Nasze projekty

Jutro Niedziela – II zwykła C

On, będzie zawsze przy Niej a Ona będzie radością jego życia. Zakochany Bóg odnajduje swoją miłość

Reklama

STO SŁÓW


Czyje zaślubiny odbyły się w Kanie Galilejskiej? Do kogo przyszedł Jezus?

Do mnie i do ciebie. Do swojego Kościoła. To sens cudu objawionego w Kanie (EWANGELIA). Zostaliśmy wybrani przez Boga. Jesteśmy jedyni, ukochani. Bóg deklaruje, że nigdy nas nie opuści (PIERWSZE CZYTANIE) ale i z naszej strony też musi być deklaracja, ślubowanie (PSALM). Tak jak każde zaślubiny są wielkim szczęściem ale i odpowiedzialnością za nowy związek, nową rodzinę, tak każdy z nas został obdarowany wielką miłością ale także odpowiedzialnością. Ma swoje zadanie, rolę w tym związku. Jak w małżeństwie: On (Bóg) będzie zawsze przy niej, jak wierny mąż a Ona (My) będzie radością jego życia. W ten sposób zakochany Bóg odnajduje swoją miłość.

Reklama
Reklama

Każdy z nas jest inny ale wszyscy wzajemnie się uzupełniamy. Jesteśmy jednym Kościołem. Pasujemy do siebie. Każdy ma swoją misję, bo każdy otrzymał inny dar (DRUGIE CZYTANIE). Wszystko jednak co otrzymaliśmy, powinno nas łączyć a nie dzielić. Dary od Ducha Świętego nie są naszą prywatną własnością. Służą do budowania wspólnego dobra. Wspólnego lepszego świata. Naszego wspólnego życia.

 

PUNKT WYJŚCIA

Reklama
Reklama

II NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Bóg obdarzył nasze czasy swoim pokojem • CZYTANIA: Księga Izajasza 62, 1-5; Psalm 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac; 1 List do Koryntian 12, 4-11; Ewangelia wg św. Jana 2, 1-11

• CHMURA SŁOWA •

Reklama

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 62, 1-5)

Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia. Wówczas narody ujrzą twą sprawiedliwość i chwałę twoją wszyscy królowie. I nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana określą.

Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni twego Boga. Nie będą więcej mówić o tobie «Porzucona», o krainie twej już nie powiedzą «Spustoszona». Raczej cię nazwą «Moje w niej upodobanie», a krainę twoją – «Poślubiona». Albowiem spodobałaś się Panu i twoja kraina otrzyma męża.

Bo jak młodzieniec poślubia dziewicę, tak twój Budowniczy ciebie poślubi, i jak oblubieniec weseli się z oblubienicy, tak Bóg twój tobą się rozraduje.

Oto Słowo Boże

PIERWSZE CZYTANIE

OdnalezieniIz 62, 1-5

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Trzeci Izajasz • CZAS POWSTANIA: poł. VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Jerozolima  • KATEGORIA: mowa prorocka


ZBAWIENIE DLA WSZYSTKICH • Trzecia część Księgi Izajasza (56-66), powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

ODBUDOWA JEROZOLIMY • Fragment, który usłyszymy, opisuje odbudowę Jerozolimy. • Bóg obiecuje, że nigdy już nie padnie łupem swych wrogów. Następnie Trito-Izajasz zachęca wszystkich do wchodzenia bramami Jerozolimy i uprzątnięcia jej ulic, aby ukazać wszystkim narodom, że nie jest już miastem opuszczonym, ale wybraną Pana.

POWTÓRNE ZAŚLUBINY • Słowa dzisiejszego pierwszego czytania to obietnica proroka, który zarzeka się, że nie przestanie mówić o Jerozolimie, dopóki nie powstanie na nowo z ruin. Jej sprawiedliwość mają ujrzeć wszyscy królowie. Ma także otrzymać od Pana “nowe imię”. Nie będzie już “porzuconą” i “spustoszoną” lecz “wybraną” i “poślubioną” Pana. Bóg zapowiada odnowienie ceremonii zaślubin ze swoim Miastem.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Lud izraelski wraca z niewoli babilońskiej. Czego mogą się spodziewać? Jak Bóg powita powracającą do Niego niewierną małżonkę?

Czekający na progu Bóg. W pierwszym czytaniu, słyszymy głos Boga, który, po długim okresie rozłąki, wraca do swojej ukochanej Jerozolimy. Po kilkudziesięciu latach niewoli w Babilonii Pan wzbudził Cyrusa, który rozmontował potężne imperium babilońskie i uwolnił jego zakładników. Izrael mógł wrócić do swojego kraju i do swojego Boga. Czego jednak mieli się spodziewać? Czy na progu ich własnego domu nie spotka ich wciąż zagniewany i surowy Pan?

Można na Niego liczyć. Nic takiego nie mogło się zdarzyć. Każdy, kto przeżywa bądź przeżył miłość, wie jak wygląda powrót ukochanej osoby. Bóg bez wymówek i bez osądzania szeroko otwiera ramiona dla swojej powracającej ukochanej. Na widok wracającej do Niego Jerozolimy nie może powstrzymać okrzyku radości (Iz 62,1). Nie spocznie, dopóki jej sprawiedliwość nie zajaśnieje i jej zbawienie nie zabłyśnie jak pochodnia. Innymi słowy, chce, aby jak przy spotkaniu z ukochanym, zaczęła promienieć, przestała się wstydzić, a zaczęła cieszyć się tym, że znów są razem. Sprawiedliwość oznacza dobrą relację z Bogiem i z innymi. Pan przekonuje swoją ukochaną, że może wciąż liczyć na jego miłość.

Ponowne odnalezienie, zakochanie i ślub. On daje jej, powracającej, nowe imię, tak zakochani nazywają się ciągle na nowo sobie tylko znanymi imionami (Iz 62,2). On zrobi z niej koronę piękności i królewski diadem (Iz 62,3). Będzie jego ozdobą. Obrazy te nawiązują do ceremonii zaślubin na Bliskim Wschodzie, gdzie małżonkowie zakładali sobie nawzajem na głowę ozdoby i zasiadali na tronie, dając w ten sposób do zrozumienia, że w ich życia króluje miłość. Bóg obiecuje swojej ukochanej, że nigdy nie będzie się musiała czuć opuszczoną. On będzie przy niej zawsze, jak wierny mąż (Iz 62,4-5). Ona będzie radością jego życia. W ten sposób wiecznie zakochany Bóg odnajduje swoją miłość.

CYTATY


Szczęście wybranki. Prorok o narodzie wybranym: Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni twego Boga.
Bóg zawiera przymierze: Nie będą więcej mówić o tobie Porzucona… Raczej cię nazwą Moje w niej upodobanie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac)

REFREN: Pośród narodów głoście chwałę Pana.

Śpiewajcie Panu pieśń nową, śpiewaj Panu, ziemio cała. Śpiewajcie Panu, sławcie Jego imię.

Każdego dnia głoście Jego zbawienie. Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów, rozgłaszajcie Jego cuda pośród wszystkich ludów.

Oddajcie Panu, rodziny narodów, oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę. Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu,

Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku, zadrżyj, ziemio cała, przed Jego obliczem. Głoście wśród ludów, że Pan jest królem, będzie sprawiedliwie sądził ludy.

PSALM

Pieśń SyjonuPs 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac

PSALM AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chrystusem


KRÓL NAD NARODAMI • Psalm 96 należy do gatunku tehillah, czyli modlitwy uwielbienia. Należy do grupy psalmów sławiących królowanie Jahwe • Psalm wykazuje wyraźne cechy teologii powygnaniowej – podkreśla uniwersalny wymiar Boga Izraela • Na wygnaniu babilońskim Izrael, konfrontując się z panteonem pogańskim, odkrywa w szczególny sposób prawdę o jedyności i nieporównywalności swego Boga. Rodzi się wówczas teologia Jahwe Pana nad wszystkimi narodami i Stwórcy całej ziemi • Hymniczny charakter psalmu sugeruje, że był on wykorzystywany w liturgii jerozolimskiej, prawdopodobnie podczas jednego z wielkich świąt świątynnych.

CHWAŁA NA SYJONIE • Psalm 96 łączy z dzisiejszym pierwszym czytaniem wzmianka o Syjonie. Psalmista zachęca wiernych Izraelitów, aby oddali chwałę Panu i złożyli mu ofiary na jego dziedzińcach, w jego świętym przybytku. Z Jerozolimy, Świętego Miasta Boga, płynie na cały świat pieśń uwielbienia na cześć Zbawcy, Ojca i Króla wszystkich narodów.

CYTATY


Nasze ślubowanie i zadanie: Oddajcie Panu, rodziny narodów,oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 12, 4-11)

Bracia: Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra. Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania przez tego samego Ducha, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków. Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce.

Oto Słowo Boże

DRUGIE CZYTANIE

Dary Ducha1 Kor 12, 4-11

LIST DO KORYNTIANNADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

CHARYZMATY • W dwunastym rozdziale Listu do Koryntian Paweł opisując różne charyzmaty w Kościele podkreśla, że ich dawcą jest jeden Duch (12,1-1-11) • Wszystkie one służyć mają budowaniu jedności wspólnoty, która jest Ciałem Chrystusa (12,12-30) • W ciele tym każdy ma swoje miejsce i swoją misję do wypełnienia. Nie każdy może być prorokiem, apostołem, nauczycielem czy cudotwórcą • Na końcu Paweł wzywa do znalezienia właściwego sobie miejsca w Ciele Chrystusa i do starania się o największy dar Miłości, o którym pisze w rozdziale trzynastym.

DAWCA • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł mówi o Duchu, który jest dawcą różnych darów i wyznacza różne posługi w Kościele. On łączy w jedno wspólnotę, która składa się z wielu członków tak, aby stanowiła prawdziwe Ciało Chrystusa. Paweł podkreśla, że poszczególne dary złożone w nas są owocem wolnej, niczym nie ograniczonej decyzji Ducha.

TRANSLATOR


Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich (1 Kor 12,4-6) • W oryginale dosłownie: rozdzielenia: Rozdzielenia zaś darów są, lecz ten sam Duch, i rozdzielenia służb są, i ten sam Pan, i rozdzielenia dzieł są, ten zaś sam Bóg – ten działający wszystko we wszystkim.

• Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra (1 Kor 12,7) • Dosłownie: Każdemu zaś jest dawane uwidocznienie Ducha do pożytku.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł to jeden z pierwszych teologów Nowego Testamentu, który kładzie podwaliny pod naukę o Duchu Świętym. Jej zręby znajdujemy w Liście do Koryntian oraz w Liście do Rzymian. Z nauczania Pawła przebijają dwie zasadnicze prawdy o Trzeciej Osobie Trójcy:

Dawca Nowego Życia • Po pierwsze, bez Ducha nie można sobie wyobrazić nowego Życia w Chrystusie. On uzdalnia chrześcijanina do wyznawania wiary (1 Kor 12,3). On mieszka w nas i czyni z nas własność Boga (Rz 8,9-11), prowadzi nas i przekonuje, że jesteśmy synami Bożymi (Rz 8,14-17), modli się w nas (Rz 8,26), współdziała we wszystkim dla naszego dobra (Rz 8,28) i ostatecznie prowadzi do zbawienia (Rz 8,29-30). On także inspiruje nasze dobre uczynki (Ga 5,22-23). Chrześcijaństwo, to nie pieczołowite spełnianie dobrych uczynków, lecz cierpliwe otwieranie się na moc Ducha, który daje siłę do pełnienia dobra i przemienia nasze życie.

Dary Ducha dla Kościoła • Po drugie, Paweł przypomina zasadniczą prawdę: Duch Święty i jego dary nie są prywatną własnością wierzącego. Mają łączyć, a nie dzielić; budować, a nie niszczyć – jako narzędzie ludzkiego egoizmu. Ich celem jest wspólne dobro, budowanie jedności Kościoła, który Paweł nazywa Ciałem Jezusa (1 Kor 12,7.12-13).

CYTATY


Św. Paweł wyjaśnia tajemnicę Ducha: Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Ducha

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 2, 1-11)

W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa rzekła do Niego: «Nie mają wina». Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?» Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie». Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Jezus rzekł do sług: «Napełnijcie stągwie wodą». I napełnili je aż po brzegi. Potem powiedział do nich: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu». Ci więc zanieśli. Gdy zaś starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – a nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory». Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.

Oto słowo Pańskie.

EWANGELIA

ZaślubinyJ 2, 1-11

EWANGELISTA:  św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Kana Galilejska • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Matka, uczniowie, pan młody, starosta, goście weselni.


TAJEMNICA JEZUSA • Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. • Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii. Jana interesuje nie tyle chronologia i wydarzenia z życia Jezusa, co odsłaniająca się tajemnica Jego Osoby • Jezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, nawiązując w ten sposób do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza i oznaką królewskiej chwały (rozdziały 13-20).

PIERWSZE ZNAKI • W drugim rozdziale Ewangelii Jana towarzyszymy Jezusowi podczas pierwszego tygodnia Jego nauczania. Pan poprzez znaki zaczyna objawiać kim jest. Pierwszym z nich jest przemiana wody w wino na weselu w Kanie Galilejskiej. Drugim znakiem jest oczyszczenie świątyni Jerozolimskiej. Pierwszym znakom towarzyszy zadziwienie otaczających go ludzi.

KANA GALILEJSKA • Ewangelia opowiada dziś to, co wydarzyło się w Kanie Galilejskiej. Na weselu, na którym znalazła się Matka Jezusa, Jezus i Jego uczniowie, to Maryja pierwsza dostrzega brak wina i reaguje informując o tym Syna. Po krótkim dialogu pomiędzy nimi, Matka nakazuje sługom uczynić wszystko, co rozkaże Jezus. Ten każe po prostu napełnić stągwie wodą i zanieść staroście weselnemu. Gdzieś po drodze dokonuje się cud. Starosta weselny, który kosztuje napoju przywołuje do siebie zdumionego pana młodego i chwali go za dobre wino zachowane aż do tej pory. Narracja kończy się wzmianką o tym, że po pierwszym znaku i objawieniu chwały Bożej uczniowie zaczynają wierzyć w Jezusa.

JESZCZE O EWANGELII


Jezus to ten sam zakochany Bóg, którego widzimy u Izajasza, z tą różnicą, że jego miłość sięgnie szaleństwa. Odda swoje życia za ludzi, którzy przybiją Go do krzyża. Zanim to zrobi widzimy Go, jak udaje się na wesele w Kanie Galilejskiej. Czemu się tam udaje? Na czym polega znak, który uczniowie otrzymują w Kanie?

• Zbliża się czas. Jezus zapewne udaje się do Kany na zaproszenie bliskich, rodziny, albo sąsiadów. Może ktoś z pary młodej, która go zaprosiła, należy do bliższej lub dalszej rodziny jego matki, Maryi. Ona udała się tam pierwsza. Jej Syn nie stroni od wesela, chce dzielić radość młodej pary. Udając się tam ma zapewne jeszcze inny plan. Zbliża się przecież czas, kiedy ma się objawić światu.

• Kryzys w Kanie. Na weselu w Kanie pojawia się sytuacja kryzysowa. Pierwsza zauważa ją Maryja, dając znać Synowi: Nie mają już wina (J 2,3). Brak wina na zaślubinach mógł sprawić, że cała uroczystość legnie w gruzach. Jezus może temu zaradzić, może uratować radość nowożeńców. Z Jego ust pada jednak odpowiedź, która może dziwić: Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja? (J 2,4). Jak rozumieć twarde słowa Pana? Czy nie zależy mu na ludzkiej miłości i szczęściu tych dwojga? Czyżby próbował powiedzieć, że nie przyszedł tu, aby zabawiać ludzi cudami i rozmnażać wino?

• Wino Bożej miłości. Trudne do oddania zdanie Jezusa, które Jan zapisał w swojej Ewangelii, można jeszcze przetłumaczyć inaczej. Jezus raczej pyta swoją Matkę: Czy myślisz o tym samym co ja, Niewiasto? Maryjo, czy myślisz o winie, o którym i ja myślę? – pyta On. Ona przez wino rozumiała to, czego w tej chwili potrzeba było nowożeńcom. On przez wino rozumiał znacznie więcej. W Starym Testamencie i w Ewangeliach symbolizuje ono Nowe Przymierze oraz Słowo Jezusa, Jego Ewangelię. Jezus zapraszał swą Matkę, do wejścia w Jego sposób myślenia. Oto nadeszła Jego godzina, teraz zacznie objawiać miłość Boga wobec ludzi.

• Stągwie i stare życie. Od tej chwili to Jezus zaczyna odgrywać dominującą rolę na weselu w Kanie. Jan zwraca nam uwagę na fakt, że w domu nowożeńców stało sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary (J 2,6). Innymi słowy mogło się w nich zmieścić od 300 do 500 litrów wody. W ewangelii Jana stągwie mają znaczenie symboliczne. Tak jak wino symbolizuje radość nowego życia, miłości Boga i Słowa Jezusa, tak stągwie są tu symbolem Starego Prawa, życia pustego, bez autentycznej miłości. Kamień oznacza, że skostniało ono i nie daje już ludziom życia ani radości. Liczba sześć oznacza niedoskonałość. Woda wypełniająca stągwie jest mętna i brudna, jak mętne i brudne ludzkie życie, gdy brak w nim miłości Boga.

Zaślubiny. Jezus przemienia 300 litrów mętnej wody w 300 litrów najlepszego wina. Starosta weselny dziwi się, że tak dobre wino zostało zachowane na koniec (J 2,10). Starosta powinien lepiej orientować się w tym, co wydarzyło się w Kanie. Miał przecież czuwać nad przebiegiem zaślubin. Podobnie zdezorientowany musiał być pan młody. A gdzie w opowiadaniu tym podziała się panna młoda? Nie ma o niej żadnej wzmianki. To sugeruje, że w Kanie nie odbyło się zwykłe wesele. Kto inny odegrał tu rolę pana młodego i panny młodej. Prawdziwym panem młodym w Kanie był Jezus. Przyszedł tam po to, aby objawić miłość Ojca do nas. Wino to symbol tej miłości opisanej w Ewangelii. Maryja odgrywa rolę starosty weselnego, jest odpowiedzialna za zaślubiny. A kogo zaślubia Pan?

CYTATY


Troskliwe spostrzeżenie Maryi: Nie mają wina
Odpowiedź Jezusa: Czy to już ten czas? Czy myślimy o tym samym winie?: Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?

  • Wesele w Kanie_ Cornelis de Baellieur_ XVII wiek
  • Gody w Kanie Galilejskiej_ Paolo Veronese_ 1562 r._ Luwr_ Paryż
  • Gody w Kanie_ James Tissot_ m. 1886 a 1894 r._ Brooklyn Museum_ USA
  • Wesele w Kanie_ Hieronim Bosch_ m. 1555 a 1600 r._ Museum Boijmans Van Beuningen_ Rotterdam_ Holandia
  • Predstawienie wesela w Kanie na fresku_ Cyr Manuel Evgenikos_ XIV w._ Tsalenjikha_ Gruzja

Reklama

Dołącz do naszych darczyńców. Wesprzyj nas!

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas - złóż darowiznę