Nasze projekty
ks. Marcin Kowalski, ks. Piotr Jutkiewicz

Jutro Niedziela – XXI zwykła C

Ojcowskie wychowanie jest sztuką. Bóg jest Mistrzem dobrego wychowania

Reklama

PUNKT WYJŚCIA


XXI NIEDZIELA ZWYKŁA C • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, abyśmy wśród zmienności świata tam wznieśli nasze serca, gdzie są prawdziwe radości CZYTANIA: Księga Izajasza 66, 18-21 • Księga Psalmów 117 (116), 1b-2 • List do Hebrajczyków 12, 5-7. 11-13; Ewangelia Łukasza 13, 22-30

Reklama
Reklama

• CHMURA SŁOWA •

cs

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’17810′ title=” content='
Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania
']
[margincarouselwidget_item id=’17811′ title=” content='

Reklama
Reklama

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 66, 18-21)

Tak mówi Pan:
«Ja znam ich czyny i zamysły. Przybędę, by zebrać wszystkie narody i języki; przyjdą i ujrzą moją chwałę. Ustanowię u nich znak i wyślę niektórych ocalałych z nich do narodów Tarszisz, Put, Lud, Meszek i Rosz, Tubal i Jawan, do wysp dalekich, które nie słyszały o mojej sławie ani nie widziały mojej chwały. Oni rozgłoszą chwałę moją wśród narodów.
Z wszelkich narodów przyprowadzą jako dar dla Pana wszystkich waszych braci – na koniach, na wozach, w lektykach, na mułach i na dromaderach – na moją świętą górę w Jeruzalem – mówi Pan – podobnie jak Izraelici przynoszą ofiarę pokarmową w czystych naczyniach do świątyni Pana. Z nich także wezmę sobie niektórych jako kapłanów i lewitów» – mówi Pan.

Reklama

Oto słowo Boże.
']
[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

Ze wszystkich narodów Iz 66, 18-21

Nic nie może stanąć na drodze Bogu, który daje zbawienie wszystkim, nawet poganom. Trzeba tylko sobie zasłużyć

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Trzeci Izajasz • CZAS POWSTANIA: poł. VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Jerozolima  • KATEGORIA: mowa prorock


ZBAWIENIE DLA WSZYSTKICH • Trzecia część Księgi Izajasza (rozdziały 56-66), powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

OSTATNI ROZDZIAŁRozdział 66 to ostatni rozdział całej księgi. Składa się z przedstawienia prawdziwego kultu Boga, który opiera się na czci oddawanej Słowu Boga (ww. 1-4), poematu pocieszającego (to z niego pochodzi dzisiejszy fragment, ww. 5-17) oraz krótkiej przepowiedni dotyczącej przyszłości Izraela (ww. 18-24). Rozdział kończy wizja ludu zgromadzonego z rozproszenia i oddającego cześć Bogu w Jerozolimie.

SĄD I WYWYŻSZENIE Końcowe wersy Księgi proroka Izajasza, które słyszymy w pierwszym czytaniu (Iz 66,18-21), to część konkluzji (Iz 66,15-24) do całej trzeciej części dzieła proroka (tzw. Trito-Izajasz, rozdziały 56-66). Zamyka się ona obrazem uniwersalnego sądu, w trakcie którego Bóg ukaże grzeszników i nieprzyjaciół swojego ludu (66,1-9.15-17). Równocześnie wywyższy i pocieszy Jerozolimę, która staje się punktem centralnym dramatu czasów ostatecznych (66,10-14). To do niej napłynąć ma pokój podobny do wezbranej rzeki i chwała narodów (66,12).

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Na końcu czasów: Przybędę, by zebrać wszystkie narody i języki; przyjdą i ujrzą moją chwałę.

LINKI


Przybędę, by zebrać wszystkie narody i języki; przyjdą i ujrzą moją chwałę (Iz 66,18)

Iz 40,5: Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją wszelkie ciało zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały. 

J 8,50: Ja nie szukam własnej chwały. Jest Ktoś, kto jej szuka i sądzi. 

2Kor 1,20: Albowiem ile tylko obietnic Bożych, wszystkie są „tak” w Nim. Dlatego też przez Niego wypowiada się nasze „Amen” Bogu na chwałę. 

Z nich także wezmę sobie niektórych jako kapłanów i lewitów – mówi Pan (Iz 66,21).
Wj 19,6: Lecz wy będziecie Mi królestwem kapłanów i ludem świętym. Takie to słowa powiedz Izraelitom. 

1P 2,5: …wy również, niby żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, by stanowić święte kapłaństwo, dla składania duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa. 

1P 2,9: Wy zaś jesteście wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem Bogu na własność przeznaczonym, abyście ogłaszali dzieła potęgi Tego, który was wezwał z ciemności do przedziwnego swojego światła.

Ap 1,6: …i uczynił nas królestwem kapłanami dla Boga i Ojca swojego, Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen. 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Miasto i święta góra Pana, Syjon, będą także świadkami cudu, o jakim nawet nie śniło się ich mieszkańcom. W czasach ostatecznych mają do niego napłynąć narody pogańskie, które uwierzą w prawdziwego Boga i staną się częścią jego dziedzictwa.

Chwała Pana. Sam Bóg ma przybyć, aby zebrać na swojej świętej górze wszystkie narody i języki (66,18). „Chwała”, którą mają oglądać to ta sama widzialna, zbawcza obecność Boga, której Izrael doświadczył podczas wędrówki przez pustynię.

Na krańce świata. Reszta z ocalałych z Bożego sądu to prawdopodobnie także poganie. Bóg wyśle ich jako swoich emisariuszy dosłownie na cztery strony świata (66,19). Tarszisz to prawdopodobnie Tartessus w Hiszpanii, Pul i Lud to Afryka, Tubal to krańce Kaukazu zaś Jawan to wybrzeże jońskie Azji Mniejszej wraz z jego wyspami. W ten sposób wysłannicy obiegają cały ówcześnie znany świat, wybrzeże Morza Śródziemnego.

Kapłani. Ich zadaniem jest ogłosić chwałę Bożą oraz zebrać rozproszone dzieci Izraela. Napływają one na świętą górę w Jeruzalem na koniach, na wozach, w lektykach, na mułach i na dromaderach (66,20). Poganie spełniają przy tym funkcję liturgiczną: są jak czyste naczynia, w których Izrael, ofiara miła Bogu, jest wniesiony znów do świątyni. Na końcu znajdujemy zapowiedź przewyższającą śmiałością wszystko, co prorok zapowiedział do tej pory. Spośród pogan Bóg wybierze sobie kapłanów i lewitów (66,21). Wydaje się, że nic nie może stanąć na drodze Bogu, który w swoim miłosierdziu powołuje i daje zbawienie nawet poganom.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’22338′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

']
[margincarouselwidget_item id=’22339′ title=” content='

(Ps 66,1-3.4-7.16.20)

REFREN: Całemu światu głoście Ewangelię.

Chwalcie Pana, wszystkie narody,
wysławiajcie Go, wszystkie ludy,
bo potężna nad nami Jego łaska,
a wierność Pana trwa na wieki.

']
[/margincarouselwidget]

PSALM

Chwalcie Pana Ps 117 (116), 1b-2

Tylko jedna zwrotka krótkiego psalmu, który zachęca wszystkich do wysławiania Boga

PSALM  117 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


CZTERY WERSY • Psalm 117 to najkrótszy spośród 150 psalmów, liczy zaledwie cztery wersety. Należy do gatunku hymnu wspólnotowego, bezinteresownej modlitwy uwielbienia zanoszonej podczas liturgii w świątyni jerozolimskiej • Wchodził w skład tzw. Wielkiego Hallelu (to psalmy 113-118), psalmów rozpoczynających się od wezwania “Chwalmy Jahwe”, które rozbrzmiewało podczas świąt paschalnych oraz największych uroczystości. W tym krótkim psalmie zebrani na Syjonie wzywają wszystkie narody, aby przyłączyły się do hymnu sławiącego potęgę i dobroć Jahwe.

WSZYSTKIE NARODY • Do liturgii psalm 117 został dołączony z powodu wzmianki o narodach pogańskich, wielbiących Pana w świątyni. Ten motyw łączy psalm z pierwszym czytaniem.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Bóg nie zamknięty dla Izraela: Chwalcie Pana, wszystkie narody, wysławiajcie Go, wszystkie ludy.

LINKI


…bo potężna nad nami Jego łaska, a wierność Pana trwa na wieki. (Ps 117,2)

Ps 103,11: Bo jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, tak można jest Jego łaskawość dla tych, co się Go boją. 

Ps 85,10: Łaskawość i wierność spotkają się z sobą, ucałują się sprawiedliwość i pokój. 

Łk 1,54-55: Ujął się za sługą swoim, Izraelem, pomny na miłosierdzie swoje –  jak przyobiecał naszym ojcom na rzecz Abrahama i jego potomstwa na wieki».

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’17556′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’17557′ title=” content='

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 12, 5-7. 11-13)

Bracia:
Zapomnieliście o napomnieniu, z jakim Bóg się zwraca do was jako do synów:
«Synu mój, nie lekceważ karcenia Pana, nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza. Bo kogo miłuje Pan, tego karci, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje».
Trwajcie w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił?
Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości. Dlatego wyprostujcie opadłe ręce i osłabłe kolana! Proste ślady czyńcie nogami, aby kto chromy, nie zbłądził, ale był raczej uzdrowiony.

Oto słowo Boże
']
[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

Boża pedagogia Hbr 12, 5-7. 11-13

Bóg jak każdy dobry Ojciec, wychowuje nas poprzez próby do podejmowania właściwych życiowych wyborów

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej

JEZUS – OSOBA I DZIEŁO • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na  innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

BOHATEROWIE WIARY • Od rozdziału 11 autor podaje przykłady wiary zaczerpnięte ze Starego Testamentu. Abel, Henoch, Noe, Abraham, Mojżesz ale także Gedeon, Barak, Samson, Jefte, Dawid, Samuel i prorocy. Wszyscy oni mają być dla wspólnoty chrześcijańskiej, cierpiącej próby i prześladowania, przykładem wiary i wytrwałości.

GORZKA PRÓBA • Dwunasty rozdział rozpoczyna się od zachęty do podjęcia na poważnie duchowej walki chrześcijanina. Dalej autor zwraca się do wspólnoty, która cierpi prześladowania, wzywając ich, aby nie upadali na duchu. Próba jest wpisana w życie chrześcijanina i jest częścią Bożej pedagogii. Na początku wydaje się gorzka, lecz ostatecznie przynosi błogosławione owoce, przekonuje autor Listu do Hebrajczyków.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Jaki masz obraz ojca?: Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił?

LINKI


Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił? (Hbr 12,7)

Pwt 8,5: Uznaj w sercu, że jak wychowuje człowiek swego syna, tak Pan, Bóg twój, wychowuje ciebie.  

2Sm 7,14: Ja będę mu ojcem, a on będzie Mi synem, a jeżeli zawini, będę go karcił rózgą ludzi i ciosami synów ludzkich. 

Prz 13,24: Nie kocha syna, kto rózgi żałuje, kto kocha go w porę go karci. 

Ps 119,71: Dobrze to dla mnie, że mnie poniżyłeś, bym się nauczył Twych ustaw. 

Hi 5,17: Szczęśliwy, kogo Bóg karci, więc nie odrzucaj nagan Wszechmocnego. 

Ap 3,19: Ja wszystkich, których kocham, karcę i ćwiczę. Bądź więc gorliwy i nawróć się! 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Wspólnocie, która mierzy się z próbą cierpienia i prześladowania, autor Listu do Hebrajczyków daje paradoksalną pociechę. Próba jest darem Bożej miłości. Więcej nawet, Bóg ma obowiązek poddawać wierzących próbie. Księga Przysłów (>>Prz 3,11) uznaje dyscyplinowanie za powinność Ojca, który kocha swoje dzieci. Autor odwołuje się do starożytnego pojęcia paideia oznaczającego edukację, trening i wychowanie dziecka, przez które staje się ono odpowiedzialnym i dorosłym człowiekiem. Ojcem w starożytności nie nazywano tego, który spłodził dziecko, ale tego, kto nauczył go odpowiedzialnego życia. Poprzez próby Bóg wychowuje nas do podejmowania właściwych życiowych wyborów i staje się naszym Ojcem. My z kolei poprzez wytrwałość w próbach stajemy się coraz bardziej jego dziećmi.

TRANSLATOR


Synu mój, nie lekceważ karania Pana, nie upadaj na duchu, gdy On cię doświadcza. W tekście gr. zamiast karcenia mamy ogólny termin paideia, który oznacza wychowanie, trening fizyczny, intelektualny i duchowy, edukację. Zamiast doświadczenia możemy także pomyśleć o badaniu, ostrożnym rozeznawaniu jakieś sytuacji, do którego Bóg prowadzi człowieka (gr. elencho).

Bo kogo miłuje Pan, tego karze, chłoszcze zaś każdego, którego za syna przyjmuje. Kogo miłuje Pan, tego wychowuje, nad tym pracuje, pomagając mu podejmować dojrzałe decyzje (gr. paideuo). Chłosta (gr. mastigo) oznacza także po prostu dyscyplinowanie, przywoływanie do porządku, korygowanie.

Trwajcież w karności! Bóg obchodzi się z wami jak z dziećmi. Jakiż to bowiem syn, którego by ojciec nie karcił? Trwajcie w Bożym wychowaniu (gr. paideia). Cóż to za syn, którego ojciec nie wychowuje? (gr. paideuo).

Wszelkie karcenie na razie nie wydaje się radosne, ale smutne, potem jednak przynosi tym, którzy go doświadczyli, błogi plon sprawiedliwości. Wszelkie wychowanie (paideia) połączone z dyscypliną wydaje się być smutne, ale ostatecznie prowadzi do pełnej pokoju (eirenikos) sprawiedliwości. Przeżyta próba prowadzi do nowej, opartej na Harmonii i zrozumieniu relacji z Bogiem.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’10755′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

']
[margincarouselwidget_item id=’10756′ title=” content='

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 13, 22-30)

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus przemierzał miasta i wsie, nauczając i odbywając swą podróż do Jerozolimy.
Raz ktoś Go zapytał: «Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni?»
On rzekł do nich: «Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie zdołają. Skoro Pan domu wstanie i drzwi zamknie, wówczas, stojąc na dworze, zaczniecie kołatać do drzwi i wołać: „Panie, otwórz nam!”, lecz On wam odpowie: „Nie wiem, skąd jesteście”. Wtedy zaczniecie mówić: „Przecież jadaliśmy i piliśmy z Tobą, i na ulicach naszych nauczałeś”.
Lecz On rzecze: „Powiadam wam, nie wiem, skąd jesteście. Odstąpcie ode Mnie wszyscy, którzy dopuszczacie się niesprawiedliwości!” Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjdą ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym.
Tak oto są ostatni, którzy będą pierwszymi, i są pierwsi, którzy będą ostatnimi».

Oto słowo Pańskie

']
[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Zbawieni i potępieni  Łk 13, 22-30

Dostaliśmy od naszego Ojca wszystko, co jest potrzebne do zbawienia. Od nas zależy, czy będziemy pierwszymi czy ostatnimi

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: w drodze do Jerozolimy • CZAS: rok 30-33 • BOHATEROWIE: • Jezus, uczniowie • WERSJE: Mt 6,9-13; 7,7-11

EWANGELIA MIŁOSIERDZIA • O Łukaszu mówi się, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad grzesznikami i chorymi. Przypomnijmy, Łukasz – lekarz z Antiochii Syryjskiej –  był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: Ewangelię i jej kontynuację − Dzieje Apostolskie. Swoją Ewangelię adresuje do chrześcijan pochodzenia pogańskiego.

DROGA DO JEROZOLIMY • Jesteśmy w drugiej części Ewangelii Łukasza: wielkiej sekcji która ukazywać będzie Jezusa zdążającego ku Jerozolimie, Boskiego wysłannika podróżującego ku wypełnieniu swej misji w Mieście Świętym (>>Łk 9,51-19,28).

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Jedyna droga: Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie będą mogli.

LINKI


Usiłujcie wejść przez ciasne drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wejść, a nie będą mogli (Łk 13,24).

Mt 7,13-14: Wchodźcie przez ciasną bramę! Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!

1Kor 9,24-25: Czyż nie wiecie, że gdy zawodnicy biegną na stadionie, wszyscy wprawdzie biegną, lecz jeden tylko otrzymuje nagrodę? Przeto tak biegnijcie, abyście ją otrzymali.  Każdy, który staje do zapasów, wszystkiego sobie odmawia; oni, aby zdobyć przemijającą nagrodę, my zaś nieprzemijającą. 

Kol 1,29: Po to właśnie się trudzę walcząc Jego mocą, która potężnie działa we mnie. 

Hbr 12,4: Jeszcze nie opieraliście się aż do przelewu krwi, walcząc przeciw grzechowi.

JESZCZE O EWANGELII


Jezus znajduje się w pobliżu Jerozolimy, miejscu, które według Izajasza ma się stać sceną końca czasów i świadkiem zbawienia pogan. Tam, ktoś z tłumu zadaje mu ciekawe pytanie: Panie, czy tylko nieliczni będą zbawieni? (Łk 13,23).

Niepewny los. Być może w pytaniu pobrzmiewają echa faryzejskiej lub qumrańskiej koncepcji zbawienia dla wybranych, dla tych, którzy zachowują Prawo. Czy pytanie to zadał poganin, bojący się potępienia, bo przecież w dominującej wciąż w I A.D. mentalności zbawienie jest dla żydów? Sądząc z kontekstu i bliskości Jerozolimy słowa padają raczej z ust Izraelity. Zadaje on pytanie, w którym można wyczuć sporo niepewności o własny los.

Realne potępienie. Jezus podejmując wątek natychmiast zaczyna nauczanie. Ukazuje siebie jako Pana domu, tego, który ma władzę otworzyć drzwi zbawienia dla każdego i zamknąć je przed fałszywymi uczniami. Będą więc tacy, którzy zostaną wyrzuceni na zewnątrz, „tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” (13,28). Przyjdą też ci ze wschodu i zachodu, z północy i południa i siądą za stołem w królestwie Bożym (13,29). Potępienie jest równie realne jak zbawienie.

Żywa relacja z Panem. Nie będą zbawieni, którzy liczą na formalną przynależność! Do zbawienia potrzeba mojego osobistego wysiłku i świadectwa, zerwania z grzechem, życia wiary i miłości. Nowe życie w Bogu obiecane przez Izajasza poganom otwiera się dla nas w Jezusie. Wciąż jednak od nas zależy czy z tego Bożego otwarcia skorzystamy. Kto nawiązał relację z Jezusem, kto go „poznał” nie tylko usłyszał, kto żył jego słowem, nie tylko bywał na Eucharystiach, „jadł z nim i pił”, ten będzie zbawiony.

CZY WIESZ ŻE…


Nie wystarczy formalna przynależność do narodu wybranego, Izraela albo do Kościoła. Obrzezanie czy chrzest nikomu nie gwarantują zbawienia, są raczej zaproszeniem, otwierają do niego drzwi. W tym sensie są konieczne i równocześnie niewystarczalne. Przytoczmy tu bardzo wymowne słowa Soboru Watykańskiego II:

Do społeczności Kościoła wcieleni są w pełni ci, co mając Ducha Chrystusowego w całości przyjmują przepisy Kościoła i wszystkie ustanowione w nim środki zbawienia i w jego widzialnym organizmie pozostają w łączności z Chrystusem rządzącym Kościołem przez papieża i biskupów, w łączności mianowicie polegającej na więzach wyznania wiary, sakramentów i zwierzchnictwa kościelnego oraz wspólnoty (communio). Nie dostępuje jednak zbawienia, choćby był wcielony do Kościoła, ten, kto nie trwając w miłości, pozostaje wprawdzie w łonie Kościoła „ciałem”, ale nie „sercem”. (Lumen Gentium, 15)

TWEETY



STO SŁÓW


Każdy ma jakąś historię. Swoją historię. W której jest miejsce na wszystko: radość, szczęście, pewność, zbawienie ale też zagubienie, kryzys oraz karę. Poprzez historię życia człowieka, Pan Bóg prowadzi z każdym dialog. Jak z Izraelem. Jak i z apostołami. To właśnie poprzez próby, Bóg prowadzi nas do podejmowania właściwych życiowych wyborów i staje się naszym Ojcem. My z kolei poprzez wytrwałość w próbach stajemy się coraz bardziej jego dziećmi.

Izajasz (PIERWSZE CZYTANIE) pokazuje piękny koniec historii życia człowieka. Dzisiejsza EWANGELIA mówi, że zawsze możliwy jest też zły koniec. Św. Paweł (DRUGIE CZYTANIE) udziela rady jak żyć i co robić, żeby ten koniec był taki, jakim go Izajasz pokazuje.

Dziś mamy liturgię paradoksów: Bóg karze, by nagradzać, mówi, że ostatni będą pierwszymi, im bardziej ciasne drzwi, tym bardziej każe w nie wchodzić. Nie wystarczy tylko przynależeć, być synem, trzeba żyć z Bogiem, jadać z nim i pić. Bóg jest dobrym Ojcem. Wymagającym Ojcem. Dobre ojcowskie wychowanie jest sztuką. My dostaliśmy wszystko od naszego Ojca. Reszta zależy od nas.

[gallerywidget type=’BOTTOM']
[gallerywidget_item id=’48425′ title=” content=’Fragment Sądu Ostatecznego autorstwa Fra Angelico, 1432-1435 r., Museo di San Marco, Florencja, Włochy']
[gallerywidget_item id=’48426′ title=” content=’Niebo wg Tycjana, m. 1551 a 1554 r., Muzeum Prado, Madryt, Hiszpania']
[gallerywidget_item id=’48427′ title=” content='”Ogród rozkoszy ziemskich”, fragment tryptyku Hieronima Boscha pzedstawiający piekło, ok. 1500 r., Muzeum Prado, Madryt, Hiszpania']
[gallerywidget_item id=’48428′ title=” content='”Piekło”, trzynastowieczna mozaika Coppo di Marcovaldo, Baptysterium San Giovanni, Florencja, Włochy']
[gallerywidget_item id=’48429′ title=” content=’Wejście do Nieba z tryptyku Hansa Memlinga Sąd Ostateczny, m. 1466 a ok. 1473 r., Muzeum Narodowe w Gdańsku']
[gallerywidget_item id=’48430′ title=” content=’Wizja Nieba z obrazu Sąd Ostateczny Fra Angelico, ok. 1431 r., Museo di San Marco, Florencja, Włochy']
[/gallerywidget]

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite