Nasze projekty
ks. Marcin Kowalski, ks. Przemysław Śliwiński

Jutro Niedziela – VII Wielkanocna C

Jezus ukazuje drogę nową i żywą. Sprawdź, dokąd zmierzać

Reklama

PUNKT WYJŚCIA


VII Niedziela Wielkanocna • Wniebowstąpienie Pańskie • KOLEKTA: Modlimy się, by Bóg utwierdził naszą nadzieję, że połączymy się z Nim w chwale • KOLOR: biały • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie 1,1-11Psalm 47,2-3.6-9List do Hebrajczyków 9, 24-28; 10, 19-23Łk 24, 46-53

CHMURA SŁÓW

Reklama
Reklama

Najczęściej usłyszymy słowo NIEBO (7). Sześć razy usłyszymy słowo BÓG, po cztery razy ŚWIĄTYNIA, JEROZOLIMA oraz JEZUS. Wokół tych kluczowych słów rozgrywa się dzisiejsza Liturgia Słowa. To między nimi wiodą nowe drogi

chmura805

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’19557′ title=” content='

Reklama
Reklama

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’19558′ title=” content='

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Reklama

(Dz 1, 1-11)

Pierwszą książkę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i nauczał od początku aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom, których sobie wybrał, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym.

A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca. Mówił:

«Słyszeliście o niej ode Mnie: Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym».
Zapytywali Go zebrani: «Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela?» Odpowiedział im: «Nie wasza to rzecz znać czas i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi».

Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: «Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba».

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

WniebowstąpienieDz 1,1-11

Tylko Łukasz opisał Wniebowstąpienie. I to dwa razy, w obu napisanych przez siebie księgach

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, apostołowie, aniołowie • WERSJE: Łk 24,50-53


DRUGIE DZIEŁO ŁUKASZA • O Łukaszu wiemy stosunkowo dużo: wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>>Dz 4,14). Pozostawił po sobie dwie księgi: Ewangelię i Dzieje Apostolskie, których lektura trwa podczas wszystkich niedziel Okresu Wielkanocnego. Usłyszymy fragmenty obu jego dzieł.

PUNKT WYJŚCIA • Najpierw usłyszymy drugą księgę, sam początek Dziejów Apostolskich, opis Wniebowstąpienia • Wniebowstąpienie to punkt wyjścia dla opisywanych przez Łukasza początków Kościoła: po powrocie z Góry Oliwnej, skąd Pan wstąpił do nieba, apostołowie i uczniowie Jezusa zbierają się razem w Wieczerniku. Tam, w obecności 120 osób, Piotr przypomina tragiczną historię Judasza, po czym apostołowie dokonują wyboru jego następcy. Będzie nim Maciej. W kolejnym rozdziale Łukasz opisuje już zstąpienie Ducha Świętego.

WNIEBOWSTĄPIENIE • Co usłyszmy? Łukasz streszcza pierwszą księgę, Ewangelię, opowiadającą o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym dał polecenia Apostołom… a potem został wzięty do nieba • Rzeczywiście, pierwsze dzieło Łukasza, czyli Ewangelię, również kończy opis Wniebowstąpienia (>>EWANGELIA). W Dziejach Apostolskich Łukasz wraca do tego wydarzenia, dodając kilka znaczących szczegółów • Początek Dziejów Apostolskich to jeden z niewielu momentów, w którym autor używa pierwszej osoby. Zwraca się do Teofila, tego samego, którego wymienia na początku swojej Ewangelii.

TRANSLATOR

• Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje (Dz 1,3) • Greckie słowo tekmerion (dowód) oznacza coś, co ostatecznie przekonuje wątpiącego.

To pierwszy fakt, który podaje Łukasz: długa ‒ bo trwająca czterdzieści dni ‒ katecheza Jezusa, podczas której dał swoim uczniom pewne dowody tego, że żyje, całkowicie ich przekonała.  Teraz uczniowie są już pewni ‒ On żyje i jest prawdziwym Bogiem.

• A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy (Dz 1,4) • Oryginał zaskakujący: Jedząc wspólnie sól, nakazał im nie oddalać się od Jerozolimy.

Dlaczego posiłek spożywany przez Jezusa wspólnie z uczniami, podczas którego zapowiada Zesłanie Ducha Świętego ‒ oznacza dosłownie wspólne spożywanie soli? To aluzja do przymierza soli znanego ze Starego Testamentu i kultury antycznej. Dwie strony przez spożycie odrobiny soli deklarowały wierność i wspólną drogę. Jezus potwierdza swoje przymierze z uczniami i cementuje je darem Ducha.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela? (Dz 1,6 ) • Ze strony uczniów pada pytanie o koniec czasów i przywrócenie królestwa Izraela

• Jezus nie udziela odpowiedzi, a nawet ostrym tonem sugeruje, że uczniowie nie powinni sobie tym zaprzątać głów: Nie wasza to rzecz…

• W Kościele pierwszych wieków na początku bardzo żywo oczekiwano szybkiego powtórnego przyjścia Pana. Sam Jezus nigdy tego wprost nie sugerował • Od uporczywego wpatrywania się w niebo przechodzimy więc do życia mocno osadzonego na ziemi, ale w perspektywie nieba.

• Tego dotyczy trzeci szczegół Łukasza, obecność dwóch aniołów, mężów w białych szatach, którzy zapewniają, że Jezus powróci, ale równocześnie odrywają uczniów od wypatrywania go między obłokami (czemu tu stoicie i wpatrujecie się w niebo?). Nie ma na to czasu. Nadszedł czas Kościoła, czas Ducha, czas działania i misji.

ZWRÓĆ UWAGĘ


• Łukasz rozpoczyna opowiadanie, używając pierwszej osoby liczby pojedynczej. Zrobi to jeszcze kilkakrotnie w Dziejach Apostolskich: dzięki temu wiemy, że sam jest uczestnikiem niektórych opisywanych przez siebie wydarzeń.

• Poznajemy adresata księgi. Jest nim Teofil • To prawdopodobnie bogaty chrześcijanin, patron lub członek kościoła antiocheńskiego, przedstawiciel wyższej warstwy, któremu Łukasz dedykuje swoje dzieło. Teofil wierzy już w Jezusa, a Łukaszowa Ewangelia ma dać silne podstawy jego wierze. Jego imię znaczy po grecku ‘miłujący Boga’. Ze względu na tę etymologię niektórzy dopatrywali się w nim postaci fikcyjnej, typu człowieka wierzącego, któremu Łukasz dedykuje swoje dzieło. Sam zwyczaj dedykowania utworu literackiego znamienitej osobie (powszechnie praktykowany w starożytności) wskazuje jednak, że był on postacią historyczną.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’20824′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

']
[margincarouselwidget_item id=’20825′ title=” content='

(Ps 47(46), 2-3. 6-7. 8-9)

REFREN: Pan wśród radości wstępuje do nieba.

Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie,
radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,
bo Pan Najwyższy i straszliwy,
jest wielkim Królem nad całą ziemią.

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków,
Pan wstępuje przy dźwięku trąby.
Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie,
śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi,
hymn zaśpiewajcie!
Bóg króluje nad narodami,
Bóg zasiada na swym świętym tronie.

']
[/margincarouselwidget]

 

PSALM

Bóg wstępuje • Ps 47,2-3.6-9

PSALM 47 • AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: czasy monarchii, przed 586 r. przed Chr.


BÓG JEST KRÓLEM • Spośród 150 psalmów w dziesięciu powtarza się okrzyk Bóg jest królem. Pierwszy z nich to Psalm 47. Jego powstanie wiąże się ściśle z kultem i świątynią jerozolimską. Niektórzy uczeni twierdzili, że jest to modlitwa błogosławieństwa króla wyruszającego na wyprawę wojenną. Według innych mamy przed oczyma utwór, który wykonywano w świątyni w Święto Nowego Roku, celebrując panowanie Jahwe nad Izraelem i stworzonym światem. Dla innych jeszcze psalm ten upamiętniał powrót Jahwe na Syjon po wygnaniu babilońskim. W liturgii żydowskiej jest on dziś wykonywany w Rosz-ha-Szanah (Nowy Rok).

POWSZECHNA LITURGIA • Zwróćmy uwagę na obraz Bożego panowania nad całą ziemią i wezwanie skierowane do wszystkich narodów: klaskajcie w dłonie, radosnym głosem wykrzykujcie Bogu. W psalmie obecna jest również powszechna liturgia, w której cała ludzkość wielbi zwycięskiego Boga wstępującego na Syjon. Zwróćmy na to uwagę, bo wyrażające wiarę Izraela słowa i obrazy wypełniły się wtedy, gdy Jezus wstępował do Ojca

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Starożytne słowa, które wypełniły się podczas Wniebowstąpienia: Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków, Pan wstępuje wśród dźwięków trąby

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’17556′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’17557′ title=” content='

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Hebrajczyków

(Hbr 9, 24-28; 10, 19-23)

Chrystus wszedł nie do świątyni zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga, ani nie po to, aby się wielekroć sam miał ofiarować, jak arcykapłan, który co roku wchodzi do świątyni z krwią cudzą, gdyż w takim przypadku musiałby cierpieć wiele razy od stworzenia świata. A tymczasem raz jeden ukazał się teraz na końcu wieków, aby zgładzić grzech przez ofiarę z samego siebie.
A jak postanowione ludziom raz umrzeć, potem zaś sąd, tak Chrystus raz jeden był ofiarowany dla zgładzenia grzechów wielu, drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują.
Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje. Mając zaś kapłana wielkiego, który jest nad domem Bożym, przystąpmy z sercem prawym, z wiarą pełną, oczyszczeni na duszy od wszelkiego zła świadomego i obmyci na ciele wodą czystą. Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę.

Oto słowo Boże.

']
[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

Droga nowa i żywa • Hbr 9,24-28; 10, 19-23

Autor Listu do Hebrajczyków tłumaczy Wniebowstąpienie: Jezus wszedł do samego nieba. Kiedyś i my wejdziemy, przez Jego Krew

List do Hebrajczyków • AUTOR: anonimowy • CZAS POWSTANIA: 70-95 r. • SKĄD: nie wiemy • DO KOGO: chrześcijanie w Azji Mniejszej


JEZUS – OSOBA I DZIEŁO • List do Hebrajczyków przez wieki przypisywany był Pawłowi. Różnice w stylu i tematach teologicznych wskazują jednak na  innego, nieznanego bliżej autora. Podejrzewano, że mogli nim być: Łukasz, Apollos, Barnaba, Klemens Rzymski bądź inny uczeń Pawła. Autor to prawdopodobnie Żyd ze środowiska aleksandryjskiego, należący do drugiego pokolenia uczniów Jezusa. Swoje pismo kieruje do chrześcijan pochodzenia żydowskiego i pogańskiego w Azji Mniejszej • Głównym tematem listu jest osoba i dzieło Jezusa, Arcykapłana i Ofiary Nowego Przymierza, które wypełnia i przewyższa Przymierze Mojżeszowe.

CHRYSTUS – JEDYNY KAPŁAN • Od rozdziału 8 do 10 autor Listu do Hebrajczyków opisuje ofiarę Chrystusa i jej wyjątkowość wobec ofiar Starego Testamentu. Chrystus złożył ją przed samym obliczem Boga, w przybytku nieba, w miejscu Świętym Świętych, w ten sposób otwierając nam drogę do niego i ofiarując odkupienie (Hbr 9). Jego ofiara znosi wszelkie ofiary Starego Testamentu (Hbr 10). Tam, gdzie dokonało się już odpuszczenie grzechów, nie potrzeba więcej ofiar.

O WNIEBOWSTĄPIENIU • W części Listu poświęconym jedynemu kapłaństwu Chrystusa pojawia się fragment, który doskonale wzbogaca liturgię Słowa uroczystości Wniebowstąpienia: mówi bowiem o • sensie wstąpienia Jezusa do nieba, a także przypomina, że i my pójdziemy drogą Jezusa • Szczególną uwagę zwróćmy na określenie nieba. Według autora Listu do Hebrajczyków niebo jest prawdziwą Świątynią, doskonalszą niż znane nam jej ziemskie “odbicia”. W niej Arcykapłan jest w stanie złożyć doskonałą ofiarę.

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Autor Listu do Hebrajczyków o Wniebowstąpieniu: Chrystus wszedł… do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga
Autor o tym, że i nas czeka wniebowstąpienie: Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa
Jezus ciągle w drodze: On nam zapoczątkował drogę nową i żywą

TRANSLATOR


Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni, zbudowanej rękami ludzkimi, będącej odbiciem prawdziwej świątyni, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga • Tekst grecki mówi dosłownie o Chrystusie, który już od teraz nieustannie pojawia się przed Bogiem (gr. emphanisthenai) ze względu na nas, aby przemawiać za nami.

Drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, lecz dla zbawienia tych, którzy Go oczekują • Tekst oryginalny opisuje nie tylko zwykłe oczekiwanie, ale oczekiwanie pełnie niecierpliwości i tęsknoty (gr. apekdechomai).

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’10755′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

']
[margincarouselwidget_item id=’10756′ title=” content='

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 24, 46-53)

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. Wy jesteście świadkami tego.
Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka».
Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba.
Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jeruzalem, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga.

Oto słowo Pańskie.

']
[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Finał Ewangelii ŁukaszaŁk 24,46-53

Jezus rozstaje się z uczniami, wstępuje do nieba. Ale to nie koniec, to początek. Historia Kościoła dopiero się zacznie

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Betania, okolice Jerozolimy • CZAS: ok. 33 r., dzień Zmartwychwstania • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie  • WERSJE: Dz 1,1-11


“PIERWSZA KSIĘGA” • Ewangelia to pierwsze dzieło Łukasza, ale wraz z Dziejami Apostolskimi stanowi pewną całość. W Ewangelii Łukasza można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania, zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53) • Cała Ewangelia u Łukasza to droga Jezusa do Jerozolimy (inni Ewangeliści mówią o kilku Jego tam pobytach), z każdym rozdziałem przybliża się do niej, w końcu przybywa, tam umiera i zmartwychwstaje.

KONTEKST • W dwudziestym czwartym rozdziale swojej Ewangelii Łukasz skupia się na historii Zmartwychwstałego • Opisuje najpierw orędzie, jakie aniołowie ogłaszają kobietom przy pustym grobie (24,1-11), i Piotra, który niczego tam nie odkrywa (24,12) • Wśród uczniów dominuje postawa zamknięcia i niewiary wobec tego, co ogłaszają kobiety • Wszystko zaczyna się zmieniać, kiedy sam Zmartwychwstały staje na drodze apostołów • Najpierw objawia się dwóm uczniom uciekającym do Emaus (24,13-35). Następnie przychodzi do swoich zamkniętych w Wieczerniku, przekonuje ich do tego, że naprawdę żyje (24,44.36-43), każe oczekiwać na dar Ducha (24,44-49) i wstępuje do Ojca (24,50-53) • Pamiętajmy znaczący szczegół: u Łukasza Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie dokonują się podczas jednego dnia – długiego, najdłuższego w historii dnia Pana.

WNIEBOWSTĄPIENIE • Po raz drugi usłyszymy opis Wniebowstąpienia zapisany przez Łukasza. To pożegnanie Jezusa z uczniami. Zwróćmy uwagę również na: • odniesienie się do proroctw oraz • zapowiedź zesłania Ducha Świętego. Godny uwagi jest również inny szczegół: w Jerozolimie, w miejscu, dokąd zmierza Ewangelia Łukasza i sam w niej Jezus, rozpoczyna się nowa historia. Apostołowie mają pozostać w mieście, ale przyobleczeni Duchem Świętym, będą odtąd ogłaszać Ewangelię od Jerozolimy na cały świat. Ewangelia jest podróżą Jezusa do Jerozolimy, Dzieje pokazują niejako odwrotny kierunek: tak właśnie rodzi się Kościół.

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Wniebowstąpienie Jezusa: …wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba
Zapowiedź Ducha Świętego: Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka
W Jerozolimie się wszystko zacznie: Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie przyobleczeni w moc z wysoka

WERSJE


• Samo Wniebowstąpienie opisuje tylko św. Łukasz, ale dwa razy: na zakończenie swej Ewangelii oraz na początku Dziejów Apostolskich: • EWANGELIA: Wyprowadził ich zaś aż ku Betanii i podniósłszy ręce pobłogosławił ich. A podczas błogosławienia ich rozstał się z nimi i wzniósł się do nieba DZIEJE APOSTOLSKIE: Uniósł się i chmura podjęła go sprzed oczu • Ani Mateusz, ani Marek, ani Jan nie zamieszczają podobnego opisu.

• Wbrew pozorom pozostali Ewangeliści nie opisują wniebowstąpienia, uniesienia się Jezusa do nieba, lecz tylko pożegnanie, ostatnie spotkanie Jezusa z apostołami. Mateusz, Marek, Jan nie podają, w jaki sposób Jezus odchodzi. Zresztą, Wniebowstąpienie miało miejsce na Górze Oliwnej, tymczasem wydarzenia przez opisywane np. przez Mateusza (>>Mt 28,16-20) dzieją się w Galilei.

TWEETY





STO SŁÓW


On nam zapoczątkował drogę nową – pisze autor Listu do Hebrajczyków. Dzisiejsza liturgia tę drogę nową i żywą genialnie ukazuje, wytyczając ją pomiędzy słowami: Świątynia, Jerozolima, wniebowstąpienie.

Jerozolima to miejsce końca, miejsce początku. O ile pierwsza księga św. Łukasza pokazuje drogę ziemskiej pielgrzymki Jezusa do Jerozolimy, o tyle w drugiej Jerozolima jest źródłem i początkiem, jest początkiem nowej drogi Kościoła: Głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. A punktem przełomowym jest właśnie – powtórzone w obu księgach – Wniebowstąpienie.

Świątynia, Jerozolima i wniebowstąpienie zapoczątkowują jeszcze jedną drogę, nową drogę Jezusa – ze świątyni ziemskiej do Świątyni niebieskiej. Autor Listu do Hebrajczyków mówi, że Jezus, wstępując do nieba, wstąpił do prawdziwej świątyni, nie tej ziemskiej, uczynionej rękami ludzkimi, która jest – “tylko”, a może “aż” – jej odbiciem. Wejdziemy do Miejsca Świętego – obiecuje autor Listu do Hebrajczyków.  Tą drogą i my podążymy.

Jezus ukazuje drogę nową i żywą. Drogę swoją, drogę Kościoła, drogę każdego z nas.


[gallerywidget type=’BOTTOM']
[gallerywidget_item id=’41234′ title=” content='”Wniebowstąpiene Chrystusa”, Benvenuto Tisi, 1510-1520 r.']
[gallerywidget_item id=’41235′ title=” content='”Wniebowstąpiene Pańskie”, Dosso Dossi, XVI w.']
[gallerywidget_item id=’41236′ title=” content='”Wniebowstąpiene Pańskie”, warsztat Domenico Ghirlandaio, XV w., Biblioteka Laurenziana, Florencja, Włochy']
[gallerywidget_item id=’41237′ title=” content=’Wniebowstąpiene z Bardzo bogatych godzinek księcia de Berry, XV w., Musée Condé, Chantilly, Francja']
[gallerywidget_item id=’41238′ title=” content='”Wniebowstąpienie Pana Jezusa”, Gebhard Fugel, 1893-1894 r., kościół farny Jana Chciciela w Obereschach, Niemcy']
[gallerywidget_item id=’41239′ title=” content='”Wniebowstąpienie”, Andrea Mantegna, ok. 1461 r., Galeria Uffizi, Florencja, Włochy']
[/gallerywidget]

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite