Nasze projekty
ks. Marcin Kowalski

Jutro Niedziela – VII Wielkanocna B

Jezus wstąpił do Nieba i zostawił za sobą otwarte drzwi... Każdy może przez nie przejść

Reklama

Chciałbyś być już w niebie?

Jezus wstąpił do nieba i zostawił za sobą otwarte drzwi… To najlepsza wiadomość, jaką można otrzymać. Każdy z nas, w każdej chwili może zostać do nieba wzięty i wszyscy mamy w sobie ogromną tęsknotę, żeby się tam znaleźć. Chcielibyśmy już dziś, teraz, w tej chwili kosztować szczęścia, które mamy obiecane.

Reklama
Reklama

Jest jednak do wykonania praca, wszystko zależy od nas. Nasze niebo zależy od naszego życia. Po pierwsze, musimy we wszystko uwierzyć Bogu. Po drugie, mamy wszystkim mówić o tej możliwości. Jezus wyznaczył nam misję, która ma wypełnić czas oczekiwania. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii. On nas do tego zobowiązał.

Tęsknota za niebem nie może więc całkiem odrywać nas od ziemi. Aniołowie wybijają dziś apostołów z takiego myślenia. Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba. Na to ostateczne przyjście Jezusa trzeba się przygotować. Oczekiwanie nie może być pasywne. To przecież czas Ducha i czas głoszących.

Nie nasza to rzecz znać czasy i chwile, ale naszą rzeczą jest być Jego świadkami.

Reklama
Reklama

PUNKT WYJŚCIA


Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego · Rok B ·  KOLEKTA · Modlimy się, abyśmy my, członkowie Mistycznego Ciała Chrystusa, połączyli się z Nim w chwale • KOLOR: białyCZYTANIA: Dzieje Apostolskie 1,1-11 • Psalm 47,2-3.6-9 •  List do Efezjan 1,17-23 • Ewangelia według św. Marka 16,15-20

Reklama

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - VII Wielkanocna B[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’19315′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’19316′ title=” content='

Czytanie z Dziejów Apostolskich

 

(Dz 1,1-11)

 

Pierwszą Księgę napisałem, Teofilu, o wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom, których sobie wybrał, a potem został wzięty do nieba. Im też po swojej męce dał wiele dowodów, że żyje: ukazywał się im przez czterdzieści dni i mówił o królestwie Bożym. A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca: Słyszeliście o niej ode Mnie – /mówił/ – Jan chrzcił wodą, ale wy wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym. Zapytywali Go zebrani: Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraela? Odpowiedział im: Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustalił swoją władzą, ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi. Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu. Kiedy uporczywie wpatrywali się w Niego, jak wstępował do nieba, przystąpili do nich dwaj mężowie w białych szatach. I rzekli: Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba.

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

Czekanie Dz 1,1-11

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: opowiadanie


O KSIĘDZE Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela, wychodząc ku poganom Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle, który staje się ewangelizatorem świata pogańskiego. Jego pobyt w Rzymie przed męczeńską śmiercią i głoszenie Ewangelii wszystkim narodom to ostatni obraz, z jakim Łukasz pozostawia nas w lekturze Dziejów Apostolskich.

KONTEKST • W pierwszym rozdziale Dziejów Apostolskich Łukasz przypomina wydarzenie, którym kończy się jego Ewangelia, czyli wniebowstąpienie Pana. To punkt wyjścia dla opisywanych przez niego dalej początków Kościoła. Po powrocie z Góry Oliwnej, skąd Pan wstąpił do nieba, apostołowie i uczniowie Jezusa zbierają się razem w Wieczerniku. Tam, w obecności 120 osób, Piotr przypomina tragiczną historię Judasza, po czym apostołowie dokonują wyboru jego następcy. Będzie nim Maciej. W kolejnym rozdziale Łukasz opisuje już zstąpienie Ducha Świętego. 

ZANIM USŁYSZYSZ W dzisiejszym czytaniu Łukasz zwraca się do Teofila, tego samego, którego wymienia na początku swojej Ewangelii. Przypomina, co działo się po zmartwychwstaniu Jezusa, jak cierpliwie dawał On uczniom dowody tego, że żyje i przez 40 dni pouczał ich o Królestwie Bożym. Nakazał także swoim uczniom, aby nie oddalali się od Jerozolimy, ale oczekiwali tam zesłania Ducha. Jezus odradza swoim uczniom dociekania, kiedy ostatecznie odrodzi się Królestwo Izraela, a poleca skupić się na darze Ducha i misji bycia Jego świadkami. Po tych słowach wstępuje do Ojca. Apostołów uporczywie wpatrujących się w niebo budzą z odrętwienia głosy mężów w białych szatach, którzy zapewniają, że Jezus, którego wiedzieli wstępującego na niebiosa, do nich powróci.   

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Trudne czekanie. Po wniebowstąpieniu rozpoczynają się czasy ostateczne, czyli czasy oczekiwania na przyjście Pana. Apostołowie z tęsknotą wpatrują się (dosłownie w tekście greckim “gapią się”) w niebo. Nadzieja na to, że Pan wkrótce przyjdzie, że nie pozostawi na długo swoich uczniów, ożywiała chrześcijan pierwszego wieku. Opierała się na zapewnieniach samego Jezusa: A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem (J 14,3). Niektórzy, porzuciwszy wszystko, pracę i normalne życie, oczekiwali na przyjście Pana (2 Tes 3,11-12). Inni niecierpliwili się i tracili nadzieję (1 Tes 4,13-18; 2 P 3,3-4).

• Misja, nie bezczynność. Oczekiwanie na przyjście Pana nie przeszkadza chrześcijanom prowadzić normalnego życia w tym świecie. Wysłannicy Boży odrywają Apostołów od bezczynnego wpatrywania się w niebo: Mężowie z Galilei, dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba (Dz 1,11). Na to ostateczne przyjście Pana trzeba się przygotować. Oczekiwanie nie może być pasywne. To przecież czas Ducha i czas głoszących. Jezus wyznaczył uczniom misję, która ma wypełnić czas oczekiwania.

CZY WIESZ,  ŻE…


• Teofil, któremu Łukasz dedykuje swoją Ewangelię i Dzieje Apostolskie, to prawdopodobnie wpływowy chrześcijanin. Zwyczaj dedykowania dzieł tego rodzaju wpływowym osobom był znany w starożytności. Z przydomka czcigodny, jakim  Łukasz obdarza Teofila, niektórzy dedukują, że mógł pochodzić z warstwy senatorów lub ekwitów. To raczej mało prawdopodobne – zważywszy na strukturę Kościołów Pawłowych, w których brakowało najwyższych warstw społecznych. Teofil, czcigodny ze względu na swą wiarę i  pomoc udzielaną wspólnocie, to uczeń Chrystusa, który w dziele Łukasza znaleźć ma jedynie pogłębienie i potwierdzenie nauki, którą usłyszał. Mało prawdopodobna jest także interpretacja, według której Teofil to imię symboliczne, oznaczające czytelników Ewangelii Łukasza, którym są ci, którzy kochają Boga (Theo-filos) i chcą się do Niego zbliżyć. Teofil to postać historyczna jak historyczny jest przekaz Ewangelii Łukasza.

LINKI


Czterdzieści dni – tyle według Dziejów Apostolskich trwało przygotowanie uczniów do odejścia Pana i jego wstąpienia do Ojca. Liczba ta ma wymiar symboliczny.

• 40 dni i nocy padają deszcze potopu (Rdz 7,4),

• 40 dni trwa rozpoznanie Ziemi Obiecanej przez Jozuego (Lb 13,25),

• 40 lat Izrael wędruje przez pustynię (Pwt 2,7),  

• 40 lat trwa panowanie Dawida nad Izraelem (2 Sm 5,4),

• 40 dni i nocy Eliasz wędruje na górę Horeb (1Krl 19,8),

• 40 dni Jezus pości na pustyni (Mk 1,13).

Czterdzieści to liczba oczekiwania, oczyszczenia, przygotowania do wejścia w nową rzeczywistość, którą przygotowuje Bóg. W Dziejach Apostolskich chodzi o przygotowanie na chrzest Ducha, który ma zstąpić z nieba.

CYTATY


Krótka historia o Jezusie: Nauczał od początku aż do dnia, w którym udzielił przez Ducha Świętego poleceń Apostołom, których sobie wybrał, a potem został wzięty do nieba

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’19317′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

']
[margincarouselwidget_item id=’19318′ title=” content='

(Ps 47,2-3.6-9)

 

REFREN: Pan wśród radości wstępuje do nieba.

 

Wszystkie narody klaskajcie w dłonie,

radosnym głosem wykrzykujcie Bogu,

bo Pan Najwyższy straszliwy,

jest wielkim Królem nad całą ziemią.

 

Bóg wstępuje wśród radosnych okrzyków,

Pan wstępuje przy dźwięku trąby.

Śpiewajcie psalmy Bogu, śpiewajcie,

śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie.

 

Gdyż Bóg jest Królem całej ziemi,

hymn zaśpiewajcie

Bóg króluje nad narodami,

Bóg zasiada na swym świętym tronie.

']
[/margincarouselwidget]

PSALM

Wśród radosnych okrzyków Ps 47,2-3.6-9

PSALM  47 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm zaliczany jest do gatunku psalmów królewskich ze względu na pojawiającą się w nim formułę malak elohim “Bóg króluje” (Ps 47,10; por. Ps 93; 96-99)Utwór ma strukturę hymnu sławiącego panowanie Jahwe nad całą ziemią. Prawdopodobnie wyrasta z kultu świątynnego, o czym świadczą zachęty do śpiewu i oddania chwały Panu, lecz trudno precyzyjnie przypisać go do konkretnego świętaNiektórzy dopatrywali się w nim utworu wykonywanego podczas liturgii Nowego Roku lub podczas corocznych celebracji upamiętniających sprowadzenie Arki na Syjon. W tym przypadku psalm miałby starożytne, przedwygnaniowe korzenieW obecnej formie stanowi raczej modlitwę wspólnoty powygnaniowej, która zbiera się na Syjonie. Wywyższa Jahwe, króla całej ziemi, modląc się o wyzwolenie spod panowania pogan i wyobrażając sobie ich w pielgrzymce czasów ostatecznych, zmierzających na Świętą Górę.

ZANIM USŁYSZYSZ • W pierwszej strofie psalmista wzywa wszystkie narody, aby przyłączyły się do radosnego hymnu uwielbienia wyśpiewanego dla Jahwe. Jahwe to Bóg straszliwy, wprawiający w podziw swoimi cudamiKlaskanie i radosne śpiewy towarzyszą w starożytności obrzędom koronacji (2 Sm 15,10; 2 Krl 9,13; 11,12)Psalm sugeruje scenę, w której Jahwe zostaje ukoronowany na króla całej ziemiW strofie drugiej opisuje się jego wstępowanie na tron, podobne do pochodu Arki na Syjon. Tronem Bożym jest Arka Przymierza oraz jego świątynia (1 Sm 4,4; Jr 17,12)W strofie trzeciej dominuje obraz Boga zasiadającego na swoim świętym tronie, któremu cała ziemia i wszystkie narody wyśpiewują hymny.

Psalm 47 pojawiający się w liturgii Wniebowstąpienia ukazuje Jezusa wstępującego do Ojca i zasiadającego na niebiosach po jego prawicy jako prawdziwy Król nad całą ziemią i wszystkimi narodami.

CYTATY


Psalmista o Wniebowstąpieniu: Bóg zasiada na swym świętym tronie.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’19319′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’19320′ title=” content='

Czytanie z Listu św. Pawła Apostoła do Efezjan

 

(Ef 1,17-23)

 

Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego samego. (Niech da) wam światłe oczy serca tak, byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły. Wykazał On je, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem, i ponad wszelkim innym imieniem wzywanym nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym. I wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem, Pełnią Tego, który napełnia wszystko wszelkimi sposobami.

 

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

Głowa Kościoła Ef 1,17-23

List do Efezjan • AUTOR: św. Paweł (lub jego uczeń) • CZAS POWSTANIA: przed 61-63 r. (lub ok. 100 r.) • SKĄD: Rzym (albo Cezarea lub inne, nieznane miejsce) · DO KOGO: wspólnota w Efezie, chrześcijanie w Azji Mniejszej


O KSIĘDZE Istnieją dwie hipotezy co do autorstwa oraz czasu i miejsca napisania listu Według pierwszej, tradycyjnej, List do Efezjan uznawany jest za jeden z czterech listów więziennych św. Pawła i powstał w ostatnim okresie jego życia, w Rzymie Według drugiej pochodzi z jego szkoły i może być dziełem ucznia zainspirowanego myślą Apostoła List do Efezjan adresowany był prawdopodobnie nie tylko do mieszkańców Efezu, o czym świadczy brak adresatów w niektórych rękopisach. Sercem i myślą przewodnią listu jest Pawłowa nauka o Kościele, która tutaj osiąga szczyt rozwoju. Apostoł, opierając się na 1-2 Kor, ukazuje Kościół uniwersalny i kosmiczny, w którym znajduje swoje miejsce Izrael i wszystkie narody.

KONTEKST Fragment drugiego rozdziału, który dziś usłyszymy, pochodzi z pierwszej części listu opisującej “Misterium Chrystusa w Kościele” (1,3-3,21) Po hymnie przedstawiającym Boży plan zbawienia w Chrystusie (1,3-14) Paweł składa dzięki za duchowe dary, jakimi zostali obdarzeni wierzący (1,15-20), i kończy wizją uwielbionego Chrystusa, Głowy Kościoła (1,20-23). Jego częścią stali się pociągnięci przez łaskę wierzący (2.1-10).

ZANIM USŁYSZYSZ • Paweł przypomina wierzącym o duchu, którego otrzymali, a który prowadzi nas do pełnego zrozumienia nadziei naszego powołania, czyli tego, co jeszcze nas czeka Finał naszego powołania, to bogactwo chwały w nowym życiu razem ze świętymi i doświadczenie mocy Bożej tej samej, która wskrzesiła Jezusa i posadziła go po prawicy Bożej Autor, opisując Chrystusa zasiadającego ponad wszelką zwierzchnością i władzą, przedstawia Go równocześnie jako głowę Kościoła, który jest Jego Ciałem.

TRANSLATOR


Jego samego ustanowił nade wszystko Głową dla Kościoła, który jest Jego Ciałem. Obraz “głowy”, w języku greckim kefale, nie oznacza władzy ani panowania Jezusa nad Kościołem. W tekstach greckich “głowa” funkcjonuje przede wszystkim jako początek, źródło, organ dający życie. W tym samym sensie należy rozumieć obraz męża, który jest głową żony w Ef 5,23. Pan uczy, że prawdziwa władza to (od)dawanie życia. Chrystus, który wstąpił na wysokości nieba, wciąż pozostaje Głową Kościoła, czyli ożywia go swoim Słowem i napełnia swoim Duchem.

CYTATY


Św. Paweł o prezencie, który dostaliśmy od Ducha Mądrości: światłe oczy serca tak, byście wiedzieli, czym jest nadzieja waszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’19321′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

']
[margincarouselwidget_item id=’19322′ title=” content='

Słowa Ewangelii wg św. Marka

 

(Mk 16,15-20)

 

I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie. Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły.

 

Oto Słowo Pańskie

']
[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Czas świadków Mk 16,15-20

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 60-70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: ok. 33 r., po Zmartwychwstaniu • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima • BOHATEROWIE: Jezus, uczniowie


O KSIĘDZE • Ewangelia według św. Marka to najstarsza z Ewangelii, z której korzystać mieli także Łukasz i JanWedług Hieronima Marek napisał swoją Ewangelię na prośbę braci w RzymiePunktem centralnym Ewangelii jest wyznanie Piotra pod Cezareą Filipową (8,27-30). Podsumowuje ono pierwszą część i wskazuje na główny temat Marka: kim jest JezusW pierwszej części Ewangelii Marka (1,1-8,30) Jezus przez cuda objawia się jako Mesjasz i zaprasza swoich uczniów do zrozumienia Królestwa Bożego (4,12; 6,52; 7,14; 8,17.21)W części drugiej wyjaśnia uczniom swoją misję przez odwołanie do cierpiącego i uwielbionego Syna Człowieczego i wyraźnie wzywa do wejścia do Królestwa Bożego (9,47; 10,15.23-25).

KONTEKST W szesnastym, ostatnim rozdziale swojej Ewangelii Marek opisuje zmartwychwstanie Jezusa i niedowierzanie, lęk kobiet i z jakim spotyka się ono u jego uczniów (16,1-13) Dopiero osobiste ukazanie się Pana apostołom rozwiewa ich wątpliwości (16,14)  Wielki finał Ewangelii Marka to rozesłanie uczniów na cały świat z misją głoszenia Ewangelii (16,15-18) Po posłaniu apostołów Jezus zostaje wzięty do nieba, gdzie zasiadł po prawicy Ojca (16,19). Stamtąd towarzyszy uczniom, potwierdzając ich głoszenie znakami (16,20).

ZANIM USŁYSZYSZ Jezus powierza dziś swoim uczniom uniwersalną misję głoszenia Ewangelii na całym świecie. Od jej przyjęcia bądź odrzucenia zależy zbawienie lub potępienie człowieka Równocześnie Pan zapowiada spektakularne znaki towarzyszące głoszącym, które mają potwierdzać prawdę ich orędzia: władza nad demonami, dar języków, uzdrowienia. Po wstąpieniu do Ojca, które potem Marek opisuje, Jezus nie pozostawia uczniów samymi.  Współdziała z nimi i towarzyszy im swoją mocą w głoszeniu Ewangelii.

JESZCZE O EWANGELII


Czas Ducha. O ile za czasów Jezusa Ewangelia głoszona była głównie w obrębie Palestyny, o tyle czas Ducha Świętego oznacza jej ekspansję, prawdziwy wybuch i uwolnienie w obrębie całego znanego dotychczas świata. Po wniebowstąpieniu rozpoczyna się czas świadków. Według obietnicy Jezusa Duch Święty ma także spocząć na Apostołach, którzy staną się świadkami Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego (Dz 1,8). Duch otwiera granice i znosi bariery między narodami, sprawiając, że Dobra Nowina rozprzestrzenia się po całym świecie. Świadkowie Zmartwychwstałego otrzymują moc Ducha, która sprawi, że ich głoszeniu towarzyszyć będą znaki i obecność samego Pana (Mk 16,17-18.20).

Biada mi. Dla chrześcijan głoszenie Ewangelii jest nie tyle przywilejem, ile obowiązkiem. Św. Paweł będzie mówił wprost o wiszącej nad nim jak przeznaczenie, greckie fatum, “konieczności” (ananke) (1 Kor 9,16a). Od niej przecież zależy zbawienie lub potępienie człowieka. Jezus nie używa tu metafory i nie przesadza. Przyjęcie Dobrej Nowiny zbawia (gr. sodzo), jej odrzucenie ściąga wyrok potępienia (gr. katakrino).

CYTATY


Ostatnia wskazówka Jezusa: Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony

Św. Marek o Wniebowstąpieniu: Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga

[gallerywidget type=’BOTTOM']
[gallerywidget_item id=’19323′ title=” content=’Wniebowstąpienie Chrystusa, Gebhard Fugel, 1893, 1894 r., Obereschach, kościół Jana Chrzciciela, Stadt Ravensburg, Niemcy']
[gallerywidget_item id=’19324′ title=” content=’Wniebowstąpienie, Giotto, 1305 r., Kaplica Scrovegnich, Padwa']
[gallerywidget_item id=’19325′ title=” content=’Wniebowstąpienie, ikona prawosławna']
[gallerywidget_item id=’19326′ title=” content=’Wniebowstąpienie Pietro Perugino, 1495 r., Muzeum Sztuk Pięknych, Lyon, Francja']
[gallerywidget_item id=’19327′ title=” content=’Wniebowstąpienie, Benjamin West, 1801 r.']
[gallerywidget_item id=’19328′ title=” content=’Wniebowstąpienie, Benvenuto Tisi, 1510-1520 r.']
[/gallerywidget]

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite