Jutro Niedziela – III zwykła B

Wszystko przemija. Pozostaje tylko ubogie słowo, które skuteczniejsze jest niż wszystko to, o co niepotrzebnie zabiegamy

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


III Niedziela Zwykła • Rok B • KOLEKTA: Będziemy prosić Boga, by tak kierował naszym życiem, byśmy mogli przynosić jak najlepsze owoce dobrych uczynków CZYTANIA: Księga Jonasza 3,1-5.10; Psalm 25,4-9; 1 List do Koryntian  7,29-31; Ewangelia wg św. Marka 1,14-20

 

• CHMURA SŁÓW •  

Jutro Niedziela - III zwykła B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jonasza

(Jon 3,1-5.10)

Pan przemówił do Jonasza po raz drugi tymi słowami: Wstań, idź do Niniwy, wielkiego miasta, i głoś jej upomnienie, które Ja ci zlecam. Jonasz wstał i poszedł do Niniwy, jak powiedział Pan. Niniwa była miastem bardzo rozległym - na trzy dni drogi. Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił: Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona. I uwierzyli mieszkańcy Niniwy Bogu, ogłosili post i oblekli się w wory od największego do najmniejszego. Zobaczył Bóg czyny ich, że odwrócili się od swojego złego postępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Idź i głoś • Jon 3,1-5.10

KSIĘGA JONASZA • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: ok. VI-IV w. przed Chr.

KATEGORIA: opowiadanie • MIEJSCE AKCJI: Niniwa • CZAS AKCJI: VIII w. przed Chr. • BOHATEROWIE: Jonasz, Bóg, mieszkańcy Niniwy


O KSIĘDZE • Księga Jonasza należy do korpusu ksiąg prorockich Starego Testamentu. Na próżno jednak szukać w niej prorockich wizji i wyroczni. Księga jest raczej opowiadaniem o proroku, który ucieka przed misją głoszenia Słowa Bożego mieszkańcom Niniwy. W 2 Krl 14,25 jest mowa o tym, że za panowania Jeroboama II (783-743) w Królestwie Izraela działał Jonasz, syn Amittaja z Gat ha-Chefer, zapowiadający lepszą przyszłość dla Izraela. Za taką identyfikacją głównego bohatera księgi opo­wiada się tradycja żydowska i chrześcijańska. Sam autor księgi to Żyd, który prawdopodobnie w czasie po wygnaniu (VI w. przed Chr.)  spisuje historię Jonasza. Jonasz, prorok pochodzący z północy, został posłany, aby wzywać do nawrócenia Asyryjczyków, tych samych, którzy najechali i ostatecznie zniszczyli Samarię. Opiera się misji, która ma na celu ocalenie oprawców jego narodu. Ce­lem księgi jest pouczenie o miłosierdziu Boga, które wykracza poza granice Izraela i włącza pogan w plan zbawienia.

 

KONTEKST • W rozdziale 3 Księgi Jonasza historia proroka zmierza wreszcie do zamierzonego przez Boga finału. Po ucieczce Jonasza przed Panem (Jon 1), połknięciu przez wielką rybę i modlitwie w jej wnętrzu, Pan nakazuje stworzeniu, aby wypluło proroka na ląd (Jon 2). W rozdziale 3 Jonasz głosi Słowo Boże Niniwitom, które, jak się przekonamy, przyniesie niespodziewanie pozytywny efekt. Sam Jonasz jednak nie ucieszy się z Bożego miłosierdzia okazanego Niniwie (Jon 4).

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszym pierwszym czytaniu Jonasz po raz kolejny słyszy wezwanie, by głosić Niniwitom słowo nawrócenia. Tym razem podejmuje swoją misję i przemierzając ulice miasta, ostrzega przed nadchodzącą na Niniwę karą. Mieszkańcy Niniwy okazują się bardziej skorzy do słuchania Słowa Bożego niż sam prorok. Od razu ogłaszają w całym mieście post i wyrażają chęć zmiany dotychczasowego postępowania.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Jeśli wydaje nam się, że w rozdziale 3 prorok Jonasz ugiął się wreszcie przed Panem, to jesteśmy w wielkim błędzie. Jonasz rzeczywiście udaje się do Niniwy, lecz nie głosi Słowa, które polecił mu Pan. W Jon 1,2 Bóg kazał mu ostrzec Niniwitów, że miara ich występków przed Jego obliczem już się przebrała. Bóg wyraźnie chciał ocalić to wielkie miasto, co można wywnioskować z pełnych wyrzutów słów Jonasza w Jon 4,2 i słów samego Pana w Jon 4,10-11. Jonasz tymczasem głosi zagładę, nie dając nawet alternatywy nawrócenia: Jeszcze czterdzieści dni i Niniwa zostanie zburzona (Jon 3,4). Prorok wykrzywia Słowo Pana i interpretuje je na swój ludzki sposób. Nie chce miłosierdzia dla stolicy potężnego imperium, odpowiadającego za rzezie i deportacje jego rodaków. Słowo Pana jest jednak skuteczniejsze niż zabiegi proroka próbującego je stłumić. Niniwa się nawraca. Jonasz, buntujący się prorok, wypełnił swoją misję. Bożego miłosierdzia nie da się powstrzymać w granicach Izraela.

 

TRANSLATOR


™Jonasz (hebr. Jónah) znaczy „gołąb/gołębica”.  W Rdz 8,8 wypuszczona z arki zwiastuje Noemu koniec potopu. W Pnp 2,14 porównuje się do niej piękną i czystą oblubienicę. W Oz 7,11 Efraim przypomina głupią gołębicę, dającą się złowić w sidła Egiptu. W tym ostatnim obrazie mógłby odnaleźć się biblijny Jonasz. Jest jak “głupi gołąb” – nie wie, dokąd zmierza, uciekając przed Słowem Pana.

 

 

CYTATY


Zalecenie Pana: Wstań, idź do Niniwy!

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 25,4-9)

REFREN: Naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami

Daj mi poznać Twoje drogi, Panie, naucz mnie chodzić Twoimi ścieżkami. Prowadź mnie w prawdzie według Twych pouczeń, Boże i Zbawco, w Tobie mam nadzieję.

Wspomnij na swoje miłosierdzie, Panie, na swoją miłość, która trwa od wieków. Pamiętaj o mnie w swoim miłosierdziu ze względu na dobroć Twą, Panie.

Dobry jest Pan i prawy, dlatego wskazuje drogę grzesznikom. Pomaga pokornym czynić dobrze, uczy pokornych dróg swoich.

[01][02]

 

PSALM

Ty mnie poprowadź • Ps 25,4-9

PSALM 25 • AUTOR: król Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: pierwotna forma ok. X w. przed Chr.; obecna forma po wygnaniu (po 538 r. przed Chr.)


O PSALMIE • Psalm 25 jest formą lamentacji, o czym świadczą pierwsze i ostatnie wersety utworu (ww. 1-3.19-22). Jest jednak zarazem wyrazem zaufania psalmisty do Boga, na co wskazują pozostałe wersety. Psalm ma strukturę alfabetyczną (akrostych), tzn. następujące po sobie wersety zaczynają się od kolejnych liter alfabetu hebrajskiego. Jego autorstwo przypisuje się Dawidowi, królowi Izraela. W formie obecnej pochodzi jednak od autora, żyjącego w czasach powygnaniowych. Dostosowuje on starą formę lamentacji indywidualnej do liturgii świątynnej, zamyka w niej tęsknoty i obawy powygnaniowego Izraela.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Fragment Psalmu 25, który usłyszymy, to rodzaj modlitwy błagalnej, w której autor prosi o Boże prowadzenie w życiu. Boża opieka pozwala człowiekowi nawet największemu grzesznikowi przejść przez życie tak, by spotkać się z Nim po śmierci. Poddanie się Bożej woli daje nadzieję, że obierane życiowe drogi będą prowadzić do coraz większego dobra.

 

 

 

CYTATY


Pan, najlepszy przewodnik: Daj mi poznać Twoje drogi, Panie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 7,29-31)

Mówię, bracia, czas jest krótki. Trzeba więc, aby ci, którzy mają żony, tak żyli, jakby byli nieżonaci, a ci, którzy płaczą, tak jakby nie płakali, ci zaś, co się radują, tak jakby się nie radowali; ci, którzy nabywają, jak gdyby nie posiadali; ci, którzy używają tego świata, tak jakby z niego nie korzystali. Przemija bowiem postać tego świata.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Przemija postać świata • 1  Kor 7,29-31

1 List do Koryntian • AUTOR: św. Paweł •  CZAS POWSTANIA:   ok. 54 r. • SKĄD: Efez •   DO KOGO: chrześcijanie w Koryncie


O KSIĘDZE • Podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Doszło w niej jednak do sporów, stąd interwencja Pawła Pierwszy List do Koryntian. Jakie to były problemy? • zagrożona jedność: spory i podziały wynikały z różnic majątkowych i społecznych • rozwiązłość seksualna • liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością. To oni głosili swobodę obyczajów, zachowywali się nieodpowiedzialnie, poszukiwali spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość • odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili tę prawdę, kierując się grecką filozofią.

 

KONTEKST • Siódmy rozdział 1 Listu do Koryntian to odpowiedź na pytania wspólnoty dotyczące małżeństwa i celibatu dla Królestwa. Paweł wskazuje na wyższość celibatu, który pozwala w pełni oddać się Panu i pracować dla jego Ewangelii (7,1.26.32-35). Równocześnie nie deprecjonuje małżeństwa, które nazywa charyzmatem, drogą, którą każdy musi osobiście rozeznać (7,7) i lekarstwem na zepsutą miłość w Koryncie (7,2). Prócz tego, w siódmym rozdziale Paweł, powołując się na naukę Pana, podkreśla nierozerwalność małżeństwa, ale w przypadku problemów między małżonkami – dopuszcza separację (7,8-11). Tutaj także znajdujemy tzw. “przywilej Pawłowy”: kazus, w którym Paweł pozwala odejść pogańskiej stronie, jeśli ta nie chce żyć z nawróconym małżonkiem (7,12-16).

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W czytanym dziś fragmencie apostoł zachęca, by oderwać się od tego, co proponuje świat i spojrzeć na swoje życie w zupełnie innej perspektywie. Decydując o drodze swego życia, należy patrzeć na swe powołanie przez pryzmat przeznaczenia do wiecznego życia w Królestwie Niebieskim.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


• Paradoksy Pawła. Paweł poleca, aby ci, którzy są żonaci, żyli tak, jakby żon nie mieli; ci, którzy się cieszą jakby się nie cieszyli, a ci, którzy się smucą, jakby się nie smucili. Co oznaczają te paradoksalne wskazówki? Więcej światła na słowa apostoła rzucają ww. 30b-31. Ci, którzy nabywają, nie powinni się przywiązywać do swych dóbr, a ci, którzy używają tego świata, nie powinni go nadużywać, czy też używać, zapominając o wszystkim poza nim, jakby był on ich jedynym dobrem.

 

• Przewrót wartości. Innymi słowy, Paweł nie wzywa do absolutnej rezygnacji z małżeństwa i wszystkiego, co należy do tego świata, ale do przewartościowania ich w kluczu przewrotu wartości, jaki dokonał się w krzyżu i zmartwychwstaniu Chrystusa. Ukochani małżonkowie, radości i troski, a tym bardziej rzeczy materialne nie mogą być głównym punktem odniesienia dla wierzącego.

 

• Nowy Świat. Postać tego świata (schema) a więc wszystko to, co znamy jako jego instytucje społeczne i ekonomiczne, włącznie z małżeństwem przemija. Oczom wierzących ukazuje się już nowa rzeczywistość Królestwa Bożego, w którym nie ma wolnego rynku, pieniądza, trosk doczesnych, a ludzie nie żenią się ani nie wychodzą za mąż. Całe życie doczesne wierzących ma być ukierunkowane na Królestwo, ma przygotować do wejścia do niego już dziś przez codzienność.

 

TRANSLATOR


Czas stał się krótki, dosłownie: Czas łaski (gr. kairos) został zwinięty jak zwój (synestalmenos). Paweł nie jest apokaliptykiem wieszczącym rychły koniec świata. Stwierdza, że kairos, czyli czas łaski, czas, w którym można żyć i pracować dla Królestwa, jest ograniczony. Dla starożytnych, którzy żyli przeciętnie około 25-30 lat, te słowa mają swoją wagę. Także dla nas są przypomnieniem ograniczonego i wciąż skracającego się czasu, który otrzymaliśmy, aby żyć dla Pana.

 

Ci, co nabywają (agoradzontes), jak gdyby nie posiadali (me katechontes); ci, co używają tego świata (chromenoi), tak jakby z niego nie korzystali (me katachromenoi). Tym, którzy kupują, Paweł radzi, aby nie trzymali się kurczowo swoich dóbr (katecho). Z kolei ci, którzy korzystają z tego świata, mają go nie nadużywać (katachraomai).

 

Przemija bowiem postać (schema) tego świata. Dosłownie: postać, styl życia, schemat funkcjonowania tego świata przemija, czy też schodzi ze sceny (parago) jak aktor po odegraniu swojej roli.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

‘]

[01][02]

EWANGELIA

Nie ma na co czekać • Mk 1,14-20

EWANGELISTA: Marek • CZAS POWSTANIA:  ok. 60-70 r.

KATEGORIA: opowiadanie • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • MIEJSCE AKCJI: brzegi Jeziora Galilejskiego • BOHATEROWIE: Jezus, pierwsi uczniowie


KSIĘGA • Na temat autora drugiej Ewangelii wiemy stosunkowo dużo. Marek był Żydem wychowanym w Jerozolimie. Dzieje Apostolskie przypisują mu drugie imię – Jan. Uczestniczył w pierwszej wyprawie misyjnej św. Pawła, z której się jednak wycofał. W czasie pobytu w Rzymie poznał św. Piotra; Ewangelia Markowa wydaje się być w dużym stopniu zapisem nauczania apostoła. Tekst jest skierowany do ludności nieżydowskiego pochodzenia (według tradycji do chrześcijan w Rzymie), na co wskazuje chociażby tłumaczenie logiów Jezusa z języka aramejskiego na grecki oraz wyjaśnianie obyczajów żydowskich. Według większości badaczy Ewangelia powstała po śmierci św. Piotra (ok. 64 r.), a przed zburzeniem Świątyni Jerozolimskiej (70 r.). Większość egzegetów widzi w Ewangelii Markowej źródło dla pozostałych ewangelii synoptycznych (Mateusza i Łukasza). Jest to też najkrótsza ze wszystkich ewangelii. W tekście księgi można wyróżnić dwie zasadnicze części: nauczanie Jezusa o Królestwie Bożym, w którym posługuje się przypowieściami i cudami (1,14-8,30) oraz ukazanie Jezusa jako Syna Bożego, który podejmuje mękę, aby wyzwolić człowieka z grzechu i śmierci (8,31-16,8).

 

KONTEKST • Po fragmencie związanym z życiem i przepowiadaniem Jana Chrzciciela (1, 1-8), perykopie opisującej chrzest Jezusa w Jordanie (1, 9-11) i kuszenie Go na pustyni (1, 12-13), rozpoczyna się większa jednostka – związana z działalnością Jezusa Chrystusa w Galilei. Zanim Jezus rozpocznie działalność nauczycielską i cudotwórczą, powołuje pierwszych uczniów.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • W dzisiejszej Ewangelii Jezus proponuje czterem rybakom znad Jeziora Galilejskiego zmianę pracy. Szymon, Andrzej, Jakub i Jan mają porzucić sieci i pójść za Jezusem. On nauczy ich, jak być rybakami ludzi. Mężczyźni długo się nie zastanawiają i natychmiast ruszają za nowym Mistrzem. Propozycja musiała być naprawdę dobra, skoro zostawili cały swój dobytek.

 

 

WERSJE


Powołanie Szymona Piotra i jego brata Andrzeja to tzw. pierwsze powołanie w Ewangelii Marka (1,16-20). Marek  będzie jeszcze opisywał powołanie Dwunastu (3,13-19). Podobne do Markowych opisy powołania pierwszych uczniów można znaleźć u Mt 4,18-22 i Łk 5,1-11. Łukasz rozwinie epizod nad Jeziorem Galilejskim, opisując Jezusa, który wsiada do łodzi Piotra naucza stamtąd po czym nakazuje Piotrowi odbić na głębię, gdzie dokonują cudownego połowu przerażony Piotr prosi, aby Jezus od niego odszedł.

Powołanie uczniów znajdujemy także u Jana, choć różni się ono od wersji opisanej przez Mateusza, Marka i Łukasza.

Jan nie wspomina – jak synoptycy – że powołanie miało miejsce nad Morzem Galilejskim. Nie ma żadnej wzmianki o tym, że Jezus powołał braci, gdy rzucali sieć w morze.

Jan pisze, że Andrzej był wcześniej uczniem Jana Chrzciciela i to on przyprowadził Piotra do Jezusa. 

 

CZY WIESZ, ŻE…


Królestwo Boże to ulubiony temat przepowiadania ziemskiego Jezusa. Termin ten pojawia się w Ewangeliach ok. 60 razy. U Mateusza funkcjonuje ono jako “Królestwo Niebieskie”.  Oznacza ono panowanie Boga, które może przyjąć różne formy: panowanie Boga w historii (Łk 1-2), panowanie na końcu czasów i ostateczne zwycięstwo Pana nad grzechem i śmiercią (Łk 21; 1 Kor 15,24-26) panowanie Boga w ludzkim sercu, stąd wezwanie do nawrócenia (Mk 1,15) obecność i bliskość Boga przychodzącego w Jezusie (Mk 1,15; Łk 11,20; 17,20-21).

 

Być rybakami ludzi. Jezus powołuje swoich pierwszych uczniów, używając dość tajemniczego języka. Mają być rybakami ludzi. Co to znaczy? Powołuje rybaków, więc wydaje się, że przemawia do nich ich językiem, jednak kryje się w tym znacznie głębsza prawda. Połów ryb to obraz apokaliptyczny, którym opisuje się koniec świata. Według Jezusa aniołowie Boży na końcu wyciągną na brzeg Bożą sieć i oddzielą ludzi jak ryby: dobre od złych (Mt 13,47-50). Misja uczniów ma związek z końcem świata. Mają ratować ludzi w czas sądu, ocalić ich przed śmiercią i potępieniem, które w Biblii często symbolizowane są przez groźne, niosące chaos i zniszczenie wody.

 

TWEETY




 


STO SŁÓW


Czasem wydaje się, że trzeba wielu słów, skoordynowanych działań, zmyślnych pomysłów, kościelnego PR-u, ustalonej strategii i geniuszu komunikacyjnego, żeby… zdobyć ludzi dla Boga.

 

W pierwszym czytaniu Jonasz robił po prostu to, co Pan mu nakazał: szedł, wołał i głosił upomnienie. Wystarczyło bardziej uwierzyć Bogu zlecającemu takie właśnie zadanie niż własnym obawom.

 

Historia ubogiego słowa, które wystarcza, powraca w samym Jezusie. Głosił nawrócenie i wiarę w Ewangelię. Niczym innym nie zdobył serc apostołów.

Czasem wydaje się, że trzeba prawdziwego sprzysiężenia złego losu, żeby zrozumieć, że wszystko inne przemija, pozostaje tylko ubogie słowo, które skuteczniejsze jest niż wszystko to, o co niepotrzebnie zabiegamy.

 

TRENDY


#WskazujeDrogęGrzesznikom

Bo konfesjonał jest po to, abyś wrócił do Chrystusa (…), a nie po to, żebyś poszedł do konfesjonału jak do anestezjologa. “Ksiądz jest anestezjologiem, ksiądz znieczula, tak? To proszę mnie znieczulić”. (ks. Piotr Pawlukiewicz)
 

Dziś nie mówi się o sądzie i karze, bo to niemodne, tylko o Bozi, która jest miłosierna. (…) [wg Biblii kara] musi zostać wymierzona. Nie może być tak, że jeden drugiemu przebaczy i wszystko jest OK. Papież przebaczył Ali Agcy, ale absolutnie palcem nie kiwnął, żeby go wyciągnąć z więzienia. (o. Leon Knabit)
 

Kupił dziadek ciągnik i rdzewieje za stodołą. (…) kupiła pani młynek do kawy i stoi na półce. Jeśli go nie uruchomisz, żadnego pożytku z tego nie będzie! Będzie to zawdzać. Nie ma czegoś takiego jak wiara bez praktyki. (Stanisław Jarosz OSPPE)
 

Pewien lekarz opowiadał, że większość pacjentów odwiedza go nie z powodu chorób, ale z powodu zatroskania, jakiego oczekują od niego. (…) Czy istnieje ktoś, kto potrafi nas wyzwolić od zaplątania się we własne sieci smutku, beznadziei, bezsensu (…)? Jest tylko jedna osoba, której obietnica na pewno jest wiarygodna. Jezus. (o. Augustyn Pelanowski)
 

#BliskieJestKrólestwo

Etymologia ludowa tłumaczy, że ubogi to ten, który ma wszystko u Boga, całe królestwo Boże, choćby od ludzi niczego nie otrzymywał.

Oby Bogu tylko zaufać. (ks. Jan Twardowski)
 

Zło bardzo lubi, jak ludzie robią dobre postanowienia. Nie lubi natomiast, gdy je wypełniają. Stąd metoda jego polega na odkładaniu realizacji postanowienia do jutra. (…) Ileż to razy pijak, świadom swego uzależnienia od alkoholu, podejmuje postanowienie, że od jutra przestanie pić. Bywają tacy, którzy przez lata całe żegnają się z butelką, a śmierć zaskakuje ich z kieliszkiem w ręku… (ks. Edward Staniek)
 

(…) Królestwo Boże nie jest czymś górnolotnym, Królestwo Boże nie jest obszarem, który się rozrasta, używając siły militarnej w ludzkim rozumieniu. (…) może być odnalezione w najmniejszych wydarzeniach dnia codziennego, każdego dnia naszego życia, które zawsze ma swoje wzloty i upadki. (o. Sławomir Romanowski CSsR)

1/5
Historia Jonasza przedstawiona na ikonie prawosławnej, przełom X-XI w, Biblioteka Watykańska, Rzym
2/5
Przedstawienie proroka Jonasza wyrzucanego do morza do morza, Katakumby św Piotra i Marcelina, Rzym, ok IV w
3/5
Przedstawianie proroka Jonasza, Michał Anioł, 1511 r., fresk z Kaplicy Sykstyńskiej, Rzym
4/5
Jonasz wyrzucony przez wieloryba, Gustave Dore, XIX w.
5/5
Jonasz głosi w Niniwie, Gustaw Doré, XIX w.
poprzednie
następne

Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – II zwykła B

Co łączy bohaterów wszystkich dzisiejszych czytań? Słuchają. Boga.

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


II Niedziela Zwykła • Rok B • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Wszechmogący Bóg, który rządzi niebem i ziemią, obdarzył nasze czasy pokojem CZYTANIA: 1 Księga Samuela 3,3b-10.19; Psalm 40,2.4.7-10; 1 List do Koryntian 6,13c-15a.17-20; Ewangelia wg św. Jana 1,35-42

 

 

• CHMURA SŁÓW • W czytaniach słyszymy najczęściej GŁOS (5)  BOGA (4), który  przedstawia nam dzisiaj swojego Syna jako PANA (9), ale też jako swojego Sługę, którego posłał, aby był Światłem dla narodów. To początek publicznej działalności Jezusa. Zaczynamy nowy etap, po chrzcie Janowym z wody przyszedł ten, który chrzci DUCHEM (4) Świętym.

Jutro Niedziela - II zwykła B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z I Księgi Samuela

(1 Sm 3,3b-10.19)

Samuel spał w przybytku Pańskim, gdzie znajdowała się Arka Przymierza. Wtedy Pan zawołał Samuela, a ten odpowiedział: Oto jestem. Potem pobiegł do Helego mówiąc mu: Oto jestem: przecież mię wołałeś. Heli odrzekł: Nie wołałem cię, wróć i połóż się spać. Położył się zatem spać. Lecz Pan powtórzył wołanie: Samuelu! Wstał Samuel i poszedł do Helego mówiąc: Oto jestem: przecież mię wołałeś. Odrzekł mu: Nie wołałem cię, synu. Wróć i połóż się spać. Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a słowo Pańskie nie było mu jeszcze objawione. I znów Pan powtórzył po raz trzeci swe wołanie: Samuelu! Wstał więc i poszedł do Helego, mówiąc: Oto jestem: przecież mię wołałeś. Heli spostrzegł się, że to Pan woła chłopca. Rzekł więc Heli do Samuela: Idź spać! Gdyby jednak kto cię wołał, odpowiedz: Mów, Panie, bo sługa Twój słucha. Odszedł Samuel, położył się spać na swoim miejscu. Przybył Pan i stanąwszy zawołał jak poprzednim razem: Samuelu, Samuelu! Samuel odpowiedział: Mów, bo sługa Twój słucha. Samuel dorastał, a Pan był z nim. Nie pozwolił upaść żadnemu jego słowu na ziemię.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Samuelu •1 Sm 3, 3b-10. 19

1 KSIĘGA SAMUELA • AUTOR: Deuteronomista • CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.

KATEGORIA: opowiadanie • MIEJSCE AKCJI: Jerozolima • BOHATEROWIE: Bóg, Heli, Samuel  


O KSIĘDZE • Obie księgi Samuela stanowiły wcześniej całość. Opowiadają o tym, jak Naród Wybrany otrzymuje kogoś, kto go zjednoczy: króla. Dotychczasową sytuację opisuje wcześniejsza Księga Sędziów: ludem rządzili sędziowie, bo królem był sam Bóg. Pierwsza Księga Samuela opowiada zatem najpierw o samym Samuelu – ostatnim z sędziów o Saulu – pierwszym królu judzkim, w końcu o Dawidzie. Śmierć Saula, którego trudną przyjaźń z Dawidem również opisuje księga, otwiera Dawidowi drogę do królowania. Ale to treść już Drugiej Księgi Samuela.

 

KONTEKST • Historia Samuela, pierwszego z sędziów, człowieka, który odnalazł i namaścił króla Dawida, zostaje przedstawiona od samego początku: w pierwszym rozdziale Pierwszej Księgi Samuela poznajemy jego matkę, Annę, w czasie gdy jako bezpłodna kobieta żarliwie modliła się do Boga o dziecko. Bóg wysłuchał jej wołania: z bezpłodnej (jakie to częste w Biblii!) matki rodzi się Boży posłaniec, Samuel.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Kolejny etap w historii Samuela to jego powołanie. Usłyszymy ją w dzisiejszym pierwszym czytaniu. Rzecz dzieje się w świątyni jerozolimskiej, Samuel przebywa wtedy na służbie u kapłana Helego. Zwróćmy uwagę na konstrucję tej niezwykłej sceny: trzykrotne wołanie Boga i dojrzewanie człowieka, który uczy się słuchać i odróżniać głos Pana.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Czuwający i śpiący • Dzisiejsza scena rozgrywa się w świątyni, spowitej ciszą i mrokiem. Wszyscy słudzy i kapłani już śpią: Samuel spał w przybytku Pana – informuje narratorSen i spokój tej sceny są tylko pozorne. Zarówno nad kraj, jak i nad świątynię nadciąga niebezpieczeństwo – najazd FilistynówJedynym, który czuwa w tej scenie, jest Pan. Zdanie poprzedzające początek dzisiejszego czytania brzmi: A światło Boże jeszcze nie zgasło (patrz: translator).  A lampa (ner) Boża (oznaczająca obecność Bożą) wciąż paliła się w przybytku (1 Sm 3,3). W Ps 119, 105 lampa oznacza Słowo Boże. Wciąż tli się ono w Izraelu.

 

• Paradoksalny kontrast • Imię Samuel znaczy Bóg usłyszał. Do ciekawej sytuacji dochodzi, gdy Samuel słyszy głos Boga: biegnie do Helego, bo jest przekonany, że to on, stary kapłan, wzywał go do siebieCzy ten, który przyszedł na świat, ponieważ Bóg usłyszał modlitwę jego matki, będzie w stanie usłyszeć głos Boży?

 

CZY WIESZ, ŻE…


• Historia powołania Samuela rozpoczyna się o wiele wcześniej. Przychodzi na świat jako dar Boży dla jego bezpłodnej matki, Anny (1 Sm 1,1-19). W związku z tym zostaje także ofiarowany na służbę Panu w świątyni (1 Sm 1,20-28). Ogromną rolę odegrały w niej słowa jego matki, Anny: Oto ja oddaję go Panu. Po wszystkie dni, jak długo będzie żył, zostaje oddany na własność Panu (1 Sm 1,28). Nie strzegła ona egoistycznie swojego syna dla samej siebie. Był Bożym darem, nie należał do niej, zatem oddała go Panu.

 

LINKI


• Samuelu, Samuelu! • Bóg, mimo że nieusłyszany, wciąż wraca i woła Samuela. W wołaniu tym daje się nawet zauważyć narastające napięcie i nadzieję. Za czwartym razem, kiedy Bóg staje nad śpiącym chłopcem, woła z przejęciem: Samuelu, Samuelu!Podwójnie wypowiedziane imię pojawia się także w historii Abrahama, gdzie oznacza pośpiech i przejęcie (Rdz 22,11).

 

TRANSLATOR


Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a słowo Pańskie nie było mu jeszcze objawione (1 Sm 3,7) • ‘Znać’ (jada) w Biblii oznacza nie tylko intelektualne poznanie, ale przede wszystkim relację, bliskośćTym, który bierze na siebie rolę tłumacza Bożego Słowa i wprowadza młodego Samuela w relację z Bogiem, jest Heli: Poleca, aby ten zwrócił się do Niego słowami: Mów, Panie, bo sługa Twój słucha.

 

 

CYTATY


Samuel zwraca się do Boga (warunek dobrej modlitwy): Mów, bo sługa Twój słucha

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 40, 2.4.7-10)

REFREN: Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę

Z nadzieją czekałem na Pana,

a On się pochylił nade mną

i wysłuchał mego wołania.

Włożył mi w usta pieśń nową,

śpiew dla naszego Boga.

Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi,

ale otworzyłeś mi uszy.

Nie żądałeś całopalenia i ofiary za grzechy.

Wtedy powiedziałem: „Oto przychodzę.

W zwoju księgi jest o mnie napisane:

Radością jest dla mnie pełnić Twoją wolę, mój Boże,

a Twoje prawo mieszka w moim sercu”.

Głosiłem Twą sprawiedliwość w wielkim zgromadzeniu

i nie powściągałem warg moich, o czym Ty wiesz, Panie.

[01][02]

 

PSALM

Oto przychodzę • Ps 40, 2. 4. 7-10

PSALM 40• AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe (po 538 BC)


O PSALMIE • Psalm 40 należy do gatunku indywidualnej modlitwy dziękczynienia (todah). Modlitwy te wyrażają radosną wdzięczność człowieka, który został wysłuchany przez Pana. Osadzone są w liturgii świątynnej. Śpiewano je podczas ceremonii wypełnienia złożonego ślubu lub przy składaniu ofiary dziękczynnej.

 

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy fragmenty Psalmu 40. Najstotniejsze z punktu widzenia liturgii są wersety drugiej i trzeciej zwrotki. Mówią o kolejności powołania człowieka przez Boga: najpierw słuchanie, potem odpowiedź i czynienie woli Bożej.

 

 

LINKI


Nie chciałeś ofiary krwawej ani z płodów ziemi, ale otworzyłeś mi uszy (Ps 40,7) • Słowa Psalmu 40 cytuje autor Listu do Hebrajczyków. Zaskakuje jednak drobna zmiana w tłumaczeniu: Ofiary ani daru nie chciałeś, aleś Mi utworzył ciało

 

 

CYTATY


Psalmista o swoim pochodzeniu: W zwoju księgi jest o mnie napisane

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 6,13c-15a.17-20)

Ciało nie jest dla rozpusty, lecz dla Pana, a Pan dla ciała. Bóg zaś i Pana wskrzesił i nas również swą mocą wskrzesi z martwych. Czyż nie wiecie, że ciała wasze są członkami Chrystusa? Czyż wziąwszy członki Chrystusa będę je czynił członkami nierządnicy? Przenigdy! Ten zaś, kto się łączy z Panem, jest z Nim jednym duchem. Strzeżcie się rozpusty; wszelki grzech popełniony przez człowieka jest na zewnątrz ciała; kto zaś grzeszy rozpustą, przeciwko własnemu ciału grzeszy. Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest świątynią Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? Za /wielką/ bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym ciele!

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Ciało 1  Kor 6, 13c-15a. 17-20

1 List do Koryntian • AUTOR: św. Paweł •  CZAS POWSTANIA:   ok. 54 r. SKĄD: Efez •   DO KOGO: Wspólnota chrześcijan w Koryncie.


O KSIĘDZE • Podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Doszło w niej jednak do sporów, stąd interwencja Pawła Pierwszy List do Koryntian. Jakie to były problemy? zagrożona jedność: spory i podziały wynikały z różnic majątkowych i społecznych • rozwiązłość seksualna • liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością. To oni głosili swobodę obyczajów, zachowywali się nieodpowiedzialnie, poszukiwali spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili tę prawdę, kierując się grecką filozofią.
 

KONTEKST • Dzisiejsze czytanie pochodzi z szóstego rozdziału i dotyczy rozwiązłości seksualnej. Wcześniej (rozdział 5) Paweł dotknął problemu kazirodztwa. Teraz swobody obyczajów. Jakimi argumentami Paweł przekonuje do dyscypliny względem własnego ciała? Rozpoczyna zaskakująco, od przywołania wolności: Wszystko mi wolno. Po czym dodaje: ale nie wszystko przynosi korzyść.
 

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy kontynuację tego fragmentu. Zwróćmy uwagę na kolejne elementy argumentacji Pawła przeciw rozpuście i za szacunkiem dla ciała. Podkreśla on, że moje ciało będzie wskrzeszone. Jest ono konieczne do naszego funkcjonowania w Królestwie Niebieskim moje ciało jest świątynią Ducha Świętego: więcej, należy do Pana, jest częścią Jego mistycznego Ciała, Kościoła. Kto grzeszy przeciw własnemu ciału, rani Ciało Chrystusa.

 

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Jedność ciała i duszy • Wizja ludzkiego ciała według Pawła opiera się ściśle na antropologii Starego Testamentu, w opozycji do platonizmu W człowieku nie ma, jak głosili to platonicy, podziału na to, co cielesne i duchowe. Stanowimy jedność: jesteśmy uduchowionym ciałem i ucieleśnionym duchem. Pierwiastek duchowy ma pełnić rolę przewodnika dla tego, co cielesne, ale nie oznacza to charakterystycznej dla pewnych greckich prądów filozoficznych pogardy dla ciała.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Prawdę o tym, że kto grzeszy przeciw własnemu ciału, rani Ciało Chrystusa, Paweł pojął w drodze do Damaszku. Pan zapytał go: Szawle, Szawle, dlaczego mnie prześladujesz? (Dz 9, 4). Poranione ciało uczniów i cierpiące Ciało Chrystusa to jedno.

 

 

CYTATY


Paweł o tym, do czego nie służy ciało: Ciało nie jest dla rozpusty

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według św. Jana

(J 1,35-42)

Jan stał z dwoma swoimi uczniami i gdy zobaczył przechodzącego Jezusa, rzekł: Oto Baranek Boży. Dwaj uczniowie usłyszeli, jak mówił, i poszli za Jezusem. Jezus zaś odwróciwszy się i ujrzawszy, że oni idą za Nim, rzekł do nich: Czego szukacie? Oni powiedzieli do Niego: Rabbi! - to znaczy: Nauczycielu - gdzie mieszkasz? Odpowiedział im: Chodźcie, a zobaczycie. Poszli więc i zobaczyli, gdzie mieszka, i tego dnia pozostali u Niego. Było to około godziny dziesiątej. Jednym z dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za Nim, był Andrzej, brat Szymona Piotra. Ten spotkał najpierw swego brata i rzekł do niego: Znaleźliśmy Mesjasza - to znaczy: Chrystusa. I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus wejrzawszy na niego rzekł: Ty jesteś Szymon, syn Jana, ty będziesz nazywał się Kefas - to znaczy: Piotr.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Powołanie uczniów wg św. Jana J 1, 35-42

EWANGELISTA: Jan • CZAS POWSTANIA:  ok. 90 r.

KATEGORIA: Opowiadanie, dialog • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • MIEJSCE AKCJI: brzegi Jordanu, • BOHTAEROWIE: Jan Chrzciciel, Jezus, anonimowy uczeń, Andrzej, Piotr WERSJE: Mt 4,18-22, Mk 1,16-20, Łk 5,1-11


KSIĘGA • Ewangelia wg św. Jana, najpóźniejsza z Ewangelii, została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii. Podczas gdy Synoptycy kładą nacisk na chronologiczne przedstawienie faktów z życia Jezusa, dla Jana najważniejsze jest ukazanie misterium osoby Pana. Jezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz 7 znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza (rozdziały 13-20).

 

KONTEKST • Czy zwróciliście uwagę na początek Ewangelii św. Jana? Nie, nie chodzi o znany nam wszystkim hymn o Logosie Na początku było Słowo, lecz później. Po prologu rozpoczyna się narracja o Janie Chrzcicielu (J 1,19-34). Wskazuje on nadchodzącego Mesjasza (J 1,29) i sprawia, że idą za Nim jego dotychczasowi uczniowie (J 1,35-37). Scena nad Jordanem zapowiada koniec misji Chrzciciela. Jan zaczyna się umniejszać: pojawił się Ten, którego zapowiadał. Biblia Tysiąclecia trafnie tytułuje ten fragment: Świadectwo Jana Chrzciciela.

ZANIM USŁYSZYSZ • Po świadectwie Jana usłyszymy dalszy ciąg: świadectwo uczniów. Powołanie pierwszych uczniów w ewangelii Jana jest inne niż opisane przez synoptyków. Poznamy, jak Jezusa spotkali po raz pierwszy: • Andrzej, dotychczasowy uczeń Jana Chrzciciela oraz  Szymon Piotr, jego brat. Zwróćmy uwagę, że w ewangelii Jana to brat przyprowadził Piotra do Jezusa.

 

WERSJE


Powołanie Szymona Piotra i jego brata Andrzeja różni się u św. Jana od wersji opisanej przez Mateusza, Marka i Łukasza.

Jan nie wspomina – jak synoptycy – że powołanie miało miejsce nad Morzem Galilejskim. Nie ma śladu wspomnienia, że Jezus powołał braci, gdy rzucali sieć w morze.

Jan pisze natomiast, że Andrzej był wcześniej uczniem Jana Chrzciciela i to on przyprowadził Piotra do Jezusa.

 

 

TWEETY




 


ANEKS


• Oto Baranek Boży • Jan jest już po swego rodzaju wywiadzie, którego udzielił faryzeuszom i przedstawicielom kapłanów przybyłym z Jerozolimy. Wyznał w nim, że nie jest Mesjaszem. Jam głos wołającego na pustyni: Prostujcie drogę Pańską. Po tym świadectwie słownym pora na czyny. Widząc przechodzącego Jezusa, Jan wskazuje na Niego i mówi: Oto Baranek Boży. W ten sposób Chrzciciel doskonale wypełnia swoją misję, którą było wskazanie Mesjasza.

• Poszli za Jezusem • Na głos Jana, który nazywa Jezusa Barankiem Bożym (baranek paschalny, bez skazy, ofiarujący się za grzechy świata, to streszczenie całej misji Pana w czwartej Ewangelii) uczniowie bez wahania wyruszają w jego śladyTo jednak zaledwie początek historii ich powołania. Wkrótce przekonują się, że szybko podjęta decyzja wymaga pogłębienia.

• Czego szukacie? • Jezus zadaje prowokujące pytanie: Czego szukacie? Pytanie sprawia, że akcja sceny zamiera i wpatrujemy się z uwagą w uczniów, czekając, jakiej udzielą odpowiedziCzego szukacie? Idziecie z rozpędu, zachęceni słowami Jana, czy z czystej ciekawości?Pan przejmuje inicjatywę w scenie powołania. Ostatecznie stwierdzi Nie wyście mnie wybrali, ale ja was wybrałem (J  15,16).

• Drugi uczeń • Nie bez znaczenia pozostaje też to, że w opowiadaniu pojawia się imię tylko jednego ucznia: to Andrzej, brat Szymona. Kim jest drugi? Jan pozostawia tu miejsce dla każdego.

Nauczycielu gdzie mieszkasz? odpowiadają pytaniem na pytanie uczniowie. To nie tylko pytanie, ale stwierdzenie: chcemy zobaczyć, jak mieszkasz i żyjesz. W ten sposób w starożytności poznawało się nauczyciela i jego naukę – przez życie u jego boku. Jezus nie ma i nie chce mieć przed nimi żadnych tajemnic. Zaprasza ich, aby zobaczyli i przekonali się na własne oczy, kim jest (J 1,39a). Tylko żyjąc u jego boku, będą w stanie pojąć Ewangelię. Doświadczenie czasu spędzonego z Jezusem tak mocno zapisało się w ich sercach i umysłach, że Jan podaje nawet godzinę spotkania:  Było to około godziny dziesiątej (J 1,39b).

Życie u boku Jezusa to najlepsza droga do tego, aby odkryć, kim On jest. Bardzo szybko opowiadanie o powołaniu uczniów zamienia się w opowiadanie o samym Chrystusie. Następnego dnia Andrzej nie mówi już o Nim „Nauczyciel”, jak na początku, lecz „Mesjasz”, „Chrystus”. Droga powołania u Jana to droga w głąb tajemnicy osoby Jezusa. Znaleźliśmy Mesjasza to znaczy: Chrystusa, opowiada swojemu bratu Szymonowi i przyprowadza go do Mistrza (J 1,41).

Piotr na początku drogi otrzymuje od Pana nowe imię: Będziesz nazywał się Kefas to znaczy: Piotr. Nowe imię, które znaczy ‘skała’, to także życiowy program dla Piotra. Ma stać się oparciem dla innych, opoką, na której Pan zbuduje swój Kościół (Mt 16,18). Czy rozumiał to, kiedy po raz pierwszy rozmawiał z Jezusem? Zapewne nie i dobrze, że nie. Być może przeraziłby się wówczas i uciekł. Przyjdzie czas, kiedy dojrzeje do swojej roli oddawania życia za braci (J 21,18-19).

 

 

STO SŁÓW


Trzy najczęstsze słowa dzisiejszej Liturgii Słowa wskazują na osoby: na Pana, Samuela i Helego. Są jeszcze inni, Jan Chrzciciel, Andrzej. Ale spod tych różnych imion – dominujących w CHMURZE SŁÓW – przebija się inne słowo, inna idea, ukryta nie tyle w słowach, co postawach.

 

Samuel – sługa, który słucha, psalmista – wdzięczny Bogu za to, że mu otworzył uszy. Dwaj uczniowie, wśród nich Andrzej, usłyszeli swojego mistrza kierującego wobec Jezusa określenie “Oto baranek Boży”. Wspólna postawa: sługa, który słucha.

 

Nie bez znaczenia jest to, że tam, gdzie psalmista mówi aleś mi otworzył ucho, cytujący go autor Listu do Hebrajczyków napisał: aleś mi utworzył ciało. To św. Paweł podkreśla godność ludzkiego ciała.

Tajemnica powołania tkwi w słuchaniu.

1/6
Anna przedstawia swego syna Samuela kapłanowi Helemu, Gerbrand van den Eeckhout, ok. 1665 r., Luwr, Paryż
2/6
Samuel i Heli, John Singleton Copley, 1780 r.
3/6
Anna daje swojego syna Samuela aby namaścić go na kapłana, Jan Victors, 1645 r., Staatliche Museen, Berlin
4/6
„Andrzej i Szymon Piotr opuszczają Jana Chrzciciela i podążają za Jezusem”, ilustracja z książki „Summaria uber die gantze Biblia das Alte und Neue Testament”, 1562 r.
5/6
grafika z przedstawieniem Samuela i Heliego
6/6
Anna i jej mąż ofiarowujący Samuela Helemu, Dooner Lambert, XVII w.
poprzednie
następne

TRENDY


#NauczycieluGdzieMieszkasz

Każdy z nas także jest drogowskazem. Warto się zastanowić – jakim? Jakim drogowskazem dla swojej rodziny, dla sąsiadów, kolegów w pracy, dla drugiego człowieka? (ks. Jacek Wawrzyniak SDS)

Niepozorne są godziny wielkich decyzji w życiu człowieka. Dopiero po latach można ocenić ich znaczenie. To jest mniej więcej tak, jak z przełożeniem zwrotnicy na torze, po którym jedzie pociąg. Kiedy to zostanie uczynione, pociąg niepostrzeżenie wjeżdża na nowy tor. Początkowo nic nie świadczy o zmianie. (ks. Edward Staniek)

Ja o tym, że będę księdzem wiem od początku życia. Teraz sobie myślicie – ten to miał łatwo. Jak miałem lat, nie wiem, trzy albo cztery (…) wiedziałem, że tak skończę. Natomiast zajęło mi dwadzieścia parę lat życia żeby przed tym uciekać. (…) Trzeba wykonać te trzy kroki: pragnąć, potem badać te pragnienia a potem – nie wiedząc – zaryzykować. A potem potrzeba już tylko jednego: aż Kościół powie TAK. (Adam Szustak OP)

Doświadczenie radości ze spotkania oczekiwanej Osoby wiąże się z chęcią podzielenia się nią z innymi. Dlatego właśnie Andrzej, jeden z dwu pierwszych powołanych przez Jezusa uczniów, zapragnął podzielić się nią ze swoim bratem, Szymonem. (ks. Wojciech Michniewicz)

Nie wierzysz – mówiła miłość

w to że nawet z dyplomem zgłupiejesz

że zanudzisz talentem

że z dwojga złego można wybrać trzecie

w życie bez pieniędzy

Poczekaj jak cię rąbnę

to we wszystko uwierzysz

(fragmenty wiersza Jana Twardowskiego “Poczekaj”)

#MówPanieSługaSłucha

Wszystko wzięło począ­tek z miej­sca prze­by­wa­nia w cza­sie nocy. Jezus spę­dził całą noc na modli­twie. My czę­sto nie potra­fimy „wysie­dzieć“ godziny w kościele na Mszy. (Tomasz Delurski)

Samuel służył Panu przy bezbożnym kapłanie. Świętemu człowiekowi nie przeszkadza czyjaś bezbożność.  (o. Augustyn Pelanowski)

na filmach komediowych: ktoś widzi, że ktoś do niego biegnie. Więc rozwiera ramiona [a ta osoba go mija] bo tam z tyłu był ktoś inny. (…) Mijamy Pana Boga. (ks. Piotr Pawlukiewicz)


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >