Jutro Niedziela – IV adwentu A

W odmienny sposób zareagowali w rozpaczliwej sytuacji. Od ich decyzji zależało wiele.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


IV CZWARTA NIEDZIELA ADWENTU • KOLOR SZAT: fioletowy • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy przez mękę i krzyż Chrystusa zostali doprowadzeni do chwały zmartwychwstaniaCZYTANIA: Księga Izajasza 7, 10 –14 • Psalm 24 (23), 1 –2. 3 –4. 5 –6 • List św. Pawła do Rzymian 1, 1 –7 • Ewangelia wg św. Mateusza 1, 18 –24

 

CHMURA SŁOWA


 

 

STO SŁÓW


Wygląda na to, że punktem wspólnym dzisiejszej liturgii jest proroctwo wypowiedziane przez Izajasza (PIERWSZE CZYTANIE), które w końcu się realizuje (EWANGELIA). Sprawa jest jednak o wiele bardziej skomplikowana.

Oto dwie różne decyzje. Obie podjęte w rozpaczliwym położeniu. Obie podjęte przez prawdziwych mężczyzn, niewahających się wziąć odpowiedzialności za swój wybór. Obie tak trudne, że wydaje się, iż nie ma dobrego wyjścia.

Achaz bierze pod uwagę wszystkie kalkulacje, bada możliwe scenariusze. Józef powtarza ten proces z jedną różnicą: do rozważań, jaką decyzję podjąć, dodaje słowo Boga.

Bóg obdarzył człowieka darem podejmowania decyzji. To nieudawana prerogatywa: odtąd człowiek ma prawo powiedzieć Bogu „nie”. Z tego powodu między decyzjami Achaza i Józefa jest diametralna różnica. W pierwszym wypadku Bóg nie mógł nic zrobić. W drugim – nastąpiło największe wydarzenie w dziejach ludzkości.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 7, 10-14)

Pan przemówił do Achaza tymi słowami: «Proś dla siebie o znak od Pana, Boga twego, czy to głęboko w Szeolu, czy to wysoko w górze!» Lecz Achaz odpowiedział: «Nie będę prosił i nie będę wystawiał Pana na próbę». Wtedy rzekł Izajasz: «Słuchajcie więc, domu Dawidowy: Czyż mało wam uprzykrzać się ludziom, iż uprzykrzacie się także mojemu Bogu? Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel».

Oto słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Achaz. Człowiek na „nie” Iz 7, 10-14

Kiedy człowiek mówi Bogu „nie”, Bóg szanuje jego decyzję. Ale w zanadrzu jest już nowy scenariusz. Pan nie porzuci wielkiego planu zbawienia ludzkości.

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Proto-Izajasz • CZAS POWSTANIA: II poł. VIII w. przed Chr. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima • CZAS AKCJI: 735 –732 r. przed Chr. • BOHATEROWIE: Bóg, Izajasz, Achaz


Z KSIĘGI EMMANUELA • Przypomnijmy, że w kolejne niedziele adwentu słuchamy fragmentów najdłuższej księgi Starego Testamentu, Księgi Izajasza. Dziś wracamy do pierwszej jej części, autorstwa tzw. Pierwszego Izajasza. Usłyszymy kolejne proroctwo z Księgi Emmanuela • Pamiętajmy, że obejmuje ona wyrocznie z pierwszych lat misji prorockiej Izajasza. Charakteryzuje się tym, że zapowiada Mesjasza, Emmanuela, Księcia Pokoju, którego Bóg obiecuje swojemu ludowi w niespokojnych latach wojen z sąsiadami. Rozpoczyna się opisem powołania Izajasza.

PIERWSZA MISJA IZAJASZA • Usłyszymy fragment opisu wydarzenia, które następuje bezpośrednio po powołaniu Izajasza. To pierwsza misja proroka. Była ona związana z wojną syro-efraimską i trudnym położeniem królestwa Izraela. W jej wyniku (patrz: BIBLIJNY INSIDER) • Izajasz został posłany do króla Achaza ze słowami pokrzepienia, w sytuacji gdy przeciwnicy postanowili jego zgubę. „Nic z tego, tak się nie stanie” – oświadcza przez Izajasza Bóg. Wymaga tylko jednego: uwierzenia Mu.

PANNA POCZNIE I PORODZI • Bóg po raz drugi kieruje słowo do Achaza. Usłyszymy to przesłanie, jak również odpowiedź Achaza i komentarz proroczy Izajasza • Dlaczego właśnie dziś Liturgia Słowa podaje nam te słowa? Gdyż zawierają jedno z najważniejszych proroctw mesjańskich zapowiadających Chrystusa, który będzie poczęty w łonie Dziewicy. To na to proroctwo powoła się św. Mateusz opisujący bliskie narodzenie Chrystusa.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Pan sam da wam znak

Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel

 

TRANSLATOR


Oto panna pocznie i porodzi syna (Iz 7, 14)Almah to hebrajskie słowo oznaczające młodą, niezamężną, ale zdolną do zamążpójścia kobietę (inne starożytne greckie przekłady: Aquila, Symmachus, Teodocjan: neanis [Prz 30, 19; Rdz 24, 43; Wj 2, 8; PnP 1, 3; 6, 8]).

• W pierwszej interpretacji almah to żona Achaza, Abijja (2 Krl 18, 2), która urodzi mu Ezechiasza (734/733 r. przed Chr.). Interpretacja ta była znana już od czasów Justyna. Śmietana i miód, które ma spożywać chłopiec, to także aluzja do jego królewskich korzeni.

• Septuaginta oraz Wulgata przełożyły almah jako „dziewica” (gr. parthenos, łac. virgo). W tej interpretacji zdanie to zawiera zapowiedź mesjańską. Jest ona zresztą obecna już w literaturze targumicznej, czyli w aramejskich tłumaczeniach Starego Testamentu, które powstają po powrocie Izraela z Babilonii (po 538 r. przed Chr.). Jedynym cudem są tu narodziny dziecka, a więc musi ono być Mesjaszem. W ten sposób komentatorzy od czasów starożytnych widzą tu zapowiedź Mesjasza, którym dla chrześcijan jest Syn Boży, Jezus.

 

BIBLIJNY INSIDER


Na czym polegało trudne położenie Achaza?

• Natarcie Asyrii • Miało to związek z wojną syro-efraimską (735 –732 r. przed Chr.). Król Asyrii Tiglat-Pileser III w 735 r. walczył z królestwem Urartu. Obległ stolicę i pod jej murami postawił swoją statuę. W innych państwach, Samarii i Aramie uformowała się przeciwko niemu koalicja. Przeszkodą do stworzenia spójnego frontu było stojące po stronie Asyrii królestwo Judy. Władcy Syrii i Samarii postanowili zatem usunąć prawowitego króla Achaza i zastąpić go Tabeelem. W ten sposób koalicja antyasyryjska zostałaby wzmocniona.

• Dylemat Achaza • Achaz znajduje się w rozpaczliwym położeniu. Od północy nadciągają królowie Samarii i Damaszku. Achaz przegrywa walki na północ od Jerozolimy. Oprócz tego buntuje się Edom i powstają Filistyni. Co z Jerozolimą? Jest zagrożona. Achaz przygotowuje się do oblężenia. To w tej sytuacji Izajasz kieruje do króla wezwanie: „Proś o znak”.

• Odmowa • Achaz odmawia. Dlaczego? Wyjaśnienie znajdziemy w Drugiej Księdze Królewskiej (patrz: 2 Krl 16, 7 –9). Mając do dyspozycji wejście do koalicji antyasyryjskiej bądź wzmocnienie sojuszu z Asyrią, Achaz wybrał to drugie. Zebrał złoto i srebro, oddał się pod opiekę króla asyryjskiego, Izrael stał się wasalem Asyrii. W istocie Achaz odrzucił Boga Izraela i wybrał innych bogów, którzy mieli go wybawić.

• Konsekwencje • Tiglat-Pileser podporządkuje sobie Samarię i Damaszek w trzech kolejnych wyprawach w latach 734 –732. Zdobędzie Tyr, Sydon, miasta Filistei. Wtargnie także do ziemi Izraela. Ceną wybranej strategii będzie przyjęcie bogów Asyrii za swoich. W Świątyni Jerozolimskiej stanie posąg Marduka.

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


Wówczas w Jerozolimie rozegrał się prawdziwy dramat. Dramat historii zbawienia. Na czym polegał?

• Hipokryta • Achaz nie chce prosić Boga o znak, ponieważ nie wierzy w Jego interwencję. Swoją niewiarę pokrywa udawaną pobożnością: Nie będę wystawiał Pana na próbę – mówi. W istocie rozejrzał się już za innymi bogami i oddał się pod opiekę króla asyryjskiego.

• Zdeterminowany Bóg • Bóg jest zdegustowany postępowaniem króla. Sam daje znak. Dziewica ma począć syna i wbrew tradycji to matka ma nadać imię dziecku. To zapowiada jego szczególną rolę. Jego imię, Emmanuel („Bóg z nami”), zapewnia o Bożej obecności • Twaróg, śmietana i miód – to nawiązanie do obrazów Ziemi Obiecanej, dostatku, który ma zastąpić czas wojny i ubóstwa (patrz: Wj 3, 8; Jr 11). To także znak obfitości czasów mesjańskich (patrz: Iz 32, 15; Ps 72, 16).

• Mesjasz • Proroctwo w warstwie pierwotnej może zapowiadać narodziny syna Achaza, Ezechiasza, jednego z najlepszych królów Judy, który odnowi Przymierze z Panem. Równocześnie jednak swoimi lekkomyślnymi sojuszami z Egiptem ściągnie on na siebie gniew i najazdy asyryjskie. Zapowiedź Emmanuela z powodu niedoskonałości Ezechiasza otwiera się na interpretację w Chrystusie (patrz: TRANSLATOR). Warto wiedzieć, że sens założony przez Boga (a nie wprost przez ludzkiego autora), który staje się widoczny dopiero po czasie, nazywamy w hermeneutyce biblijnej sensem pełniejszym.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 24 (23), 1-2. 3-4. 5-6)

Refren: Przybądź, o Panie, Tyś jest Królem chwały.

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, świat i jego mieszkańcy. Albowiem On go na morzach osadził i utwierdził ponad rzekami.

Kto wstąpi na górę Pana, kto stanie w Jego świętym miejscu? Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, † który nie skłonił swej duszy ku marnościom i nie przysięgał fałszywie.

On otrzyma błogosławieństwo od Pana i zapłatę od Boga, swego Zbawcy. Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

[01][02]

 

PSALM

Przybądź Panie do siebie! Ps 24,1-6

Tylko taki, według Psalmu 24, może „wstąpić na Górę Pana”. „Ręce nieskalane” i brak przywiązania do marności to konsekwencje dobrych decyzji.

PSALM 24 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, po 538 r. przed Chr.


PSALM NA WEJŚCIE • Odmawiający codzienną liturgię godzin bardzo dobrze znają Psalm 24, będący jednym z psalmów wezwania. Podobnie jak Psalm 15 – Psalm 24 kwalifikuje się do tzw. liturgii wejścia, która według komentatorów mogła odbywać się przed bramami Świątyni Jerozolimskiej. Stojący tam wierni, pielgrzymi kierowali do kapłanów prośbę o wstęp na teren sanktuarium. Ci z kolei przypominali prawa obowiązujące wstępujących, a dotyczące osobistej świętości, obowiązków wobec Boga i bliźnich. Restrykcje związane z prawem wstępu na teren Świątyni potwierdzają wykopaliska w Świątyni Jerozolimskiej, znalezione tablice, na których zabrania się poganom przekraczania wyznaczonych granic miejsc świętych. Świętość Boga domaga się świętości wiernych.

WSTĄPIĆ NA GÓRĘ • Usłyszymy dziś trzy strofy psalmu. W pierwszej autor chwali Boga Stwórcę. Trzecia nawiązuje do adwentowego oczekiwania, gdy mówi o Bogu jako Królu całej ziemi. Zwróćmy uwagę na drugą strofę, gdzie pada pytanie: Kto wstąpi na górę Pana? To nawiązanie do tematu liturgii słowa, która zestawia Achaza i św. Józefa – pierwszy nie słuchał Boga, drugi podjął działanie zgodne z Jego Słowem.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Kto wstąpi na górę Pana?… Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

(Rz 1, 1-7)

Paweł, sługa Chrystusa Jezusa, z powołania apostoł, przeznaczony do głoszenia Ewangelii Bożej, którą Bóg przedtem zapowiedział przez swoich proroków w Pismach świętych. Jest to Ewangelia o Jego Synu – pochodzącym według ciała z rodu Dawida, a ustanowionym według Ducha Świętości pełnym mocy Synem Bożym przez powstanie z martwych – o Jezusie Chrystusie, Panu naszym. Przez Niego otrzymaliśmy łaskę i urząd apostolski, aby ku chwale Jego imienia pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa wierze. Wśród nich jesteście i wy, powołani przez Jezusa Chrystusa. Do wszystkich przez Boga umiłowanych, powołanych świętych, którzy mieszkają w Rzymie: łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa!

Oto Słowo Boże.

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Ewangelia: spełnione pismaRz 1,1-7
Rozpoczęcie Listu do Rzymian. Święty Paweł przedstawia siebie krótko: „przeznaczony do głoszenia Ewangelii”. A potem tłumaczy, na czym wyjątkowość tej Ewangelii polega.

KSIĘGA: List do Rzymian • NADAWCA: św. Paweł • ADRESACI: wspólnota chrześcijańska w Rzymie • CZAS POWSTANIA: 57 –58 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Korynt


SUMMA TEOLOGICZNO-PASTORALNA • Wracamy do Listu do Rzymian, najdojrzalszego pisma św. Pawła, nazywanego przez niektórych traktatem teologicznym lub summą teologiczną Pawła. Jest to niewątpliwie jego najbardziej dopracowane pismo, lecz należałoby je raczej nazwać summą pastoralną • Apostoł jako głosiciel Ewangelii zbiera w nim całość swojego doświadczenia i myśli. W precyzyjnej wypowiedzi używa zarówno judaistycznych, jak i greckich metod retoryki i argumentacji. Na poparcie swoich tez przytacza także ogromną liczbę cytatów ze Starego Testamentu. Główne tematy, które Paweł podejmuje, to: grzech i śmierć, zbawienie, łaska, usprawiedliwienie. Apostoł jest też bardzo zainteresowany tematem Izraela: jego rolą i miejscem w historii zbawienia.

NAJWAŻNIEJSZA EWANGELIA • Słuchamy dziś samego początku listu, pierwszych jego wersetów. Jest to „adres”, uroczyste pozdrowienie Pawła skierowane do Rzymian. Zwróćmy uwagę na to, w jaki sposób apostoł przedstawia się mieszkańcom stolicy imperium. Istotna z punktu widzenia pozostałych czytań jest geneza Ewangelii, o której Paweł wspomina. To ona jest najważniejsza, Paweł tylko ją głosi. Zauważmy, że wyjątkowość Ewangelii św. Paweł wyjaśnia przede wszystkim tym, iż jej sercem jest osoba Zmartwychwstałego, w którym spełniają się wszystkie Boże obietnice i proroctwa.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa

Jest to Ewangelia o Jego Synu – pochodzącym według ciała z rodu Dawida

 

BIBLIJNY INSIDER


• Wypełnienie proroctw • W adresie Listu do Rzymian Paweł prezentuje się jako apostoł, głosiciel Ewangelii zapowiedzianej w pismach prorockich. Treścią tej Ewangelii jest postać Syna, pochodzącego z rodu Dawida, będącego wypełnieniem proroctw i obietnic Bożych dotyczących królewskiej dynastii. Przypomnijmy, że jednym z proroctw, które wypełniają się w Jezusie, jest tekst o Emmanuelu (patrz: PIERWSZE CZYTANIE).

• Syn Boży • Chrystus to szczególny potomek Dawida. Swą naturą przekracza pozostałych władców. On jest prawdziwym Synem Bożym: nie w takim sensie, w jakim „dzieckiem Boga” nazywał się monarcha czy każdy Izraelita. To Syn, który dzieli z Bogiem naturę.

• Oczekiwany Mesjasz • Cała ludzkość mogła rozpoznać w Chrystusie Boga w momencie Jego zmartwychwstania. Wówczas Bóg objawił (to znaczy: ukazał przed oczyma świata) prawdziwą naturę Syna. W tym sensie należy rozumieć czasownik horidzo, który w drugim czytaniu został przetłumaczony jako „ustanowił”. Chrystus nie został obdarzony przez Boga bóstwem dopiero w momencie zmartwychwstania. Moment zmartwychwstania to szczególna godzina, w której Ojciec ukazał wobec całego świata tożsamość Chrystusa, odbicia Jego istoty, prawdziwego Boga, Syna, którego wiąże z Ojcem jedyna i wyjątkowa relacja synowska. Na takiego Mesjasza czekała cała ludzkość.

• Wyjątkowe zmartwychwstanie • Wyjątkowość tej relacji potwierdza fakt, że Ojciec wskrzesza Syna, nie pozwalając, by panowała nad nim śmierć. Dlaczego zmartwychwstanie miałoby decydować o wyjątkowości Chrystusa, skoro według Bożego planu oczekuje ono każdego wierzącego? Rzeczywiście w I w., w czasach, w których żyje Paweł, wiara w zmartwychwstanie, wydaje się być dość powszechna. To, co stało się z Jezusem, wykracza jednak daleko poza ówczesny horyzont wiary. Po pierwsze, zmartwychwstanie, którego oczekiwali Żydzi, objąć miało wszystkich sprawiedliwych (dlatego właśnie Mateusz opisuje otwierające się groby i zmarłych, którzy je opuszczają po śmierci Jezusa, cf. Mt 27,52). Po drugie, miało się ono dokonać na końcu czasów i było preludium sądu ostatecznego i zwycięstwa Boga nad grzechem i śmiercią (dlatego właśnie Marta w Ewangelii Jana odpowiada Panu – „wiem, że mój brat (Łazarz) zmartwychwstanie w czasie ostatecznym”, cf. J 11,24). Jezus umierający na krzyżu i powstający z martwych jako jedyny sprawiedliwy to wydarzenie niezwykłe i nieoczekiwane. Zapowiada i otwiera drogę do zmartwychwstania dla wszystkich wierzących (1 Kor 15,20).

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Mateusza

(Mt 1, 18-24)

Z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego. Mąż Jej, Józef, który był człowiekiem prawym i nie chciał narazić Jej na zniesławienie, zamierzał oddalić Ją potajemnie. Gdy powziął tę myśl, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie i rzekł: «Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, twej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło. Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów». A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy „Bóg z nami”. Zbudziwszy się ze snu, Józef uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański: wziął swoją Małżonkę do siebie.

[01][02]

EWANGELIA

Człowiek, który słuchał Boga Mt 1,18-24

Wydarzenia sprzed narodzenia Jezusa św. Mateusz pokazuje z perspektywy św. Józefa. Na czym polega jego mądrość, dzięki której Bóg mógł przeprowadzić historię zbawienia?

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70 – 80 r. • KATEGORIA: wydarzenie • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • MIEJSCE AKCJI: Nazaret • BOHATEROWIE: Józef, Anioł Pański • WERSJE: brak


BEZPOŚREDNIE PRZYGOTOWANIE • Dopiero w czwartą niedzielę adwentu liturgia bezpośrednio wprowadza nas w czas świąt Bożego Narodzenia. Przypomnijmy: we wcześniejsze niedziele Ewangelie pokazywały już dorosłego Jezusa, w pełni swej działalności, a lektura Słowa Bożego przygotowywała nas na paruzję bądź osobiste przyjęcie Boga w naszym życiu. Ostatni tydzień adwentu to czas, w którym śledzimy historię narodzenia Jezusa.

JAK NARODZIŁ SIĘ JEZUS • Tylko dwie Ewangelie przedstawiają sceny sprzed narodzenia Jezusa oraz Jego dzieciństwo: św. Łukasza i św. Mateusza. Usłyszymy dziś relację św. Mateusza. Warto zwrócić uwagę, że w przeciwieństwie do Ewangelii Łukasza, gdzie w centrum stoi Maryja, tu głównym bohaterem jest św. Józef i historię narodzenia Jezusa obserwujemy z jego perspektywy.

FIAT JÓZEFA • Usłyszymy zatem szczególnej dramaturgii historię św. Józefa. Zwróćmy uwagę na jej dwa etapy, dwie decyzje męża Maryi: pierwszą, którą podejmuje w wyniku rozważań przeprowadzonych we własnym sercu (patrz: BIBLIJNY INSIDER), i drugą, diametralnie inną, po Bożej interwencji. Zauważmy, że u Mateusza to dzięki fiat Józefa, dzięki otwartości na słowo Boga, wypełnią się proroctwa. Bóg przeprowadzi swój scenariusz.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Józef uczynił tak, jak mu polecił Anioł Pański

Józefie, synu Dawida, nie bój się

Z Ducha Świętego jest to, co się w Niej poczęło

 

BIBLIJNY INSIDER


Mateusz wyraźnie pokazuje, że proroctwo o Emmanuelu z Księgi Izajasza (które usłyszeliśmy w pierwszym czytaniu) realizuje się w Chrystusie. Liturgia słowa zestawia dziś historię z Jerozolimy z tą z Nazaretu – stają obok siebie Achaz i Józef.

• Mrok historii • Zarówno proroctwo skierowane do Achaza, jak i Słowo Boże adresowane do Józefa przychodzą w trudnym okresie historii Izraela. W VIII w. przed Chrystusem Królestwo Południowe jest zagrożone najazdem, a jeszcze bardziej rządami poganina Achaza. Gdy Jezus przychodzi na świat, Izraelem rządzi nie mniej pogański Herod Wielki. Mesjasz wyłania się z mroku historii nasyconej niebezpieczeństwem, wojnami i brakiem wiary.

• Bóg sam działa • W obu historiach Bóg sam daje znak. Czyni tak wobec niewiary Achaza, który jako silny monarcha postanawia poszukać sobie ziemskich sojuszy, nie chce oprzeć się na Panu. Bóg daje znak także Józefowi, który powodowany sprawiedliwością szuka własnego rozwiązania dla dramatycznych kolei swojego związku z Maryją. Jakkolwiek byśmy interpretowali działanie Józefa, jest ono oparte na ograniczonych ludzkich przesłankach. Dla ocalenia historii zbawienia Bóg interweniuje w Nazarecie z taką samą determinacją, z jaką czynił to osiemset lat wcześniej w Jerozolimie.

• Motywacja Józefa • Jaka jest motywacja Józefa, który zamierza oddalić Maryję? Można wymienić co najmniej trzy możliwe scenariusze: według pierwszego chce się rozwieść ze swoją małżonką podejrzaną o zdradę w okresie narzeczeńskim (zaszła w ciążę). Wobec złamania umowy małżeńskiej i narażenia na szwank swojego honoru jako przyszłego męża Józef nie może pozostać obojętnym. Prawo wręcz nakazuje mu taką małżonkę oddalić. W drugim scenariuszu Józef sam chce się usunąć, zwalniając Maryję po cichu ze zobowiązań małżeńskich, tak by mogła ułożyć sobie życie z wybrankiem jej serca. Wreszcie trzeci scenariusz może sugerować, że Józef domyśla się Bożej obecności w tej historii. Z tego powodu boi się wziąć do siebie Maryję. Do tego lęku odwołuje się anioł, prosząc, by jej nie opuszczał.

• Józef to nie Achaz • W historii, która rozegrała się w Nazarecie, Józef, przyszły ojciec Mesjasza, zachowa się diametralnie inaczej niż ojciec narodu, Achaz. Chociaż obu łączy męskie, zdecydowane działanie, Józef pozostaje do końca otwarty na Słowo Boga. Dzięki tej otwartości i odwadze Jezus otrzyma królewskie pochodzenie z rodu Dawida. Dzięki Józefowi wypełnią się proroctwa. Na świat przyjdzie Emmanuel, którego zapowiadał Izajasz.

 

LINKI


• A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy: „Bóg z nami” (Mt 1, 22 –23)

Iz 7, 14 (PIERWSZE CZYTANIE): Dlatego Pan sam da wam znak: Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel.

 

1/6
"Zwiastowanie", El Greco, ok. 1570 r., Muzeum Prado, Hiszpania
2/6
"Zwiastowanie Pańskie", Melozzo da Forlì, VX w., Panteon, Rzym
3/6
"Zwiastowanie", Henry Ossawa Tanner, 1898 r., Filadelfijskie Muzeum Sztuki
4/6
"Zwiastowanie", Orazio Gentileschi, ok. 1623 r.
5/6
"Zwiastowanie", Salomon Koninck, 1655 r., Hallwylska museet, Sztokholm
6/6
"Zwiastowanie", Caravaggio, ok. 1608 r., Musée des Beaux Arts de Nancy, Francja
poprzednie
następne

 

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – III adwentu A

Dowodem działania Boga są szczególne znaki. One też pozwalają Go rozpoznać.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


TRZECIA NIEDZIELA ADWENTU • niedziela „Gaudete” • KOLOR SZAT: fioletowy lub różowy • KOLEKTA: Modlimy się do Boga, by sprawił, abyśmy przygotowali nasze serca i z radością mogli obchodzić wielką tajemnicę naszego zbawienia • CZYTANIA: Księga Izajasza 35, 1 –6a. 10 • Psalm 146 (145), 6c –7. 8 –9a. 9bc –10 • List św. Jakuba 5, 7 –10 • Ewangelia wg św. Mateusza 11, 2 –11

 

CHMURA SŁÓW

 

• STO SŁÓW •

Pustynia zakwitnie i wyda owoce. To, co suche, kamieniste, twarde, bez życia, stanie się cudownym ogrodem (PIERWSZE CZYTANIE). Niewidomi odzyskają wzrok, chromi będą chodzili, trędowaci będą oczyszczeni, głusi usłyszą, umarli zmartwychwstaną (EWANGELIA). Niemożliwa zmiana staje się faktem.

Proroctwa przekraczają granice interpretacji historycznej. Są zapowiedzią egzystencjalnego zbawienia obejmującego całego człowieka. To spełnienie najgłębszych ludzkich pragnień.

Znaki działania Jezusa nie przymuszają do wiary. Pozostawiają nas zawsze wolnymi, by móc Jego posłanie przyjąć lub odrzucić.

Oto sam Bóg przychodzi zbawić swój lud. By dokonywać czegoś, co po ludzku wydaje się niemożliwe.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 35, 1 – 6a. 10)

Niech się rozweselą pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie! Niech wyda kwiaty jak lilie polne, niech się rozraduje, skacząc i wykrzykując z uciechy. Chwałą Libanu ją obdarzono, ozdobą Karmelu i Szaronu. Oni zobaczą chwałę Pana, wspaniałość naszego Boga. Pokrzepcie ręce osłabłe, wzmocnijcie kolana omdlałe! Powiedzcie małodusznym: «Odwagi! Nie bójcie się! Oto wasz Bóg, oto pomsta; przychodzi Boża odpłata; On sam przychodzi, by was zbawić». Wtedy przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. Wtedy chromy wyskoczy jak jeleń i język niemych wesoło wykrzyknie. Odkupieni przez Pana powrócą, przybędą na Syjon z radosnym śpiewem, ze szczęściem wiecznym na czołach; osiągną radość i szczęście, ustąpi smutek i wzdychanie.

Oto słowo Boże.

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Pustynia zakwitnie Iz 35,1-6a.10

Izraelitów pozbawionych swojej ojczyzny Izajasz zapewnia, że Bóg przyjdzie i odmieni los. Znakami tego będą uzdrowienia i wydarzenia odwracające los.

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: anonimowy autor ze szkoły Izajasza • CZAS POWSTANIA: okres powygnaniowy, po 538 r. przed Chr. • KATEGORIA: wizja apokaliptyczna
KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici


PIERWSZY IZAJASZ • Przypomnijmy, że w kolejne niedziele adwentu słuchamy fragmentów najdłuższej księgi Starego Testamentu, Księgi Izajasza. Tak jak w zeszłym tygodniu usłyszymy fragment pierwszej części księgi. Zasadniczo ta część powstała jeszcze przed dramatem niewoli babilońskiej, a jej autorem jest Pierwszy Izajasz.

MAŁA APOKALIPSA • Fragment, który usłyszymy, jest późniejszą, powygnaniową wstawką do księgi. Królestwo Judy już nie istniało, Izraelici przebywali na wygnaniu w Babilonie, a Jerozolima pozostawała zniszczona. Edom zapanował nad południem wyniszczonego wojnami z królem babilońskim i sąsiadami kraju oraz szlakami, którymi pielgrzymi zmierzali niegdyś do Miasta Świętego. Wzgórze pustynne opustoszało. To wówczas, obok drugiej części księgi, powstaje Mała Apokalipsa (rozdziały 33 i 34), proroctwo, które zapowiadało ostateczną walkę wojsk niebieskich z narodami pogańskimi, zwycięstwo Boga i ostateczny sąd, który przywróci Jerozolimie chwałę. W przeciwieństwie do pierwszej księgi, gdzie dominuje ostrzeżenie, wręcz groźba, w drugiej przeważa pocieszenie.

ODWRÓCENIE LOSU • Usłyszymy fragment kończący tzw. Małą Apokalipsę – tę jej część, która zapowiada triumf Jerozolimy w nieokreślonej jeszcze dokładnie przyszłości. Zauważmy, że ostateczne zwycięstwo – które zostaje zapowiedziane w czasach potwornej klęski – jest wpisane w obietnice odwrócenia losu. Zwróćmy uwagę na obraz pustyni, która kwitnie i wydaje owoce. Zauważmy, że obrazy przemiany losu nie tylko dotyczą rzeczywistości historycznej, ale są też zapowiedzią zbawienia, które będzie spełnieniem najgłębszych ludzkich pragnień.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Niech się rozweselą pustynia i spieczona ziemia, niech się raduje step i niech rozkwitnie!

Przejrzą oczy niewidomych i uszy głuchych się otworzą. […] Język niemych wesoło wykrzyknie

 

BIBLIJNY INSIDER


• Naród jak pustynia • Wizję pustyni zamieniającej się w ogród (patrz: Iz 35, 1) można odczytać jako obraz przemiany narodu wybranego, który u początku VI w. traci Jerozolimę.

• Pielgrzymka na Syjon • Szlaki pielgrzymie znowu zapełnią się wiernymi. Pustynia zamieniająca się w jezioro i spieczona ziemia wytryskująca źródłami to obrazy ożywających południowych szlaków Izraela (Iz 35, 1 –2. 7). Na wzgórze świątynne zmierza rzesza pielgrzymów, która jest opisywana językiem wykraczającym daleko poza społeczne i historyczne realia tamtych czasów.

• Człowiek jak pustynia • Pustynia to także uniwersalny obraz ludzkości i człowieka, którego życie się zmienia, kiedy wkracza w nie Pan. Na Syjon zmierza pielgrzymka ludzkości. Wśród nich są niewidomi i głusi, chromi i niemi (Iz 35, 5 –6). To człowiek dotknięty przekleństwem grzechu, a w konsekwencji cierpieniem i chorobą. Bóg, przygarniając do siebie chorą ludzkość, czyni z niej kwitnący ogród, wzywa ją do radości.

• Źródło radości • Powodem radości jest fakt, że pustynia ludzkiego życia, która wydawała się ziemią zapomnianą i przeklętą, wypełnia się Bożą obecnością. Ukazuje się w niej chwała Pana. Oczom tych, którzy patrzą, ukazuje się wspaniałość (hadar) czy też pełne blasku piękno Bożej obecności. Okazuje się, że Pan nie porzucił człowieka, swej ziemi, nawet jeśli jest on ziemią zeszpeconą grzechem. Bóg, który przychodzi, aby przemienić ludzką pustynię, nie wstydzi się jej brzydoty, lecz ofiarowuje jej całe swoje piękno (hadar) i chwałę (kabod). Wizja Izajasza wykracza poza granice Izraela, czekając na swoje wypełnienie w Jezusie.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 146 (145), 7. 8-9a. 9bc-10)

REFREN: Przybądź, o Panie, aby nas wybawić. Albo: Alleluja.

Bóg wiary dochowuje na wieki, * uciśnionym wymierza sprawiedliwość, chlebem karmi głodnych, * wypuszcza na wolność uwięzionych. Pan przywraca wzrok ociemniałym, * Pan dźwiga poniżonych. Pan kocha sprawiedliwych, * Pan strzeże przybyszów. Ochrania sierotę i wdowę, * lecz występnych kieruje na bezdroża. Pan króluje na wieki, * Bóg twój, Syjonie, przez pokolenia.

[01][02]

 

PSALM

Bóg spraw niemożliwych Ps 146, 6c –10

W Psalmie 146 usłyszymy kolejne przykłady tego, jak Bóg odmienia los głodnych, uwięzionych, ociemniałych i poniżonych.

PSALM 146 • AUTOR: lewita (według Septuaginty, Wulgaty i Peszitty – prorocy powygnaniowi: Aggeusz i Zachariasz) • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy, ok. III w. przed Chr.


HALLELE • Wśród psalmów wyróżniamy hallele: trzynaście modlitw przewidzianych na określone święta i inne okazje życia społecznego i religijnego. Ich nazwa pochodzi od powtarzającego się w nich wezwania: Hallelu-Jah!, to znaczy: „Chwalcie Pana!”. Najbardziej znane są Hallele egipskie, inaczej Mały Hallel (Psalmy 113 –118), śpiewane podczas Święta Paschy. Wielki Hallel to z kolei Psalm 136, odmawiany również raz w roku podczas Paschy, zaraz po Małym Hallelu. Poza nimi istnieje trzecia grupa Hallelów: Psalmy 145 –150. Psalm 146 ma wyraźny charakter liturgiczny, funkcjonował w kulcie świątynnym jako pieśń uwielbienia. Jeśli spojrzymy na dobór psalmów w liturgii godzin, przekonamy się, że podczas jutrzni dominują psalmy allelujatyczne.

BÓG RZECZY NIEMOŻLIWYCH • Usłyszymy jeden z psalmów allelujatycznych, Psalm 146, a właściwie jego drugą połowę. W pierwszej, pominiętej części autor chwali Pana i wymienia powody, dla których Go wysławia i dla których warto to robić. Druga część Psalmu 146 została wybrana do liturgii słowa, gdyż ukazuje Boga, który odwraca los, potrafi przemienić życie człowieka. To nadzieja, która ożywia nasze adwentowe oczekiwanie.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Chlebem karmi głodnych, wypuszcza na wolność uwięzionych. […] Przywraca wzrok ociemniałym, dźwiga poniżonych

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu Świętego Jakuba Apostoła

Trwajcie cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana. Oto rolnik czeka wytrwale na cenny plon ziemi, dopóki nie spadnie deszcz wczesny i późny. Tak i wy bądźcie cierpliwi i umacniajcie serca wasze, bo przyjście Pana jest już bliskie.

Nie uskarżajcie się, bracia, jeden na drugiego, byście nie podpadli pod sąd. Oto Sędzia stoi przed drzwiami. Za przykład wytrwałości i cierpliwości weźcie, bracia, proroków, którzy przemawiali w imię Pańskie.

Oto słowo Boże.

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Trwać w oczekiwaniu Jk 5, 7 –10
Jakub nazywa Jezusa sędzią. „Sędzia stoi przed drzwiami” – pisze. Ale nie jest to surowy sędzia chcący oskarżyć i ukarać. W tradycji biblijnej to ktoś, to chce ratować.

KSIĘGA: List św. Jakuba • NADAWCA: Jakub • ADRESACI: wspólnoty chrześcijańskie pochodzenia żydowskiego • CZAS POWSTANIA: 60 – 90 r. • MIEJSCE POWSTANIA: Palestyna


LIST Z NAUKĄ MORALNĄ • To krótki, składający się z zaledwie pięciu rozdziałów list. Według tradycji autorem jest Jakub, apostoł Jezusa. Bardzo prawdopodobny z punktu widzenia tradycji i współczesnych badań naukowych jest także udział sekretarza apostoła • Istotę listu stanowi seria pouczeń moralnych, często dość luźno powiązanych, będących praktycznym nauczaniem chrześcijańskim (pareneza) na temat życiowych prób i pokus, bogactwa, autentycznej wiary i oczekiwania na przyjście Pana.

PRZECIW BOGATYM • Przez cały tekst Listu św. Jakuba nieustannie powracają dwa wątki. Pierwszy to troska o biednych i pokornych, często połączona z surowością wobec bogatych. Drugi kładzie nacisk na spełnianie dobrych uczynków wraz z ostrzeżeniem przed bezowocną wiarą.

JEZUS TO SĘDZIA • Usłyszymy końcowy fragment listu. Apostoł zachęca swoich adresatów do przeżywania życia w perspektywie eschatologicznej, do trwania w gotowości • Zwróćmy uwagę na metaforę, której Jakub użył dla zobrazowania konieczności czuwania, a także na nazwanie Jezusa sędzią – jest to inne rozumienie terminu „sędzia” niż powszechnie przyjęte (patrz: BIBLIJNY INSIDER).

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Trwajcie cierpliwie, bracia, aż do przyjścia Pana

Oto rolnik czeka wytrwale na cenny plon ziemi, dopóki nie spadnie deszcz wczesny i późny

Za przykład wytrwałości i cierpliwości weźcie, bracia, proroków, którzy przemawiali w imię Pańskie

 

LINKI


• Sędzia stoi przed drzwiami (Jk 5, 9)

Ap 3, 20: Oto stoję u drzwi i kołaczę. Jeśli ktoś posłyszy mój głos i mi
otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał.

 

BIBLIJNY INSIDER


• Bóg Sartre’a • Bóg czeka już, aby objawić się po raz ostatni. Jakub w swoim liście zachęca, aby z cierpliwością oczekiwać na jego przyjście. Sędzia stoi przed drzwiami • Nie jest to jednak sędzia taki, jakim wyobrażał go sobie Sartre: nieustannie obserwujący nas swym surowym, pełnym wyrzutu okiem, przychodzący, żeby karać. Taki sędzia spotka bogaczy, o których pisze wcześniej Jakub: tych, którzy krzywdzili innych.

• Sędzia według Jakuba • Uczniowie Jezusa oczekują innego Sędziego. Sędzia w tradycji biblijnej to także ten, kto ratuje ludzkie życie i przywraca światu sprawiedliwość. Bóg oczekujący pod drzwiami już nie może się doczekać chwili, kiedy popchnie je z całą mocą, aby wpaść na scenę świata i położyć kres złu i cierpieniu. Wówczas ostatecznie wybawi nas z niewoli grzechu i naszych słabości, z niebezpieczeństw, trosk i niesprawiedliwości tego świata. Pan nie przychodzi, aby oskarżać tych, którzy Go oczekują. Sędzia

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

(Mt 11, 2-11)

Gdy Jan usłyszał w więzieniu o czynach Chrystusa, posłał swoich uczniów z zapytaniem: «Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać?» Jezus im odpowiedział: «Idźcie i oznajmijcie Janowi to, co słyszycie i na co patrzycie: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. A błogosławiony jest ten, kto nie zwątpi we Mnie».

Gdy oni odchodzili, Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie: «Co wyszliście obejrzeć na pustyni? Trzcinę kołyszącą się na wietrze? Ale co wyszliście zobaczyć? Człowieka w miękkie szaty ubranego? Oto w domach królewskich są ci, którzy miękkie szaty noszą. Po co więc wyszliście?

Zobaczyć proroka? Tak, powiadam wam, nawet więcej niż proroka. On jest tym, o którym napisano: Oto Ja posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby przygotował Ci drogę. Zaprawdę, powiadam wam: Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela. Lecz najmniejszy w królestwie niebieskim większy jest niż on».

Oto słowo Pańskie.

[01][02]

 

EWANGELIA

Patrz na znaki Mt 11,2-11

Jan Chrzciciel w więzieniu. Zaczyna pytać, być może wątpi, czy Jezus jest Mesjaszem. W odpowiedzi Jezus przypomina fakty, które rozwiewają wszelkie wątpliwości.

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: 70 –80 r. • KATEGORIA: wydarzenie• CZAS AKCJI: ok. 30 – 33 r. • MIEJSCE AKCJI: Galilea • BOHATEROWIE: Jezus, Jan Chrzciciel, uczniowie • WERSJE: Łk 7, 18 –28


JAN CHRZCICIEL • Liturgia słowa w adwencie często przypomina postać św. Jana Chrzciciela. O jego życiu najszerzej opowiada Ewangelia według św. Łukasza. Święty Mateusz w całej Ewangelii wspomina trzy epizody: przede wszystkim działalność nad rzeką Jordan i chrzest Jezusa oraz jego późniejsze, dramatyczne losy. Zapowiada je Ewangelia, którą usłyszymy dzisiaj. Jan Chrzciciel przebywa w więzieniu • Przyczyny jego uwięzienia odsłania późniejszy, 14 rozdział Ewangelii Mateusza. Jan krytykował bowiem niemoralne postępowanie króla Heroda Antypasa, tzn. fakt, że związał się z żoną swego brata. Do śmierci doszło z kuriozalnych powodów opisanych przez Mateusza: podczas hucznie obchodzonych urodzin Heroda córka Herodiady zażyczyła sobie głowy Jana Chrzciciela. Król spełnił tę prośbę.

PO ROZESŁANIU • Dzisiejszy fragment kończy drugą i rozpoczyna trzecią księgę Ewangelii: Tajemnice królestwa (Mt 11, 1 –13, 52). Gdy dowiadujemy się o uwięzieniu Jana Chrzciciela, Jezus właśnie rozesłał apostołów, a sam udał się nauczać i głosić Ewangelię.

ZOBACZYĆ PROROKA • Przed nami dramatyczny dialog Jana Chrzciciela i Jezusa. Zwróćmy uwagę na zwątpienie Jana, czy Jezus rzeczywiście jest Mesjaszem, oraz odpowiedź Jezusa. Zauważmy jeszcze inny istotny szczegół: w drugiej części to sam Jan, jego działalność i reakcja tłumów są spełnieniem proroctw oraz kolejnym znakiem zapowiadającym Mesjasza.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą

Między narodzonymi z niewiast nie powstał większy od Jana Chrzciciela

Błogosławiony jest ten, kto nie zwątpi we Mnie

 

TRANSLATOR


A błogosławiony jest ten, kto nie zwątpi we Mnie (Mt 11, 6) • dosłownie: kto się Mną nie zgorszy. Z greckiego skandalon to ruchoma część pułapki, do której jest przyczepiona przynęta albo „przełącznik” sprawiający, że sidła działają.

 

BIBLIJNY INSIDER


• Niepokój Jana • Jan posyła do Jezusa uczniów z niepokojącym zapytaniem: Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść, czy też innego mamy oczekiwać? Przebywa w więzieniu. Czyżby ten, który zapowiadał i przygotował przyjście Jezusa, sam miał wątpliwości co do jego misji? Czy oczekiwał, według swoich zapowiedzi, proroka pełnego mocy, który rozpocznie sąd nad Izraelem i szybko sprowadzi na ziemię królestwo Boże? Czy Jezus objawi swoją moc i ocali także Jana? • Być może Jan swoimi pytaniami chce zmotywować Jezusa, by wreszcie objawił się jako Mesjasz.

• Otwarte serce • Jezus pytającemu Janowi wskazuje znaki, które dokonują się poprzez jego ręce: niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię. To On jest oczekiwanym Mesjaszem. Wystarczy przyjrzeć się jego czynom. Miłość, z jaką Jezus dźwiga chorych, cierpiących i poranionych, przywracając im życie, świadczy o tym, że w Nim realizują się zapowiedzi proroków. Aby jednak dostrzec znaki i aby je zrozumieć, trzeba otwartości serca i zaufania: Błogosławiony jest ten, kto we Mnie nie zwątpi.

• Przychodzący Mesjasz • Nawet Jan jest wezwany do zaufania, że Jezus to jedyny Zbawiciel. Wbrew temu, co zapowiadał Chrzciciel, Pan w trakcie swojej ziemskiej misji nie przychodzi jeszcze jako sędzia, lecz jako pełen miłosierdzia lekarz. Od zgody Jana i jego zaufania Jezusowi zależy to, czy stanie się On Jego Mesjaszem. Od naszego przyjęcia Pana, przychodzącego już dziś cicho i pokornie, zależy całe nasze życie i przyszłe spotkanie z Nim, Sędzią świata.

 

1/6
"Jan Chrzciciel na pustelni", Hieronim Bosch, XV w., Museo Lázaro Galdiano, Madryt
2/6
"Jan Chrzciciel jako anioł pustyni" ikona ze Szkoły Strogonowa, Galeria Tretiakowska, Moskwa
3/6
"Jan Chrzciciel", Andrea Mantegna, 1459 r.
4/6
Przedstawienie Jana Chciciela na ikonie z XIV w.
5/6
"Św. Jan Chrzciciel", Francisco Pacheco, ok. 1608 r., Muzeum Prado, Madryt
6/6
Święty Jan Chrzciciel na pustkowiu, Geertgen tot Sint Jans, ok. 1490–1495 r.
poprzednie
następne
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

 

 


Reklama

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap