Jutro Niedziela – XXVIII zwykła C

Największe cuda to uzdrowienie duchowe. Bóg leczy ciało, by uleczyć ducha, On chce dotrzeć do serca człowieka

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XXVIII NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, by jego łaska pobudzała nas do większej gorliwości w pełnieniu dobrych uczynków • KOLOR: zielony  • CZYTANIA: Druga Księga Królewska 5, 14-17, Psalm 98 (97), 1. 2-3ab. 3cd-4, Drugi List do Tymoteusza 2, 8-13, Ewangelia według św. Łukasza 17, 11-19;

 

• CHMURA SŁOWA •

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiej Księgi Królewskiej

(2 Krl 5,14-17)

Wódz Syryjski Naaman, który był trędowaty, zanurzył się siedem razy w Jordanie, według słowa męża Bożego, a ciało jego na powrót stało się jak ciało małego dziecka i został oczyszczony. Wtedy wrócił do męża Bożego z całym orszakiem, wszedł i stanął przed nim, mówiąc: Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem! A teraz zechciej przyjąć dar wdzięczności od twego sługi! On zaś odpowiedział: Na życie Pana, przed którego obliczem stoję - nie wezmę! Tamten nalegał na niego, aby przyjął, lecz on odmówił. Wtedy Naaman rzekł: Jeśli już nie chcesz, to niechże dadzą twemu słudze tyle ziemi, ile para mułów unieść może, ponieważ odtąd twój sługa nie będzie składał ofiary całopalnej ani ofiary krwawej innym bogom, jak tylko Panu.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Uzdrowienie ciała i ducha 2 Krl 5, 14-17

Poganin zostaje uzdrowiony ze swojego pogaństwa

KSIĘGA: Pierwsza Księga Królewska • AUTOR: deuteronomista • CZAS POWSTANIA: VII-VI w. przed Chr.
KATEGORIA:
wydarzenie  • MIEJSCE: nad Jordanem • BOHATEROWIE: Elizeusz, Naaman


KSIĘGI KRÓLÓW • Dwie Księgi Królewskie stanowiły kiedyś całość. To dalsza część historii opowiedzianych w dwóch Księgach Samuela. Tamte opisują wybór króla i scalanie królestwa Izraela pod rządami Dawida. Pierwsza Księga Królewska (rozpoczyna się od opowiadania o starości Dawida) mówi o wyborze oraz rządach Salomona. Po jego śmierci i podziale Izraela na dwa królestwa Księga opisuje na przemian dzieje Izraela i Judy. Kontynuuje to Druga Księga Królewska.

ŚWIĄTYNIA, TORA, ELIASZ, ELIZEUSZ • Księgi Królewskie to jednak nie nudne opowiadanie o poszczególnych królach Izraela bądź Judy. Ich tematem jest Świątynia. Wznosi ją Salomon na początku księgi. W niej znajduje swoje miejsce Tora. Powstające miejsca kultu w Betel i Dan czy w Samarii, konkurencyjne wobec jedynej Świątyni, to znak niewierności i przyczyna nieszczęść. Wieńczy księgę opis odnalezienia Tory i odnowy Świątyni • Obok historii Salomona i jego następców, Pierwsza i Druga Księga Królewska opowiada dzieje Eliasza i Elizeusza, dwóch wielkich proroków.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy dziś fragment dłuższego opisu choroby i uzdrowienia Naamana, wodza wojska syryjskiego. Motyw trądu, cudownego uzdrowienia z niego oraz wdzięczności uzdrowionego, który jest cudzoziemcem, łączą to czytanie z Ewangelią. Ponadto Naaman, aby zostać uzdrowionym musiał poddać się czemuś, co z pozoru wydawało się mało logiczne czy spektakularne. Z podobną wiarą mamy również do czynienia w Ewangelii. Zwróć uwagę, że uzdrowienie cielesne prowadzi tu uzdrowienia duchowego czyli wyznania wiary i, można powiedzieć, niemal nawrócenia.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY

Odpowiedź wdzięczności: Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem! A teraz zechciej przyjąć dar wdzięczności od twego sługi!

 

LINKI


Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem! A teraz zechciej przyjąć dar wdzięczności od twego sługi! (2Krl 5,15)

Dn 2,47: Następnie zwrócił się król do Daniela i powiedział: «Wasz Bóg jest naprawdę Bogiem bogów, Panem królów, który wyjawia tajemnice, ponieważ zdołałeś wyjawić tę tajemnicę».

Rdz 33,11: Przyjmij więc dar mój, który dla ciebie przeznaczyłem; Bóg obdarzył mnie sowicie: mam wszystko!» I tak nalegał na niego, aż wreszcie przyjął.

Wj 14,31: Gdy Izraelici widzieli wielkie dzieło, którego dokonał Pan wobec Egipcjan, ulękli się Pana i uwierzyli Jemu oraz Jego słudze Mojżeszowi.

Jr 32,20: Czyniłeś znaki i cuda w ziemi egipskiej, aż do dziś w Izraelu i wśród ludzi; wyrobiłeś sobie imię, jakie posiadasz dziś.

Dz 2,22: Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie.

 

TRANSLATOR


A teraz zechciej przyjąć dar wdzięczności od twego sługi! (2Krl 5,15)

Dosłownie hebr. beracha to błogosławieństwo.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Sam cud fizycznego uzdrowienia Naamana dokonuje się niemal niepostrzeżenie, poprzedzony długim wstępem. Autor biblijny wydaje się zadawać pytanie: dlaczego on, Naaman, poganin, Syryjczyk, a nie ktoś z nas, wierzących, ktoś z Izraela, został uzdrowiony? Odpowiedź wydaje się przychodzić w słowach, które Naaman wypowiada po uzdrowieniu: „Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem!” (5,15). Odważne i bardzo radykalne słowa. Poganin, który w swoim kraju piastuje wysokie funkcje, w związku z tym także składa ofiary bogom, nagle wyrzeka się ich wszystkich i wyznaje wiarę w Boga Izraela. Nie stawia go ani na równi, ani nawet ponad swoimi bogami. Odtąd staje się on dla niego, tak ja w wyznaniu wiary z Pwt 6,4, Bogiem Jedynym. Żadnemu innego bogu nie będzie odtąd składał ofiar. A więc to po to Bóg uczynił cud – aby uzdrowić Naamana, poganina… z jego pogaństwa.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 98,1-4)

Refren: Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie

Śpiewajcie Panu pieśń nową, albowiem uczynił cuda. Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica, i święte ramię Jego.

Pan okazał swoje zbawienie, na oczach pogan objawił swoją sprawiedliwość. Wspomniał na dobroć i na wierność swoją dla domu Izraela.

Ujrzały wszystkie krańce ziemi zbawienie Boga naszego. Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio. cieszcie się, weselcie i grajcie.

[01][02]

 

PSALM

Nowa pieśń •  Ps 98,1-4

Bóg ma swemu ludowi coś bardzo ważnego do powiedzenia, dlatego zaprasza, by nie zatwardzać swych serc

PSALM  98AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm zaliczany jest do gatunku „tehilla” (l.mn. tehillim), to modlitwa bezinteresownego uwielbienia. Utwory te sławią działanie Boga w świecie stworzonym oraz w historii Izraela. W Ps 98, który wykazuje wiele punktów wspólnych z teologią Deutero-Izajasza, psalmista uwielbia Boga sprowadzającego swój naród po okresie wygnania do ziemi obiecanej. Psalm prawdopodobnie wykonywany był podczas celebracji w świątyni jerozolimskiej, gdzie wspólnota powygnaniowa uwielbiała Zbawcę, Boga Przymierza, który znów zgromadził swoje dzieci na Syjonie.

TRZY STROFY • W pierwszej strofie psalmista wzywa swoich rodaków, aby zaintonowali nową pieśń na cześć Boga, który czyni cuda • Język cudów oraz wzmianka o wyciągniętej prawicy i ramieniu Boga nawiązują do wydarzenia wyjścia z Egiptu. Przed oczyma wierzących dokonują się rzeczy przewyższające wielkością cuda z zamierzchłej przeszłości Izraela • W strofie drugiej słyszymy, że Pan na oczach pogan objawił swoje zbawienie i sprawiedliwość. To nawiązanie do cudu wyjścia z niewoli babilońskiej, który dokonuje się na oczach narodów pogańskich, i w którym Bóg okazuje swoją wierność Przymierzu zawartemu z Izraelem • Wreszcie w strofie trzeciej cała ziemia, będąca świadkiem Bożych dzieł, wezwana jest do uwielbienia Boga.

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszej liturgii używamy 4 pierwszych wersetów tego psalmu. Łączy się on z pierwszym czytaniem i Ewangelią przez motyw wdzięczności za cuda, które działa Bóg. Dodatkowo do tej wdzięczności są zaproszeni także poganie, tacy jak na przykład Naaman, wobec których Bóg objawił swoją sprawiedliwość. Wszyscy oni wezwani są do tego, aby wielbić Boga, którego zbawienie obejmuje krańce ziemi. Do wdzięczności chwały za nowe cuda potrzeba nowej pieśni, do której psalmista wzywa wszystkich wierzących.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wszystko w Jego rękach: Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica.
Wdzięczność to radość: Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, cieszcie się, weselcie i grajcie.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego listu świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

(2 Tm 2,8-13)

Pamiętaj na Jezusa Chrystusa, potomka Dawida! On według Ewangelii mojej powstał z martwych. Dla niej znoszę niedolę aż do więzów jak złoczyńca; ale słowo Boże nie uległo skrępowaniu. Dlatego znoszę wszystko przez wzgląd na wybranych, aby i oni dostąpili zbawienia w Chrystusie Jezusie razem z wieczną chwałą. Nauka to zasługująca na wiarę: Jeżeliśmy bowiem z Nim współumarli, wespół z Nim i żyć będziemy. Jeśli trwamy w cierpliwości, wespół z Nim też królować będziemy. Jeśli się będziemy Go zapierali, to i On nas się zaprze. Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Wierny Bóg 2 Tm  2, 8-13

Wiara ma oparcie tylko w Bogu, który jest wierny nawet wtedy, kiedy nam brakuje wierności

KSIĘGA: Pierwszy List do Tymoteusza • NADAWCA: św. Paweł/jego uczniowie • SKĄD: Rzym, Macedonia, Korynt, Nikopolis lub Efez • DATA: 63-65 lub 80-90r. • ADRESAT: Tymoteusz


KSIĘGA • Oprócz listów do wspólnot chrześcijan w Rzymie, Koryncie, Efezie, Galacji, Salonikach, Kolosach i Filippi, trzy listy św. Paweł skierował osobiście do swych współpracowników: Tymoteusza i Tytusa. To tak zwane listy pasterskie, pochodzą według tradycji z końcowego okresu życia apostoła, lub jak twierdzą inni zostały zredagowane już po jego śmierci przez ucznia Pawłowej szkoły. Drugi List do Tymoteusza według tradycyjnych poglądów napisany został około 65 roku, kiedy Paweł przebywał w więzieniu w Rzymie.

KONTEKST • Niektórzy nazywają ten list jego testamentem. Rzeczywiście, św. Paweł przeczuwa swoją śmierć (Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła, 2Tm 4,6), z drugiej strony, robi rachunek sumienia ze swojego apostolstwa (W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem, 2Tm 4,7). To krótki, osobisty tekst. W głównej mierze jest zachętą, by cierpieć dla Jezusa. Paweł nie ukrywa prawdy: mówi o trudzie, przeciwnościach, cierpieniu.

ZANIM USŁYSZYSZ • Lekturę rozpoczęliśmy tydzień temu, dziś usłyszymy fragment z drugiego rozdziału. Paweł przypomina znów, że absolutne centrum jego przekazu stanowi osoba Jezusa Chrystusa. Ten, kto przeżył z Nim Jego śmierć i zmartwychwstanie, jest w stanie przeżyć nawet cierpienie, więzienie i ból, dla dobra innych. Do tego potrzeba wiary.  Ale i sama wiara ma oparcie tylko w Bogu, który jest wierny nawet wtedy, kiedy nam brakuje wierności.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Najważniejsza nauka: Nauka to zasługująca na wiarę: Jeżeliśmy bowiem z Nim współumarli, wespół z Nim i żyć będziemy.
Zawsze nadzieja: Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego.

 

LINKI


Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego (2 Tm 2,13).

Lb 23,19: Bóg nie jest jak człowiek, by kłamał, nie jak syn ludzki, by się wycofywał. Czyż On powie coś, a nie uczyni tego, lub nie wykona tego, co oznajmił?

Rz 3,3: Bo i cóż, jeśli niektórzy stali się niewierni, czyż ich niewierność miałaby zniweczyć wierność Boga?

1Kor 1,9: Wierny jest Bóg, który powołał nas do wspólnoty z Synem swoim Jezusem Chrystusem, Panem naszym.

1Kor 10,13: Pokusa nie nawiedziła was większa od tej, która zwykła nawiedzać ludzi. Wierny jest Bóg i nie dozwoli was kusić ponad to, co potraficie znieść, lecz zsyłając pokusę, równocześnie wskaże sposób jej pokonania abyście mogli przetrwać.

Mt 24,35: Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.

Hbr 10,23: Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę.

 

TRANSLATOR


Pamiętaj na Jezusa Chrystusa, potomka Dawida! On według Ewangelii mojej powstał z martwych (2Tm 2,8).

Dosłownie: Pamiętaj o Jezusie Chrystusie, powstałym z martwych, z rodu Dawida, według mojej Ewangelii.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Zmartwychwstanie Jezusa wyznacza horyzont nadziei dla Pawła przebywającego w więzieniu i szykującego się na śmierć. Jeśli Wyrok, który wykonają na nim rzymskie władze, nie jest absurdem ani zaprzeczeniem Bożej Opatrzności. Układa się w całość życia, w którym Apostoł współ-umierał z Chrystusem, aby razem z nim powstać z martwych. Stary, sześćdziesięcioletni Paweł w ostatnich chwilach swojego życia trzyma się prawdy, która była sercem jego Ewangelii. Bez zmartwychwstania bylibyśmy najbardziej godni litości ze wszystkich ludzi (1 Kor 15,19). Nauka chrześcijan jest godna wiary, ponieważ Chrystus zmartwychwstał. My, którzy umieramy w Nim, razem z Nim będziemy żyć i królować.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

(Łk 17,11-19)

Stało się, że Jezus zmierzając do Jerozolimy przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami. Na ich widok rzekł do nich: Idźcie, pokażcie się kapłanom. A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec. Do niego zaś rzekł: Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła.

Oto słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Wiara i wdzięczność Łk 17, 11-19

Prawdziwe uzdrowienie serca: ruszyć z wiarą i wrócić z wdzięcznością

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: cud • MIEJSCE: w drodze do Jerozolimy • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, trędowaci


W DRODZE DO JEROZOLIMY • Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) pozostaje teraz ciągle ku niej skierowany. To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) jest przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach.

KONTEKST • Kontynuujemy lekturę siedemnastego rozdziału. Jezus jest już blisko celu swej wędrówki, “dotrze” do Jerozolimy w dziewiętnastym rozdziale. Słyszymy dziś na początku kolejne przypomnienie o obranym celu wędrówki (w. 11).

ZANIM USŁYSZYSZ • Zwróć uwagę na to, że trędowaci muszą zachować dystans, zatrzymać się z daleka. Najbardziej szokujący jest jednak fakt, że zostają oni uzdrowieni później, w drodze. Kapłanom należało pokazać się dopiero na potwierdzenie dokonanego uzdrowienia, by dokonać koniecznego oczyszczenia rytualnego. Tutaj podkreślona jest ich postawa absolutnej wiary, która okazuje bezwarunkowe posłuszeństwo słowom Jezusa: ruszają jeszcze zanim dokonał się cud. Wdzięczność okazuje jedynie Samarytanin, to znaczy obcokrajowiec, nieprzyjaciel, heretyk. W ten sposób Łukasz pokazuje misję Chrystusa, które obejmuje także dalekich, nawet wrogów i pogan.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wiara na zapas, cud po drodze:  Na ich widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni.

Gdzie oni są?: Jezus zapytał: “Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu?

 

LINKI


Na ich widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni (Łk 17,14).

J 4,50: Rzekł do niego Jezus: «Idź, syn twój żyje». Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i szedł z powrotem.

J 9,7: …rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił widząc.

Jezus zapytał: “Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? (Łk 17,17)

Pwt 32,6: Więc tak odpłacać chcesz Panu, ludu głupi, niemądry? Czy nie On twym ojcem, twym stwórcą? Wszak On cię uczynił, umocnił.

Rz 1,21: Ponieważ, choć Boga poznali, nie oddali Mu czci jako Bogu ani Mu nie dziękowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach i zaćmione zostało bezrozumne ich serce.

2 Tm 3,1-5: A wiedz o tym, że w dniach ostatnich nastaną chwile trudne. Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, wyniośli, pyszni, bluźniący, nieposłuszni rodzicom, niewdzięczni, niegodziwi, bez serca, bezlitośni, miotający oszczerstwa, niepohamowani, bez uczuć ludzkich, nieprzychylni, zdrajcy, zuchwali, nadęci, miłujący bardziej rozkosz niż Boga. Będą okazywać pozór pobożności, ale wyrzekną się jej mocy.

 

JESZCZE O EWANGELII


Kolejny cud, do złudzenia przypominający ten opisany w Księgach Kronik, opowiada dziś ewangelista Łukasz. Także w tym przypadku mamy do czynienia z cudzoziemcem, Samarytaninem. Także tutaj wszystko dokonuje się nagle, prawie niezauważalnie, w drodze. Także tutaj samo uzdrowienie nie interesuje tak bardzo Łukasza. Ważne jest to, co dokonuje się potem.

Z dziesięciu uzdrowionych wraca tylko jeden, poganin, Samarytanin. Ewangelista opisuje go powracającego i chwalącego wielkim głosem Boga. Uzdrowiony upada przed Jezusem na twarz i dziękuje mu (eucharisteo) (17,16). Czasowniki, których używa tu Łukasz są bardzo wymowne. W Starym Testamencie używa się ich dla opisania czci oddawanej jedynemu Bogu w świątyni w Jerozolimie. Wnioski nasuwają się same. Bogiem, którego chwali i któremu oddaje cześć ten cudzoziemiec jest sam Jezus.

Od zaufania do Nauczyciela (epistates, 17,11), jak go nazywali na początku, przechodzi do wiary w Jezusa, równego Bogu. Jezus także nie ukrywa, że w Nim oddaje się cześć Bogu, mówiąc: „Żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec” (17,18). I dodaje: „Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła” (17,19). To ona okazuje się być kluczem do całego opowiadania. Przez wiarę Samarytanin odkrywa w Jezusie kogoś więcej niż tylko Nauczyciela czy uzdrowiciela. Oddaje mu cześć jako Bogu, od którego zależy jego życie. To coś znacznie więcej niż tylko uzdrowienie fizyczne. To także jedyny w pełni uzdrowiony w tym opowiadaniu.

 

TWEETY




 

STO SŁÓW


Pan Bóg czyni cuda. Jednak te największe może wcale nie są tak widoczne czy spektakularne. Jezus nie uzdrawiał nigdy dla samego uzdrowienia, chciał dotrzeć do serca człowieka, bo wiedział, że właśnie tam głęboko tkwi prawdziwy problem. Uzdrowiony z jednej choroby, może być zaraz nieszczęśliwy z innego powodu. Komu uzdrowiono serce, kogo nauczono żywej relacji z Bogiem, ma już przemienione całe życie, bo inaczej na nie patrzy. Dlatego uzdrowienie ciała ma prowadzić do uzdrowienia ducha. Owocem, znakiem tego, że życie się zmieniło, jak słyszymy w pierwszym czytaniu i w Ewangelii, jest wyznanie wiary i wdzięczność.

To oferta zaprezentowana każdemu człowiekowi, nawet poganinowi, heretykowi, wrogowi, najdalszemu. Ale aby to się mogło dokonać potrzeba wiary. A to oznacza wyruszyć, podjąć decyzję, zaryzykować. Po to, aby potem wrócić całkiem innym.

Drugie czytanie przypomina nam, że cały ten proces oparty jest na wierności samego Boga, który jest wierny nawet kiedy my jesteśmy niewierni. Dlatego centrum chrześcijaństwa jest dobra nowina o zwycięstwie Chrystusa nad śmiercią, które stale i wciąż od nowa staje się rzeczywistością w wierzącym.

 

1/6
Elizeusz na rosyjskiej ikonie, XVIII w., Cerkiew Przemienienia Pańskiego, Kiża, Rosja
2/6
"Elizeusz odmawia przyjęcia darów Naamana", Pieter De Grebber, 1630 r.
3/6
"Elizeusz odmawia przyjęcia darów Naamana", Pieter de Grebber, 1637 r., Frans Hals Museum, Haarlem, Holandia
4/6
Ikona przedstawiająca Elizeusza, 1654, Kościół św. Jana, Korovniki
5/6
"Uzdrowienie dziesięciu trędowatych", James Tissot, m. 1886 a 1894 r., Brooklyn Museum, USA
6/6
"Uzdrowienie dziesięciu trędowatych", XI w., Złoty Kodeks z Echternach, Germanisches Nationalmuseum, Norynberga
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXVII zwykła C

Prawdziwa wiara przemienia życie. Kto wierzy, jest także gotowy służyć

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XXVII NIEDZIELA ZWYKŁA C • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, aby okazał nam swoje miłosierdzie, odpuścił grzechy, które niepokoją nasze sumienia, i udzielił również tego, o co nie ośmielamy się prosić • CZYTANIA: Księga proroka Habakuka 1,2-3;2,2-4, Księga Psalmów 95,1-2.6-9, 2 List do Tymoteusza 1,6-8.13-14, Ewangelia wg św. Łukasza 17,5-10

 


• CHMURA SŁOWA •

cs11

PIERWSZE CZYTANIE

Żyć wiarą Ha 1,2-3;2,2-4

Żyć wiarą w konkretnym życiu to także czekać cierpliwie na spełnienie się Słowa Boga

KSIĘGA: Habakuka • AUTOR: Habakuk • CZAS POWSTANIA: ok. 605 r.  przed Chr.
KATEGORIA:
mowa-proroctwo


O KSIĘDZE • Nie mamy pewności jaka historyczna postać stoi za księgą proroka Habakuka, niewiele o nim wiemy. Zapowiedź inwazji babilońskiej wskazuje najprawdopodobniej na ostatnie lata panowania w Judzie króla Jozjasza (640-609 przed Chr.) lub następującego po nim Jehojakima (609–598 r.)., czyli czas współczesny także prorokowi Jeremiaszowi. Większość precyzyjniej określa datę powstania księgi na ok. roku 605 przed Chr., to znaczy krótko przed albo po bitwie pod Karkemisz, gdzie wojska egipskie, które wcześniej przybyły na pomoc Asyryjczykom, zostały pokonane przez Babilończyków (zob. także Jr 46,3-12). Habakuk być może tak jak Jeremiasz dożył także spełnienia się proroctwa w 597 r., kiedy Jerozolima została zdobyta przez wojska Babilonii.

KONTEKST • Słowo massa’, rozpoczynające księgę, to termin niemal techniczny odnoszący się do wyroczni przeciwko obcemu ludowi, która  po nim następuje. Identycznie zaczyna się Księga Nahuma, a następnie Księga Malachiasza. Również Księga Zachariasza wykorzystuje to pojęcie w tytule dwóch swych kluczowych części (rozdz. 912). W Księdze Habakuka można wyróżnić 3 części: dialog wprowadzający (1,1-2,5), wielkie “biada” (2,6-20) oraz psalm-modlitwa (rozdz. 3). Przyjęcie eschatologicznej interpretacji zapowiedzi Bożej sprawiedliwości sprawiło, że nawiązania do tekstu księgi znajdziemy nieraz zarówno w Starym, jak i w Nowym Testemencie, a także w literaturze żydowskiej.

ZANIM USŁYSZYSZ • W Nowym Testamencie odniesienia do Księgi Habakuka ograniczają się w zasadzie do właśnie dziś słuchanego  przez nas fragmentu Ha 2,3-4. Odnajdujemy go w Rz 1,17, Ga 3,11Hbr 10,37-38. Paweł wykorzystuje go (używając greckiego tłumaczenia, w którym wierność zrozumiano jako wiarę: “…z wiary żyć będzie”), aby podkreślić zbawczą wartość wiary w przeciwieństwie do samych uczynków Prawa. Wybór tego czytania do dzisiejszej liturgii Słowa jest podyktowany odniesieniem do słów Jezus z Ewangelii o prawdziwej wierze: „Gdybyście mieli wiarę…”.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Miej cierpliwość: Jest to widzenie na czas oznaczony, lecz wypełnienie jego niechybnie nastąpi: a jeśli się opóźnia, ty go oczekuj, bo w krótkim czasie przyjdzie niezawodnie.

 

LINKI


Jest to widzenie na czas oznaczony, lecz wypełnienie jego niechybnie nastąpi: a jeśli się opóźnia, ty go oczekuj, bo w krótkim czasie przyjdzie niezawodnie (Ha 2,3).

Ps 27,14: Ufaj Panu, bądź mężny, niech się twe serce umocni, ufaj Panu!  

Iz 8,17: Oczekuję Pana, który ukrywa swe oblicze przed domem Jakuba, i w Nim pokładam nadzieję.  

Iz 30,18: Lecz Pan czeka, by wam okazać łaskę, i dlatego stoi, by się zlitować nad wami, bo Pan jest sprawiedliwym Bogiem. Szczęśliwi wszyscy, którzy w Nim ufają!  

Hbr 10,37: Jeszcze bowiem za krótką, za bardzo krótką chwilę przyjdzie Ten, który ma nadejść, i nie spóźni się.  

2P 3,9: Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy bo niektórzy są przekonani, że Pan zwleka ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich doprowadzić do nawrócenia. 

 

TRANSLATOR


Zapisz widzenie, na tablicach wyryj, by można było łatwo je odczytać (Ha 2,2).
Dosłownie: by pobiegł czytający je, tzn. biegiem, biegle, sprawnie.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Prowokacja i odpowiedź. Prorok, czyniąc Bogu wyrzuty, prowokuje i wydaje się mówić: Zacznij działać, Panie. Bóg słucha modlitw pełnych pasji. Pan odpowiada Habakukowi wyrocznią, którą prorok powinien wyryć na tablicach, tak aby każdy mógł je odczytać (Ha 2,2). Kamienne tablice (hebr. luhot) to materiał, w którym Mojżesz zapisał Prawo dla Izraela (Wj 31,18). To także symbol serca ludzkiego, jak u Jr 17,1. Bóg daje Habakukowi Słowo, które ma zostać zapisane dla nich i dla wierzących wszystkich czasów; ma zostać zapisane tak, aby każdy mógł je czytać; ma zostać zapisane w ludzkim sercu.

Słowo ma swój czas. To widzenie wypełni się w oznaczonym czasie (hebr. moed) (Ha 2,3). Słowo to oznacza w języku hebrajskim spotkanie, święto, czas, który wyznaczył Bóg (Wj 9,5; Oz 9,5). Słowo Boże ma swój czas, w którym się wypełni, czas tak pewny jak dzień i noc; tak pewny jak pory roku. Na końcu Słowo przemówi, nie oszuka człowieka, który mu zaufał, jak mówi tekst hebrajski Habakuka (Ha 2,3a). Według ludzkich kalkulacji może się spóźniać, dlatego trzeba na nie cierpliwie poczekać.

Wierny będzie żył. Cóż to za Słowo, które wypełni się niezawodnie? Bóg mówi: Ten, który nie ma w sobie prawego ducha zginie (zostanie uniżony), natomiast ten, który jest wierny, będzie żył (Ha 2,4). Wierność (emuna) ocala tego, kto po ludzku nie ma się już czego uchwycić, żeby ufać Panu. Wierność (emuna) w Biblii oznacza pewne ręce (Wj 17,12). Oznacza misję, zadanie, życiowy posterunek, który powierzył nam Pan (1 Krn 9,22; 2 Krn 31,15). Wierność jest jak pewny uścisk rąk, który nie pozwala nam opuścić naszego życiowego posterunku wiary i zaufania Panu, oczekiwania na Jego Słowo.

 

CZY WIESZ ŻE…


Prorok Habakuk, którego słuchamy w dzisiejszym pierwszym czytaniu prawdopodobnie żył w niełatwych czasach upadku Królestwa Judy. Król Jojakim który wstąpił na tron w 609 r. przed Chr. niczym nie przypominał swojego wielkiego ojca Jozjasza. Nie tylko zatrzymane zostały reformy religijne, które dawały jeszcze nadzieję na przemianę i ocalenie narodu. Izrael znów wrócił do praktykowania bałwochwalstwa i swojego starego zepsucia. Chwiejną była także polityka króla dotycząca zagranicznych sojuszy. Bez trwałego oparcia na Przymierzu z Bogiem król szukał pomocy w Egipcie przeciw potężnym Babilończykom. Kraj pogrążał się w chaosie i niesprawiedliwości społecznej. Coraz wyraźniej na horyzoncie zaczęła rysować się wizja katastrofy.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 95)

REFREN: Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie.

Przyjdźcie, radośnie śpiewajmy Panu, wznośmy okrzyki ku chwale Opoki naszego zbawienia. Stańmy przed obliczem Jego z uwielbieniem, radośnie śpiewajmy Mu pieśni.

Przyjdźcie, uwielbiajmy Go padając na twarze, zegnijmy kolana przed Panem, który nas stworzył. Albowiem On jest naszym Bogiem, a my ludem Jego pastwiska i owcami w Jego ręku.

Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: «Niech nie twardnieją wasze serca jak w Meriba, jak na pustyni w dniu Massa, gdzie Mnie kusili wasi ojcowie, doświadczali Mnie, choć widzieli moje dzieła».

[01][02]

 

PSALM

Zaproszenie do słuchania •  Ps 95,1-2.6-9

Bóg ma swemu ludowi coś bardzo ważnego do powiedzenia, dlatego zaprasza, by nie zatwardzać swych serc

PSALM 95 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: przedwygnaniowy, przed 586 r. przed Chr.


PSALM WEZWANIA • Kto wie, czy psalm 95 nie jest najczęściej odmawianym psalmem. Jest to główny psalm “wezwania”; osoby odmawiające Liturgię Godzin właśnie nim przeważnie rozpoczynają każdy dzień.

ŚWIĘTO NAMIOTÓW • To psalm radosny, wychwalający Boga za Jego wielkość i moc. W odległych czasach pełnił funkcję hymnu procesjonalnego i prawdopodobnie był wykonywany w czasie Święta Namiotów. W trakcie tego święta Izrael wspominał wędrówkę przez pustynię i nadanie Prawa na Synaju. Aż do dziś Żydzi w czasie tego święta mają nakaz spożywania posiłków w namiotach, przez które widać niebo. To samo niebo, z którego Pan im błogosławił, zsyłał pokarm i patrzył z cierpliwością na ich bunty.

OBYŚCIE • Nie usłyszymy jednak całego psalmu, ale tylko początkowe strofy oraz końcówkę. W refrenie będziemy powtarzać charakterystyczne zaproszenie do słuchania Boga: Słysząc głos Pana, serc nie zatwardzajcie…, które powraca często w liturgii, kiedy Bóg kieruje do swego ludu mocne i istotne słowa. W późniejszej interpretacji Listu do Hebrajczyków (rozdz. 3-4) owo “dziś” jest czasem łaski i zbawienia, który jest dany każdemu człowiekowi, by usłyszeć Boga.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Najlepsze życzenia: Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: Niech nie twardnieją wasze serca…

 

LINKI


Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego: Niech nie twardnieją wasze serca… (Ps 95,7-8)

Hbr 3,7-8: Dlatego postępujcie, jak mówi Duch Święty: Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych jak w buncie, jak w dzień kuszenia na pustyni.

Hbr 4,7: …dlatego Bóg na nowo wyznacza pewien dzień – „dzisiaj” – po upływie dłuższego czasu, mówiąc przez Dawida, jak to przedtem zostało powiedziane: Dziś, jeśli głos Jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych!

Iz 55,6: Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest blisko!  

2Kor 6,2: Mówi bowiem Pismo: W czasie pomyślnym wysłuchałem ciebie, w dniu zbawienia przyszedłem ci z pomocą. Oto teraz czas upragniony, oto teraz dzień zbawienia.  

Mt 3,2: Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie!

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego listu świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

(2 Tm 1,8b-10) Weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według mocy Boga! On nas wybawił i wezwał świętym powołaniem nie na podstawie naszych czynów, lecz stosownie do własnego postanowienia i łaski, która nam dana została w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasami. Ukazana zaś została ona teraz przez pojawienie się naszego Zbawiciela, Chrystusa Jezusa, który przezwyciężył śmierć, a na życie i nieśmiertelność rzucił światło przez Ewangelię.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Bądź gotów! 2 Tm 1,6-8.13-14

Rozpal charyzmat, nie wstydź się, weź udział, miej za wzór, strzeż!

KSIĘGA: Drugi List do Tymoteusza • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Rzym • DATA: 65r. • ADRESAT: Tymoteusz


KSIĘGA • Oprócz listów do wspólnot chrześcijan w Rzymie, Koryncie, Efezie, Galacji, Salonikach, Kolosach i Filippi, trzy listy św. Paweł skierował osobiście do swych współpracowników: Tymoteusza i Tytusa. To tak zwane listy pasterskie, pochodzą według tradycji z końcowego okresu życia apostoła, lub jak twierdzą inni zostały zredagowane już po jego śmierci przez ucznia Pawłowej szkoły. Drugi List do Tymoteusza według tradycyjnych poglądów napisany został około 65 roku, kiedy Paweł przebywał w więzieniu w Rzymie.

KONTEKST • Niektórzy nazywają ten list jego testamentem. Rzeczywiście, św. Paweł przeczuwa swoją śmierć (Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła, 2Tm 4,6), z drugiej strony, robi rachunek sumienia ze swojego apostolstwa (W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem, 2Tm 4,7). To krótki, osobisty tekst. W głównej mierze jest zachętą, by cierpieć dla Jezusa. Paweł nie ukrywa prawdy: mówi o trudzie, przeciwnościach, cierpieniu.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy fragment z początku listu, gdzie Paweł używa serii czasowników w trybie rozkazującym. A jednak nie tylko wzywa on do trudu dla Chrystusa, ale przede wszystkim przypomina o powołaniu. W ten sposób gotowość do podjęcia zmagania nie jest wymaganiem narzuconym z góry, nie polega na ludzkich wysiłkach czy postanowieniach, ale wypływa z osobistego doświadczenia miłości Boga i zadania otrzymanego od Niego w Kościele (zob. także wersety opuszczone w dzisiejszym czytaniu: ww. 9-12).

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Istotna różnica: Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i trzeźwego myślenia.

 

LINKI


Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i trzeźwego myślenia (2Tm 1,7).

Rz 8,15: Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!» 

J 14,27: Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka! 

Dz 1,8: …ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi. 

Rz 5,5: A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany. 

Dz 6,10: Nie mogli jednak sprostać mądrości i Duchowi, z którego natchnienia przemawiał. 

 

TRANSLATOR


Albowiem nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i trzeźwego myślenia (2Tm 1,7).

Gr. deilia można też przetłumaczyć: tchórzostwa, nieśmiałości.

Gr. sofronismos można też przetłumaczyć: roztropności, umiarkowania, opanowania.

weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według mocy Boga! (2Tm 1,8)

Dosłownie: współcierp zło.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Ogień w nas. Tymoteusz, młody biskup Efezu, jak cała jego wspólnota czekał na przyjście Pana (2 Tm 4,1). Według tradycji Paweł napisał do niego z więzienia w Rzymie ok. 63 r., tuż przed swoją śmiercią, dając ostatnie wskazówki swojemu duchowemu synowi. Tymoteusz ma rozpalić w sobie charyzmat misji i powołania, które otrzymał przez ręce Pawła (2 Tm 1,6). Tak jak Bóg stwarzając, rozpalił w nas pasję życia (Rdz 2,7), tak trzeba w sobie tę pasję i ogień podtrzymywać. Tymoteusz ma w sobie ogień, który rozpalił w nim sam Pan. To ogień życia, wiary, miłości i talentów, ogień Ducha Świętego, ogień powierzonego mu zadania.

Tchórzostwo. Ten ogień trzeba jednak w sobie pielęgnować, aby nie zgasł. Gr. anadzopyrein (2 Tm 1,6) może oznaczać rozdmuchanie na nowo przygasającego żaru ogniska. Tym co gasi nasz życiowy ogień jest według Pawła tchórzostwo (deilia) (2 Tm 1,7). Brak nam odwagi i motywacji, aby walczyć o to, co najpiękniejsze i najcenniejsze w naszym życiu. Paweł przypomina: nie dał nam Bóg ducha bojaźni, ale mocy i miłości, i trzeźwego myślenia (2 Tm 1,7). Bóg daje nam odwagę, siłę, miłość oraz plan na życie. Wystarczy rozpalić w sobie na nowo ducha modlitwy, żeby z wypalonego i bojaźliwego przeistoczyć się w pełnego energii, odważnego ucznia Chrystusa.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

(Łk 17, 5-10)

Apostołowie prosili Pana: «Przymnóż nam wiary». Pan rzekł: «Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: „Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze”, a byłaby wam posłuszna. Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: Pójdź i siądź do stołu? Czy nie powie mu raczej: Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił? Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać». Oto słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Wiara i służba Łk 17,5-10

Kto ma wiarę jest gotowy służyć

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: w drodze do Jerozolimy • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • Jezus, uczniowie


W DRODZE DO JEROZOLIMY • Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) pozostaje teraz ciągle ku niej skierowany. To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) jest przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach.

KONTEKST • Przechodzimy do siedemnastego rozdziału. Jezus jest już blisko celu swej wędrówki, “dotrze” do Jerozolimy w dziewiętnastym rozdziale. Opuszczono 2 krótkie nauki z początku rozdziału: o zgorszeniu (ww. 1-2) i przebaczeniu (ww. 3-4).

ZANIM USŁYSZYSZ •  Wybrana na dzisiaj Ewangelia składa się z dwóch na pozór nie powiązanych ze sobą fragmentów: o wierze (ww. 5-6) i o byciu pokornym sługą (ww. 7-10). Pierwszy zaczyna się od prośby apostołów, na którą Jezus wprost nie odpowiada, lecz przede wszystkim potwierdza ich naglącą, najważniejszą potrzebę, potrzebę wiary. Drugi zaczyna się od 3 retorycznych pytań Jezusa, a kończy Jego zachętą do prostej i pokornej służby.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Prawdziwa potrzeba, konkretna prośba: Apostołowie prosili Pana: «Przymnóż nam wiary!»

 

LINKI


Apostołowie prosili Pana: «Przymnóż nam wiary!» (Łk 17,5)

Mk 9,24: Natychmiast ojciec chłopca zawołał: «Wierzę, zaradź memu niedowiarstwu!»  

Łk 8,25: A do nich rzekł: «Gdzie jest wasza wiara?» Oni zaś przestraszeni i pełni podziwu mówili nawzajem do siebie: «Kim właściwie On jest, że nawet wichrom i wodzie rozkazuje, a są Mu posłuszne».  

Łk 18,8: Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?»  

Hbr 11,1: Wiara zaś jest poręką tych dóbr, których się spodziewamy, dowodem tych rzeczywistości, których nie widzimy.  

1J 5,4: Wszystko bowiem, co z Boga zrodzone, zwycięża świat; tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara.  

 

JESZCZE O EWANGELII


Słudzy nieużyteczni. Jezus każe nam powtarzać sobie w duchu: Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać (Łk 17,10). Jezus nie chce nas w ten sposób wprawić w kompleksy, nie zabrania cieszyć się tym, czego dokonaliśmy. Kiedy wydaje nam się, że zrobiliśmy mało i zadręczamy się własną niedoskonałością, zachęca, żeby realistycznie spojrzeć na siebie, pogodzić się z własną słabością. Jestem współpracownikiem Pana, który uzupełni moje braki. W ten sam sposób w przypadku życiowych sukcesów Pan zachęca do zauważenia w nich jego błogosławiącej ręki. To co zdobyłem, zdobyłem razem z moim Panem.

Spłacanie długu. Słowa Jezusa mogą jeszcze zostać odczytane w inny sposób. Greckie achreioi, „nieużyteczni”, jest bliskie słowu chreios, dług. Całą frazę można by zatem przetłumaczyć jako westchnienie ulgi: Jesteśmy już bez długu; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać. Nasze życie to nieustanne spłacanie długu miłości wobec Boga i wobec innych. Błogosławiony ten, kto uświadamia sobie, jak wiele otrzymał i potrafi to oddać. Życie to niekończące się spłacanie długu Bożej miłości.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Jezus prowokując swoich uczniów mówi dziś: Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: »Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze«, a byłaby wam posłuszna (Łk 17,6). Ziarnko gorczycy jest najmniejsze ze wszystkich znanych starożytnym ziaren. Morwa z kolei to roślina, która zakorzenia się tak mocno, że niemożliwym jest wyrwać ją z jej korzeniami. Odrobina wiary wystarczyłaby, aby usunąć nawet najgłębiej zakorzeniony problem naszego życia.

 

TWEETY



 

STO SŁÓW


Wydaje się to nam nieraz bardzo oczywiste: jestem wierzący. W teorii pewnie tak, gorzej jest nieraz z praktyką. Słowo Boże ciągle przypomina nam, że to, jaka jest ta wiara, widać w twoim konkretnym, codziennym, może bardzo zwyczajnym życiu. Ciekawe jest połączenie w dzisiejszej Ewangelii dwóch pozornie nie związanych fragmentów: o wierze i służbie. A jednak to też nie przypadkowe, to przecież również jakiś wyznacznik naszej wiary: kto wierzy, jest także gotowy pokornie służyć (EWANGELIA). Podobny obraz stoi za zachętą Pawła do Tymoteusza: kto pamięta o miłości Boga, Jego dobroci, kto jest świadomy swego powołania, miejsca, które mu sam Pan wyznaczył, jest też gotów walczyć na serio, podjąć zmaganie (II CZYTANIE).

Prawdziwa wiara przemienia życie, sprawia, że naprawdę żyjemy. Jest to jednak proces do którego jest potrzebny czas, nasza historia, wydarzenia (I CZYTANIE). Żeby w perspektywie wiary patrzeć na życie, trzeba się jej nauczyć. A żeby się jej uczyć, trzeba przyjąć, że jest ona darem. To oznacza postawę słuchania, zgodę na przyjęcie Bożej łaski (PSALM).

Kluczowym dla tego wszystkiego wydaje się rozpoznanie najważniejszej potrzeby człowieka: potrzeby wiary. Apostołowie doszli do tego momentu i prosili Pana. Kiedy wiesz, że potrzebujesz pieniędzy, szukasz pieniędzy. Albo zdrowia, albo spełnienia innych pragnień… Kiedy już wiem, że przede wszystkim potrzeba mi wiary, by dobrze przeżywać moje życie, by przyjmować wszystkie jego wydarzenia, zaczynam prosić. Zacząłeś już prosić?

 


1/6
Prawosławna ikona przedstawiająca Tymoteusza
2/6
"Prorok Habakuk", ikona z pierwszej ćwierci XVIII w., Ikonostas z klasztoru Przemienienia, Karelia, Rosja
3/6
Przedstawienie Tymoteusza z babcią, Rembrandt, 1648 r., Kolekcja Ellesmere, Londyn
4/6
Przedstawienie Tymoteusza z kościoła Santa Pudenziana, Rzym, fot. Georges Jansoone (JoJan), Wikimedia Commons
5/6
Statua proroka Habakuka z dzwonnicy katedry we Florencji, Donatello, 1423–1435 r.
6/6
XV-wieczny witraż przedstawiający proroka Habakuka jako patrona górników, Muzeum Górnistwa i Sztuki Gotyckiej w Leogang, Austria, fot. Wolfgang Sauber, WikimediaCommons
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >