Jutro Niedziela – XXVIII zwykła B

Bogaty młodzieniec odchodzi zszokowany i pełen żalu. Dlaczego?

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA ÓSMA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR: zielony • KOLEKTA: Modlimy się, aby łaska Boża stale nam towarzyszyła, pobudzając naszą gorliwość do pełnienia dobrych uczynkówCZYTANIA: Księga Mądrości 7, 7-11 • Psalm 90, 12–17 • List do Hebrajczyków  4, 12-13 • Ewangelia wg św. Marka 10, 17-30

 

• CHMURA SŁOWA

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Mądrości

(Mdr 7,7-11)

Dlatego się modliłem i dano mi zrozumienie, przyzywałem, i przyszedł na mnie duch Mądrości. Przeniosłem ją nad berła i trony i w porównaniu z nią za nic miałem bogactwa. Nie porównałem z nią drogich kamieni, bo wszystko złoto wobecniej jest garścią piasku, a srebro przy niej ma wartość błota. Umiłowałem ją nad zdrowie i piękność i wolałem mieć ją aniżeli światło, bo nie zna snu blask od niej bijący. A przyszły mi wraz z nią wszystkie dobra i niezliczone bogactwa w jej ręku.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

O mądrości z miłością Mdr 7,7-11

Autor Księgi Mądrości opowiada o mądrości jakby opowiadał historię miłosną, a wybór mądrości jak tej jednej spośród wielu kobiet
KSIĘGA: Mądrości • AUTOR: anonimowy mędrzec • CZAS POWSTANIA: czasy hellenistyczne, I w. przed Chr. • KATEGORIA: literatura mądrościowa


MĄDROŚĆ SALOMONA • Dawniej księga nazywana była “Mądrością Salomona” – uważano bowiem, że to właśnie król Salomon, postać stojąca u początków literatury mądrościowej Starego Testamentu, był jej autorem. Jednak szczegółowe badania językowe nad księgą dowiodły, że autorem księgi jest prawdopodobnie zhellenizowany Żyd żyjący w Aleksandrii. Są też teorie mówiące o tym, że pierwsza część dzieła powstała w Palestynie • W tradycyjnym podziale Starego Testamentu umieszczona jest w grupie siedmiu ksiąg dydaktycznych. Księga dzieli się na trzy części: • pierwsza część (rozdziały 1-5) mówi o Mądrości kierującej życiem człowieka • druga (rozdziały 6-9) to hymn pochwalny na cześć upersonifikowanej Mądrości • trzecia zaś (10-19) skupia się na roli, jaką Mądrość Boża odgrywa w historii Izraela.

MĄDROŚĆ SPERSONIFIKOWANA • Czytanie pochodzi z drugiej części Księgi, która jest jednym wielkim hymnem pochwalnym na cześć Mądrości. W swoim dziele przedstawia ją niemal jak osobę, towarzyszkę Boga, emanację Jego istoty, Jego szczególną energię. Poznawanie jej oznacza wejście w relację z samym Stwórcą, ona dzierży klucz do jego serca. Mądrości, która wprowadza w tajemnice życia samego Boga, nie znajduje się w księgach i nie mierzy się jej zdobytą wiedzą. Zdobywa się ją podczas modlitwy i przez miłość do Bożego Prawa. Innymi słowy dzieckiem Mądrości jest ten, kto chodzi drogami Bożego Słowa.

SKARB MĄDROŚCI • W pierwszym czytaniu usłyszymy wyznanie autora Księgi Mądrości – o tym, jak odnalazł mądrość. Forma przypomina poemat • Zwróćmy uwagę na personifikację mądrości, którą autor traktuje jak osobę, a odnajdywanie i wybór przypomina historię miłości.

 

CZY WIESZ ŻE…


Mądrość jako Oblubienica jest opisana głównie w 8 rozdziale Księgi Mądrości.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 90,12-17) REFREN: Nasyć nas, Panie, Twoim miłosierdziem

Naucz nas liczyć dni nasze, byśmy zdobyli mądrość serca. Powróć, o Panie, jak długo będziesz zwlekał? Bądź litościwy dla sług Twoich.

Nasyć nas o świcie swoją łaską, abyśmy przez wszystkie dni nasze mogli się radować i cieszyć. Daj radość w zamian za dni Twego ucisku, za lata, w których zaznaliśmy niedoli.

Niech sługom Twoim ukaże się Twe dzieło, a Twoja chwała nad ich synami. Dobroć Pana, Boga naszego, niech będzie nad nami i wspieraj pracę rąk naszych, dzieło rąk naszych wspieraj.

[01][02]

 


PSALM

Mądrość serca Ps 90,12-17

Modlitwa na nowy początek: “Naucz nas liczyć dni nasze, byśmy zdobyli mądrość serca”

PSALM 90AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli, po 538 przed Chr.


PSALM MOJŻESZA • Psalm 90 otwiera Czwartą Księgę Psałterza i jako jedyny przypisywany jest Mojżeszowi. Być może dlatego, że przypomina słowa Mojżesza z Pwt 32, gdzie mąż Boży streszcza historię Bożej opieki nad Izraelem, wzywa naród do wierności Bożemu Prawu i przygotowuje się na swą bliską śmierć. Psalm ma charakter medytacji mądrości, w której pobrzmiewa “my”, przez które przemawia wracający z wygnania Izrael. Być może umieszczenie Psalmu 90 na początku Czwartej Księgi Psałterza oznacza, że utwór ten opisuje nowy początek dla tych, którzy powróciwszy z Babilonii, chcą budować swoje kruche, ocalone z kataklizmu życie na Panu.

BÓG UCIECZKĄ • Psalm Panie, Ty dla nas byłeś ucieczką mówi o Bogu, który jest oparciem kruchego ludzkiego życia (ww. 1-2). To On wzywa człowieka, aby powrócił do prochu, z którego został wzięty (ww. 3-6) i poraża swoim gniewem (ww. 7-11). Psalmista modli się o takie kierowanie swoim krótkim ludzkim życiem, które przyniesie mu mądrość serca. Prosi o łaskę i radość życia oraz dobroć Pana, która towarzyszyć będzie jego każdemu dniowi (ww. 13-17).

MĄDROŚĆ SERCA • Usłyszymy drugą połowę psalm 90. To właśnie tam znajduje się werset – modlitwa o mądrość serca. Motyw mądrości, o którą błaga, łączy jego modlitwę z modlitwą mędrca z pierwszego czytania.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków (Hbr 4,12-13) Żywe bowiem jest słowo Boże, skuteczne i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny, przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca. Nie ma stworzenia, które by było przed Nim niewidzialne, przeciwnie, wszystko odkryte i odsłonięte jest przed oczami Tego, któremu musimy zdać rachunek. Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Słowo jak miecz Hbr 4,12-13

Krótkie czytanie z Listu do Hebrajczyków zawiera treść, którą można przyswajać latami. Mówi o Słowie żywym i skutecznym

List do HebrajczykówAUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEZUS – OSOBA I DZIEŁO • Przez kilka kolejnych niedziel będziemy czytali List do Hebrajczyków. List przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na  innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

NOWE PRZYMIERZE • Pierwsza część listu (rozdziały 1,5 – 4,13), opisujące wyższość Nowego Przymierza nad starym • Fakt, że Chrystus, Pośrednik Nowego Przymierza jest wyższy od aniołów, zobowiązuje do tym większego posłuszeństwa Jego Ewangelii (1,5-2,18). Prawd o Chrystusie przewyższającym Mojżesza sprawia, że kara za niewierność i opór serca będzie tym większa (3,1-19). Na tych, którzy wytrwają wierni Chrystusowi, czeka Królestwo Boże, nowa Ziemia Obiecana przygotowana dla wierzących (4,1-11). Słowo Boże, które ją obiecuje, jest wierne i skuteczne (4,12-13).

SŁOWO JAK MIECZ • Usłyszymy zakończenie pierwszej części Listu do Hebrajczyków. To zaledwie dwa wersy, dwa zdania, o bardzo konkretnej treści. Opowiada o naturze i skuteczności Słowa Bożego.

 

TRANSLATOR


Żywe jest słowo Boże… (Hbr 4,12) • Dosłownie żyjące (gr. dzon). przypomina osobę, objawia osobę Boga

…skuteczne… (Hbr 4,12) • po grecku: energes, czyli pełne energii, aktywne, pełne mocy, zdolne doprowadzić dzieło do końca, obiecujące obfite zbiory

…i ostrzejsze niż wszelki miecz obosieczny… (Hbr 4,12) • niż miecz o dwóch ustach, czyli dwóch ostrzach, używany przez starożytnych piechurów.

…przenikające aż do rozdzielenia duszy i ducha, stawów i szpiku, zdolne osądzić pragnienia i myśli serca (Hbr 4,12) • Dosłownie przeszywające, przebijające (gr. diikneomai), jak przy zadawaniu ciosu mieczem. Słowo Boże przebija każdy pancerz, bada i osądza to, co ukryte.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Marka (Mk 10,17-30) Gdy Jezus wybierał się w drogę, przybiegł pewien człowiek i upadłszy przed Nim na kolana, pytał Go: Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne? Jezus mu rzekł: Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg. Znasz przykazania: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, nie oszukuj, czcij swego ojca i matkę. On Mu rzekł: Nauczycielu, wszystkiego tego przestrzegałem od mojej młodości. Wtedy Jezus spojrzał z miłością na niego i rzekł mu: Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną. Lecz on spochmurniał na te słowa i odszedł zasmucony, miał bowiem wiele posiadłości. Wówczas Jezus spojrzał wokoło i rzekł do swoich uczniów: Jak trudno jest bogatym wejść do królestwa Bożego. Uczniowie zdumieli się na Jego słowa, lecz Jezus powtórnie rzekł im: Dzieci, jakże trudno wejść do królestwa Bożego . Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego. A oni tym bardziej się dziwili i mówili między sobą: Któż więc może się zbawić? Jezus spojrzał na nich i rzekł: U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga; bo u Boga wszystko jest możliwe. Wtedy Piotr zaczął mówić do Niego: Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą. Jezus odpowiedział: Zaprawdę, powiadam wam: Nikt nie opuszcza domu, braci, sióstr, matki, ojca, dzieci i pól z powodu Mnie i z powodu Ewangelii, żeby nie otrzymał stokroć więcej teraz, w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań, a życia wiecznego w czasie przyszłym. Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 


EWANGELIA

Ucho igielne Mk 10,17-30

To jedyne nieudane powołanie w Ewangelii. Jezusowi nie udaje się pozyskać ucznia. Ale bez spełnienia warunków nie można nim zostać

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60-70 r.

KATEGORIA: dialog • CZAS AKCJI: ok. 30-33 r. • MIEJSCE AKCJI: Judea, Zajordanie • BOHATEROWIE: Jezus, bogaty młodzieniec, uczniowie • WERSJE: Mt 19,1-9, Łk 16,18


CIERPIENIE, WYRZECZENIA • W drugiej części Ewangelii św. Marka Jezus nie czyni cudów. To droga do Jerozolimy, podczas której wyjaśnia uczniom swoją misję. Pokazuje, że droga Syna Bożego jest drogą w ludzkiej naturze, a przez to drogą cierpienia • Dziesiąty rozdział Ewangelii Marka, podróż Jezusa do Jerozolimy, ukazuje, że także droga uczniów Jezusa drogą wyrzeczeń jest. Wyrazem tego jest • radykalny zakaz rozwodów, który usłyszeliśmy tydzień temu (PATRZ: 27 niedziela zwykła), • ostrzeżenie przed bogactwem oraz • ostrzeżenie przed logiką władzy • Ten radykalizm w postaci zakazów kryje w sobie jednak nagrodę za wybranie drogi Jezusa

BOGATY MłODZIENIEC • Usłyszymy opis spotkania Jezusa z bogatym młodzieńcem. Dialog ten zawiera trzy odsłony Ewangelii • Odsłona pierwsza: historia powołania bogatego człowieka. Choć jest on pobożny i szczerze szuka życia wiecznego z powodu posiadanych bogactw, nie potrafi pójść za Jezusem • Odsłona druga: Widząc go odchodzącego, Jezus wygłasza naukę o niebezpieczeństwie bogactw, w których człowiek pokłada nadzieję, a które przeszkadzają się człowiekowi zbawić • Odsłona trzecia: uczniowie pytają o to, co otrzymają za wybranie drogi ubogiego pójścia za Jezusem. Pan obiecuje stokroć więcej dóbr ziemskich i życie wieczne. Zapowiada także ostateczne odwrócenie porządku znanego na ziemi: pierwsi staną się ostatnimi, a ostatni pierwszymi.

 

TRANSLATOR


Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne (Mk 10,17) • Dosłownie: odziedziczyć (gr. kleronomeo) • Życie wieczne to dar Boży, ale równocześnie rzeczywistość, którą trzeba sobie wywalczyć – podobnie jak o Ziemię Obiecaną, dziedzictwo (kleronomia) walczył Izrael

Wtedy Jezus spojrzał z miłością na niego i rzekł (Mk 10,21) • Dosłownie: Wtedy Jezus spojrzawszy na niego, ukochał go i rzekł

…on spochmurniał na te słowa i odszedł zasmucony (Mk 10,22) • Ewangelista z precyzją oddaje dramat, który rozgrywa się na twarzy mężczyzny • Spochmurniał (gr. stygnadzo), dosłownie: przeraził się, był zszokowany, zbladł, albo: jego twarz poszarzała, stała się ciemna •  Odszedł zasmucony, właściwie: pełen żalu (gr. lypoumenos).

Jak trudno jest bogatym wejść do królestwa Bożego (Mk 10,23) • Gr. dyskolos daje nadzieję: to trudne, ale nie niemożliwe • Ci, którzy posiadają bogactwa, wchodzą (jednak) do Królestwa Bożego

JESZCZE O EWANGELII


• Nieudane powołanie. Scena z bogatym człowiekiem, który staje przed Jezusem, to jedyny w Ewangelii opis nieudanego powołania ucznia. Przywykliśmy do nazywania go młodzieńcem, ponieważ tak mówi o nim Mateusz (19,20). Marek mówi po prostu “jeden, pewien” człowiek. Zadaje on Jezusowi pytanie o życie wieczne i zachowuje przykazania. Jezus jednak znajduje w nim jeden brak: zbytnie przywiązanie do bogactw. Wyczytawszy je w jego sercu, proponuje uwolnienie się od nich i pójście za Nim. Uczeń odchodzi nie tylko spochmurniały, lecz “przerażony” i “pełen bólu” (zob. Translator). Pan dotknął czułego miejsca.

• Bogactwo bogiem. To nie samo bogactwo jest problemem, lecz serce człowieka, które przywiązuje się do niego i pokłada w nim ufność. W historii człowieka z Ewangelii bogactwo zajęło miejsce Boga. Jezus chce uwolnić ludzkie serce i przywrócić w nim miejsce należne Bogu.

• Jak wielbłąd. Człowiek przywiązany do bogactw przypomina wielbłąda, który dźwiga na plecach i w swoim sercu wszystko, co posiada. Obraz, którego używa Jezus, można wziąć za hiperbolę, celowe wyolbrzymienie: bogatemu będzie trudniej wejść do Królestwa, niż wielbłądowi przejść przez ucho igielne. Być może Pan nawiązuje tu jednak do obrazu znanego słuchaczom, a przedstawiającego jedną z bram jerozolimskich. Zwane “Uchem igielnym” przejście było tak wąskie, że poganiacze wielbłądów musieli zdejmować z nich ładunek, aby zwierzęta mogły przejść. Podobnie wąska jest brama prowadząca do Królestwa. Uczniowie są wyraźnie zdziwieni słowami Mistrza. Bogactwo jest przecież znakiem błogosławieństwa.

Nagroda. Królestwo Boże odwraca porządek znany z tej ziemi: bogaci tam stają biedakami, a ubodzy opływają we wszystko. Uczniom wybierającym Jego drogę Mistrz obiecuje życie wieczne, ale nie tylko. Otrzymają także nową rodzinę, stokroć więcej domów, braci, sióstr, matek i dzieci już w tym życiu, choć liczyć się mają z prześladowaniami. Ostatecznie jednak czeka na nich życie w obfitości.

 

TWEETY



 



 

STO SŁÓW


To nie bogactwo jest problemem. Nie dlatego bogaty z trudem może się przecisnąć przez bramę Królestwa Niebieskiego, ponieważ jest bogaty.

Chodzi o serce – miejsce w człowieku, które – jeśli jest wolne – dokonuje wyboru i potrafi wybrać to, co najlepsze. Jak autor Księgi Mądrości, który jedną spośród wielu innych wartości, mądrość, wolał bardziej niż wszystkie inne – i po prostu pokochał.

A jeśli serce wybierze to, co nie najlepsze – potrafi utracić cechę wolności i przywiązać się, zniewolić, oślepnąć. To dlatego bogaty młodzieniec z Ewangelii przeraził się na propozycję Jezusa, by sprzedać to, co nie najważniejsze.

Serce, które wybiera mądrość, zyskuje jeszcze jedną poza wolnością cechę: miłość. Umiłowałem – pisze autor Księgi Mądrości. Jezus spojrzał na bogatego człowieka z miłością – informuje Ewangelista.


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXVII zwykła B

Małżeństwo: między przymierzem a rozwodem. A co było na początku?

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


DWUDZIESTA SIÓDMA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok B • KOLOR: zielony • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy przy pomocy Bożej łaski dotarli do nieba, do którego dążymy • CZYTANIA: Księga Rodzaju 2,18-24 • Psalm 128, 1-4. 6 • List do Hebrajczyków 2,9-11• Ewangelia wg św. Marka 10,2-16

 

CHMURA SŁOWA

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Rodzaju

(Rdz 2,18-24)

Potem Pan Bóg rzekł: Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam; uczynię mu zatem odpowiednią dla niego pomoc. Ulepiwszy z gleby wszelkie zwierzęta lądowe i wszelkie ptaki powietrzne, Pan Bóg przyprowadził je do mężczyzny, aby przekonać się, jaką on da im nazwę. Każde jednak zwierzę, które określił mężczyzna, otrzymało nazwę istota żywa. I tak mężczyzna dał nazwy wszelkiemu bydłu, ptakom powietrznym i wszelkiemu zwierzęciu polnemu, ale nie znalazła się pomoc odpowiednia dla mężczyzny. Wtedy to Pan sprawił, że mężczyzna pogrążył się w głębokim śnie, i gdy spał, wyjął jedno z jego żeber, a miejsce to zapełnił ciałem. Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę. A gdy ją przyprowadził do mężczyzny, mężczyzna powiedział: Ta dopiero jest kością z moich kości i ciałem z mego ciała! Ta będzie się zwała niewiastą, bo ta z mężczyzny została wzięta. Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem. Chociaż mężczyzna i jego żona byli nadzy, nie odczuwali wobec siebie wstydu.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Tak było na początku Rdz 2,18-24

Biblijny opis stworzenia kobiety kryje w sobie o wiele więcej: to również opis stworzenia mężczyzny i związku między nimi, małżeństwa

KSIĘGA RODZAJU • AUTOR: anonimowy kapłan • CZAS POWSTANIA: wygnanie w Babilonii (587-538 r. przed Chr.) i czas po powrocie

KATEGORIA: wydarzenie • BOHATEROWIE: Bóg, Adam • MIEJSCE: raj


PRAPOCZĄTKI • Księga Rodzaju to pierwsza z ksiąg biblijnych. Zredagowała ją szkoła kapłańska tworząca podczas wygnania w Babilonii, łącząc w całość przeróżne księgi i starożytne tradycje. Dzieło odpowiada na pytanie o tożsamość Izraela wywodzącego swoje korzenie z historii patriarchów i chroni ich przed rozpłynięciem się w morzu zwycięskiej, obcej kultury. Przedstawiając Jahwe jako Boga Stwórcę, księga podejmuje polemikę z mitami i rozbudowanym panteonem babilońskim Dzieli się na dwie części • Pierwsza z nich to historia początków (protohistoria), obejmująca stworzenie świata i dzieje pierwszych ludzi aż do przymierza z Noem (Rdz 1-11) • W drugiej części (Rdz 12-50) zapisano koleje losów Abrahama, Izaaka i Jakuba (historia “Bożej rodziny”). Część tę kończy opis śmierci Józefa w Egipcie.

DRUGI OPIS STWORZENIA • Księgę rozpoczyna przepiękny poemat o stworzeniu świata Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Po nim – w drugim rozdziale – następuje tzw. drugi opis stworzenia człowieka. O ile w pierwszym Bóg stwarza człowieka niejako momentalnie, w dniu szóstym, jako mężczyznę i kobietę jako koronę stworzeń, o tyle ów drugi opis wskazuje na kolejność: mówi o stworzeniu najpierw człowieka-mężczyzny z prochu ziemi, potem o zasadzeniu dla niego ogrodu w Edenie, wraz z drzewem życia drzewem poznania dobra i zła. Dopiero w tym momencie Bóg stwarza kobietę (co będzie treścią czytania)Księga opowiada potem o dramatycznej próbie, grzechu i upadku pierwszych ludzi.

STWORZENIE NIEWIASTY • Usłyszymy tzw. opis stworzenia niewiasty. Zwróćmy uwagę na trzy elementy:dlaczego Bóg postanowił utworzyć niewiastęjak szukał dla mężczyzny odpowiedniej pomocy oraz na ostatnie zdanie, które stoi u podstaw trwałości i jedności małżeństwaPrzed wysłuchaniem czytania warto prześledzić też TRANSLATOR. Pomoże on zrozumieć, że w tym fragmencie Bóg nie tylko buduje niewiastę, ale Adam staje się mężczyzną. W istocie to opowieść o stworzeniu mężczyzny, kobiety i małżeństwa.

 

TRANSLATOR


Dla nas, przyzwyczajonych do przeciwieństw mężczyzna – kobieta, mąż – żona, oryginalny tekst może wydać się zaskakujący:

Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam (Rdz 2,18) W tekście aż 10 razy usłyszymy słowo mężczyzna. W oryginale niemal za każdym razem jest to słowo: człowiek – Adam (hadam) – mężczyzna w znaczeniu człowieka, nie w znaczeniu przeciwstawnym kobiecie Możliwe jest zatem tłumaczenie: Nie jest dobrze, żeby człowiek był sam lub Nie jest dobrze, żeby Adam był sam

Po czym Pan Bóg z żebra, które wyjął z mężczyzny, zbudował niewiastę (Rdz 2,22) W oryginale: I zbudował Bóg Jahwe z żebra, które wziął z człowieka, kobietę (isza) Czasownik acar, którego się tu używa, to ten sam, którym Żydzi opisują budowę świątyni. Ewa to świątynia Pana. 

Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem (Rdz 2,22) W tym miejscu – gdzie tłumaczenie polskie mówi o mężczyźnie – w oryginale jest słowo isz. Isz (już nie haddam) oznacza dokładnie mężczyznę w nowym niż dotąd znaczeniu, przeciwstawnym kobiecie, oraz męża Zwróćmy przy okazji uwagę, że isza, niewiasta, przyjmuje tu drugie znaczenie: żona Ta hebrajska gra słów jest nie do oddania w języku polskim, chociaż próbował temu zaradzić ks. Wujek. W swoim tłumaczeniu zastosował słowa: mąż, mężyna • Ważny szczegół: mężczyzna-człowiek (haddam) staje się mężczyzną-w pełni (isz) w momencie pojawienia się kobiety

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Samotność w raju. Samotność to choroba tak stara, jak stara jest ludzkość. Pierwsze rozdziały Księgi Rodzaju przenoszą nas do ogrodu Eden, miejsca poza przestrzenią i czasem, gdzie Bóg-artysta udoskonala swoje dzieła stworzenia. Nie jest dobrze, aby człowiek był sam, mówi do siebie zatroskany Stwórca, obserwując samotnego Adama. Adamowi nie wystarcza praca i misja, jaką otrzymał od Boga, opieka nad ogrodem Eden. Na nic zdaje się też cały świat natury i zastępy zwierząt podarowane przez Pana Adamowi. Wszystkie otrzymują to samo imię; żadne nie jest w stanie odpowiedzieć na tęsknotę ludzkiego serca.

Ewa czyli opoka. Potrzeba dopiero Ewy, stworzonej z boku pogrążonego w głębokim śnie Adama, aby człowiek wreszcie stał się kompletny, aby odnalazł towarzyszkę swej wędrówki. Księga Rodzaju przekonuje nas, że nikt nie został stworzony po to, aby samotnie przemierzać drogi ziemskiego życia. Potrzebujemy drugiego, z którym dzielić będziemy radość i ciężar naszych dni. Hebrajskie słowo ezer, którym Bóg określa Ewę, to nie pomocnica lub zwykła „kura domowa”. W Biblii prócz żony, określa się nim także pomoc, ostoję, podporę, skałę, którą jest sam Bóg, o którą woła człowiek zagrożony niebezpieczeństwem. Samotność to prawdziwe zagrożenie dla naszego ludzkiego życia

Równi. Ewa przychodzi na świat podczas snu Adama. Mimo że wiąże ich ze sobą wspólne ciało i los stworzenia są dla siebie absolutną tajemnicą. Są sobie równi na poziomie tajemnicy, ich początki i ich przeznaczenie znane są tylko Bogu. Rabini mawiali, że Bóg nie stworzył kobiety z głowy Adama, aby nim nie kierowała. Nie stworzył jej też ze stóp, aby nią nie pomiatać. Ewa została stworzona z miejsca, które jest najbliższe boku i sercu Adama, aby być jego towarzyszką i aby być kochaną. Są sobie równi.

 

LINKI


Dlatego to mężczyzna opuszcza ojca swego i matkę swoją i łączy się ze swą żoną tak ściśle, że stają się jednym ciałem (Rdz 2,24)

Mt 19,5 (EWANGELIA): I rzekł: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem

Ef 5,31: Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem. Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 128, 1-6)

REFREN: Niechaj nas zawsze Pan Bóg błogosławi

Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana i chodzi Jego drogami. Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Małżonka twoja jak płodny szczep winny w zaciszu twojego domu. Synowie twoi jak oliwne gałązki dokoła twego stołu.

Tak będzie błogosławiony człowiek, który się boi Pana. Niech cię z Syjonu Pan błogosławi i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem przez wszystkie dni twego życia. Obyś oglądał potomstwo swych dzieci. Pokój nad Izraelem.

[01][02]

 

PSALM

Rodzina źródłem szczęścia Ps 128, 1-6

Psalm 128 wymienia to, co daje szczęście. W przeważającej wierze to życie rodzinne

PSALM 128 • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


PSALM STOPNI • Pochodzący z powygnaniowej tradycji mądrościowej Psalm 128 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych. Jest określany mianem Pieśni stopni, czy Pieśni kroków, ponieważ był śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świąt żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni)Psalm zawiera błogosławieństwo skierowane do małżonków i najprawdopodobniej był wykorzystywany w synagogalnej liturgii małżeństwa.

CO DAJE SZCZĘŚCIE? • Usłyszymy cały psalm. Jest on wyrazem ówczesnych przekonań co do źródeł i przejawów prawdziwego szczęściaZwróćmy uwagę, że najwięcej źródeł szczęścia psalmista widzi w życiu rodzinnym. Najdobitniejszym znakiem Bożego błogosławieństwa dla Izraelity była, obok dobrobytu materialnego, miłość małżeńska połączona z darem licznego potomstwa.

CYTATY


Psalmista o tym, czego nikt ci nie zabierze: Z pracy rąk swoich będziesz pożywał.

Codziennie do niej wracać: Małżonka twoja jak płodny szczep winny we wnętrzu twojego domu.

Twój sztab: Synowie twoi jak sadzonki oliwki dokoła twojego stołu.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 2,9-11)

Widzimy Jezusa, który mało od aniołów był pomniejszony, chwałą i czcią ukoronowanego za cierpienia śmierci, iż z łaski Bożej za wszystkich zaznał śmierci. Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udoskonalił przez cierpienie. Tak bowiem Ten, który uświęca, jak ci, którzy mają być uświęceni, z jednego /są/ wszyscy. Z tej to przyczyny nie wstydzi się nazywać ich braćmi swymi.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Udoskonalony cierpieniem Hbr 2, 9-11

Autor Listu do Hebrajczyków tłumaczy: Aby być w pełni człowiekiem, Jezus – choć w pełni Bóg – musiał wejść na drogę cierpienia

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEDNAK NIE PAWEŁ • Przez kilka kolejnych niedziel będziemy czytali List do Hebrajczyków. List przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych każą go przypisać innemu, nieznanemu bliżej autorowi. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji MniejszejGłównym tematem Listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

CHRYSTUS KAPŁAN • Fragment piątego rozdziału, który czytamy w liturgii, należy do drugiej części listu (4,14-10,18), opisującej wyższość kapłaństwa i ofiary ChrystusaKapłaństwo Chrystusa o tyle przewyższa kapłaństwo Starego Testamentu, że jest On nie tylko człowiekiem, ale także Synem Bożym, obdarzonym wiecznym kapłaństwem, które zapowiadał Melchizedek (Hbr 5,1-10)Wraz z przyjściem Jezusa kończy się funkcja kapłaństwa lewickiego (Hbr 7,11-28)Jezus przez swoją Ofiarę, która jako jedyna jest skuteczna i trwa na wieki, oczyszcza ludzkość z grzechu, wznosi Nowe Przymierze, wchodzi do świątyni niebiańskiej i znosi ofiary Starego Przymierza (Hbr 8,1-10,18).

PRAWDZIWY BRAT • Trzy wersy drugiego czytania opisują Chrystusa, który za cierpienia śmierci zostaje przez Ojca ukoronowany chwałą i czcią. Ten, który miał stać się przewodnikiem wielu przeszedł drogę prawdziwego człowieka, na której doświadczył także bólu i umierania. W ten sposób został udoskonalony i potwierdził, że jest prawdziwym bratem dla wszystkich, których prowadzi do uświęcenia.

 

TRANSLATOR


Przystało bowiem Temu, dla którego wszystko i przez którego wszystko, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia… (Hbr 2,10) • Przewodnik (gr. archegos) to dosłownie pierwszy w hierarchii, władca, książę, ale także rozpoczynający, założyciel • Jezus jest pierwszym, który jako człowiek przeszedł drogę zbawienia i prowadzi nas swoimi śladami. Został udoskonalony przez cierpienie, dosłownie uczyniony kompletnym (gr. teleio). Aby prawdziwie być naszym bratem i kompletnym człowiekiem, musiał wziąć na siebie całe ludzkie życie, ze śmiercią i cierpieniem włącznie.

udoskonalił przez cierpienie (Hbr 2,10) • dosłownie został uczyniony kompletnym (gr. teleio) Aby prawdziwie być naszym bratem i kompletnym człowiekiem, musiał wziąć na siebie całe ludzkie życie, ze śmiercią i cierpieniem włącznie

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Marka

(Mk 10, 2-16)

Faryzeusze przystąpili do Jezusa i chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę. Odpowiadając zapytał ich: Co wam nakazał Mojżesz? Oni rzekli: Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić. Wówczas Jezus rzekł do nich: Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało. Co więc Bóg złączył, tego człowiek niech nie rozdziela! W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to. Powiedział im: Kto oddala żonę swoją, a bierze inną, popełnia cudzołóstwo względem niej. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo. Przynosili Mu również dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego. A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego. I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Człowiek niech nie rozdziela Mk 10,2-16

W czasach Jezusa istniały rozwody. Jezus – Nowy Mojżesz stawia jednak wyżej Prawo Boże niż Prawo Mojżesza  

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60-70 r.

KATEGORIA: dialog • CZAS AKCJI: ok. 30-33 r. • MIEJSCE AKCJI: Judea, Zajordanie • BOHATEROWIE: Jezus, faryzeusze, uczniowie • WERSJE: Mt 19,1-9, Łk 16,18


PRZEZ CIERPIENIE • Rozpoczęliśmy lekturę drugiej części Ewangelii św. Marka. Od wyznania Piotra (patrz XXIV Niedziela Zwykła) Jezus zaprzestał czynienia cudów i wkroczył na drogę do Jerozolimy. Wyjaśnia uczniom swoją misję, pokazując, że droga Syna Bożego jest drogą w ludzkiej naturze, a przez to – drogą cierpienia.

 

WIĘCEJ NIŻ MOJŻESZ • Księża będą mieli do wyboru dwie wersje Ewangelii. Zasadniczym jej tematem jest rozmowa z faryzeuszami o trwałość małżeństwa. Faryzeusze, chcąc Jezusa wystawić na próbę, pytają go o prawo rozwodoweZwróćmy uwagę na to, że rozmowa ta ujawnia przy okazji inny temat: wyższość prawa Bożego nad ludzkim (mojżeszowym)Jeśli ksiądz przeczyta dłuższą wersję Ewangelii, usłyszymy także perykopę o tym, jak Jezus błogosławi dzieci, stawiając ich przyjęcie jako wzór przyjmowania Królestwa Niebieskiego.

 

JESZCZE O EWANGELII


Pod prądW czasach Jezusa rozwody były na porządku dziennym i uznawały je autorytety religijne. Oczywiście, szerzyły się one także w świecie grecko-rzymskim. Stary Testament znał i dopuszczał rozwody:Jeśli mężczyzna poślubi kobietę i zostanie jej mężem, lecz nie będzie jej darzył życzliwością, gdyż znalazł u niej coś odrażającego, napisze jej list rozwodowy, wręczy go jej, potem odeśle ją od siebie (Pwt 24, 1-3)Dlaczego Jezus na nie nie pozwala, idąc pod prąd całej ówcześnie obowiązującej kulturze?

• Powrót do korzeni Rozwód akceptowany przez Mojżesza to program przejściowy. Nie ma go w pierwotnym zamyśle Boga. Prawo rozwodowe zostało ustanowione przez Mojżesza, jak interpretuje to Jezus, ze względu na grzeszne i zatwardziałe serca ludu. Prawo Starego Testamentu nie umiało sobie poradzić z falą rozwodów Jezus nakazuje powrót do oryginalnego planu Boga: mężczyznę i kobietę łączących się, by stać się jednym ciałem. Związek tak ścisły, że nic nie może go rozdzielićPrzypadek, w którym mąż opuszcza żonę lub żona męża, Jezus traktuje jako grzech cudzołóstwa.

• Czy to możliwe? Tak, ponieważ bezwarunkowa miłość Boga, którą przynosi Jezus, leczy ułomną ludzką miłość i daje jej siłę, by trwała. Jezus wie także doskonale, że tylko miłość do końca jest lekarstwem na ludzką samotność. Sami nie jesteśmy do takiej miłości zdolni, dlatego gwarantuje ją Pan. Trwając w Jego miłości, kochając z Nim, jesteśmy w stanie kochać do końca Od czasu przyjścia Jezusa nie ma już rozwodów.

CZY WIESZ, ŻE…


• Dwie rabinackie szkoły. W Pwt 24,1-3 znajdujemy bardzo niejasny zapis, mówiący o tym, że mąż może odesłać żonę, tzn. rozwieść się z nią, jeśli znajdzie w niej “coś odrażającego” (hebr. erwat dabar). W czasach Jezusa istniały dwie szkoły, które interpretowały ten fragment na dwa różne sposoby. Szkoła Hillela słynęła z szerokiej interpretacji, pozwalając na rozwód pod jakimkolwiek pretekstem: brzydota, wygaśnięcie uczuć, defekt fizyczny, brak pobożności, brak wywiązywania się z obowiązków domowych, zbytnia gadatliwość, brak skromności w ubiorze i zachowaniu poza domem i oczywiście poważne kazusy jak zdrada). Szkoła Szammaja czytała Pwt 24,1-3 bardziej rygorystycznie, dopuszczając rozwód tylko w przypadku zdrady małżeńskiej. Jezus jest radykalniejszy nawet od Szammaja.

• Plaga rozwodów w starożytności. Tak w świecie żydowskim, jak i grecko-rzymskim rozwody były na porządku dziennym i uznawano je za prawo każdego. Rzadziej dochodziło do nich w średnich i mniej zamożnych warstwach społecznych, korzystali z nich znacznie częściej bogaci. Kobiety w kulturze grecko-rzymskiej mogły same inicjować rozwód, po prostu opuszczając wspólny dom bądź przez list. Seneka ubolewał, że Rzymianki wychodzą z domu po to, aby wyjść za mąż i wychodzą za mąż, aby się rozwieść. Niektóre z nich, mówił z przekąsem, odmierzają nowy rok nie zmianą konsula, lecz zmianą męża.

 

TWEETY





 

TRENDY


#ŁączySięZeSwąŻoną

Oddawać siebie jest jednocześnie przyjmowaniem kogoś, a jedność osiągnięta na tej drodze staje się ściślejsza niż ta, która istnieje między kwiatem a zapachem lub między smakiem owocu a nim samym. (Augustyn Pelanowski OSPPE)

 

[Bycie singlem] realizowały kobiety, które np. były guwernantkami. I zajmowały się wychowywaniem czyichś dzieci. Ale to jest bycie singlem dla kogoś. (…) Jeśli to ma być bycie singlem tylko dlatego, że chcę być sam i akceptuję to, że jestem sam, zawsze kończy się dużym cierpieniem.  (ks. Mirosław Maliński)

 

[Miłość] Ma ona wzrastać w głąb. Nie jest bowiem rodzajem twierdzy, którą trzeba tylko ochraniać, lecz ma być na podobieństwo drzewa, które wchodząc korzeniami w głębię ziemi, daje nowe siły, nowe życie… (ks. Wacław Depo)

 

Za ateiz­mem prze­mawia wiele ar­gu­mentów. Więcej niż za re­ligią. W grun­cie rzeczy to lo­giczne, żeby być ateistą. Tak jak lo­giczne i ro­zum­ne jest to, żeby się nie za­kochać… A prze­cież ludzie nie są w tym wy­pad­ku lo­giczni. Na szczęście. (ks. Józef Tischner)

 

Ktokolwiek chce prowadzić dzieło niszczenia jakiejś społeczności, rozpoczyna je najczęściej od rozmywania słów określających jej wielkie wartości. (…) Co ludzie rozumieją dziś przez słowo – miłość? Co rozumieją przez słowa – prawo, prawda, posłuszeństwo, jedność, grzech? (…) Ileż to razy małżonkowie po kilku miesiącach od ślubu odkrywają z przerażeniem, że się w ogóle nie rozumieją (…) (ks. Edward Staniek)

 

Da się znaleźć (…) wzór na przebój. (…) okazuje się, że niektóre [piosenki], które są tak zbudowane, są przebojami, ale niektóre, które są dokładnie tak samo zbudowane przebojami nie są. (…) Świat ludzkiego serca, świat ludzkiej głowy, świat miłości to jest świat znacznie bardziej bogaty (…) i nie da się wymyślić żadnego sposobu na to, jak to podręcznikowo zrobić miłość. (Adam Szustak OP)

 

#CzłowiekNiechNieRozdziela

Nierzadko, też, niestety, katoliccy rodzice podpowiadają (…) [rozwód jako] rozwiązanie w sytuacji kryzysu małżeństwa swych dzieci. Dlatego, rozważając dzisiejsze słowo Boże, warto pamiętać o słowach św. Jana Pawła II: „nie żyje się, nie kocha się, nie umiera – na próbę”. (ks. Leszek Smoliński)

 

“Gotuję ci? Gotuję? – A kto ci odnowił kuchnię? A odwożę cię do pracy? – A masz uprane?” Proszę państwa: handel. (…) Bo cały czas źródłem tożsamości czynię drugiego człowieka i bardzo się boję, żeby ten ktoś mnie nie wykorzystał. (ks. Piotr Pawlukiewicz)

 

[Przywołajmy] świadectwo opuszczonej mężatki, która wyznała: „Pamiętałam, że już raz ślubowałam przed Bogiem. Było ciężko, ale wytrwałam. I nadszedł dzień, kiedy mąż wrócił, a ja go przyjęłam. Dziś jesteśmy nadal dobrym małżeństwem. (…) Proszę nie słuchać »dobrych rad« znajomych, tylko ufać i wierzyć”. (ks. Jan Kochel)


Zasada, którą wprowadził Chrystus, zrównując wagę grzechu cudzołóstwa męża i żony, była w owych czasach prawdziwą rewolucją (…) Tu, w dziedzinie moralności, jest miejsce na równouprawnienie, a nie w dziedzinie obowiązków i zadań rodzinnych. W przeciwnym razie wrócą absurdalne czasy traktorzystek i ojców na urlopach macierzyńskich. (ks. Mariusz Pohl)

 

STO SŁÓW


Liturgia Słowa przypomina wprost historię małżeństwa. Związek raz na zawsze mężczyzny i kobiety powstały nie z przymusu, tradycji czy ewolucji, lecz pragnienia Boga. Związek przynoszący szczęście, radość, owoce ale też dostarczający konfliktów i nieporozumień, także tych, zagrażających rozwodem. To zatwardziałość serc nie zawsze jest w stanie zrealizować zamysł Boga. Z tego powodu nawet Mojżesz pozwolił na rozwody. Jezus przywraca pierwotne znaczenie małżeństwa: związku mężczyzny i kobiety, którzy stają się jednym ciałem.

Słowo mówi o historii Twojego małżeństwa. Druga osoba jest Ci dana jako pomoc, dar z Nieba, byś nie był sam. To zatwardziałość serc uruchamia pokusę rozwodu: pokusę usprawiedliwienia, że to nie pragnienie Boga, ale ludzki błąd stoi u początku. Lecz na początku przypomina Jezus …No właśnie, co było u Ciebie początku?


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
--> Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >