Jutro Niedziela – Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata

Słowo Boże ze szczegółami opisuje, jak będzie wyglądał koniec: zakończenie misji Chrystusa.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


• TRZYDZIESTA CZWARTA NIEDZIELA ZWYKŁA • UROCZYSTOŚĆ CHRYSTUSA KRÓLA • rok A • KOLEKTA: Będziemy się modlili, aby całe stworzenie służyło Bogu i bez końca Go chwaliło • CZYTANIA: Księga Proroka Ezechiela 34, 11–12.15–17 • Psalm 23, 1–2a.2b–3.5.6 • 1 List do Koryntian 15, 20–26.28 • Ewangelia św. Mateusza 25, 31–46.

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata to ostatnia z niedziel przed Adwentem, kończy rok liturgiczny. Ten „koniec” wybrzmiewa nie tylko w eschatologicznej tematyce: przypowieści o Sądzie Ostatecznym (EWANGELIA), zapowiedzianym zresztą przez proroka Ezechiela (PIERWSZE CZYTANIE).

Bardziej zdumiewa i zachwyca mniej dostrzegalny aspekt: Liturgia Słowa uwypukla zakończenie misji Chrystusa: misji, którą On, Syn Boży, rozpoczął w chwili Wcielenia, przyjęcia ludzkiej kondycji. Misji, której punkt kulminacyjny to śmierć i zmartwychwstanie. W powszechnym przekonaniu po wniebowstąpieniu Chrystus po prostu znika w niebiosach, choć jest obecny w sakramentach. Święty Paweł (DRUGIE CZYTANIE) opisuje ze szczegółami, jak będzie wyglądał koniec: zakończenie misji Pana.

Nazwa uroczystości koncentruje się na Jezusie Królu. Tak, potrzeba, ażeby królował. Ale Słowo Boże pospiesza z wyjaśnieniem natury tego
królowania: Bóg jest pasterzem, bliskim człowiekowi, czujnym i czuwającym, który ma moc osądzić, oddzielić w nas zło od dobra.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Ezechiela

(Ez 34,11–12.15–17)

Tak mówi Pan Bóg: «Oto ja sam będę szukał moich owiec i będę sprawował nad nimi pieczę. Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, gdy znajdzie się wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne. Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisku» – mówi Pan Bóg. «Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie». Do was zaś, owce moje, tak mówi Pan Bóg: «Oto Ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły».

Oto Słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Będę pasł moje owceEz 34,11–12.15–17

Określenie „pasterz” na Bliskim Wschodzie funkcjonowało jako tytuł królewski. Oznacza, że Bóg szuka swoich owiec – a szukanie charakteryzuje zakochanych.

KSIĘGA: Ezechiela • AUTOR: Ezechiel • CZAS POWSTANIA: Na wygnaniu w Babilonii (586–538 r. przed Chr.) i po powrocie (redakcja) • KATEGORIA: wyrocznia prorocka


PROROCTWO I APOKALIPSA • Trzecia z wielkich ksiąg prorockich (obok ksiąg Izajasza i Jeremiasza) różni się od poprzednich, klasycznych proroctw tym, że sytuuje się pomiędzy klasycznym proroctwem a apokaliptyką. Do • proroctwa należy ścisły związek wyroczni z sytuacją historyczną, wielkie tematy miłości Boga i grzechu ludu, niewiernej Oblubienicy, oraz różne tzw. wyrocznie. Do • apokaliptyki nawiązują wizje rydwanu, doliny suchych kości oraz wizje nowej świątyni i miasta świętego. Księga dzieli się na wprowadzenie i trzy części • wstęp (Ez1–3) to opis powołania Ezechiela • część pierwsza (Ez4–24) – wyrocznie przeciw Jerozolimie • część druga (Ez 25–32) – mowy przeciw narodom pogańskim • część trzecia (Ez33–48) – wyrocznie zapowiadające odrodzenie Izraela. Ezechiel adresuje swe wyrocznie do Izraelitów przebywających na wygnaniu w Babilonii.

Z TRZECIEJ CZĘŚCI • Czytany w liturgii fragment pochodzi z trzeciej części księgi opisującej odrodzenie Izraela. Poprzedza go wezwanie do
prorokowania o pasterzach Izraela, którzy w oczach Pana całkowicie sprzeniewierzyli się swojej misji (Ez34,1–4). Na skutek ich egoizmu, chciwości i lenistwa owce się rozproszyły, błąkają się zagubione i padają łupem dzikich zwierząt (Ez34,6–9). Widząc cierpienia owiec, Bóg decyduje się przejąć funkcję pasterza i przewodnika (Ez34,11–16). Zapowiada sprawiedliwy sąd nad nimi (Ez34,17–22) oraz ustanowienie jednego Pasterza z domu Dawida (Ez34,23–27).

MISJA PASTERZA • Usłyszymy proroctwo Ezechiela dotyczące misji Boga Pasterza wobec swoich owiec. Daje się ono zamknąć w trzech obrazach: • Pan uwolni owce i zgromadzi je z miejsc rozproszenia • odszuka zabłąkane, uleczy chore, będzie umacniał zdrowe • osądzi swoje owce.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę sprawował nad nimi pieczę

Dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły

Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię

 

BIBLIJNY INSIDER


• W Starym Testamencie Bóg był porównywany do pasterza (patrz: Rdz 49,24; Ps 23). Nazywał Izraela owcami swego pastwiska i swoją wyłączną własnością. Skąd takie porównanie? • Słowo roeh,„pasterz”, funkcjonowało na Bliskim Wschodzie jako tytuł królewski. Wielki król Dawid był nazywany Pasterzem Izraela (roehIsrael–2 Sm 5,2) • Bóg podzielił się swoją władzą z ziemskimi pasterzami, monarchami • Funkcja pasterza sugeruje, że Bóg troszczy się o swój lud.

• Tekst proroctwa Ezechiela aż roi się od czasowników opisujących działanie Boga Króla. Tutaj Pan jest przyrównany do pasterza, który z troską poszukuje swych owiec • Szukanie to czynność zakochanych: Oblubienicy i Oblubieńca z Pieśni nad Pieśniami, Boga z opisu raju w Księdze Rodzaju i Marii Magdaleny przy grobie Jezusa. Bóg nie śledzi naszych kroków, nie prześwietla sumień, ale z miłością poszukuje naszych ścieżek, aby uwolnić je od lęku i beznadziei – przychodzących, jak pisze Ezechiel, w „dni ciemne i mroczne”. Chce dać nam swoją błogosławioną bliskość i poczucie bezpieczeństwa.

• Król Pasterz na własnych rękach tuli do snu, szuka zagubionych, opatruje skaleczonych i umacnia chorych. Bóg Król nie troszczy się jedynie o najbogatszych, nie faworyzuje wpływowych. Jego miłość nie ma względu na osoby, a Jego oczy nie płoną pożądaniem. Panowanie Boga to troskliwa miłość.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 23, 1-2a. 2b-3. 5. 6)

Refren: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie, pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.

Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, orzeźwia moją duszę. Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na swoją chwałę.

Stół dla mnie zastawiasz na oczach mych wrogów. Namaszczasz mi głowę olejkiem, kielich mój pełny po brzegi.

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną przez wszystkie dni życia i zamieszkam w domu Pana po najdłuższe czasy.

[01][02]

PSALM

Pan mym Pasterzem Ps 23,1–2a.2b–3.5.6

Psalm o Bogu Pasterzu to jeden z najpopularniejszych psalmów. Zaświadcza, że Bóg prowadzi zawsze po właściwych ścieżkach.

PSALM 23 • AUTOR: Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: okres monarchii


PSALM 23 • Psalm Pan jest moim pasterzem doczekał się niezliczonych wersji muzycznych, zarówno klasycznych, chorałowych, jak i tzw. oazowych czy pielgrzymkowych. Bywa nawet śpiewany przez gwiazdy estrady. Autorem według tradycji jest Dawid. Kto wie, czy siła tego
utworu nie pochodzi z jego pasterskiego doświadczenia.

PIEŚŃ UFNOŚCI • W samym centrum psalmu znajdują się słowa Ty jesteś ze mną, przed którymi i po których jest taka sama liczba stychów. Według naukowców taka forma dowodzi, iż mamy do czynienia z psalmem ufności: wierzący wyraża swoją wdzięczność Bogu za jego nieustanną troskę i prowadzenie. Psalm, ze względu na ten bardzo osobisty charakter, stanowił być może część modlitwy zanoszonej w świątyni w najbliższym rodzinnym gronie.

PIEŚŃ PASTERZA • W psalmie można zauważyć dwie części: • pierwsze cztery wersy to tzw. pieśń pasterza (pasterz prowadzi psalmistę, chroni podczas niebezpieczeństw) • druga część psalmu to tzw. pieśń gościa (korzysta z hojności Pana) • Usłyszymy niemal cały psalm 23 – psalm o Bogu Pasterzu. Mówi o tym, jak Pan prowadzi po właściwych ścieżkach, nawet gdy człowiek przechodzi przez ciemną dolinę.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć
Stół dla mnie zastawiasz na oczach mych wrogów

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Pierwszego Listu św. Pawła do Tesaloniczan

(1 Kor 15,20–26.28)

Bracia: Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności: Chrystus jako pierwociny, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc. Trzeba bowiem, ażeby królował, «aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy». Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Trzeba, ażeby królował 1 Kor 15,20–26.28

Wizja czasów ostatecznych w opisie św. Pawła. Oto jak Chrystus Król Wszechświata pokonuje śmierć i każdemu udziela zmartwychwstania.

KSIĘGA: Pierwszy List do Koryntian • NADAWCA: św. Paweł i Sostenes • ADRESACI: Wspólnota chrześcijańska w Koryncie • CZAS POWSTANIA: ok. 54 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Efez


LIST WIELOTEMATYCZNY • Paweł napisał do chrześcijan w Koryncie dwa listy. Pierwszy List do Koryntian powstał w czasie pobytu św. Pawła w Efezie podczas trzeciej wyprawy misyjnej (52–56 r. po Chr.) jako odpowiedź na otrzymany wcześniej list mieszkańców tego miasta. Paweł odwiedził Korynt po raz pierwszy w 50 r. Wówczas utworzył tu wspólnotę, która była narażona na wiele problemów. Korynt był ogromnym miastem portowym, które musiało się mierzyć z takimi problemami, jak chociażby • duże różnice w zamożności mieszkańców • spory odsetek niewolników czy • rozwiązłość seksualna. Młoda wspólnota chrześcijan miała problem z napierającą zewsząd kulturą i kultami pogańskimi. Apostoł Paweł w liście podejmuje następujące zagadnienia: • problemy z jednością wspólnoty (1 Kor 1, 10–4, 14) • kazirodztwo (1 Kor 5, 1–13) • wpływy pogańskie na decyzje sądowe (1 Kor 6, 1–11) • rozwiązłość (1 Kor 6, 12–20) • małżeństwo i bezżenność (1 Kor 7, 1–40) • spożywanie ofiar przeznaczonych dla bóstw pogańskich (1 Kor 8, 1–11, 1) • zebrania liturgiczne (1 Kor 11, 2–34) • dary Ducha Świętego (1 Kor 12, 1–14, 40) • życie wieczne (1 Kor 15, 1–58).

OSTATNI ROZDZIAŁ • 15 rozdział Pierwszego Listu do Koryntian jest poświęcony zagadnieniu zmartwychwstania i życia wiecznego. Był to istotny problem wspólnoty korynckiej, która przyjmowała zmartwychwstanie Chrystusa jako wybitnej jednostki, lecz nie zmartwychwstanie powszechne. Problemem była dla nich wciąż panująca śmierć oraz naturalistyczna, promowana przez żydowską apokaliptykę, wizja zmartwychwstania ciała • W odpowiedzi na te wątpliwości apostoł formułuje wpierw swoiste wyznanie wiary, w którym podkreśla • prawdziwość Zmartwychwstania Chrystusa (w. 3–8), dalej uwypukla • rolę Zmartwychwstania jako fundamentu wiary (w. 12–17), określa • sposób zmartwychwstania poszczególnych ludzi w czasie i przedstawia • wizję czasów ostatecznych (w. 21–28), aby ostatecznie pokazać, na czym będzie polegać • ludzka egzystencja w ramach ciała zmartwychwstałego po śmierci (w. 35–54).

WIZJA CZASÓW OSTATECZNYCH • Usłyszymy opis wizji czasów ostatecznych. Przez swoją mękę i śmierć Chrystus przywraca wszystkim ludziom dar życia. Fragment został wybrany nieprzypadkowo – usłyszymy również o Chrystusie Królu, który kończy ostatecznym zwycięstwem swoją misję na świecie.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Trzeba […], ażeby królował, «aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy»
Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc.
Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć

 

TRANSLATOR


Chrystus zmartwychwstał (1 Kor 15,20) • Zastosowanie formy perfektum egegertai podkreśla wagę tego faktu dla żyjących: Zmartwychwstały żyje i kształtuje życie Koryntian.

…jako pierwociny spośród tych, co pomarli (1 Kor 15,20) • Dawniej tłumaczono: „jako pierwszy spośród tych, co pomarli”, jednak „pierwociny” (aparche) jest właściwym tłumaczeniem • Septuaginta używa tego słowa dla opisania pierwszych plonów należących się Bogu jako ofiara (por. Wj 22, 28; 23, 19; Kpł 2, 12). Zawiera się w tym określeniu przyrzeczenie i zapewnienie, że także reszta należy do Pana. Pierwsze owoce są znakiem i reprezentacją całości ofiarowanej Bogu• Tego słowa Paweł używa jeszcze w Liście do Rzymian (Rz 8, 23 • 1, 16). W pierwszym tekście przyjęcie przez chrześcijan pierwszych owoców Ducha jest zapowiedzią kolejnych. W drugim aparche oznacza świętość patriarchów i tych, którzy uwierzyli z Izraela będącego gwarantem świętości reszty wszczepionych w ich pień gałązek• Zmartwychwstanie Chrystusa jest gwarancją i zapowiedzią naszego zmartwychwstania.

 

BIBLIJNY INSIDER


• Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też dokona się zmartwychwstanie • Zmartwychwstanie, które przychodzi przez Chrystusa, Boga Człowieka, jest odpowiedzią na śmierć, która przyszła także przez człowieka. Można w tym odczytać logikę Bożego planu: człowiek musi naprawić to, co inny człowiek zniszczył.

• I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności: Chrystus jako pierwociny, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia • Naprzeciw siebie stają nie tylko chronologicznie pierwszy i ostatni człowiek. Adam to przede wszystkim głowa starego stworzenia, podczas gdy Chrystus to pierwociny i głowa stworzenia nowego. Ze względu na solidarność z Adamem cała ludzkość uczestniczy w śmierci. Chrystus odwraca ten porządek. Kto trwa w Nim, zostanie ożywiony. Jego ostateczne przyjście (parousia) będzie się wiązać ze zmartwychwstaniem ciał ludzkich oraz pokonaniem śmierci. Ten ostatni wróg Boga musi zostać poddany pod jego stopy, aby wreszcie zapanowało Królestwo Boże.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa EwangeliI wg świętego Mateusza

(Mt 25,31-46)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych ludzi od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”. Wówczas zapytają sprawiedliwi: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Albo spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię, lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?” A Król im odpowie: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście”. Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie”. Wówczas zapytają i ci: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?” Wtedy odpowie im: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tego i Mnie nie uczyniliście”. I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».

Oto Słowo Pańskie.

[01][02]

EWANGELIA

Sąd ostateczny  Mt 25,31–46

Przedmiotem sądu nie będą zło i grzech, lecz praktykowanie miłości. Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: ok. 80–90 r. • KATEGORIA: przypowieść • MIEJSCE NAUCZANIA: Jerozolima, Góra Oliwna • CZAS POWSTANIA: ok. 33 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


EWANGELIA I JEJ AUTOR • Autor Ewangelii wg św. Mateusza ani razu nie zdradza się w tekście księgi. Tradycyjnie autorstwo przypisuje się jednak Mateuszowi – jednemu z Dwunastu. Księga powstała w pierwszym stuleciu, najprawdopodobniej w latach osiemdziesiątych, zapewne w Antiochii Syryjskiej. Adresatem Ewangelii jest wspólnota składająca się w znacznej mierze z judeochrześcijan, choć znajdują się w niej również nawróceni poganie. Wpływa to na charakter księgi, która ma zabarwienie judaistyczne. W jej strukturze można wyróżnić pięć większych jednostek, zwanych mowami: • Kazanie na górze (Mt 5,1–7,29) • mowa misyjna (Mt 10,1–11) • mowa w przypowieściach (Mt 13,1–53) • mowa kościelna (Mt 18,1–35) • mowa eschatologiczna (Mt 24,1–25,46). Takim układem autor mógł nawiązywać do budowy Pięcioksięgu.

PRZYPOWIEŚCI O KOŃCU • Opis sądu ostatecznego należy do większej jednostki literackiej, poświęconej przyszłym losom Jerozolimy i powtórnemu przyjściu Chrystusa w czasach ostatecznych (Mt 24–25). Ów fragment, o głęboko eschatologicznym przesłaniu, bezpośrednio poprzedza opis męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa (Mt 26–28) i bywa określany jako mowa eschatologiczna. Jest to piąta z wielkich mów Jezusa w Ewangelii Mateuszowej. Mistrz z Nazaretu przemawia do uczniów zebranych wokół Niego na Górze Oliwnej, wielokrotnie używając przypowieści. Wymienia • znaki, które pojawią się na końcu czasów (Mt 24, 3–25), opisuje samo • przybycie Syna Człowieczego na ziemię (Mt 24, 26–35) oraz właśnie • Sąd Ostateczny (Mt 25, 31–46).

PRZYPOWIEŚĆ O SĄDZIE • Usłyszymy malowniczą i pełną ostrzeżeń przypowieść o Sądzie Ostatecznym. Zwróćmy uwagę, że obejmie każdego, ale przedmiotem sądu będzie praktykowanie miłości.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata!
Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili

 

BIBLIJNY INSIDER


• Owce i kozły • Wydaje się, że Pasterz przeprowadzający sąd z góry dokonuje podziału na owce i kozły • Owce kojarzą się pozytywnie, często w ten sposób określa się lud Pana (Ps 78,52; Iz 40,11; Ez 34,5). W Ewangelii mowa jest też o zagubionych owieczkach, które Jezus bierze na ręce i sprowadza do owczarni(Mt 18,12) • Kozły wywołują negatywne skojarzenia. W Księdze Daniela kozioł symbolizuje wrogie Bogu imperium pogańskie (Dn 8,8.21), a w Księdze Kapłańskiej jest przedstawiony jako ofiara dla Azazela (Kpł 16,10.26) • Słowo, którym Mateusz opisuje kozły (erifion), nie sugeruje jednak żadnej niechęci czy Bożej predestynacji do bycia „potępionym”. Oznacza ono małe koźlątko (Tb 2,23) i budzi wręcz czułe skojarzenia • Bóg traktuje wszystkich z równą troską i miłością, daje wszystkim równe szanse. W jego historii nie ma miejsca na „kozły” ofiarne. Sąd ostateczny ujawni jednak przepaść i ostateczny rozwód między tymi, którzy z Bożej szansy skorzystali, i tymi, którzy ją zaprzepaścili. Wszystko zależy od praktycznego wcielenia w życie najważniejszego przykazania Jezusa – przykazania miłości • Skąd jednak prawa i lewa strona? Skąd podział na kozły i owce?

• Po prawej i po lewej stronie • Prawa strona (gr. deksios) to miejsce najbliższych doradców (Syr 12,12). Na prawej ręce nosi się sygnet, znak godności i władzy (Syr 49,11). Bóg jako Zbawiciel staje po prawicy sprawiedliwego (Ps 16,8). Chrystus w Królestwie zasiada po prawicy Najwyższego (patrz: Mt 26,64; Rz 8,34) • Prawa strona starożytnym kojarzy się z władzą, zaufaniem i bliskością. Chrystus stawia owce po prawej stronie, co świadczy o uznaniu ich za swoich najbliższych, zaufanych przyjaciół • Strona lewa (gr. euonymos) po grecku oznacza dosłownie stronę dobrego imienia. To eufemizm, którym starożytni określali zły omen, zły znak, zapowiedź nieszczęścia (Koh 10,2: Serce mędrca zwraca się ku prawej stronie, a serce głupca ku lewej). Lewa strona to według tradycji strona potępionego łotra (Łk 23,23).

 

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

Reklama

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXXIII zwykła A

Życie jak wielka szansa. Bóg obdziela talentami, człowiek ma je rozwijać.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


• TRZYDZIESTA TRZECIA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok A KOLEKTA: Będziemy prosili Boga o odnalezienie radości w pełnieniu służby wobec Niego • CZYTANIA: Księga Przysłów 31,10–13.19–20.30–31• Psalm 128, 1b–2.3.4–5 • Pierwszy List do Tesaloniczan 5,1–6 • Ewangelia wg św. Mateusza 25,14–30

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


Pod koniec roku liturgicznego Kościół proponuje czytania mówiące o naszym przyszłym losie. Nie straszy nas potępieniem, ale zachęca do
zachowania czujności w codziennym postępowaniu.

Każdy będzie musiał zdać rachunek ze swego życia, niezależnie od tego, w jakim momencie zastanie go przychodzący Bóg. Nie muszą się Go obawiać ci, którzy żyli w bojaźni Pańskiej, czyli kroczyli Bożą drogą i realizowali Jego wolę w codzienności.

Bóg obdarował wszystkich darami, które mają nam w tym pomóc. Od naszej decyzji zależy, czy ów skarb będziemy w sobie rozwijać czy sparaliżowani strachem zakopiemy go w swych lękach.

Bóg jest nie tylko sprawiedliwym Sędzią, ale i miłosiernym Ojcem.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Przysłów

(Prz 31,10–13.19–20.30–31)

Niewiastę dzielną kto znajdzie? Jej wartość przewyższa perły. Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa; nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia. O wełnę i len się stara, pracuje starannie rękami. Swe ręce wyciąga po kądziel, jej palce chwytają wrzeciono. Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce. Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana. Uznajcie owoce jej rąk, niech w bramie sławią jej czyny.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Towarzyszka życiaPrz 31,10–13.19–20.30–31

Czytanie, które można rozumieć dwojako: dosłownie – gdy mowa o kobiecie, dobrej żonie – albo metaforycznie – niewiasta symbolizuje mądrość Bożą.

KSIĘGA: Księga Przysłów • AUTOR: Salomon i inni wymienieni w księdze oraz anonimowi mędrcy • CZAS POWSTANIA: X–VI w. przed Chr. • MIEJSCE: starożytny Izrael • KATEGORIA: przysłowia


PRZYSŁOWIA NIE TYLKO SALOMONA • Księga Przysłów należy do korpusu ksiąg mądrościowych Starego Testamentu. Jej tytuł hebrajski (MiszleSzelomoh) i grecki (ParoimiaiSalomontos) znaczą: „Przysłowia Salomona” – wiążą dzieło z postacią wielkiego izraelskiego króla, a jednocześnie zdradzają, jaki jest najczęściej używany w księdze gatunek literacki. Z pewnością nie cała treść księgi pochodzi od Salomona. Jest raczej próbą podsumowania ówczesnego stanu myśli • Sugerowane autorstwo miało zapewne na celu nadanie księdze powagi mocą królewskiego autorytetu. Można w niej wyróżnić kilka części: • przysłowia przypisywane Salomonowi (Prz 1–22,16) • słowa mędrców (Prz 22,17–24,34) • przysłowia przypisywane Salomonowi, a zebrane przez dwór Ezechiasza, króla judzkiego (Prz 25–29) • słowa Agura (Prz 30) • słowa Lemuela (Prz 31).

ZE SŁÓW LEMUELA • Ostatni rozdział Księgi Przysłów składa się z dwóch części. • Pierwsza zawiera mowę królowej do syna Lemuela – władcy arabskiego (Prz 31,1–9). Bardzo rzadko zdarza się w Starym Testamencie, by to kobieta pouczała mężczyznę. Matka przestrzega w tym tekście syna przed kobietami i alkoholem, które mogą utrudniać mu rządy • Druga część to Poemat o mądrości (Prz 31,10–31) zapisany w formie akrostychu – następujące w nim wersety rozpoczynają się od kolejnych liter alfabetu hebrajskiego. Stanowi pochwałę kobiety sprawiedliwej, współczującej ubogim, roztropnej i bojącej się Pana. Ową kobietą jest mądrość, która została przedstawiona jako przewyższająca wszelkie dobra ziemskie (Prz 31,10b).

POCHWAŁA KOBIETY • Usłyszymy wybrane wersety pochodzące z drugiej części rozdziału. To pochwała kobiety, która jest radością męża • Niewiasta symbolizuje też mądrość, która jest źródłem szczęścia każdego, kto wiąże z nią swe życie. Mądrość ta objawia się tym, że najwyższej wartości nie szuka w ulotnych dobrach ziemskich, lecz w pełnym bojaźni stosunku doBoga. Bojaźń Boża może zaważyć na przyszłych losach człowieka.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Niewiastę dzielną któż znajdzie?
Jej wartość przewyższa perły
Chwalić należy niewiastę, co boi się Pana

 

BIBLIJNY INSIDER


W dzielnej kobiecie z Księgi Przysłów widać model żony i matki, a także ucieleśnioną Bożą Mądrość. Te dwa obrazy nakładają się
na siebie:

Niewiastę dzielną któż znajdzie? • Dzielna niewiasta (hebr. eszethail) to dosłownie kobieta pełna mocy, silna. Hail W Starym Testamencie oznacza bogactwo i zdolności, siłę, odwagę, a nawet potężną armię • Dzielna kobieta/Mądrość Boża jest jak najcenniejszy skarb, jej życiowa odwaga i skuteczność przypominają odwagę żołnierzy na polu bitwy.

• Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa • Dosłownie: łup (hebr. salal) (1 Sm 30,20). Fragment Jr 21,9 mówi o życiu jako łupie, który mają ocalić Izraelici • Życie męża dzielnej kobiety/ucznia Mądrości Bożej jest jak wygrana bitwa, to życie bogate w „łupy”.

Nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia • W oryginale dosłownie: czyni dobrze (hebr. gamal), co oznacza: karmi, rodzi
dobro, jak drzewo rodzi słodkie migdały w Lb 17,23.

• O wełnę i len się stara, pracuje starannie rękami • Dosłownie w tekście hebrajskim: pracuje z upodobaniem (hafac)• Jej praca z miłości jest tak samo wartościowa jak studiowanie Tory i upodobanie w Prawie Pana (Ps 1,2).

• Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana • Wdzięk potrafi być kłamstwem (hebr. seker), często skrywa pustkę. Piękno (hebr. hen) jest jak podmuch wiatru, para (hebr. hebel – tego samego słowa używa Kohelet – marność). Jedyne,co trwa, to bojaźń Boża (jiratAdonaj), która w literaturze mądrościowej jest początkiem wszelkiej mądrości • Kobieta i Mądrość Boża pozostają zawsze piękne, ponieważ są zasłuchane w Boże Słowo.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 128, 1-2. 3. 4-5)

REFREN:

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu * i chodzi Jego drogami. Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, * szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Małżonka twoja jak płodny szczep winny * w zaciszu twego domu. Synowie twoi jak oliwne gałązki * dokoła twego stołu.

Tak będzie błogosławiony człowiek,* który służy Panu. Niech cię z Syjonu Pan błogosławi † i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem * przez wszystkie dni twego życia.

[01][02]

PSALM

Źródło szczęścia Ps 128, 1b–2. 3. 4–5

Psalm 128 był śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy. Dlatego nazywany jest psalmem stopni albo kroków.

PSALM 128 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli, po 538 r. przed Chrystusem


PSALM KROKÓW • Psalm 128 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych. Pochodzi z powygnaniowej tradycji mądrościowej. Jest określany mianem pieśni stopni czy pieśni kroków, ponieważ był śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świąt żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni). Psalm zawiera błogosławieństwo skierowane do małżonków i najprawdopodobniej był wykorzystywany w synagogalnej liturgii małżeństwa.

SKĄD SZCZĘŚCIE? • Psalm ten jest wyrazem ówczesnych przekonań co do źródeł i przejawów prawdziwego szczęścia. Na Boże błogosławieństwo zasługuje ten, który boi się Pana (w. 4). Wyraża się to w chodzeniu Jego drogami (w. 1), czyli • przestrzeganiu Bożych przykazań i • kierowaniu się w życiu wolą Pana. Najdobitniejszym znakiem Bożego błogosławieństwa dla Izraelity był • dobrobyt materialny oraz • miłość małżeńska połączona z darem • licznego potomstwa.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana
Małżonka twoja jak płodny szczep winny
Synowie twoi jak oliwne gałązki dokoła twego stołu

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu do Tesaloniczan

(1 Tes 5,1–6)

Nie potrzeba wam, bracia, pisać o czasach i chwilach, sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie tak jak złodziej w nocy. Kiedy bowiem będą mówić: «Pokój i bezpieczeństwo» – tak niespodzianie przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie umkną. Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.

Oto Słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Jak złodziej w nocy  1 Tes 5, 1–6

Święty Paweł o końcu świata w słowach, które budzą grozę. Ale zapewnia Tesaloniczan: „Nie jesteście synami ciemności”. I wzywa do czujności.

PIERWSZY LIST DO TESALONICZAN • NADAWCA: Paweł, Sylwan i Tymoteusz • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Tesalonikach • CZAS POWSTANIA: ok. 50/51 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Korynt


O KSIĘDZE • Przypomnijmy: Pierwszy List do Tesaloniczan jest uznawany za najstarsze pismo Nowego Testamentu. Paweł napisał je zaraz po założeniu wspólnoty i opuszczeniu Tesaloniki z powodu nieprzychylności mieszkających tam Żydów • List powstał podczas drugiej podróży misyjnej apostoła (49–52 r.), po otrzymaniu wieści od Tymoteusza. Adresaci listu to chrześcijanie nawróceni z pogaństwa (1 Tes1,9), którzy za swoje nawrócenie płacą wysoką cenę prześladowań (1 Tes1,7) ze strony rodaków (1 Tes2,14). Paweł posyła do nich Tymoteusza, aby upewnić się co do ich wiary, która – jak się obawia – mogła się zachwiać. Obawy Pawła okazały się płonne (1 Tes3,6–8) • List nie ma na celu korygowania błędów Tesaloniczan, lecz umocnienie ich w wierności otrzymanej Ewangelii (1 Tes4,1–2.10). Nie potrzebują pouczeń co do miłości braterskiej (1 Tes4,9) ani daty końca czasów (1 Tes5,1–2). W egzortach kierowanych do wspólnoty nie widać problemów natury moralnej. Jedyny problem to kwestia braku wiedzy co do losu zmarłych (1 Tes4,13–18).Owocuje to smutkiem Tesaloniczan.

DZIEŃ PAŃSKI • Po wstępnych pochwałach, wyjaśnieniu potrzeby misji Tymoteusza oraz zachęcie do poprawy wzajemnych relacji w ramach wspólnoty Paweł kieruje do Tesaloniczan naukę dotyczącą paruzji – pierwszy jej fragment słyszeliśmy w zeszłym tygodniu • Wielu z nich, licząc na szybkie przyjście Pana, bało się o przyszły los osób zmarłych jeszcze przed Jego nadejściem. Apostoł, używając popularnej wówczas stylistyki apokaliptycznej, zapewnia, że udział w radości niebieskiej będzie dotyczył zarówno • zmarłych, którzy w dniu ostatecznym zostaną przywróceni do życia, jak i • tych, którzy dożyją tego momentu.

ZAWSZE GOTOWI • Usłyszymy kolejny fragment, w którym św. Paweł zapowiada dni ostateczne. Zwróćmy uwagę na zapowiedź apostoła, że Dzień Pański przyjdzie niespodziewanie. Zauważmy, że Paweł zachęca do czujności, która polega na przestrzeganiu Bożych przykazań i wypełnianiu woli Boga w każdym momencie życia – zarówno w jego początkach, jak i u kresu.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Dzień Pański przyjdzie tak, jak złodziej w nocy
Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć
Czuwajmy i bądźmy trzeźwi!

 

BIBLIJNY INSIDER


• Dzień Pański • Paweł nawiązuje do nauczania proroków Starego Testamentu i do słów samego Jezusa. Amos (patrz: Am 2,13–16) pisze o dniu, przed którym nikt nie ucieknie, a Malachiasz (3,1–3) opisuje Pana nagle przybywającego do świątyni, aby oczyścić swój lud. 

• Czujność • Jezus wzywa swoich uczniów do czujności. Syn Człowieczy przyjdzie jak potop za dni Noego, przynosząc nieubłagany sąd tym, którzy nie są przygotowani na Jego nadejście (Mt 24,37–42). Tesaloniczanie nie powinni dać się zwieść fałszywym prorokom głoszącym „spokój i bezpieczeństwo” ani trwać w ciemnościach niewiedzy i grzechu, aby dzień Pana ich nie zaskoczył.

• Światłość • Paweł nazywa wierzących „synami światłości” i „synami dnia”. Światłość towarzyszy Bogu Stwórcy (Rdz 1,4), wyprowadza Izraela z Egiptu (Wj 14,20) i jest znakiem Pana zstępującego na Synaj, aby zawrzeć Przymierze (Pwt 4,11). Chrześcijanie to dzieci światłości: są nowym stworzeniem wyprowadzonym z niewoli grzechu; należą do Pana przez Krew Chrystusa. Są synami dnia Pańskiego. Dla nich dzień ten będzie dniem triumfu i radości, jeśli tylko nie popadną w odrętwienie, jeśli nie zasną (sen to synonim śmierci) w oczekiwaniu na przyjście Pana.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 25,14-30)

Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”».

Oto Słowo Pańskie.

[01][02]

EWANGELIA

Przypowieść o talentach  Mt 25, 14–30

Niebo jak Wall Street? Boże życie przypomina inwestycje giełdowe. Każdy z nas otrzymuje talenty. Naszym zadaniem jest być aktywnym i przedsiębiorczym, by je dobrze wykorzystać.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: ok. 80–90 r. • KATEGORIA: przypowieść• CZAS AKCJI: ok. 33 r. • MIEJSCE AKCJI: Góra Oliwna


EWANGELIA MATEUSZA • Autor Ewangelii wg św. Mateusza ani razu nie zdradza się w tekście księgi. Tradycyjnie autorstwo przypisuje się jednak Mateuszowi – jednemu z Dwunastu. Księga powstała w pierwszym stuleciu, najprawdopodobniej w latach osiemdziesiątych, zapewne w Antiochii Syryjskiej. Adresatem Ewangelii jest wspólnota składająca się w znacznej mierze z judeochrześcijan, choć znajdują się w niej również nawróceni poganie. Wpływa to na charakter księgi, która ma zabarwienie judaistyczne. W jej strukturze można wyróżnić pięć większych jednostek, zwanych mowami: • Kazanie na górze (5,1–7,29) • mowa misyjna (10,1–11) • mowa w przypowieściach (13,1–53) • mowa kościelna (18,1–35) • mowa eschatologiczna (24,1–25,46). Takim układem autor mógł nawiązywać do budowy Pięcioksięgu.

ROZDZIAŁY 24–25 • Przypowieść o talentach należy do większej jednostki literackiej poświęconej przyszłym losom Jerozolimy i powtórnemu przyjściu Chrystusa w czasach ostatecznych. Ów fragment, o głęboko eschatologicznym przesłaniu, bezpośrednio poprzedza opis męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa (Mt 26–28) i bywa określany jako mowa eschatologiczna. Jest to piąta z wielkich mów Jezusa w Ewangelii Mateusza.

PRZYPOWIEŚCI ESCHATOLOGICZNE • Historia o sługach obdarowanych talentami, którą usłyszymy, wpisuje się w szereg przypowieści mających odniesienie eschatologiczne. Zauważmy, że źródłem oceny i rzeczą decydującą o przyszłych losach sług jest zarządzanie otrzymanymi talentami: Bóg weryfikuje ich wierność względem podjętych zobowiązań, nie zaś względem siebie samego.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Dobrze, sługo dobry i wierny!
Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię
Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane

 

BIBLIJNY INSIDER


• Bóg w podróży • Bóg Stwórca stworzył ten świat, a następnie oddał go nam w dzierżawę i ukrywa się, patrząc, jak zarządzamy Jego dobrami • To interpretacja słów z Księgi Rodzaju (Rdz 1,28: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi).Człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boże jest tylko i aż dzierżawcą na tym świecie.

• Ile waży talent • Mogą dziwić zaufanie i rozrzutność Boga. Przekazuje nam swój majątek w nadziei, że go pomnożymy. Sługom dał odpowiednio pięć talentów, trzy talenty i jeden talent • Jeden talent to w przybliżeniu od 20 do 40 kg złota.. Zatem każdy ze sług otrzymał ogromny majątek, odpowiednio około 150, 60 i 30 kilogramów złota • Bóg daje każdemu według zdolności (gr. dynamis – siła, predyspozycje, dynamiczność) i zawsze daje ponad miarę.

• Powrót Pana • Po dłuższym czasie (na końcu naszego życia lub na końcu czasów) Pan powraca i rozpoczyna rozliczanie. Z jakim entuzjazmem podchodzi do tych, którzy byli aktywni i twórczy? Do sług dobrych i wiernych?Cieszy się ich sukcesami. Stwierdza, że dał im niewiele (byłeś wierny w małych rzeczach) i obiecuje jeszcze większą nagrodę – wejście do radości Pana (lub miasta – u Łukasza). Nie jest ważne, ile zarobili, ale to, że byli aktywni – pierwszy i drugi sługa otrzymują tę samą pochwałę.

• Dramat • zaczyna się, kiedy zbliża się trzeci ze sług. Najpierw oskarża pana o surowość i niesprawiedliwość. Czyżby zazdrościł towarzyszom? Dlaczego nie ucieszył się z tego, co dostał? • Zakopał, czyli pogrzebał skarb, który dostał od Pana. Tłumaczy, że się go bał. Strach przed Bogiem zabija twórcze życie. Biblia zaleca bojaźń wobec Pana (patrz: PIERWSZE CZYTANIE), lecz nie ma ona nic wspólnego ze strachem. Bojaźń Boża to szacunek i miłość do Pana, którego mogę nie rozumieć, ale któremu jestem posłuszny, ponieważ Jego drogi nieskończenie przekraczają moje.

• Niebo jak Wall Street? • Boże życie przypomina trochę inwestycje giełdowe. Każdy z nas otrzymuje talenty. Mogą być nimi konkretne • uzdolnienia fizyczne, ale także • dary Ducha Świętego • i najważniejszy talent wiary i życia Bożego w nas. Bóg nie obdziela nas nimi identycznie. Każdy powinien pomnażać to, co otrzymał, nie oglądając się na innych. Kto pomnaża, otrzymuje coraz więcej. Nie współpracując z łaską, usypiamy w sobie otrzymane dary i zamykamy się na przyjęcie następnych. Zamykamy się także na wejście do Królestwa, gdzie – jak na Wall Street – jest miejsce jedynie dla aktywnych i przedsiębiorczych.

 

1/5
Przypowieść o talentach na drzeworycie z roku 1712 r.
2/5
Przypowieść o talentach, Jan Luyken, XVII-XVIII w.
3/5
Przypowieść o talentach, anonimowy autor, XV w.
4/5
Żona artysty i jego syn, Benjamin West, ok. 1773 r., Yale Center for British Art, USA
5/5
Portret żony w ślubnej sukni, Jan Matejko, 1879 r, Muzeum Narodowe w Warszawie
poprzednie
następne
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

Reklama

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap