Jutro Niedziela – III zwykła B

Wszystko przemija. Pozostaje tylko ubogie słowo, które skuteczniejsze jest niż wszystko to, o co niepotrzebnie zabiegamy

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


III Niedziela Zwykła • Rok B • KOLEKTA: Będziemy prosić Boga, by tak kierował naszym życiem, byśmy mogli przynosić jak najlepsze owoce dobrych uczynków CZYTANIA: Księga Jonasza 3,1-5.10; Psalm 25,4-9; 1 List do Koryntian  7,29-31; Ewangelia wg św. Marka 1,14-20

 

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - III zwykła B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jonasza

(Jon 3,1-5.10)

Pan przemówił do Jonasza po raz drugi tymi słowami: Wstań, idź do Niniwy, wielkiego miasta, i głoś jej upomnienie, które Ja ci zlecam. Jonasz wstał i poszedł do Niniwy, jak powiedział Pan. Niniwa była miastem bardzo rozległym - na trzy dni drogi. Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił: Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona. I uwierzyli mieszkańcy Niniwy Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory od największego do najmniejszego. Zobaczył Bóg czyny ich, że odwrócili się od swojego złego postępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Idź i głoś • Jon 3,1-5.10

KSIĘGA JONASZA • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: ok. VI-IV w. przed Chr.

KATEGORIA: opowiadanie • MIEJSCE AKCJI: Niniwa • CZAS AKCJI: VIII w. przed Chr. • BOHATEROWIE: Jonasz, Bóg, mieszkańcy Niniwy


O KSIĘDZE • Księga Jonasza należy do korpusu ksiąg prorockich Starego Testamentu. Na próżno jednak szukać w niej prorockich wizji i wyroczni. Księga jest raczej opowiadaniem o proroku, który ucieka przed misją głoszenia Słowa Bożego mieszkańcom Niniwy. W 2 Krl 14,25 jest mowa o tym, że za panowania Jeroboama II (783-743) w Królestwie Izraela działał Jonasz, syn Amittaja z Gat ha-Chefer, zapowiadający lepszą przyszłość dla Izraela. Za taką identyfikacją głównego bohatera księgi opo­wiada się tradycja żydowska i chrześcijańska. Sam autor księgi to Żyd, który prawdopodobnie w czasie po wygnaniu (VI w. przed Chr.)  spisuje historię Jonasza. Jonasz, prorok pochodzący z północy, został posłany, aby wzywać do nawrócenia Asyryjczyków, tych samych, którzy najechali i ostatecznie zniszczyli Samarię. Opiera się misji, która ma na celu ocalenie oprawców jego narodu. Ce­lem księgi jest pouczenie o miłosierdziu Boga, które wykracza poza granice Izraela i włącza pogan w plan zbawienia.

 

KONTEKST • W rozdziale 3 Księgi Jonasza historia proroka zmierza wreszcie do zamierzonego przez Boga finału. Po ucieczce Jonasza przed Panem (Jon 1), połknięciu przez wielką rybę i modlitwie w jej wnętrzu, Pan nakazuje stworzeniu, aby wypluło proroka na ląd (Jon 2). W rozdziale 3 Jonasz głosi Słowo Boże Niniwitom, które, jak się przekonamy, przyniesie niespodziewanie pozytywny efekt. Sam Jonasz jednak nie ucieszy się z Bożego miłosierdzia okazanego Niniwie (Jon 4).

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszym pierwszym czytaniu Jonasz po raz kolejny słyszy wezwanie, by głosić Niniwitom słowo nawrócenia. Tym razem podejmuje swoją misję i przemierzając ulice miasta, ostrzega przed nadchodzącą na Niniwę karą. Mieszkańcy Niniwy okazują się bardziej skorzy do słuchania Słowa Bożego niż sam prorok. Od razu ogłaszają w całym mieście post i wyrażają chęć zmiany dotychczasowego postępowania.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Jeśli wydaje nam się, że w rozdziale 3 prorok Jonasz ugiął się wreszcie przed Panem, to jesteśmy w wielkim błędzie. Jonasz rzeczywiście udaje się do Niniwy, lecz nie głosi Słowa, które polecił mu Pan. W Jon 1,2 Bóg kazał mu ostrzec Niniwitów, że miara ich występków przed Jego obliczem już się przebrała. Bóg wyraźnie chciał ocalić to wielkie miasto, co można wywnioskować z pełnych wyrzutów słów Jonasza w Jon 4,2 i słów samego Pana w Jon 4,10-11. Jonasz tymczasem głosi zagładę, nie dając nawet alternatywy nawrócenia: Jeszcze czterdzieści dni i Niniwa zostanie zburzona (Jon 3,4). Prorok wykrzywia Słowo Pana i interpretuje je na swój ludzki sposób. Nie chce miłosierdzia dla stolicy potężnego imperium, odpowiadającego za rzezie i deportacje jego rodaków. Słowo Pana jest jednak skuteczniejsze niż zabiegi proroka próbującego je stłumić. Niniwa się nawraca. Jonasz, buntujący się prorok, wypełnił swoją misję. Bożego miłosierdzia nie da się powstrzymać w granicach Izraela.

 

TRANSLATOR


™Jonasz (hebr. Jónah) znaczy „gołąb/gołębica”.  W Rdz 8,8 wypuszczona z arki zwiastuje Noemu koniec potopu. W Pnp 2,14 porównuje się do niej piękną i czystą oblubienicę. W Oz 7,11 Efraim przypomina głupią gołębicę, dającą się złowić w sidła Egiptu. W tym ostatnim obrazie mógłby odnaleźć się biblijny Jonasz. Jest jak “głupi gołąb” – nie wie, dokąd zmierza, uciekając przed Słowem Pana.

 

 

CYTATY


Zalecenie Pana: Wstań, idź do Niniwy!

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 25,4-9)

REFREN: Naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami

Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami. Prowadź mnie w prawdzie według Twych pouczeń, Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.

Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, na swoją miłość, która trwa od wieków. Pamiętaj o mnie w swoim miłosierdziu ze względu na dobroć Twą, Panie.

Dobry jest Pan i prawy, dlatego wskazuje drogę grzesznikom. Pomaga pokornym czynić dobrze, uczy pokornych dróg swoich.

[01][02]

 

PSALM

Ty mnie poprowadź • Ps 25,4-9

PSALM 25 • AUTOR: król Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: pierwotna forma ok. X w. przed Chr.; obecna forma po wygnaniu (po 538 r. przed Chr.)


O PSALMIE • Psalm 25 jest formą lamentacji, o czym świadczą pierwsze i ostatnie wersety utworu (ww. 1-3.19-22). Jest jednak zarazem wyrazem zaufania psalmisty do Boga, na co wskazują pozostałe wersety. Psalm ma strukturę alfabetyczną (akrostych), tzn. następujące po sobie wersety zaczynają się od kolejnych liter alfabetu hebrajskiego. Jego autorstwo przypisuje się Dawidowi, królowi Izraela. W formie obecnej pochodzi jednak od autora, żyjącego w czasach powygnaniowych. Dostosowuje on starą formę lamentacji indywidualnej do liturgii świątynnej, zamyka w niej tęsknoty i obawy powygnaniowego Izraela.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Fragment Psalmu 25, który usłyszymy, to rodzaj modlitwy błagalnej, w której autor prosi o Boże prowadzenie w życiu. Boża opieka pozwala człowiekowi nawet największemu grzesznikowi przejść przez życie tak, by spotkać się z Nim po śmierci. Poddanie się Bożej woli daje nadzieję, że obierane życiowe drogi będą prowadzić do coraz większego dobra.

 

 

 

CYTATY


Pan, najlepszy przewodnik: Daj mi poznać Twoje drogi, Panie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 7,29-31)

Mówię, bracia, czas jest krótki. Trzeba więc, aby ci, którzy mają żony, tak żyli, jakby byli nieżonaci, a ci, którzy płaczą, tak jakby nie płakali, ci zaś, co się radują, tak jakby się nie radowali; ci, którzy nabywają, jak gdyby nie posiadali; ci, którzy używają tego świata, tak jakby z niego nie korzystali. Przemija bowiem postać tego świata.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Przemija postać świata • 1  Kor 7,29-31

1 List do Koryntian • AUTOR: św. Paweł •  CZAS POWSTANIA:   ok. 54 r. • SKĄD: Efez •   DO KOGO: chrześcijanie w Koryncie


O KSIĘDZE • Podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Doszło w niej jednak do sporów, stąd interwencja Pawła Pierwszy List do Koryntian. Jakie to były problemy? • zagrożona jedność: spory i podziały wynikały z różnic majątkowych i społecznych • rozwiązłość seksualna • liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością. To oni głosili swobodę obyczajów, zachowywali się nieodpowiedzialnie, poszukiwali spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość • odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili tę prawdę, kierując się grecką filozofią.

 

KONTEKST • Siódmy rozdział 1 Listu do Koryntian to odpowiedź na pytania wspólnoty dotyczące małżeństwa i celibatu dla Królestwa. Paweł wskazuje na wyższość celibatu, który pozwala w pełni oddać się Panu i pracować dla jego Ewangelii (7,1.26.32-35). Równocześnie nie deprecjonuje małżeństwa, które nazywa charyzmatem, drogą, którą każdy musi osobiście rozeznać (7,7) i lekarstwem na zepsutą miłość w Koryncie (7,2). Prócz tego, w siódmym rozdziale Paweł, powołując się na naukę Pana, podkreśla nierozerwalność małżeństwa, ale w przypadku problemów między małżonkami – dopuszcza separację (7,8-11). Tutaj także znajdujemy tzw. “przywilej Pawłowy”: kazus, w którym Paweł pozwala odejść pogańskiej stronie, jeśli ta nie chce żyć z nawróconym małżonkiem (7,12-16).

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W czytanym dziś fragmencie apostoł zachęca, by oderwać się od tego, co proponuje świat i spojrzeć na swoje życie w zupełnie innej perspektywie. Decydując o drodze swego życia, należy patrzeć na swe powołanie przez pryzmat przeznaczenia do wiecznego życia w Królestwie Niebieskim.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


• Paradoksy Pawła. Paweł poleca, aby ci, którzy są żonaci, żyli tak, jakby żon nie mieli; ci, którzy się cieszą jakby się nie cieszyli, a ci, którzy się smucą, jakby się nie smucili. Co oznaczają te paradoksalne wskazówki? Więcej światła na słowa apostoła rzucają ww. 30b-31. Ci, którzy nabywają, nie powinni się przywiązywać do swych dóbr, a ci, którzy używają tego świata, nie powinni go nadużywać, czy też używać, zapominając o wszystkim poza nim, jakby był on ich jedynym dobrem.

 

• Przewrót wartości. Innymi słowy, Paweł nie wzywa do absolutnej rezygnacji z małżeństwa i wszystkiego, co należy do tego świata, ale do przewartościowania ich w kluczu przewrotu wartości, jaki dokonał się w krzyżu i zmartwychwstaniu Chrystusa. Ukochani małżonkowie, radości i troski, a tym bardziej rzeczy materialne nie mogą być głównym punktem odniesienia dla wierzącego.

 

• Nowy Świat. Postać tego świata (schema) a więc wszystko to, co znamy jako jego instytucje społeczne i ekonomiczne, włącznie z małżeństwem przemija. Oczom wierzących ukazuje się już nowa rzeczywistość Królestwa Bożego, w którym nie ma wolnego rynku, pieniądza, trosk doczesnych, a ludzie nie żenią się ani nie wychodzą za mąż. Całe życie doczesne wierzących ma być ukierunkowane na Królestwo, ma przygotować do wejścia do niego już dziś przez codzienność.

 

TRANSLATOR


Czas stał się krótki, dosłownie: Czas łaski (gr. kairos) został zwinięty jak zwój (synestalmenos). Paweł nie jest apokaliptykiem wieszczącym rychły koniec świata. Stwierdza, że kairos, czyli czas łaski, czas, w którym można żyć i pracować dla Królestwa, jest ograniczony. Dla starożytnych, którzy żyli przeciętnie około 25-30 lat, te słowa mają swoją wagę. Także dla nas są przypomnieniem ograniczonego i wciąż skracającego się czasu, który otrzymaliśmy, aby żyć dla Pana.

 

Ci, co nabywają (agoradzontes), jak gdyby nie posiadali (me katechontes); ci, co używają tego świata (chromenoi), tak jakby z niego nie korzystali (me katachromenoi). Tym, którzy kupują, Paweł radzi, aby nie trzymali się kurczowo swoich dóbr (katecho). Z kolei ci, którzy korzystają z tego świata, mają go nie nadużywać (katachraomai).

 

Przemija bowiem postać (schema) tego świata. Dosłownie: postać, styl życia, schemat funkcjonowania tego świata przemija, czy też schodzi ze sceny (parago) jak aktor po odegraniu swojej roli.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

‘]

[01][02]

EWANGELIA

Nie ma na co czekać • Mk 1,14-20

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 60-70 r.

KATEGORIA: opowiadanie • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • MIEJSCE AKCJI: brzegi Jeziora Galilejskiego • BOHATEROWIE: Jezus, pierwsi uczniowie


KSIĘGA • Na temat autora drugiej Ewangelii wiemy stosunkowo dużo. Marek był Żydem wychowanym w Jerozolimie. Dzieje Apostolskie przypisują mu drugie imię – Jan. Uczestniczył w pierwszej wyprawie misyjnej św. Pawła, z której się jednak wycofał. W czasie pobytu w Rzymie poznał św. Piotra; Ewangelia Markowa wydaje się być w dużym stopniu zapisem nauczania apostoła. Tekst jest skierowany do ludności nieżydowskiego pochodzenia (według tradycji do chrześcijan w Rzymie), na co wskazuje chociażby tłumaczenie logiów Jezusa z języka aramejskiego na grecki oraz wyjaśnianie obyczajów żydowskich. Według większości badaczy Ewangelia powstała po śmierci św. Piotra (ok. 64 r.), a przed zburzeniem Świątyni Jerozolimskiej (70 r.). Większość egzegetów widzi w Ewangelii Markowej źródło dla pozostałych ewangelii synoptycznych (Mateusza i Łukasza). Jest to też najkrótsza ze wszystkich ewangelii. W tekście księgi można wyróżnić dwie zasadnicze części: nauczanie Jezusa o Królestwie Bożym, w którym posługuje się przypowieściami i cudami (1,14-8,30) oraz ukazanie Jezusa jako Syna Bożego, który podejmuje mękę, aby wyzwolić człowieka z grzechu i śmierci (8,31-16,8).

 

KONTEKST • Po fragmencie związanym z życiem i przepowiadaniem Jana Chrzciciela (1, 1-8), perykopie opisującej chrzest Jezusa w Jordanie (1, 9-11) i kuszenie Go na pustyni (1, 12-13), rozpoczyna się większa jednostka – związana z działalnością Jezusa Chrystusa w Galilei. Zanim Jezus rozpocznie działalność nauczycielską i cudotwórczą, powołuje pierwszych uczniów.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszej Ewangelii Jezus proponuje czterem rybakom znad Jeziora Galilejskiego zmianę pracy. Szymon, Andrzej, Jakub i Jan mają porzucić sieci i pójść za Jezusem. On nauczy ich, jak być rybakami ludzi. Mężczyźni długo się nie zastanawiają i natychmiast ruszają za nowym Mistrzem. Propozycja musiała być naprawdę dobra, skoro zostawili cały swój dobytek.

 

 

WERSJE


Powołanie Szymona Piotra i jego brata Andrzeja to tzw. pierwsze powołanie w Ewangelii Marka (1,16-20). Marek  będzie jeszcze opisywał powołanie Dwunastu (3,13-19). Podobne do Markowych opisy powołania pierwszych uczniów można znaleźć u Mt 4,18-22 i Łk 5,1-11. Łukasz rozwinie epizod nad Jeziorem Galilejskim, opisując Jezusa, który wsiada do łodzi Piotra naucza stamtąd po czym nakazuje Piotrowi odbić na głębię, gdzie dokonują cudownego połowu przerażony Piotr prosi, aby Jezus od niego odszedł.

Powołanie uczniów znajdujemy także u Jana, choć różni się ono od wersji opisanej przez Mateusza, Marka i Łukasza.

Jan nie wspomina – jak synoptycy – że powołanie miało miejsce nad Morzem Galilejskim. Nie ma żadnej wzmianki o tym, że Jezus powołał braci, gdy rzucali sieć w morze.

Jan pisze, że Andrzej był wcześniej uczniem Jana Chrzciciela i to on przyprowadził Piotra do Jezusa. 

 

CZY WIESZ, ŻE…


Królestwo Boże to ulubiony temat przepowiadania ziemskiego Jezusa. Termin ten pojawia się w Ewangeliach ok. 60 razy. U Mateusza funkcjonuje ono jako “Królestwo Niebieskie”.  Oznacza ono panowanie Boga, które może przyjąć różne formy: panowanie Boga w historii (Łk 1-2), panowanie na końcu czasów i ostateczne zwycięstwo Pana nad grzechem i śmiercią (Łk 21; 1 Kor 15,24-26) panowanie Boga w ludzkim sercu, stąd wezwanie do nawrócenia (Mk 1,15) obecność i bliskość Boga przychodzącego w Jezusie (Mk 1,15; Łk 11,20; 17,20-21).

 

Być rybakami ludzi. Jezus powołuje swoich pierwszych uczniów, używając dość tajemniczego języka. Mają być rybakami ludzi. Co to znaczy? Powołuje rybaków, więc wydaje się, że przemawia do nich ich językiem, jednak kryje się w tym znacznie głębsza prawda. Połów ryb to obraz apokaliptyczny, którym opisuje się koniec świata. Według Jezusa aniołowie Boży na końcu wyciągną na brzeg Bożą sieć i oddzielą ludzi jak ryby: dobre od złych (Mt 13,47-50). Misja uczniów ma związek z końcem świata. Mają ratować ludzi w czas sądu, ocalić ich przed śmiercią i potępieniem, które w Biblii często symbolizowane są przez groźne, niosące chaos i zniszczenie wody.

 

TWEETY




 


STO SŁÓW


Czasem wydaje się, że trzeba wielu słów, skoordynowanych działań, zmyślnych pomysłów, kościelnego PR-u, ustalonej strategii i geniuszu komunikacyjnego, żeby… zdobyć ludzi dla Boga.

 

W pierwszym czytaniu Jonasz robił po prostu to, co Pan mu nakazał: szedł, wołał i głosił upomnienie. Wystarczyło bardziej uwierzyć Bogu zlecającemu takie właśnie zadanie niż własnym obawom.

 

Historia ubogiego słowa, które wystarcza, powraca w samym Jezusie. Głosił nawrócenie i wiarę w Ewangelię. Niczym innym nie zdobył serc apostołów.

Czasem wydaje się, że trzeba prawdziwego sprzysiężenia złego losu, żeby zrozumieć, że wszystko inne przemija, pozostaje tylko ubogie słowo, które skuteczniejsze jest niż wszystko to, o co niepotrzebnie zabiegamy.

 

TRENDY


#WskazujeDrogęGrzesznikom

Bo konfesjonał jest po to, abyś wrócił do Chrystusa (…), a nie po to, żebyś poszedł do konfesjonału jak do anestezjologa. “Ksiądz jest anestezjologiem, ksiądz znieczula, tak? To proszę mnie znieczulić”. (ks. Piotr Pawlukiewicz)
 

Dziś nie mówi się o sądzie i karze, bo to niemodne, tylko o Bozi, która jest miłosierna. (…) [wg Biblii kara] musi zostać wymierzona. Nie może być tak, że jeden drugiemu przebaczy i wszystko jest OK. Papież przebaczył Ali Agcy, ale absolutnie palcem nie kiwnął, żeby go wyciągnąć z więzienia. (o. Leon Knabit)
 

Kupił dziadek ciągnik i rdzewieje za stodołą. (…) kupiła pani młynek do kawy i stoi na półce. Jeśli go nie uruchomisz, żadnego pożytku z tego nie będzie! Będzie to zawdzać. Nie ma czegoś takiego jak wiara bez praktyki. (Stanisław Jarosz OSPPE)
 

Pewien lekarz opowiadał, że większość pacjentów odwiedza go nie z powodu chorób, ale z powodu zatroskania, jakiego oczekują od niego. (…) Czy istnieje ktoś, kto potrafi nas wyzwolić od zaplątania się we własne sieci smutku, beznadziei, bezsensu (…)? Jest tylko jedna osoba, której obietnica na pewno jest wiarygodna. Jezus. (o. Augustyn Pelanowski)
 

#BliskieJestKrólestwo

Etymologia ludowa tłumaczy, że ubogi to ten, który ma wszystko u Boga, całe królestwo Boże, choćby od ludzi niczego nie otrzymywał.

Oby Bogu tylko zaufać. (ks. Jan Twardowski)
 

Zło bardzo lubi, jak ludzie robią dobre postanowienia. Nie lubi natomiast, gdy je wypełniają. Stąd metoda jego polega na odkładaniu realizacji postanowienia do jutra. (…) Ileż to razy pijak, świadom swego uzależnienia od alkoholu, podejmuje postanowienie, że od jutra przestanie pić. Bywają tacy, którzy przez lata całe żegnają się z butelką, a śmierć zaskakuje ich z kieliszkiem w ręku… (ks. Edward Staniek)
 

(…) Królestwo Boże nie jest czymś górnolotnym, Królestwo Boże nie jest obszarem, który się rozrasta, używając siły militarnej w ludzkim rozumieniu. (…) może być odnalezione w najmniejszych wydarzeniach dnia codziennego, każdego dnia naszego życia, które zawsze ma swoje wzloty i upadki. (o. Sławomir Romanowski CSsR)

1/5
Historia Jonasza przedstawiona na ikonie prawosławnej, przełom X-XI w, Biblioteka Watykańska, Rzym
2/5
Przedstawienie proroka Jonasza wyrzucanego do morza do morza, Katakumby św Piotra i Marcelina, Rzym, ok IV w
3/5
Przedstawianie proroka Jonasza, Michał Anioł, 1511 r., fresk z Kaplicy Sykstyńskiej, Rzym
4/5
Jonasz wyrzucony przez wieloryba, Gustave Dore, XIX w.
5/5
Jonasz głosi w Niniwie, Gustaw Doré, XIX w.
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Niedziela Chrztu Pańskiego B

Fakty potwierdzają proroctwa, głos z nieba – boskość Jezusa. Wiara to wielkie potwierdzenie

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Ewangelista Marek prowadzi narrację z perspektywy Jezusa, gdy pisze: W chwili, gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na siebie. A z nieba odezwał się głos: “Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie”. Usłyszał głos Ojca, że Go kocha. To potwierdzenie umocniło Go na początek misji.

A ta misja, dzieła, które czynił Jezus, słowa, którymi nauczał wypełniały proroctwa. Jezus potwierdzał prawdziwość proroctwa pieśni Sługi Jahwe, a te proroctwa Jego potwierdzają.

Bóg, wiara, sakramenty, wśród nich sakrament Chrztu to nie kwestia wiary w to, czego nie wiadomo, ani przynależności do grupy. Bez względu na to, kto kim jest, Bóg kocha. Wiara to potwierdzenie miłości.

 

PUNKT WYJŚCIA


NIEDZIELA CHRZTU PAŃSKIEGO • Rok B • Niedziela ta kończy Okres Bożego Narodzenia. Od poniedziałku rozpocznie się trwający kilka tygodni Okres Zwykły • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy odrodzeni z wody i Ducha Świętego zawsze żyli w miłości Boga Wszechmogącego • CZYTANIA: Księga Izajasza 55,1-11; Psalm Iz 12, 2. 3 i 4bcd. 5-6; 1 list św. Jana 5, 1-9; Ewangelia wg św. Marka 1,7-11

 

• CHMURA SŁÓW • W czytaniach słyszymy najczęściej GŁOS (5)  BOGA (4), który  przedstawia nam dzisiaj swojego Syna jako PANA (9), ale też jako swojego Sługę, którego posłał, aby był Światłem dla narodów. To początek publicznej działalności Jezusa. Zaczynamy nowy etap, po chrzcie Janowym z wody przyszedł ten, który chrzci DUCHEM (4) Świętym.

Jutro Niedziela - Niedziela Chrztu Pańskiego B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

(Iz 55, 1-11)

Czytanie z Księgi Izajasza

«Wszyscy spragnieni, przyjdźcie do wody, przyjdźcie, choć nie macie pieniędzy! Kupujcie i spożywajcie, dalejże, kupujcie bez pieniędzy i bez płacenia za wino i mleko! Czemu wydajecie pieniądze na to, co nie jest chlebem? I waszą pracę – na to, co nie nasyci? Słuchajcie Mnie, a jeść będziecie przysmaki i dusza wasza zakosztuje tłustych potraw. Nakłońcie uszu i przyjdźcie do Mnie, posłuchajcie Mnie, a dusza wasza żyć będzie. Zawrę z wami wieczyste przymierze; niezawodne są łaski dla Dawida. Oto ustanowiłem go świadkiem dla ludów, dla ludów wodzem i rozkazodawcą. Oto zawezwiesz naród, którego nie znasz, i ci, którzy cię nie znają, przybiegną do ciebie ze względu na Pana, twojego Boga, przez wzgląd na Świętego Izraela, bo On ci dodał chwały. Szukajcie Pana, gdy się pozwala znaleźć, wzywajcie Go, dopóki jest blisko. Niechaj bezbożny porzuci swą drogę i człowiek nieprawy swoje knowania. Niech się nawróci do Pana, a Ten się nad nim zmiłuje, do Boga naszego, gdyż hojny jest w przebaczaniu. Bo myśli moje nie są myślami waszymi ani wasze drogi moimi drogami – mówi Pan. Bo jak niebiosa górują nad ziemią, tak drogi moje – nad waszymi drogami i myśli moje – nad myślami waszymi. Zaiste, podobnie jak ulewa i śnieg spadają z nieba i tam nie powracają, dopóki nie nawodnią ziemi, nie użyźnią jej i nie zapewnią urodzaju, tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego, tak słowo, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa».

Oto słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Powołałem Cię słusznie • Iz 42,1-4.6-7

KSIĘGA IZAJASZA • AUTOR: Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz) • CZAS POWSTANIA: na wygnaniu (586-538 r. przed Chr.)


O KSIĘDZEKsięga Izajasza, jedna z najdłuższych ksiąg ST, składa się z 66 rozdziałów. Dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania.  • Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia. ZDYNAMIZOWA Część druga (Iz 40-55), której fragment dziś usłyszymy, skierowana jest do Izraelitów na wygnaniuAutor – prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza – przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe.

 

KONTEKST • Dziś w liturgii usłyszymy jedną spośród czterech Pieśni Sługi Jahwe. Czym są? Przedstawiają rodzaj dramatu, który osiąga swój punkt kulminacyjny w śmierci i uwielbieniu SługiI Pieśń (Iz 42,1-4) opowiada o powołaniu i misji SługiW II Pieśni (49,1-6) Sługa przedstawia trudności, na jakie natrafia, i przytacza słowa Pana rozszerzającego jego misję na wszystkie narodyW III Pieśni (50,4-9) Sługa mówi o swojej gorliwości, cierpieniach i nadziei pokładanej w PanuIV Pieśń (52,13 – 53,12) opisuje śmierć i wywyższenie Sługi.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Dlaczego w liturgii Chrztu Pańskiego usłyszymy I Pieśń Sługi Jahwe? Już Stary Testament przedstawia Tego, którego objawia (PATRZ: EWANGELIA) wydarzenie nad Jordanem: Jezusa Chrystusa. Pieśń, choć napisana kilkaset lat wcześniej, bardzo wyraźnie rysuje postać Jezusa. Warto też zwrócić uwagę na inny szczegół: Pan mówi o swoim Wybranym w podobnie ciepłych słowach, jak Ojciec o swoim Synu, Jezusie.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Sługa to tajemnicza postać, która prezentuje rys nieznany dotychczas literaturze biblijnej. Jego cierpienie przynosi zbawienie i jest ofiarą przebłagalną za grzechy Izraela i całej ludzkości. Nic dziwnego zatem, że Jezus odniesie do siebie obraz cierpiącego Sługi z Deutero-Izajasza. Jego śmierć między złoczyńcami przypomina śmierć Sługi (Łk 22,37 – Iz 53,12). Cierpią te same obelgi i oplucie (Łk 24,26-27 – Iz 50,6). Cechuje ich ta sama łagodność i pokora (Mt 12,18 – Iz 42,2-4). Obaj są światłością pogan (Łk 2,32 – Iz 49,6). Nadzwyczajny rys uniwersalnego Zbawcy, który swym cierpieniem gładzi grzech świata, pozwala dopatrywać się w Jezusie wypełnienia proroctwa o Słudze.
 

Sam tytuł “sługa” łączy tę postać z tradycjami patriarchów (Rdz 26,24), Mojżeszem (Wj 14,31), Jozuem (24,29), Dawidem  (2 Sm 3,18), kapłanami, prorokami, Mesjaszem (Ez 34,23), Zorobabelem (Ag 2,23) oraz z narodem izraelskim (Iz 41,8; 42,19; 43,10). Sługa skupia w sobie wielkie tradycje duchowe Izraela: od Abrahama przez Mojżesza, Jeremiasza aż po Hioba. Identyfikowano go z Ozjaszem, Sedecjaszem, Cyrusem, Deutero-Izajaszem, Zorobabelem i Jojakinem. Tradycja żydowska widziała w nim zapowiedź Mesjasza.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


 Mój sługa (abdi) tytuł ten powraca w pieśniach 6 razy. Oznacza zależność i poddanie Bogu. W Biblii to tytuł honorowy, nadawany patriarchom (Rdz 26,24), Mojżeszowi (Pwt 9,27), Jozuemu (Lb 12,7), Dawidowi (2 Sm 7,5) czy prorokom (Jr 7,25; Am 3,7). Mój podkreśla ładunek uczuciowy łączący Jahwe ze sługą. Pan uformował go ze szczególną miłością, powołał od łona matki, wezwał do specjalnej misji, podtrzymuje go i znajduje w nim upodobanie.  

Wybrany (bachir)to określenie przynależące do teologii dynastii Dawidowej (1 Sm 16,10; Ps 78,70; 89,4.20). Podkreśla królewski charakter Sługi. Niektórzy widzą tu desygnację królewską.

Położyłem nad nim mojego Ducha, On przyniesie narodom PrawoSzczególne dary ducha dotyczą misji wprowadzenia prawa (miszpat) wśród narodów pogańskich. Według Mi 6,8 to istota religii. Sługa ukazany jest na wzór nowego Mojżesza.

Nie będzie wołał ani podnosił głosu. Pokora Sługi ukazana jest w kontraście z postawą Cyrusa (Iz 41,2-25). To także przeciwieństwo krzykliwych fałszywych przywódców religijnych i proroków.

Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku. Pieśń podkreśla łagodność Sługi w trosce o najsłabszych. Hieronim interpretował trzcinę (qaneh) jako Izrael, zaś knotek (pisztah) jako pogan. Tora, którą głosi, ma dotrzeć do najdalszych krańców ziemi, symbolizowanych przez wyspy (ijim).

 

 

CYTATY


Bóg przedstawia swojego Wybrańca: Oto mój Sługa, którego podtrzymuję.

Pierwszego z prawodawców: On przyniesie narodom Prawo.

Prawodawcę Miłosierdzia: Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zagasi knotka o nikłym płomyku.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Iz 12, 2. 3 i 4bcd. 5-6 (R.: por. 3))

REFREN: Będziecie czerpać ze zdrojów zbawienia

Oto Bóg jest moim zbawieniem! *  Jemu zaufam i bać się nie będę.  Pan jest moją pieśnią i mocą, *  i On stał się moim zbawieniem.

Wy zaś z weselem czerpać będziecie wodę *  ze zdrojów zbawienia.  Chwalcie Pana, wzywajcie Jego imienia! †  Ukażcie narodom Jego dzieła, *  przypominajcie, że Jego imię jest chwalebne.

Śpiewajcie Panu, bo czynów wspaniałych dokonał! *  I cała ziemia niech o tym się dowie.  Wznoś okrzyki i wołaj radośnie, mieszkanko Syjonu, *  bo wielki jest wśród ciebie Święty Izraela.

[01][02]

 

PSALM

Psalm burzy • Ps 29,1-4.9-10

PSALM 29 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy przedkrólewskie (XII/XI w. przed Chr.) /okres monarchii


O PSALMIE • Siły natury mogą stanowić osnowę uwielbienia Pana. Tak jest w przypadku Psalmu 29. Rozpoczynające kolejne wersety słowa: “głos Pana” to nic innego jak literackie oddanie burzy: grzmotów, które zagłuszają wszelkie dźwięki, i uderzeń piorunów, które są w stanie nawet łamać drzewa.

 

Psalm 29 to hymn tehilla, modlitwa bezinteresownego uwielbienia. Jest to typowy rodzaj modlitwy w okresie przed niewolą. Śpiewany był – jak informują badacze – w czasie Święta Namiotów.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy nieco zmodyfikowaną, bo przystosowaną do śpiewu liturgicznego w kościele, wersję tłumaczenia Psalmu 29. Nadal jednak odnajdziemy “grzmiące”, nawiązujące do burzy słowa i metafory. A słowa: “Ponad wodami głos Pana” – łączą psalm z liturgią niedzieli Chrztu Pańskiego. To właśnie ponad wodami Jordanu odezwał się głos Ojca objawiający Syna.

 

CYTATY


Dźwięk rozchodzący się po tafli: Ponad wodami głos Pański

Każda nieskończoność jest drobnostką wobec Boga:  Pan ponad wód bezmiarem

Końcówka “mokrego” psalmu: Pan zasiadł nad potopem, Pan jako Król zasiada na wieki.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

(1 J 5, 1-9)

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła

Najmilsi: Każdy, kto wierzy, że Jezus jest Mesjaszem, z Boga się narodził; i każdy miłujący Tego, który dał życie, miłuje również tego, kto życie od Niego otrzymał. Po tym poznajemy, że miłujemy dzieci Boże, gdy miłujemy Boga i wypełniamy Jego przykazania, albowiem miłość względem Boga polega na spełnianiu Jego przykazań, a przykazania Jego nie są ciężkie. Wszystko bowiem, co z Boga zrodzone, zwycięża świat; tym właśnie zwycięstwem, które zwyciężyło świat, jest nasza wiara. A któż zwycięża świat, jeśli nie ten, kto wierzy, że Jezus jest Synem Bożym? Jezus Chrystus jest tym, który przyszedł przez wodę i krew, i ducha, nie tylko w wodzie, lecz w wodzie i we krwi. duch daje świadectwo, bo duch jest prawdą. Trzej bowiem dają świadectwo: duch, woda i krew, a ci trzej w jedno się łączą. Jeśli przyjmujemy świadectwo ludzi – to świadectwo Boże więcej znaczy, ponieważ jest to świadectwo Boga, które dał o swoim Synu.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Bez względu na… • Dz 10,34-38

Dzieje Apostolskie • AUTOR: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: ok. 80 r.

KATEGORIA: Opowiadanie • MIEJSCE: Cezarea • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Korneliusz (żołnierz), Piotr


O KSIĘDZE • Dzieje Apostolskie opisują rozwój i wzrost młodego Kościoła. Rodzi się on ze śmierci i zmartwychwstania Chrystusa oraz zesłania Ducha Świętego. Pierwszych dwanaście rozdziałów poświęconych jest historii Kościoła w Jerozolimie oraz misji Piotra. Widać w nich już, jak Dobra Nowina stopniowo przekracza granice Izraela i kieruje się ku poganom. Od rozdziału trzynastego uwaga Łukasza skupia się na św. Pawle.

 

KONTEKST • Rozdział 10 Dziejów Apostolskich opisuje moment, w którym Ewangelia dociera do poganina, rzymskiego żołnierza, Korneliusza. W czasie modlitwy Korneliusz widzi Anioła Pańskiego, który każe mu sprowadzić do swego domu Piotra. W tym samym momencie choć w zupełnie innym miejscu także Piotr otrzymuje w widzeniu nakaz udania się do Korneliusza. Wkrótce dochodzi do spotkania: Piotr pojawia się w domu żołnierza i wygłasza katechezę o śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Początek tej katechezy słyszymy właśnie w ramach II czytania.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Aż dwa punkty dzisiejszego czytania łączą je z chrztem św. Jana  • Pierwszy dotyczy faktu. Piotr wprost odnosi się do chrztu, gdy pisze: “Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa z Nazaretu, którego Bóg namaścił Duchem Świętym i mocą” Nie mniejsze znaczenie ma kluczowe zdanie II czytania: “Bóg nie ma względu na osoby”. Dla Izraelitów, przyzwyczajonych do bycia “uprzywilejowanymi” ze względu na bycie Narodem Wybranym, prawda, że Bóg nie ma względu na osoby, na przynależność narodową, mogła być szokiem.

 

 

CZY WIESZ, ŻE…


Korneliusz, rzymski żołnierz, należy do tzw. “bojących się Boga”. To człowiek, który odnalazł prawdę w religii żydowskiej i przylgnął do Boga Izraela. W tamtych czasach dość często poganie nawracali się na judaizm lub stawali się jego sympatykami. Wynikało to z kryzysu tradycyjnej religii, która przerodziła się w świecie grecko-rzymskim w państwowy rytuał. W judaizmie i chrześcijaństwie poganie odnajdowali Boga bliskiego, dawcę przykazań i praw, którymi można było kierować się w życiu.

 

Korneliusz staje się członkiem młodego Kościoła w czasach, kiedy przez Palestynę przetacza się plaga głodu. W tym bogatym i wpływowym chrześcijaninie wspólnota znajdzie patrona, który pozwoli jej przetrwać czas kataklizmu.

 

CYTATY


Piotr przekonał się nie tylko rozumiem, ale i sercem:  Przekonuję się, że Bóg naprawdę nie ma względu na osoby.

Odwołanie do niedawnych wydarzeń: Wiecie, co się działo w całej Judei, począwszy od Galilei, po chrzcie, który głosił Jan.

I do serc słuchaczy: Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On dobrze czyniąc

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

(Mk 1,6b-11)

Jan Chrzciciel tak głosił: Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym. W owym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i przyjął od Jana chrzest w Jordanie. W chwili gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na siebie. A z nieba odezwał się głos: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Ja i On • Mk 1, 6b-11

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 64 r.

KATEGORIA: Opowiadanie • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • MIEJSCE AKCJI: brzegi Jordanu, niedaleko Jerozolimy • WERSJE: Mt 3,11-17 Łk 3,16-17 i 21-22 J 1,32


KSIĘGA • Ewangelia według św. Marka to zdaniem badaczy najstarsza z Ewangelii, z której korzystać mieli także Łukasz i Jan. Przemawia za tym jej prosty styl, zwięzłość oraz rozwijająca się chrystologia. Jezus zostaje w niej ukazany jako Syn Boży. Napisana przez Jana Marka, towarzysza podróży misyjnych św. Pawła, który oparł się na relacjach i katechezie św. Piotra (świadectwo Papiasza). Według Hieronima Marek napisał swoją Ewangelię na prośbę braci w Rzymie. Punktem centralnym Ewangelii jest wyznanie Piotra pod Cezareą Filipową (8,27-30). Podsumowuje ono pierwszą część i wskazuje na główny temat: kim jest Jezus?

 

KONTEKST • Ewangelię św. Mateusza rozpoczyna opis dzieciństwa Jezusa, podobnie św. Łukasza – choć z innej perspektywy. Jan umieszcza przepiękny poemat “Na początku było Słowo”. Marek w swojej Ewangelii nie interesuje się dzieciństwem. Dlaczego? Gdyż kładzie akcent bardziej na boskość Jezusa, mniej na Jego człowieczeństwo (jak Mateusz). Rozpoczyna Ewangelię od historii Jana Chrzciciela po to, by natychmiast doprowadzić do pierwszego faktu, który potwierdza boskie pochodzenie Jezusa: głos z nieba podczas chrztu Jezusa w Jordanie.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Krótki fragment Ewangelii to w istocie dwie historie znad Jordanu i w życiu św. Jana Chrzciciela. Najpierw ta, gdy Jan przepowiada i zapowiada Mesjasza. A potem, gdy Jezus pojawia się nad Jordanem i przyjmuje od niego chrzest. W dość oszczędnych, wręcz suchych słowach narracji Marka można dostrzec spełnienie i siłę proroctwaRównie istotne jest coś, co zostaje znów zapowiedziane: chrzest, który daje Jezus, chrzest w Duchu Świętym. Ta zapowiedź dotyczy każdego z nas.

 

TRANSLATOR


Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym. W owym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i przyjął od Jana chrzest w Jordanie (Mk 1,8-9) W oryginale mowa o zanurzeniu w wodzie (PATRZ: CZY WIESZ, ŻE): Ja zanurzyłem Was w wodzie, On zanurzy Was w Duchu Świętym… I został zanurzony w Jordanie

 

WERSJE


Relacja św. Marka o chrzcie Jezusa w Jordanie jest najkrótsza, sprowadza się do opisu: zanurzenia w wodach Jordanu, Ducha “jak gołębica” schodzącego ku niemu oraz głosu.

 

Marek nie pisze o poprzedzającym chrzest dialogu Jezusa z Janem: Jan miał  powstrzymywać Jezusa, mówiąc: “to ja potrzebuję, żebym przez ciebie został ochrzczony, a ty przychodzisz do mnie?”

 

Marek nie pisze o szczególe, o którym wspomina Łukasz: Jezus zanurzył się i się modlił.

 

Marek, podobnie jak Mateusz i Łukasz, opisują chrzest niejako oczami Jezusa (gdy Jezus wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo…). Tymczasem św. Jan w swojej Ewangelii opisuje doświadczenie Jana Chrzciciela: Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: Ten, nad którym ujrzysz Ducha zstępującego [na kogoś dodają niektóre tłumaczenia] i spoczywającego nad nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym. A ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym.

 

CZY WIESZ ŻE…


Polskie słowo “chrzest” nie jest przekładem greckiego baptismos. Wywodzi się od imienia Chrystusa, choć jego pochodzenie nie jest jasne. Oryginalne słowo baptismos oznacza “zanurzenie”. Jego znaczenie jest zatem ściśle związane z gestem zanurzenia w wodzie, choć – jak tłumaczy Katechizm Kościoła Katolickiego – zanurzenie w wodzie jest symbolem pogrzebania katechumena w śmierci Chrystusa, z której powstaje przez zmartwychwstanie z Nim jako “nowe stworzenie”.

 

Chrzest – zanurzenie w wodach Jordanu, którego udzielał Jan Chrzciciel, nie był jeszcze chrztem, jakiego my dostępujemy. Pierwszym chrztem udzielanym w imię Jezusa na kartach Biblii jest chrzest w Dniu Pięćdziesiątnicy (PRZECZYTAJ TU>>)

 

Sakrament chrztu ustanowił Jezus Chrystus, mówiąc tuż przed swoim wniebowstąpieniem: Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem” (Mt 28,19-20).

 

CYTATY


Reakcja Jana na podziw tłumów:  Idzie za mną mocniejszy ode mnie

Widzicie różnicę?: Ja chrzciłem chrzwas wodą, On zaś cić was będzie Duchem Świętym.

Boskość Jezusa to wiedziała, człowieczeństwo potrzebowało słów Ojca: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie.

 

1/6
Chrzest Chrystusa, Andrea Mantegna, ok. 1505 r., kościół św. Andrzeja, Mantua, Włochy
2/6
Jan Chrzciciel, Leonardo da Vinci, ok. 1513-1516r., Luwr, Paryż, Francja
3/6
Chrzest Chrystusa, Francesco Albani, Guido Reni, ok. 1623 r.
4/6
Chrzest Chrystusa, Francesco Albani, ok. 1600 r.
5/6
Jan Chrzciciel wskazuje św. Andrzejowi Chrystusa, Ottavio Vannini, XVII w.
6/6
Chrzest Chrystusa, Piero della Francesca, ok. 1440-1450 r., National Gallery, Londyn, Wielka Brytania
poprzednie
następne

 

ANEKS

Jordan i Gołębica


• Jordan – brama do ziemi obiecanej. Przekraczali ją już patriarchowie, np. Jakub. Na jej brzegu, spoglądając na Ziemię Obiecaną ze stepów Moabu, stanął sam Mojżesz. Sam do ziemi Bożych obietnic nie wszedł. Pięcioksiąg kończy się obrazem Izraela stojącego wciąż na granicy Ziemi Obiecanej. W tym samym miejscu, po z górą tysiącu latach, pojawia się Jezus. To nie przypadek. Tylko dotąd mogło doprowadzić Izraelitów Prawo i ich wielki duchowy przewodnik Mojżesz – na granicę Ziemi Obiecanej. Tylko Jezus może wprowadzić Izraela, wciąż stojącego na granicy ziemi obiecanej, do ziemi Bożych Obietnic.

• Jordan – rzeka spływająca ludzkim grzechem. W tę rzekę także wchodzi Jezus. On, który jest bez grzechu, przyjmuje z rąk Jana chrzest na oczyszczenie z grzechu. Po co to robi? Czy wchodzi w te wody, bo tak wypada zrobić, bo wszyscy tak robią, bo jak mówi sam: „Muszą się wypełnić Pisma?”. Czy solidaryzuje się ze swoim narodem? Czy uznaje wielkość i misję Chrzciciela? Jezus niczego nie udaje, a jego gesty nie są obliczone na oglądające go tłumy. Jezus demonstruje w ten sposób solidarność z grzesznikami. Wchodząc w rzekę grzechu, nie brzydzi się ludzkim życiem. Wchodzi do Jordanu także po to, aby wziąć na siebie ludzki grzech.

• Jordan – rzeka dzieci Bożych. Kiedy w jej wody wchodzi Jezus, niebo się otwiera, a głos Ojca potwierdza: „Oto mój Syn, w którym mam upodobanie”. Oto mój ukochany Syn, moje dziecko. Ojciec wie już wtedy, że jego Syn będzie cierpiał, że weźmie na swoje ramiona krzyż, którego nie oszczędzi mu ten świat. Dlatego na samym początku jego drogi mówi mu: “Cokolwiek stanie się z tobą, pamiętaj – jestem blisko. Kiedy będziesz krzyczał przerażony: Dlaczego mnie opuściłeś?, pamiętaj – to mnie nie przerazi. Jesteś moim ukochanym dzieckiem. Będę wówczas blisko Ciebie”. Dzięki słowom Ojca i zapewnieniu o jego miłości Jezus przetrwa scenę kuszenia, następującą bezpośrednio po chrzcie, i wytrwa na krzyżu.

• Gołębica, która zstępuje wówczas na Jezusa, to symbol miłości, Ducha Świętego. To także znak Bożego miłosierdzia. W Księdze Rodzaju to ona ogłasza koniec potopu, nowy czas, w którym Bóg nie będzie już zsyłał kary mającej zatracić jego dzieci.

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >