Jutro Niedziela – VII Wielkanocna C

Jezus ukazuje drogę nową i żywą. Sprawdź, dokąd zmierzać

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


VII Niedziela Wielkanocna • Wniebowstąpienie Pańskie • KOLEKTA: Modlimy się, by Bóg utwierdził naszą nadzieję, że połączymy się z Nim w chwale • KOLOR: biały • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 1,1-11Psalm 47,2-3.6-9List do Hebrajczyków 9, 24-28; 10, 19-23Łk 24, 46-53

 

CHMURA SŁÓW


Najczęściej usłyszymy słowo NIEBO (7). Sześć razy usłyszymy słowo BÓG, po cztery razy ŚWIĄTYNIA, JEROZOLIMA oraz JEZUS. Wokół tych kluczowych słów rozgrywa się dzisiejsza Liturgia Słowa. To między nimi wiodą nowe drogi

chmura805

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 1, 1-11)

Pierwszą książkę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i nauczał od początku aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom, których sobie wybrał, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.

A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca. Mówił:

«Słyszeliście o niej ode Mnie: Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym». Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?» Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czas i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi».

Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba».

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

WniebowstąpienieDz 1,1-11

Tylko Łukasz opisał Wniebowstąpienie. I to dwa razy, w obu napisanych przez siebie księgach

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, apostołowie, aniołowie • WERSJE: Łk 24,50-53


DRUGIE DZIEŁO ŁUKASZA • O Łukaszu wiemy stosunkowo dużo: wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>>Dz 4,14). Pozostawił po sobie dwie księgi: Ewangelię i Dzieje Apostolskie, których lektura trwa podczas wszystkich niedziel Okresu Wielkanocnego. Usłyszymy fragmenty obu jego dzieł.

PUNKT WYJŚCIA • Najpierw usłyszymy drugą księgę, sam początek Dziejów Apostolskich, opis Wniebowstąpienia • Wniebowstąpienie to punkt wyjścia dla opisywanych przez Łukasza początków Kościoła: po powrocie z Góry Oliwnej, skąd Pan wstąpił do nieba, apostołowie i uczniowie Jezusa zbierają się razem w Wieczerniku. Tam, w obecności 120 osób, Piotr przypomina tragiczną historię Judasza, po czym apostołowie dokonują wyboru jego następcy. Będzie nim Maciej. W kolejnym rozdziale Łukasz opisuje już zstąpienie Ducha Świętego.

WNIEBOWSTĄPIENIE • Co usłyszmy? Łukasz streszcza pierwszą księgę, Ewangelię, opowiadającą o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenia Apostołom… a potem został wzięty do nieba • Rzeczywiście, pierwsze dzieło Łukasza, czyli Ewangelię, również kończy opis Wniebowstąpienia (>>EWANGELIA). W Dziejach Apostolskich Łukasz wraca do tego wydarzenia, dodając kilka znaczących szczegółów • Początek Dziejów Apostolskich to jeden z niewielu momentów, w którym autor używa pierwszej osoby. Zwraca się do Teofila, tego samego, którego wymienia na początku swojej Ewangelii.

 

TRANSLATOR

• Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje (Dz 1,3) • Greckie słowo tekmerion (dowód) oznacza coś, co ostatecznie przekonuje wątpiącego.

To pierwszy fakt, który podaje Łukasz: długa ‒ bo trwająca czterdzieści dni ‒ katecheza Jezusa, podczas której dał swoim uczniom pewne dowody tego, że żyje, całkowicie ich przekonała.  Teraz uczniowie są już pewni ‒ On żyje i jest prawdziwym Bogiem.

• A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy (Dz 1,4) • Oryginał zaskakujący: Jedząc wspólnie sól, nakazał im nie oddalać się od Jerozolimy.

Dlaczego posiłek spożywany przez Jezusa wspólnie z uczniami, podczas którego zapowiada Zesłanie Ducha Świętego ‒ oznacza dosłownie wspólne spożywanie soli? To aluzja do przymierza soli znanego ze Starego Testamentu i kultury antycznej. Dwie strony przez spożycie odrobiny soli deklarowały wierność i wspólną drogę. Jezus potwierdza swoje przymierze z uczniami i cementuje je darem Ducha.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela? (Dz 1,6 ) • Ze strony uczniów pada pytanie o koniec czasów i przywrócenie królestwa Izraela

• Jezus nie udziela odpowiedzi, a nawet ostrym tonem sugeruje, że uczniowie nie powinni sobie tym zaprzątać głów: Nie wasza to rzecz…

• W Kościele pierwszych wieków na początku bardzo żywo oczekiwano szybkiego powtórnego przyjścia Pana. Sam Jezus nigdy tego wprost nie sugerował • Od uporczywego wpatrywania się w niebo przechodzimy więc do życia mocno osadzonego na ziemi, ale w perspektywie nieba.

• Tego dotyczy trzeci szczegół Łukasza, obecność dwóch aniołów, mężów w białych szatach, którzy zapewniają, że Jezus powróci, ale równocześnie odrywają uczniów od wypatrywania go między obłokami (czemu tu stoicie i wpatrujecie się w niebo?). Nie ma na to czasu. Nadszedł czas Kościoła, czas Ducha, czas działania i misji.

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


• Łukasz rozpoczyna opowiadanie, używając pierwszej osoby liczby pojedynczej. Zrobi to jeszcze kilkakrotnie w Dziejach Apostolskich: dzięki temu wiemy, że sam jest uczestnikiem niektórych opisywanych przez siebie wydarzeń.

• Poznajemy adresata księgi. Jest nim Teofil • To prawdopodobnie bogaty chrześcijanin, patron lub członek kościoła antiocheńskiego, przedstawiciel wyższej warstwy, któremu Łukasz dedykuje swoje dzieło. Teofil wierzy już w Jezusa, a Łukaszowa Ewangelia ma dać silne podstawy jego wierze. Jego imię znaczy po grecku ‘miłujący Boga’. Ze względu na tę etymologię niektórzy dopatrywali się w nim postaci fikcyjnej, typu człowieka wierzącego, któremu Łukasz dedykuje swoje dzieło. Sam zwyczaj dedykowania utworu literackiego znamienitej osobie (powszechnie praktykowany w starożytności) wskazuje jednak, że był on postacią historyczną.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 47(46), 2-3. 6-7. 8-9)

REFREN: Pan wśród radości wstępuje do nieba.

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, radosnym głosem wykrzykujcie Bogu, bo Pan Najwyższy i straszliwy, jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, Pan wstępuje przy dźwięku trąby. Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie, śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi, hymn zaśpiewajcie! Bóg króluje nad narodami, Bóg zasiada na swym świętym tronie.

[01][02]

PSALM

Bóg wstępuje • Ps 47,2-3.6-9

PSALM 47 • AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: czasy monarchii, przed 586 r. przed Chr.


BÓG JEST KRÓLEM • Spośród 150 psalmów w dziesięciu powtarza się okrzyk Bóg jest królem. Pierwszy z nich to Psalm 47. Jego powstanie wiąże się ściśle z kultem i świątynią jerozolimską. Niektórzy uczeni twierdzili, że jest to modlitwa błogosławieństwa króla wyruszającego na wyprawę wojenną. Według innych mamy przed oczyma utwór, który wykonywano w świątyni w Święto Nowego Roku, celebrując panowanie Jahwe nad Izraelem i stworzonym światem. Dla innych jeszcze psalm ten upamiętniał powrót Jahwe na Syjon po wygnaniu babilońskim. W liturgii żydowskiej jest on dziś wykonywany w Rosz-ha-Szanah (Nowy Rok).

POWSZECHNA LITURGIA • Zwróćmy uwagę na obraz Bożego panowania nad całą ziemią i wezwanie skierowane do wszystkich narodów: klaskajcie w dłonie, radosnym głosem wykrzykujcie Bogu. W psalmie obecna jest również powszechna liturgia, w której cała ludzkość wielbi zwycięskiego Boga wstępującego na Syjon. Zwróćmy na to uwagę, bo wyrażające wiarę Izraela słowa i obrazy wypełniły się wtedy, gdy Jezus wstępował do Ojca

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Starożytne słowa, które wypełniły się podczas Wniebowstąpienia: Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, Pan wstępuje wśród dźwięków trąby

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 9, 24-28; 10, 19-23)

Chrystus wszedł nie do świątyni zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, ani nie po to, aby się wielekroć sam miał ofiarować, jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą, gdyż w takim przypadku musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków, aby zgładzić grzech przez ofiarę z samego siebie. A jak postanowione ludziom raz umrzeć, potem zaś sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują. Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje. Mając zaś kapłana wielkiego, który jest nad domem Bożym, przystąpmy z sercem prawym, z wiarą pełną, oczyszczeni na duszy od wszelkiego zła świadomego i obmyci na ciele wodą czystą. Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę.

Oto słowo Boże.

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Droga nowa i żywa • Hbr 9,24-28; 10, 19-23

Autor Listu do Hebrajczyków tłumaczy Wniebowstąpienie: Jezus wszedł do samego nieba. Kiedyś i my wejdziemy, przez Jego Krew

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEZUS – OSOBA I DZIEŁO • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na  innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

CHRYSTUS – JEDYNY KAPŁAN • Od rozdziału 8 do 10 autor Listu do Hebrajczyków opisuje ofiarę Chrystusa i jej wyjątkowość wobec ofiar Starego Testamentu. Chrystus złożył ją przed samym obliczem Boga, w przybytku nieba, w miejscu Świętym Świętych, w ten sposób otwierając nam drogę do niego i ofiarując odkupienie (Hbr 9). Jego ofiara znosi wszelkie ofiary Starego Testamentu (Hbr 10). Tam, gdzie dokonało się już odpuszczenie grzechów, nie potrzeba więcej ofiar.

O WNIEBOWSTĄPIENIU • W części Listu poświęconym jedynemu kapłaństwu Chrystusa pojawia się fragment, który doskonale wzbogaca liturgię Słowa uroczystości Wniebowstąpienia: mówi bowiem o • sensie wstąpienia Jezusa do nieba, a także przypomina, że i my pójdziemy drogą Jezusa • Szczególną uwagę zwróćmy na określenie nieba. Według autora Listu do Hebrajczyków niebo jest prawdziwą Świątynią, doskonalszą niż znane nam jej ziemskie “odbicia”. W niej Arcykapłan jest w stanie złożyć doskonałą ofiarę.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Autor Listu do Hebrajczyków o Wniebowstąpieniu: Chrystus wszedł… do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga
Autor o tym, że i nas czeka wniebowstąpienie: Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa
Jezus ciągle w drodze: On nam zapoczątkował drogę nową i żywą

 

TRANSLATOR


Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni, zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga • Tekst grecki mówi dosłownie o Chrystusie, który już od teraz nieustannie pojawia się przed Bogiem (gr. emphanisthenai) ze względu na nas, aby przemawiać za nami.

Drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują • Tekst oryginalny opisuje nie tylko zwykłe oczekiwanie, ale oczekiwanie pełnie niecierpliwości i tęsknoty (gr. apekdechomai).

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 24, 46-53)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. Wy jesteście świadkami tego. Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka». Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jeruzalem, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga.

Oto słowo Pańskie.

[01][02]

EWANGELIA

Finał Ewangelii ŁukaszaŁk 24,46-53

Jezus rozstaje się z uczniami, wstępuje do nieba. Ale to nie koniec, to początek. Historia Kościoła dopiero się zacznie

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Betania, okolice Jerozolimy • CZAS: ok. 33 r., dzień Zmartwychwstania • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie  • WERSJE: Dz 1,1-11


“PIERWSZA KSIĘGA” • Ewangelia to pierwsze dzieło Łukasza, ale wraz z Dziejami Apostolskimi stanowi pewną całość. W Ewangelii Łukasza można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania, zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53) • Cała Ewangelia u Łukasza to droga Jezusa do Jerozolimy (inni Ewangeliści mówią o kilku Jego tam pobytach), z każdym rozdziałem przybliża się do niej, w końcu przybywa, tam umiera i zmartwychwstaje.

KONTEKST • W dwudziestym czwartym rozdziale swojej Ewangelii Łukasz skupia się na historii Zmartwychwstałego • Opisuje najpierw orędzie, jakie aniołowie ogłaszają kobietom przy pustym grobie (24,1-11), i Piotra, który niczego tam nie odkrywa (24,12) • Wśród uczniów dominuje postawa zamknięcia i niewiary wobec tego, co ogłaszają kobiety • Wszystko zaczyna się zmieniać, kiedy sam Zmartwychwstały staje na drodze apostołów • Najpierw objawia się dwóm uczniom uciekającym do Emaus (24,13-35). Następnie przychodzi do swoich zamkniętych w Wieczerniku, przekonuje ich do tego, że naprawdę żyje (24,44.36-43), każe oczekiwać na dar Ducha (24,44-49) i wstępuje do Ojca (24,50-53) • Pamiętajmy znaczący szczegół: u Łukasza Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie dokonują się podczas jednego dnia – długiego, najdłuższego w historii dnia Pana.

WNIEBOWSTĄPIENIE • Po raz drugi usłyszymy opis Wniebowstąpienia zapisany przez Łukasza. To pożegnanie Jezusa z uczniami. Zwróćmy uwagę również na: • odniesienie się do proroctw oraz • zapowiedź zesłania Ducha Świętego. Godny uwagi jest również inny szczegół: w Jerozolimie, w miejscu, dokąd zmierza Ewangelia Łukasza i sam w niej Jezus, rozpoczyna się nowa historia. Apostołowie mają pozostać w mieście, ale przyobleczeni Duchem Świętym, będą odtąd ogłaszać Ewangelię od Jerozolimy na cały świat. Ewangelia jest podróżą Jezusa do Jerozolimy, Dzieje pokazują niejako odwrotny kierunek: tak właśnie rodzi się Kościół.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Wniebowstąpienie Jezusa: …wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba
Zapowiedź Ducha Świętego: Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka
W Jerozolimie się wszystko zacznie: Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka

 

WERSJE


• Samo Wniebowstąpienie opisuje tylko św. Łukasz, ale dwa razy: na zakończenie swej Ewangelii oraz na początku Dziejów Apostolskich: • EWANGELIA: Wyprowadził ich zaś aż ku Betanii i podniósłszy ręce pobłogosławił ich. A podczas błogosławienia ich rozstał się z nimi i wzniósł się do nieba DZIEJE APOSTOLSKIE: Uniósł się i chmura podjęła go sprzed oczu • Ani Mateusz, ani Marek, ani Jan nie zamieszczają podobnego opisu.

• Wbrew pozorom pozostali Ewangeliści nie opisują wniebowstąpienia, uniesienia się Jezusa do nieba, lecz tylko pożegnanie, ostatnie spotkanie Jezusa z apostołami. Mateusz, Marek, Jan nie podają, w jaki sposób Jezus odchodzi. Zresztą, Wniebowstąpienie miało miejsce na Górze Oliwnej, tymczasem wydarzenia przez opisywane np. przez Mateusza (>>Mt 28,16-20) dzieją się w Galilei.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


On nam zapoczątkował drogę nową – pisze autor Listu do Hebrajczyków. Dzisiejsza liturgia tę drogę nową i żywą genialnie ukazuje, wytyczając ją pomiędzy słowami: Świątynia, Jerozolima, wniebowstąpienie.

Jerozolima to miejsce końca, miejsce początku. O ile pierwsza księga św. Łukasza pokazuje drogę ziemskiej pielgrzymki Jezusa do Jerozolimy, o tyle w drugiej Jerozolima jest źródłem i początkiem, jest początkiem nowej drogi Kościoła: Głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. A punktem przełomowym jest właśnie – powtórzone w obu księgach – Wniebowstąpienie.

Świątynia, Jerozolima i wniebowstąpienie zapoczątkowują jeszcze jedną drogę, nową drogę Jezusa – ze świątyni ziemskiej do Świątyni niebieskiej. Autor Listu do Hebrajczyków mówi, że Jezus, wstępując do nieba, wstąpił do prawdziwej świątyni, nie tej ziemskiej, uczynionej rękami ludzkimi, która jest – “tylko”, a może “aż” – jej odbiciem. Wejdziemy do Miejsca Świętego – obiecuje autor Listu do Hebrajczyków.  Tą drogą i my podążymy.

Jezus ukazuje drogę nową i żywą. Drogę swoją, drogę Kościoła, drogę każdego z nas.

 


1/6
"Wniebowstąpiene Chrystusa", Benvenuto Tisi, 1510-1520 r.
2/6
"Wniebowstąpiene Pańskie", Dosso Dossi, XVI w.
3/6
"Wniebowstąpiene Pańskie", warsztat Domenico Ghirlandaio, XV w., Biblioteka Laurenziana, Florencja, Włochy
4/6
Wniebowstąpiene z Bardzo bogatych godzinek księcia de Berry, XV w., Musée Condé, Chantilly, Francja
5/6
"Wniebowstąpienie Pana Jezusa", Gebhard Fugel, 1893-1894 r., kościół farny Jana Chciciela w Obereschach, Niemcy
6/6
"Wniebowstąpienie", Andrea Mantegna, ok. 1461 r., Galeria Uffizi, Florencja, Włochy
poprzednie
następne


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – VI Wielkanocna C

Niezwykłe pożegnanie w Wieczerniku: Jezus odchodzi, by być jeszcze bardziej

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


VI Niedziela WielkanocnaKOLEKTA: Modlimy się aby misterium paschalne przemieniało nasze życieKOLOR: biały  • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie Dz 15, 1-2. 22-29; Księga Psalmów 67 (66), 2-3. 5 i 8; Księga Apokalipsy 21, 10-14. 22-23; Ewangelia wg św. Jana 14, 23-29

 

 • CHMURA SŁOWA •  

rrr

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Dziejów Apostolskich

(Dz 15,1-2.22-29)

Niektórzy przybysze z Judei nauczali braci wAntiochii: Jeżeli się nie poddacie obrzezaniu według zwyczaju Mojżeszowego, nie możecie być zbawieni. Kiedy doszło do niemałych sporów i zatargów między nimi a Pawłem i Barnabą, postanowiono, że Paweł i Barnaba, i jeszcze kilku spośród nich uda się w sprawie tego sporu do Jerozolimy, do Apostołów i starszych. Wtedy Apostołowie i starsi wraz z całym Kościołem postanowili wybrać ludzi przodujących wśród braci: Judę, zwanego Barsabas, i Sylasa i wysłać do Antiochii razem z Barnabą i Pawłem. Posłali przez nich pismo tej treści: Apostołowie i starsi bracia przesyłają pozdrowienie braciom pogańskiego pochodzenia w Antiochii, w Syrii i w Cylicji. Ponieważ dowiedzieliśmy się, że niektórzy bez naszego upoważnienia wyszli od nas i zaniepokoili was naukami, siejąc zamęt w waszych duszach, postanowiliśmy jednomyślnie wybrać mężów i wysłać razem z naszymi drogimi: Barnabą i Pawłem, którzy dla imienia Pana naszego Jezusa Chrystusa poświęcili swe życie. Wysyłamy więc Judę i Sylasa, którzy powtórzą wam ustnie to samo. Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my, nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne. Powstrzymajcie się od ofiar składanych bożkom, od krwi, od tego, co uduszone, i od nierządu. Dobrze uczynicie, jeżeli powstrzymacie się od tego. Bywajcie zdrowi!

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Pierwszy sobórDz 15,1-2.22-29

Poznamy “dokument końcowy” Soboru w Jerozolimie. Apostołowie uznali, że wywodzący się z pogaństwa chrześcijanie nie muszą przestrzegać całego Prawa Mojżeszowego

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Antiochia, Jerozolima • CZAS: ok. 49 r.  • BOHATEROWIE: Paweł, Barnaba, Piotr, Jakub


POGANIE I ZBAWIENIE • Jednym z tematów obecnych w Dziejach Apostolskich – zarówno w pierwszej części, koncentrującej się wokół Piotra (>>Dz 1-12), jak i drugiej, wokół Pawła, jest kwestia zbawienia pogan. Wystarczy przypomnieć czytania sprzed kilku tygodni: • spotkanie Piotra i Korneliusza (>>Niedziela Zmartwychwstania) czy • zwrot ku poganom podczas pobytu Pawła w Antiochii Pizydyjskiej (>>IV Niedziela Wielkanocna) • To, co dla nas jest dziś niezrozumiałe, wówczas było powszechnym przekonaniem: zbawienie wiązało się z przynależnością do Narodu Wybranego. A co ze zbawieniem pogan? W jaki sposób mogą się oni stać częścią Izraela, by być zbawionymi? Jednym z nieodzownych warunków było zachowywanie praw czystości i obrzezanie.

SOBÓR W JEROZOLIMIE • Wątpliwości narosły jeszcze bardziej po pojawieniu się chrześcijaństwa. Czy nawracający się i przyjmujący chrzest, stający się wyznawcami Jezusa poganie muszą poddać się również obrzezaniu, czyli nijako przyjąć również wiarę żydowską? • Rozdział 15 Dziejów Apostolskich opisuje zgromadzenie Apostołów nazywane umownie Soborem w Jerozolimie. Istotnie, musieli podjąć tę może najważniejszą decyzję pierwszych lat istnienia Kościoła. Do Jerozolimy, do Apostołów zostaje wysłana delegacja z Pawłem i Barnabą na czele, by u Apostołów rozwiązać spór.

DOKUMENT KOŃCOWY • Pierwsze czytanie składa się z dwóch części. Pierwsze dwa wersety opisują bezpośrednie • przyczyny “zwołania Soboru”: w Antiochii przybysze z Judei nauczali pogan, że bez obrzezania nie mogą się zbawić. Byli to prawdopodobnie judeo-chrześcijanie, Żydzi, którzy uwierzyli w Jezusa i praktykowali Prawo • Czytanie pomija przebieg samego zgromadzenia apostołów w Jerozolimie. Poznamy natomiast jego konkluzję, to znaczy • dokument końcowy, przygotowany na zebraniu i posłany do pogan list. Ogłasza on przełomową dla całego Kościoła decyzję: poganie pochodzący z pogaństwa nie są zobowiązani do przestrzegania całego Prawa Mojżeszowego. Mogą prowadzić życie w Ewangelii bez nakładania na nich przepisów Tory, poza najważniejszymi przykazaniami

 


NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Najważniejsza decyzja tzw. Soboru Jerozolimskiego: Postanowiliśmy bowiem… nie nakładać na was żadnego ciężaru oprócz tego, co konieczne

Jeden ośrodek decyzji w Kościele Postanowiliśmy bowiem, Duch Święty i my

 

LINKI


Dajemy temu świadectwo my właśnie oraz Duch Święty, którego Bóg udzielił tym, którzy Mu są posłuszni (Dz 5,32)

J 16,13: Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


ZBURZONY POKÓJ • Przybysze – mówiąc o konieczności obrzezania – zburzyli pokój kościoła w Antiochii, gdzie pracowali Paweł i Barnaba. Składał się on w większości z nawróconych pogan, od których apostołowie nie wymagali zachowywania żydowskiego Prawa. Jedność Kościoła i przyszłość pogan stanęły pod znakiem zapytania.

KOŚCIÓŁ “KATOLICKI” • Po zaistniałym konflikcie kościół w Antiochii wysłał swoich przedstawicieli, Pawła i Barnabę, do Jerozolimy.  Liderzy Kościoła w Jerozolimie podjęli decyzję kierując się światłem Ducha, troską o jedność wspólnoty oraz względami praktycznymi. Jerozolima zaakceptowała fakt, że Paweł nie wymagał od pogan niczego więcej jak tylko wiary w Chrystusa. On i Barnaba nie musieli poddawać nawróconych obrzezaniu. Z drugiej jednak strony misjonarze judeo-chrześcijańscy byli wolni w praktykowaniu obrzezania konwertytów • Porozumienie pokazuje ogromną otwartość i wyczucie czasu Kościoła – matki w Jerozolimie. Rodzi się Kościół powszechny (katolicki), otwarty na Izraela i pogan. Unika redukcji do żydowskiej sekty.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 67,2-3.5.8)

REFREN: Niech wszystkie ludy sławią Ciebie, Boże

Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi, niech nam ukaże pogodne oblicze. Aby na ziemi znano Jego drogę, Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.

Niech się narody cieszą i weselą, że rządzisz ludami sprawiedliwie i kierujesz narodami na ziemi. Niech nam Bóg błogosławi, niech się Go boją wszystkie krańce ziemi.

[01][02]

PSALM

Bóg wszystkich narodów • Ps 67,2-3.5.8

Psalm 67 to jeden z tekstów tradycji żydowskiej, który włącza pogan w historię zbawienia

PSALM 67 AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: VI-V w. BC


PSALM WEZWANIA • Psalm 67, który pojawia się tej niedzieli, to także jeden z czterech psalmów wezwania, którymi rozpoczyna się codzienna Liturgia Godzin. To prośba o Boże błogosławieństwo i zachęta do uwielbienia Pana na progu nowego dnia. Pod względem gatunku jest to hymn (tehilla), bezinteresowna modlitwa uwielbienia. Psalm 67 był bowiem recytowany przez wspólnotę zgromadzoną w świątyni (być może w okresie żniw).

RÓWNIEŻ POGANIE • Nie bez przyczyny usłyszymy psalm 67. Kontynuuje on bowiem temat pierwszego czytania: Bóg jest Panem wszystkich narodów, Izrael to nie jedyny naród wybrany do zbawienia. Jest to jeden z tekstów tradycji żydowskiej, który włącza pogan w historię zbawienia • To przekonanie jest ukryte w samej budowie psalmu. Usłyszymy tylko część utworu, ale już ona wystarczy, by to dostrzec: Izrael (światło dla ludów) pierwszy intonuje hymn na cześć Boga (Niech Bóg się zmiłuje nad nami). Potem powoli przyłączają się głosy całej ludzkości (Niech się narody cieszą i weselą).

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Nie tylko Izrael narodem wybrany, przez Boga: Aby… znano… Jego zbawienie wśród wszystkich narodów

Bóg dla wszystkich: Niech się narody cieszą i weselą, że rządzisz ludami sprawiedliwie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Księgi Apokalipsy św. Jana Apostoła

(Ap 21,10-14.22-23)

Uniósł mnie anioł w zachwyceniu na górę wielką i wyniosłą, i ukazał mi Miasto Święte - Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, mające chwałę Boga. źródło jego światła podobne do kamienia drogocennego, jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu: Miało ono mur wielki a wysoki, miało dwanaście bram, a na bramach - dwunastu aniołów i wypisane imiona, które są imionami dwunastu pokoleń synów Izraela. Od wschodu trzy bramy i od północy trzy bramy, i od południa trzy bramy, i od zachodu trzy bramy. A mur Miasta ma dwanaście warstw fundamentu, a na nich dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka. A świątyni w nim nie dojrzałem: bo jego świątynią jest Pan, Bóg wszechmogący oraz Baranek. I Miastu nie trzeba słońca ni księżyca, by mu świeciły, bo chwała Boga je oświetliła, a jego lampą - Baranek.

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Święte Miasto bez świątyni • Ap 21, 10-14.22-23

Oto Nowa Jerozolima. Św. Jan przedstawia wizję niebiańskiego Miasta. W rzeczywistości, symbolicznie opisuje Kościół

KSIĘGA: Apokalipsa • AUTOR: Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 54-60 r. (prześladowania w czasach Nerona) lub ok. 81-96 r. (prześladowania za czasów Domicjana).
KATEGORIA: wizja apokaliptyczna • MIEJSCE: wyspa Patmos • CZAS: Dzień Pański


FINAŁ OBJAWIENIA • Kontynuujemy lekturę 21 rozdziału Apokalipsy św. Jana, księgi, którą w tym roku czytamy każdej niedzieli Okresu Wielkanocnego • 21 rozdział Apokalipsy to praktycznie finał Księgi. Jan opisuje w nim Nową Jerozolimę czasów mesjańskich, Miasto-Oblubienicę, które symbolizuje Kościół, mieszkanie Boga z ludźmi.

MIASTO ŚWIĘTE • Nowe niebo i nowa ziemia będą też miały swoje Święte Miasto. Usłyszymy jego dokładny opis. To przepiękna, ale i zarazem bardzo precyzyjna budowla: każdy, najdrobniejszy nawet szczegół ma w niej swoje istotne miejsce. Pamiętajmy, że Świętym Miastem jest po prostu Kościół. Zwróćmy uwagę na istotny szczegół, że w Mieście Świętym brak jest świątyni • Jan w sposób alegoryczny opisuje ostateczną metę i przeznaczenie naszego życia.

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Brak, któremu niczego nie brakuje: A świątyni w nim nie dojrzałem: bo jego świątynią jest Pan, Bóg wszechmogący oraz Baranek.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU

 

NOWA JEROZOLIMA • Ostateczną metę i przeznaczenie naszego życia opisuje dziś w swojej Apokalipsie Jan. To Nowe Jeruzalem, Miasto Boże. Symbolizuje ono Kościół, Oblubienicę Baranka. Świeci blaskiem drogocennych kamieni, a jego mury i bramy wznoszą się majestatycznie skrywając w sobie największy skarb, jakim jest Bóg i Baranek.

BEZ ŚWIĄTYNI • W Nowej Jerozolimie nie ma już świątyni, ponieważ wszyscy oglądają tam Boga twarzą w twarz. Nie potrzeba specjalnego miejsca przeznaczonego na kult oddawany Bogu, bo „nowy kult”, ten duchowy, tak jak zapowiedział sam Jezus, jest oddawany Ojcu „w Duchu i prawdzie” (>>J 4,23). To uwielbione ciało Jezusa Chrystusa jest jedyną prawdziwą Świątynią dla chrześcijan, bo to właśnie On na krzyżu stał się zarazem Ofiarą, Kapłanem i Ołtarzem. Ten brak świątyni jest tak szokujący jak brak potrzeby światła słonecznego do życia. Oto nowe niebo i nowa ziemia.

DWANAŚCIE • Często powraca liczba 12: miasto wyposażone jest w 12 bram, strzeże go 12 aniołów, a na murach miasta wypisane są imiona bohaterów, apostołów Baranka.  • Dwanaście to nawiązanie do liczby pokoleń Izraela i do liczby uczniów Jezusa, tworzących lud Nowego Przymierza • Ich imiona wypisane są na dwunastu warstwach fundamentów Miasta, które swoją miłością i wiarą budowali. Przez ich nauczanie i życie, przez głoszoną przez nich Ewangelię, wchodzi się do Miasta Świętego.

NASZE IMIONA • Tam, jak obiecuje Jezus, wszyscy głoszący Jego Ewangelię, znajdą też zapisane swoje imię (>>Łk 10,20). Kościół, który budujemy swoim życiem, wiarą i głoszeniem, na końcu czasów objawi się nam jako Święte Miasto Pokoju, w którym znajdziemy swój trwały dom.

 

CZY WIESZ ŻE…


Źródło jego światła podobne do kamienia drogocennego, jakby do jaspisu o przejrzystości kryształu (J 14,11) • Jaspis to kamień, który może barwić się na czerwono i żółto, używany do dekoracji i wyrobu klejnotów. Jaspis pojawia się w pektorale Najwyższego Kapłana symbolizując pokolenie Judy • Źródłem światła nowej Jerozolimy jest zatem potomek Judy, Chrystus. Jego światło barwi całe miasto czerwienią miłości i ofiary oraz złotem królewskiego panowania

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Jana

(J 14,23-29)

Jezus powiedział do swoich uczniów: Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy u niego przebywać. Kto Mnie nie miłuje, ten nie zachowuje słów moich. A nauka, którą słyszycie, nie jest moja, ale Tego, który Mnie posłał, Ojca. To wam powiedziałem przebywając wśród was. A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem. Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję. Niech się nie trwoży serce wasze ani się lęka. Słyszeliście, że wam powiedziałem: Odchodzę i przyjdę znów do was. Gdybyście Mnie miłowali, rozradowalibyście się, że idę do Ojca, bo Ojciec większy jest ode Mnie. A teraz powiedziałem wam o tym, zanim to nastąpi, abyście uwierzyli, gdy się to stanie.

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Nowa obecnośćJ 14,23-29

Jezus żegna się z uczniami. Ale wyjaśnia, że po odejściu obecny będzie jeszcze bardziej. Obecności Boga doświadczy ten, kto miłuje

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Wieczernik, Jerozolima • CZAS: ok. 33 r., przed Męką i Zmartwychwstaniem • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


OSTATNIA WIECZERZA • Podobnie jak tydzień temu, w VI Niedzielę Wielkanocną czytamy zawsze fragment z pochodzący 13-17 rozdziału Ewangelii św. Jana. To opis Ostatniej Wieczerzy, poprzedzającej mękę i śmierć Jezusa na Krzyżu • U św. Jana opis Ostatniej Wieczerzy przewija się przez 5 rozdziałów. Rozpoczyna się od • umycia nóg (nie wspominają o tym pozostali Ewangeliści – swoją drogą, Jan nie umieszcza opisu ustanowienia Eucharystii), zawiera • zapowiedź zdrady Judasza oraz innych uczniów, • pożegnanie z uczniami i zapowiedź powtórnego przyjścia, potem • modlitwę arcykapłańską. Podczas uczty Jezus przygotowuje swoich na bliskie już rozstanie • W zeszłym tygodniu słyszeliśmy o nadaniu przez Jezusa nowego przykazania: byście się wzajemnie miłowali.

PYTANIE O OBJAWIENIE • W czternastym rozdziale przeważa “Pożegnanie”. Jezus z jednej strony przypomina o przykazaniu miłości jako fundamencie życia Apostołów, z drugiej – zapowiada Ducha Świętego, ale też swoje przyjście. Powtarza też kilkakrotnie, iż objawi się uczniom, a nie światu • To dlatego Juda stawia pytanie: Panie, cóż się stało, że nam się masz objawić, a nie światu? (>>J 14,22)

NOWA ERA • Ewangelia, którą usłyszymy, to odpowiedź Jezusa na pytanie Judy. Zwróćmy uwagę na kilka elementów tej odpowiedzi: Jezus zapowiada  • nową obecność wśród Apostołów. Oto zacznie się nowa era: era Kościoła. Odtąd On i Ojciec będą obecni wśród nich w nowy sposób: poprzez Ducha • Doświadczy tej obecności ten, kto miłuje, kto przyjmie przykazanie miłości.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Doświadczy Boga ten, kto przyjmie przykazanie miłości: Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy w nim przebywać

Zapowiedź Ducha Świętego: Pocieszyciel, Duch Święty… On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem

Umocnienie: Niech się nie trwoży serce wasze ani się nie lęka.

 

LINKI

• “Jeśli Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moją naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i przyjdziemy do niego, i będziemy w nim przebywać” (J 14,23)
Ap 3,20: Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze Mną.
Ef 3,17-19: Niech Chrystus zamieszka przez wiarę w waszych sercach; abyście w miłości zakorzenieni i ugruntowani,  wraz ze wszystkimi świętymi zdołali ogarnąć duchem, czym jest Szerokość, Długość, Wysokość i Głębokość, i poznać miłość Chrystusa, przewyższającą wszelką wiedzę, abyście zostali napełnieni całą Pełnią Bożą.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Z dzisiejszej Ewangelii pochodzą wypowiadane często podczas Mszy św. słowa wypowiadane przez kapłana: Panie Jezu Chryste, Ty powiedziałeś swoim Apostołom: pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam

 

JESZCZE O EWANGELII


“Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję” (J 14,27)

WIĘCEJ NIŻ SZALOM • W słowach Jezusa ukrywa się coś więcej, niż Żydzi mogli zrozumieć, kiedy słyszeli „pokój” (szalom) • To nie tylko pozdrowienie czy obietnica Bożego błogosławieństwa. Tamtego wieczoru przed swoją Męką, Jezus zapowiadał, że nie odejdzie od nich na zawsze, nie zwycięży go śmierć • Mogli to zrozumieć dopiero wówczas, kiedy zobaczyli Go żyjącego w poranek zmartwychwstania. Wtedy także powtórzył słowa: Pokój Wam. Znaczyły one jedno: pewność, że On żyje.

STRAŻNIK POKOJUPokoju – pewności, że On żyje – będzie strzegł w sercach uczniów Duch, którego otrzymali od Zmartwychwstałego. Jezus, świadom tego, że świat będzie się starał odebrać jego uczniom dar Pokoju, zapowiedział jeszcze przed swoim odejściem Parakleta, Ducha Świadectwa.

 

TRANSLATOR


“A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy” (J 14, 26) • W oryginale: Parakletos, dosłownie: ktoś wezwany na pomoc, ktoś, kto zjawia się w czyjejś sprawie

PARAKLETOS • Imię Ducha oznacza Pocieszyciela nie w sensie, w jakim ktoś pociesza nas emocjonalnie, kiedy płaczemy lub przeżywamy ból straty. Paraklet to ten, który zachęca (od gr. parakaleo) do wytrwałości w chwili próby, do tego abyśmy nie ustali w drodze wiary, nie stracili pokoju serca, czyli pewności, że Zmartwychwstały żyje i jest z nami.

ADVOCATUS • Ojcowie łacińscy tłumaczyli greckie imię Paraklet przez advocatus. Duch Jezusa to “adwokat”, którego powinniśmy wzywać w procesie, jaki toczy się pomiędzy nami, a tym światem • Świat na wszelkie sposoby próbuje udowodnić, że pójście za Chrystusem jest błędem. Wierzący potrzebuje wówczas Ducha, który broni Prawdy Ewangelii oraz Pokoju, czyli pewności, że Jezus żyje.

 

STO SŁÓW


Zmartwychwstały Pan musiał w swoim czasie odejść do nieba. Zanim to nastąpiło, przygotowywał na to swoich uczniów, zapewniając, że On i Ojciec będą odtąd obecni wśród nich w nowy sposób: poprzez Ducha. Duch Święty jest tym samym Bogiem, trwa On w doskonałej jedności z Ojcem i Synem. Nie przyniesie On nic nowego, ale będzie „przypominał” to, co najważniejsze. Zdumiewająca w EWANGELII jest ta konieczność fizycznego odejścia Boga, by w rzeczywistości było Go jeszcze więcej.

Świat potrzebuje Boga więcej i więcej. A Bóg się światu daje, oferując największą nagrodę: zbawienie. Jest ono dla każdego: nie tylko dla przynależnych do jednego narodu. Rozeznał to pierwotny Kościół (PIERWSZE CZYTANIE).

 

1/6
"Trójca Święta Ziemska i Niebiańska", Andrés López, XVII w., Museo Nacional de Arte, Meksyk
2/6
"Trójca Święta", El Greco, 1577-1579 r., Muzeum Prado, Madryt, Hiszpania
3/6
"Trójca Święta", Hendrick van Balen il Vecchio, lata 20-te XVII w., kościół św. Jakuba, Antwerpia, Belgia
4/6
"Trójca", Lucas Cranach Starszy, Kunsthalle Bremen. m. 1515 a 1518 r., Niemcy
5/6
Przedstawienie Trójcy z Sarkofagu Dogmatycznego, ok. 320-340 r., Muzea Watykańskie
6/6
"Św. Barnaba", przedstawienie z XVIII w.
poprzednie
następne


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz

ks. Piotr Jutkiewicz

Pochodzi z Gdańska. Prezbiter Archidiecezji Warszawskiej, gdzie ukończył Archidiecezjalne Seminarium Misyjne Redemptoris Mater. Studiuje na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Jutkiewicz
ks. Piotr
Jutkiewicz
zobacz artykuly tego autora >