Jutro Niedziela – VII Wielkanocna A

Uczniowie patrzą w niebo. Jezus każe im mocno stąpać po ziemi

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Wniebowstąpienie Pańskie to czas przełomu. Tym wydarzeniem kończy św. Łukasz swoją Ewangelię, by jego opisem rozpocząć później Dzieje Apostolskie. Jezus przestaje dawać się widzieć Apostołom, to teraz Apostołowie mają dać się widzieć światu.

Wniebowstąpienie to droga – i jej kierunek. Uczniowie patrzyli w niebo zdając sobie pewnie sprawę, że niebo – to również i ich cel.

Ale myli się ten, kto myśli, że chodzi o bujanie w niebiańskich obłokach. Wniebowstąpienie jest celem w tym sensie, że mamy, owszem, patrzeć w niebo, twardo jednak stąpając po ziemi.

 

PUNKT WYJŚCIA


SIÓDMA NIEDZIELA WIELKANOCNA • Wniebowstąpienie Pańskie rok AKOLEKTA: Modlimy się, by Bóg utwierdził naszą nadzieję, że połączymy się z Nim w chwale • KOLOR: biały • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 1,1-11Psalm 47,2-3.6-9List do Efezjan 1,17-23Ewangelia wg św. Mateusza 28,16-20

 

CHMURA SŁÓW


Najczęściej pada słowo WSZYSTKO (8), również w formie “wszystkie”, “wszystkim”. Łukasz pisze o wszystkim, co uczynił Jezus. Psalmista zachęca wszystkie narody do klaskania na cześć Pana. Św. Paweł przypomina, że Bóg wszystko poddał pod stopy Chrystusa ‒ który napełnia wszystko wszelkimi sposobami ‒ ustanawiając go nade wszystko Głową Kościoła. Jezus daje apostołom nakaz nauczania wszystkich narodów ‒ uczenia zachowywania wszystkiego, co przykazał. Sam zaś zostanie z nami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata. W Liturgii Słowa znów przedstawia się cała Trójca Święta: BÓG (7), JEZUS (5), DUCH (5). A uroczystość wniebowzięcia sugerują nam dwa słowa: NIEBO (6) oraz ZIEMIA (4). Nie odrywamy się od ziemi, ale żyjemy tu dla nieba. Jeszcze jedno ważne słowo ‒ ŚPIEWAJCIE ‒ to wskazówka, że nasze życie to najpiękniejsza z pieśni, która płynie do Pana.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 1,1-11)

Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenia apostołom, których sobie wybrał przez Ducha Świętego, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym. A podczas wspólnego posiłku przykazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca: «Słyszeliście o niej ode Mnie – mówił – Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym». Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?» Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi». Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy jeszcze wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba».

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Wniebowstąpienie Dz 1,1-11

Tylko Łukasz opisał Wniebowstąpienie. I to dwa razy, w obu napisanych przez siebie księgach

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, apostołowie, aniołowie • WERSJE: Łk 24,50-53


REPORTER WNIEBOWSTĄPIENIA • Jedynym autorem biblijnym, który pozostawił opis Wniebowstąpienia, jest święty Łukasz. Co ciekawe, to opowiadanie zawarł w obu swoich dziełach: na zakończenie swej Ewangelii oraz na samym początku Dziejów Apostolskich • O Łukaszu wiemy stosunkowo dużo: był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>>Dz 4,14).

POCZĄTEK DZIEJÓW APOSTOLSKICH • Usłyszymy sam początek Dziejów Apostolskich, ich pierwsze jedenaście wersetów. To tu właśnie Łukasz zawarł swój drugi opis Wniebowstąpienia • Wniebowstąpienie to punkt wyjścia dla opisywanych przez Łukasza początków Kościoła: po powrocie z Góry Oliwnej, skąd Pan wstąpił do nieba, apostołowie i uczniowie Jezusa zbierają się razem w Wieczerniku. Tam, w obecności 120 osób, Piotr przypomina tragiczną historię Judasza, po czym apostołowie dokonują wyboru jego następcy. Będzie nim Maciej. W kolejnym rozdziale Łukasz opisuje już zstąpienie Ducha Świętego.

WNIEBOWSTĄPIENIE • Co usłyszmy? Łukasz streszcza pierwszą księgę, Ewangelię, opowiadającą o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenia Apostołom… a potem został wzięty do nieba • W Dziejach Apostolskich Łukasz wraca do tego wydarzenia, dodając kilka znaczących szczegółów • Początek Dziejów Apostolskich to jeden z niewielu momentów, w którym autor używa pierwszej osoby. Zwraca się do Teofila, tego samego, którego wymienia na początku swojej Ewangelii.

 

KLUCZOWE SŁOWA


Obietnica Ojca: Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami

O powtórnym przyjściu: Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego.

 

TRANSLATOR


Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje (Dz 1,3) Greckie słowo tekmerion (dowód) oznacza coś, co ostatecznie przekonuje wątpiącego.

To pierwszy fakt, który podaje Łukasz: długa ‒ bo trwająca czterdzieści dni ‒ katecheza Jezusa, podczas której dał swoim uczniom pewne dowody tego, że żyje, całkowicie ich przekonała.  Teraz uczniowie są już pewni ‒ On żyje i jest prawdziwym Bogiem.

A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy… (Dz 1,4) Oryginał zaskakujący: Jedząc wspólnie sól, nakazał im nie oddalać się od Jerozolimy.

Dlaczego posiłek spożywany przez Jezusa wspólnie z uczniami, podczas którego zapowiada Zesłanie Ducha Świętego ‒ oznacza dosłownie wspólne spożywanie soli? To aluzja do przymierza soli znanego ze Starego Testamentu i kultury antycznej. Dwie strony przez spożycie odrobiny soli deklarowały wierność i wspólną drogę. Jezus potwierdza swoje przymierze z uczniami i cementuje je darem Ducha.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


“Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?” (Dz 1, ) Ze strony uczniów pada pytanie o koniec czasów i przywrócenie królestwa Izraela Mistrz nie udziela odpowiedzi, a nawet ostrym tonem sugeruje, że uczniowie nie powinni sobie tym zaprzątać głów: Nie wasza to rzecz…

W Kościele pierwszych wieków na początku bardzo żywo oczekiwano szybkiego powtórnego przyjścia Pana. Sam Jezus nigdy tego wprost nie sugerował Od uporczywego wpatrywania się w niebo przechodzimy więc do życia mocno osadzonego na ziemi, ale w perspektywie nieba.

Tego dotyczy trzeci szczegół Łukasza, obecność dwóch aniołów, mężów w białych szatach, którzy zapewniają, że Jezus powróci, ale równocześnie odrywają uczniów od wypatrywania go między obłokami (czemu tu stoicie i wpatrujecie się w niebo?). Nie ma na to czasu. Nadszedł czas Kościoła, czas Ducha, czas działania i misji.

 

WERSJE


Samo Wniebowstąpienie opisuje tylko św. Łukasz, ale dwa razy: na zakończenie swej Ewangelii oraz na początku Dziejów Apostolskich: EWANGELIA: • Wyprowadził ich zaś aż ku Betanii i podniósłszy ręce pobłogosławił ich. A podczas błogosławienia ich rozstał się z nimi i wzniósł się do nieba • DZIEJE APOSTOLSKIE: Uniósł się i chmura podjęła go sprzed oczu Ani Mateusz, ani Marek, ani Jan nie zamieszczają podobnego opisu.

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


Łukasz rozpoczyna opowiadanie, używając pierwszej osoby liczby pojedynczej. Zrobi to jeszcze kilkakrotnie w Dziejach Apostolskich: dzięki temu wiemy, że sam jest uczestnikiem niektórych opisywanych przez siebie wydarzeń.

Poznajemy adresata księgi. Jest nim Teofil To prawdopodobnie bogaty chrześcijanin, patron lub członek kościoła antiocheńskiego, przedstawiciel wyższej warstwy, któremu Łukasz dedykuje swoje dzieło. Teofil wierzy już w Jezusa, a Łukaszowa Ewangelia ma dać silne podstawy jego wierze. Jego imię znaczy po grecku ‘miłujący Boga’. Ze względu na tę etymologię niektórzy dopatrywali się w nim postaci fikcyjnej, typu człowieka wierzącego, któremu Łukasz dedykuje swoje dzieło. Sam zwyczaj dedykowania utworu literackiego znamienitej osobie (powszechnie praktykowany w starożytności) wskazuje jednak, że był on postacią historyczną.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 47,2-3.6-9)

Refren: Pan wśród radości wstępuje do nieba. Albo: Alleluja.

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, radosnym głosem wykrzykujcie Bogu, bo Pan Najwyższy i straszliwy, jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, Pan wstępuje przy dźwięku trąby. Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi, hymn zaśpiewajcie! Bóg króluje nad narodami, Bóg zasiada na swym świętym tronie.

[01][02]

 

PSALM

Bóg wstępuje  Ps 47,2-3.6-9

PSALM 47 • AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: czasy monarchii, przed 586 r. przed Chr.


BÓG JEST KRÓLEM • Spośród 150 psalmów w dziesięciu powtarza się okrzyk Bóg jest królem. Pierwszy z nich to Psalm 47. Jego powstanie wiąże się ściśle z kultem i świątynią jerozolimską. Niektórzy uczeni twierdzili, że jest to modlitwa błogosławieństwa króla wyruszającego na wyprawę wojenną. Według innych mamy przed oczyma utwór, który wykonywano w świątyni w Święto Nowego Roku, celebrując panowanie Jahwe nad Izraelem i stworzonym światem. Dla innych jeszcze psalm ten upamiętniał powrót Jahwe na Syjon po wygnaniu babilońskim. W liturgii żydowskiej jest on dziś wykonywany w Rosz-ha-Szanah (Nowy Rok).

POWSZECHNA LITURGIA • Dlaczego to właśnie Psalm 47 usłyszymy podczas uroczystości Wniebowstąpienia? Może z powodu tych słów: Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, Pan wstępuje wśród dźwięków trąby • W psalmie obecna jest również powszechna liturgia, w której cała ludzkość wielbi zwycięskiego Boga wstępującego na Syjon. Zwróćmy na to uwagę, bo wyrażające wiarę Izraela słowa i obrazy wypełniły się wtedy, gdy Jezus wstępował do Ojca

BOŻE PANOWANIE • Zwróćmy uwagę na obraz Bożego panowania nad całą ziemią i wezwanie skierowane do wszystkich narodów: klaskajcie w dłonie, radosnym głosem wykrzykujcie Bogu.

 

KLUCZOWE SŁOWA


Starożytne słowa, które wypełniły się podczas Wniebowstąpienia: Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, Pan wstępuje wśród dźwięków trąby

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Efezjan

(Ef 1,17-23) Bracia: Bóg Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, niech da wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego. Niech da wam światłe oczy serca, byście wiedzieli, czym jest nadzieja, do której On wzywa, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przeogromna Jego moc względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem, wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

O ducha mądrości Ef 1,17-23

KSIĘGA: List do Efezjan · NADAWCA: św. Paweł (lub jego uczeń) · SKĄD: Rzym (albo Cezarea lub inne, nieznane miejsce) · DATA: przed 61-63 (lub ok. 100) · ADRESACI: mieszkańcy Efezu i nie tylko


Są dwie hipotezy co do autorstwa oraz czasu i miejsca napisania listu. Według pierwszej, tradycyjnej, List do Efezjan uznawany jest za jeden z czterech listów więziennych św. Pawła. Według drugiej pochodzi z jego szkoły i może być dziełem ucznia zainspirowanego myślą Apostoła. List do Efezjan adresowany był prawdopodobnie nie tylko do mieszkańców Efezu, o czym świadczy brak adresatów w niektórych rękopisach. W tym liście teologia św. Pawła osiąga szczyt rozwoju. Paweł ukazuje Kościół uniwersalny i kosmiczny, w którym znajduje swoje miejsce Izrael i wszystkie narody. List dzieli się na dwie części: pierwsze trzy rozdziały prezentują teologię: misterium Chrystusa w Kościele. Ostatnie trzy rozdziały to wnioski praktyczne.

Usłyszymy fragment z pierwszej części, siedem wersetów z pierwszego rozdziału. To modlitwa św. Pawła za adresatów jego listu: prosi, by Bóg dał ducha mądrości i objawienia w głębszym poznawaniu Jego samego oraz światłe oczy serca.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Druga część modlitwy (wersety 20-23) według niektórych jest częścią starożytnego hymnu, pieśni liturgicznej, czy też wyznaniem wiary pierwszego Kościoła, które Paweł lub jego uczeń wkomponowuje w list. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby uznać ją za integralną część listu, kerygmatyczne rozwinięcie prawdy o nadziei przyszłego życia, które oczekuje nas wszystkich. Chwała tego życia objawia się najpełniej w Jezusie wskrzeszonym z martwych i zasiadającym po prawicy Ojca. Wywyższenie Jezusa to zapowiedź naszego wywyższenia, jeśli trwać będziemy w Kościele, którego Chrystus jest Głową. Głowa dla starożytnych była organem, który dawał siłę i żywotność całemu ciału. Chrystus Głowa Kościoła to nie jego zarządca i władca, ale źródło siły duchowej i życia wszystkich jego członków. Trwając złączeni w Nim w Kościele, uczestniczymy w pełni Bożych darów i życia, już dziś na ziemi smakujemy radości Królestwa.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Mateusza

(Mt 28,16-20) Jedenastu uczniów udało się do Galilei, na górę, tam, gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami: «Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Zakończenie Ewangelii Mateusza Mt 28,16-20

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Galilea, góra • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, apostołowie • Wersje: brak


Wbrew pozorom czytany fragment z Ewangelii św. Mateusza nie opisuje Wniebowstąpienia (patrz: I czytanie). Mateusz w ogóle nie opisuje, w jaki sposób Jezus odchodzi. Zresztą, Wniebowstąpienie miało miejsce na Górze Oliwnej, tymczasem wydarzenia tu opisywane dzieją się w Galilei.

Usłyszymy zakończenie Ewangelii św. Mateusza, ostatnie spotkanie Jezusa z apostołami. Jezus kieruje do nich ostatnie słowa. Co się stało potem, nie wiemy. Ewangelia kończy się słowami Jezusa: A oto ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do skończenia świata.

 

TRANSLATOR


A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili (Mt 28,17) • To w rzeczywistości jedno zdanie, pokazujące różne reakcje uczniów na widok Jezusa: I zobaczywszy go, pokłonili się, jacyś zaś zwątpili

Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody (Mt 28,19) • Dosłownie: czyńcie uczniami wszystkie narody

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


Duch dany jest pod określonymi warunkami. Uczniowie mają • nauczać wszystkie narody oraz • pomagać im zachowywać wszystko, co powiedział Jezus. Innymi Słowy, Duch wypełnia uczniów, którzy trwają przy Słowie Jezusa, przepowiadają je i uczą nim żyć.

Ja jestem z wami także odnosi się do uczniów głoszących Słowo. Jezus jest z tymi, którzy niosą dalej Jego Słowo i żyją Nim. Będąc blisko Słowa Jezusa, doświadczamy Jego bliskości, czyli nieba.

 


1/5
"Wniebowstąpienie" Giotto, 1305r., Kaplica Scrovegnich, Padwa
2/5
"Wniebowstąpienie" Ikona prawosławna
3/5
"Wniebowstąpienie" Salvador Dali, 1958r., kolekcja prywatna
4/5
"Wniebowstąpienie" Benjamin West, 1801r.
5/5
"Wniebowstąpienie" Pietro Perugino, 1495r., Muzeum Sztuk Pięknych, Lyon, Francja
poprzednie
następne

 



Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – VI Wielkanocna A

W naszym sercu toczy się proces Jezusa. Jak w sądzie – jest też Adwokat

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

W przestrzeni naszej wiary, naszej modlitwy, naszego pojmowania Boga Duch Święty jest chyba najmniej obecny. Od dziś liturgia chce nam pomóc w odsłonięciu tej wielkiej Tajemnicy: naszego nieodłącznego towarzysza, którego nazwy i roli Parakleta nie oddaje do końca żadne polskie słowo: ani “pocieszyciel”, ani “adwokat”, ani “rzecznik”.

Już apostołowie (I czytanie) wkładali ręce, aby wierzący mogli otrzymać Ducha Świętego. To znane nam bierzmowanie. A Jezus (Ewangelia) mówi o Duchu jako o kimś, kto jest z nami na zawsze, kimś nieustannie działającym.

Nasze serce to sala sądowa, w której toczy się proces wyboru lub odrzucenia Jezusa. Jego adwokatem jest Duch Święty. Wstawia się za Jezusem, by to On zwyciężył.

 

PUNKT WYJŚCIA


VI Niedziela Wielkanocna roku A • KOLEKTA: Modlimy się, aby misterium paschalne przemieniało nasze życie • KOLOR: biały • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 8,5-8.14-17Psalm 66,1-3a.4-7a.16.20Pierwszy List św. Piotra 3,15-18Ewangelia wg św. Jana 14,15-21

 

CHMURA SŁÓW


Tym razem brak wyraźnych słów-kluczy. Wyróżniają się tylko te, które dotyczą wprost Boga w tajemnicy Trójcy Świętej. Samo słowo BÓG pada najczęściej, bo 6 razy. Imię Syna Bożego, CHRYSTUSA 4 razy, podobnie jak słowa określające Trzecią Osobę Trójcy Świętej: DUCH (4), ŚWIĘTY (3). Ostatnie słowo to znak, że liturgia przygotowuje nas już do Uroczystości Zesłania Ducha, na horyzoncie rysuje się coraz wyraźniej trzecia z osób Trójcy Świętej.

Jutro Niedziela - VI Wielkanocna A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 8, 5-8. 14-17)

Filip przybył do miasta Samarii i głosił im Chrystusa. Tłumy słuchały z uwagą i skupieniem słów Filipa, ponieważ widziały znaki, które czynił. Z wielu bowiem opętanych wychodziły z donośnym krzykiem duchy nieczyste, wielu też sparaliżowanych i chromych zostało uzdrowionych. Wielka zaś radość zapanowała w tym mieście. Kiedy apostołowie w Jerozolimie dowiedzieli się, że Samaria przyjęła słowo Boże, wysłali do niej Piotra i Jana, którzy przyszli i modlili się za nich, aby mogli otrzymać Ducha Świętego. Bo na żadnego z nich jeszcze nie zstąpił. Byli jedynie ochrzczeni w imię Pana Jezusa. Wtedy więc nakładali apostołowie na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Pierwsze bierzmowanieDz 8,5-8.14-17

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Samaria • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Filip, Piotr, Jan, inni


Usłyszymy dwa fragmenty z ósmego rozdziału Dziejów Apostolskich. Dotyczą wydarzeń w Samarii: owoców pracy apostołów Filipa, Piotra i Jana. Warto poznać szerszy kontekst ich pobytu w tym mieście.

Pierwszy fragment następuje zaraz po opisie męczeńskiej śmierci Szczepana. To śmierć Szczepana i związane z nią wydarzenia spowodowały wyjazd Filipa z Jerozolimy. W tym dniu wybuchło wielkie prześladowanie w Kościele jerozolimskim – informuje Łukasz. – Wszyscy, z wyjątkiem Apostołów, rozproszyli się po okolicy Judei i Samarii. Wszystko z powodu m.in. Szawła: niszczył Kościół, wchodząc do domów, porywał mężczyzn i kobiety i wtrącał do więzienia. To dlatego Filip znalazł się w Samarii, z powodu prześladowania w Jerozolimie. Ale – jak precyzuje autor w zdaniu poprzedzającym pierwsze czytanie – Ci, którzy się rozproszyli, głosili w drodze słowo.

Drugi fragment jest natomiast częścią wątku dotyczącego mieszkańca Samarii, Szymona, który zajmował się czarną magią. Wprawiał innych w podziw swoimi magicznymi sztuczkami. Lecz gdy mieszkańcy Samarii wskutek działalności Filipa przyjmowali chrzest – uwierzył i on. We fragmencie następującym po pierwszym czytaniu – opowiadającym o tym, jak Piotr i Jan bierzmowali – dowiadujemy się, że Szymon przyniósł pieniądze, aby i on mógł ten dar otrzymać. Oczywiście, został za to upomniany, ale od jego imienia pochodzi symonia handel rzeczami świętymi.

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


Nietrudno zauważyć, że mowa o dwóch sakramentach: chrzcie i bierzmowaniu. Jak słowem (i gestem) oznaczającym chrzest jest zanurzenie, tak bierzmowanie oddaje w Nowym Testamencie wkładanie rąk.

• Chrztu dokonywał Filip. Jak zaznacza autor – mieszkańcy Samarii Byli jedynie ochrzczeni w imię Pana Jezusa Piotr i Jan przybyli właśnie po to, aby dopełnić dzieła zapoczątkowanego przez Filipa: Apostołowie wkładali na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego.

To pierwszy moment w Piśmie Świętym, w którym mamy do czynienia z oddzielnym obrzędem, gestem, którego owocem jest dar Ducha Świętego. Wcześniej, w drugim rozdziale, Ducha Świętego otrzymywali ci, którzy zostali ochrzczeni.

Filip nie należał do grona dwunastu apostołów. Przybycie apostołów Piotra i Jana do Samarii, aby udzielili bierzmowania, naznaczyło tradycję ugruntowaną do dziś: pierwotnym szafarzem sakramentu bierzmowania jest biskup. I dziś do naszych parafii przybywają biskupi, aby udzielać sakramentu bierzmowania.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 66,1-7.16.20)

Refren: Niech cała ziemia chwali swego Pana. Albo: Alleluja.

Z radością sławcie Boga, wszystkie ziemie, opiewajcie chwałę Jego imienia, cześć Mu wspaniałą oddajcie. Powiedzcie Bogu: «Jak zadziwiające są Twe dzieła!

Niechaj Cię wielbi cała ziemia i niechaj śpiewa Tobie, niech Twoje imię opiewa». Przyjdźcie i patrzcie na dzieła Boga, zadziwiających rzeczy dokonał wśród ludzi!

Morze na suchy ląd zamienił, pieszo przeszli przez rzekę. Nim się przeto radujmy! Jego potęga włada na wieki.

Przyjdźcie i słuchajcie mnie wszyscy, † którzy boicie się Boga, opowiem, co uczynił mej duszy. Błogosławiony Bóg, który nie odepchnął mej prośby i nie oddalił ode mnie swej łaski.

[01][02]

 

PSALM

Zadziwiające dzieła Ps 66,1-7.16.20

PSALM 66 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: Czasy powygnaniowe (po 586 r.)


Badałeś mnie ogniem nienadaremnie, czy lichy ja kruszec, czy srebro jest we mnie – to fragment pieśni “Kazałeś, kazałeś” ze słynnych “Nieszporów ludźmierskich”. Ta pieśń to parafraza Psalmu 66. Rzeczywiście, w psalmie tym pojawia się tytułowe: “kazałeś”: Kazałeś ludziom deptać nam po głowach. Przeszliśmy przez ogień i wodę, ale wyprowadziłeś nas ku pomyślności.

Psalm 66 to kolejny z psalmów dziękczynienia, ułożony z myślą o liturgii żydowskiej. Ujawnia to struktura psalmu: w pierwszej części dominuje 2. osoba liczby mnogiej, w drugiej – liczba pojedyncza. Wtedy właśnie zabiera głos przewodniczący wspólnoty: Przyjdźcie i słuchajcie mnie wszyscy, którzy boicie się Boga, opowiem, co uczynił mej duszy.

Wysłuchamy pierwszej połowy psalmu i dwa wersety pochodzące z drugiej. Zwróćmy uwagę, że w tym, jak też w innych psalmach dziękczynnych, dziękowanie dotyczy konkretnych dzieł.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Pierwszego listu świętego Piotra Apostoła

(1 P 3,15-18)

Najdrożsi: Pana Chrystusa uznajcie w sercach waszych za Świętego i bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto domaga się od was uzasadnienia tej nadziei, która w was jest. A z łagodnością i bojaźnią Bożą zachowujcie czyste sumienie, ażeby ci, którzy oczerniają wasze dobre postępowanie w Chrystusie, doznali zawstydzenia właśnie przez to, co wam oszczerczo zarzucają. Lepiej bowiem – jeżeli taka wola Boża – cierpieć, czyniąc dobrze, aniżeli źle czyniąc. Chrystus bowiem również raz jeden umarł za grzechy, sprawiedliwy za niesprawiedliwych, aby was do Boga przyprowadzić; zabity wprawdzie na ciele, ale powołany do życia przez Ducha.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

 

DRUGIE CZYTANIE

Do prześladowanych • 1 P 3,15-18

KSIĘGA: Pierwszy List św. Piotra · NADAWCA: św. Piotr · SKĄD: Rzym · DATA: przed 64 r. · ADRESACI: diaspora w Azji Mniejszej


Pierwszy List św. Piotra, skierowany do nawróconych chrześcijan zamieszkujących Azję Mniejszą, jest coniedzielną lekturą Okresu Wielkanocnego. Zawiera wiele zachęt i apeli adresowanych do chrześcijan, dotyczących różnych sytuacji życiowych, w jakich się oni znaleźli. Fragment, który usłyszymy, jest skierowany do prześladowanych.

Kto zaś wam zaszkodzi, jeżeli gorliwi będziecie w czynieniu dobra? – pyta Piotr w wersecie poprzedzającym II czytanie, po czym kontynuuje: – Ale jeżelibyście nawet coś wycierpieli dla sprawiedliwości, błogosławieni jesteście. I cytuje Izajasza: “Nie obawiajcie się zaś ich groźby i nie dajcie się zaniepokoić”.

Warto zwrócić uwagę na trzy rzeczy, o które apeluje Piotr do tych, którzy są prześladowani: uznanie świętości Jezusa, gotowość uzasadnienia nadziei oraz zachowanie czystego sumienia. Dosłownie w tekście greckim mowa jest o tym, aby uświęcić (gr. hagiadzo) Pana Jezusa, czyli uznać Jego autorytet, zachowywać przykazania i być posłusznym Jego Słowu. To daje podstawę do czystego sumienia i sprawia, że nasze zdanie sprawy z nadziei wobec tego świata (w oryginale greckim apologia) jest wiarygodne. Ewangelia Jezusa potrzebuje naszej apologii, czyli obrony.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Jana

(J 14,15-21)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze – Ducha Prawdy, którego świat przyjąć nie może, ponieważ Go nie widzi ani nie zna. Ale wy Go znacie, ponieważ u was przebywa i w was będzie. Nie zostawię was sierotami. Przyjdę do was. Jeszcze chwila, a świat nie będzie już Mnie widział. Ale wy Mnie widzicie; ponieważ Ja żyję i wy żyć będziecie. W owym dniu poznacie, że Ja jestem w Ojcu moim, a wy we Mnie i Ja w was. Kto ma przykazania moje i je zachowuje, ten Mnie miłuje. Kto zaś Mnie miłuje, ten będzie umiłowany przez Ojca mego, a również Ja będę go miłował i objawię mu siebie».

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Parakletos J 14,15-21

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r., Ostatnia Wieczerza • KTO MÓWI: Jezus • SŁUCHACZE: apostołowie • Wersje: brak


Czeka nas kolejny fragment z przebiegu Ostatniej Wieczerzy wg św. Jana, podobnie jak w zeszłym tygodniu – z czternastego rozdziału. Przypomnijmy: opis Ostatniej Wieczerzy przewija się u św. Jana przez 5 rozdziałów (13-17), rozpoczyna się od umywania nóg, zawiera zapowiedź zdrady Judasza oraz innych uczniów, • pożegnanie z uczniami zapowiedź powtórnego przyjścia, potem modlitwę arcykapłańską.

Jezus zapowiada swoje odejściepowtórne przyjście, czyli paruzję. Pojawia się jeszcze jedna zapowiedź, na czas między odejściem a powtórnym przyjściem. Jezus zapowiada Parakleta, Ducha Prawdy, który będzie z wierzącymi na zawsze.

 

TRANSLATOR


Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam (J 14,16) • Greckie słowo Parakletos w różnych miejscach Nowego Testamentu jest różnie tłumaczone na język polski: Pocieszyciel, Rzecznik, Adwokat, Obrońca. Co ono tak naprawdę oznacza?

PARAKLETOS w języku greckim oznacza kogoś, kogo wzywa się na pomoc. Stąd pisarze łacińscy oddawali to słowo przez advocatus. W postępowaniu sądowym bogaty patron mógł odgrywać rolę takiego adwokata, wstawiając się za osobą, która potrzebowała jego pomocy. To ten, który przemawia za kimś, mediator, wstawiennik, pomocnik

• Za kim lub za czym wstawia się Paraklet? Może nas to zdziwi, ale przede wszystkim za Jezusem Czy Syn Boży potrzebuje takiej pomocy? Tak. Szum informacji, które napływają do naszego serca sprawia, że Prawda musi z nimi konkurować Jezus nazywa Parakleta Duchem Prawdy, tym, który prowadzi nas do pełni Prawdy (J 16,13). Tą Prawdą jest nie abstrakcja, nie filozofia czy styl życia, ale sam Boży Syn Według Jana w naszym sercu toczy się proces o to, czy pójdziemy za Ewangelią Jezusa, czy też ją odrzucimy. Duch przekonuje nas do tego, żeby pójść za Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym Panem. Dzięki Duchowi zachowujemy Boże przykazania, żyjemy pełnią dziecięctwa Bożego i doświadczamy Bożej miłości. Bez Ducha pozostajemy duchowymi sierotami.

innego Pocieszyciela pierwszym Pocieszycielem jest sam Jezus • PORÓWNAJ: Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli. Jeśliby nawet ktoś zgrzeszył, mamy Rzecznika (gr. Parakletos) u Ojca Jezusa Chrystusa sprawiedliwego (1 J 2,1)

 

CZY WIESZ, ŻE…


Na słowach Jezusa z 14 rozdziału Ewangelii św. Jana w głównej mierze opiera się encyklika Jana Pawła II o Duchu Świętym “Dominum et Vivificantem”. Jeśli chodzi o fragment dzisiejszej Ewangelii, Jan Paweł II przytacza z niego trzy zdania:

• J 14,16: Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze Ducha Prawdy

• J 14,17: Wy Go znacie, ponieważ w was przebywa i w was będzie

• J 14,18: Nie zostawię was sierotami: Przyjdę do was

 

1/5
"Trójca Święta", ikona nowogrodzka, autor nieznany, XIVw.
2/5
"Trójca", Peter Paul Rubens
3/5
"Trójca Święta", ikona rosyjska, 1700 r.
4/5
"Trójca Święta", autor nieznany, Muzeum Narodowe w Budapeszcie, 1400-1500r.
5/5
"Trójca Święta z przedstawieniem NMP i Jana Chrzciciela", Tula, XIXw.
poprzednie
następne

 


 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >