Jutro Niedziela – V Wielkiego Postu C

Boga nie można zamknąć w statycznym obrazie przeszłości. Wciąż pisze

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


V NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy gorliwie naśladowali miłość Twojego Syna, * który oddał własne życie za zbawienie świata • CZYTANIA: Księga Izajasza 43,16-21; Psalm 126; List do Filipian 3,8-14; Ewangelia wg św. Jana 8,1-11

 

• CHMURA SŁOWA •

wordle

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi proroka Izajasza (Iz 43, 16-21)

Tak mówi Pan, który otworzył drogę przez morze i ścieżkę przez potężne wody; który wyprowadził wozy i konie, także i potężne wojsko; upadli, już nie powstaną, zgaśli, jak knotek zostali zdmuchnięci. «Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej; pojawia się właśnie. Czyż jej nie poznajecie? Otworzę też drogę na pustyni, ścieżyny na pustkowiu. Sławić Mnie będą zwierzęta polne, szakale i strusie, gdyż na pustyni dostarczę wody i rzek na pustkowiu, aby napoić mój lud wybrany. Lud ten, który sobie utworzyłem, opowiadać będzie moją chwałę».

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Dokonuję rzeczy nowejIz 43, 16-21

To zaskakujące pouczenie: “Nie wspominajcie wydarzeń minionych”. Dlaczego? By nie przegapić nowych dzieł Boga

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: 586-538 r. przed Chr. (wygnanie w Babilonii)
KATEGORIA: mowa prorocka • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici


KSIĘGA POCIESZENIA to środkowa część Księgi Izajasza (rozdziały 40-55). Zwana jest tak, bo w przeciwieństwie do pierwszej, poprzedzającej Księgi Gróźb, tu znajdziemy wiele pocieszenia. Izajasz, autor pierwszej części, żył w czasach przed Niewolą Babilońską – dlatego przestrzegał Izrael przed niewiernością i zbliżającą się katastrofą. Autor Księgi Pocieszenia (nieznany z imienia) żył w późniejszych czasach, już na wygnaniu. To dlatego charakter księgi się zmienia – dla żyjących na Wygnaniu Izraelitów niesie pocieszenie i zapowiedź wolności. Najbardziej znanymi fragmentami Księgi Pocieszenia są Pieśni Sługi Jahwe, ukazujące tajemniczą postać, która zbawia ludzkość przez swoje cierpienie. Chrześcijanie dostrzegli w niej zapowiedź Chrystusa .

POSŁANY ZDOBYWCA • Oto przykład pocieszenia płynącego z Księgi Pocieszenia: Nie lękaj się, bo cię wykupiłem, wezwałem cię po imieniu, tyś mój! Gdy pójdziesz przez wody, ja będę z tobą, i gdy przez rzeki, nie zatopią ciebie. Tak rozpoczyna się rozdział 43 Księgi Izajasza. Zapowiada wyzwolenie Izraela W wersetach poprzedzających I czytanie Bóg zapowiada tajemniczego „zdobywcę” (>> Iz 43,14). Przez niego sprawi, iż opadną wszystkie zawory więzień, a Chaldejczycy lamentować będą.

PARADOKS • Słuchając czytania, zwróćmy uwagę na dwa elementy: pocieszenie właśnie oraz  paradoks w konfrontacji przeszłości z przyszłością. Narrator najpierw zapowie Boga, wspominając otworzył drogę przez morze i ścieżkę przez potężne wody; który wiódł na wyprawę wozy i konie, także i potężne wojsko, by zaraz potem ów Bóg powiedział: Nie wspominajcie wydarzeń minionych. To co Bóg uczynił w przeszłości, to co zapisało się w pamięci, historii, a nawet osobistych wspomnieniach – nie może przyćmiewać przyszłości.

 

LINKI


• Tak mówi Pan, który otworzył drogę przez morze i ścieżkę przez potężne wody; który wiódł na wyprawę wozy i konie, także i potężne wojsko; upadli, już nie powstaną, zgaśli, jak knotek zostali zdmuchnięci (Iz 43, 16-17)

Wj 14,21: Mojżesz wyciągnął rękę nad morze, a Pan cofnął wody gwałtownym wiatrem wschodnim, który wiał przez całą noc, i uczynił morze suchą ziemią. Wody się rozstąpiły, a Izraelici szli przez środek morza po suchej ziemi…

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Chociaż wyrocznia w sposób bezpośredni nawiązuje do obrazów Księgi Wyjścia i przedstawia obecne wyzwolenie z Babilonii jako Nowy Exodus, znajduje się w niej także paradoksalne wezwanie: Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy. Jak to rozumieć?

• W drogę! Z pozostałości dokumentów tamtej epoki oraz wykopalisk wiadomo, że Żydzi przystosowali się dość dobrze do życia w Babilonii. Trudno im było porzucić stabilne życie i to, czego się dorobili i na nowo wyruszyć w drogę do kraju, który leżał w ruinie, który trzeba było dźwigać z gruzów Nie wspominajcie wydarzeń minionych to zachęta, by lud stojący na progu nowego wyjścia nie ociągał się, lecz ruszał. Bóg przygotował dla nich cuda, o jakich nie śniło się ich ojcom.

• Wzrok ku przyszłości Może to być wezwanie, by nie żyć z głową zwróconą wstecz, ku przeszłości, nawet tak wspaniałej i naznaczonej Bożą obecnością. Trzeba skupić się na „dziś”, bo to właśnie teraz Bóg dokonuje nowych cudów.

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


Księga potwierdza, że Bóg otwiera drogi w każdej, nawet najbardziej nieprzystosowanej – zdawałoby się – rzeczywistości. Wcześniej był w stanie otworzyć drogę na morzu. Teraz zapowiada poprowadzenie drogi przez pustynię

Drogi otwierające się na pustyni to obraz dróg pielgrzymich prowadzących do Jerozolimy, które znowu ożyją. W miejscach dotąd dzikich i opustoszałych rozlegnie się modlitwa pochwalna (Sławić Mnie będą zwierzęta polne, szakale i strusie)

Drugie Wyjście w istocie przypomina drugie stworzenie. Bóg poprzez cierpienia i przeciwności wygnania ale także poprzez miłosierdzie i miłość, kształtuje sobie nowy lud, który ma mu oddawać chwałę: Lud ten, który sobie utworzyłem, opowiadać będzie moją chwałę

 

CYTATY


Oto słowa Mogącego Wszystko: Tak mówi Pan, który otworzył drogę przez morze

Przeszłość zostaw za sobą: nie roztrząsajcie w myśli dawnych rzeczy.

Bóg pędzi z zaopatrzeniem: na pustyni dostarczę wody i rzek na pustkowiu

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 126, 1b-2b. 2c-3. 4-5. 6)

REFREN: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas.

Gdy Pan odmienił los Syjonu, wydawało się nam, że śnimy. Usta nasze były pełne śmiechu, a język śpiewał z radości.

Mówiono wtedy między narodami: «Wielkie rzeczy im Pan uczynił». Pan uczynił nam wielkie rzeczy i radość nas ogarnęła.

Odmień znowu nasz los, o Panie, jak odmieniasz strumienie na Południu. Ci, którzy we łzach sieją, żąć będą w radości.

Idą i płaczą, niosąc ziarno na zasiew, lecz powrócą z radością, niosąc swoje snopy.

[01][02]

PSALM

Odmieniony losPs 126,1-6

Łzy i strach to nie koniec świata. Historia potwierdza, jak wiele razy Bóg odmienia los

PSALM 126 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: okres powrotu z wygnania, ok. 538 r. przed Chr.


PIEŚŃ WSTĘPOWAŃ • Psalm 126 powstał w czasie powrotu z wygnania i odbudowy kraju za Ezdrasza i Nehemiasza. To pieśń pielgrzyma pisana być może przez kogoś, kto na własne oczy oglądał cud powrotu z Wygnania w Babilonii, pełna nadziei pieśń wstępowań (szir hamaalot). Ze względu na pojawiające się w niej “my” kwalifikuje się ją do gatunku wspólnotowego dziękczynienia. Stoi za nią wspólnota, która dziękuje Bogu za wyzwolenie z niewoli i odbudowuje swoje życie w spustoszonej rodzinnej ziemi.

USTA PEŁNE ŚMIECHU • Usłyszymy cały psalm, podzielony na cztery strofy. Psalm został dobrany do dzisiejszej Liturgii z dwóch powodów. Przede wszystkim • przedstawia powrót z wygnania mieszkańców Jerozolimy, opisanego alegorycznie i zapowiedzianego w pierwszym czytaniu • Ale opisuje też doświadczenie odmiany losu – z łez i strachu na usta pełne śmiechu. Motyw Nowego Wyjścia oraz odmiany losu wierzących łączy nasz psalm z pierwszym czytaniem

 


CYTATY


Kiedy Bóg spełnia marzenia: wydawało się nam, że śnimy.
A świat musi przyznać, że Pan jest mocny: Wielkie rzeczy im Pan uczynił
Psalmista wierzy, że Bóg znów okaże moc: Odmień znowu nasz los, o Panie

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Filipian

(Flp 3, 8-14)

Bracia: Wszystko uznaję za stratę ze względu na najwyższą wartość poznania Chrystusa Jezusa, mojego Pana. Dla Niego wyzułem się ze wszystkiego i uznaję to za śmieci, bylebym pozyskał Chrystusa i znalazł się w Nim – nie mając mojej sprawiedliwości, pochodzącej z Prawa, lecz Bożą sprawiedliwość, otrzymaną dzięki wierze w Chrystusa, sprawiedliwość pochodzącą od Boga, opartą na wierze – przez poznanie Go: zarówno mocy Jego zmartwychwstania, jak i udziału w Jego cierpieniach – w nadziei, że upodabniając się do Jego śmierci, dojdę jakoś do pełnego powstania z martwych. Nie mówię, że już to osiągnąłem i już się stałem doskonały, lecz pędzę, abym też to zdobył, bo i sam zostałem zdobyty przez Chrystusa Jezusa. Bracia, ja nie sądzę o sobie samym, że już zdobyłem, ale to jedno czynię: zapominając o tym, co za mną, a wytężając siły ku temu, co przede mną, pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę, w Chrystusie Jezusie.

Oto słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Bieg życiaFlp 3,8-14

Prześladowani Filipianie dowiedzieli się, że Paweł został aresztowany. Pisze im, by nie zwątpili

LIST DO FILIPIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Rzym, Efez lub Cezarea • DATA: 54–57 r. (Efez), 57–59 r. (Cezarea) lub 60–64 r. (Rzym) • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Filippi


Z WIĘZIENIA • Pisząc list do mieszkańców Filippi, Paweł przebywał pod strażą pretorianów. Straż ta miała za zadanie z jednej strony bronić go, a z drugiej nadzorować wykonywanie kary. Więzienie nie miało ścisłego reżimu, skoro Paweł mógł otrzymywać wieści z Filippi, przyjmować gości, otrzymywać dary, czy też posyłać współtowarzyszy z listami • W krótkim, czterorozdziałowym liście do Filipian brak systematycznej teologii, znanej z innych dzieł św. Pawła • To raczej list-podziękowanie za wsparcie i serdeczność okazaną mu przez wspólnotę • Apostoł zapewnia Filipian, że misja głoszenia Ewangelii pomimo jego uwięzienia nie została wstrzymana, a on sam ma się dobrze • W liście odnajdujemy jeden z najdojrzalszych opisów cierpienia Pawła łączącego się z Krzyżem Pana oraz przejmujące wezwanie do radości w Panu pośród przeciwności.

WZÓR APOSTOŁA W drugiej części listu (3,1-4,1) Paweł zachęca wspólnotę do wytrwania w powołaniu chrześcijańskim i stawia się im jako wzór do naśladowania. Przestrzega przed powrotem do judaizmu i opisuje na własnym przykładzie jak wielki skarb, on Żyd, znalazł w Jezusie. Do Niego nieustannie biegnie, wpatrując się w niebo skąd oczekuje nagrody i przyjścia Pana Jezusa.

ZYSK I BIEG Paweł opisuje poznanie Jezusa jako największą wartość swego życia. Dla Niego wszystko co do tej pory posiadał uznaje za śmieci. Wyrzeka się swojej ludzkiej sprawiedliwości, aby posiąść sprawiedliwość Chrystusa, która prowadzi do Zmartwychwstania. Paweł opisuje siebie jako atletę pędzącego na spotkanie Chrystusa, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Także Paweł spotkawszy Jezusa doświadczył w swoim życiu Nowego Wyjścia:

• Bez własnej sprawiedliwości. Paweł opisuje całkowity zwrot, jaki nastąpił w jego życiu po spotkaniu Ze Zmartwychwstałym na drodze do Damaszku. Odkąd Go poznał, całą swoją faryzejską przeszłość uważa za śmieci (w języku greckim mamy tu mocne słowo określające ekskrementy, resztki jedzenia, popłuczyny) (3,8). Najwyższą wartością jest dla niego odtąd posiadanie Jezusa i bycie w Nim, życie w Jezusie (3,9). Oznacza ono wyrzeczenie się swojej ludzkiej sprawiedliwości, związanej z pełnieniem uczynków Prawa, w której Paweł pokładał nadzieję na zbawienie jako faryzeusz. Od tej pory być sprawiedliwym według Pawła to  naśladować Jezusa cierpiącego i ukrzyżowanego, aby w ten sposób dojść do radości Zmartwychwstania w Nim (3,11).

• Bieg życia. Paweł koryguje wrażenie jakoby był już uczniem doskonale żyjącym w Panu i oczekującym spokojnie na swoje zmartwychwstanie (3,12). Podobieństwo do Ukrzyżowanego zdobywa się przez całe życie, które Apostoł porównuje do biegu. Wytęża on wszystkie siły (dosł. w tekście greckim „wyciąga się” jak sportowiec chcący pierwszy przekroczyć metę), aby stać się podobnym do swojego Pana i zdobyć nagrodę życia wiecznego (3,13). Zapomina o tym, co za nim, o swojej przeszłości, dawnym życiu, utraconej pozycji społecznej i przynależności do Izraela, a koncentruje się na celu biegu, nagrodzie życia z Jezusem w niebie, do jakiej wzywa Bóg (3,14).

 

CYTATY


Paweł nie spoczywa na laurach: Nie mówię, że już to osiągnąłem i już się stałem doskonały
Ale przyznaje, że biegnie po laury: lecz pędzę, abym też to zdobył, bo i sam zostałem zdobyty przez Chrystusa Jezusa.
Smak tego zwycięstwa będzie niezatarty: pędzę ku wyznaczonej mecie, ku nagrodzie, do jakiej Bóg wzywa w górę

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

(J 8, 1-11)

Jezus udał się na Górę Oliwną, ale o brzasku zjawił się znów w świątyni. Cały lud schodził się do Niego, a On, usiadłszy, nauczał ich. Wówczas uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili do Niego kobietę, którą dopiero co pochwycono na cudzołóstwie, a postawiwszy ją pośrodku, powiedzieli do Niego: «Nauczycielu, tę kobietę dopiero co pochwycono na cudzołóstwie. W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A Ty co powiesz?» Mówili to, wystawiając Go na próbę, aby mieli o co Go oskarżyć. Lecz Jezus, schyliwszy się, pisał palcem po ziemi. A kiedy w dalszym ciągu Go pytali, podniósł się i rzekł do nich: «Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem». I powtórnie schyliwszy się, pisał na ziemi. Kiedy to usłyszeli, jeden po drugim zaczęli odchodzić, poczynając od starszych, aż do ostatnich. Pozostał tylko Jezus i kobieta stojąca na środku. Wówczas Jezus, podniósłszy się, rzekł do niej: «Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?» A ona odrzekła: «Nikt, Panie!» Rzekł do niej Jezus: «I Ja ciebie nie potępiam. Idź i odtąd już nie grzesz».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Palcem po ziemiJ 8,1-11
EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Świątynia w Jerozolimie • CZAS: ok. 33 r., wczesny ranek • BOHATEROWIE: Jezus, kobieta, Żydzi


JAN CZY ŁUKASZ? • Choć dzisiejszy fragment pochodzi z Ewangelii św. Jana, wcale nie jest pewne, że jej autorem jest Jan. Nie ma go bowiem w wielu najstarszych rękopisach, tłumaczeniach, nie odnotowują go również Ojcowie Kościoła, w innych bywa umieszczana gdzie indziej. Nie może pochodzić od samego Jana – czytamy w komentarzu do Biblii Jerozolimskiej. – Mogłaby natomiast pochodzić od Łukasza. Być może powinna uzupełnić 21 rozdział ewangelii Łukasza. Byłaby wtedy ostatnim gestem Jezusa tuż przed męką. Nie ma to jednak wpływu na kanoniczność i natchniony charakter tekstu.

JEZUS, KOBIETA, FARYZEUSZE • Usłyszymy historię kobiety pochwyconej na cudzołóstwie i przyprowadzonej do Jezusa. Zwróćmy uwagę, iż próba oskarżenia kobiety winnej grzechu to tylko pretekst, by oskarżyć Jezusa. Zauważmy, że scena ewangeliczna – z sądu nad kobietą poprzez próbę sądu nad Jezusem – przeradza się w sąd nad każdym. Jezus zaś ukazuje, czym jest werdykt Boga, nie człowieka Zwróćmy również uwagę na postawę Jezusa, który  usiądzie, by nauczać, a potem powstanie – i to dwukrotnie – by wypowiedzieć dwa ważne zdania (PATRZ: ANEKS)

Historia, która kończy się na odstąpieniu od potępienia, uczy rozliczania z przeszłością

 

LINKI


Tę kobietę dopiero co pochwycono na cudzołóstwie. W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A ty co powiesz? (J 8, 5)

Kpł 20,10: Ktokolwiek cudzołoży z żoną bliźniego, będzie ukarany śmiercią, i cudzołożnik, i cudzołożnica

Pwt 22,22-24: Jeśli się znajdzie człowieka śpiącego z kobietą zamężną, oboje umrą. Mężczyzna śpiący z kobietą i ta kobieta. Usuniesz zło z Izraela. Jeśli dziewica została zaślubiona mężowi, a spotkał ją jakiś inny mężczyzna w mieście i spał z nią, oboje wyprowadzicie do bramy miasta i kamienować ich będziecie, aż umrą

Jezus, schyliwszy się, pisał palcem po ziemi (J 8,6)

Wj 24,12: “Wstąp do Mnie na górę i pozostań tam, a dam ci tablice kamienne, prawo i przykazania, które napisałem, aby ich pouczyć

Wj 31, 18: Gdy skończył rozmawiać z Mojżeszem na górze Synaj, dał mu dwie tablice Świadectwa, tablice kamienne, napisane palcem Bożym

 

WERSET PO WERSECIE


Zamiast kary i potępienia, kobieta doświadcza miłosierdzia i odpuszczenia grzechów

Tę kobietę dopiero co pochwycono na cudzołóstwie. W Prawie Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A ty co powiesz? (J 8, 5) Plan jest prosty: Jezus, do którego przyprowadzono kobietę pochwyconą na cudzołóstwie, ma wpaść w pułapkę faryzeuszy. Co powie Nauczyciel znany z miłosierdzia i miłości do grzeszników? Możliwości są dwie: jeśli weźmie ją w obronę, sprzeciwi się Mojżeszowi i wyda na siebie wyrok. Jeśli nie, przyzna rację faryzeuszom.

Jezus, schyliwszy się, pisał palcem po ziemi (J 8,6) • Czyżby chciał zignorować intruzów? Może gra na czas zbierając myśli? Być może zapisuje na piasku grzechy kobiety, które zaraz przekreśli? A może wypisuje tam grzechy faryzeuszy?

Wj 24,12: Wstąp do Mnie na górę i pozostań tam, a dam ci tablice kamienne, Prawo i przykazania, które napisałem, aby ich pouczyć W geście Jezusa dostrzec można aluzję do gestu Boga, który na Synaju własnym palcem zapisał Izraelowi Prawa Jezus pisze je od nowa, w duchu miłosierdzia.

Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci na nią kamień (J 8,7) • Kiedy faryzeusze nieustępliwie domagają się odpowiedzi, Jezus jej udziela. Wstaje – wyprostowana postawa oznacza tego, który zabiera głos, który ma władzę – i wydaje sąd

Faryzeusze i uczeni z sądzących stają się osądzanymi

Zmiana perspektywy sprawia, że jeden po drugim zaczynają się rozchodzić. Każdego z nich Prawo osądza, każdy potrzebuje miłosierdzia.

Pozostał tylko Jezus i kobieta stojąca na środku (J 8, 9) • Kobieta tkwi ciągle pośrodku – nie jest to już jednak znak hańby. Znajduje się ona w środku, to znaczy w centrum uwagi czytelnika i Jezusa

Jezus, podniósłszy się… (J 8, 10) • To znów postawa sędziego. Jezus podnosi się, aby wygłosić wyrok

…rzekł do niej: “Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?” A ona odrzekła: “Nikt, Panie” (J 8,11) • Napięcie sięga szczytu. Jezus, zamiast je rozładować, przedłuża moment oczekiwania

Po raz pierwszy i ostatni słyszymy głos kobiety: Nikt Panie. Kobieta ze swej strony mówi do niego „Panie”, uznając jego władzę nad swym życiem.

Jezus zdejmuje z niej piętno hańby i odrzucenia tak szybko nałożone przez ludzkich sędziów. Ona jest znowu osobą, nie przedmiotem sądu, prowadzą dialog.

“I ja ciebie nie potępiam. Idź, a od tej chwili już nie grzesz” (J 8,11c)

Według Jezusa, jest jeszcze jeden człowiek, który może ją osądzić. Tym Człowiekiem bez grzechu jest On sam

Jezus, jedyny sprawiedliwy mogący osądzić kobietę nie potępia jej. Odsyła ją jednak z wezwaniem do nawrócenia:

Opowiadanie zaczyna się sceną Jezusa nauczającego w świątyni, a kończy sceną Pana przebaczającego i wzywającego grzesznika do pokuty. Odkrywamy, że ten, o którym opowiada Jan to nie tylko popularny nauczyciel, to ktoś większy od Mojżesza, Pan i sędzia, który nie potępia grzesznika, ale oczekuje jego nawrócenia.

 

CYTATY


Ewangelia spotyka się życiem: przyprowadzili do Niego kobietę, którą dopiero co pochwycono na cudzołóstwie
Faryzeusze szukają haka na Jezusa: Mojżesz nakazał nam takie kamienować. A Ty co powiesz?
Szła na śmierć, znalazła życie: Kobieto, gdzież oni są? Nikt cię nie potępił?

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Dzisiejsze czytania podsuwają motyw konfrontacji przeszłości z przyszłością. Pierwsze czytanie potwierdza, że przeszłość nie może przyćmić tego, co dopiero ma się dokonać. Cuda znane ze wspomnień mogą raz jeszcze się wydarzyć. W Ewangelii jesteśmy świadkami próby rozliczenia kobiety z jej przeszłością. Faryzeusze, kierując się prawem, próbowali rozliczyć ją stosując karę i potępienie, śmierć, która zamyka przyszłość. Tymczasem kobieta, słysząc werdykt Jezusa, doświadcza miłosierdzia i odpuszczenia grzechów. Jest rozliczona w sposób otwierający jej przyszłość: Idź i nie grzesz więcej.

Konfrontacja: przeszłość – przyszłość dotyczy samego Boga, który nie daje się zamknąć w obrazie przeszłości. Oto dokonuję rzeczy nowej – mówi w pierwszym czytaniu, zapowiadając otwieranie dróg wszędzie, w najbardziej niewyobrażalnych dla człowieka miejscach, jak woda czy pustynia. Jezus piszący palcem po piasku uświadamia, że Bóg nie przestaje pisać tablic przymierza, że Boga nie można zamknąć w statycznym obrazie przeszłości.

 

1/6
Lucas Cranach Starszy, „Chrystus i cudzołożnica”, ok. 1520 r., Bawarskie Muzeum Narodowe, Monachium, Niemcy
2/6
”Chrystus i kobieta przyłapana na cudzołóstwie”, Rembrandt, XVII w.
3/6
”Chrystus i kobieta przyłapana na cudzołóstwie, Pieter Bruegel, XVI w., Uniwersytet Londyński, Instytut Courtaulda, Londyn, Wielka Brytania
4/6
”Chrystus i kobieta przyłapana na cudzołóstwie”, Guercino, ok. 1621 r., Dulwich Picture Gallery, Wielka Brytania
5/6
”Chrystus i Kobieta cudzołożna”, Lorenzo Lotto, m. 1527 a 1529-r., Luwr, Paryż
6/6
”Chrystus i cudzołożnica”, Rodolpho Bernardelli, Narodowe Muzeum Sztuk Pięknych, Rio de Janeiro, Brazylia
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – IV Wielkiego Postu C

Najtrudniejszy jest pierwszy krok. Przyznanie się do grzechu pozwala zostawić za sobą co złe i iść dalej

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


IV NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU, LAETARE – raduj się • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy z żywą wiarą i szczerym oddaniem spieszyli ku nadchodzącym świętom wielkanocnym • CZYTANIA: Księga Jozuego 5, 9a. 10-12; Psalm 34 (33), 2-3. 4-5. 6-7; 2 List do Koryntian 5, 17-21; Ewangelia wg św. Łukasza 15, 1-3. 11-32.

 

• CHMURA SŁOWA •

wordle

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jozuego

(Joz 5, 9a. 10-12)

Pan rzekł do Jozuego: «Dziś zrzuciłem z was hańbę egipską». Rozłożyli się obozem Izraelici w Gilgal i tam obchodzili Paschę czternastego dnia miesiąca wieczorem, na stepach Jerycha. Następnego dnia Paschy jedli z plonu tej krainy, chleby przaśne i ziarna prażone tego samego dnia. Manna ustała następnego dnia, gdy zaczęli jeść plon tej ziemi. Nie mieli już więcej Izraelici manny, lecz żywili się tego roku plonami ziemi Kanaan.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Pierwsza PaschaJoz 5, 9a. 10-12

KSIĘGA: Jozuego • AUTOR: Deuteronomista • CZAS POWSTANIA:  VII-V w. przed Chrystusem
KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: 1200-1150 przed Chrystusem • MIEJSCE AKCJI: Ziemia Obiecana • UCZESTNICY: Jozue, lud


SEQUEL PIĘCIOKSIĘGU • Po raz drugi w naszym cyklu pojawia się Księga Jozuego. Następuje zaraz po Pięcioksięgu i pod względem narracyjnym kontynuuje jego treść. Przypomnijmy: Księga Powtórzonego Prawa kończy się śmiercią Mojżesza (>> Pwt 34), wcześniej Jozue zostaje wybrany na przywódcę Izraela (>> Pwt 31). Izraelici wciąż jeszcze są w drodze do Ziemi Obiecanej • O wejściu do niej opowiada Księga Jozuego • W pierwszej części (rozdziały 1-12) opisuje podbój Ziemi Obiecanej • w drugiej (13-21) – podział ziem pomiędzy plemiona • w trzeciej zakończenie misji Jozuego i przymierze w Sychem (22-24). Księga stawia w centrum wierność Przymierzu Mojżesza. Ukazuje Boga jako dawcę Ziemi Obiecanej i tłumaczy dlaczego Izrael ją później utracił.

PODBÓJ • W rozdziale 5 Księgi Jozuego jesteśmy w części opisującej podbój Ziemi Obiecanej. Izrael właśnie przeprawił się przez Jordan i postawił swą stopę w Kanaanie. Na okolicznych królów padł strach. Tymczasem Jozue spokojnie przygotowuje się do kampanii wojennej dokonując obrzezania Izraelitów oraz celebrując pierwszą Paschę. Za chwilę przystąpi do oblężenia Jerycha (Joz 6).

PIERWSZA PASCHA • Zaraz po obrzezaniu Izraelici celebrują w Ziemi Obiecanej swoją pierwszą Paschę. Ma ona miejsce w Gilgal, na stepach Jerycha. Następnego dnia manna ustaje a ludzie zaczynają spożywać już chleby z plonów ziemi. Oddając im plony Kanaanu, Bóg symbolicznie oddaje w ich ręce tę ziemię. Ziemię Obiecaną, do której nie wchodzi się o ludzkich siłach.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Co robi waleczny i doświadczony dowódca w obliczu czekającego go podboju Ziemi Obiecanej? Jozue nie zarządza spisu wojowników, nie karze im przygotować broni i nie wyznacza pozycji do ataku. Rozpoczyna od obrzezania Izraela, które wyraźnie spowolni jego armię (mężczyźni będą musieli wyzdrowieć). Robi to, co nakazał Pan Abrahamowi a potem Mojżeszowi – jego ludzie przyjmują znak Przymierza (>> Rdz 17,10-14). Następnie na Ziemi Obiecanej świętują Paschę, według przepisów danych Mojżeszowi (>> Wj 12). Jozue zdaje sobie sprawę, że rozpoczyna “Bożą wojnę”. Nie zdobędzie Kanaanu inaczej, jak tylko polegając na Bożej pomocy.

 

CYTATY


Co za ulga: Dziś zrzuciłem z was hańbę egipską.

Odłączamy kroplówkę: Nie mieli już więcej Izraelici manny

Pora na samodzielne życie: lecz żywili się tego roku z plonów ziemi Kanaan.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 34, 2-3. 4-5. 6-7)

Refren: Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry.

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, Jego chwała będzie zawsze na moich ustach. Dusza moja chlubi się Panem, niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Wysławiajcie razem ze mną Pana, wspólnie wywyższajmy Jego imię. Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał i wyzwolił od wszelkiej trwogi.

Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością, oblicza wasze nie zapłoną wstydem. Oto zawołał biedak i Pan go usłyszał, i uwolnił od wszelkiego ucisku.

[01][02]

 

PSALM

Pan jest dobryPs 34 (33), 2-3. 4-5. 6-7

PSALM 34AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: przed wygnaniem (przed 586 r. przed Chr.)


DAWID SZALONY • Jak podpowiada sam werset wprowadzający,  Dawid wyśpiewał Psalm 34, gdy wobec Abimeleka udawał szaleńca i odszedł wygnany przez niego. Chodzi o historię opisaną w Pierwszej Księdze Samuela (>> 1 Sm 21,11-15) • To czasy, gdy Dawid nie jest jeszcze królem, co więcej, żyje w ciągłym zagrożeniu z powodu wrogości króla Saula. Po raz kolejny ratuje się ucieczką, chroniąc się u króla Gat, Akisza (nie Abimeleka, jak twierdzi wprowadzenie). Jednak zostaje rozpoznany jako groźny wojownik wrogiego narodu. Ratuje się, udając szalonego. Zaczyna dokonywać wśród nich niezrozumiałych czynności: tłukł rękami w skrzydła bramy i pozwalał ślinie spływać po brodzie. Fortel się udał. Akisz uznaje Dawida za szalonego.

Z MOCY ŚMIERCI • Ten tytuł psalmu został prawdopodobnie dopisany później. Pierwotnie psalm opisuje doświadczenie człowieka, wywodzącego się spośród anawim – ubogich i uciskanych, którego Pan wyrywa z mocy śmierci. Pobożny Izraelita, który opisuje tu swoje doświadczenia, widział w nich odbicie historii Dawida i działanie tej samej Bożej Opatrzności.

PAN JEST DOBRY • Psalm 34 łączy się z dzisiejszym pierwszym czytaniem motywem radości, błogosławieństwa i uwielbienia Pana za jego pomoc i prowadzenie. To postawa Izraela przekraczającego granicę Ziemi Obiecanej i karmiącego się jej plonami. Temat szukania pomocy u Pana, który wysłuchuje i uwalnia biedaka z wszelkiego ucisku bliski jest także postawie Ojca z przypowieści o Synu marnotrawnym.

 

CYTATY


Nie tylko dziś i jutro: Będę błogosławił Pana po wieczne czasy,

Pan Bóg to solidna firma: Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał

Słyszy najcichszy i najsłabszy głos skierowany do Niego: Oto zawołał biedak i Pan go usłyszał

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego Listu św. Pawła do Koryntian

(2 Kor 5, 17-21)

Bracia: Jeżeli ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe. Wszystko zaś to pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił nam posługę jednania. Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów, nam zaś przekazując słowo jednania. Tak więc w imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego, który przez nas udziela napomnień. W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem! On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Nowe Stworzenie2 Kor 5, 17-21

KSIĘGA: List do Koryntian · NADAWCA: św. Paweł · SKĄD: Efez lub w drodze między Troadą a Macedonią · DATA:  54/55 r. · ADRESACI: gmina w Koryncie


LIST KRYZYSOWY • Drugi List do Koryntian powstał w ciekawych i nie do końca jasnych okolicznościach. Podczas jednej z wizyt w Koryncie Paweł został znieważony przez jednego z członków wspólnoty. Koryntianie nie okazali przy tym dostatecznego wsparcia apostołowi, który musiał opuścić miasto, niezdolny do ukarania winowajcy. Zamiast kolejnej wizyty przysłał do Koryntian tzw. List we łzach – pismo, które nie zachowało się do naszych czasów. Kiedy winny wykroczenia został ukarany, Paweł w odpowiedzi pisze list, zwany dziś Drugim Listem do Koryntian • Znajdujemy w nim obraz apostolatu Pawła opartego na Bożej łasce, nie na ludzkiej sile.

MISJA • Tematem przewodnim całego 2 Listu do Koryntian jest apostolat Pawła sprawowany według łaski Bożej, nie mądrości ludzkiej (2 Kor 1,12-14). W rozdziale piątym Paweł opisuje najpierw swoją tęsknotę za oglądaniem Pana, która jest najgłębszą motywacją jego misji. Dalej opowiada o samej misji, w której postępuje z absolutną szczerością, nie szukając ludzkiej chwały ani korzyści. Pan ustanowił go sługą pojednania miedzy Bogiem i człowiekiem.

EWANGELIA POJEDNANIA • W dzisiejszym drugim czytaniu słyszymy słowa Apostoła, który nazywa wierzących w Chrystusa nowym stworzeniem. Nowe stworzenie to dzieło Boga, który pojednał ze sobą świat w Chrystusie i powierzył Pawłowi Ewangelię pojednania. Jako sługa Boga, apostoł wzywa do pojednania z Nim • Jego Syn stał się grzesznikiem, aby każdy mógł stać się sprawiedliwością Bożą.

 


JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Być nowym stworzeniem według Pawła znaczy pozostawać pod panowaniem ukrzyżowanej miłości Chrystusa (2 Kor 5,14-15) i być wyzwolonym od praw, które rządzą tym światem (2 Kor 5,16-17). Nowe stworzenie to człowiek odnowiony mocą misterium paschalnego Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego Pana. Jest gotów, aby zamieszkać w rzeczywistości Nowego Nieba i Nowej Ziemi, o której mówi Apokalipsa Jana. W jaki sposób stajemy się nowym stworzeniem? Przez przyjęcie Bożego przebaczenia i ofiarowanie go braciom. W 2 Kor 5,20 Paweł nazywa siebie dosłownie ambasadorem (gr. presbeuo) pojednania, w sobie samym niesie światu słowo pojednania Boga z człowiekiem. Tym słowem jest głoszona przez niego Ewangelia. Od przyjęcia Ewangelii przebaczenia  i dzielenia się nią zależy nasza przyszłość w Królestwie Bożym.

 


CYTATY


Nie ty się przemieniasz a On Ciebie: Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem.
Nic nie będzie takie samo: To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe.
Przez człowieczeństwo Jezusa otworzył się korytarz do Boga: pojednał nas z sobą przez Chrystusa

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

(Łk 15, 1-3. 11-32)

W owym czasie przybliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi». Opowiedział im wtedy następującą przypowieść: «Pewien człowiek miał dwóch synów. Młodszy z nich rzekł do ojca: „Ojcze, daj mi część własności, która na mnie przypada”. Podzielił więc majątek między nich. Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i tam roztrwonił swoją własność, żyjąc rozrzutnie. A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie, i on sam zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał na służbę do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola, żeby pasł świnie. Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał. Wtedy zastanowił się i rzekł: „Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu przymieram głodem. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: „Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mnie choćby jednym z twoich najemników”. Zabrał się więc i poszedł do swojego ojca. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: „Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i wobec ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem”. Lecz ojciec powiedział do swoich sług: „Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i weselić się, ponieważ ten syn mój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”. I zaczęli się weselić. Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to ma znaczyć. Ten mu rzekł: „Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego”. Rozgniewał się na to i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył mu. Lecz on odpowiedział ojcu: „Oto tyle lat ci służę i nie przekroczyłem nigdy twojego nakazu; ale mnie nigdy nie dałeś koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę”. Lecz on mu odpowiedział: „Moje dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, do ciebie należy. A trzeba było weselić się i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

PojednanieŁk 15, 1-3. 11-32

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: dialog • MIEJSCE: w drodze do Jerozolimy • CZAS: ok. 33 r. • KTO MÓWI: Jezus ADRESACI: celnicy, grzesznicy, faryzeusze, uczeni w Piśmie, uczniowie i inni słuchacze


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

W DRODZE DO JEROZOLIMY • W piętnastym rozdziale Ewangelii Łukasza jesteśmy w trakcie drugiego etapu drogi Jezusa do Jerozolimy. Widzimy Jezusa otoczonego przez celników i grzeszników, którzy przychodzą, aby go słuchać. Widząc to faryzeusze i uczeni w Piśmie szemrają przeciw jego bliskim kontaktom z grzesznikami. W odpowiedzi Jezus opowiada trzy przypowieści: o zagubionej owcy, o zagubionej drachmie i o synu marnotrawnym. Motywem wspólnym Boże miłosierdzie poszukujące tych, którzy giną.

SYN MARNOTRAWNY • Słyszymy dziś przypowieść o synu marnotrawnym, który bierze swoją część majątku i roztrwania ją w dalekim kraju. Kiedy zaczyna cierpieć głód i poniżenie, decyduje się ze skruchą na powrót do swego ojca, u którego chce być choćby najemnikiem. Ojciec oczekujący powrotu syna zamiast kary ofiarowuje mu najlepszą szatę, pierścień i sandały oraz wyprawia dla niego ucztę. Oburza się na to starszy syn wracający właśnie z pola, który twierdził, że pomimo swej wierności nigdy nie zaznał od ojca takiej dobroci. Ojciec przekonuje starszego syna, aby dołączył do uczty radości, na której świętuje się odzyskanie zaginionego brata.

 


JESZCZE O EWANGELII


W przypowieści o synu marnotrawnym ukrywa się sporo szczegółów, które wydobyte pokazują dramatyczną historię Bożego przebaczenia.

• Niewinna prośba. Daj mi część majątku, która na mnie przypada, prosi młodszy syn. Według prawa 1/3 majątku za życia ojca była własnością syna, ale nie mógł jej używać. Prosząc Ojca o majątek jeszcze za jego życia właściwie życzy mu śmierci. Chce być wolnym od Ojca, chce potraktować go jako nieobecnego w swoim życiu.

• Rozrzutny Ojciec. Ojciec podzielił majątek między dwóch. Właściwie podzielił wszystko co miał, dosłownie swoje życie (ton bion), nic nie zostawiając dla siebie. Dał im znacznie więcej niż prosili: zamiast rzeczy, o które proszą. Dał im samego siebie.

• Susza, świnie, głód. Jezus krok po kroku wprowadza nas w paradoks: młody człowiek, który wyruszył na poszukiwanie własnej wolności staje się niewolnikiem. Tekst grecki mówi o tym, że przylgnął, przykleił się do obcego człowieka. Porzucił Ojca, żeby znaleźć sobie inną miłość. Serce ludzkie nie znosi pustki. Ostatecznie syn traci więź z Ojcem, zostaje sam.

• Powrót. Na czym polega zmiana, która następuje w młodszym synu? Ten, który do tej pory uznawał, że ma prawo wymagać od ojca wszystkiego i bezwzględnie z tego prawa korzystał, widząc swoją słabość i popełnione zło, zauważa też, że utracił wszystkie prawa. Mówi “Ojciec”, ale nie myśli już o sobie jako synu. Porównuje się do najemników. Jego myślenie o ojcu nadal pozostaje dalekie od prawdy. Wcześniej nadużył jego dobroci, teraz jej nie docenia.

• Niepoważny Ojciec. Uwaga przesuwa się wyraźnie z syna na Ojca, w scenie powrotu istnieje tylko On. Ojciec niezwykły: wyczekujący swego syna, dostrzegający go już z daleka (choruje na nadwzroczność starczą). Widzi i wzrusza się (jak Samarytanin z Łk 10,33); biegnie (gr. trecho, jak uczniowie od grobu J 20,2.4; jak Paweł i atleci na stadionie 1 Kor 9,24; jak armia do bitwy Ap 9,9); rzuca się synowi na szyję i okrywa go pocałunkami. Ojciec traci twarz.

• Przyjęcie. Ojciec podarowuje synowi szatę – gr. stole, szata z długimi rękawami oznaczająca cześć dla szczególnego gościa; to także szaty, które noszą zbawieni. Pierścień, to znak władzy, prawo do majątku ojcowskiego. Sandały – podkreślenie wolnego stanu syna – niewolnicy chodzili boso. Uczta to zaproszenie do odnowienia więzi rodzinnych. Słowo ojcowskiego przebaczenia wskrzesiło syna.

Starszy syn. Starszy, spracowany brat narzeka, jak narzekają sprawiedliwi w Starym Testamencie, że bezbożnym powodzi się znacznie lepiej niż im (>> Ps 37, 7). Czy nie jest niesprawiedliwością, że on przez lata wiernej służby nie doczekał się takiego przyjęcia, jakie ojciec zgotował swemu zepsutemu synowi? Starszy syn tylko pozornie ma świętą rację. Gniew jest reakcją na jego zagrożone służalcze życie, które właśnie się rozsypuje. Traktuje swoje synostwo jak zasługę i okazuje rozczarowanie sługi w stosunku do swojego pana: tyle lat ci służę (gr. słowo doulein oznacza pracę niewolnika) i nigdy nie przekroczyłem twojego rozkazu (entole to rozkaz wydawany przez przełożonego).

• Trzeba się cieszyć. Ojciec jak refren już po raz drugi powtarza tę frazę. Gr. dei (trzeba) wyraża absolutną konieczność, Boży plan zbawienia. Trzeba wejść w sposób myślenia Ojca. On jest wieczną radością powrotów, przebaczeniem bezwarunkowym. Bez pokochania tej prawdy nie wejdziemy na ucztę Królestwa Bożego.

 


CYTATY


Najsłabsi najbliżej Najmocniejszego: zbliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać.

Bóg wypatruje za nami: A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko

Wlewa w nas życie: ten mój syn był umarły, a znów ożył

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Pierwszym krokiem do pojednania z Bogiem jest decyzja, której uczy nas dziś syn marnotrawny w EWANGELII: zabiorę się i pójdę do mego Ojca. Pojednanie z Bogiem, przyznanie się: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i względem ciebie to nasz pierwszy krok w kierunku lepszego życia.

Dziś niedziela Laetare, czyli IV Niedziela Wielkiego Postu, pozwala nam zrobić sobie przerwę w trakcie pokuty. Dziś możemy rozpromienić się radością jak każde nam Dawid śpiewając swój PSALM. Jesteśmy na półmetku postu, pojednani już z Bogiem. Jesteśmy jak biedak, który zawołał a Pan go wysłuchał i uwolnił. Jesteśmy też jak naród wybrany, z którego Pan zrzucił hańbę (PIERWSZE CZYTANIE). Mamy z czego się cieszyć. Dziś, pojednani z Bogiem, zostawiamy za sobą wszystko, co było złe, bo jak mówi św. Paweł: to co dawne minęło, oto wszystko stało się nowe (DRUGIE CZYTANIE). Jesteśmy już gotowi, by czekać na prawdziwą, pełną radości Wielką Noc.

A Ty zrobiłeś już swój pierwszy krok?

 


1/6
"Powrót syna marnotrawnego", Bartolomé Esteban Murillo, m. 1667 a 1670 r., Narodowa Galeria Sztuki w Waszyngtonie
2/6
"Powrót syna marnotrawnego", Pompeo Batoni, 1773 r., Kunsthistorisches Museum, Wiedeń
3/6
"Powrót Syna Marnotrawnego", Mattia Preti, XVII w.
4/6
"Syn marnotrawny pasący świnie", Georg Balthasar Probst, II poł. XVIII w.
5/6
"Syn marnotrawny w tawernie", autoportret Rembrandta z Saską, ok. 1635 r., Galeria Obrazów Starych Mistrzów w Dreźnie, Niemcy
6/6
"Syn Marnotrawny", Gerrit van Honthorst, 1623r., Stara Pinakoteka, Monachium
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >