Jutro Niedziela – IV Wielkiego Postu C

Najtrudniejszy jest pierwszy krok. Przyznanie się do grzechu pozwala zostawić za sobą co złe i iść dalej

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


IV NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU, LAETARE – raduj się • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy z żywą wiarą i szczerym oddaniem spieszyli ku nadchodzącym świętom wielkanocnym • CZYTANIA: Księga Jozuego 5, 9a. 10-12; Psalm 34 (33), 2-3. 4-5. 6-7; 2 List do Koryntian 5, 17-21; Ewangelia wg św. Łukasza 15, 1-3. 11-32.

 

• CHMURA SŁOWA •

wordle

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jozuego

(Joz 5, 9a. 10-12)

Pan rzekł do Jozuego: «Dziś zrzuciłem z was hańbę egipską». Rozłożyli się obozem Izraelici w Gilgal i tam obchodzili Paschę czternastego dnia miesiąca wieczorem, na stepach Jerycha. Następnego dnia Paschy jedli z plonu tej krainy, chleby przaśne i ziarna prażone tego samego dnia. Manna ustała następnego dnia, gdy zaczęli jeść plon tej ziemi. Nie mieli już więcej Izraelici manny, lecz żywili się tego roku plonami ziemi Kanaan.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Pierwsza PaschaJoz 5, 9a. 10-12

KSIĘGA: Jozuego • AUTOR: Deuteronomista • CZAS POWSTANIA:  VII-V w. przed Chrystusem
KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: 1200-1150 przed Chrystusem • MIEJSCE AKCJI: Ziemia Obiecana • UCZESTNICY: Jozue, lud


SEQUEL PIĘCIOKSIĘGU • Po raz drugi w naszym cyklu pojawia się Księga Jozuego. Następuje zaraz po Pięcioksięgu i pod względem narracyjnym kontynuuje jego treść. Przypomnijmy: Księga Powtórzonego Prawa kończy się śmiercią Mojżesza (>> Pwt 34), wcześniej Jozue zostaje wybrany na przywódcę Izraela (>> Pwt 31). Izraelici wciąż jeszcze są w drodze do Ziemi Obiecanej • O wejściu do niej opowiada Księga Jozuego • W pierwszej części (rozdziały 1-12) opisuje podbój Ziemi Obiecanej • w drugiej (13-21) – podział ziem pomiędzy plemiona • w trzeciej zakończenie misji Jozuego i przymierze w Sychem (22-24). Księga stawia w centrum wierność Przymierzu Mojżesza. Ukazuje Boga jako dawcę Ziemi Obiecanej i tłumaczy dlaczego Izrael ją później utracił.

PODBÓJ • W rozdziale 5 Księgi Jozuego jesteśmy w części opisującej podbój Ziemi Obiecanej. Izrael właśnie przeprawił się przez Jordan i postawił swą stopę w Kanaanie. Na okolicznych królów padł strach. Tymczasem Jozue spokojnie przygotowuje się do kampanii wojennej dokonując obrzezania Izraelitów oraz celebrując pierwszą Paschę. Za chwilę przystąpi do oblężenia Jerycha (Joz 6).

PIERWSZA PASCHA • Zaraz po obrzezaniu Izraelici celebrują w Ziemi Obiecanej swoją pierwszą Paschę. Ma ona miejsce w Gilgal, na stepach Jerycha. Następnego dnia manna ustaje a ludzie zaczynają spożywać już chleby z plonów ziemi. Oddając im plony Kanaanu, Bóg symbolicznie oddaje w ich ręce tę ziemię. Ziemię Obiecaną, do której nie wchodzi się o ludzkich siłach.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Co robi waleczny i doświadczony dowódca w obliczu czekającego go podboju Ziemi Obiecanej? Jozue nie zarządza spisu wojowników, nie karze im przygotować broni i nie wyznacza pozycji do ataku. Rozpoczyna od obrzezania Izraela, które wyraźnie spowolni jego armię (mężczyźni będą musieli wyzdrowieć). Robi to, co nakazał Pan Abrahamowi a potem Mojżeszowi – jego ludzie przyjmują znak Przymierza (>> Rdz 17,10-14). Następnie na Ziemi Obiecanej świętują Paschę, według przepisów danych Mojżeszowi (>> Wj 12). Jozue zdaje sobie sprawę, że rozpoczyna “Bożą wojnę”. Nie zdobędzie Kanaanu inaczej, jak tylko polegając na Bożej pomocy.

 

CYTATY


Co za ulga: Dziś zrzuciłem z was hańbę egipską.

Odłączamy kroplówkę: Nie mieli już więcej Izraelici manny

Pora na samodzielne życie: lecz żywili się tego roku z plonów ziemi Kanaan.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 34, 2-3. 4-5. 6-7)

Refren: Wszyscy zobaczcie, jak nasz Pan jest dobry.

Będę błogosławił Pana po wieczne czasy, Jego chwała będzie zawsze na moich ustach. Dusza moja chlubi się Panem, niech słyszą to pokorni i niech się weselą.

Wysławiajcie razem ze mną Pana, wspólnie wywyższajmy Jego imię. Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał i wyzwolił od wszelkiej trwogi.

Spójrzcie na Niego, a rozpromienicie się radością, oblicza wasze nie zapłoną wstydem. Oto zawołał biedak i Pan go usłyszał, i uwolnił od wszelkiego ucisku.

[01][02]

 

PSALM

Pan jest dobryPs 34 (33), 2-3. 4-5. 6-7

PSALM 34AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: przed wygnaniem (przed 586 r. przed Chr.)


DAWID SZALONY • Jak podpowiada sam werset wprowadzający,  Dawid wyśpiewał Psalm 34, gdy wobec Abimeleka udawał szaleńca i odszedł wygnany przez niego. Chodzi o historię opisaną w Pierwszej Księdze Samuela (>> 1 Sm 21,11-15) • To czasy, gdy Dawid nie jest jeszcze królem, co więcej, żyje w ciągłym zagrożeniu z powodu wrogości króla Saula. Po raz kolejny ratuje się ucieczką, chroniąc się u króla Gat, Akisza (nie Abimeleka, jak twierdzi wprowadzenie). Jednak zostaje rozpoznany jako groźny wojownik wrogiego narodu. Ratuje się, udając szalonego. Zaczyna dokonywać wśród nich niezrozumiałych czynności: tłukł rękami w skrzydła bramy i pozwalał ślinie spływać po brodzie. Fortel się udał. Akisz uznaje Dawida za szalonego.

Z MOCY ŚMIERCI • Ten tytuł psalmu został prawdopodobnie dopisany później. Pierwotnie psalm opisuje doświadczenie człowieka, wywodzącego się spośród anawim – ubogich i uciskanych, którego Pan wyrywa z mocy śmierci. Pobożny Izraelita, który opisuje tu swoje doświadczenia, widział w nich odbicie historii Dawida i działanie tej samej Bożej Opatrzności.

PAN JEST DOBRY • Psalm 34 łączy się z dzisiejszym pierwszym czytaniem motywem radości, błogosławieństwa i uwielbienia Pana za jego pomoc i prowadzenie. To postawa Izraela przekraczającego granicę Ziemi Obiecanej i karmiącego się jej plonami. Temat szukania pomocy u Pana, który wysłuchuje i uwalnia biedaka z wszelkiego ucisku bliski jest także postawie Ojca z przypowieści o Synu marnotrawnym.

 

CYTATY


Nie tylko dziś i jutro: Będę błogosławił Pana po wieczne czasy,

Pan Bóg to solidna firma: Szukałem pomocy u Pana, a On mnie wysłuchał

Słyszy najcichszy i najsłabszy głos skierowany do Niego: Oto zawołał biedak i Pan go usłyszał

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego Listu św. Pawła do Koryntian

(2 Kor 5, 17-21)

Bracia: Jeżeli ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe. Wszystko zaś to pochodzi od Boga, który pojednał nas z sobą przez Chrystusa i zlecił nam posługę jednania. Albowiem w Chrystusie Bóg jednał z sobą świat, nie poczytując ludziom ich grzechów, nam zaś przekazując słowo jednania. Tak więc w imieniu Chrystusa spełniamy posłannictwo jakby Boga samego, który przez nas udziela napomnień. W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem! On to dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu, abyśmy się stali w Nim sprawiedliwością Bożą.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Nowe Stworzenie2 Kor 5, 17-21

KSIĘGA: List do Koryntian · NADAWCA: św. Paweł · SKĄD: Efez lub w drodze między Troadą a Macedonią · DATA:  54/55 r. · ADRESACI: gmina w Koryncie


LIST KRYZYSOWY • Drugi List do Koryntian powstał w ciekawych i nie do końca jasnych okolicznościach. Podczas jednej z wizyt w Koryncie Paweł został znieważony przez jednego z członków wspólnoty. Koryntianie nie okazali przy tym dostatecznego wsparcia apostołowi, który musiał opuścić miasto, niezdolny do ukarania winowajcy. Zamiast kolejnej wizyty przysłał do Koryntian tzw. List we łzach – pismo, które nie zachowało się do naszych czasów. Kiedy winny wykroczenia został ukarany, Paweł w odpowiedzi pisze list, zwany dziś Drugim Listem do Koryntian • Znajdujemy w nim obraz apostolatu Pawła opartego na Bożej łasce, nie na ludzkiej sile.

MISJA • Tematem przewodnim całego 2 Listu do Koryntian jest apostolat Pawła sprawowany według łaski Bożej, nie mądrości ludzkiej (2 Kor 1,12-14). W rozdziale piątym Paweł opisuje najpierw swoją tęsknotę za oglądaniem Pana, która jest najgłębszą motywacją jego misji. Dalej opowiada o samej misji, w której postępuje z absolutną szczerością, nie szukając ludzkiej chwały ani korzyści. Pan ustanowił go sługą pojednania miedzy Bogiem i człowiekiem.

EWANGELIA POJEDNANIA • W dzisiejszym drugim czytaniu słyszymy słowa Apostoła, który nazywa wierzących w Chrystusa nowym stworzeniem. Nowe stworzenie to dzieło Boga, który pojednał ze sobą świat w Chrystusie i powierzył Pawłowi Ewangelię pojednania. Jako sługa Boga, apostoł wzywa do pojednania z Nim • Jego Syn stał się grzesznikiem, aby każdy mógł stać się sprawiedliwością Bożą.

 


JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Być nowym stworzeniem według Pawła znaczy pozostawać pod panowaniem ukrzyżowanej miłości Chrystusa (2 Kor 5,14-15) i być wyzwolonym od praw, które rządzą tym światem (2 Kor 5,16-17). Nowe stworzenie to człowiek odnowiony mocą misterium paschalnego Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego Pana. Jest gotów, aby zamieszkać w rzeczywistości Nowego Nieba i Nowej Ziemi, o której mówi Apokalipsa Jana. W jaki sposób stajemy się nowym stworzeniem? Przez przyjęcie Bożego przebaczenia i ofiarowanie go braciom. W 2 Kor 5,20 Paweł nazywa siebie dosłownie ambasadorem (gr. presbeuo) pojednania, w sobie samym niesie światu słowo pojednania Boga z człowiekiem. Tym słowem jest głoszona przez niego Ewangelia. Od przyjęcia Ewangelii przebaczenia  i dzielenia się nią zależy nasza przyszłość w Królestwie Bożym.

 


CYTATY


Nie ty się przemieniasz a On Ciebie: Jeżeli więc ktoś pozostaje w Chrystusie, jest nowym stworzeniem.
Nic nie będzie takie samo: To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe.
Przez człowieczeństwo Jezusa otworzył się korytarz do Boga: pojednał nas z sobą przez Chrystusa

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

(Łk 15, 1-3. 11-32)

W owym czasie przybliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi». Opowiedział im wtedy następującą przypowieść: «Pewien człowiek miał dwóch synów. Młodszy z nich rzekł do ojca: „Ojcze, daj mi część własności, która na mnie przypada”. Podzielił więc majątek między nich. Niedługo potem młodszy syn, zabrawszy wszystko, odjechał w dalekie strony i tam roztrwonił swoją własność, żyjąc rozrzutnie. A gdy wszystko wydał, nastał ciężki głód w owej krainie, i on sam zaczął cierpieć niedostatek. Poszedł i przystał na służbę do jednego z obywateli owej krainy, a ten posłał go na swoje pola, żeby pasł świnie. Pragnął on napełnić swój żołądek strąkami, którymi żywiły się świnie, lecz nikt mu ich nie dawał. Wtedy zastanowił się i rzekł: „Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu przymieram głodem. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: „Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mnie choćby jednym z twoich najemników”. Zabrał się więc i poszedł do swojego ojca. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go. A syn rzekł do niego: „Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i wobec ciebie, już nie jestem godzien nazywać się twoim synem”. Lecz ojciec powiedział do swoich sług: „Przynieście szybko najlepszą szatę i ubierzcie go; dajcie mu też pierścień na rękę i sandały na nogi! Przyprowadźcie utuczone cielę i zabijcie: będziemy ucztować i weselić się, ponieważ ten syn mój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”. I zaczęli się weselić. Tymczasem starszy jego syn przebywał na polu. Gdy wracał i był blisko domu, usłyszał muzykę i tańce. Przywołał jednego ze sług i pytał go, co to ma znaczyć. Ten mu rzekł: „Twój brat powrócił, a ojciec twój kazał zabić utuczone cielę, ponieważ odzyskał go zdrowego”. Rozgniewał się na to i nie chciał wejść; wtedy ojciec jego wyszedł i tłumaczył mu. Lecz on odpowiedział ojcu: „Oto tyle lat ci służę i nie przekroczyłem nigdy twojego nakazu; ale mnie nigdy nie dałeś koźlęcia, żebym się zabawił z przyjaciółmi. Skoro jednak wrócił ten syn twój, który roztrwonił twój majątek z nierządnicami, kazałeś zabić dla niego utuczone cielę”. Lecz on mu odpowiedział: „Moje dziecko, ty zawsze jesteś ze mną i wszystko, co moje, do ciebie należy. A trzeba było weselić się i cieszyć z tego, że ten brat twój był umarły, a znów ożył; zaginął, a odnalazł się”».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

PojednanieŁk 15, 1-3. 11-32

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: dialog • MIEJSCE: w drodze do Jerozolimy • CZAS: ok. 33 r. • KTO MÓWI: Jezus ADRESACI: celnicy, grzesznicy, faryzeusze, uczeni w Piśmie, uczniowie i inni słuchacze


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

W DRODZE DO JEROZOLIMY • W piętnastym rozdziale Ewangelii Łukasza jesteśmy w trakcie drugiego etapu drogi Jezusa do Jerozolimy. Widzimy Jezusa otoczonego przez celników i grzeszników, którzy przychodzą, aby go słuchać. Widząc to faryzeusze i uczeni w Piśmie szemrają przeciw jego bliskim kontaktom z grzesznikami. W odpowiedzi Jezus opowiada trzy przypowieści: o zagubionej owcy, o zagubionej drachmie i o synu marnotrawnym. Motywem wspólnym Boże miłosierdzie poszukujące tych, którzy giną.

SYN MARNOTRAWNY • Słyszymy dziś przypowieść o synu marnotrawnym, który bierze swoją część majątku i roztrwania ją w dalekim kraju. Kiedy zaczyna cierpieć głód i poniżenie, decyduje się ze skruchą na powrót do swego ojca, u którego chce być choćby najemnikiem. Ojciec oczekujący powrotu syna zamiast kary ofiarowuje mu najlepszą szatę, pierścień i sandały oraz wyprawia dla niego ucztę. Oburza się na to starszy syn wracający właśnie z pola, który twierdził, że pomimo swej wierności nigdy nie zaznał od ojca takiej dobroci. Ojciec przekonuje starszego syna, aby dołączył do uczty radości, na której świętuje się odzyskanie zaginionego brata.

 


JESZCZE O EWANGELII


W przypowieści o synu marnotrawnym ukrywa się sporo szczegółów, które wydobyte pokazują dramatyczną historię Bożego przebaczenia.

• Niewinna prośba. Daj mi część majątku, która na mnie przypada, prosi młodszy syn. Według prawa 1/3 majątku za życia ojca była własnością syna, ale nie mógł jej używać. Prosząc Ojca o majątek jeszcze za jego życia właściwie życzy mu śmierci. Chce być wolnym od Ojca, chce potraktować go jako nieobecnego w swoim życiu.

• Rozrzutny Ojciec. Ojciec podzielił majątek między dwóch. Właściwie podzielił wszystko co miał, dosłownie swoje życie (ton bion), nic nie zostawiając dla siebie. Dał im znacznie więcej niż prosili: zamiast rzeczy, o które proszą. Dał im samego siebie.

• Susza, świnie, głód. Jezus krok po kroku wprowadza nas w paradoks: młody człowiek, który wyruszył na poszukiwanie własnej wolności staje się niewolnikiem. Tekst grecki mówi o tym, że przylgnął, przykleił się do obcego człowieka. Porzucił Ojca, żeby znaleźć sobie inną miłość. Serce ludzkie nie znosi pustki. Ostatecznie syn traci więź z Ojcem, zostaje sam.

• Powrót. Na czym polega zmiana, która następuje w młodszym synu? Ten, który do tej pory uznawał, że ma prawo wymagać od ojca wszystkiego i bezwzględnie z tego prawa korzystał, widząc swoją słabość i popełnione zło, zauważa też, że utracił wszystkie prawa. Mówi “Ojciec”, ale nie myśli już o sobie jako synu. Porównuje się do najemników. Jego myślenie o ojcu nadal pozostaje dalekie od prawdy. Wcześniej nadużył jego dobroci, teraz jej nie docenia.

• Niepoważny Ojciec. Uwaga przesuwa się wyraźnie z syna na Ojca, w scenie powrotu istnieje tylko On. Ojciec niezwykły: wyczekujący swego syna, dostrzegający go już z daleka (choruje na nadwzroczność starczą). Widzi i wzrusza się (jak Samarytanin z Łk 10,33); biegnie (gr. trecho, jak uczniowie od grobu J 20,2.4; jak Paweł i atleci na stadionie 1 Kor 9,24; jak armia do bitwy Ap 9,9); rzuca się synowi na szyję i okrywa go pocałunkami. Ojciec traci twarz.

• Przyjęcie. Ojciec podarowuje synowi szatę – gr. stole, szata z długimi rękawami oznaczająca cześć dla szczególnego gościa; to także szaty, które noszą zbawieni. Pierścień, to znak władzy, prawo do majątku ojcowskiego. Sandały – podkreślenie wolnego stanu syna – niewolnicy chodzili boso. Uczta to zaproszenie do odnowienia więzi rodzinnych. Słowo ojcowskiego przebaczenia wskrzesiło syna.

Starszy syn. Starszy, spracowany brat narzeka, jak narzekają sprawiedliwi w Starym Testamencie, że bezbożnym powodzi się znacznie lepiej niż im (>> Ps 37, 7). Czy nie jest niesprawiedliwością, że on przez lata wiernej służby nie doczekał się takiego przyjęcia, jakie ojciec zgotował swemu zepsutemu synowi? Starszy syn tylko pozornie ma świętą rację. Gniew jest reakcją na jego zagrożone służalcze życie, które właśnie się rozsypuje. Traktuje swoje synostwo jak zasługę i okazuje rozczarowanie sługi w stosunku do swojego pana: tyle lat ci służę (gr. słowo doulein oznacza pracę niewolnika) i nigdy nie przekroczyłem twojego rozkazu (entole to rozkaz wydawany przez przełożonego).

• Trzeba się cieszyć. Ojciec jak refren już po raz drugi powtarza tę frazę. Gr. dei (trzeba) wyraża absolutną konieczność, Boży plan zbawienia. Trzeba wejść w sposób myślenia Ojca. On jest wieczną radością powrotów, przebaczeniem bezwarunkowym. Bez pokochania tej prawdy nie wejdziemy na ucztę Królestwa Bożego.

 


CYTATY


Najsłabsi najbliżej Najmocniejszego: zbliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać.

Bóg wypatruje za nami: A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko

Wlewa w nas życie: ten mój syn był umarły, a znów ożył

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Pierwszym krokiem do pojednania z Bogiem jest decyzja, której uczy nas dziś syn marnotrawny w EWANGELII: zabiorę się i pójdę do mego Ojca. Pojednanie z Bogiem, przyznanie się: Ojcze, zgrzeszyłem przeciw Niebu i względem ciebie to nasz pierwszy krok w kierunku lepszego życia.

Dziś niedziela Laetare, czyli IV Niedziela Wielkiego Postu, pozwala nam zrobić sobie przerwę w trakcie pokuty. Dziś możemy rozpromienić się radością jak każde nam Dawid śpiewając swój PSALM. Jesteśmy na półmetku postu, pojednani już z Bogiem. Jesteśmy jak biedak, który zawołał a Pan go wysłuchał i uwolnił. Jesteśmy też jak naród wybrany, z którego Pan zrzucił hańbę (PIERWSZE CZYTANIE). Mamy z czego się cieszyć. Dziś, pojednani z Bogiem, zostawiamy za sobą wszystko, co było złe, bo jak mówi św. Paweł: to co dawne minęło, oto wszystko stało się nowe (DRUGIE CZYTANIE). Jesteśmy już gotowi, by czekać na prawdziwą, pełną radości Wielką Noc.

A Ty zrobiłeś już swój pierwszy krok?

 


1/6
"Powrót syna marnotrawnego", Bartolomé Esteban Murillo, m. 1667 a 1670 r., Narodowa Galeria Sztuki w Waszyngtonie
2/6
"Powrót syna marnotrawnego", Pompeo Batoni, 1773 r., Kunsthistorisches Museum, Wiedeń
3/6
"Powrót Syna Marnotrawnego", Mattia Preti, XVII w.
4/6
"Syn marnotrawny pasący świnie", Georg Balthasar Probst, II poł. XVIII w.
5/6
"Syn marnotrawny w tawernie", autoportret Rembrandta z Saską, ok. 1635 r., Galeria Obrazów Starych Mistrzów w Dreźnie, Niemcy
6/6
"Syn Marnotrawny", Gerrit van Honthorst, 1623r., Stara Pinakoteka, Monachium
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro niedziela – III Wielkiego Postu C

Bóg cierpliwie czeka na owoce. Nie oglądaj się na innych, wykorzystaj swoją szansę na nawrócenie

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


III NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Pan przyjął nasze pokorne przyznanie się do przewinień, które obciążają nasze sumienia, * i podźwignął nas w swoim miłosierdziu • CZYTANIA: Księga Wyjścia 3, 1-8a. 13-15; Psalm 103 (102), 1b-2. 3-4. 6-7. 8 i 11; 1 List do Koryntian 10, 1-6. 10-12; Ewangelia wg św. Łukasza 13, 1-9.

 

 • CHMURA SŁOWA •

wordle 2

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

(Wj 3, 1-8a. 13-15)

Gdy Mojżesz pasł owce swego teścia imieniem Jetro, kapłana Madianitów, zaprowadził owce w głąb pustyni i doszedł do Góry Bożej Horeb. Wtedy ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu ognia, ze środka krzewu. Mojżesz widział, jak krzew płonął ogniem, a nie spłonął od niego. Wtedy Mojżesz powiedział do siebie: «Podejdę, żeby się przyjrzeć temu niezwykłemu zjawisku. Dlaczego krzew się nie spala?» Gdy zaś Pan ujrzał, że podchodzi, by się przyjrzeć, zawołał Bóg do niego ze środka krzewu: «Mojżeszu, Mojżeszu!» On zaś odpowiedział: «Oto jestem». Rzekł mu Bóg: «Nie zbliżaj się tu! Zdejmij sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą». Powiedział jeszcze Pan: «Jestem Bogiem ojca twego, Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba». Mojżesz zasłonił twarz, bał się bowiem zwrócić oczy na Boga. Pan mówił: «Dosyć napatrzyłem się na udrękę ludu mego w Egipcie i nasłuchałem się narzekań jego na ciemięzców, znam więc jego uciemiężenie. Zstąpiłem, aby go wyrwać z rąk Egiptu i wyprowadzić z tej ziemi do ziemi żyznej i przestronnej, do ziemi, która opływa w mleko i miód». Mojżesz zaś rzekł Bogu: «Oto pójdę do Izraelitów i powiem im: Bóg ojców naszych posłał mnie do was. Lecz gdy oni mnie zapytają, jakie jest Jego imię, cóż im mam powiedzieć?» Odpowiedział Bóg Mojżeszowi: «Jestem, który jestem». I dodał: «Tak powiesz synom Izraela: Jestem posłał mnie do was». Mówił dalej Bóg do Mojżesza: «Tak powiesz Izraelitom: Pan, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia».

Oto słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Powołanie MojżeszaWj 3, 1-8a. 13-15
KSIĘGA: Wyjścia • AUTOR: kapłan (ostateczny redaktor) • CZAS POWSTANIA: VI w. przed Chr. Gdzie: Babilon/Izrael
KATEGORIA: opis teofanii (objawienia Boga) • BOHATEROWIE: Bóg, Mojżesz


NARODZINY IZRAELA • Księga Wyjścia, Exodus, druga z ksiąg Pięcioskięgu, opisuje to, na co wskazuje jej nazwa – wyjście Izraelitów z ziemi egipskiej. Drugim opisanym w niej ważnym wydarzeniem jest przymierze zawarte na Synaju i Dekalog • Głównym tematem księgi są narodziny Izraela jako narodu i Boże panowanie nad nim. W pierwszej części (rozdziały 1-15) rozstrzyga się, kto jest Panem Izraela: faraon i bogowie Egiptu czy Jahwe. Dalej, już po wyjściu z Egiptu, Pan rozwiązuje problemy swego ludu i karmi go na pustyni (15-18), wreszcie nadaje prawa (19-24) i rozbija swój namiot (24-40), potwierdzając w ten sposób swoje królowanie w Izraelu. Do ludu wybranego należy ten, kto doświadczył cudu Wyjścia i kto chodzi drogami Bożego Prawa, przyjmując panowanie Jahwe.

 

POWOŁANIE MOJŻESZA • Trzeci rozdział Księgi Wyjścia to kontynuacja historii Izraela w Egipcie ze szczególną uwagą zwróconą na Mojżesza. Po ucieczce z dworu faraona, zatrzymuje się u Madianitów i zakłada tam rodzinę (Wj 2). Bóg jednak ma wobec niego inne plany. W rozdziale trzecim objawia się Mojżeszowi i powołuje go do wyprowadzenia Izraela z niewoli. Panu zajmie sporo czasu przekonanie przewodnika do podjęcia się tej misji (Wj 3-5).

 

IMIĘ • Mojżesz pasący swoje owce w pobliżu Horebu widzi krzew, który płonie, a nie spala się. Zbliżając się słyszy ze środka krzewu głos nakazujący mu zdjęcie sandałów. Przemawia do niego Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, który zstąpił, aby wybawić swój lud i posyła Mojżesza do faraona. Na pytanie jakie jest Jego imię, Bóg przedstawia się: Jestem, który jestem.

 

JESZCZE O PIERWSZY CZYTANIU


Czytając Księgę Wyjścia, jesteśmy dziś świadkami powołania Mojżesza:

Na obcej ziemi. W chwili, kiedy Pan staje przed przyszłym bohaterem historii Wyjścia, ten ma już około sześćdziesięciu lat. Cóż za kontrast w stosunku do wielkiej przeszłości. Cudowne dziecko i książę Egiptu wypasa owce. Czy Mojżesz myśli o tym, co stracił? Czy zastanawia się, gdzie w tej chwili podziewa się jego Bóg? Czy nie stanowi dla niego problemu fakt, że stał się częścią rodziny Jetry, kapłana obcego boga? Ziemia, w której znajduje się Mojżesz, na pewno jest dla niego ziemią wygnania, obcą ziemią (Wj 2,22).

 

Przegrane życie. Mojżesz mógł nosić w sercu głęboką świadomość życia przegranego, życia, w którym uciekł przed niebezpieczeństwem ale i przed swoją misją wybawiciela Izraela. Bóg na to pozwolił. Może rozmyślając o tym, prowadzi swoje owce w głąb pustyni, daleko poza miejsca wypasu, do góry Horeb (Wj 3,2). Horeb znaczy susza, spustoszenie – to obraz życia Mojżesza.

 

• Pan przychodzi w ogniu. Tam, na obcej ziemi, odnajduje go Pan. Kiedy Mojżesz staje przed Nim, słyszy: Zdejmij sandały z nóg, gdyż miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą (Wj 3,5). To gest uznania się sługą – niewolnicy chodzili boso. Bóg ukazuje mu się w gorejącym krzewie, w krzewie, który płonie, a jednak nie spala się (Wj 3,2). Ogień to obraz natury Boga, różnego od człowieka (>> Iz 33,14); to znak jego sądu (Iz ); to symbol miłości i pasji (>> Pnp 8,6).

 

Imię. Pan objawia Mojżeszowi swoje imię: Jestem, który jestem (Wj 3,14). To nie filozoficzna definicja Boga wiecznego, niezmiennego, do którego istoty należy istnienie. Napatrzyłem się na udrękę mojego ludu, mówi Pan. Zstąpiłem, aby go wybawić (Wj 3,7-8). Imię objawione Mojżeszowi znaczy: jestem blisko was; jestem z wami w waszym doświadczeniu; jestem, aby wam pomóc.

 

CYTATY


Anioł nie musi mieć skrzydeł: Wtedy ukazał mu się Anioł Pański w płomieniu ognia, ze środka krzewu.
Bóg widzi twoje cierpienie: Dosyć napatrzyłem się na udrękę ludu mego w Egipcie
Jakby ktoś miał wątpliwości, czy Bóg jest: «Tak powiesz synom Izraela: Jestem posłał mnie do was».

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 103, 1b-2. 3-4. 6-7. 8 i 11)

Refren: Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia.

Błogosław, duszo moja, Pana, i wszystko, co jest we mnie, święte imię Jego. Błogosław, duszo moja, Pana i nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach.

On odpuszcza wszystkie twoje winy i leczy wszystkie choroby. On twoje życie ratuje od zguby, obdarza cię łaską i zmiłowaniem.

Dzieła Pana są sprawiedliwe, wszystkich uciśnionych ma w swojej opiece. Drogi swoje objawił Mojżeszowi, swoje dzieła synom Izraela.

Miłosierny jest Pan i łaskawy, nieskory do gniewu i bardzo cierpliwy. Bo jak wysoko niebo wznosi się nad ziemią, tak wielka jest łaska Pana dla Jego czcicieli.

[01][02]

PSALM

Jego święte ImięPs 103 (102), 1b-2. 3-4. 6-7. 8 i 11
PSALM 103 • AUTOR: Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, po 538 r.


Hymn na cześć Miłosiernego • Psalm 103 należy do zbioru psalmów Dawidowych. To także klasyczny przykład gatunku pieśni uwielbienia, hymnu (hebr. tehillah). Tego typu utwory recytowane były w liturgii świątynnej, często podczas wielkich świąt. Modlitwa związana z odpuszczeniem grzechów i Bożym zmiłowaniem pozwala ulokować go bliżej czasów Ezdrasza i Nehemiasza. Wspólnota uwielbiała w psalmie Boga, którego miłosierdzie ocala od śmierci i zapewnia nieustanne błogosławieństwo w niepewnych naznaczonych wojnami i wrogością sąsiadów czasach.

 

Uwielbione Imię • W pierwszej strofie psalmista uwielbia Boże Imię, to samo które Bóg objawił Mojżeszowi, i które oznacza Bożą bliskość oraz troskę o lud. Jahwe okazuje ją odpuszczając grzechy ludu, darząc go łaską i zmiłowaniem. Pan objawił swoje drogi Mojżeszowi, cały naród oglądał jego dzieła. Psalm recytowany w liturgii kończy obraz łaski Bożej, która unosi się nad wierzącymi niczym niebo nad ziemią. Imię Boże oraz postać Mojżesza łączą psalm z dzisiejszym pierwszym czytaniem

 

 

CYTATY


Bóg jest nadzieją w trudnych czasach: On twoje życie ratuje od zguby
Balsamem w poranieniach: leczy wszystkie choroby
Hojnym Dawcą: obdarza cię łaską i zmiłowaniem

 


Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 10, 1-6. 10-12)

Nie chciałbym, bracia, byście nie wiedzieli, że nasi ojcowie wszyscy co prawda zostawali pod obłokiem, wszyscy przeszli przez morze i wszyscy byli ochrzczeni w imię Mojżesza, w obłoku i w morzu; wszyscy też spożywali ten sam pokarm duchowy i pili ten sam duchowy napój. Pili zaś z towarzyszącej im duchowej skały, a skałą był Chrystus. Lecz w większości z nich nie upodobał sobie Bóg; polegli bowiem na pustyni. Stało się zaś to wszystko, by mogło posłużyć za przykład dla nas, abyśmy nie byli skłonni do złego, tak jak oni zła pragnęli. Nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali – i zostali wytraceni przez dokonującego zagłady. A wszystko to przydarzało się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów. Niech przeto ten, komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Izrael na pustyni1 Kor 10, 1-6. 10-12
LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

 

Problemy we wspólnocie • Rozdział 10 Pierwszego Listu do Koryntian to część większego fragmentu, w którym Paweł rozważa kwestie ofiar składanych pogańskim bożkom (1 Kor 8,1 – 11,1). Zachęca przy tym mocnych, aby zrezygnowali z uczestniczenia w pogańskich ucztach świątynnych ze względu na sumienia słabych, nieutwierdzonych braci. W rozdziale 10, kończąc swą argumentację, apostoł podaje dwa mocne argumenty: historio-zbawczy oraz sakramentologiczny. Ten kto jest pewnym własnego zbawienia i nie dba o dobro braci, może zginąć jak Izrael na pustyni; podobne niebezpieczeństwo czeka tego, kto bezrefleksyjnie zbliża się ołtarzy pogańskich, za którymi stoją demony.

 

Izrael na pustyni • Paweł przypomina wędrówkę Izraela przez pustynię, podczas której okrywał ich obłok, przeszli przez morze, jedli duchowy pokarm i pili wodę ze skały, a jednak polegli na pustkowiu. Ich historia ma być przykładem dla Koryntian, których także dosięga kres czasów i sąd Boży. Każdy komu wydaje się, że jest mocny i utwierdzony, powinien uważać na to, aby nie upaść.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł przestrzega tych, którzy uważają się za mocnych w wierze, aby nie kierowali się wyłącznie swoją wiedzą i nie ubóstwiali swojej wolności, bo może się ona stać przyczyną ich zguby. Także w ich przypadku może powtórzyć się historia Izraela wędrującego przez pustynię (1 Kor 10,1-13). Wszyscy oni myśleli, że są bezpieczni pod skrzydłami Przymierza. A jednak większość z nich zginęła na pustyni (1 Kor 10,5).

 

Paweł celowo opisuje ich doświadczenie językiem sakramentalnym, używa obrazu chrztu i Eucharystii, przywołuje rabinacką historię o skale i źródle wody towarzyszącym Izraelowi na pustyni. Wszystko to, aby przestrzec tych, którzy chronią się w Kościele, pod płaszczem sakramentów, a nie mają miłości bliźniego. Paweł wzywa swoją wspólnotę do nawrócenia, które polega na oderwaniu się od myślenia wyłącznie o sobie i o swojej wolności. Nawrócenie to pokorne wędrowanie za Panem. To wędrowanie, w którym jesteśmy oparciem dla innych.

 

CYTATY


Paweł ostrzega wskazując na los niedowiarków: abyśmy nie byli skłonni do złego, tak jak oni zła pragnęli
…marny los: Nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali – i zostali wytraceni
Więc bądźmy pokorni: Niech przeto ten, komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

(Łk 13, 1-9)

W tym czasie przyszli jacyś ludzie i donieśli Jezusowi o Galilejczykach, których krew Piłat zmieszał z krwią ich ofiar. Jezus im odpowiedział: «Czyż myślicie, że ci Galilejczycy byli większymi grzesznikami niż inni mieszkańcy Galilei, iż to ucierpieli? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie. Albo myślicie, że owych osiemnastu, na których zwaliła się wieża w Siloam i zabiła ich, było większymi winowajcami niż inni mieszkańcy Jeruzalem? Bynajmniej, powiadam wam; lecz jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie». I opowiedział im następującą przypowieść: «Pewien człowiek miał zasadzony w swojej winnicy figowiec; przyszedł i szukał na nim owoców, ale nie znalazł. Rzekł więc do ogrodnika: „Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym figowcu, a nie znajduję. Wytnij go, po co jeszcze ziemię wyjaławia?” Lecz on mu odpowiedział: „Panie, jeszcze na ten rok go pozostaw, aż okopię go i obłożę nawozem; i może wyda owoc. A jeśli nie, w przyszłości możesz go wyciąć”».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Nawróćcie się!Łk 13,1-9
EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: dialog • MIEJSCE: Góra Tabor • CZAS:  ok. 30 r. • KTO MÓWI: Jezus ADRESACI:  uczniowie i inni słuchacze


EWANGELIA GŁOSZĄCYCH • Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło dzieli się na dwie księgi: • pierwsza to Ewangelia • druga − jej kontynuacja − to Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania zakończoną wezwaniem do głoszenia (22,1-24,53). Ewangelia przeznaczona jest do formacji głosicieli Słowa.

 

W drodze do Jerozolimy • W trzynastym rozdziale Ewangelii Łukasza zbliżamy się do końca pierwszego etapu drogi Jezusa do Jerozolimy. Mistrz, zdając sobie sprawę, że jego czas się zbliża, kieruje do swoich uczniów tym intensywniejsze wezwanie do nawrócenia. Nie ma czasu do stracenia, o czym świadczą dramatyczne wypadki w Galilei i Jerozolimie oraz przypowieść o drzewie figowym. Dalej Jezus uzdrawia kobietę pochyloną przez chorobę i opowiada przypowieść o ziarnku gorczycy i zaczynie. Królestwo Boże powoli rośnie na oczach słuchających go tłumów.

 

Nawrócenie • Jezus na wieść o ofiarach Piłata w Galilei oraz tych, którzy zginęli pod wieżą Siloam w Jerozolimie kieruje do swych słuchaczy wezwanie do nawrócenia. Następnie ilustruje swoje wezwanie przypowieścią o drzewie figowym, na którym właściciel przez trzy lata bezskutecznie szukał owoców. Kazał je wyciąć, uległ jednak prośbie ogrodnika, który chciał zostawić je jeszcze na jeden rok poddając szczególnie troskliwej opiece. Po tym czasie pan będzie mógł zrobić z drzewem, co zechce.

 

JESZCZE O EWANGELII


Cierpliwy Bóg. Ludzkie grzechy otrzymają swoją zapłatę, lecz póki trwa nasze ziemskie życie, mamy szansę uniknąć nadchodzącego sądu. Czas naszego ziemskiego życia to czas cierpliwego oczekiwania Boga i naszego nawrócenia. To sens przypowieści o drzewie figowym (Łk 13,6-9). Bóg Ojciec, który zasadził nas jako drzewo figowe, jest bardzo cierpliwy. W przypowieści przychodzi przez trzy lata, aby sprawdzić, czy jego drzewo wydaje owoc. Daje nam czas.

 

Ogrodnik. Kiedy Bóg nie znajduje na drzewie owoców poleca ogrodnikowi – wytnij je, po co jeszcze ziemię wyjaławia? (Łk 13,7) Ogrodnik wykazuje się sercem, które wykracza daleko poza jego obowiązki. Błaga, aby pan wstrzymał się jeszcze do następnego roku: Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw; ja okopię je i obłożę nawozem (Łk 13,8). W przypowieści w rolę ogrodnika wciela się sam Jezus. To On wstawia się za nami przed Ojcem. To On troszczy się o nas, posyła swoje Słowo, abyśmy tylko zaczęli wydawać w życiu dobre owoce.

 

Jeszcze (ten) rok (miłosierdzia). Czas jest jednak ograniczony. Póki trwa to, co nazywamy naszym ziemskim życiem, Bóg cierpliwie czeka na dobre owoce. To czas jego miłosierdzia, który jednak skończy się szybciej niż myślimy. Potem nadejdzie czas Bożego sądu i sprawiedliwości. Nawrócenie to wezwanie do tego, aby dobrze wykorzystać krótki czas, który został nam dany.

 

CYTATY


Ile można czekać: Oto już trzy lata, odkąd przychodzę i szukam owocu na tym figowcu
Ogrodnik widzi szansę: okopię go i obłożę nawozem; i może wyda owoc
Ale kiedyś szanse się skończą: A jeśli nie, w przyszłości możesz go wyciąć

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Nawracać się to codziennie, małymi krokami iść za Bogiem. Każdego dnia pojawia się nowa szansa i należy być bardzo uważnym, by jej nie przegapić. Mojżesz zobaczył swoją i wykorzystał: Podejdę, żeby się przyjrzeć temu niezwykłemu zjawisku. Dzięki temu poznał Pana. Sam Bóg przedstawił mu się po Imieniu (PIERWSZE CZYTANIE).

Św. Paweł mówi, że nawet jeśli nam się wydaje, że jesteśmy mocni, powinniśmy baczyć, byśmy nie upadli. Przecież nawet ci, którzy spożywali duchowy pokarm, pili z duchowej skały, polegli na pustyni. Słowa Pawła to “kubeł zimnej wody”, dla wszystkich, którzy biorą Boże wezwanie do nawrócenia z dystansem. Niech nas nie zwiedzie dobre samopoczucie na swój temat (DRUGIE CZYTANIE).

Wielki Post jest jeszcze jedną szansą, by się nawrócić. Może warto się rozejrzeć, poszukać płonącego krzewu. Pan jest cierpliwy (PSALM), daje kolejną szansę, pozostawi na rok, okopie, obłoży nawozem, ale w końcu przyjdzie czas, że będzie chciał zebrać owoce (EWANGELIA). Obyśmy zdążyli zanim powie: Wytnij go, po co jeszcze ziemię wyjaławia?

 


1/5
XIX-wieczna ikona z Muzeum Ukraińskich Ikon Domowych, Zamek w Radomyślu
2/5
Mojżesz zdejmujący sandały w publikacji Figures de la Bible ilustrowanej przez Gerarda Hoet i innych, wydanej przez P. de Hondt w Hadze, 1728 r.
3/5
Mojżesz i płonący krzew, Charles Foster, 1897 r.
4/5
Litografia przedstawiająca powołanie Mojżesza pochodząca z ilustrowanej Biblii wydanej przez Providence Lithograph Company, 1900 r.
5/5
Gorejący krzak na suficie kościoła w Skepplanda, Szwecja, 1770 r.
poprzednie
następne

 



Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >