Jutro Niedziela – Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata

Bóg daje nam równe szanse. To od nas zależy którą wybierzemy stronę

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Obchodzona dziś Uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata kończy rok liturgiczny. Jest wezwaniem do podsumowania mijającego roku i dobrego przygotowania do rozpoczynającego się za tydzień Adwentu.

Czytania przypominają, że nasze postępowanie zostanie poddane Bożej ocenie. Sądzone będą przede wszystkim nasze starania o wypełnienie w życiu przykazania miłości bliźniego.

Bóg jest ukazany z jednej strony jako Wszechmogący Sędzia, a z drugiej jako Dobry Pasterz. Choć czeka nas rozliczenie z życia, to Bóg nie pozostawia nas samych w walce o dobre życie. Jako pasterz prowadzi nas, niczym zbłąkane owce.

Nagrodą, jaką Bóg przewidział dla tych, którzy kierowali się w życiu przykazaniami, jest wieczne szczęście w niebie.

 

PUNKT WYJŚCIA


• TRZYDZIESTA CZWARTA NIEDZIELA ZWYKŁA • UROCZYSTOŚĆ CHRYSTUSA KRÓLA • Rok A • KOLEKTA: Spraw, aby całe stworzenie, wyswobodzone z niewoli grzechu, Tobie służyło i bez końca Ciebie chwaliło • CZYTANIA: Księga Proroka Ezechiela 34, 11-12.15-17    Psalm 23, 1-2a.2b-3.5.6    1 List do Koryntian 15, 20-26.28;   Ewangelia św. Mateusza 25, 31-46

 

• CHMURA SŁÓW • Najczęściej w dzisiejszej Liturgii padną słowa MNIE (12) oraz BYŁEM (11) występujące przede wszystkim w Ewangelii i wskazujące, że PAN (7), który jest naszym dobrym pasterzem i obiecuje: “zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał”  przede wszystkim rozliczy nas z naszego życia. Choć miłosierdzie Boga dotyczy WSZYSTKICH (7), to ode MNIE zależy, po której znajdę się stronie. Czy stanę się tą odnalezioną OWCĄ (8).

Jutro Niedziela - Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Ezechiela

(Ez 34,11-12.15-17)

Tak mówi Pan Bóg: «Oto ja sam będę szukał moich owiec i będę sprawował nad nimi pieczę. Jak pasterz dokonuje przeglądu swojej trzody, gdy znajdzie się wśród rozproszonych owiec, tak Ja dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły w dni ciemne i mroczne. Ja sam będę pasł moje owce i Ja sam będę je układał na legowisku» – mówi Pan Bóg. «Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię, a tłustą i mocną będę ochraniał. Będę pasł sprawiedliwie». Do was zaś, owce moje, tak mówi Pan Bóg: «Oto Ja osądzę poszczególne owce, barany i kozły».

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Będę pasł moje owce • Ez 34,11-12.15-17

KSIĘGA: Ezechiel• AUTOR: Ezechiel • CZAS POWSTANIA:  VI w. przed Chr. MIEJSCE: Babilonia (wygnanie)  • KATEGORIA: wyrocznia prorocka


O KSIĘDZE • Księga Ezechiela (™Imię Jehezkel znaczy Bóg jest mocny) została spisana na wyganiu w Babilonii, dokąd prorok został deportowany wraz ze swoim ludem. Tam otrzymuje  • wyrocznie zapowiadające rychły upadek królestwa Judy (4-24)  • a potem wizję jego odrodzenia (33-48). Księga jest wyjątkowa jednolita, dzieli się na wprowadzenie i trzy części  • wprowadzenie (1-3) – opis powołania Ezechiela; ™ • część I (4-24) – wyrocznie przeciw Jerozolimie  • część II (25-32) – mowy przeciw narodom pogańskim  • część III (33-48) – wyrocznie zapowiadające odrodzenie religijno-polityczne Izraela. W stylu Ezechiela dominują wyrocznie, dużo miejsca zajmują także wizje  • powołanie (1-3)  • odejście Jahwe z Jerozolimy (8-11)  •  odrodzenie narodu (37,1-14) i Nowej Ziemi Świętej (40-48). Jego księga sytuuje się na przełomie proroctwa klasycznego i apokaliptyki.

KONTEKST • Czytany w liturgii fragment pochodzi z trzeciej części księgi, opisującej odrodzenie Judy. Poprzedza go Boże wezwanie do prorokowania o pasterzach Izraela, którzy w oczach Pana całkowicie sprzeniewierzyli się swojej misji (34,1-4). Na skutek ich egozimu chciwości i lenistwa owce się rozproszyły, błakają się zagubione i padają łupem dzikich zwierząt (34,6-9). Widząc cierpienia owiec, Bóg decyduje się przejąć funkcję Pasterza i przewodnika (34,11-16). Zapowiada sprawiedliwy sąd nad nimi (34,17-22) oraz ustanowienie jednego Pasterza z domu Dawida (34,23-27).

ZANIM USŁYSZYSZ • Misja Boga Pasterza przedstawiona do dzisiejszym pierwszym czytaniu daje się zamknąć w trzech obrazach: Pan uwolni owce i zgromadzi je  z miejsc rozproszenia odszuka zabłąkane, uleczy chore, będzie umacniał zdrowe osądzi swoje owce.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


W ST Bóg porównywany był do pasterza (Rdz 49,24; Ps 23). Nazywał Izraela „owcami swego pastwiska” i swoją wyłączną własnością (Ez 34). Skąd takie porównanie? Roeh „pasterz” funkcjonował na Bliskim Wschodzie jako tytuł królewski. Wielki król Dawid nazywany był Pasterzem Izraela roeh Israel (2 Sm 5,2). Bóg podzielił się swoją władzą z ziemskimi pasterzami, monarchami. Funckcja pasterza sugeruje, że Pan troszczy się o swój lud, czuwa nad nim w dzień i w nocy, wyszukuje dla niego najlepsze pastwiska i kiedy trzeba – zasłania go własną piersią.

Tekst proroctwa Ezechiela, którego słuchaliśmy podczas dzisiejszej liturgii, aż roi się od czasowników opisujących działanie Boga – Króla. Tutaj przyrównany jest On do pasterza, który z troską poszukuje swych owiec. Szukanie to czynność zakochanych: oblubienicy i oblubieńca z Księgi Pieśni nad Pieśniami, Boga z opisu raju w Księdze Rodzaju i Marii Magdaleny przy grobie Jezusa. Bóg nie śledzi naszych kroków, nie prześwietla sumień, ale z miłością poszukuje naszych ścieżek, aby uwolnić je od lęku i beznadziei – przychodzących, jak pisze Ezechiel, w „dni ciemne i mroczne”; chce dać nam swoją błogosławioną bliskość i poczucie bezpieczeństwa. Król – Pasterz na własnych rękach tuli do snu, szuka zagubionych, opatruje skaleczonych i umacnia chorych. Bóg – Król nie troszczy się jedynie o najbogatszych, nie faworyzuje wpływowych. Jego miłość nie ma względu na osoby, a Jego oczy nie płoną pożądaniem. Panowanie Boga to troskliwa miłość.

 

CYTATY


Bez pośredników: Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę

Bóg jeszcze raz wszystkich przeliczy: dokonam przeglądu moich owiec i uwolnię je ze wszystkich miejsc, dokąd się rozproszyły

Każdego umocni osobno: Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, skaleczoną opatrzę, chorą umocnię

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 23, 1-2a. 2b-3. 5. 6)

Refren: Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie, pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach.

Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, orzeźwia moją duszę. Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach przez wzgląd na swoją chwałę.

Stół dla mnie zastawiasz na oczach mych wrogów. Namaszczasz mi głowę olejkiem, kielich mój pełny po brzegi.

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną przez wszystkie dni życia i zamieszkam w domu Pana po najdłuższe czasy.

[01][02]

PSALM

Nie bój sięPs 23,1-2a.2b-3.5.6

PSALM 23 • AUTOR: Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: X w. przed Chr./okres powygnaniowy


O PSALMIE • Psalm 23 jest psalmem ufności, którego symbolika nawiązuje do pieśni syjońskich. Prawdopodobnie był on wykorzystywany jako pieśń stopni czy pieśń wstępowań i śpiewany podczas pielgrzymek Żydów do Jerozolimy. Bohater psalmu może być interpretowany bądź jako indywidualny wówczas psalm stanowiłby szczególną, osobistą modlitwę, bądź jako zbiorowy – wyrażałby wówczas tęsknotę ludu Izraela za Syjonem.  W związku z tym pojawiają się trudności w określaniu autorstwa i czasu powstania psalmu. Może nim być sam Dawid bądź też lewita, który tworzy w okresie powygnaniowym. W psalmie można wyróżnić dwie części:  pieśń pasterza (w. 1-4) i  pieśń gospodarza (w. 5-6).

ZANIM USŁYSZYSZ • Psalm 23 jest wezwaniem do ufnego powierzenia się Panu, który niczym dobry pasterz prowadzi swe owce po właściwych ścieżkach. Zapewnia możliwość odpoczynku i nabrania sił, po różnego rodzaju trudnych doświadczeniach. Bóg jest też ukazany jako odpowiedzialny gospodarz, który dba o bezpieczeństwo swoich gości i zapewnia im pokarm do syta.

 

CYTATY


Boże „tak, odpocznij”: pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach

Gdzie jest prawdziwy odpoczynek: Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć

Zygu-zygu: Stół dla mnie zastawiasz na oczach mych wrogów

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Pierwszego Listu św. Pawła do Tesaloniczan

(1 Kor 15, 20-26.28)

Bracia: Chrystus zmartwychwstał jako pierwociny spośród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też dokona się zmartwychwstanie. I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności: Chrystus jako pierwociny, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia. Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc. Trzeba bowiem, ażeby królował, «aż położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy». Jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we wszystkich.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Zmartwychwstaniemy  1 Kor 15,20-26.28

PIERWSZY LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Efez • DATA: ok. 54 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Koryncie


O KSIĘDZE • Pierwszy List do Koryntian powstał w czasie pobytu św. Pawła w Efezie podczas trzeciej wyprawy misyjnej (52-56 r. po Chr.) jako odpowiedź na otrzymany wcześniej list mieszkańców tego miasta. Paweł odwiedził Korynt po raz pierwszy w roku 50. Wówczas utworzył tu wspólnotę, która była narażona na wiele problemów. Korynt był ogromnym miastem portowym, które musiało się mierzyć z takimi problemami, jak chociażby duże różnice w zamożności mieszkańców, spory odsetek niewolników, czy rozwiązłość seksualna. Młoda wspólnota chrześcijan miała problem z napierającą zewsząd kulturą i kultami pogańskimi. Apostoł Paweł w liście podejmuje następujące zagadnienia: problemy z jednością wspólnoty (1, 10-4, 14) kazirodztwo (5, 1-13) wpływy pogańskie na decyzje sądowe (6, 1-11) rozwiązłość (6, 12-20, małżeństwo i bezżenność (7, 1-40) spożywanie ofiar przeznaczonych dla bóstw pogańskich (8, 1-11, 1) zebrania liturgiczne (11, 2-34) dary Ducha Świętego (12, 1-14, 40) życie wieczne (15, 1-58).

KONTEKST •  Piętnasty rozdział Pierwszego Listu do Koryntian jest poświęcony zagadnieniu zmartwychwstania i życia wiecznego. Był to istotny problem wspólnoty korynckiej, która przyjmowała zmartwychwstanie Chrystusa jako wybitnej jednostki, lecz nie zmartwychwstanie powszechne. Problemem była dla nich wciąż panująca śmierć oraz naturalistyczna, promowana przez żydowską apokaliptykę wizja zmartwychwstania ciała (por. 2 Księga Barucha). W odpowiedzi na te wątpliwości Apostoł formułuje wpierw swoiste wyznanie wiary, w którym podkreśla prawdziwość Zmartwychwstania Chrystusa (w. 3-8), dalej uwypukla rolę Zmartwychwstania jako fundamentu wiary (w. 12-17), określa sposób zmartwychwstania poszczególnych ludzi w czasie i przedstawia wizję czasów ostatecznych (w. 21-28), aby ostatecznie pokazać, na czym będzie polegać ludzka egzystencja w ramach ciała zmartwychwstałego po śmierci (w. 35-54).

ZANIM USŁYSZYSZ • W odczytanym fragmencie z Pierwszego Listu do Koryntian św. Paweł rysuje wizję czasów ostatecznych. Przez swoją mękę i śmierć Chrystus przywraca wszystkim ludziom dar życia wiecznego, utracony przez grzech pierwszych rodziców. W w. 21 zmartwychwstanie, które przychodzi przez Chrystusa, Boga-Człowieka, jest odpowiedzią na śmierć, która przyszła także przez człowieka. Można w tym odczytać logikę Bożego planu: człowiek musi naprawić to, co inny człowiek zniszczył. W w. 22 naprzeciw siebie stają nie tylko chronologicznie pierwszy i ostatni człowiek. Adam to przede wszystkim głowa starego stworzenia, podczas gdy Chrystus to pierwociny i głowa stworzenia nowego. Ze względu na solidarność z Adamem cała ludzkość uczestniczy w śmierci. Chrystus odwraca ten porządek. Kto trwa w Nim zostanie ożywiony. Jego ostateczne przyjście (parousia) będzie wiązać się ze zmartwychwstaniem ciał ludzkich oraz pokonaniem śmierci. Ten ostatni wróg Boga musi zostać poddany pod jego stopy, aby wreszcie zaponowało Królestwo Boże.

 

TRANSLATOR


Chrystus rzeczywiście zmartwychwstał. Fakt ten oddaje się w perfektum egegertai, podkreślając jego wagę dla żyjących. Zmartwychwstały żyje i kształtuje życie Koryntian.

Jako pierwszy spośród tych, co pomarli. Chrystus to pierwszy w historii zbawienia, który otwiera drogę dla innych. Paweł określa go mianem aparche, pierwocin spośród tych, co pomarli. W LXX używa się aparche dla opisania pierwszych plonów należących się jako ofiara Bogu (por. Wj 22,28; 23,19; Kpł 2,12). W idei tej zawiera się przyrzeczenie i zapewnienie, że także reszta należy do Pana. Pierwsze owoce są znakiem i reprezentacją całości ofiarowanej Bogu. Tego słowa Paweł używa jeszcze w Rz 8,23 i 11,16. W pierwszym tekście przyjęcie przez chrześcijan pierwszych owoców Ducha jest zapowiedzią kolejnych. W drugim aparche oznacza świętość patriarchów i tych, którzy uwierzyli z Izraela, która jest gwarantem świętości reszty wszczepionych w ich pień gałązek. Zmartwychwstanie Chrystusa jest gwarancją i zapowiedzią naszego zmartwychwstania.

 

CYTATY


O miejscu każdego z nas: W Chrystusie wszyscy będą ożywieni, lecz każdy według własnej kolejności.

Paweł zapowiada, że szykują się zmiany: Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc.

Ostatni strzał: Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangeli wg świętego Mateusza

(Mt 25,31-46)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych ludzi od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”. Wówczas zapytają sprawiedliwi: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Albo spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię, lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?” A Król im odpowie: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście”. Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie”. Wówczas zapytają i ci: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?” Wtedy odpowie im: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tego i Mnie nie uczyniliście”. I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Przyjdzie w chwale •  Mt 25,31-46

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: ok. 8090 r.

KATEGORIA: przypowieść MIEJSCE NAUCZANIA: Jerozolima, Góra Oliwna • CZAS: ok. 33 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


KSIĘGA • Autor Ewangelii wg św. Mateusza ani razu nie zdradza się w tekście księgi. Tradycyjnie autorstwo przypisuje się jednak Mateuszowi – jednemu z Dwunastu. Księga powstała w pierwszym stuleciu, najprawdopodobniej w latach osiemdziesiątych, zapewne w Antiochii Syryjskiej. Adresatem Ewangelii jest wspólnota składająca się w znacznej mierze z judeochrześcijan, choć znajdują się w niej również nawróceni poganie. Wpływa to na charakter księgi, która ma zabarwienie judaistyczne. W jej strukturze można wyróżnić pięć większych jednostek, zwanych mowami:Kazanie na Górze (5,1-7,29) mowa misyjna (10,1-11,1) •  mowa w przypowieściach (13,1-53) mowa kościelna (18,1-35) •  mowa eschatologiczna (24,1-25,46). Takim układem autor mógł nawiązywać do budowy Pięcioksięgu.

KONTEKST • Opis sądu ostatecznego należy do większej jednostki literackiej, poświęconej przyszłym losom Jerozolimy i powtórnemu przyjściu Chrystusa w czasach ostatecznych (Mt 24-25). Ów fragment, o głęboko eschatologicznym przesłaniu, bezpośrednio poprzedza opis męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa (Mt 26-28) i bywa określany jako mowa eschatologiczna. Jest to piąta z wielkich mów Jezusa w Ewangelii Mateuszowej. Mistrz z Nazaretu przemawia do uczniów zebranych wokół Niego na Górze Oliwnej, wielokrotnie używając przypowieści. Wymienia znaki, które pojawią się na końcu czasów (Mt 24, 3-25), opisuje samo przybycie Syna Człowieczego na ziemię (Mt 24, 26-35) oraz właśnie  Sąd Ostateczny (Mt 25, 31-46).

ZANIM USŁYSZYSZ • Sąd Ostateczny obejmie wszystkich ludzi – zarówno tych, którzy starali się być blisko Boga, jak i tych, którzy od Niego odeszli. Przedmiotem sądu nie będzie zło i grzech, lecz praktykowanie miłości. Nagrodą za kierowanie się w postępowaniu troską o najsłabszych i najuboższych będzie życie wieczne w królestwie Bożym. Tych zaś, którzy odwrócili się od najbardziej potrzebujących, czeka kara ognia piekielnego i pozbawienie obecności Bożej. Odwracając się bowiem od drugiego człowieka, odwócili się od Boga. W ten sposób sami zadecydowali o swym przyszłym losie.

 

TRANSLATOR


• Oddzieli jednych ludzi od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Pasterz który przeprowadza sąd wydaje się z góry dokonywać podziału na owce i kozły. Te pierwsze kojarzą sie pozytywnie, często w ten sposób określa się lud Pana (Ps 78,52; Iz 40,11; Ez 34,5), czy zagubione owieczki, które bierze on ręce i sprowadza do owczarni (Mt 18,12). Kozły, o których tu mowa, wywołują negatywne skojarzenia. W Księdze Daniela kozioł symbolizuje wrogie Bogu imperium pogańskie (8,8.21), a w Księdze Kapłańskiej jest przedstawiony jako ofiara dla Azazela (Kpł 16,10.26). Słowo, którym Mateusz opisuje kozły (erifion), nie sugeruje jednak żadnej niechęci czy Bożej predestynacji do bycia “potępionym”. Oznacza ono małe koźlątko (Tb 2,23) i budzi wręcz czułe skojarzenia. Bóg traktuje wszystkich z równą troską i miłością, daje wszystkim równe szanse. W jego historii nie ma miejsca na “kozły” ofiarne. Sąd ostateczny ujawni jednak przepaść i ostateczny rozwód między tymi, którzy z Bożej szansy skorzystali i tymi, którzy ją zaprzepaścili. Wszystko zależy od praktycznego wcielenia w życie najważniejszego przykazania Jezusa – przykazania miłości.

• Po prawej i po lewej stronie. Po prawej stronie (gr. deksios) zasiadają najabliźsi doradcy (Syr 12,12), na prawej ręce nosi się sygnet, znak godności i władzy (Syr 49,11). Bóg jako Zbawiciel staje po prawicy sprawiedliwego (Ps 16,8). Chrystus w Królestwie zasiada po prawicy Najwyższego (Mt 26,64; Rz 8,34). Prawa strona starożytnym kojarzy się z władzą, zaufaniem i bliskością. Chrystus stawia owce po prawej stronie, co świadczy o uznaniu ich za swoich najbliższych, zaufanych przyjaciół. Strona lewa (gr. euonymos) po grecku oznacza dosłownie stronę “dobrego imienia”. To eufemizm, którym starożytni określali zły omen, zły znak, zapowiedź nieszczęścia. Serce mędrca zwraca się ku prawej stronie, a serce głupca ku lewej (Koh 10,2). Lewa strona to wedug tradycji strona potępionego łotra (łk 23,23).

 

CYTATY


Chrystus o naszym własnym pokoju w niebie: weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata!

Wszędzie Go pełno: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili.

Jezus po śmierci nie ma zamiaru się cackać: Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – XXXIII zwykła A

Życie jest jak inwestycje giełdowe. Bóg obdziela talentami, człowiek ma je pomnażać

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Pod koniec roku liturgicznego Kościół proponuje czytania mówiące o naszym przyszłym losie. Nie straszy nas potępieniem, ale zachęca do zachowania czujności w codziennym postępowaniu.

Każdy będzie musiał zdać rachunek ze swego życia, niezależnie od tego, w jakim momencie zastanie go przychodzący Bóg. Nie muszą się Go obawiać ci, którzy żyli w bojaźni Pańskiej, czyli kroczyli Bożą drogą i realizowali Jego wolę w codzienności.

Bóg obdarował wszystkich darami, które mają nam w tym pomóc. Od naszej decyzji zależy, czy ów skarb będziemy w sobie rozwijać, czy sparaliżowani strachem zakopiemy go w swych lękach.

Bóg jest nie tylko sprawiedliwym Sędzią, ale i miłosiernym Ojcem.

 

PUNKT WYJŚCIA


• TRZYDZIESTA TRZECIA NIEDZIELA ZWYKŁA • Rok A • KOLEKTA: Będziemy prosili Boga, o odnalezienie radości w pełnieniu służby wobec Niego CZYTANIA: Księga Przysłów 31,10-13.19-20.30-31 • Psalm 128, 1-2.3.4-5 • Pierwszy List do Tesaloniczan 5,1-6 • Ewangelia wg św. Mateusza 25,14-30

 

• CHMURA SŁÓW • W dzisiejszych czytaniach aż 15 razy pada słowo PAN, który obdziela nas TALENTAMI (12). Ewangelia opisuje SŁUGI (6), czyli różnych ludzi, którzy po OTRZYMANIU (6) swojego talentu, dobrze lub źle go ulokowali. Pan mówi nam dziś wyraźnie, że każdemu kto ma BĘDZIE (5) dodane

Jutro Niedziela - XXXIII zwykła A

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Przysłów

(Prz 31,10-13.19-20.30-31)

Niewiastę dzielną kto znajdzie? Jej wartość przewyższa perły. Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa; nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia. O wełnę i len się stara, pracuje starannie rękami. Swe ręce wyciąga po kądziel, jej palce chwytają wrzeciono. Otwiera dłoń ubogiemu, do nędzarza wyciąga swe ręce. Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana. Uznajcie owoce jej rąk, niech w bramie sławią jej czyny.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Towarzyszka życia • Prz 31,10-13.19-20.30-31

KSIĘGA: Przysłów • AUTOR: Salomon i inni anonimowi mędrcy • CZAS POWSTANIA:  X-VI w. przed Chr. MIEJSCE: Starożytny Izrael  • KATEGORIA: przysłowia


O KSIĘDZE • Księga Przysłów należy do korpusu ksiąg madrościowych Starego Testamentu. Zarówno jej tytuł hebrajski, jak i grecki – Miszle Szelomoh, Paroimiai Salomontos, co znaczy Przysłowia Salomona – wiążą dzieło z postacią wielkiego izraelskiego króla, a jednocześnie zdradzają najczęściej stosowany w księdze gatunek literacki. Z pewnością księga nie pochodzi w całości od Salomona. Jest raczej próbą podsumowania ówczesnego stanu myśli. Sugerowane autorstwo miało zapewne na celu nadanie księdze powagi mocą królewskiego autorytetu. W księdze można wyróżnić kilka części: przysłowia przypisywane Salomonowi (Prz 1-22,16) Słowa Mędrców (Prz 22,17-24,34) przysłowia przypisywane Salomonowi, a zebrane przez dwór Ezechiasza, króla judzkiego (Prz 25-29)Słowa Agura (Prz 30)Słowa Lemuela (Prz 31).

KONTEKST • Ostatni rozdział Księgi Przysłów składa się z dwóch części. Pierwsza zawiera mowę królowej do syna Lemuela – władcy arabskiego (Prz 31,1-9). Bardzo rzadko zdarza się w Starym Testamencie, by to kobieta pouczała mężczyznę. Matka przestrzega w tym tekście syna przed kobietami i alkoholem, które mogą utrudniać mu rządy. Druga część to Poemat o mądrości (Prz 31,10-31) zapisany w formie akrostychu – następujące w nim wersety rozpoczynają się od kolejnych liter alfabetu hebrajskiego. Stanowi pochwałę kobiety sprawiedliwej, współczującej ubogim, roztropnej i bojącej się Pana. Ową kobietą jest mądrość, która została przedstawiona jako przewyższająca wszelkie dobra ziemskie (Prz 31,10b).

ZANIM USŁYSZYSZ • Słowa pierwszego czytania są pochwałą kobiety, która charakteryzuje się odwagą (w. 10) oddaniem (w. 12) pracowitością (w. 13) miłosierdziem względem ubogich (w. 20) bojaźnią wobec Pana (w. 30). Taka żona jest radością męża. Niewiasta symbolizuje mądrość, która jest źródłem szczęścia każdego, kto wiąże z nią swe życie. Mądrość ta objawia się tym, że najwyższej wartości nie szuka w ulotnych dobrach ziemskich, lecz w pełnej bojaźni relacji do Boga, która może zaważyć na przyszłych losach człowieka.

 

TRANSLATOR


W dzielnej kobiecie z Księgi Przysłów widać model żony i matki, widać także ucieleśnioną Bożą Mądrość. Te dwa obrazy nakładają się na siebie:

Niewiastę dzielną któż znajdzie? Dzielna niewiasta (hebr. eszet hail) to dosłownie kobieta pełna mocy, silna. Hail w ST oznacza bogactwo i zdolności, siłę, odwagę, a nawet potężną armię. Dzielna kobieta/Mądrość Boża jest jak najcenniejszy skarb, jej życiowa odwaga i skuteczność przypominają odwagę żołnierzy na polu bitwy.

 Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa  Zysk (hebr. salal) to dosłownie łup (1 Sm 30,20). Fragment Jr 21,9 mówi o życiu jako łupie, który mają ocalić Izraelici. Życie męża dzielnej kobiety/ucznia Mądrości Bożej jest jak wygrana bitwa, jest bogate w “łupy”.

Nie czyni mu źle, ale dobrze przez wszystkie dni jego życia Czyni dobrze (hebr. gamal) znaczy dosłownie karmi, rodzi dobro, jak drzewo rodzi słodkie migdały w Lb 17,23.

 O len się stara i wełnę, pracuje starannie Dosłownie w tekście hebr. ‘pracuje z upodobaniem’ (hafac). Jej praca z miłości jest tak samo wartościowa jak studiowanie Tory i upodobanie w Prawie Pana (Ps 1,2).

Podobnie jak okręt kupiecki krąży, żywność sprowadza z daleka  Okręt kupiecki (hebr. onija) to np. okręt ze złotem dla Salomona na budowę świątyni (2 Krn 8,18). Kobieta/Mądrość Boża swoją troską i miłością sprawia, że w jej domu, jak w świątyni, mieszka Pan.

Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i żywność rozdziela domowi, a obowiązki swym dziewczętom  Obowiązki (hoq) to inaczej prawa i nakazy, w ST odnoszą się wskazań Prawa i Bożych przykazań; dziewczęta (naarah) to niedoświadczone i młode kobiety. Dzielna kobieta/Mądrość Boża uczy niedoświadczonych, jej życie wypełniają Boże Prawa.

Myśli o roli kupuje ją: z zarobku swych rąk zasadza winnicę  To typowo męskie czynności. Winnica to symbol radości, miłości, wybranego Izraela (Pnp; Iz 5). Dzielna kobieta/Mądrość Boża wypełnia życie swoich bliskich miłością, radością i bliskością Pana.

Przepasuje mocą swe biodra  Przepasywać (hebr. hgr) w 1- 2 Sm to gest wojownika, który przypasowuje sobie miecz. Kobieta/Boża Mądrość daje swoim bliskim siłę do życiowych zmagań.  

Już widzi pożytek z swej pracy: jej lampa wśród nocy nie gaśnie  Lampa (hebr. ner) to symbol czujności i dostatku. Płonie ona nieustannie w domu dzielnej kobiety i w domu Bożej Mądrości, w Namiocie Spotkania (Wj 25,37). Słowo Pana jest lampą (Ps 119,105).

Sporządza sobie okrycia, jej szaty z bisioru i z purpury  Bisior i purpura to symbol godności królewskiej, takie same tkaniny zdobią kobietę i Namiot Spotkania oraz Świątynię (Wj; 1-2 Krn). Kobieta i Świątynia mają ze sobą wiele wspólnego, są mieszkaniem Bożej Mądrości.

Strojem jej siła i godność  Godność (hebr. hadar) to inaczej blask, majestat, piękno. Otaczają one kobietę, są jej naturalnym strojem. To także strój samego Boga i roztaczającej blask Jego Mądrości (Ps 93,1).

Otwiera usta z mądrością, na języku jej miłe nauki  Dosłownie na jej języku “Tora miłości” (torat chesed). Torą, Prawem, którego uczy kobieta/Boża Mądrość, jest bezinteresowna, życzliwa, otwarta miłość.

Kłamliwy wdzięk i marne jest piękno: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana  Wdzięk potrafi być kłamstwem (hebr. seker), często skrywa pustkę, a piękno (hebr. hen) jest jak podmuch wiatru, para (hebr. hebel tego samego słowa używa Kohelet marność). Jedyne, co trwa, to bojaźń Boża (jirat Adonaj), która w literaturze mądrościowej jest początkiem wszelkiej mądrości. Kobieta i Mądrość Boża wraz z upływem pozostają zawsze piękne, ponieważ są zasłuchane w Boże Słowo.

 

 

CYTATY


Dobre pytanie: Niewiastę dzielną któż znajdzie?

Niewymierność: Jej wartość przewyższa perły.

O prawdziwej damie: chwalić należy niewiastę, co boi się Pana.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 128, 1-2. 3. 4-5)

REFREN: Szczęśliwy człowiek, który służy Panu.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu i chodzi Jego drogami. Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Małżonka twoja jak płodny szczep winny w zaciszu twego domu. Synowie twoi jak oliwne gałązki dokoła twego stołu.

Tak będzie błogosławiony człowiek, który służy Panu. Niech cię z Syjonu Pan błogosławi † i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem przez wszystkie dni twego życia.

[01][02]

PSALM

Źródło szczęściaPs 128, 1-2. 3. 4-5 

PSALM 128 • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: po powrocie z niewoli


O PSALMIE • Pochodzący z powygnaniowej tradycji mądrościowej Psalm 128 należy do zbioru pieśni pielgrzymkowych. Jest określany mianem Pieśni stopni, czy Pieśni kroków, ponieważ był śpiewany podczas podchodzenia pielgrzymów do położonej na wzgórzu Jerozolimy, zwykle w ramach obchodów jednego z trzech wielkich świat żydowskich (Święto Paschy, Święto Namiotów, Święto Tygodni). Psalm zawiera błogosławieństwo skierowane do małżonków i najprawdopodobniej był wykorzystywany w synagogalnej liturgii małżeństwa.

ZANIM USŁYSZYSZ • Psalm ten jest wyrazem ówczesnych przekonań co do źródeł i przejawów prawdziwego szczęścia. Na Boże błogosławieństwo zasługuje ten, który boi się Pana (w. 4). Wyraża się to w chodzeniu Jego drogami (w. 1), czyli przestrzeganiu Bożych przykazań i kierowaniu się w życiu wolą Pana. Najdobitniejszym znakiem Bożego błogosławieństwa dla Izraelity był dobrobyt materialny oraz miłość małżeńska połączona z darem licznego potomstwa.

 

 

CYTATY


O strachu błogosławionym: Szczęśliwy człowiek, który się boi Pana

Psalmista o dużej rodzinie: Małżonka twoja jak płodny szczep winny

Pochwała wielodzietności: Synowie twoi jak oliwne gałązki dokoła twego stołu.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu do Tesaloniczan

(1 Tes 5, 1-6)

Nie potrzeba wam, bracia, pisać o czasach i chwilach, sami bowiem dokładnie wiecie, że dzień Pański przyjdzie tak jak złodziej w nocy. Kiedy bowiem będą mówić: «Pokój i bezpieczeństwo» – tak niespodzianie przyjdzie na nich zagłada, jak bóle na brzemienną, i nie umkną. Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć jak złodziej. Wszyscy wy bowiem jesteście synami światłości i synami dnia. Nie jesteśmy synami nocy ani ciemności. Nie śpijmy przeto jak inni, ale czuwajmy i bądźmy trzeźwi.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Nie jesteście w ciemnościach  1 Tes 5,1-6

PIERWSZY LIST DO TESALONICZAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt/Ateny • DATA: ok. 50 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Tesalonice


O KSIĘDZE • Pierwszy List do Tesaloniczan jest uznawany za najstarsze pismo Nowego Testamentu. Paweł napisał je zaraz po założeniu wspólnoty i opuszczeniu Tesaloniki z powodu nieprzychylności mieszkających tam Żydów. List powstał podczas drugiej podróży misyjnej Apostoła (4952 r.), po otrzymaniu wieści od Tymoteusza. Adresaci listu to chrześcijanie nawróceni z pogaństwa (1,9), którzy za swoje nawrócenie płacą wysoką cenę prześladowań (1,7) ze strony ich rodaków (2,14). Paweł posyła do nich Tymoteusza, aby upewnić się o ich wierze, która  jak się obawia mogła się zachwiać. Obawy Pawła okazały się płonne (3,6-8).

List nie ma na celu korygowania błędów Tesaloniczan, lecz umocnienie ich w wierności otrzymanej Ewangelii (4,1-2.10). Nie potrzebują pouczeń co do miłości braterskiej (4,9) ani daty końca czasów (5,1-2). W egzortach kierowanych do wspólnoty nie widać problemów natury moralnej. Jedyny problem to kwestia braku wiedzy co do losu zmarłych (4,13-18).  Owocuje to smutkiem Tesaloniczan.

KONTEKST •  Po wstępnych pochwałach (1 Tes 1,2-10; 2,13-20) wyjaśnieniu potrzeby misji Tymoteusza (1 Tes 3,1-10) oraz zachęcie do poprawy wzajemnych relacji w ramach wspólnoty (1 Tes 4,1-12) Paweł kieruje do Tesaloniczan naukę dotyczącą paruzji. Wielu z nich, licząc na szybkie przyjście Pana, bało się o przyszły los osób zmarłych jeszcze przed Jego nadejściem. Apostoł, używając popularnej wówczas stylistyki apokaliptycznej, zapewnia, że udział w radości niebieskiej będzie dotyczył zarówno zmarłych, którzy w dniu ostatecznym zostaną przywróceni do życia, jak i tych, którzy dożyją tego momentu.

ZANIM USŁYSZYSZ • Nikt z nas nie jest w stanie przewidzieć dnia Sądu Ostatecznego. Dlatego chrześcijanin nie powinien kierować swoim życiem tylko i wyłącznie ze względu na wizję bliskiej kary lub nagrody. Paweł zachęca do czujności, która polega na przestrzeganiu Bożych przykazań i wypełnianiu woli Boga w każdym momencie życia – tak w jego początkach, jak i u kresu.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Dzień Pański Paweł nawiązuje do nauczania proroków Starego Testamentu i do słów samego Jezusa. Amos 2,13-16 pisze o dniu, przed którym nikt nie ucieknie, a Malachiasz 3,1-3 opisuje Pana nagle przybywającego do świątyni, aby oczyścić swój lud. Dzień Pański zaskakuje większość ludzkości.

Czujność Jezus wzywa swoich uczniów do czujności. Syn Człowieczy przyjdzie jak potop za dni Noego, przynosząc nieubłagany sąd tym, którzy nie są przygotowani na Jego nadejście (Mt 24,37-42). Tesaloniczanie nie powinni dać się zwieść fałszywym prorokom głoszącym “spokój i bezpieczeństwo”. Nie trwają też w ciemnościach niewiedzy i grzechu, aby dzień Pana miał ich zaskoczyć.

Światłość  Paweł nazywa wierzących “synami światłości” i “synami dnia”. Światłość towarzyszy Bogu Stwórcy (Rdz 1,4), wyprowadza Izraela z Egiptu (Wj 14,20) i jest znakiem Pana zstępującego na Synaj, aby zawrzeć Przymierze (Pwt 4,11). Chrześcijanie to dzieci światłości: są nowym stworzeniem, wyprowadzonym z niewoli grzechu; należą do Pana przez Krew Chrystusa. Są synami dnia Pańskiego. Dla nich dzień ten będzie dniem triumfu i radości, jeśli tylko nie popadną w odrętwienie, jeśli nie zasną (sen to synonim śmierci) w oczekiwaniu na przyjście Pana.  

 

 

CYTATY


Kontrowersyjne porównanie Pawła: dzień Pański przyjdzie tak, jak złodziej w nocy.

Ufff: Ale wy, bracia, nie jesteście w ciemnościach, aby ów dzień miał was zaskoczyć

Namowa do mobilizacji: czuwajmy i bądźmy trzeźwi!

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 25,14-30)

Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”».

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Sługo dobry i wierny •  Mt 25, 14-30

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: ok. 8090 r.

KATEGORIA: przypowieść MIEJSCE NAUCZANIA: Jerozolima, Góra Oliwna • CZAS: ok. 33 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


KSIĘGA • Autor Ewangelii wg św. Mateusza ani razu nie zdradza się w tekście księgi. Tradycyjnie autorstwo przypisuje się jednak Mateuszowi – jednemu z Dwunastu. Księga powstała w pierwszym stuleciu, najprawdopodobniej w latach osiemdziesiątych, zapewne w Antiochii Syryjskiej. Adresatem Ewangelii jest wspólnota składająca się w znacznej mierze z judeochrześcijan, choć znajdują się w niej również nawróceni poganie. Wpływa to na charakter księgi, która ma zabarwienie judaistyczne. W jej strukturze można wyróżnić pięć większych jednostek, zwanych mowami:Kazanie na Górze (5,1-7,29) mowa misyjna (10,1-11,1) •  mowa w przypowieściach (13,1-53) mowa kościelna (18,1-35) •  mowa eschatologiczna (24,1-25,46). Takim układem autor mógł nawiązywać do budowy Pięcioksięgu.

KONTEKST • Przypowieść o talentach należy do większej jednostki literackiej poświęconej przyszłym losom Jerozolimy i powtórnemu przyjściu Chrystusa w czasach ostatecznych (Mt 24-25). Ów fragment, o głęboko eschatologicznym przesłaniu, bezpośrednio poprzedza opis męki, śmierci i zmartwychwstania Chrystusa (Mt 26-28) i bywa określany jako Mowa eschatologiczna. Jest to piąta z wielkich mów Jezusa w Ewangelii Mateuszowej. Mistrz z Nazaretu przemawia do uczniów zebranych wokół Niego na Górze Oliwnej, wielokrotnie używając przypowieści. Wymienia znaki, które pojawią się na końcu czasów (Mt 24, 3-25), opisuje samo przybycie Syna Człowieczego na ziemię (Mt 24, 26-35) oraz  Sąd Ostateczny (Mt 25, 31-46). W tym kontekście zachęca uczniów do czujności i gorliwości w przestrzeganiu Bożych przykazań.

ZANIM USŁYSZYSZ • Historia o sługach obdarowanych talentami wpisuje się w szereg przypowieści, które mają odniesienie eschatologiczne. Zarządzanie otrzymanymi talentami będzie źródłem oceny i zaważy na przyszłych losach sług. Pan weryfikuje ich wierność względem podjętych zobowiązań, nie zaś względem siebie samego. Dlatego na równi postępuje z tym, który przyniósł pięć talentów zysku, oraz z tym, któremu udało się zgromadzić jedynie dwa.

 

JESZCZE O EWANGELII


Bóg wyrusza w podróż  Bóg Stwórca stworzył ten świat, a następnie oddał go nam w dzierżawę i ukrywa się, patrząc, jak zarządzamy Jego dobrami. To interpretacja Rdz 1,28 człowiek stworzony na obraz i podobieństwo Boże jest tylko i aż dzierżawcą na tym świecie.  

Rozrzutność Pana   Mogą dziwić zaufanie i rozrzutność Boga. Przekazuje nam swój majątek w nadziei, że go pomnożymy. Każdemu ze sług dał odpowiednio pięć talentów, trzy talenty i jeden talent. Czy to sprawiedliwe? Jeden talent to ok. 350 kg złota. Zatem każdy ze sług otrzymał ogromny majątek, odpowiednio 1500, 1000, 350 kg złota. Bóg daje każdemu według zdolności (gr. dynamis – siły, predyspozycji, dynamiczności) i zawsze daje ponad miarę.

Powrót Pana  Po dłuższym czasie (na końcu naszego życia lub na końcu czasów) Pan powraca i rozpoczyna rozliczanie. Z jakim entuzjazmem podchodzi do tych, którzy byli aktywni i twórczy – sługo dobry i wierny. Cieszy się ich sukcesami. Stwierdza, że dał im niewiele – byłeś wierny w małych rzeczach i obiecuje jeszcze większą nagrodę – wejście do radości Pana (lub miasta – u Łukasza). Nie jest ważne to, ile zarobili, ale to, że byli aktywni pierwszy i drugi sługa otrzymują tę samą pochwałę.

Dramat  zaczyna się, kiedy zbliża się trzeci ze sług. Najpierw oskarża pana o surowość i niesprawiedliwość, czyżby zazdrościł dwóm towarzyszom? Dlaczego nie ucieszył się z tego, co dostał? Zakopał, czyli pogrzebał skarb, który dostał od Pana. Tłumaczy, że się go bał. Strach przed Bogiem zabija twórcze życie. Biblia zaleca bojaźń Pana (patrz Poemat o dzielnej kobiecie z pierwszego czytania), lecz nie ma ona nic wspólnego ze strachem. Bojaźń Boża to szacunek i miłość do Pana, którego mogę nie rozumieć, ale któremu jestem posłuszny, ponieważ Jego drogi nieskończenie przekraczają moje.

Niebo jak Wall Street? Boże życie przypomina trochę inwestycje giełdowe. Każdy z nas otrzymuje talenty. Mogą być nimi konkretne uzdolnienia fizyczne, ale także dary Ducha Świętego i najważniejszy talent wiary i życia Bożego w nas. Bóg nie obdziela nas nimi identycznie. Każdy powinien pomnażać to, co otrzymał, nie oglądając się na innych. Kto pomnaża, otrzymuje coraz więcej. Nie współpracując z łaską, usypiamy w sobie otrzymane dary i sami zamykamy się na przyjęcie następnych. Zamykamy się także na wejście do Królestwa, gdzie jak na Wall Street jest miejsce jedynie dla aktywnych i przedsiębiorczych.

 

CYTATY


Pochwała przedsiębiorczości: Dobrze, sługo dobry i wierny!

Pan stwierdza, że pięć talentów to jeszcze niewiele: Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię

Bóg nie stosuje janosikowego: Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane

 

1/5
Przypowieść o talentach na drzeworycie z roku 1712 r.
2/5
Przypowieść o talentach, Jan Luyken, XVII-XVIII w.
3/5
Przypowieść o talentach, anonimowy autor, XV w.
4/5
Żona artysty i jego syn, Benjamin West, ok. 1773 r., Yale Center for British Art, USA
5/5
Portret żony w ślubnej sukni, Jan Matejko, 1879 r, Muzeum Narodowe w Warszawie
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >