Nasze projekty

Jutro Niedziela – V Wielkanocna C

Od Przykazania Nowego do Nowego Jeruzalem. Trwa wielka odnowa

Reklama

PUNKT WYJŚCIA


V Niedziela Wielkanocna KOLEKTA: Modlimy się abyśmy otrzymali prawdziwą wolność i wieczne dziedzictwo KOLOR: biały • CZYTANIA: Dzieje Apostolskie Dz 14, 21b-27; Psalm 145, 8-9. 10-11. 12-13; Ap 21, 1-5a; J 13, 31-33a. 34-35

Reklama
Reklama

• CHMURA SŁOWA •  

cs

PIERWSZE CZYTANIE

Dzieje młodego KościołaDz 14,21-27

Jak buduje się Kościół? W najgłębszej istocie to proste: apostołowie po prostu głoszą Ewangelię, przechodząc z miasta do miasta

KSIĘGA: Dzieje Apostolskie • AUTOR: Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.
KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Antiochia Pizydyjska, Ikonium, Listra, Perge, Attalia • CZAS: ok. 46-48  • BOHATEROWIE: Paweł, uczniowie


MISJA PAWŁA • W zeszłym tygodniu czytaliśmy fragmenty 13 rozdziału Dziejów Apostolskich. Tym razem będzie to końcówka 14 rozdziału. Wciąż zatem czytamy fragmenty dzieła św. Łukasza, które dotyczy misji św. Pawła • Samo powołanie Pawła jest opisane w >> Dz 9. Od rozdziału 13 rozpoczyna się opis misji Pawła. Pozostanie on głównym bohaterem już do końca Dziejów Apostolskich.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY • Od opisanych w zeszłym tygodniu wydarzeń w Antiochii Pizydyjskiej Łukasz opisuje ewangelizację Ikonium, Listry i Derbe. Wszędzie powtarza się ten sam scenariusz: apostołowie • głoszą Ewangelię, głoszeniu często towarzyszą • znaki i cuda (>>Dz 14,3 >>Dz 14,8-10), • nawracają się wielkie rzesze Żydów i pogan (>>Dz 14,1), • przeciwstawiają się temu inni Żydzi (>>Dz 14,4) – zwłaszcza ci związani z władzą, dochodzi do  • prześladowań (>>Dz 14,5 >>Dz 14,19-20).

ZWROT KU POGANOM • Fragment, który usłyszmy w pierwszym czytaniu, to pewnego rodzaju sprawozdanie z działalności ewangelizacyjnej w kilku miastach. Mówi ono jednocześnie o budowaniu i umacnianiu “gmin”, pierwotnych wspólnot chrześcijańskich. Wszędzie tam głosili Ewangelię, umacniali duszę uczniów i – znaczący szczegół – ustanawiali starszych.

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Tak działa Kościół: Paweł i Barnaba wrócili do Listry, do Ikonium i do Antiochii, umacniając dusze uczniów, zachęcając do wytrwania w wierze
Początki hierarchiczności: …w każdym Kościele wśród modlitw i postów ustanowili im starszych

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Uczniowie Jezusa po jego śmierci i zmartwychwstaniu spotykają się razem i trwają we wspólnocie, tak jak chciał tego Mistrz (Dz 1,13-14; 2,43-47). To nie dzieło przypadku ani manipulacji Kościoła. Wspólnota uczniów jest wolą i pragnieniem Pana. Wkrótce po jego wstąpieniu do Ojca zaczyna się rozrastać. Ten proces, któremu towarzyszy wylanie Ducha Świętego, Ducha Zmartwychwstałego, opisują dzisiejsze Dzieje Apostolskie. Uczniowie Jezusa wyruszają z Antiochii, miasta w Azji Mniejszej, które wówczas było jednym z największych i najprężniejszych ośrodków chrześcijańskich. Wyruszają, aby głosić Ewangelię w pobliskich miejscowościach (Dz 14,21-22). Tam ustanawiają także nic innego jak struktury Kościoła, wkładając ręce na tych, którzy mają być starszymi, odpowiedzialnymi za wspólnoty (Dz 14,23). Do tego dzieła, jak pisze autor Dziejów, przeznaczył ich sam Bóg (Dz 14,27). Wiara w Zmartwychwstałego potrzebuje wspólnoty. Wznoszenie nowego świata rozpoczyna się nie od jednostki, ale od wspólnoty wierzących uczniów Jezusa.

CZY WIESZ, ŻE…


Antiochia, z której na misję wysłani zostają Paweł i Barnaba to trzecie największe miasto imperium rzymskiego (c. 100 00 mieszkańców w AD 100) – większe są tylko Rzym i Aleksandria. Jej populację tworzyli Macedończycy, Ateńczycy, Żydzi i rodzimi Syryjczycy. Łukasz w swym dziele przypisuje założenie Kościoła w Antiochii „pewnym ludziom z Cypru i Cyreny, którzy, przybywszy do Antiochii, przemawiali do Greków (Dz 11,20). W Antiochii uczniowie Jezusa zostali po raz pierwszy nazwani „chrześcijanami”.  To baza operacyjna Pawła i Barnaby.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 145,8-13)

REFREN: Będę Cię sławił, Boże mój i Królu

Pan jest łagodny i miłosierny, nieskory do gniewu i bardzo łaskawy. Pan jest dobry dla wszystkich, a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.

Niech Cię wielbią Panie, wszystkie Twoje dzieła i niech Cię błogosławią Twoi święci. Niech mówią o chwale Twojego królestwa i niech głoszą Twoją potęgę.

Aby synom ludzkim oznajmić Twoją potęgę i wspaniałość chwały Twojego królestwa. Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków, przez wszystkie pokolenia Twoje panowanie.

PSALM

Oznajmić chwałę Ps 145 (144), 8-13

Psalm 114 ukazuje miłosierdzie Boga. To miłosierdzie, które ma się stać naszym przykazaniem

PSALM 145 • AUTOR: anonimowy lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, epoka perska


A… B… C… • Psalm 145 to pochwalny, bogaty w określenia dotyczące wielkości i bliskości Boga, a także radości Jego wyznawcy psalm. To psalm alfabetyczny – następujące po sobie hebrajskie wersety rozpoczynają się od kolejnej litery hebrajskiego alfabetu, aczkolwiek tego bogactwa formy nie dostrzeżemy w polskim tłumaczeniu • Psalm ten należy do gatunku hymnu, bezinteresownej modlitwy uwielbienia (hebr. tehilla). Wierzący wzywa wspólnotę zgromadzoną na modlitwie w świątyni, która reprezentuje całe stworzenie, do wychwalania Bożego panowania nad światem.

PONAD WSZYSTKO • Usłyszymy mniej więcej połowę Psalmu 145. Zostały wybrane wersety, które ukazują majestat i panowanie Boga nad całym światem i wszystkimi czasami.

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Zadanie Kościoła: synom ludzkim oznajmić Twoją potęgę i wspaniałość chwały Twojego królestwa

Być jak Pan: Pan jest dobry dla wszystkich, a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Księgi Apokalipsy św. Jana Apostoła

(Ap 21,1-5a)

Ja, Jan, ujrzałem niebo nowe i ziemię nową, bo pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma. I Miasto Święte - Jeruzalem Nowe ujrzałem zstępujące z nieba od Boga, przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego męża. I usłyszałem donośny głos mówiący od tronu: Oto przybytek Boga z ludźmi: i zamieszka wraz z nimi, i będą oni jego ludem, a On będzie Bogiem z nimi. I otrze z ich oczu wszelką łzę, a śmierci już odtąd nie będzie. Ani żałoby, ni krzyku, ni trudu już /odtąd/ nie będzie, bo pierwsze rzeczy przeminęły. I rzekł Zasiadający na tronie: Oto czynię wszystko nowe.

DRUGIE CZYTANIE

Wszystko noweAp 21, 1-5a

KSIĘGA: Apokalipsa • AUTOR: Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 54-60 r. (prześladowania w czasach Nerona) lub ok. 81-96 r. (prześladowania za czasów Domicjana).

KATEGORIA: wizja apokaliptyczna • MIEJSCE: wyspa Patmos • CZAS: Dzień Pański


FINAŁ OBJAWIENIA • Przechodzimy tym razem do 21 rozdziału Apokalipsy św. Jana, księgi, którą w tym roku co niedzielę czytamy w Okresie Wielkanocnym • 21 rozdział Apokalipsy to praktycznie finał Księgi. Jan opisuje w nim Nową Jerozolimę czasów mesjańskich, Miasto-Oblubienicę, które symbolizuje Kościół, mieszkanie Boga z ludźmi.

NOWE NIEBO I NOWA ZIEMIA • W otwierających 21 rozdział apokalipsy wierszach ze starego świata wyłania się Nowe Stworzenie, Nowe Niebo i Nowa Ziemia. Razem z nimi zstępuje z nieba Nowa Jerozolima, mieszkanie Boga z ludźmi. Tu nie ma już płaczu, śmierci i żałoby. Zasiadający na tronie ogłasza: “”Oto czynię wszystko nowe”.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Nowa Jerozolima. Księga Apokalipsy opisuje Nowe Miasto – Jerozolimę, zstępującą z nieba, będącą sercem przyszłej nowej ziemi i nowego nieba (Ap 21, 2). Kim jest ta tajemnicza figura pojawiająca się na scenie końca czasów? To prawdziwe zaskoczenie, bo ta piękna kobieta, którą nazywa się poślubioną, narzeczoną Boga, ubrana w piękną suknię i nosząca na sobie olśniewające klejnoty to nasz stary, dobrze znany Kościół. To tu odnajdujemy pełnię Nowego Życia. Na końcu czasów Kościół ukaże się w całym swym pięknie. Apokalipsa wzywa do wejścia w głębię rzeczy i ujrzenia w Kościele tego, co najistotniejsze: to miejsce, w którym Bóg mieszka z ludźmi (Ap 21, 3);

Jednak niebo i ziemia. Przez wspólnotę Kościoła dochodzimy do miejsca skąd widać już Nowy Świat, nową ziemię i nowe niebo. Wyłania się z ciszy, w której milkną odgłosy apokaliptycznej wojny miedzy Bestią i Barankiem. Z chaosu i ran naszego świata rodzi się nowe niebo i nowa ziemia. Co dzieje się z naszą starą ziemią i znajomym błękitem nieba? Tekst grecki mówi, że już ich nie ma, odeszły (aperchomai), jak odchodzą aktorzy, których rola się skończyła (Ap 21,1b). Nie znaczny to jednak, że przyjdzie nam żyć w nieznanym i zimnym świecie światła i pneumy oraz unoszących się w powietrzu anielskich śpiewów. Bóg kocha swoje stworzenie i tak jak my przywiązuje się do miejsc i oczywiście do ludzi. Nowy Świat będzie w tajemniczy sposób podobny do starego, ocali niego wszystko to, co dobre i piękne.

CZY WIESZ ŻE…


Tęsknota za Nowym Niebem i Ziemią z Apokalipsy przypomina sen o utopii, o idealnym miejscu bez wad i przypadłości ziemskich systemów społecznych, tak stary jak sama ludzkość. O utopii pisał w swoje „Republice” Platon, konstruując idealne państwo, oparte na idei sprawiedliwości, bez niewolnictwa i dyskryminacji, w którym nie ma prywatnej własności, wszystko jest wspólne (nawet żony i dzieci) z królem-filozofem u steru. Do utopii tęsknili także chrześcijanie, jak choćby św. Tomasz Morus, męczennik z czasów Henryka VIII, który w swojej książce opisuje tajemniczą wyspę położoną gdzieś na Oceanie Atlantyckim. Istniejące tam państwo jaśnieje wszelkimi cnotami. Nie ma w nim biedy i ubóstwa, panuje równość i wolność religijna. Obywatele nie są chciwi ani skłonni do wojen, choć najmują żołnierzy dla ochrony swych interesów. Jedyną wadą opisywanych przez Platona i Morusa społeczności jest to, że nie istnieją. Nowe Niebo i Nowa Ziemia według Apokalipsy zstąpią z nieba jako dar Boga. Nie da się ich zbudować na ziemi, choć ukrywają się już we wspólnocie wierzących w Chrystusa.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Jana

(J 13,31-33a.34-35)

Po wyjściu Judasza z wieczernika Jezus powiedział: Syn Człowieczy został teraz otoczony chwałą, a w Nim Bóg został chwałą otoczony. Jeżeli Bóg został w Nim otoczony chwałą, to i Bóg Go otoczy chwałą w sobie samym, i to zaraz Go chwałą otoczy. Dzieci, jeszcze krótko jestem z wami. Będziecie Mnie szukać, ale - jak to Żydom powiedziałem, tak i teraz wam mówię - dokąd Ja idę, wy pójść nie możecie. Przykazanie nowe daję wam, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie.

Oto słowo Pańskie

EWANGELIA

Przykazanie noweJ 13,31-33a.34-35

Dlaczego przykazanie o miłości jest – według Jezusa – nowe? Bo sam wypełnia je swoim życiem

EWANGELISTA: św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Wieczernik • CZAS: ok. 33 r., przed Zmartwychwstaniem • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie • WERSJE: brak


OSTATNIA WIECZERZA • W V Niedzielę Wielkanocną charakteryzuje fakt, iż czytamy zawsze fragment z 13-15 rozdziału Ewangelii św. Jana. To opis Ostatniej Wieczerzy, poprzedzającej mękę i śmierć Jezusa na Krzyżu. Podczas uczty Jezus przygotowuje swoich na bliskie już rozstanie,  zapowiada zaparcie się Piotra, ujawnia zdrajcę. Św. Jan opisuje fakt, o którym nie wspominają pozostali synoptycy: Jezus umywa uczniom nogi • W roku A w Liturgii Słowa słyszymy fragment długiej przemowy, podczas której Jezus mówi: Ja jestem drogą, prawdą i życiem. W roku B słuchalibyśmy części, w której Jezus porównuje siebie do krzewu winnego.

NOWE PRZYKAZANIE • Po wyjściu Judasza w noc, Jezus tłumaczy swoim uczniom, że moment zdrady jest w istocie momentem, w którym Syn został przez Ojca otoczony chwałą. Zapowiadając bliskie już rozstanie, Mistrz przekazuje swoim uczniom Nowe Przykazanie miłości. Po tym świat ma poznać, że oni należą do Niego

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Nowe przykazanie Jezusa: Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali tak, jak Ja was umiłowałem; żebyście i wy tak się miłowali wzajemnie

Po czym poznać Kościół: Wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali

JESZCZE O EWANGELII


DLACZEGO NOWE? • Co nowego jest w miłości bliźniego, do której wzywa Jezus, a także Stary Testament, o której mówią w jakimś stopniu wszystkie wielkie religie? • Nowością jest to, że to Jezus daje to przykazanie, które także wypełnia swoim życiem.

MIŁOŚĆ INNA NIŻ NASZA • Jezus nie każe nam kochać się nawzajem miłością ślepą i patetyczną, wielką i pełną pasji, humanistyczną i tolerancyjną • Chce, abyśmy nawzajem kochali się Jego Miłością, to znaczy przebaczającą, do końca.

ZACZĄĆ OD BLIŹNICH • Ta miłość jest także bardzo realistyczna. W przeciwieństwie do pozostałych ewangelistów Jan nie mówi o miłości uniwersalnej, która ma objąć cały świat. Jezus przekazuje nowe przykazanie swoim uczniom i chce, by było zachowywane przede wszystkim w ich gronie • Nie znaczy to, że nowa miłość zarezerwowana jest tylko dla nas chrześcijan, ale że naszym pierwszym obowiązkiem jest okazywać ją naszym bliskim, współbraciom ze wspólnoty, naszej rodzinie. Budowania nowego świata nie da się rozpocząć od abstrakcyjnego kochania całego świata. Trzeba je rozpoczynać jak najkonkretniej, kochając tych, którzy stoją najbliżej nas.

TWEETY





STO SŁÓW


Kto wie, czy czytań nie powinniśmy słuchać w innej, chronologicznej kolejności: zacząć od Ewangelii, potem I czytanie, a na końcu II. Zobaczylibyśmy wtedy jasno klucz dzisiejszej Liturgii Słowa. Przede wszystkim, zobaczylibyśmy jasno cel, czyli odpowiedź na pytanie, do czego to wszystko zmierza. To wspaniała wizja św. Jana o nowej Jerozolimie, nowym świecie, nowym porządku. Wszystko, co znamy, co jest, co znamy, co stanie się nowe. A właściwie nie wszystko: nie będzie krzyku, łzy, żałoby.

Dużo, dużo wcześniej, w Wieczerniku, Jezus daje uczniom przykazanie nowe. Przykazanie miłości. To nie przypadek. To początek planu realizacji tego Nowego Świata, który musi rozpocząć się w człowieku

Dzieje Apostolskie mówią i faktycznie, i alegorycznie o tym, co pomiędzy Przykazaniem i Światem Nowym. O głoszeniu Chrystusa, o realizacji miłości, o Kościele, który w ten sposób zaczyna wzrastać i działa w ten sam sposób i dziś. Aż wszystko stanie się nowe.

  • Wyobrażenie Nowego Jeruzalem z XIV w., fot. Kimon Berlin - Gribeco, WikimediaCommons
  • "Nowe Jeruzalem", przedstawienie wykonane dla Ottona III lub Henryka II, ok 1000 r.
  • Nowe Jeruzalem wyobrażone na grafice Albrechta Dürera, kon. XV w., Staatliche Kunsthalle Karlsruhe, Niemcy
  • "Nowe Jeruzalem i rzeka życia", Facundus dla Ferdynanda Pierwszego z Kastylii i Leona i Królowej Sancha, 1047 r., Biblioteca Nacional w Mardycie, Hiszpania
  • "Judasz wychodzący z wieczernika na Ostatniej Wieczerzy", Carl Heinrich Bloch, obraz z XIX w.
  • "Caritas" Guido Reni, 1604-1607 r., Pałac Pittich, Florencja, Włochy

Reklama

Dołącz do naszych darczyńców. Wesprzyj nas!

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas - złóż darowiznę