Jutro Niedziela – VIII Wielkanocna C

Nie żyjcie według ciała. Żyjcie pełnią, według Ducha

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


NIEDZIELA ZESŁANIA DUCHA ŚWIĘTEGO • KOLEKTA: Modlimy się do dobrego Boga aby zesłał dary Ducha Świętego i dokonał w sercach wiernych cudów • KOLOR: czerwony • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 2, 1-11 • Psalm 104 (103), 1ab i 24ac. 29b-30. 31 i 34  • List do Rzymian 8, 8-17; Ewangelia Jana 14, 15-16. 23b-26.

 

CHMURA SŁÓW


W niedzielnej liturgii dominują dwa słowa: pierwsze to DUCH, które usłyszymy aż 14 razy. Jasno pokazuje to, kto jest Bohaterem czytań. Drugie słowo CIAŁO (8). A pozostałe wyrazy? Jasno określają atmosferę i dynamikę Słowa? WY oraz WAM padnie aż 11 razy, a osiem razy różne formy wyrazu ŻYCIE: żyli, żyjecie, żyć, żyją. Sześć razy usłyszymy słowo JEŚLI, JEŻELI

 

chmura4

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

(Dz 2, 1-11)

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, znajdowali się wszyscy razem na tym samym miejscu. Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali. Ukazały się im też jakby języki ognia, które się rozdzielały, i na każdym z nich spoczął jeden. I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić.

Przebywali wtedy w Jeruzalem pobożni Żydzi ze wszystkich narodów pod słońcem. Kiedy więc powstał ów szum, zbiegli się tłumnie i zdumieli, bo każdy słyszał, jak tamci przemawiali w jego własnym języku.

Pełni zdumienia i podziwu mówili: «Czyż ci wszyscy, którzy przemawiają, nie są Galilejczykami? Jakżeż więc każdy z nas słyszy swój własny język ojczysty? – Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei oraz Kapadocji, Pontu i Azji, Frygii oraz Pamfilii, Egiptu i tych części Libii, które leżą blisko Cyreny, i przybysze z Rzymu, Żydzi oraz prozelici, Kreteńczycy i Arabowie – słyszymy ich głoszących w naszych językach wielkie dzieła Boże».

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Zwrot w DziejachDz 2,1-11

Usłyszymy opis zesłania Ducha Świętego oraz to, jak to wydarzenie odmieniło Apostołów. Z odwagą wychodzą na zewnątrz

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.
KATEGORIA: opowiadanie


O KSIĘDZE • Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego • Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom • Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

ZWROT W DZIEJACH • W drugim rozdziale Dziejów Apostolskich Łukasz opisuje zwrot w postawie Apostołów, który dokonał się dzięki Zesłaniu Ducha Świętego. Zaczynają oni posługiwać się obcymi językami. Następnie Piotr wygłasza swoją pierwszą katechezę o Ukrzyżowanym i Zmartwychwstałym (>>Dz 2,14-36), po której nawraca się około trzech tysięcy ludzi (>>Dz 2,37-41). Drugi rozdział kończy się obrazem wspólnoty pierwszych chrześcijan, żyjących razem, skupionych wokół Eucharystii i głoszących Słowo, którym Pan przymnaża wciąż nowych wyznawców.

TRZY SCENY • W dzisiejszym pierwszym czytaniu Łukasz opisuje zesłanie Ducha Świętego • Zwróćmy uwagę na trzy sceny, dzięki którym wyraźnie widać znaczenie wydarzenia. • w scenie wprowadzającej widzimy apostołów, o których mowa w >>Dz 1, zebranych w Wieczerniku • scena druga to kulminacja, opisuje zstąpienie Ducha: nagłe załamanie spokojnej atmosfery modlitwy, szum wiatru, dodatkowy znak to języki – jakby ognia – które rozdzielają się i spoczywają na apostołach. Zaczynają mówić obcymi językami • W scenie trzeciej (akcja przenosi się na zewnątrz) widzimy owoce Zesłania. Prości ludzie wychodzą z odwagą i mówią różnymi językami, przyciągając Żydów, którzy przybyli na święta do Jerozolimy.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Zesłanie Ducha Świętego: Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom

 

TRANSLATOR


TEN DZIEŃ • Kiedy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy… (Dz 2,1)

• Łukasz używa słowa sympleroo: Kiedy wreszcie wypełnił się, nadszedł ten zapowiadany dzień • W czasowniku tym ukrywa się także idea starannie przygotowanego wydarzenia, które przychodzi o czasie

• Tego samego czasownika używa się do opisania wód, które wypełniają łódź apostołów na Jeziorze Galilejskim, grożąc im zatonięciem (>>Łk 8,23). Wyraża on pełnię – czas Boży przelewa się, wlewa się do naszego ludzkiego świata

• MUZYKA I NEWS • Nagle dał się słyszeć z nieba szum, jakby uderzenie gwałtownego wichru, i napełnił cały dom, w którym przebywali (Dz 2,2)

• Oryginał oddaje to w słowach, które po polsku dosłownie brzmią: i stał się w tej samej chwili dźwięk jakby niosącego się tchnienia gwałtownego. Szum (gr. echos) oznaczać może ton lub dźwięk o różnych poziomach głośności, np. dźwięk trąbki (>>Ps 150,3; >>Hbr 12,19) • Słowem tym opisuje się także wiadomość, nowinę, news (Łk 4,37)

• TO NIE FAJERWERKI • Ukazały się im też jakby języki ognia, które się rozdzielały, na każdym z nich spoczął jeden (Dz 2,3)

• Oryginalnie: I dały się widzieć im rozdzielające się języki, jakby ognia • Czasownika ofthe od horao (‘widzieć’) w stronie biernej używa się do opisania teofanii, objawienia się Boga w Starym Testamencie (>>Rdz 12,7; >>Wj 16,10). Określa się nim także Zmartwychwstałego, który ukazuje się uczniom (>>Łk 24,34; >>1 Kor 15,5-8). Przez użycie tego czasownika Łukasz daje do zrozumienia, że Duch, który przychodzi, to nie spektakularny fajerwerk; to prawdziwy Bóg, posłany przez Ojca i Syna.

• MOWA PROROCKA • I zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał mówić (Dz 2,4)

• Słowo apoftegomai (‘mówić’) nie oznacza jakiejkolwiek mowy w różnych językach. Słowo to opisuje mowę prorocką, odkrywającą przyszłość (>>Mi 5,11; >>Za 10,2; >>Ez 13,9). Apostołowie zaczynają prorokować, głosić Słowo Boże w obcych językach.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


W opisie objawienia się Ducha apostołom do wspólnoty Kościoła przychodzi prawdziwy Bóg. Opisuje się go dwoma symbolami, które towarzyszą objawieniu się Boga: wiatru i ognia (patrz: Wj 19,16.19;20,18; Ez 37,9-14) :

• Wiatr – gr. pnoe – inaczej tchnienie, to samo, które Bóg przekazuje w momencie stworzenia pierwszemu człowiekowi (Rdz 2,7; 7,22). Obrazem tym opisuje się to, co nazywamy duszą. Dzięki “tchnieniu Bożemu” człowiek stawał się istotą żyjącą. W chwili śmierci tchnienie to wracało do Pana, człowiek prowadził zaś w zaświatach egzystencję cienia (Koh 12,7). Duch, który zstępuje na uczniów od Zmartwychwstałego, nie opuści ich już jak pierwsze “tchnienie życia”. Duch Święty daje nowe życie, to Duch Nowego Stworzenia. To dzięki niemu żyjemy na wieki.

• Ogień  do tej pory symbolizował niedostępność Boga, przepaść między Nim a stworzeniem (>>Iz 6). Bóg zabrania Mojżeszowi zbliżać się zbytnio do gorejącego krzewu (>>Wj 3) • W Dziejach Apostolskich Duch w postaci ognia obiera sobie mieszkanie w ludziach i wypełnia ich tak, jak wcześniej wypełnił cały dom. Nie ma dystansu między Stwórcą a stworzeniem, doszliśmy wreszcie do upragnionej komunii.

Duch głoszących Owoce Ducha zostają udzielone apostołom jako wspólnocie, która zbiera się na modlitwie. Nie znaczy to, że Duch każe nam wtopić się w tłum, czy też łamie naszą indywidualność. Do każdego z uczniów Duch przychodzi w bardzo szczególny sposób, rozdziela się i zstępuje w postaci ognistego płomienia. Ten sam Bóg każdemu udziela siebie inaczej, żeby stworzyć z nich wspólnotę. Jego dary służą nie tylko im samym, ale przede wszystkim ich przyszłej i jedynej misji – głoszeniu Ewangelii.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Dzień Pięćdziesiątnicy, Dzień Zesłania Ducha Świętego – kiedy Piotr wygłasza swą mowę – to żydowskie Święto Tygodni. Przypada ono 7 tygodni po święcie Paschy. Świętowano wówczas nadanie Prawa Izraelowi na Górze Synaj. To wtedy Mojżesz otrzymał kamienne tablice z zapisanymi przykazaniami • To także tradycyjne Święto Żniw, podczas którego ofiarowywano Panu pierwsze płody ziemi • Duch Święty to pierwsze żniwa Kościoła, pierwszy obiecany nam owoc wiary w Zmartwychwstałego.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 104, 1ab i 24ac. 29b-30. 31 i 34)

REFREN: Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię.

Błogosław, duszo moja, Pana, Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki! Jak liczne są dzieła Twoje, Panie, ziemia jest pełna Twoich stworzeń.

Kiedy odbierasz im oddech, marnieją i w proch się obracają. Stwarzasz je, napełniając swym Duchem, i odnawiasz oblicze ziemi.

Niech chwała Pana trwa na wieki, niech Pan się raduje z dzieł swoich. Niech miła Mu będzie pieśń moja, będę radował się w Panu.

[01][02]

PSALM

Duch ŻyciaPs 104,1.24.29-31.34

“Napełniasz swoim Duchem i odnawiasz oblicze ziemi”. To na słowach tego psalmu Jan Paweł II oparł wielką modlitwę za Polskę

PSALM  104 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


HYMN NA CZEŚĆ STWÓRCY • Psalm 104 to hymn opiewający wspaniałość stworzenia, hymn (hebr. tehilla), czyli bezinteresowna modlitwa uwielbienia zanoszona przez wspólnotę w świątyni • Psalm zawiera wiele motywów, które zbliżają go do egipskich i kananejskich hymnów na cześć bogów stwarzających i podtrzymujących w istnieniu świat (Ra, Baal) • Psalmista piszący ten utwór w czasach po wygnaniu głęboko przepracowuje starożytne motywy mityczne w duchu zawartego w Księdze Rodzaju opisu stworzenia. Być może psalm recytowano w świątyni w czasie Święta Tygodni, dziękując za pierwsze plony ziemi.

PRAWDZIWE OBLICZE BOGA • Wobec Bogów pogańskich, na których Izrael napatrzył się w Babilonii, Jahwe jest jedynym Stwórcą i Ojcem stworzenia. W jego ręku śmiercionośne żywioły nie walczą ze sobą, lecz komponują się w harmonijną całość, aby stworzyć bezpieczny i szczęśliwy dom dla wszelkiej istoty żywej • Psalmistę przepełnia podziw i uwielbienie dla kosmicznego dzieła Pana, które przenika Duch jego ojcowskiej miłości.

STWORZENIE I DUCH • Usłyszymy pierwszy werset dość długiego, 35-wersowego utworu, następnie wybrane wersety ze środka i zakończenia psalmu • Z punktu widzenia tematu i uroczystości, najważniejsza jest druga strofa, w której psalmista opisuje Boże stworzenie jako kruche, wołające o Jego pomoc. Bez Bożego Ducha ginie i obraca się w proch.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Inspirujące i prorocze słowa psalmisty: Stwarzasz je, napełniając swym Duchem, i odnawiasz oblicze ziemi

Psalm o wielkiej potrzebie Ducha Świętego: Gdy odbierasz im oddech, marnieją i w proch się obracają

 

CZY WIESZ, ŻE…


Prorocze słowa, które Jan Paweł II wypowiedział na placu Zwycięstwa w Warszawie 37 lat temu, mają swoje źródło w Psalmie 104

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

(Rz 8, 8-17)

Bracia:

Ci, którzy według ciała żyją, Bogu podobać się nie mogą. Wy jednak nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha, jeśli tylko Duch Boży w was mieszka.

Jeżeli zaś ktoś nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy. Skoro zaś Chrystus w was mieszka, ciało wprawdzie podlega śmierci ze względu na skutki grzechu, duch jednak ma życie na skutek usprawiedliwienia. A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa Jezusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha. Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała. Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha zadawać będziecie śmierć popędom ciała – będziecie żyli.

Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście Ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!» Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa; skoro wspólnie z Nim cierpimy, to po to, by wspólnie mieć udział w chwale.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Duch prowadziRz 8,8-17

Można żyć według ciała albo według Ducha. Wolny wybór należy do nas. Ale jeszcze więcej wolności zdobędziemy wybierając Ducha

LIST DO RZYMIAN • NADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: mieszkańcy Rzymu • DATA: 57-58 • SKĄD: Korynt


SUMMARIUM PASTORALNE • List do Rzymian powstał dwa lata przed tym, jak Paweł po raz pierwszy zobaczył Wieczne Miasto. Powstał z powodów pragmatycznych: celem listu było zapewnienie sobie wsparcia ze strony wspólnoty w planowanej przez Pawła podróży misyjnej do Hiszpanii (>>Rz 15,23-24). Jednak zakres treści poruszonych w liście jest szerszy: Paweł głosi Rzymianom ewangelię. Pisze do wspólnoty znajdującej się w stolicy imperium, w sercu antycznego świata. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła ewangelii o usprawiedliwieniu z wiary w Chrystusa i o tym, że Chrystus jest drogą zbawienia i dla Żydów, i dla pogan. List przybiera zatem charakter summarium pastoralnego, w którym Paweł zbiera doświadczenie całego życia swej pracy i głoszenia Ewangelii.

DUCH I NOWE ŻYCIE • W ósmym rozdziale Paweł opisuje dawcę nowego życia, Ducha. Przyjęcie Jezusa jako Pana i Zbawiciela opisuje jako pierwszy konieczny krok ku temu, aby stać się wolnymi (>>Rz 7,25). Nowe życie jest jednak na początku podobne do małego ziarna, które musi rosnąć i rozwijać się. Tym, który daje wzrost, jest właśnie Duch. Jeśli otwieramy się na jego obecność, On czyni z nas własność Boga (>>Rz 8,9-11), prowadzi nas i przekonuje, że jesteśmy synami Bożymi (>>Rz 8,14-17), modli się w nas (>>Rz 8,26), współdziała we wszystkim dla naszego dobra (Rz 8,28) i ostatecznie prowadzi do zbawienia (>>Rz 8,29-30). Nowe życie w Jezusie to nie owoc ascezy i wysiłku naszej woli, ale cierpliwe napełnianie się Duchem Zmartwychwstałego, który daje motywację, czyni nas wolnymi i uzdalnia do pełnienia dobra.

ZANIM PRZECZYTASZ • Usłyszymy fragment wyjaśnienia Pawła, kim jest Duch i jaka jest jego rola: • prowadzi nas • sprawia, że jesteśmy synami Bożymi • i możemy do Boga wołać: Abba. Paweł jednocześnie pisze

 


NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Życie według Ducha: nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha
Poważna alternatywa: Jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha… będziecie żyli

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


• Już nie Mojżesz ani żaden ludzki przewodnik, ale sam Bóg, Duch Święty, prowadzi tych, których nazywa swoimi dziećmi. Nie otrzymaliśmy ducha niewoli, mówi Paweł, czyniąc aluzję do historii Wyjścia Izraela z Egiptu. Daleko za nami pozostawiliśmy nasz Egipt, ziemię strachu i samotności grzechu, aby oddychać wolnością dzieci Boga.

• Paweł, zapożyczając helleńskie pojęcia prawnicze, mówi o Duchu „przybrania za synów”, dosłownie o Duchu „adopcji” (pneuma hyiothesias), dzięki któremu wszyscy staliśmy się synami Boga. Ten Duch nie tylko łączy nas z Bogiem, ale przemawia niezmordowanie w naszym sercu, przekonując nas, że od tej chwili nie jesteśmy skazani tylko na siebie, istnieje Kochająca Obecność, Ojciec, dla którego nasze życie jest najdroższe na świecie. Adopcja pociąga także za sobą prawo do udziału we wszystkich dobrach Boga. Stajemy się dziedzicami Jego Królestwa, wejdziemy do Jego radości i chwały, razem z Jezusem.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Jana

(J 14, 15-16. 23b-26)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać moje przykazania. Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze.

Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy. Kto nie miłuje Mnie, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca.

To wam powiedziałem, przebywając wśród was. A Paraklet, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Wszystkiego nauczy • J 14,15-16.23b-26

Jezus nazywa Ducha Świętego Parakletem. Jego przyjście zapowiedział już podczas Ostatniej Wieczerzy

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Wieczernik, Jerozolima • CZAS: ok. 33 r., przed Męką i Zmartwychwstaniem • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


OSTATNIA WIECZERZA • Ponownie wracamy do Ewangelii wg św. Jana i do mowy pożegnalnej Jezusa. Przypomnijmy, że u św. Jana opis Ostatniej Wieczerzy przewija się przez 5 rozdziałów. Rozpoczyna się od • umycia nóg (nie wspominają o tym pozostali Ewangeliści – swoją drogą, Jan nie umieszcza opisu ustanowienia Eucharystii), zawiera • zapowiedź zdrady Judasza oraz innych uczniów, • pożegnanie z uczniami i zapowiedź powtórnego przyjścia, potem • modlitwę arcykapłańską. Podczas uczty Jezus przygotowuje swoich na bliskie już rozstanie. Z punktu widzenia liturgii Zesłania Ducha Świętego istotne jest to, że w mowie pożegnalnej Jezus zapowiada przyjście Ducha

PYTANIE O OBJAWIENIE • Pisze o tym Jan w czternastym rozdziale, w którym przeważa “Pożegnanie”. Jezus z jednej strony przypomina o przykazaniu miłości jako fundamencie życia Apostołów, z drugiej – zapowiada Ducha Świętego • Powtarza też kilkakrotnie, iż objawi się uczniom, a nie światu. Juda stawia pytanie: Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu? (>>J 14,22)

PARAKLET • Ewangelia, którą usłyszymy, to dwa fragmenty: poprzedzający pytanie Judy i następujący po nim, czyli odpowiedź Jezusa na to pytanie. Zwróćmy uwagę na kilka elementów tej odpowiedzi: Jezus zapowiada przede wszystkim • nową obecność wśród Apostołów. On i Ojciec będą obecni wśród nich w nowy sposób, poprzez Ducha • Doświadczy tej obecności ten, kto miłuje, kto przyjmie przykazanie miłości.

 


NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Pierwsza zapowiedź Ducha: Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Parakleta da wam, aby z wami był na zawsze

Druga zapowiedź Ducha: Paraklet, Duch Święty… On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem

 


LINKI


• “Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i mieszkanie u niego uczynimy” (J 14,23)

Ap 3,20: Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną.

Ef 3,17-19: Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach; abyście w miłości zakorzenieni i ugruntowani,  wraz ze wszystkimi świętymi zdołali ogarnąć duchem, czym jest Szerokość, Długość, Wysokość i Głębokość, i poznać miłość Chrystusa, przewyższającą wszelką wiedzę, abyście zostali napełnieni całą Pełnią Bożą.

 


CZY WIESZ, ŻE…


Jeszcze do niedawna w liturgii słyszeliśmy słowo “Pocieszyciel”. Dopiero od tego roku obowiązuje “Paraklet”. Uznano, że w tłumaczeniu lepiej przytoczyć oryginalne greckie brzmienie imienia Ducha.

PARAKLETOS • Imię Ducha oznacza Pocieszyciela nie w sensie, w jakim ktoś pociesza nas emocjonalnie, kiedy płaczemy lub przeżywamy ból straty. Paraklet to ten, który zachęca (od gr. parakaleo) do wytrwałości w chwili próby, do tego abyśmy nie ustali w drodze wiary, nie stracili pokoju serca, czyli pewności, że Zmartwychwstały żyje i jest z nami.

ADVOCATUS • Ojcowie łacińscy tłumaczyli greckie imię Paraklet przez advocatus. Duch Jezusa to “adwokat”, którego powinniśmy wzywać w procesie, jaki toczy się pomiędzy nami, a tym światem • Świat na wszelkie sposoby próbuje udowodnić, że pójście za Chrystusem jest błędem. Wierzący potrzebuje wówczas Ducha, który broni Prawdy Ewangelii oraz Pokoju, czyli pewności, że Jezus żyje.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Zesłanie Ducha Świętego Słowo opisuje w trzech wymiarach.

Pierwszy to wydarzenie (I CZYTANIE), jeden jedyny raz w dziejach Kościoła. Niezwykłe zjawiska towarzyszące zstąpieniu Ducha Ojca na Apostołów. Szum z nieba, który w poprawnym tłumaczeniu przestaje być nieokreślonym szumem znanym z źle nastawionego radia, tylko newsem i muzyką…

Drugi to owoce Ducha. Apostołowie, umocnieni mocą z nieba, wyszli z Wieczernika. Tak powstał Kościół. Ale te owoce trwają nieprzerwanie. Duch Święty, Paraklet, daje życie i przekonuje, jak bardzo cenni jesteśmy przed Bogiem.

Trzeci wymiar związany jest ze słowem JEŚLI, jednym z najczęstszych słów dzisiejszej liturgii. Bóg, który w swej pełni chce mieszkanie w nas uczynić, przyjdzie tylko wtedy, jeśli się zgodzimy. Św. Paweł (II CZYTANIE) streszcza to w poważnie brzmiącej alternatywie: Jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy pomocy Ducha… będziecie żyli

 

1/6
Fragment mszału z wyobrażonym Zesłaniem Ducha Świętego, ok. 1310- 1320 r., Narodowa Biblioteka Walijska, Wielka Brytania
2/6
"Zesłanie Ducha Świętego", el Greco, ok. 1600 r., Muzeum Prado, Madryt, Hiszpania
3/6
"Zesłanie Ducha Świętego", Jean Restout, olej na płótnie, Luwr, Paryż, 1732 r.
4/6
"Zesłanie Ducha Świętego", pocz. XVII w., kościół św. Jakuba, Toruń
5/6
"Zesłanie Ducha Świętego", Tycjan, Santa Maria della Salute, Wenecja, 1545 r.
6/6
"Zesłanie Ducha Świętego", Wit Stwosz, Skrzydło ołtarza w Kościele Mariackim w Krakowie, XV w.
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – VII Wielkanocna C

Jezus ukazuje drogę nową i żywą. Sprawdź, dokąd zmierzać

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


VII Niedziela Wielkanocna • Wniebowstąpienie Pańskie • KOLEKTA: Modlimy się, by Bóg utwierdził naszą nadzieję, że połączymy się z Nim w chwale • KOLOR: biały • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 1,1-11Psalm 47,2-3.6-9List do Hebrajczyków 9, 24-28; 10, 19-23Łk 24, 46-53

 

CHMURA SŁÓW


Najczęściej usłyszymy słowo NIEBO (7). Sześć razy usłyszymy słowo BÓG, po cztery razy ŚWIĄTYNIA, JEROZOLIMA oraz JEZUS. Wokół tych kluczowych słów rozgrywa się dzisiejsza Liturgia Słowa. To między nimi wiodą nowe drogi

chmura805

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 1, 1-11)

Pierwszą książkę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i nauczał od początku aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom, których sobie wybrał, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.

A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca. Mówił:

«Słyszeliście o niej ode Mnie: Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym». Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?» Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czas i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi».

Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba».

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

WniebowstąpienieDz 1,1-11

Tylko Łukasz opisał Wniebowstąpienie. I to dwa razy, w obu napisanych przez siebie księgach

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, apostołowie, aniołowie • WERSJE: Łk 24,50-53


DRUGIE DZIEŁO ŁUKASZA • O Łukaszu wiemy stosunkowo dużo: wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>>Dz 4,14). Pozostawił po sobie dwie księgi: Ewangelię i Dzieje Apostolskie, których lektura trwa podczas wszystkich niedziel Okresu Wielkanocnego. Usłyszymy fragmenty obu jego dzieł.

PUNKT WYJŚCIA • Najpierw usłyszymy drugą księgę, sam początek Dziejów Apostolskich, opis Wniebowstąpienia • Wniebowstąpienie to punkt wyjścia dla opisywanych przez Łukasza początków Kościoła: po powrocie z Góry Oliwnej, skąd Pan wstąpił do nieba, apostołowie i uczniowie Jezusa zbierają się razem w Wieczerniku. Tam, w obecności 120 osób, Piotr przypomina tragiczną historię Judasza, po czym apostołowie dokonują wyboru jego następcy. Będzie nim Maciej. W kolejnym rozdziale Łukasz opisuje już zstąpienie Ducha Świętego.

WNIEBOWSTĄPIENIE • Co usłyszmy? Łukasz streszcza pierwszą księgę, Ewangelię, opowiadającą o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenia Apostołom… a potem został wzięty do nieba • Rzeczywiście, pierwsze dzieło Łukasza, czyli Ewangelię, również kończy opis Wniebowstąpienia (>>EWANGELIA). W Dziejach Apostolskich Łukasz wraca do tego wydarzenia, dodając kilka znaczących szczegółów • Początek Dziejów Apostolskich to jeden z niewielu momentów, w którym autor używa pierwszej osoby. Zwraca się do Teofila, tego samego, którego wymienia na początku swojej Ewangelii.

 

TRANSLATOR

• Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje (Dz 1,3) • Greckie słowo tekmerion (dowód) oznacza coś, co ostatecznie przekonuje wątpiącego.

To pierwszy fakt, który podaje Łukasz: długa ‒ bo trwająca czterdzieści dni ‒ katecheza Jezusa, podczas której dał swoim uczniom pewne dowody tego, że żyje, całkowicie ich przekonała.  Teraz uczniowie są już pewni ‒ On żyje i jest prawdziwym Bogiem.

• A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy (Dz 1,4) • Oryginał zaskakujący: Jedząc wspólnie sól, nakazał im nie oddalać się od Jerozolimy.

Dlaczego posiłek spożywany przez Jezusa wspólnie z uczniami, podczas którego zapowiada Zesłanie Ducha Świętego ‒ oznacza dosłownie wspólne spożywanie soli? To aluzja do przymierza soli znanego ze Starego Testamentu i kultury antycznej. Dwie strony przez spożycie odrobiny soli deklarowały wierność i wspólną drogę. Jezus potwierdza swoje przymierze z uczniami i cementuje je darem Ducha.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela? (Dz 1,6 ) • Ze strony uczniów pada pytanie o koniec czasów i przywrócenie królestwa Izraela

• Jezus nie udziela odpowiedzi, a nawet ostrym tonem sugeruje, że uczniowie nie powinni sobie tym zaprzątać głów: Nie wasza to rzecz…

• W Kościele pierwszych wieków na początku bardzo żywo oczekiwano szybkiego powtórnego przyjścia Pana. Sam Jezus nigdy tego wprost nie sugerował • Od uporczywego wpatrywania się w niebo przechodzimy więc do życia mocno osadzonego na ziemi, ale w perspektywie nieba.

• Tego dotyczy trzeci szczegół Łukasza, obecność dwóch aniołów, mężów w białych szatach, którzy zapewniają, że Jezus powróci, ale równocześnie odrywają uczniów od wypatrywania go między obłokami (czemu tu stoicie i wpatrujecie się w niebo?). Nie ma na to czasu. Nadszedł czas Kościoła, czas Ducha, czas działania i misji.

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


• Łukasz rozpoczyna opowiadanie, używając pierwszej osoby liczby pojedynczej. Zrobi to jeszcze kilkakrotnie w Dziejach Apostolskich: dzięki temu wiemy, że sam jest uczestnikiem niektórych opisywanych przez siebie wydarzeń.

• Poznajemy adresata księgi. Jest nim Teofil • To prawdopodobnie bogaty chrześcijanin, patron lub członek kościoła antiocheńskiego, przedstawiciel wyższej warstwy, któremu Łukasz dedykuje swoje dzieło. Teofil wierzy już w Jezusa, a Łukaszowa Ewangelia ma dać silne podstawy jego wierze. Jego imię znaczy po grecku ‘miłujący Boga’. Ze względu na tę etymologię niektórzy dopatrywali się w nim postaci fikcyjnej, typu człowieka wierzącego, któremu Łukasz dedykuje swoje dzieło. Sam zwyczaj dedykowania utworu literackiego znamienitej osobie (powszechnie praktykowany w starożytności) wskazuje jednak, że był on postacią historyczną.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 47(46), 2-3. 6-7. 8-9)

REFREN: Pan wśród radości wstępuje do nieba.

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, radosnym głosem wykrzykujcie Bogu, bo Pan Najwyższy i straszliwy, jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, Pan wstępuje przy dźwięku trąby. Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi, hymn zaśpiewajcie! Bóg króluje nad narodami, Bóg zasiada na swym świętym tronie.

[01][02]

PSALM

Bóg wstępuje • Ps 47,2-3.6-9

PSALM 47 • AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: czasy monarchii, przed 586 r. przed Chr.


BÓG JEST KRÓLEM • Spośród 150 psalmów w dziesięciu powtarza się okrzyk Bóg jest królem. Pierwszy z nich to Psalm 47. Jego powstanie wiąże się ściśle z kultem i świątynią jerozolimską. Niektórzy uczeni twierdzili, że jest to modlitwa błogosławieństwa króla wyruszającego na wyprawę wojenną. Według innych mamy przed oczyma utwór, który wykonywano w świątyni w Święto Nowego Roku, celebrując panowanie Jahwe nad Izraelem i stworzonym światem. Dla innych jeszcze psalm ten upamiętniał powrót Jahwe na Syjon po wygnaniu babilońskim. W liturgii żydowskiej jest on dziś wykonywany w Rosz-ha-Szanah (Nowy Rok).

POWSZECHNA LITURGIA • Zwróćmy uwagę na obraz Bożego panowania nad całą ziemią i wezwanie skierowane do wszystkich narodów: klaskajcie w dłonie, radosnym głosem wykrzykujcie Bogu. W psalmie obecna jest również powszechna liturgia, w której cała ludzkość wielbi zwycięskiego Boga wstępującego na Syjon. Zwróćmy na to uwagę, bo wyrażające wiarę Izraela słowa i obrazy wypełniły się wtedy, gdy Jezus wstępował do Ojca

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Starożytne słowa, które wypełniły się podczas Wniebowstąpienia: Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, Pan wstępuje wśród dźwięków trąby

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 9, 24-28; 10, 19-23)

Chrystus wszedł nie do świątyni zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, ani nie po to, aby się wielekroć sam miał ofiarować, jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą, gdyż w takim przypadku musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków, aby zgładzić grzech przez ofiarę z samego siebie. A jak postanowione ludziom raz umrzeć, potem zaś sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują. Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje. Mając zaś kapłana wielkiego, który jest nad domem Bożym, przystąpmy z sercem prawym, z wiarą pełną, oczyszczeni na duszy od wszelkiego zła świadomego i obmyci na ciele wodą czystą. Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę.

Oto słowo Boże.

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Droga nowa i żywa • Hbr 9,24-28; 10, 19-23

Autor Listu do Hebrajczyków tłumaczy Wniebowstąpienie: Jezus wszedł do samego nieba. Kiedyś i my wejdziemy, przez Jego Krew

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEZUS – OSOBA I DZIEŁO • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na  innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

CHRYSTUS – JEDYNY KAPŁAN • Od rozdziału 8 do 10 autor Listu do Hebrajczyków opisuje ofiarę Chrystusa i jej wyjątkowość wobec ofiar Starego Testamentu. Chrystus złożył ją przed samym obliczem Boga, w przybytku nieba, w miejscu Świętym Świętych, w ten sposób otwierając nam drogę do niego i ofiarując odkupienie (Hbr 9). Jego ofiara znosi wszelkie ofiary Starego Testamentu (Hbr 10). Tam, gdzie dokonało się już odpuszczenie grzechów, nie potrzeba więcej ofiar.

O WNIEBOWSTĄPIENIU • W części Listu poświęconym jedynemu kapłaństwu Chrystusa pojawia się fragment, który doskonale wzbogaca liturgię Słowa uroczystości Wniebowstąpienia: mówi bowiem o • sensie wstąpienia Jezusa do nieba, a także przypomina, że i my pójdziemy drogą Jezusa • Szczególną uwagę zwróćmy na określenie nieba. Według autora Listu do Hebrajczyków niebo jest prawdziwą Świątynią, doskonalszą niż znane nam jej ziemskie “odbicia”. W niej Arcykapłan jest w stanie złożyć doskonałą ofiarę.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Autor Listu do Hebrajczyków o Wniebowstąpieniu: Chrystus wszedł… do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga
Autor o tym, że i nas czeka wniebowstąpienie: Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa
Jezus ciągle w drodze: On nam zapoczątkował drogę nową i żywą

 

TRANSLATOR


Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni, zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga • Tekst grecki mówi dosłownie o Chrystusie, który już od teraz nieustannie pojawia się przed Bogiem (gr. emphanisthenai) ze względu na nas, aby przemawiać za nami.

Drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują • Tekst oryginalny opisuje nie tylko zwykłe oczekiwanie, ale oczekiwanie pełnie niecierpliwości i tęsknoty (gr. apekdechomai).

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 24, 46-53)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. Wy jesteście świadkami tego. Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka». Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jeruzalem, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga.

Oto słowo Pańskie.

[01][02]

EWANGELIA

Finał Ewangelii ŁukaszaŁk 24,46-53

Jezus rozstaje się z uczniami, wstępuje do nieba. Ale to nie koniec, to początek. Historia Kościoła dopiero się zacznie

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Betania, okolice Jerozolimy • CZAS: ok. 33 r., dzień Zmartwychwstania • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie  • WERSJE: Dz 1,1-11


“PIERWSZA KSIĘGA” • Ewangelia to pierwsze dzieło Łukasza, ale wraz z Dziejami Apostolskimi stanowi pewną całość. W Ewangelii Łukasza można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania, zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53) • Cała Ewangelia u Łukasza to droga Jezusa do Jerozolimy (inni Ewangeliści mówią o kilku Jego tam pobytach), z każdym rozdziałem przybliża się do niej, w końcu przybywa, tam umiera i zmartwychwstaje.

KONTEKST • W dwudziestym czwartym rozdziale swojej Ewangelii Łukasz skupia się na historii Zmartwychwstałego • Opisuje najpierw orędzie, jakie aniołowie ogłaszają kobietom przy pustym grobie (24,1-11), i Piotra, który niczego tam nie odkrywa (24,12) • Wśród uczniów dominuje postawa zamknięcia i niewiary wobec tego, co ogłaszają kobiety • Wszystko zaczyna się zmieniać, kiedy sam Zmartwychwstały staje na drodze apostołów • Najpierw objawia się dwóm uczniom uciekającym do Emaus (24,13-35). Następnie przychodzi do swoich zamkniętych w Wieczerniku, przekonuje ich do tego, że naprawdę żyje (24,44.36-43), każe oczekiwać na dar Ducha (24,44-49) i wstępuje do Ojca (24,50-53) • Pamiętajmy znaczący szczegół: u Łukasza Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie dokonują się podczas jednego dnia – długiego, najdłuższego w historii dnia Pana.

WNIEBOWSTĄPIENIE • Po raz drugi usłyszymy opis Wniebowstąpienia zapisany przez Łukasza. To pożegnanie Jezusa z uczniami. Zwróćmy uwagę również na: • odniesienie się do proroctw oraz • zapowiedź zesłania Ducha Świętego. Godny uwagi jest również inny szczegół: w Jerozolimie, w miejscu, dokąd zmierza Ewangelia Łukasza i sam w niej Jezus, rozpoczyna się nowa historia. Apostołowie mają pozostać w mieście, ale przyobleczeni Duchem Świętym, będą odtąd ogłaszać Ewangelię od Jerozolimy na cały świat. Ewangelia jest podróżą Jezusa do Jerozolimy, Dzieje pokazują niejako odwrotny kierunek: tak właśnie rodzi się Kościół.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Wniebowstąpienie Jezusa: …wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba
Zapowiedź Ducha Świętego: Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka
W Jerozolimie się wszystko zacznie: Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka

 

WERSJE


• Samo Wniebowstąpienie opisuje tylko św. Łukasz, ale dwa razy: na zakończenie swej Ewangelii oraz na początku Dziejów Apostolskich: • EWANGELIA: Wyprowadził ich zaś aż ku Betanii i podniósłszy ręce pobłogosławił ich. A podczas błogosławienia ich rozstał się z nimi i wzniósł się do nieba DZIEJE APOSTOLSKIE: Uniósł się i chmura podjęła go sprzed oczu • Ani Mateusz, ani Marek, ani Jan nie zamieszczają podobnego opisu.

• Wbrew pozorom pozostali Ewangeliści nie opisują wniebowstąpienia, uniesienia się Jezusa do nieba, lecz tylko pożegnanie, ostatnie spotkanie Jezusa z apostołami. Mateusz, Marek, Jan nie podają, w jaki sposób Jezus odchodzi. Zresztą, Wniebowstąpienie miało miejsce na Górze Oliwnej, tymczasem wydarzenia przez opisywane np. przez Mateusza (>>Mt 28,16-20) dzieją się w Galilei.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


On nam zapoczątkował drogę nową – pisze autor Listu do Hebrajczyków. Dzisiejsza liturgia tę drogę nową i żywą genialnie ukazuje, wytyczając ją pomiędzy słowami: Świątynia, Jerozolima, wniebowstąpienie.

Jerozolima to miejsce końca, miejsce początku. O ile pierwsza księga św. Łukasza pokazuje drogę ziemskiej pielgrzymki Jezusa do Jerozolimy, o tyle w drugiej Jerozolima jest źródłem i początkiem, jest początkiem nowej drogi Kościoła: Głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. A punktem przełomowym jest właśnie – powtórzone w obu księgach – Wniebowstąpienie.

Świątynia, Jerozolima i wniebowstąpienie zapoczątkowują jeszcze jedną drogę, nową drogę Jezusa – ze świątyni ziemskiej do Świątyni niebieskiej. Autor Listu do Hebrajczyków mówi, że Jezus, wstępując do nieba, wstąpił do prawdziwej świątyni, nie tej ziemskiej, uczynionej rękami ludzkimi, która jest – “tylko”, a może “aż” – jej odbiciem. Wejdziemy do Miejsca Świętego – obiecuje autor Listu do Hebrajczyków.  Tą drogą i my podążymy.

Jezus ukazuje drogę nową i żywą. Drogę swoją, drogę Kościoła, drogę każdego z nas.

 


1/6
"Wniebowstąpiene Chrystusa", Benvenuto Tisi, 1510-1520 r.
2/6
"Wniebowstąpiene Pańskie", Dosso Dossi, XVI w.
3/6
"Wniebowstąpiene Pańskie", warsztat Domenico Ghirlandaio, XV w., Biblioteka Laurenziana, Florencja, Włochy
4/6
Wniebowstąpiene z Bardzo bogatych godzinek księcia de Berry, XV w., Musée Condé, Chantilly, Francja
5/6
"Wniebowstąpienie Pana Jezusa", Gebhard Fugel, 1893-1894 r., kościół farny Jana Chciciela w Obereschach, Niemcy
6/6
"Wniebowstąpienie", Andrea Mantegna, ok. 1461 r., Galeria Uffizi, Florencja, Włochy
poprzednie
następne


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >