Jutro Niedziela – XXIX zwykła C

Gdy zaczynamy rozumieć, że nasze życie naprawdę zależy przede wszystkim od żywej i prawdziwej relacji z Panem Bogiem, wtedy zaczynamy wołać, walczyć, błagać, dniem i nocą, w porę i nie w porę, nieustannie.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XXIX NIEDZIELA ZWYKŁA C • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, aby sprawił, aby nasza wola była zawsze Jemu oddana, i abyśmy szczerym sercem służyli Jego majestatowi  • CZYTANIA: Księga Wyjścia 17, 8-13, Ps 121,1-8, 2 List do Tymoteusza 3, 14 – 4, 2, Ewangelia wg św. Łukasza 18, 1-8;

 

• CHMURA SŁOWA •

chmura

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Wyjścia

(Wj 17,8-13)

Amalekici przybyli, aby walczyć z Izraelitami w Refidim. Mojżesz powiedział wtedy do Jozuego: Wybierz sobie mężów i wyruszysz z nimi na walkę z Amalekitami. Ja jutro stanę na szczycie góry z laską Boga w ręku. Jozue spełnił polecenie Mojżesza i wyruszył do walki z Amalekitami. Mojżesz, Aaron i Chur wyszli na szczyt góry. Jak długo Mojżesz trzymał ręce podniesione do góry, Izrael miał przewagę. Gdy zaś ręce opuszczał, miał przewagę Amalekita. Gdy ręce Mojżesza zdrętwiały, wzięli kamień i położyli pod niego, i usiadł na nim. Aaron zaś i Chur podparli jego ręce, jeden z tej, a drugi z tamtej strony. W ten sposób aż do zachodu słońca były ręce jego stale wzniesione wysoko. I tak zdołał Jozue pokonać Amalekitów i ich lud ostrzem miecza. Oto słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Modlitwa to bitwa Wj 17, 8-13

Oto prawdziwa walka, od której wszystko zależy. Lecz pamiętaj, że modlitwa to walka razem

KSIĘGA: Księga Wyjścia • AUTOR: kapłan (ostateczna redakcja) • CZAS POWSTANIA: ok. VI w przed Chr.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Refidim • CZAS: ok. XII w przed Chr. • BOHATEROWIE: Izraelici, Amalekici


KSIĘGA WYJŚCIAExodus, druga z ksiąg Pisma Świętego, opisuje dokładnie to, na co wskazuje jej nazwa: • uwolnienie Izraelitów z ziemi egipskiej. Drugim ważnym wydarzeniem przedstawionym w księdze jest • przymierze zawarte na Synaju i Dekalog.

KONTEKST • Jesteśmy w samym środku zmagań Izraela z pokusami pustyni. Po spektakularnym wyjściu z Egiptu, zanim lud wybrany otrzyma od Boga największy dar: prawo i przymierze, musi najpierw sam poznać kim jest i do czego jest zdolny oraz poznać Boga, który go wybrał i chce mu się objawić (por. Pwt 8,2-6). Fragment, który usłyszymy dzisiaj następuje po przejściu Izraela przez Morze Czerwone (rozdz. 13-15), darach manny i przepiórek (rozdz. 16) oraz wyprowadzeniu wody ze skały (17,1-7).

ZANIM USŁYSZYSZ • Opowiadanie o bitwie Izraela z Amalekitami jest zdecydowanie nietypowe. Nie przedstawia ono w żaden sposób pola walki, nie porusza zagadnień taktycznych czy technicznych. Cała uwaga narratora skupiona jest na postaci Mojżesza, który trwa w geście modlitwy przed Panem: z wyciągniętymi rękami i laską w dłoni. To tutaj toczy się prawdziwa walka, od której wszystko zależy. Zwróć uwagę, że Mojżesz nie jest samotnym wilkiem, niezastąpionym liderem. On także potrzebuje pomocy. Modlitwa to dzieło wspólnoty, działanie Kościoła.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Obrazowo o modlitwie: Jak długo Mojżesz trzymał ręce podniesione do góry, Izrael miał przewagę. Gdy zaś ręce opuszczał, miał przewagę Amalekita.

 

LINKI


Jak długo Mojżesz trzymał ręce podniesione do góry, Izrael miał przewagę. Gdy zaś ręce opuszczał, miał przewagę Amalekita (Wj 17,11).

1Tm 2,8: Chcę więc, by mężczyźni modlili się na każdym miejscu, podnosząc ręce czyste, bez gniewu i sporu.  

Jk 5,16: Wyznawajcie zatem sobie nawzajem grzechy, módlcie się jeden za drugiego, byście odzyskali zdrowie. Wielką moc posiada wytrwała modlitwa sprawiedliwego. 

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Mojźesz wobec walki czekającej go z Amalekitami dzieli swoje siły na dwie nierówne części. Jozue ma zebrać wojowników i ruszyć na pole bitwy. Sam Mojżesz z Aaronem i Churem i mają stanąć na pagórku (hebr. giba) nieopodal. Pozycja Mojżesza przypomina znacznie późniejszy wschodni schemat dowodzenia, w którym wódz kontroluje z pewnej perspektywy sytuację na polu bitwy. Rzeczywiście od wzniesionych w geście modlitwy rąk Mojżesza zależy przebieg zmagania. Kiedy opadają, Izrael przegrywa. Ostatecznie wsparty modlitwą Mojżesza Jozue pokonuje Amalekitów „ostrzem miecza”. Zwycięstwo to wspólne dzieło Mojżesza i Jozuego, lecz przede wszystkim, jak przekonuje Księga Wyjścia dar Boży i efekt zaufania w jego pomoc. Refidim, miejsce gdzie rozgrywa się bitwa znaczy po hebr. „wsparcie”.

 

CZY WIESZ ŻE…


Amalekici, którzy przybywają, aby walczyć z Izraelitami, to plemię nomadów, przemieszczających się wzdłuż pustyni na wielbłądach i przypuszczających okazjonalne ataki na Izraela (Sdz 3). Według biblijnych genealogii wywodzą się od Ezawa, brata Jakuba, co czyni z nich wiarołomnych braci Żydów. Saul ostatecznie wyniszczy Amalekitów w 1 Sm 15.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 121,1-8)

REFREN: Naszą pomocą jest nasz Pan i Stwórca

Wznoszę swe oczy ku górom: skąd nadejść ma dla mnie pomoc? Pomoc moja od Pana, który stworzył niebo i ziemię.

On nie pozwoli, by się potknęła twa noga, ani się nie zdrzemnie Ten, kto ciebie strzeże. Nie zdrzemnie się ani nie zaśnie Ten, który czuwa nad Izraelem.

Pan ciebie strzeże, jest cieniem nad tobą, stoi po twojej prawicy. Nie porazi cię słońce we dnie ani księżyc wśród nocy.

Pan cię uchroni od zła wszelkiego, ochroni twoją duszę. Pan będzie czuwał nad twoim wyjściem i powrotem, teraz i po wszystkie czasy.

[01][02]

PSALM

Spojrzeć w górę •  Ps 121,1-8

Modlitwa to także zatrzymać się choć na chwilę i spojrzeć w górę

PSALM 121 • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


PSALMY STOPNI • Pochodzący z powygnaniowej tradycji mądrościowej Psalm 121 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych. Jest określany mianem Pieśni stopni, czy Pieśni kroków, ponieważ był śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świąt żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni) albo jako liturgiczna modlitwa przy wejściu już do samej Świątyni.

SZUKANIE POMOCY • Usłyszymy praktycznie cały psalm. Już pierwszy jego werset wskazuje na widok jaki stawał przed oczami pielgrzyma zdążającego do Świętego Miasta, położonego przecież na wysokości ok. 700-800 m n.p.m. Pielgrzymka była także czasem różnych niewygód i niebezpieczeństw, które towarzyszyły drodze. To właśnie echa takich różnorodnych trosk słyszymy w treści psalmu. Jego autor szuka pomocy i woła z głębi serca. Źródło pomocy i ratunku jest jednak jasne i pewne: Bóg Izraela. On czuwa i troszczy się dużo lepiej niż człowiek mógłby sobie wyobrazić czy zapragnąć.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Konkretne pytanie i jasna odpowiedź: Wznoszę swe oczy ku górom: skąd nadejść ma dla mnie pomoc? Pomoc moja od Pana, który stworzył niebo i ziemię.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego listu świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

(2 Tm 3,14-4,2)

Trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci zawierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś. Od lat bowiem niemowlęcych znasz Pisma święte, które mogą cię nauczyć mądrości wiodącej ku zbawieniu przez wiarę w Chrystusie Jezusie. Wszelkie Pismo od Boga natchnione jest i pożyteczne do nauczania, do przekonywania, do poprawiania, do kształcenia w sprawiedliwości - aby człowiek Boży był doskonały, przysposobiony do każdego dobrego czynu. Zaklinam cię wobec Boga i Chrystusa Jezusa, który będzie sądził żywych i umarłych, i na Jego pojawienie się, i na Jego królestwo: głoś naukę, nastawaj w porę, nie w porę, w razie potrzeby wykaż błąd, poucz, podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Głoś w porę i nie w porę! 2 Tm 3,14-4,2
Nasze głoszenie jest oparte nie na ludzkich mądrościach, ale na Słowie samego Boga. Potrzebujemy znać Pismo

KSIĘGA: Pierwszy List do Tymoteusza • NADAWCA: św. Paweł/jego uczniowie • SKĄD: Rzym, Macedonia, Korynt, Nikopolis lub Efez • DATA: 63-65 lub 80-90r. • ADRESAT: Tymoteusz


KSIĘGA • Oprócz listów do wspólnot chrześcijan w Rzymie, Koryncie, Efezie, Galacji, Salonikach, Kolosach i Filippi, trzy listy św. Paweł skierował osobiście do swych współpracowników: Tymoteusza i Tytusa. To tak zwane listy pasterskie, pochodzą według tradycji z końcowego okresu życia apostoła, lub jak twierdzą inni zostały zredagowane już po jego śmierci przez ucznia Pawłowej szkoły. Drugi List do Tymoteusza według tradycyjnych poglądów napisany został około 65 roku, kiedy Paweł przebywał w więzieniu w Rzymie.

KONTEKST • Niektórzy nazywają ten list jego testamentem. Rzeczywiście, św. Paweł przeczuwa swoją śmierć (Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła, 2Tm 4,6), z drugiej strony, robi rachunek sumienia ze swojego apostolstwa (W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem, 2Tm 4,7). To krótki, osobisty tekst. W głównej mierze jest zachętą, by cierpieć dla Jezusa. Paweł nie ukrywa prawdy: mówi o trudzie, przeciwnościach, cierpieniu.

ZANIM USŁYSZYSZ • Pod koniec listu Paweł powraca do swej zachęty z jego początku: Tymoteusz jest wezwany, by trwać w tym, co otrzymał. Znajomość Pisma i trwanie w chrześcijańskiej nauce, którą otrzymał sprawi, że jego nauczanie będzie zdrowe i pożyteczne dla innych. W ten sposób będzie on gotowy, by głosić także, kiedy będzie trzeba, w czasie pozornie nieodpowiednim albo to, co wydawać by się mogło, że nie będzie dobrze przyjęte przez innych.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wiesz, czego się trzymać: Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś.

Bez ustanku: głoś naukę, nastawaj w porę, nie w porę, w razie potrzeby wykaż błąd, poucz, podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz.

 

LINKI


Ty natomiast trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, bo wiesz, od kogo się nauczyłeś (2Tm 3,14).

2Tm 1,14: Dobrego depozytu strzeż z pomocą Ducha Świętego, który w nas mieszka.  

Hbr 6,11: Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość w doskonaleniu nadziei aż do końca,  

Ap 3,11: Przyjdę niebawem: Trzymaj, co masz, by nikt twego wieńca nie zabrał!  

…głoś naukę, nastawaj w porę, nie w porę, w razie potrzeby wykaż błąd, poucz, podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz (2Tm 4,2).

Mt 10,27: Co mówię wam w ciemności, powtarzajcie na świetle, a co słyszycie na ucho, rozgłaszajcie na dachach!  

Łk 9,60: Odparł mu: «Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych, a ty idź i głoś królestwo Boże!»  

1Tes 5,14: Prosimy was, bracia, upominajcie niekarnych, pocieszajcie małodusznych, przygarniajcie słabych, a dla wszystkich bądźcie cierpliwi!  

Hbr 3,13: … zachęcajcie się wzajemnie każdego dnia, póki trwa to, co “dziś” się zwie, aby żaden z was nie uległ zatwardziałości przez oszustwo grzechu.  

 

TRANSLATOR


…głoś naukę, nastawaj w porę, nie w porę, w razie potrzeby wykaż błąd, poucz, podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz (2Tm 4,2).

Dosłownie:
głoś słowo, nalegaj (czasownik o szerokim i bogatym znaczeniu, zawierający w sobie także kategorie gotowości, niespodziewaności oraz bycia obecnym), w porę, nie w porę, koryguj, karć, zachęcaj (albo wręcz pocieszaj) z wszelką cierpliwością i nauką.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Wskazania, których Paweł udziela Tymoteuszowi, przypominają naukę Jezusa o modlitwie. Pojawia się w nich ten sam ton przynaglenia: trwaj zawsze (aoryst – mene) w tym, czego się nauczyłeś; głoś, nastawaj, upominaj poucz, podnieś na duchu. Tymoteusz nie ma wytchnienia od swojej misji głoszenia Słowa, tak jak nie miał go Paweł. Na horyzoncie rysuje się przecież przyjście Pana i sąd, który przynosi. Być może nie będzie to rychłe przyjście, ale czas nie jest tu istotny. Istotna jest odpowiedzialność za powierzonych nam ludzi i przygotowanie na spotkanie z Przychodzącym.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

(Łk 18,1-8)

Jezus odpowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni modlić się i nie ustawać: W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: Obroń mnie przed moim przeciwnikiem. Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie. I Pan dodał: Słuchajcie, co ten niesprawiedliwy sędzia mówi. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie? Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Naprzykrzać się Bogu Łk 18,1-8

Ufna modlitwa jest tak wytrwała, cierpliwa i wierna, że wydaje się wręcz nudna i męcząca. Po to, by pokazać, że Ci naprawdę zależy

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: przypowieść • MIEJSCE: w drodze do Jerozolimy • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • wdowa, sędzia


W DRODZE DO JEROZOLIMY • Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) pozostaje teraz ciągle ku niej skierowany. To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) jest przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach.

KONTEKST • Przechodzimy do osiemnastego rozdziału, ostatniego przed dotarciem Jezusa do celu swej wędrówki, Jerozolimy. Być może dlatego są w tym rozdziale po trosze zebrane podstawowe tematy, które Łukasz podkreśla w swojej Ewangelii: modlitwa (ww. 1-8), pokora (ww. 9-14; 15-17), wolność od dóbr materialnych (ww. 18-30), zapowiedź męki i zmartwychwstania (ww. 31-34) oraz wiara (ww. 35-43).

ZANIM USŁYSZYSZ • Przypowieść jako przykład wytrwałej modlitwy przedstawia wdowę, czyli osobę bezbronną, a na dodatek prześladowaną przez wroga, której nie pozostało już nic innego jak postawić wszystko na jedną kartę i błagać bez ustanku o litość jedynego, który mógł jej pomóc i obronić ją przed wrogiem, sędziego. Niesprawiedliwy i zły sędzia, który w końcu odpowiada na wołanie wdowy z czystej wygody i dla świętego spokoju, jest tylko bladym cieniem Ojca w niebie, który jest dobry dla swoich dzieci i słucha ich modlitwy. Całej przypowieści i w ogóle tematowi modlitwy zostaje na końcu, wydaje się, że niespodziewanie, nadany także  eschatologiczny wymiar wiary: modlitwa wymaga wiary, wiara realizuje już dzisiaj w modlitwie prawdziwe przyjście Chrystusa.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Pytanie, które ma oczywistą odpowiedź: A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie?

Pytanie, które nie ma oczywistej odpowiedzi: Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?»

 

LINKI


A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? (Łk 18,7)

Pwt 4,29: Wtedy będziecie szukali Pana, Boga waszego, i znajdziecie Go, jeżeli będziecie do Niego dążyli z całego serca i z całej duszy.  

Jr 29,13: Będziecie Mnie szukać i znajdziecie Mnie, albowiem będziecie Mnie szukać z całego serca.  

Rz 8,33: Któż może wystąpić z oskarżeniem przeciw tym, których Bóg wybrał? Czyż Bóg, który usprawiedliwia?  

2P 3,9: Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy bo niektórzy są przekonani, że Pan zwleka ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich doprowadzić do nawrócenia.  

Mt 24,22: Gdyby ów czas nie został skrócony, nikt by nie ocalał. Lecz z powodu wybranych ów czas zostanie skrócony.  

Kol 3,12: Jako więc wybrańcy Boży święci i umiłowani obleczcie się w serdeczne miłosierdzie, dobroć, pokorę, cichość, cierpliwość, 

 

TRANSLATOR


Powiedział im też przypowieść o tym, że zawsze powinni modlić się i nie ustawać (Łk 18,1)

Gr. dei oznacza w Ewangeliach boską konieczność związaną z realizacją Jego planu. Od modlitwy zależy zbawienie. Dlatego powinni wydaje się wręcz za słabym słowem.

Nie ustawaćme enkakein – to dosłownie: nie zmęczyć się, nie stracić ducha, nie poddać się, czy w kontekście modlitwy: nie tracić motywacji.

Obroń mnie przed moim przeciwnikiem! (Łk 18,3)

Gr. ekdikeson me  to dosłownie: wymierz mi sprawiedliwość. Może wręcz oznaczać: pomścij mnie, ukarz. Por. Rz 12,19 – pomsta należy do Boga, wołają o nią także sprawiedliwi zamordowani (Ap 6,10).

Ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa (Łk 18,5).
Dosłownie: ponieważ przysparza mi trudu, ciężkiej pracy (gr. kopos).

Wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie (Łk 18,5).
Dosłownie: żeby nie podbijała mi oka.

 

JESZCZE O EWANGELII


Od Łk 17,20 do 18,8 Mała apokalipsa Łukaszowa mówi o wierze żyjącej pragnieniem spotkania z Panem. Przypowieść o wdowie tłumaczy jak sprowadzić Królestwo Boże na ziemię. Kluczem jest nasza modlitwa.

Sędzia (krites) to w przypowieści niedoskonały obraz Boga. Jest kapryśny i nic sobie nie robi z ludzkich próśb. Równocześnie jednak w jego ręku spoczywa ludzkie życie i przyszłość. Sędzia przewyższa wdowę statusem i możliwościami, tak jak Bóg przewyższa człowieka.

Wdowa (chera) to ucieleśnienie kruchości, osoba z marginesu społecznego, przynajmniej jeśli chodzi o kulturę żydowską. Pozbawiona opieki i wsparcia męża musi polegać na sędzim, którego niepokoi swoimi prośbami. To obraz tego, kim w istocie jesteśmy.

Zwlekanie sędziego według Jezusa w niczym nie przypomina Boga, który każe czekać na spełnienie się naszych modlitw. Bóg nie tylko bierze w obronę swoich wybranych, ale czyni to szybko, pośpiesznie, nie pozwalając sobie na zwłokę. Jeśli nie interweniuje, można wywnioskować z przypowieści, dzieje się tak, ponieważ się nie modlimy. Nie przychodzi jeszcze, aby dać nam szansę na tęsknotę i nawrócenie.

 

TWEETY



 

STO SŁÓW


“Gdy modli się chrześcijanin, ziemia drży ” powiedziała kiedyś św. Teresa z Avila. To oznacza, że wtedy wszystko się może zdarzyć, a moce piekła muszą wtedy stracić swą pewność. Nam niestety brakuje często takiej prostej i mocnej wiary w skuteczność modlitwy. Czasem wydaje się ona nie wysłuchana, czasem bezsensowna, nieraz nie wiemy w ogóle o co mamy się modlić. Tak łatwo męczymy się, nudzimy, wpadamy w rutynę.

Gdy ktoś ciężko chory słyszy, że na drugim końcu świata istnieje jakieś skuteczne lekarstwo na jego dolegliwość jest w stanie wydać każde pieniądze i poświęcić wszystko, by je zdobyć. Gdy zaczynamy rozumieć, że nasze życie naprawdę zależy przede wszystkim od żywej i prawdziwej relacji z Panem Bogiem, wtedy zaczynamy wołać, walczyć, błagać, dniem i nocą, w porę i nie w porę, nieustannie.

Dzisiejsze czytania pokazują nam kilka obrazów, które mają nam pomóc zrozumieć i przyjąć czym naprawdę jest modlitwa. Każdy z nich jest cenny i bogaty: bitwa, spojrzenie w górę, towarzyszenie w drodze czy wreszcie wytrwałe, wręcz uparte błaganie. Także słowa Pawła do Tymoteusza wpisują się w ten sam kontekst: modlitwa przecież potrzebuje oparcia w Słowie, o Nim trzeba pamiętać, do Niego wracać i Je głosić. W porę i nie w porę. Tak jak modlić się. Zawsze.

 

1/5
Mojżesz przedstawiony na rzeźbie michała Anioła, 1513 – 1516 r., Bazylika św. Piotra w Okowach, Rzym / fot. Jörg Bittner Unna / WikimediaCommons
2/5
"Zwycięstwo Pana!" John Everett Millais
3/5
Prawosławna ikona przedstawiająca Tymoteusza
4/5
Ilustracja przypowieści o nieuczciwym sędzi, John Everett Millais, 1863 r.
5/5
Figura Mojżesza na Studni Patriarchów, Claus Sluter, 1395–1404 r., Dijon, Francja
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXVIII zwykła C

Największe cuda to uzdrowienie duchowe. Bóg leczy ciało, by uleczyć ducha, On chce dotrzeć do serca człowieka

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XXVIII NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, by jego łaska pobudzała nas do większej gorliwości w pełnieniu dobrych uczynków • KOLOR: zielony  • CZYTANIA: Druga Księga Królewska 5, 14-17, Psalm 98 (97), 1. 2-3ab. 3cd-4, Drugi List do Tymoteusza 2, 8-13, Ewangelia według św. Łukasza 17, 11-19;

 

• CHMURA SŁOWA •

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiej Księgi Królewskiej

(2 Krl 5,14-17)

Wódz Syryjski Naaman, który był trędowaty, zanurzył się siedem razy w Jordanie, według słowa męża Bożego, a ciało jego na powrót stało się jak ciało małego dziecka i został oczyszczony. Wtedy wrócił do męża Bożego z całym orszakiem, wszedł i stanął przed nim, mówiąc: Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem! A teraz zechciej przyjąć dar wdzięczności od twego sługi! On zaś odpowiedział: Na życie Pana, przed którego obliczem stoję - nie wezmę! Tamten nalegał na niego, aby przyjął, lecz on odmówił. Wtedy Naaman rzekł: Jeśli już nie chcesz, to niechże dadzą twemu słudze tyle ziemi, ile para mułów unieść może, ponieważ odtąd twój sługa nie będzie składał ofiary całopalnej ani ofiary krwawej innym bogom, jak tylko Panu.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Uzdrowienie ciała i ducha 2 Krl 5, 14-17

Poganin zostaje uzdrowiony ze swojego pogaństwa

KSIĘGA: Pierwsza Księga Królewska • AUTOR: deuteronomista • CZAS POWSTANIA: VII-VI w. przed Chr.
KATEGORIA:
wydarzenie  • MIEJSCE: nad Jordanem • BOHATEROWIE: Elizeusz, Naaman


KSIĘGI KRÓLÓW • Dwie Księgi Królewskie stanowiły kiedyś całość. To dalsza część historii opowiedzianych w dwóch Księgach Samuela. Tamte opisują wybór króla i scalanie królestwa Izraela pod rządami Dawida. Pierwsza Księga Królewska (rozpoczyna się od opowiadania o starości Dawida) mówi o wyborze oraz rządach Salomona. Po jego śmierci i podziale Izraela na dwa królestwa Księga opisuje na przemian dzieje Izraela i Judy. Kontynuuje to Druga Księga Królewska.

ŚWIĄTYNIA, TORA, ELIASZ, ELIZEUSZ • Księgi Królewskie to jednak nie nudne opowiadanie o poszczególnych królach Izraela bądź Judy. Ich tematem jest Świątynia. Wznosi ją Salomon na początku księgi. W niej znajduje swoje miejsce Tora. Powstające miejsca kultu w Betel i Dan czy w Samarii, konkurencyjne wobec jedynej Świątyni, to znak niewierności i przyczyna nieszczęść. Wieńczy księgę opis odnalezienia Tory i odnowy Świątyni • Obok historii Salomona i jego następców, Pierwsza i Druga Księga Królewska opowiada dzieje Eliasza i Elizeusza, dwóch wielkich proroków.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy dziś fragment dłuższego opisu choroby i uzdrowienia Naamana, wodza wojska syryjskiego. Motyw trądu, cudownego uzdrowienia z niego oraz wdzięczności uzdrowionego, który jest cudzoziemcem, łączą to czytanie z Ewangelią. Ponadto Naaman, aby zostać uzdrowionym musiał poddać się czemuś, co z pozoru wydawało się mało logiczne czy spektakularne. Z podobną wiarą mamy również do czynienia w Ewangelii. Zwróć uwagę, że uzdrowienie cielesne prowadzi tu uzdrowienia duchowego czyli wyznania wiary i, można powiedzieć, niemal nawrócenia.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY

Odpowiedź wdzięczności: Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem! A teraz zechciej przyjąć dar wdzięczności od twego sługi!

 

LINKI


Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem! A teraz zechciej przyjąć dar wdzięczności od twego sługi! (2Krl 5,15)

Dn 2,47: Następnie zwrócił się król do Daniela i powiedział: «Wasz Bóg jest naprawdę Bogiem bogów, Panem królów, który wyjawia tajemnice, ponieważ zdołałeś wyjawić tę tajemnicę».

Rdz 33,11: Przyjmij więc dar mój, który dla ciebie przeznaczyłem; Bóg obdarzył mnie sowicie: mam wszystko!» I tak nalegał na niego, aż wreszcie przyjął.

Wj 14,31: Gdy Izraelici widzieli wielkie dzieło, którego dokonał Pan wobec Egipcjan, ulękli się Pana i uwierzyli Jemu oraz Jego słudze Mojżeszowi.

Jr 32,20: Czyniłeś znaki i cuda w ziemi egipskiej, aż do dziś w Izraelu i wśród ludzi; wyrobiłeś sobie imię, jakie posiadasz dziś.

Dz 2,22: Mężowie izraelscy, słuchajcie tego, co mówię: Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwo Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami, jakich Bóg przez Niego dokonał wśród was, o czym sami wiecie.

 

TRANSLATOR


A teraz zechciej przyjąć dar wdzięczności od twego sługi! (2Krl 5,15)

Dosłownie hebr. beracha to błogosławieństwo.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Sam cud fizycznego uzdrowienia Naamana dokonuje się niemal niepostrzeżenie, poprzedzony długim wstępem. Autor biblijny wydaje się zadawać pytanie: dlaczego on, Naaman, poganin, Syryjczyk, a nie ktoś z nas, wierzących, ktoś z Izraela, został uzdrowiony? Odpowiedź wydaje się przychodzić w słowach, które Naaman wypowiada po uzdrowieniu: „Oto przekonałem się, że na całej ziemi nie ma Boga poza Izraelem!” (5,15). Odważne i bardzo radykalne słowa. Poganin, który w swoim kraju piastuje wysokie funkcje, w związku z tym także składa ofiary bogom, nagle wyrzeka się ich wszystkich i wyznaje wiarę w Boga Izraela. Nie stawia go ani na równi, ani nawet ponad swoimi bogami. Odtąd staje się on dla niego, tak ja w wyznaniu wiary z Pwt 6,4, Bogiem Jedynym. Żadnemu innego bogu nie będzie odtąd składał ofiar. A więc to po to Bóg uczynił cud – aby uzdrowić Naamana, poganina… z jego pogaństwa.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 98,1-4)

Refren: Pan Bóg okazał ludom swe zbawienie

Śpiewajcie Panu pieśń nową, albowiem uczynił cuda. Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica, i święte ramię Jego.

Pan okazał swoje zbawienie, na oczach pogan objawił swoją sprawiedliwość. Wspomniał na dobroć i na wierność swoją dla domu Izraela.

Ujrzały wszystkie krańce ziemi zbawienie Boga naszego. Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio. cieszcie się, weselcie i grajcie.

[01][02]

 

PSALM

Nowa pieśń •  Ps 98,1-4

Bóg ma swemu ludowi coś bardzo ważnego do powiedzenia, dlatego zaprasza, by nie zatwardzać swych serc

PSALM  98AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm zaliczany jest do gatunku „tehilla” (l.mn. tehillim), to modlitwa bezinteresownego uwielbienia. Utwory te sławią działanie Boga w świecie stworzonym oraz w historii Izraela. W Ps 98, który wykazuje wiele punktów wspólnych z teologią Deutero-Izajasza, psalmista uwielbia Boga sprowadzającego swój naród po okresie wygnania do ziemi obiecanej. Psalm prawdopodobnie wykonywany był podczas celebracji w świątyni jerozolimskiej, gdzie wspólnota powygnaniowa uwielbiała Zbawcę, Boga Przymierza, który znów zgromadził swoje dzieci na Syjonie.

TRZY STROFY • W pierwszej strofie psalmista wzywa swoich rodaków, aby zaintonowali nową pieśń na cześć Boga, który czyni cuda • Język cudów oraz wzmianka o wyciągniętej prawicy i ramieniu Boga nawiązują do wydarzenia wyjścia z Egiptu. Przed oczyma wierzących dokonują się rzeczy przewyższające wielkością cuda z zamierzchłej przeszłości Izraela • W strofie drugiej słyszymy, że Pan na oczach pogan objawił swoje zbawienie i sprawiedliwość. To nawiązanie do cudu wyjścia z niewoli babilońskiej, który dokonuje się na oczach narodów pogańskich, i w którym Bóg okazuje swoją wierność Przymierzu zawartemu z Izraelem • Wreszcie w strofie trzeciej cała ziemia, będąca świadkiem Bożych dzieł, wezwana jest do uwielbienia Boga.

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszej liturgii używamy 4 pierwszych wersetów tego psalmu. Łączy się on z pierwszym czytaniem i Ewangelią przez motyw wdzięczności za cuda, które działa Bóg. Dodatkowo do tej wdzięczności są zaproszeni także poganie, tacy jak na przykład Naaman, wobec których Bóg objawił swoją sprawiedliwość. Wszyscy oni wezwani są do tego, aby wielbić Boga, którego zbawienie obejmuje krańce ziemi. Do wdzięczności chwały za nowe cuda potrzeba nowej pieśni, do której psalmista wzywa wszystkich wierzących.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wszystko w Jego rękach: Zwycięstwo Mu zgotowała Jego prawica.
Wdzięczność to radość: Wołaj z radości na cześć Pana, cała ziemio, cieszcie się, weselcie i grajcie.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego listu świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

(2 Tm 2,8-13)

Pamiętaj na Jezusa Chrystusa, potomka Dawida! On według Ewangelii mojej powstał z martwych. Dla niej znoszę niedolę aż do więzów jak złoczyńca; ale słowo Boże nie uległo skrępowaniu. Dlatego znoszę wszystko przez wzgląd na wybranych, aby i oni dostąpili zbawienia w Chrystusie Jezusie razem z wieczną chwałą. Nauka to zasługująca na wiarę: Jeżeliśmy bowiem z Nim współumarli, wespół z Nim i żyć będziemy. Jeśli trwamy w cierpliwości, wespół z Nim też królować będziemy. Jeśli się będziemy Go zapierali, to i On nas się zaprze. Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Wierny Bóg 2 Tm  2, 8-13

Wiara ma oparcie tylko w Bogu, który jest wierny nawet wtedy, kiedy nam brakuje wierności

KSIĘGA: Pierwszy List do Tymoteusza • NADAWCA: św. Paweł/jego uczniowie • SKĄD: Rzym, Macedonia, Korynt, Nikopolis lub Efez • DATA: 63-65 lub 80-90r. • ADRESAT: Tymoteusz


KSIĘGA • Oprócz listów do wspólnot chrześcijan w Rzymie, Koryncie, Efezie, Galacji, Salonikach, Kolosach i Filippi, trzy listy św. Paweł skierował osobiście do swych współpracowników: Tymoteusza i Tytusa. To tak zwane listy pasterskie, pochodzą według tradycji z końcowego okresu życia apostoła, lub jak twierdzą inni zostały zredagowane już po jego śmierci przez ucznia Pawłowej szkoły. Drugi List do Tymoteusza według tradycyjnych poglądów napisany został około 65 roku, kiedy Paweł przebywał w więzieniu w Rzymie.

KONTEKST • Niektórzy nazywają ten list jego testamentem. Rzeczywiście, św. Paweł przeczuwa swoją śmierć (Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła, 2Tm 4,6), z drugiej strony, robi rachunek sumienia ze swojego apostolstwa (W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem, 2Tm 4,7). To krótki, osobisty tekst. W głównej mierze jest zachętą, by cierpieć dla Jezusa. Paweł nie ukrywa prawdy: mówi o trudzie, przeciwnościach, cierpieniu.

ZANIM USŁYSZYSZ • Lekturę rozpoczęliśmy tydzień temu, dziś usłyszymy fragment z drugiego rozdziału. Paweł przypomina znów, że absolutne centrum jego przekazu stanowi osoba Jezusa Chrystusa. Ten, kto przeżył z Nim Jego śmierć i zmartwychwstanie, jest w stanie przeżyć nawet cierpienie, więzienie i ból, dla dobra innych. Do tego potrzeba wiary.  Ale i sama wiara ma oparcie tylko w Bogu, który jest wierny nawet wtedy, kiedy nam brakuje wierności.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Najważniejsza nauka: Nauka to zasługująca na wiarę: Jeżeliśmy bowiem z Nim współumarli, wespół z Nim i żyć będziemy.
Zawsze nadzieja: Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego.

 

LINKI


Jeśli my odmawiamy wierności, On wiary dochowuje, bo nie może się zaprzeć siebie samego (2 Tm 2,13).

Lb 23,19: Bóg nie jest jak człowiek, by kłamał, nie jak syn ludzki, by się wycofywał. Czyż On powie coś, a nie uczyni tego, lub nie wykona tego, co oznajmił?

Rz 3,3: Bo i cóż, jeśli niektórzy stali się niewierni, czyż ich niewierność miałaby zniweczyć wierność Boga?

1Kor 1,9: Wierny jest Bóg, który powołał nas do wspólnoty z Synem swoim Jezusem Chrystusem, Panem naszym.

1Kor 10,13: Pokusa nie nawiedziła was większa od tej, która zwykła nawiedzać ludzi. Wierny jest Bóg i nie dozwoli was kusić ponad to, co potraficie znieść, lecz zsyłając pokusę, równocześnie wskaże sposób jej pokonania abyście mogli przetrwać.

Mt 24,35: Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.

Hbr 10,23: Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę.

 

TRANSLATOR


Pamiętaj na Jezusa Chrystusa, potomka Dawida! On według Ewangelii mojej powstał z martwych (2Tm 2,8).

Dosłownie: Pamiętaj o Jezusie Chrystusie, powstałym z martwych, z rodu Dawida, według mojej Ewangelii.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Zmartwychwstanie Jezusa wyznacza horyzont nadziei dla Pawła przebywającego w więzieniu i szykującego się na śmierć. Jeśli Wyrok, który wykonają na nim rzymskie władze, nie jest absurdem ani zaprzeczeniem Bożej Opatrzności. Układa się w całość życia, w którym Apostoł współ-umierał z Chrystusem, aby razem z nim powstać z martwych. Stary, sześćdziesięcioletni Paweł w ostatnich chwilach swojego życia trzyma się prawdy, która była sercem jego Ewangelii. Bez zmartwychwstania bylibyśmy najbardziej godni litości ze wszystkich ludzi (1 Kor 15,19). Nauka chrześcijan jest godna wiary, ponieważ Chrystus zmartwychwstał. My, którzy umieramy w Nim, razem z Nim będziemy żyć i królować.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

(Łk 17,11-19)

Stało się, że Jezus zmierzając do Jerozolimy przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami. Na ich widok rzekł do nich: Idźcie, pokażcie się kapłanom. A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec. Do niego zaś rzekł: Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła.

Oto słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Wiara i wdzięczność Łk 17, 11-19

Prawdziwe uzdrowienie serca: ruszyć z wiarą i wrócić z wdzięcznością

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: cud • MIEJSCE: w drodze do Jerozolimy • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, trędowaci


W DRODZE DO JEROZOLIMY • Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) pozostaje teraz ciągle ku niej skierowany. To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) jest przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach.

KONTEKST • Kontynuujemy lekturę siedemnastego rozdziału. Jezus jest już blisko celu swej wędrówki, “dotrze” do Jerozolimy w dziewiętnastym rozdziale. Słyszymy dziś na początku kolejne przypomnienie o obranym celu wędrówki (w. 11).

ZANIM USŁYSZYSZ • Zwróć uwagę na to, że trędowaci muszą zachować dystans, zatrzymać się z daleka. Najbardziej szokujący jest jednak fakt, że zostają oni uzdrowieni później, w drodze. Kapłanom należało pokazać się dopiero na potwierdzenie dokonanego uzdrowienia, by dokonać koniecznego oczyszczenia rytualnego. Tutaj podkreślona jest ich postawa absolutnej wiary, która okazuje bezwarunkowe posłuszeństwo słowom Jezusa: ruszają jeszcze zanim dokonał się cud. Wdzięczność okazuje jedynie Samarytanin, to znaczy obcokrajowiec, nieprzyjaciel, heretyk. W ten sposób Łukasz pokazuje misję Chrystusa, które obejmuje także dalekich, nawet wrogów i pogan.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wiara na zapas, cud po drodze:  Na ich widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni.

Gdzie oni są?: Jezus zapytał: “Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu?

 

LINKI


Na ich widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni (Łk 17,14).

J 4,50: Rzekł do niego Jezus: «Idź, syn twój żyje». Uwierzył człowiek słowu, które Jezus powiedział do niego, i szedł z powrotem.

J 9,7: …rzekł do niego: «Idź, obmyj się w sadzawce Siloam» co się tłumaczy: Posłany. On więc odszedł, obmył się i wrócił widząc.

Jezus zapytał: “Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? (Łk 17,17)

Pwt 32,6: Więc tak odpłacać chcesz Panu, ludu głupi, niemądry? Czy nie On twym ojcem, twym stwórcą? Wszak On cię uczynił, umocnił.

Rz 1,21: Ponieważ, choć Boga poznali, nie oddali Mu czci jako Bogu ani Mu nie dziękowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach i zaćmione zostało bezrozumne ich serce.

2 Tm 3,1-5: A wiedz o tym, że w dniach ostatnich nastaną chwile trudne. Ludzie bowiem będą samolubni, chciwi, wyniośli, pyszni, bluźniący, nieposłuszni rodzicom, niewdzięczni, niegodziwi, bez serca, bezlitośni, miotający oszczerstwa, niepohamowani, bez uczuć ludzkich, nieprzychylni, zdrajcy, zuchwali, nadęci, miłujący bardziej rozkosz niż Boga. Będą okazywać pozór pobożności, ale wyrzekną się jej mocy.

 

JESZCZE O EWANGELII


Kolejny cud, do złudzenia przypominający ten opisany w Księgach Kronik, opowiada dziś ewangelista Łukasz. Także w tym przypadku mamy do czynienia z cudzoziemcem, Samarytaninem. Także tutaj wszystko dokonuje się nagle, prawie niezauważalnie, w drodze. Także tutaj samo uzdrowienie nie interesuje tak bardzo Łukasza. Ważne jest to, co dokonuje się potem.

Z dziesięciu uzdrowionych wraca tylko jeden, poganin, Samarytanin. Ewangelista opisuje go powracającego i chwalącego wielkim głosem Boga. Uzdrowiony upada przed Jezusem na twarz i dziękuje mu (eucharisteo) (17,16). Czasowniki, których używa tu Łukasz są bardzo wymowne. W Starym Testamencie używa się ich dla opisania czci oddawanej jedynemu Bogu w świątyni w Jerozolimie. Wnioski nasuwają się same. Bogiem, którego chwali i któremu oddaje cześć ten cudzoziemiec jest sam Jezus.

Od zaufania do Nauczyciela (epistates, 17,11), jak go nazywali na początku, przechodzi do wiary w Jezusa, równego Bogu. Jezus także nie ukrywa, że w Nim oddaje się cześć Bogu, mówiąc: „Żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec” (17,18). I dodaje: „Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła” (17,19). To ona okazuje się być kluczem do całego opowiadania. Przez wiarę Samarytanin odkrywa w Jezusie kogoś więcej niż tylko Nauczyciela czy uzdrowiciela. Oddaje mu cześć jako Bogu, od którego zależy jego życie. To coś znacznie więcej niż tylko uzdrowienie fizyczne. To także jedyny w pełni uzdrowiony w tym opowiadaniu.

 

TWEETY




 

STO SŁÓW


Pan Bóg czyni cuda. Jednak te największe może wcale nie są tak widoczne czy spektakularne. Jezus nie uzdrawiał nigdy dla samego uzdrowienia, chciał dotrzeć do serca człowieka, bo wiedział, że właśnie tam głęboko tkwi prawdziwy problem. Uzdrowiony z jednej choroby, może być zaraz nieszczęśliwy z innego powodu. Komu uzdrowiono serce, kogo nauczono żywej relacji z Bogiem, ma już przemienione całe życie, bo inaczej na nie patrzy. Dlatego uzdrowienie ciała ma prowadzić do uzdrowienia ducha. Owocem, znakiem tego, że życie się zmieniło, jak słyszymy w pierwszym czytaniu i w Ewangelii, jest wyznanie wiary i wdzięczność.

To oferta zaprezentowana każdemu człowiekowi, nawet poganinowi, heretykowi, wrogowi, najdalszemu. Ale aby to się mogło dokonać potrzeba wiary. A to oznacza wyruszyć, podjąć decyzję, zaryzykować. Po to, aby potem wrócić całkiem innym.

Drugie czytanie przypomina nam, że cały ten proces oparty jest na wierności samego Boga, który jest wierny nawet kiedy my jesteśmy niewierni. Dlatego centrum chrześcijaństwa jest dobra nowina o zwycięstwie Chrystusa nad śmiercią, które stale i wciąż od nowa staje się rzeczywistością w wierzącym.

 

1/6
Elizeusz na rosyjskiej ikonie, XVIII w., Cerkiew Przemienienia Pańskiego, Kiża, Rosja
2/6
"Elizeusz odmawia przyjęcia darów Naamana", Pieter De Grebber, 1630 r.
3/6
"Elizeusz odmawia przyjęcia darów Naamana", Pieter de Grebber, 1637 r., Frans Hals Museum, Haarlem, Holandia
4/6
Ikona przedstawiająca Elizeusza, 1654, Kościół św. Jana, Korovniki
5/6
"Uzdrowienie dziesięciu trędowatych", James Tissot, m. 1886 a 1894 r., Brooklyn Museum, USA
6/6
"Uzdrowienie dziesięciu trędowatych", XI w., Złoty Kodeks z Echternach, Germanisches Nationalmuseum, Norynberga
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >