Jutro Niedziela – XXI zwykła C

Ojcowskie wychowanie jest sztuką. Bóg jest Mistrzem dobrego wychowania

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XXI NIEDZIELA ZWYKŁA C • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, abyśmy wśród zmienności świata tam wznieśli nasze serca, gdzie są prawdziwe radości CZYTANIA: Księga Izajasza 66, 18-21 • Księga Psalmów 117 (116), 1b-2 • List do Hebrajczyków 12, 5-7. 11-13; Ewangelia Łukasza 13, 22-30

 

• CHMURA SŁOWA •

cs

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 66, 18-21)

Tak mówi Pan: «Ja znam ich czyny i zamysły. Przybędę, by zebrać wszystkie narody i języki; przyjdą i ujrzą moją chwałę. Ustanowię u nich znak i wyślę niektórych ocalałych z nich do narodów Tarszisz, Put, Lud, Meszek i Rosz, Tubal i Jawan, do wysp dalekich, które nie słyszały o mojej sławie ani nie widziały mojej chwały. Oni rozgłoszą chwałę moją wśród narodów. Z wszelkich narodów przyprowadzą jako dar dla Pana wszystkich waszych braci – na koniach, na wozach, w lektykach, na mułach i na dromaderach – na moją świętą górę w Jeruzalem – mówi Pan – podobnie jak Izraelici przynoszą ofiarę pokarmową w czystych naczyniach do świątyni Pana. Z nich także wezmę sobie niektórych jako kapłanów i lewitów» – mówi Pan.

Oto słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Ze wszystkich narodów Iz 66, 18-21

Nic nie może stanąć na drodze Bogu, który daje zbawienie wszystkim, nawet poganom. Trzeba tylko sobie zasłużyć

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Trzeci Izajasz • CZAS POWSTANIA: poł. VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Jerozolima  • KATEGORIA: mowa prorock


ZBAWIENIE DLA WSZYSTKICH • Trzecia część Księgi Izajasza (rozdziały 56-66), powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

OSTATNI ROZDZIAŁRozdział 66 to ostatni rozdział całej księgi. Składa się z przedstawienia prawdziwego kultu Boga, który opiera się na czci oddawanej Słowu Boga (ww. 1-4), poematu pocieszającego (to z niego pochodzi dzisiejszy fragment, ww. 5-17) oraz krótkiej przepowiedni dotyczącej przyszłości Izraela (ww. 18-24). Rozdział kończy wizja ludu zgromadzonego z rozproszenia i oddającego cześć Bogu w Jerozolimie.

SĄD I WYWYŻSZENIE Końcowe wersy Księgi proroka Izajasza, które słyszymy w pierwszym czytaniu (Iz 66,18-21), to część konkluzji (Iz 66,15-24) do całej trzeciej części dzieła proroka (tzw. Trito-Izajasz, rozdziały 56-66). Zamyka się ona obrazem uniwersalnego sądu, w trakcie którego Bóg ukaże grzeszników i nieprzyjaciół swojego ludu (66,1-9.15-17). Równocześnie wywyższy i pocieszy Jerozolimę, która staje się punktem centralnym dramatu czasów ostatecznych (66,10-14). To do niej napłynąć ma pokój podobny do wezbranej rzeki i chwała narodów (66,12).

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Na końcu czasów: Przybędę, by zebrać wszystkie narody i języki; przyjdą i ujrzą moją chwałę.

 

LINKI


Przybędę, by zebrać wszystkie narody i języki; przyjdą i ujrzą moją chwałę (Iz 66,18)

Iz 40,5: Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją wszelkie ciało zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały. 

J 8,50: Ja nie szukam własnej chwały. Jest Ktoś, kto jej szuka i sądzi. 

2Kor 1,20: Albowiem ile tylko obietnic Bożych, wszystkie są “tak” w Nim. Dlatego też przez Niego wypowiada się nasze “Amen” Bogu na chwałę. 

Z nich także wezmę sobie niektórych jako kapłanów i lewitów – mówi Pan (Iz 66,21).
Wj 19,6: Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym. Takie to słowa powiedz Izraelitom. 

1P 2,5: …wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa. 

1P 2,9: Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem Bogu na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła.

Ap 1,6: …i uczynił nas królestwem kapłanami dla Boga i Ojca swojego, Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen. 

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Miasto i święta góra Pana, Syjon, będą także świadkami cudu, o jakim nawet nie śniło się ich mieszkańcom. W czasach ostatecznych mają do niego napłynąć narody pogańskie, które uwierzą w prawdziwego Boga i staną się częścią jego dziedzictwa.

Chwała Pana. Sam Bóg ma przybyć, aby zebrać na swojej świętej górze wszystkie narody i języki (66,18). „Chwała”, którą mają oglądać to ta sama widzialna, zbawcza obecność Boga, której Izrael doświadczył podczas wędrówki przez pustynię.

Na krańce świata. Reszta z ocalałych z Bożego sądu to prawdopodobnie także poganie. Bóg wyśle ich jako swoich emisariuszy dosłownie na cztery strony świata (66,19). Tarszisz to prawdopodobnie Tartessus w Hiszpanii, Pul i Lud to Afryka, Tubal to krańce Kaukazu zaś Jawan to wybrzeże jońskie Azji Mniejszej wraz z jego wyspami. W ten sposób wysłannicy obiegają cały ówcześnie znany świat, wybrzeże Morza Śródziemnego.

Kapłani. Ich zadaniem jest ogłosić chwałę Bożą oraz zebrać rozproszone dzieci Izraela. Napływają one na świętą górę w Jeruzalem na koniach, na wozach, w lektykach, na mułach i na dromaderach (66,20). Poganie spełniają przy tym funkcję liturgiczną: są jak czyste naczynia, w których Izrael, ofiara miła Bogu, jest wniesiony znów do świątyni. Na końcu znajdujemy zapowiedź przewyższającą śmiałością wszystko, co prorok zapowiedział do tej pory. Spośród pogan Bóg wybierze sobie kapłanów i lewitów (66,21). Wydaje się, że nic nie może stanąć na drodze Bogu, który w swoim miłosierdziu powołuje i daje zbawienie nawet poganom.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 66,1-3.4-7.16.20)

REFREN: Całemu światu głoście Ewangelię.

Chwalcie Pana, wszystkie narody, wysławiajcie Go, wszystkie ludy, bo potężna nad nami Jego łaska, a wierność Pana trwa na wieki.

[01][02]

 

PSALM

Chwalcie Pana Ps 117 (116), 1b-2

Tylko jedna zwrotka krótkiego psalmu, który zachęca wszystkich do wysławiania Boga

PSALM  117 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


CZTERY WERSY • Psalm 117 to najkrótszy spośród 150 psalmów, liczy zaledwie cztery wersety. Należy do gatunku hymnu wspólnotowego, bezinteresownej modlitwy uwielbienia zanoszonej podczas liturgii w świątyni jerozolimskiej • Wchodził w skład tzw. Wielkiego Hallelu (to psalmy 113-118), psalmów rozpoczynających się od wezwania “Chwalmy Jahwe”, które rozbrzmiewało podczas świąt paschalnych oraz największych uroczystości. W tym krótkim psalmie zebrani na Syjonie wzywają wszystkie narody, aby przyłączyły się do hymnu sławiącego potęgę i dobroć Jahwe.

WSZYSTKIE NARODY • Do liturgii psalm 117 został dołączony z powodu wzmianki o narodach pogańskich, wielbiących Pana w świątyni. Ten motyw łączy psalm z pierwszym czytaniem.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Bóg nie zamknięty dla Izraela: Chwalcie Pana, wszystkie narody, wysławiajcie Go, wszystkie ludy.

 


LINKI


…bo potężna nad nami Jego łaska, a wierność Pana trwa na wieki. (Ps 117,2)

Ps 103,11: Bo jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, tak można jest Jego łaskawość dla tych, co się Go boją. 

Ps 85,10: Łaskawość i wierność spotkają się z sobą, ucałują się sprawiedliwość i pokój. 

Łk 1,54-55: Ujął się za sługą swoim, Izraelem, pomny na miłosierdzie swoje –  jak przyobiecał naszym ojcom na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki».

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 12, 5-7. 11-13)

Bracia: Zapomnieliście o napomnieniu, z jakim Bóg się zwraca do was jako do synów: «Synu mój, nie lekceważ karcenia Pana, nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza. Bo kogo miłuje Pan, tego karci, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje». Trwajcie w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił? Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości. Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i osłabłe kolana! Proste ślady czyńcie nogami, aby kto chromy, nie zbłądził, ale był raczej uzdrowiony.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Boża pedagogia Hbr 12, 5-7. 11-13

Bóg jak każdy dobry Ojciec, wychowuje nas poprzez próby do podejmowania właściwych życiowych wyborów

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej

JEZUS – OSOBA I DZIEŁO • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na  innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

BOHATEROWIE WIARY • Od rozdziału 11 autor podaje przykłady wiary zaczerpnięte ze Starego Testamentu. Abel, Henoch, Noe, Abraham, Mojżesz ale także Gedeon, Barak, Samson, Jefte, Dawid, Samuel i prorocy. Wszyscy oni mają być dla wspólnoty chrześcijańskiej, cierpiącej próby i prześladowania, przykładem wiary i wytrwałości.

GORZKA PRÓBA • Dwunasty rozdział rozpoczyna się od zachęty do podjęcia na poważnie duchowej walki chrześcijanina. Dalej autor zwraca się do wspólnoty, która cierpi prześladowania, wzywając ich, aby nie upadali na duchu. Próba jest wpisana w życie chrześcijanina i jest częścią Bożej pedagogii. Na początku wydaje się gorzka, lecz ostatecznie przynosi błogosławione owoce, przekonuje autor Listu do Hebrajczyków.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Jaki masz obraz ojca?: Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił?

 

LINKI


Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił? (Hbr 12,7)

Pwt 8,5: Uznaj w sercu, że jak wychowuje człowiek swego syna, tak Pan, Bóg twój, wychowuje ciebie.  

2Sm 7,14: Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem, a jeżeli zawini, będę go karcił rózgą ludzi i ciosami synów ludzkich. 

Prz 13,24: Nie kocha syna, kto rózgi żałuje, kto kocha go w porę go karci. 

Ps 119,71: Dobrze to dla mnie, że mnie poniżyłeś, bym się nauczył Twych ustaw. 

Hi 5,17: Szczęśliwy, kogo Bóg karci, więc nie odrzucaj nagan Wszechmocnego. 

Ap 3,19: Ja wszystkich, których kocham, karcę i ćwiczę. Bądź więc gorliwy i nawróć się! 

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Wspólnocie, która mierzy się z próbą cierpienia i prześladowania, autor Listu do Hebrajczyków daje paradoksalną pociechę. Próba jest darem Bożej miłości. Więcej nawet, Bóg ma obowiązek poddawać wierzących próbie. Księga Przysłów (>>Prz 3,11) uznaje dyscyplinowanie za powinność Ojca, który kocha swoje dzieci. Autor odwołuje się do starożytnego pojęcia paideia oznaczającego edukację, trening i wychowanie dziecka, przez które staje się ono odpowiedzialnym i dorosłym człowiekiem. Ojcem w starożytności nie nazywano tego, który spłodził dziecko, ale tego, kto nauczył go odpowiedzialnego życia. Poprzez próby Bóg wychowuje nas do podejmowania właściwych życiowych wyborów i staje się naszym Ojcem. My z kolei poprzez wytrwałość w próbach stajemy się coraz bardziej jego dziećmi.

 

TRANSLATOR


Synu mój, nie lekceważ karania Pana, nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza. W tekście gr. zamiast karcenia mamy ogólny termin paideia, który oznacza wychowanie, trening fizyczny, intelektualny i duchowy, edukację. Zamiast doświadczenia możemy także pomyśleć o badaniu, ostrożnym rozeznawaniu jakieś sytuacji, do którego Bóg prowadzi człowieka (gr. elencho).

Bo kogo miłuje Pan, tego karze, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje. Kogo miłuje Pan, tego wychowuje, nad tym pracuje, pomagając mu podejmować dojrzałe decyzje (gr. paideuo). Chłosta (gr. mastigo) oznacza także po prostu dyscyplinowanie, przywoływanie do porządku, korygowanie.

Trwajcież w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił? Trwajcie w Bożym wychowaniu (gr. paideia). Cóż to za syn, którego ojciec nie wychowuje? (gr. paideuo).

Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości. Wszelkie wychowanie (paideia) połączone z dyscypliną wydaje się być smutne, ale ostatecznie prowadzi do pełnej pokoju (eirenikos) sprawiedliwości. Przeżyta próba prowadzi do nowej, opartej na Harmonii i zrozumieniu relacji z Bogiem.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 13, 22-30)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus przemierzał miasta i wsie, nauczając i odbywając swą podróż do Jerozolimy. Raz ktoś Go zapytał: «Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni?» On rzekł do nich: «Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie zdołają. Skoro Pan domu wstanie i drzwi zamknie, wówczas, stojąc na dworze, zaczniecie kołatać do drzwi i wołać: „Panie, otwórz nam!”, lecz On wam odpowie: „Nie wiem, skąd jesteście”. Wtedy zaczniecie mówić: „Przecież jadaliśmy i piliśmy z Tobą, i na ulicach naszych nauczałeś”. Lecz On rzecze: „Powiadam wam, nie wiem, skąd jesteście. Odstąpcie ode Mnie wszyscy, którzy dopuszczacie się niesprawiedliwości!” Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym. Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostatnimi».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Zbawieni i potępieni  Łk 13, 22-30

Dostaliśmy od naszego Ojca wszystko, co jest potrzebne do zbawienia. Od nas zależy, czy będziemy pierwszymi czy ostatnimi

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: w drodze do Jerozolimy • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • Jezus, uczniowie • WERSJE: Mt 6,9-13; 7,7-11

EWANGELIA MIŁOSIERDZIA • O Łukaszu mówi się, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad grzesznikami i chorymi. Przypomnijmy, Łukasz – lekarz z Antiochii Syryjskiej –  był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Swoją Ewangelię adresuje do chrześcijan pochodzenia pogańskiego.

DROGA DO JEROZOLIMY • Jesteśmy w drugiej części Ewangelii Łukasza: wielkiej sekcji która ukazywać będzie Jezusa zdążającego ku Jerozolimie, Boskiego wysłannika podróżującego ku wypełnieniu swej misji w Mieście Świętym (>>Łk 9,51-19,28).

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Jedyna droga: Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie będą mogli.

 

LINKI


Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie będą mogli (Łk 13,24).

Mt 7,13-14: Wchodźcie przez ciasną bramę! Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!

1Kor 9,24-25: Czyż nie wiecie, że gdy zawodnicy biegną na stadionie, wszyscy wprawdzie biegną, lecz jeden tylko otrzymuje nagrodę? Przeto tak biegnijcie, abyście ją otrzymali.  Każdy, który staje do zapasów, wszystkiego sobie odmawia; oni, aby zdobyć przemijającą nagrodę, my zaś nieprzemijającą. 

Kol 1,29: Po to właśnie się trudzę walcząc Jego mocą, która potężnie działa we mnie. 

Hbr 12,4: Jeszcze nie opieraliście się aż do przelewu krwi, walcząc przeciw grzechowi.

 

JESZCZE O EWANGELII


Jezus znajduje się w pobliżu Jerozolimy, miejscu, które według Izajasza ma się stać sceną końca czasów i świadkiem zbawienia pogan. Tam, ktoś z tłumu zadaje mu ciekawe pytanie: Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni? (Łk 13,23).

Niepewny los. Być może w pytaniu pobrzmiewają echa faryzejskiej lub qumrańskiej koncepcji zbawienia dla wybranych, dla tych, którzy zachowują Prawo. Czy pytanie to zadał poganin, bojący się potępienia, bo przecież w dominującej wciąż w I A.D. mentalności zbawienie jest dla żydów? Sądząc z kontekstu i bliskości Jerozolimy słowa padają raczej z ust Izraelity. Zadaje on pytanie, w którym można wyczuć sporo niepewności o własny los.

Realne potępienie. Jezus podejmując wątek natychmiast zaczyna nauczanie. Ukazuje siebie jako Pana domu, tego, który ma władzę otworzyć drzwi zbawienia dla każdego i zamknąć je przed fałszywymi uczniami. Będą więc tacy, którzy zostaną wyrzuceni na zewnątrz, „tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” (13,28). Przyjdą też ci ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym (13,29). Potępienie jest równie realne jak zbawienie.

Żywa relacja z Panem. Nie będą zbawieni, którzy liczą na formalną przynależność! Do zbawienia potrzeba mojego osobistego wysiłku i świadectwa, zerwania z grzechem, życia wiary i miłości. Nowe życie w Bogu obiecane przez Izajasza poganom otwiera się dla nas w Jezusie. Wciąż jednak od nas zależy czy z tego Bożego otwarcia skorzystamy. Kto nawiązał relację z Jezusem, kto go „poznał” nie tylko usłyszał, kto żył jego słowem, nie tylko bywał na Eucharystiach, „jadł z nim i pił”, ten będzie zbawiony.

 

CZY WIESZ ŻE…


Nie wystarczy formalna przynależność do narodu wybranego, Izraela albo do Kościoła. Obrzezanie czy chrzest nikomu nie gwarantują zbawienia, są raczej zaproszeniem, otwierają do niego drzwi. W tym sensie są konieczne i równocześnie niewystarczalne. Przytoczmy tu bardzo wymowne słowa Soboru Watykańskiego II:

Do społeczności Kościoła wcieleni są w pełni ci, co mając Ducha Chrystusowego w całości przyjmują przepisy Kościoła i wszystkie ustanowione w nim środki zbawienia i w jego widzialnym organizmie pozostają w łączności z Chrystusem rządzącym Kościołem przez papieża i biskupów, w łączności mianowicie polegającej na więzach wyznania wiary, sakramentów i zwierzchnictwa kościelnego oraz wspólnoty (communio). Nie dostępuje jednak zbawienia, choćby był wcielony do Kościoła, ten, kto nie trwając w miłości, pozostaje wprawdzie w łonie Kościoła “ciałem”, ale nie “sercem”. (Lumen Gentium, 15)

 

TWEETY



 

STO SŁÓW


Każdy ma jakąś historię. Swoją historię. W której jest miejsce na wszystko: radość, szczęście, pewność, zbawienie ale też zagubienie, kryzys oraz karę. Poprzez historię życia człowieka, Pan Bóg prowadzi z każdym dialog. Jak z Izraelem. Jak i z apostołami. To właśnie poprzez próby, Bóg prowadzi nas do podejmowania właściwych życiowych wyborów i staje się naszym Ojcem. My z kolei poprzez wytrwałość w próbach stajemy się coraz bardziej jego dziećmi.

Izajasz (PIERWSZE CZYTANIE) pokazuje piękny koniec historii życia człowieka. Dzisiejsza EWANGELIA mówi, że zawsze możliwy jest też zły koniec. Św. Paweł (DRUGIE CZYTANIE) udziela rady jak żyć i co robić, żeby ten koniec był taki, jakim go Izajasz pokazuje.

Dziś mamy liturgię paradoksów: Bóg karze, by nagradzać, mówi, że ostatni będą pierwszymi, im bardziej ciasne drzwi, tym bardziej każe w nie wchodzić. Nie wystarczy tylko przynależeć, być synem, trzeba żyć z Bogiem, jadać z nim i pić. Bóg jest dobrym Ojcem. Wymagającym Ojcem. Dobre ojcowskie wychowanie jest sztuką. My dostaliśmy wszystko od naszego Ojca. Reszta zależy od nas.

 

1/6
Fragment Sądu Ostatecznego autorstwa Fra Angelico, 1432-1435 r., Museo di San Marco, Florencja, Włochy
2/6
Niebo wg Tycjana, m. 1551 a 1554 r., Muzeum Prado, Madryt, Hiszpania
3/6
"Ogród rozkoszy ziemskich", fragment tryptyku Hieronima Boscha pzedstawiający piekło, ok. 1500 r., Muzeum Prado, Madryt, Hiszpania
4/6
"Piekło", trzynastowieczna mozaika Coppo di Marcovaldo, Baptysterium San Giovanni, Florencja, Włochy
5/6
Wejście do Nieba z tryptyku Hansa Memlinga Sąd Ostateczny, m. 1466 a ok. 1473 r., Muzeum Narodowe w Gdańsku
6/6
Wizja Nieba z obrazu Sąd Ostateczny Fra Angelico, ok. 1431 r., Museo di San Marco, Florencja, Włochy
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XX zwykła C

Są prawdziwe bitwy, które trzeba podjąć i może coś stracić, są też fałszywe iluzje pokoju. Wybór należy do nas

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


XX NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok C • KOLEKTA: Modlimy się do dobrego Boga, aby Bóg wlał w nasze serca gorącą miłość ku Niemu i abyśmy otrzymali obiecane dziedzictwo, które przewyższa wszelkie nasze pragnienia• KOLOR: zielony  • CZYTANIA: Księga Jeremiasza 38, 4-6. 8-10; Psalm Ps 40 (39), 2-3. 4. 18; List do Hebrajczyków 12, 1-4; Ewangelia wg św. Łukasza 12, 49-53

 

• CHMURA SŁOWA •

cs

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania
Czytanie z Księgi Jeremiasza

(Jr 38, 4-6. 8-10 )

W czasie oblężenia Jerozolimy przywódcy, którzy trzymali Jeremiasza w więzieniu, powiedzieli do króla: «Niech umrze ten człowiek, bo naprawdę obezwładnia on ręce żołnierzy, którzy pozostali w tym mieście, i ręce całego ludu, gdy mówi do nich podobne słowa. Człowiek ten nie szuka przecież pomyślności dla tego ludu, lecz nieszczęścia». Król Sedecjasz odrzekł: «Oto jest w waszych rękach!» Nie mógł bowiem król nic uczynić przeciw nim. Wzięli więc Jeremiasza i wtrącili go, spuszczając na linach, do cysterny Malkiasza, syna królewskiego, która się znajdowała na dziedzińcu wartowni. W cysternie zaś nie było wody, lecz błoto; zanurzył się więc Jeremiasz w błocie. Ebedmelek wyszedł z domu królewskiego i rzekł do króla: «Panie mój, królu! Źle zrobili ci ludzie, tak postępując z prorokiem Jeremiaszem i wrzucając go do cysterny. Przecież umrze z głodu w tym miejscu, zwłaszcza że nie ma już chleba w mieście». Rozkazał król Kuszycie Ebedmelekowi: «Weź sobie stąd trzech ludzi i wyciągnij proroka Jeremiasza z cysterny, zanim umrze».

Oto słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Bóg jest wierny Jr 38,4-6.8-10

Prorok musi czasem głosić nieprzyjemne słowa i wziąć na siebie ich konsekwencje. Bóg ratuje – z rąk nieprzyjaciół i od ludzkich pomysłów na zbawienie

KSIĘGA: Jeremiasza • AUTOR: Jeremiasz • CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.
KATEGORIA:
wydarzenie


CIERPIĄCY PROROK • Księga Jeremiasza pod względem liczby słów to najobszerniejsza księga Starego Testamentu. Zawiera aż 52 rozdziały • Jeremiasz to wielki, ale jednocześnie kontrowersyjny dla ówczesnych prorok. Za życia uznawany za bluźniercę i zdrajcę narodu (>> Jr 26,7-9), po śmierci został „wywyższony” przez Boga, przeszedł do historii jako orędownik narodu (>> 2Mch 15,14-16). Był świadkiem upadku Judy i Jerozolimy podczas niewoli babilońskiej (586 r. przed Chr.). Jego księga pokazuje bezsilność proroka, który bezskutecznie przestrzega Izraela przed postępowaniem, które przyniesie tragiczne skutki. Księga jest napisana częściowo prozą, a częściowo poezją.

OSTATNIE LATA JUDY • W Księdze Jeremiasza – zwłaszcza w jego dwóch pierwszych częściach – przeważają ostrzeżenia przed nieszczęściem. Sprawdziły się. W 722 przed Chr. Asyria uprowadziła dziesięć plemion Północy (Izraela), zaś w 598 przed Chr. Babilończycy dokonali pierwszej deportacji z Południa (Judy). Jedna z końcowych części księgi (34,1-45,5) opisuje prozą ostatnie lata królestwa Judy. Osobiste zmagania Jeremiasza są jakby ilustracją zatwardziałości króla i całego narodu na Słowo Boże kierowane do nich przez proroka.

ZANIM USŁYSZYSZ • Wydarzenie o którym usłyszymy w dzisiejszym czytaniu to skrajny moment prześladowania Jeremiasza. Po wcześniejszym uwięzieniu (37,11-16), uwolnieniu przez króla i ponownym zamknięciu pod strażą (37,17-21), teraz zostaje on przez przywódców ludu, za zgodą króla, wręcz skazany na śmierć. W tym celu wrzucono go do pustej cysterny, w której pozostało jedynie błoto. Powodem tak ogromnej nienawiści wobec proroka jest treść jego orędzia, która jest czymś zdecydowanie niepopularnym, wręcz trudnym do przyjęcia. Oto Jerozolima jest oblężona przez wojska Nabuchodonozora, ale Izraelici nie tracą dalej nadziei, że uda im się uratować i liczą między innymi na pomoc Egiptu, lecz sam Bóg mówi coś wprost przeciwnego ich zamiarom i nadziejom: kto się podda Chaldejczykom zostanie ocalony, kto będzie się bronił do końca pozostając w mieście, ten na pewno zginie.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Usprawiedliwienie tego, kto nie chce słuchać proroka: Niech umrze ten człowiek, bo naprawdę obezwładnia on ręce żołnierzy, którzy pozostali w tym mieście, i ręce całego ludu, gdy mówi do nich podobne słowa. Człowiek ten nie szuka przecież pomyślności dla tego ludu, lecz nieszczęścia!

 

LINKI


Niech umrze ten człowiek, bo naprawdę obezwładnia on ręce żołnierzy, którzy pozostali w tym mieście, i ręce całego ludu, gdy mówi do nich podobne słowa. Człowiek ten nie szuka przecież pomyślności dla tego ludu, lecz nieszczęścia! (Jr 38,4)

Wj 5,4: Na to odpowiedział im król egipski: «Dlaczego to Mojżeszu i Aaronie, chcecie odwieść lud od pracy? Idźcie co prędzej do waszych robót». 

1Krl 18,17: Gdy Achab zobaczył Eliasza, powiedział mu: «To ty jesteś ten dręczyciel Izraela!» 

Dz 16,19-21: Gdy panowie jej spostrzegli, że przepadła nadzieja ich zysku, pochwycili Pawła i Sylasa, zawlekli na rynek przed władzę, stawili przed pretorami i powiedzieli: «Ci ludzie sieją niepokój w naszym mieście. Są Żydami i głoszą obyczaje, których my, Rzymianie, nie możemy przyjmować ani stosować się do nich».

 


JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Dzisiejsze pierwsze czytanie streszcza w sobie pełną napięć i dramatu historię relacji Jeremiasza z Bogiem:

Prorok klęski. Nie ma chyba w ST proroka, który wiedziałby lepiej od Jeremiasza, ile kosztuje wchodzenie w bliskie więzi z Bogiem. Powołany kiedy miał około 18 lat, Jeremiasz właściwie nigdy nie miał własnego, beztroskiego życia. Od początku był w nim obecny Pan, który już od łona matki przeznaczył go do tego, by był prorokiem (Jr 1,5). Misja sprawiła, że Jeremiasz nie założył własnej rodziny (>>Jr 16,2). Sprawiła także, że po wielokroć musiał zapowiadać swojemu grzesznemu narodowi karę i zniszczenie (>>Jr 4,20).

Cena za mówienie prawdy. Jeremiasz wyraźnie nie szukał dobra swoich rodaków. Nie wmawiał im, że wszystko będzie dobrze. Wieszczył zbliżający się koniec, wzywał do ukorzenia się przed Bogiem i Babilończykami, wzywał do poddania miasta, aby ocalała choć garstka. W efekcie został wrzucony do cysterny, która wyschła (oblężenie przeciągało się  na miesiące letnie).

Bóg nie próżnuje. Co myślał Jeremiasz, skazany przez swoich na śmierć głodową? Może wypowiadał tam kolejną lamentację na swoje życie, których pełna jest jego księga. Jeremiasz płacił za swą przyjaźń z Bogiem wysoką cenę. Bóg jednak także nie próżnował. Ebedmelek i król Sedecjasz potajemnie wyciągają proroka z dołu śmierci (Jr 38,9-13). Przyjaciele o sobie nie zapominają.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 40 )

REFREN: Panie, mój Boże, pośpiesz mi z pomocą.

Z nadzieją czekałem na Pana, a On pochylił się nade mną i wysłuchał mego wołania. Wydobył mnie z dołu zagłady, z błotnego grzęzawiska, stopy moje postawił na skale i umocnił moje kroki.

Włożył mi w usta pieśń nową, śpiew dla naszego Boga. Wielu to ujrzy i przejmie ich trwoga, i zaufają Panu.

Ja zaś jestem ubogi i nędzny, ale Pan troszczy się o mnie. Ty jesteś moim wspomożycielem i wybawcą, Boże mój, nie zwlekaj!

[01][02]

PSALM

Czekać z nadzieją Ps 40,2-3.4.18

 Ja jestem ubogi i nędzny, ale Pan troszczy się o mnie

PSALM 40• AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe (po 538 BC)


O PSALMIE • Psalm 40 należy do gatunku indywidualnej modlitwy dziękczynienia (todah). Modlitwy te wyrażają radosną wdzięczność człowieka, który został wysłuchany przez Pana. Osadzone są w liturgii świątynnej. Śpiewano je podczas ceremonii wypełnienia złożonego ślubu lub przy składaniu ofiary dziękczynnej.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy tylko niektóre wersety Psalmu 40. Wydają się jakby słowami wyjętymi wprost z ust Jeremiasza przebywającego w studni pełnej błota (zob. PIERWSZE CZYTANIE). Temat człowieka opuszczonego i skazanego przez swych nieprzyjaciół na śmierć w cysternie pełnej wody lub błota powtarza się częściej, także w innych psalmach (zob. LINKI).

 


NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wierność Boga jest konkretna: Wydobył mnie z dołu zagłady, z błotnego grzęzawiska, stopy moje postawił na skale i umocnił moje kroki.

 

LINKI


Wydobył mnie z dołu zagłady, z błotnego grzęzawiska, stopy moje postawił na skale i umocnił moje kroki. (Ps 40,2)

Ps 69,2: Ugrzązłem w mule topieli i nie mam nigdzie oparcia, trafiłem na wodną głębinę i nurt wody mnie porywa. 

Ps 69,14: Wyrwij mnie z bagna, abym nie zatonął, wybaw mnie od tych, co mnie nienawidzą, i z wodnej głębiny! 

Ps 27,5: Albowiem On przechowa mnie w swym namiocie w dniu nieszczęścia, ukryje mnie w głębi swego przybytku, wydźwignie mnie na skałę

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 12, 1-4 )

Bracia: Mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków, zrzuciwszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi, biegnijmy wytrwale w wyznaczonych nam zawodach. Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. On to zamiast radości, którą Mu obiecywano, przecierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, i zasiadł po prawicy na tronie Boga. Zważcie więc na Tego, który ze strony grzeszników tak wielką wycierpiał wrogość wobec siebie, abyście nie ustawali, załamani na duchu. Jeszcze nie opieraliście się aż do krwi, walcząc przeciw grzechowi.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Patrzmy na Jezusa Hbr 12,1-4

Ta walka jest na serio, ale została już wygrana

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEZUS – OSOBA I DZIEŁO • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na  innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

BOHATEROWIE WIARY • W rozdziale jedenastym autor podał przykłady wiary zaczerpnięte ze Starego Testamentu: Abel, Henoch, Noe, Abraham, Mojżesz ale także Gedeon, Barak, Samson, Jefte, Dawid, Samuel i prorocy. Wszyscy oni mają być dla wspólnoty chrześcijańskiej, cierpiącej próby i prześladowania, przykładem wiary i wytrwałości.

ZANIM USŁYSZYSZ • Dwunasty rozdział rozpoczyna się od zachęty do podjęcia na poważnie duchowej walki chrześcijanina. Po wielu przykładach ze Starego Testamentu, autor przedstawia teraz jeszcze ważniejszy od nich: przykład samego Jezusa. Jest on jednak czymś o wiele więcej niż samym tylko przykładem, bowiem to zwycięstwo w walce, które już dokonało się w Nim, może być teraz przez łaskę udziałem każdego, kto wierzy.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Zawsze tylko jeden kierunek: Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala.

Walka na śmierć i życie: Jeszcze nie opieraliście się aż do przelewu krwi, walcząc przeciw grzechowi.

LINKI


I my zatem mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków, odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi, winniśmy wytrwale biec w wyznaczonych nam zawodach. (Hbr 12,1)

1Kor 9,24: Czyż nie wiecie, że gdy zawodnicy biegną na stadionie, wszyscy wprawdzie biegną, lecz jeden tylko otrzymuje nagrodę? Przeto tak biegnijcie, abyście ją otrzymali.

Hbr 10,36: Potrzebujecie bowiem wytrwałości, abyście spełniając wolę Bożą, dostąpili obietnicy.  

Ef 4,22: …co się tyczy poprzedniego sposobu życia trzeba porzucić dawnego człowieka, który ulega zepsuciu na skutek zwodniczych żądz…  

Rz 13,12: Noc się posunęła, a przybliżył się dzień. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła!  

 

TRANSLATOR


…odłożywszy wszelki ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi… (Hbr 12,1)
Dosłownie: łatwo, dobrze, dokładnie obejmuje, otacza.

Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala. (Hbr 12,2)

W tekście greckim mamy imiesłów aforontes, który większość tłumaczy łączy z poprzedzającym czasownikiem: biegnijmy patrząc.

Dosłownie 2 rzeczowniki: założyciel, lider oraz ten, który wypełnia, wykańcza (w starej Biblii Gdańskiej przetłumaczono: dokończyciel)

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Pośrodku zmagań olimpijskich autor Listu do Hebrajczyków porównuje drogę chrześcijanina do biegu:

Nie biegniemy sami. Przyjaźń z Bogiem nie uczy zamykania się w swoim wąskim gronie. Wręcz przeciwnie, autor Listu do Hebrajczyków, pisze o biegu, w którym otacza nas dookoła całe mnóstwo świadków (dosłownie w tekście gr. „chmura”, nefos). To nasz bieg życia, bieg, który skończy się w Królestwie Bożym, bieg, w którym nie jesteśmy jedynymi uczestnikami.

Jak najwięcej zwycięzców. Chrześcijański bieg życia przypomina greckie biegi olimpijskie (autor używa gr. czasownika trecho, „biec jak na stadionie”, oraz agony, „zawody”, używanego na określenie zmagań sportowych), z tą różnicą że zwycięzców może i powinno być wielu. W naszym biegu życia nie możemy ich zostawić za sobą.

Bieg za Jezusem. Poza tym, warunkiem zwycięstwa w biegu wiary jest to, aby wpaść na metę… za Jezusem. Przyjaźń z Nim wymaga. Bieg będzie momentami morderczy, będzie konieczny trening i wyrzeczenia. Jezus atleta nie prowadził wygodnego życia, lecz ćwiczył swoje ciało i ducha przez modlitwę i wymaganie od siebie.

 

CZY WIESZ,  ŻE…

W starożytnej Grecji biegi krótkodystansowe były najważniejszą dyscypliną igrzysk – każdą olimpiadę nazywano później imieniem zawodnika, który w nich zwyciężył. Rozgrywano je na dystansie jednego stadionu (192,8 m), czyli okrążenia bieżni olimpijskiej. Choć startowało w nich wielu, zwycięzca był tylko jeden. Zwycięstwo wymagało nie tylko poprzedzającego bieg 10-miesięcznego treningu i diety. Wymagało także pozostawienia z tyłu innych.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 12, 49-53 )

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, ażeby już zapłonął. Chrzest mam przyjąć, i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam. Odtąd bowiem pięcioro będzie podzielonych w jednym domu: troje stanie przeciw dwojgu, a dwoje przeciw trojgu; ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu; matka przeciw córce, a córka przeciw matce; teściowa przeciw synowej, a synowa przeciw teściowej».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Ogień, chrzest, rozłam Łk 12, 49-53

W ogniu miłości Chrystusa objawionej na krzyżu spłoną wszystkie iluzje pokoju, a pozostanie tylko to, co prawdziwe

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Galilea • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • Jezus, uczniowie


W DRODZE DO JEROZOLIMY • Jezus po decyzji o ruszeniu w kierunku Jerozolimy (Łk 9,51) pozostaje teraz ciągle ku niej skierowany. To druga część Ewangelii Łukasza, po wcześniejszych wydarzeniach w Galilei. Wstępowanie do Jerozolimy (rozdz. 9-19) będzie przeplatane nauczaniem na różne tematy (modlitwa, wolność od bogactw, przebaczenie, czasy ostateczne itd.), często przedstawionym także w przypowieściach.

KONTEKST • Od kilku tygodni słuchamy dwunastego rozdziału Ewangelii Łukasza Rozpoczął się on przestrogą wobec obłudy i zachętą do bycia dzielnym w obliczu prześladowań (12,1-12). Później nastąpiła dłuższa rozprawa z chciwością (12,13-34), a tydzień temu słyszeliśmy wynikającą z powyższych mocną zachętę do gotowości na przyjście Pana w każdym czasie (12,35-48).

ZANIM USŁYSZYSZ • Fragment, który dziś usłyszymy może wydawać się trudny, choć z drugiej strony jest on pełen intensywności i mocy. Przenosi on w pewnym sensie rzeczywistość wydarzeń ostatecznych, dopiero co przedstawioną (12,35-48), do teraźniejszości. Oto z przyjściem Jezusa w jakiś sposób realizuje się już eschatologia: każdy musi dokonać wyboru, wobec misterium Jego Paschy nie można pozostać obojętnym. To sprawia podziały, albo inaczej: przecież to nie Jezus je sprawia, ale opowiedzenie się po Jego stronie (lub nie) powoduje, że ukazują się te z nich, których może wcześniej nie było tak wyraźnie widać. Znikają wtedy wszelkie iluzje pokoju, bo ten prawdziwy można znaleźć tylko w Nim.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Po co przyszedł Jezus?: Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął.

Fałszywe pogłoski: Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam.

 

LINKI


Przyszedłem rzucić ogień na ziemię i jakże bardzo pragnę, żeby on już zapłonął. (Łk 12,49)

Ml 3,2-3: Ale kto przetrwa dzień Jego nadejścia i kto się ostoi, gdy się ukaże? Albowiem On jest jak ogień złotnika i jak ług farbiarzy.  Usiądzie więc, jakby miał przetapiać i oczyszczać srebro, i oczyści synów Lewiego, i przecedzi ich jak złoto i srebro, a wtedy będą składać Panu ofiary sprawiedliwe.

Mt 3,11: Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia; lecz Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie; ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów. On was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem.  

J 9,39: Jezus rzekł: «Przyszedłem na ten świat, aby przeprowadzić sąd, aby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a ci, którzy widzą stali się niewidomymi».

Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. (Łk 12,50)

Mk 10,38: Jezus im odparł: «Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić, albo przyjąć chrzest, którym Ja mam być ochrzczony?»  

Mk 8,31: I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy musi wiele cierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że będzie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie.  

Mk 10,32: A kiedy byli w drodze, zdążając do Jerozolimy, Jezus wyprzedzał ich, tak że się dziwili; ci zaś, którzy szli za Nim, byli strwożeni. Wziął znowu Dwunastu i zaczął mówić im o tym, co miało Go spotkać…

J 19,30: A gdy Jezus skosztował octu, rzekł: «Wykonało się!» I skłoniwszy głowę oddał ducha.  

Łk 24,26: Czyż Mesjasz nie miał tego cierpieć, aby wejść do swej chwały?  

Rz 6,3: Czyż nie wiadomo wam, że my wszyscy, którzyśmy otrzymali chrzest zanurzający w Chrystusa Jezusa, zostaliśmy zanurzeni w Jego śmierć?

Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam. (Łk 12,51)

1Tes 5,3: Kiedy bowiem będą mówić: «Pokój i bezpieczeństwo» – tak niespodzianie przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie ujdą.

Mt 10,21-22: Brat wyda brata na śmierć i ojciec syna; dzieci powstaną przeciw rodzicom i o śmierć ich przyprawią. Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

Łk 14,26: Jeśli kto przychodzi do Mnie, a nie ma w nienawiści swego ojca i matki, żony i dzieci, braci i sióstr, nadto siebie samego, nie może być moim uczniem.

 

TRANSLATOR


Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie. (Łk 12,50)

Dosłownie: jestem ściśnięty, udręczony.

Dosłownie: wypełni.

 

JESZCZE O EWANGELII


Przyjaźń z Jezusem kosztowała wiele pierwszych uczniów. Także dzisiaj wielu płaci za nią najwyższą cenę:

Pokój i ogień. Jednym z najcenniejszych darów, jaki Zmartwychwstały Jezus przynosi temu światu jest pokój. Pokój ten nie przyjdzie jednak do nas inaczej, jak przez ogień Ducha, ogień, który oznacza także sąd i podział.

Prześladowani. Ci, którzy decydują się na przyjaźń z Panem, muszą być świadomi, że spotkają się ze sprzeciwem, a może nawet odrzuceniem ze strony tego świata. Łukasz w tych słowach Jezusa opisuje sytuację historyczną uczniów w I w., których wykluczano z rodziny, synagogi czy społeczeństwa, za to, że odważyli się uwierzyć w Jezusa.

Stary świat płonie. Także dziś na całym świecie co trzy minuty ginie chrześcijanin tylko dlatego, że należy do Chrystusa. Świadkowie i buntownicy z wyboru żyją wśród nas nie po to, aby dzielić i wywoływać wojny, jak czasem mówi się o religii, ale po to, aby zmuszać swoim życiem ten świat do opowiedzenia się za lub przeciw Bogu. Stary świat płonie już ogniem sądu i Bożej miłości, która oczyszcza go z brudu grzechu.

 

CZY WIESZ,  ŻE…


Mamy podpalać ten świat naszym życiem. O św. Dominiku mówi się, że jego matka, błogosławiona Joanna d’Aza miała proroczy sen, który zapowiedział posłannictwo jej dziecka. Wydało się jej, że z jej łona wybiegł pies, który oświecał i zapalał cały świat, trzymając żagiew w zębach. Sen spełnił się później, gdy widziano jej syna, wielkiego świętego, który jak pies Pański biegł rozpalając narody miłością Boga i bliźniego.

Pax Romana. Epoka tzw. Rzymskiego Pokoju trwała od czasów Oktawiana Augusta (27 r. przed Chr.) do Aleksandra Sewera (235 r. po Chr.). Mimo drobniejszych konfliktów był to okres stabilizacji społecznej, którego każdy cenił. Rzymianie chlubili się własną zdolnością do zapewnienia pokoju światu. Oczywiście taki pokój wiązał się organicznie z ich absolutną hegemonią i dominacją. Dlatego z punktu widzenia pokoju, który chcą nieść światu autorzy Ewangelii może się on wydawać jedynie tanią iluzją. Akurat temat pokoju często powraca w Ewangelii Łukasza (1,78-79; 2,14; 7,50; 19,38.42; 24,36).

Język apokaliptyki. Literatura apokaliptyczna (w Biblii: Apokalipsa św. Jana, fragmenty księgi Daniela czy Izajasza; a poza Biblią: księga Henocha, Jubileuszów, Apokalipsa Abrahama i wiele innych) używa często bardzo specyficznego i hermetycznego języka. Jednym z takich motywów, środków podkreślenia tego, co ważne jest paradoks. Kiedy jest mowa o mroku i ciemności, to po to, by podkreślić, skąd przychodzi światło. Kiedy powtarza się temat wojny i rozłamu, to po to, by wyjaśnić skąd się bierze prawdziwy pokój i jaka jest droga do jego osiągnięcia. Tylko od Mesjasza. A droga do niego? Cóż, to właśnie apokalipsa.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Mogą (i powinny) dziś upaść nasze przesłodzone wyobrażenia na temat Jezusa, jak z niektórych pobożnych obrazków. On był mężczyzną z krwi i kości, prawdziwym wojownikiem. Walka, w którą wszedł była bardzo poważna. Bo poważne jest nasze życie.

W dzisiejszych czytaniach słyszymy o rzeczach mało przyjemnych: prześladowaniu, nienawiści (I CZYTANIA, PSALM), walce z grzechem, krzyżu (II CZYTANIE), ogniu, niepokoju, rozłamie (EWANGELIA). To sprawy na serio. I Pan Jezus chce nam o nich mówić na serio, bo wie, że nasze życie jest bardzo na serio. Taka jest często rola proroka: musi mówić rzeczy niewygodne i przyjąć tego konsekwencje (I CZYTANIE). Na końcu jednak zawsze ukazuje się wierność Boga, który odpowiada na wołanie człowieka i wyciąga go z dołu śmierci (PSALM).

Są w naszym życiu różne fałszywe iluzje pokoju, na których się opieramy. Nieraz sami je stwarzamy. Są też prawdziwe bitwy, które trzeba podjąć i coś w nich stracić. By pierwsze mogły runąć, a drugie zaistnieć, potrzeba naszego wyboru, decyzji na serio, pójścia za Jezusem. To poważna walka. Na nasze szczęście została już wygrana.

 

1/7
Jeremiasz na grafice Gustave Doré, 1866 r.
2/7
Jeremiasz z obrazu autorstwa Horace Vernet, 1844 r., Amsterdam Museum, Holandia
3/7
"Jeremiasz", Michał Anioł, fragment fresku z Kaplicy Sykstyńskiej, 1508 -1512 r., Rzym
4/7
Krucyfiks Berlinghiero Berlinghieri z symbolami ewangelistów na ramionach krzyża, 1220 r., Pinacoteca Civica w Lucca, Włochy
5/7
Krucyfiks z katedry w Essen, Niemcy
6/7
Krucyfiks z kościoła pw. Wniebowzięcia NMP w Starych Babicach
7/7
Prorok Jeremiasz, rosyjska ikona z XVIII w., Ikonostas z klasztoru Kizhi, Karelia, Rosja
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >