trzy razy: rozmowa z Jezusem (3 rozdział) podczas dyskusji strażników z arcykapłanami i faryzeuszami, czy pojmać Jezusa (7 rozdział): Nikodem stanął wtedy w Jego obronie, mówiąc: Czy Prawo nasze potępia człowieka, zanim go wpierw nie przesłucha i nie zbada, co czyni? podczas pogrzebu Jezusa (rozdział 19): Józef z Arymatei poprosił Piłata o ciało Jezusa, a Nikodem przyniósł sto funtów mieszaniny mirry i aloesu.

KONTEKST • Podczas nocnej rozmowy Jezusa z Nikodemem pojawia się odniesienie do historii węża wywyższonego na pustyni przez Mojżesza (patrz: I CZYTANIE). Jezus porównuje scenę opisaną w Księdze Liczb do swojego wywyższenia na krzyżu. W Synu przybitym do drzewa Bóg pokona zło i grzech wraz z jego śmiercionośnym jadem. Spojrzenie z wiarą na Ukrzyżowanego będzie niosło życie grzesznikom, tak jak spojrzenie na węża wywższonego na pustyni ocalało ginących Izraelitów. 

ZANIM USŁYSZYSZ • Jezus przypomina Nikodemowi, że Bóg kocha nie tylko Izraela, ale cały zepsuty, pogański, pęknięty ludzki świat: Tak Bóg umiłował świat… to jedno z niewielu miejsc u Jana, gdzie świat (gr. kosmos) przyjmuje tak pozytywne znaczenie. Syn nie został posłany, aby wydać wyrok potępiający, lecz aby uleczyć ludzki świat.

 

LINKI


A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne (J 3,14)

Lb 21,4-9 (I CZYTANIE): Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: “Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu”.

Mdr 16,5: Albowiem i wtedy, gdy dosięgła ich straszna wściekłość gadów i ginęli od ukąszeń krętych wężów, gniew Twój nie trwał aż do końca Dla napomnienia spadła na nich krótka trwoga, ale mieli znak zbawienia na pamiątkę nakazu Twego prawa. A kto się zwrócił do niego, ocalenie znajdował nie w tym, na co patrzył, ale w Tobie, Zbawicielu wszystkich

Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne (J 3,16)

Rz 8,32: On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże miałby także wraz z Nim wszystkiego nam nie darować?

1J 4,9: W tym objawiła się miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego Jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu

 

CYTATY


Ewangelia o miłości Ojca do ludzi: Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął

Jezus jednoznacznie: Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił

1/5
Mojżesz i miedziany wąż, Antoon van Dyck, ok. 1620, Museo del Prado, Hiszpania
2/5
Podniesienie Krzyża, Gustave Doré, XIX wiek
3/5
Żółty Chrystusbna Krzyżu, Gauguin, 1889r, Albright - Knox Art. Gallery, Buffalo, Nowy York
4/5
Chrystus św. Jana od Krzyża, Salvador Dali, 1951 r., Kelvingrove Art Gallery and Museum, Glasgow, Szkocja
5/5
Krzyż w lesie, Caspar David Friedrich, 1812 r., Kunstmuseum, Düsseldorf
poprzednie
następne

 

TWEETY


href=”https://twitter.com/hashtag/jutroniedziela”
data-widget-id=”505499076377333762″>tweety o #jutroniedziela


TRENDY


#JakMojżeszWywyższyłWęża

Bóg pragnął posłużyć się Mojżeszem i miedzianym wężem, aby uzdrowić Izraelitów. Podobnie Chrystus posługuje się swoją Matką, świętymi, a nawet ich wizerunkami oraz wizerunkiem krzyża, aby pomóc również i nam. Nie bądźmy jak Izraelici, którzy pogardzili darem Bożym. (ks. Jacek Stefański)

Wąż przytwierdzony na palu przez Mojżesza spełniał rolę jakby piorunochronu i zapowiadał inny „piorunochron”, świadczący o ogromnym Miłosierdziu Boga, a stał się nim Chrystus przytwierdzony do krzyżowego drzewa. (ks. Bogdan Poniży)

Niezadowolenie jest jak jad węża – uśmierca człowieka duchowo. Hebrajczycy sami się katowali, widząc wszędzie zło; oskarżali się nawzajem, szemrali przeciw Mojżeszowi i Bogu. To było im za gorąco, to za zimno. Droga była zbyt męcząca, zdrowie nie dopisywało, jedzenie było marne. (o. Wojciech Żmudziński SJ)

Dlaczego, Panie Boże, mam takie życie, dlaczego tak strasznie mi trudno? Dlaczego mi się coś nie udało? Dlaczego nie zrealizowało się to, o czym marzyłem/marzyłam? (…) czasem nawet nie uważamy tego za grzech, czasem czynimy z tego modlitwę. Któż w tym dostrzeże syk węża? W uskarżaniu się na to, jakie jest życie? (o. Augustyn Pelanowski)

 

#PotrzebaByWywyższonoSyna

Bez krzyża można być księdzem, bez krzyża można być biskupem, bez krzyża można być nawet papieżem, ale a nie można być bez krzyża uczniem Jezusa. (Papież Franciszek)

I ta pieśń, którą śpiewamy w Wielkim Poście, mówi tak: w krzyżu cierpienie. I nam się wydaje, że w tym jest cała tajemnica krzyża. (ks. Jan Rusiecki)

 

ZAMIAST STU SŁÓW



Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >