Jutro Niedziela – II zwykła C

On, będzie zawsze przy Niej a Ona będzie radością jego życia. Zakochany Bóg odnajduje swoją miłość

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


II NIEDZIELA OKRESU ZWYKŁEGO • Rok C • KOLEKTA: Będziemy się modlić, aby Bóg obdarzył nasze czasy swoim pokojem • CZYTANIA: Księga Izajasza 62, 1-5; Psalm 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac; 1 List do Koryntian 12, 4-11; Ewangelia wg św. Jana 2, 1-11

 

• CHMURA SŁOWA •

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 62, 1-5)

Przez wzgląd na Syjon nie umilknę, przez wzgląd na Jerozolimę nie spocznę, dopóki jej sprawiedliwość nie błyśnie jak zorza i zbawienie jej nie zapłonie jak pochodnia. Wówczas narody ujrzą twą sprawiedliwość i chwałę twoją wszyscy królowie. I nazwą cię nowym imieniem, które usta Pana określą.

Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni twego Boga. Nie będą więcej mówić o tobie «Porzucona», o krainie twej już nie powiedzą «Spustoszona». Raczej cię nazwą «Moje w niej upodobanie», a krainę twoją – «Poślubiona». Albowiem spodobałaś się Panu i twoja kraina otrzyma męża.

Bo jak młodzieniec poślubia dziewicę, tak twój Budowniczy ciebie poślubi, i jak oblubieniec weseli się z oblubienicy, tak Bóg twój tobą się rozraduje.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

OdnalezieniIz 62, 1-5

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Trzeci Izajasz • CZAS POWSTANIA: poł. VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Jerozolima  • KATEGORIA: mowa prorocka


ZBAWIENIE DLA WSZYSTKICH • Trzecia część Księgi Izajasza (56-66), powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

ODBUDOWA JEROZOLIMY • Fragment, który usłyszymy, opisuje odbudowę Jerozolimy. • Bóg obiecuje, że nigdy już nie padnie łupem swych wrogów. Następnie Trito-Izajasz zachęca wszystkich do wchodzenia bramami Jerozolimy i uprzątnięcia jej ulic, aby ukazać wszystkim narodom, że nie jest już miastem opuszczonym, ale wybraną Pana.

POWTÓRNE ZAŚLUBINY • Słowa dzisiejszego pierwszego czytania to obietnica proroka, który zarzeka się, że nie przestanie mówić o Jerozolimie, dopóki nie powstanie na nowo z ruin. Jej sprawiedliwość mają ujrzeć wszyscy królowie. Ma także otrzymać od Pana “nowe imię”. Nie będzie już “porzuconą” i “spustoszoną” lecz “wybraną” i “poślubioną” Pana. Bóg zapowiada odnowienie ceremonii zaślubin ze swoim Miastem.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Lud izraelski wraca z niewoli babilońskiej. Czego mogą się spodziewać? Jak Bóg powita powracającą do Niego niewierną małżonkę?

Czekający na progu Bóg. W pierwszym czytaniu, słyszymy głos Boga, który, po długim okresie rozłąki, wraca do swojej ukochanej Jerozolimy. Po kilkudziesięciu latach niewoli w Babilonii Pan wzbudził Cyrusa, który rozmontował potężne imperium babilońskie i uwolnił jego zakładników. Izrael mógł wrócić do swojego kraju i do swojego Boga. Czego jednak mieli się spodziewać? Czy na progu ich własnego domu nie spotka ich wciąż zagniewany i surowy Pan?

Można na Niego liczyć. Nic takiego nie mogło się zdarzyć. Każdy, kto przeżywa bądź przeżył miłość, wie jak wygląda powrót ukochanej osoby. Bóg bez wymówek i bez osądzania szeroko otwiera ramiona dla swojej powracającej ukochanej. Na widok wracającej do Niego Jerozolimy nie może powstrzymać okrzyku radości (Iz 62,1). Nie spocznie, dopóki jej sprawiedliwość nie zajaśnieje i jej zbawienie nie zabłyśnie jak pochodnia. Innymi słowy, chce, aby jak przy spotkaniu z ukochanym, zaczęła promienieć, przestała się wstydzić, a zaczęła cieszyć się tym, że znów są razem. Sprawiedliwość oznacza dobrą relację z Bogiem i z innymi. Pan przekonuje swoją ukochaną, że może wciąż liczyć na jego miłość.

Ponowne odnalezienie, zakochanie i ślub. On daje jej, powracającej, nowe imię, tak zakochani nazywają się ciągle na nowo sobie tylko znanymi imionami (Iz 62,2). On zrobi z niej koronę piękności i królewski diadem (Iz 62,3). Będzie jego ozdobą. Obrazy te nawiązują do ceremonii zaślubin na Bliskim Wschodzie, gdzie małżonkowie zakładali sobie nawzajem na głowę ozdoby i zasiadali na tronie, dając w ten sposób do zrozumienia, że w ich życia króluje miłość. Bóg obiecuje swojej ukochanej, że nigdy nie będzie się musiała czuć opuszczoną. On będzie przy niej zawsze, jak wierny mąż (Iz 62,4-5). Ona będzie radością jego życia. W ten sposób wiecznie zakochany Bóg odnajduje swoją miłość.

 

CYTATY


Szczęście wybranki. Prorok o narodzie wybranym: Będziesz prześliczną koroną w rękach Pana, królewskim diademem w dłoni twego Boga.
Bóg zawiera przymierze: Nie będą więcej mówić o tobie Porzucona… Raczej cię nazwą Moje w niej upodobanie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac)

REFREN: Pośród narodów głoście chwałę Pana.

Śpiewajcie Panu pieśń nową, śpiewaj Panu, ziemio cała. Śpiewajcie Panu, sławcie Jego imię.

Każdego dnia głoście Jego zbawienie. Głoście Jego chwałę wśród wszystkich narodów, rozgłaszajcie Jego cuda pośród wszystkich ludów.

Oddajcie Panu, rodziny narodów, oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę. Oddajcie Panu chwałę należną Jego imieniu,

Uwielbiajcie Pana w świętym przybytku, zadrżyj, ziemio cała, przed Jego obliczem. Głoście wśród ludów, że Pan jest królem, będzie sprawiedliwie sądził ludy.

[01][02]

 

PSALM

Pieśń SyjonuPs 96 (95), 1-2a. 2b-3. 7-8. 9 i 10ac

PSALM AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chrystusem


KRÓL NAD NARODAMI • Psalm 96 należy do gatunku tehillah, czyli modlitwy uwielbienia. Należy do grupy psalmów sławiących królowanie Jahwe • Psalm wykazuje wyraźne cechy teologii powygnaniowej – podkreśla uniwersalny wymiar Boga Izraela • Na wygnaniu babilońskim Izrael, konfrontując się z panteonem pogańskim, odkrywa w szczególny sposób prawdę o jedyności i nieporównywalności swego Boga. Rodzi się wówczas teologia Jahwe Pana nad wszystkimi narodami i Stwórcy całej ziemi • Hymniczny charakter psalmu sugeruje, że był on wykorzystywany w liturgii jerozolimskiej, prawdopodobnie podczas jednego z wielkich świąt świątynnych.

CHWAŁA NA SYJONIE • Psalm 96 łączy z dzisiejszym pierwszym czytaniem wzmianka o Syjonie. Psalmista zachęca wiernych Izraelitów, aby oddali chwałę Panu i złożyli mu ofiary na jego dziedzińcach, w jego świętym przybytku. Z Jerozolimy, Świętego Miasta Boga, płynie na cały świat pieśń uwielbienia na cześć Zbawcy, Ojca i Króla wszystkich narodów.

 

CYTATY


Nasze ślubowanie i zadanie: Oddajcie Panu, rodziny narodów,oddajcie Panu chwałę i uznajcie Jego potęgę

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 12, 4-11)

Bracia: Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra. Jednemu dany jest przez Ducha dar mądrości słowa, drugiemu umiejętność poznawania według tego samego Ducha, innemu jeszcze dar wiary w tymże Duchu, innemu łaska uzdrawiania przez tego samego Ducha, innemu dar czynienia cudów, innemu proroctwo, innemu rozpoznawanie duchów, innemu dar języków i wreszcie innemu łaska tłumaczenia języków. Wszystko zaś sprawia jeden i ten sam Duch, udzielając każdemu tak, jak chce.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Dary Ducha1 Krn 12, 4-11

LIST DO KORYNTIANNADAWCA: św. Paweł • SKĄD:  Efez • DATA: ok. 54 r.  • ADRESACI: Koryntianie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • Podczas pobytu w Koryncie Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Młoda wspólnota, funkcjonująca w dużym mieście pogańskim, entuzjastycznie przyjęła Ewangelię, miała jednak poważne problemy z wdrożeniem jej w życie: • spory i podziały wynikające z różnic majątkowych i społecznych • konkurujący ze sobą liderzy (1 Kor 1-4; 6) • rozwiązłość seksualna i libertynizm (1 Kor 5) • sens małżeństwa i celibatu (1 Kor 7) • udział w ucztach pogańskich i ofiarach składanych bożkom, zaniedbywanie miłości braterskiej i Eucharystii (1 Kor 8-11) • poszukiwanie spektakularnych duchowych darów, a zaniedbywanie miłości (1 Kor 12-14) • odrzucenie prawdy o Zmartwychwstaniu • List św. Pawła, to odpowiedź na pismo otrzymane od Koryntian. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

CHARYZMATY • W dwunastym rozdziale Listu do Koryntian Paweł opisując różne charyzmaty w Kościele podkreśla, że ich dawcą jest jeden Duch (12,1-1-11) • Wszystkie one służyć mają budowaniu jedności wspólnoty, która jest Ciałem Chrystusa (12,12-30) • W ciele tym każdy ma swoje miejsce i swoją misję do wypełnienia. Nie każdy może być prorokiem, apostołem, nauczycielem czy cudotwórcą • Na końcu Paweł wzywa do znalezienia właściwego sobie miejsca w Ciele Chrystusa i do starania się o największy dar Miłości, o którym pisze w rozdziale trzynastym.

DAWCA • W dzisiejszym drugim czytaniu Paweł mówi o Duchu, który jest dawcą różnych darów i wyznacza różne posługi w Kościele. On łączy w jedno wspólnotę, która składa się z wielu członków tak, aby stanowiła prawdziwe Ciało Chrystusa. Paweł podkreśla, że poszczególne dary złożone w nas są owocem wolnej, niczym nie ograniczonej decyzji Ducha.

 

TRANSLATOR


Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich (1 Kor 12,4-6) • W oryginale dosłownie: rozdzielenia: Rozdzielenia zaś darów są, lecz ten sam Duch, i rozdzielenia służb są, i ten sam Pan, i rozdzielenia dzieł są, ten zaś sam Bóg – ten działający wszystko we wszystkim.

• Wszystkim zaś objawia się Duch dla wspólnego dobra (1 Kor 12,7) • Dosłownie: Każdemu zaś jest dawane uwidocznienie Ducha do pożytku.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł to jeden z pierwszych teologów Nowego Testamentu, który kładzie podwaliny pod naukę o Duchu Świętym. Jej zręby znajdujemy w Liście do Koryntian oraz w Liście do Rzymian. Z nauczania Pawła przebijają dwie zasadnicze prawdy o Trzeciej Osobie Trójcy:

Dawca Nowego Życia • Po pierwsze, bez Ducha nie można sobie wyobrazić nowego Życia w Chrystusie. On uzdalnia chrześcijanina do wyznawania wiary (1 Kor 12,3). On mieszka w nas i czyni z nas własność Boga (Rz 8,9-11), prowadzi nas i przekonuje, że jesteśmy synami Bożymi (Rz 8,14-17), modli się w nas (Rz 8,26), współdziała we wszystkim dla naszego dobra (Rz 8,28) i ostatecznie prowadzi do zbawienia (Rz 8,29-30). On także inspiruje nasze dobre uczynki (Ga 5,22-23). Chrześcijaństwo, to nie pieczołowite spełnianie dobrych uczynków, lecz cierpliwe otwieranie się na moc Ducha, który daje siłę do pełnienia dobra i przemienia nasze życie.

Dary Ducha dla Kościoła • Po drugie, Paweł przypomina zasadniczą prawdę: Duch Święty i jego dary nie są prywatną własnością wierzącego. Mają łączyć, a nie dzielić; budować, a nie niszczyć – jako narzędzie ludzkiego egoizmu. Ich celem jest wspólne dobro, budowanie jedności Kościoła, który Paweł nazywa Ciałem Jezusa (1 Kor 12,7.12-13).

 

CYTATY


Św. Paweł wyjaśnia tajemnicę Ducha: Różne są dary łaski, lecz ten sam Duch; różne też są rodzaje posługiwania, ale jeden Pan; różne są wreszcie działania, lecz ten sam Bóg, sprawca wszystkiego we wszystkich. Wszystkim zaś objawia się Ducha

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 2, 1-11)

W Kanie Galilejskiej odbywało się wesele i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa rzekła do Niego: «Nie mają wina». Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?» Wtedy Matka Jego powiedziała do sług: «Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie». Stało zaś tam sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary. Jezus rzekł do sług: «Napełnijcie stągwie wodą». I napełnili je aż po brzegi. Potem powiedział do nich: «Zaczerpnijcie teraz i zanieście staroście weselnemu». Ci więc zanieśli. Gdy zaś starosta weselny skosztował wody, która stała się winem – a nie wiedział, skąd ono pochodzi, ale słudzy, którzy czerpali wodę, wiedzieli – przywołał pana młodego i powiedział do niego: «Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory». Taki to początek znaków uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej. Objawił swoją chwałę i uwierzyli w Niego Jego uczniowie.

Oto słowo Pańskie.

[01][02]

 

EWANGELIA

ZaślubinyJ 2, 1-11

EWANGELISTA:  św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Kana Galilejska • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Matka, uczniowie, pan młody, starosta, goście weselni.


TAJEMNICA JEZUSA • Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. • Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii. Jana interesuje nie tyle chronologia i wydarzenia z życia Jezusa, co odsłaniająca się tajemnica Jego Osoby • Jezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, nawiązując w ten sposób do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza i oznaką królewskiej chwały (rozdziały 13-20).

PIERWSZE ZNAKI • W drugim rozdziale Ewangelii Jana towarzyszymy Jezusowi podczas pierwszego tygodnia Jego nauczania. Pan poprzez znaki zaczyna objawiać kim jest. Pierwszym z nich jest przemiana wody w wino na weselu w Kanie Galilejskiej. Drugim znakiem jest oczyszczenie świątyni Jerozolimskiej. Pierwszym znakom towarzyszy zadziwienie otaczających go ludzi.

KANA GALILEJSKA • Ewangelia opowiada dziś to, co wydarzyło się w Kanie Galilejskiej. Na weselu, na którym znalazła się Matka Jezusa, Jezus i Jego uczniowie, to Maryja pierwsza dostrzega brak wina i reaguje informując o tym Syna. Po krótkim dialogu pomiędzy nimi, Matka nakazuje sługom uczynić wszystko, co rozkaże Jezus. Ten każe po prostu napełnić stągwie wodą i zanieść staroście weselnemu. Gdzieś po drodze dokonuje się cud. Starosta weselny, który kosztuje napoju przywołuje do siebie zdumionego pana młodego i chwali go za dobre wino zachowane aż do tej pory. Narracja kończy się wzmianką o tym, że po pierwszym znaku i objawieniu chwały Bożej uczniowie zaczynają wierzyć w Jezusa.

 

JESZCZE O EWANGELII


Jezus to ten sam zakochany Bóg, którego widzimy u Izajasza, z tą różnicą, że jego miłość sięgnie szaleństwa. Odda swoje życia za ludzi, którzy przybiją Go do krzyża. Zanim to zrobi widzimy Go, jak udaje się na wesele w Kanie Galilejskiej. Czemu się tam udaje? Na czym polega znak, który uczniowie otrzymują w Kanie?

• Zbliża się czas. Jezus zapewne udaje się do Kany na zaproszenie bliskich, rodziny, albo sąsiadów. Może ktoś z pary młodej, która go zaprosiła, należy do bliższej lub dalszej rodziny jego matki, Maryi. Ona udała się tam pierwsza. Jej Syn nie stroni od wesela, chce dzielić radość młodej pary. Udając się tam ma zapewne jeszcze inny plan. Zbliża się przecież czas, kiedy ma się objawić światu.

• Kryzys w Kanie. Na weselu w Kanie pojawia się sytuacja kryzysowa. Pierwsza zauważa ją Maryja, dając znać Synowi: Nie mają już wina (J 2,3). Brak wina na zaślubinach mógł sprawić, że cała uroczystość legnie w gruzach. Jezus może temu zaradzić, może uratować radość nowożeńców. Z Jego ust pada jednak odpowiedź, która może dziwić: Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja? (J 2,4). Jak rozumieć twarde słowa Pana? Czy nie zależy mu na ludzkiej miłości i szczęściu tych dwojga? Czyżby próbował powiedzieć, że nie przyszedł tu, aby zabawiać ludzi cudami i rozmnażać wino?

• Wino Bożej miłości. Trudne do oddania zdanie Jezusa, które Jan zapisał w swojej Ewangelii, można jeszcze przetłumaczyć inaczej. Jezus raczej pyta swoją Matkę: Czy myślisz o tym samym co ja, Niewiasto? Maryjo, czy myślisz o winie, o którym i ja myślę? – pyta On. Ona przez wino rozumiała to, czego w tej chwili potrzeba było nowożeńcom. On przez wino rozumiał znacznie więcej. W Starym Testamencie i w Ewangeliach symbolizuje ono Nowe Przymierze oraz Słowo Jezusa, Jego Ewangelię. Jezus zapraszał swą Matkę, do wejścia w Jego sposób myślenia. Oto nadeszła Jego godzina, teraz zacznie objawiać miłość Boga wobec ludzi.

• Stągwie i stare życie. Od tej chwili to Jezus zaczyna odgrywać dominującą rolę na weselu w Kanie. Jan zwraca nam uwagę na fakt, że w domu nowożeńców stało sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary (J 2,6). Innymi słowy mogło się w nich zmieścić od 300 do 500 litrów wody. W ewangelii Jana stągwie mają znaczenie symboliczne. Tak jak wino symbolizuje radość nowego życia, miłości Boga i Słowa Jezusa, tak stągwie są tu symbolem Starego Prawa, życia pustego, bez autentycznej miłości. Kamień oznacza, że skostniało ono i nie daje już ludziom życia ani radości. Liczba sześć oznacza niedoskonałość. Woda wypełniająca stągwie jest mętna i brudna, jak mętne i brudne ludzkie życie, gdy brak w nim miłości Boga.

Zaślubiny. Jezus przemienia 300 litrów mętnej wody w 300 litrów najlepszego wina. Starosta weselny dziwi się, że tak dobre wino zostało zachowane na koniec (J 2,10). Starosta powinien lepiej orientować się w tym, co wydarzyło się w Kanie. Miał przecież czuwać nad przebiegiem zaślubin. Podobnie zdezorientowany musiał być pan młody. A gdzie w opowiadaniu tym podziała się panna młoda? Nie ma o niej żadnej wzmianki. To sugeruje, że w Kanie nie odbyło się zwykłe wesele. Kto inny odegrał tu rolę pana młodego i panny młodej. Prawdziwym panem młodym w Kanie był Jezus. Przyszedł tam po to, aby objawić miłość Ojca do nas. Wino to symbol tej miłości opisanej w Ewangelii. Maryja odgrywa rolę starosty weselnego, jest odpowiedzialna za zaślubiny. A kogo zaślubia Pan?

 

CYTATY


Troskliwe spostrzeżenie Maryi: Nie mają wina
Odpowiedź Jezusa: Czy to już ten czas? Czy myślimy o tym samym winie?: Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto? Czy jeszcze nie nadeszła godzina moja?

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Czyje zaślubiny odbyły się w Kanie Galilejskiej? Do kogo przyszedł Jezus?

Do mnie i do ciebie. Do swojego Kościoła. To sens cudu objawionego w Kanie (EWANGELIA). Zostaliśmy wybrani przez Boga. Jesteśmy jedyni, ukochani. Bóg deklaruje, że nigdy nas nie opuści (PIERWSZE CZYTANIE) ale i z naszej strony też musi być deklaracja, ślubowanie (PSALM). Tak jak każde zaślubiny są wielkim szczęściem ale i odpowiedzialnością za nowy związek, nową rodzinę, tak każdy z nas został obdarowany wielką miłością ale także odpowiedzialnością. Ma swoje zadanie, rolę w tym związku. Jak w małżeństwie: On (Bóg) będzie zawsze przy niej, jak wierny mąż a Ona (My) będzie radością jego życia. W ten sposób zakochany Bóg odnajduje swoją miłość.

Każdy z nas jest inny ale wszyscy wzajemnie się uzupełniamy. Jesteśmy jednym Kościołem. Pasujemy do siebie. Każdy ma swoją misję, bo każdy otrzymał inny dar (DRUGIE CZYTANIE). Wszystko jednak co otrzymaliśmy, powinno nas łączyć a nie dzielić. Dary od Ducha Świętego nie są naszą prywatną własnością. Służą do budowania wspólnego dobra. Wspólnego lepszego świata. Naszego wspólnego życia.

 

1/6
Wesele w Kanie_ Cornelis de Baellieur_ XVII wiek
2/6
3/6
Gody w Kanie Galilejskiej_ Paolo Veronese_ 1562 r._ Luwr_ Paryż
4/6
Gody w Kanie_ James Tissot_ m. 1886 a 1894 r._ Brooklyn Museum_ USA
5/6
Wesele w Kanie_ Hieronim Bosch_ m. 1555 a 1600 r._ Museum Boijmans Van Beuningen_ Rotterdam_ Holandia
6/6
Predstawienie wesela w Kanie na fresku_ Cyr Manuel Evgenikos_ XIV w._ Tsalenjikha_ Gruzja
poprzednie
następne



ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Niedziela Chrztu Pańskiego C

Mojżesz wprowadza do ziemi obiecanej. Jezus do ziemi Bożych obietnic

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


• NIEDZIELA CHRZTU PAŃSKIEGO • Rok C • Niedziela ta kończy Okres Bożego Narodzenia. Od poniedziałku rozpocznie się trwający kilka tygodni Okres Zwykły • KOLEKTA: Będziemy się modlić, abyśmy odrodzeni z wody i Ducha Świętego zawsze żyli w miłości Boga Wszechmogącego • CZYTANIA: Księga Izajasza 40, 1-5. 9-11; Psalm 104 (103), 1-2a. 3b-4. 24-25. 27-28. 29b-30 (R.: por. 1a); List do Tytusa 2, 11-14; 3, 4-7; Ewangelia wg św. Łukasza 3, 15-16. 21-22

 

• CHMURA SŁOWA •

nowezycie

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 40,1-5.9-11)

Pocieszcie, pocieszcie mój lud! mówi wasz Bóg. Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył, że nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób za wszystkie swe grzechy, Głos się rozlega: Drogę dla Pana przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec naszemu Bogu! Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i wzgórza obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną gładką. Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją wszelkie ciało zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały. Wstąpże na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny w Syjonie! Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem! Podnieś głos, nie bój się! Powiedz miastom judzkim: Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata. Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę, gromadzi ją swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

PowrótIz 40,1-5.9-11

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Izajasz • CZAS POWSTANIA:  poł. VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici, wszystkie narody  • KATEGORIA: mowa prorocka


TRZY KSIĘGI, TRZY EOPKI • Księga Izajasza to jedna z najdłuższych ksiąg Starego Testamentu, składa się z 66 rozdziałów. Dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania. Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia • Pierwsza część (1-39) dotyczy Izraela przed wygnaniem za czasów panowania bezbożnego króla Achaza (735-715 r. przed Chrystusem) oraz jego syna, wiernego reformatora Ezechiasza (715-698 r. przed Chrystusem). Jej autorem jest tzw. Pierwszy Izajasz (Proto-Izajasz), działający w latach 740-701 r. Podkreśla on Świętość Boga działającego w historii • Część druga (40-55) skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu. Jej autorem jest Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz), prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza. Głosi on radykalny monoteizm oraz przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe • Trzecia część (56-66) powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

WIADOMOŚĆ DLA WYGNAŃCÓW • Fragment, który usłyszymy, pochodzi z drugiej części księgi Izajasza (40-55). Powstała ona podczas niewoli babilońskiej i ze względu na otwierające ją wezwanie nazywa się ją także Księgą Pocieszenia. Zawiera słowa otuchy, kierowane do ludu pozostającego wciąż na obczyźnie. Bóg – jak czynił to już wielokrotnie w przeszłości – jeszcze raz ulituje się nad swym ludem • Na horyzoncie rysuje się już cud Nowego Wyjścia • Odrębną częścią Księgi Pocieszenia są cztery pieśni o cierpiącym Słudze Jahwe, który przez ofiarę swojego życia przybliża zbawienie ludu.

POCIESZENIE • Słowa dzisiejszego pierwszego czytania to otwarcie Księgi Pocieszenia • Jerozolima słyszy, że czas jej służby, niewoli babilońskiej, dobiegł końca (Iz 40,2). Po tej radosnej nowinie rozlega się wezwanie do przygotowania dróg, którymi Pan przez pustynię przybędzie znów do swego ludu (Iz 40,3-5). Czytanie kończą obrazy, w których widzimy Pasterza Izraela powracającego na Syjon (Iz 40,9-11).

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Koniec wygnania • Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik?, pytał retorycznie Hiob swoich przyjaciół. Każde bojowanie ma jednak swój kres. Początek księgi Deutero-Izajasza zapowiada zawieszenie broni. Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył. Służba, o której mówi Pan, to służba wojskowa, bojowanie (hebr. sabah). Prorok ma na pewno na myśli walkę opisywaną w Księdze Izajasza 1-39, w wyniku której Izrael zdegradowany został do niewolnika imperium babilońskiego. Być może myśli także o cierpieniach czasu niewoli, porównywanych do żołnierskiego trudu. Nadchodzi ich kres, jednak nie jest to kres automatyczny, wynikający z odmian losów i zwrotów historii. Ten kres ma imię i tożsamość – to Pan, Bóg Izraela.

• Droga na pustyni • Przygotujcie dla Pana drogę na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec (40,3). Dalej plany robią się jeszcze bardziej fantastyczne. Pustynia przekształca się w gigantyczny plac budowy, na którym doliny mają zostać zasypane, natomiast wszelka góra i pagórek zniwelowane. Dopiero wówczas ukaże się Pan i wypatrujący jego przybycia będą mogli ogłosić: Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą (40,9-10). Doliny to uniwersalny obraz słabości, grzechu i trudnych doświadczeń, oddzielających człowieka od Boga (por. Ps 23,4). Z kolei góry i pagórki to symbol arogancji i pycha ludzkiej, która także uniemożliwia przyjęcie Bożego zbawienia (por. Iz 2,14; 2 Kor 10,5). Przygotowanie drogi dla Zbawiciela oznacza zasypywanie dołów rozpaczy i słabości oraz wyrównywanie gór pychy.

 

TRANSLATOR


• Gościniec • po staropolsku nazwa drogi, szerokiej wykładanej kamieniem hebr. mesillah. Gdybyśmy mieli przełożyć to zdanie na bardziej współczesne terminy i obrazy, otrzymalibyśmy coś w rodzaju planu budowy dróg w naszym kraju: przygotujcie drogę, zbudujcie autostradę naszemu Bogu.

 

CYTATY


Przełomowe słowa o Izraelu: nieprawość jego odpokutowana
Jak przychodzi Pan Bóg: Oto Pan Bóg przychodzi z mocą
Z czym przychodzi: Jego nagroda z Nim idzie

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

REFREN: Niech zstąpi Duch Twój i odnowi ziemię

(Ps 104,1.24.29-31.34)

Błogosław, duszo moja, Pana, o Boże mój, Panie, Ty jesteś bardzo wielki. Jak liczne są dzieła Twoje, Panie, ziemia jest pełna Twych stworzeń.

Gdy odbierasz im oddech, marnieją i w proch się obracają. Stwarzasz je napełniając swym duchem i odnawiasz oblicze ziemi.

Niech chwała Pana trwa na wieki, niech Pan się raduje z dzieł swoich. Niech miła Mu będzie pieśń moja, będę radował się w Panu.

[01][02]

 

PSALM

Tchnienie OjcaPs 104,1.24.29-31.34

PSALM  104AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: czasy powygnaniowe, po 538 r. przed Chrystusem


HYMN NA CZEŚĆ STWÓRCY • Psalm 104 to hymn opiewający wspaniałość stworzenia, hymn (hebr. tehilla), czyli bezinteresowna modlitwa uwielbienia zanoszona przez wspólnotę w świątyni • Psalm zawiera wiele motywów, które zbliżają go do egipskich i kananejskich hymnów na cześć bogów stwarzających i podtrzymujących w istnieniu świat (Ra, Baal) • Psalmista piszący ten utwór w czasach po wygnaniu głęboko przepracowuje starożytne motywy mityczne w duchu zawartego w Księdze Rodzaju opisu stworzenia. Być może psalm recytowano w świątyni w czasie Święta Tygodni, dziękując za pierwsze plony ziemi.

 

PRAWDZIWE OBLICZE BOGA • Wobec Bogów pogańskich, na których Izrael napatrzył się w Babilonii, Jahwe jest jedynym Stwórcą i Ojcem stworzenia. W jego ręku śmiercionośne żywioły nie walczą ze sobą, lecz komponują się w harmonijną całość, aby stworzyć bezpieczny i szczęśliwy dom dla wszelkiej istoty żywej • Psalmistę przepełnia podziw i uwielbienie dla kosmicznego dzieła Pana, które przenika Duch jego ojcowskiej miłości.

 

STWORZENIE I DUCH • W pierwszych dwóch strofach psalmista opisuje: • Boga kroczącego przez stworzony świat, okrytego światłością, posyłającego wichry i posługującego się ogniem i płomieniem • Dalej chwali piękno i bogactwo dzieła stworzenia. Ziemię wypełnia rzesza stworzeń, które świadczą o hojności, wręcz rozrzutności Pana • W ostatnich: Boże stworzenie jako kruche, wołające o Jego pomoc. Bez Bożego Ducha ginie i obraca się w proch. Duch to moc stwórcza Boga, to tchnienie Ojca, który daje i podtrzymuje życie stworzeń.

 

CYTATY


Psalmista o wielkiej potrzebie Ducha Świętego: Gdy odbierasz im oddech, marnieją i w proch się obracają

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Tytusa

(Tt 2, 11-14; 3, 4-7)

Ukazała się łaska Boga, która niesie zbawienie wszystkim ludziom i poucza nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i żądz światowych rozumnie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia się chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który wydał samego siebie za nas, aby odkupić nas od wszelkiej nieprawości i oczyścić sobie lud wybrany na własność, gorliwy w spełnianiu dobrych uczynków. Gdy zaś ukazała się dobroć i miłość Zbawiciela, naszego Boga, do ludzi, nie ze względu na sprawiedliwe uczynki, jakie spełniliśmy, lecz z miłosierdzia swego zbawił nas przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Obmycie w DuchuTt 2, 11-14; 3, 4-7

LIST DO TytusaNADAWCA: św. Paweł lub uczeń z jego szkoły • SKĄD: Rzym lub w przypadku ucznia inne nieznane miejsce, Macedonia, Korynt lub Nikopolis • DATA: po 62 r. •  ADRESAT: Tytus, przełożony wspólnoty na Krecie


LIST DO BISKUPA Tytus – znany jest wyłącznie z listów św. Pawła. Był współpracownikiem Pawła i pośrednikiem w kontaktach między nim a kościołem w Koryncie (1-2 Koryntian). Pochodził z rodziny grecko-rzymskiej, zamieszkałej w okolicy Antiochii Syryjskiej (dzisiejsza Turcja) • Został wyznaczony przez św. Pawła na biskupa Krety • W liście dominują tematy związane z dyscypliną młodej wspólnoty chrześcijańskiej, unikanie sporów, zasady życia dla różnych stanów oraz wezwanie do posłuszeństwa władzy świeckiej.

CHRZEŚCIJANIE W ŚWIECIE • Rozdział 2 Listu do Tytusa zawiera wskazania skierowane do różnych grup: starszych, kobiet, młodych i niewolników. Mają tak żyć, aby chrześcijanie nie stali się obiektem ataków otaczających ich pogan. Rozdział 3 to wskazania, które kończą się nauką dla Tytusa i wezwaniem, aby dołączył on do Pawła w Nikopolis.

DUCH I CHRZEST • W dzisiejszym drugim czytaniu usłyszymy końcowy fragment drugiego i część trzeciego rozdziału Listu do Tytusa. Paweł pisze o łasce, która uzdalnia chrześcijan do pobożnego życia w tym świecie i oczekiwania na przyjście Chrystusa. Przypomina także wspólnocie chrzest, przez który miłosierny Bóg zbawił ich “przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym”. Motyw Ducha oraz chrztu łączy List do Tytusa z pierwszym czytaniem i Ewangelią.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Przemiana nie rewolucja • Listy pasterskie obrazują młody Kościół chrześcijański, który rozrastając się musi określić swoją postawę wobec otaczającego ich pogańskiego świata. Podobnie jak Jezus nie proponował rewolucji, otwartej walki z niesprawiedliwymi systemami społecznymi i ustanowienia na ziemi Królestwa Bożego, tak też nie czynią tego jego uczniowie, Paweł i jego współpracownicy. Chrześcijanie swoim życiem, które różni się od wartości i priorytetów tego świata, mają być zaczynem zmiany, która dokonuje się od środka. Żyjąc w tym świecie wyrzekają się “bezbożności i żądz światowych” i wypełniają świat nowym Duchem Ewangelii Chrystusa. Chrześcijanie nie są rewolucjonistami, ale nie są też konformistami dostosowującymi się do panujących reguł. Chodzi o transformację dokonującą się od wewnątrz.

Mocą Ducha • Siłą i motywacją do przemieniania tego świata jest dla chrześcijanina chrzest, który autor listu do Tytusa opisuje jako obmycie odnawiające i odradzające w Duchu Świętym. Podkreśla w ten sposób wagę tego, co dokonało się w chrześcijaninie w momencie chrztu. Woda, którą zostaliśmy obmyci, to tylko znak Duch Świętego, który zstąpił na nas w tym sakramencie. To On jest sprawcą naszych nowych narodzin (gr. paliggenesia) oraz nowego życia (gr. anakainosis), które otrzymaliśmy wówczas od Boga. Duch, który zamieszkał w nas czyni nas zdolnymi do życia według Bożej woli i sprawia że nosimy już w sobie tę nowość, która ukaże się na końcu czasów, w nowym niebie i nowej ziemi. Dzięki Duchowi otrzymanemu na chrzcie staliśmy się “nowym stworzeniem” zdolnym przeobrażać ten świat i i przygotowywać go na przyjście Królestwa Bożego.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Łukasza

(Łk 3,15-16.21-22)

Gdy więc lud oczekiwał z napięciem i wszyscy snuli domysły w sercach co do Jana, czy nie jest Mesjaszem, on tak przemówił do wszystkich: Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów. On chrzcić was będzie Duchem Świętym i ogniem. Kiedy cały lud przystępował do chrztu, Jezus także przyjął chrzest. A gdy się modlił, otworzyło się niebo i Duch Święty zstąpił na Niego, w postaci cielesnej niby gołębica, a nieba odezwał się głos: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie. Oto Słowo Pańskie

[01][02]

EWANGELIA

Wpatrzony w SynaŁk 3,15-16.21-22

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.
KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: 33 • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


Ewangelista Miłosierdzia • W roku “C” dominować będzie Ewangelia wg św. Łukasza. O autorze trzeciej Ewangelii wiemy stosunkowo dużo. Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14) • Jego dzieło ma dwie księgi: pierwsza to Ewangelia, druga – jej kontynuacja – Dzieje Apostolskie • W Ewangelii można wyróżnić kilka części: • ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) • ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) • wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) • nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) • ewangelię Męki i Zmartwychwstania (22,1-24,53). Mówi się o Łukaszu, że jest ewangelistą Bożego miłosierdzia, ponieważ ze szczególną uwagą opisuje Jezusa pochylającego się nad chorymi i grzesznikami.

Czas Mesjasza • Trzeci rozdział Łukasza stanowi przejście od Ewangelii dzieciństwa (Łk1-2) do publicznej działalności Jezusa. Jej opis rozpoczyna się od głoszenia Jana Chrzciciela, który przygotowuje drogę dla Mesjasza. Jan udziela chrztu nawrócenia dla odpuszczenia grzechów i zapowiada przyjście mocniejszego od siebie, który chrzcić będzie Duchem Świętym • Zaraz potem Łukasz opisuje chrzest Jezusa w Jordanie i podaje jego rodowód • Jezus ochrzczony przez Jana oddala się na pustynię, gdzie ma zostać poddany pierwszej próbie • W trzecim rozdziale słyszymy jeszcze o uwięzieniu Chrzciciela. Jego czas się wypełnił, nadszedł czas Mesjasza.

Dwa wyznania i chrzest •  Dzisiejsza Ewangelia rozpoczyna się od wyznania Jana Chrzciciela, który rozwiewając otaczającą go aurę oczekiwania stwierdza, że nie jest Mesjaszem  • Następnie widzimy Jezusa przyjmującego chrzest w Jordanie. Towarzyszy mu otwarte niebo, Duch zstępujący w postaci gołębicy oraz kolejne wyznanie, tym razem Ojca: Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie.

 

JESZCZE O EWANGELII


Dlaczego nad Jordanem? Na brzegu Jordanu, spoglądając na Ziemię Obiecaną ze stepów Moabu, stanął przed Jezusem sam Mojżesz. Sam do ziemi Bożych obietnic nie wszedł. Pięcioksiąg kończy się obrazem Izraela stojącego wciąż na granicy Ziemi Obiecanej. W tym samym miejscu, po z górą tysiącu latach, pojawia się Jezus. To nie przypadek. Tylko dotąd mogło doprowadzić Izraelitów Prawo i ich wielki duchowy przewodnik Mojżesz – na granicę Ziemi Obiecanej. Tylko Jezus może wprowadzić Izraela, wciąż stojącego na granicy ziemi obiecanej, do ziemi Bożych Obietnic.

Czemu Jezus, będąc bez grzechu, przyjmuje chrzest? Według niektórych Jezus wchodzi w wody Jordanu, by się wypełniły Pisma. Przychodzi jako Syn Człowieczy, solidaryzuje się ze swoim narodem i z całą grzeszną ludzkością. Inni twierdzą, że w ten sposób Mesjasz uznaje wielkość i misję Chrzciciela. Jezus oczywiście uznaje w Janie proroka i demonstruje solidarność z grzesznikami. Jednak w wody Jordanu wchodzi przede wszystkim po to, aby objawić swoją wyjątkową relację z Ojcem. Tam Ojciec nazywa Go swoim umiłowanym Synem.

Czy Jezus potrzebuje wyznania miłości Ojca? Tak. Zauważmy, że w Ewangelii Łukasz Ojciec mówi wprost do Syna nie do otaczających go ludzi: “Ty jesteś moim Synem umiłowanym, w Tobie mam upodobanie”. To słowo dla Jezusa. Ojciec wie już wtedy, że jego Syn będzie cierpiał, że weźmie na swoje ramiona krzyż, którego nie oszczędzi mu ten świat. Dlatego na samym początku jego drogi mówi mu: “Cokolwiek stanie się z tobą, pamiętaj – jestem blisko. Kiedy będziesz krzyczał przerażony: Dlaczego mnie opuściłeś?, pamiętaj – to mnie nie przerazi. Jesteś moim ukochanym dzieckiem. Będę wówczas blisko Ciebie”. Dzięki słowom Ojca i zapewnieniu o jego miłości Jezus przetrwa scenę kuszenia, następującą bezpośrednio po chrzcie, i wytrwa na krzyżu.

Co oznacza gołębica? Gołębica, która zstępuje wówczas na Jezusa, to obraz miłości. W Pieśni nad pieśniami 5,12 oczy ukochanego wpatrzone w ukochaną porównane są do gołębic. Gołębica to symbol kochających oczu Boga wpatrzonych w Jezusa, to symbol miłości, która przybiera konkretną postać Ducha Świętego. To On jest najważniejszym darem podczas chrztu.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Wszystkie dzisiejsze czytania prowadzą nas drogą, jaka została pokonana, byśmy mogli być zbawieni. Motyw wyjścia z niewoli i drogi otwierającej się na pustyni, łączy pierwsze czytanie z Ewangelią, gdzie Jezus staje na pustyni, nad brzegiem Jordanu, aby rozpocząć swoje dzieło odkupienia. Wyprowadzić nas z niewoli grzechu. Dwie drogi prowadzące do tego samego celu. Mojżesz doprowadził Izraelitów do granicy ziemi obiecanej (PIERWSZE CZYTANIE). Jezus wprowadza nas wciąż stojących na granicy ziemi obiecanej, do ziemi Bożych obietnic (EWANGELIA).

 

Poprzez Chrzest Jezus pokazuje nową relację z Ojcem. Każdy ochrzczony wchodzi w nową relację z Ojcem, który obdarza nas miłosierdziem przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym (DRUGIE CZYTANIE). Stwarza nas na nowo napełniając swym Duchem (PSALM).

 

Nosimy w sobie tę nowość. Staliśmy się nowym stworzeniem. Dostaliśmy nowe niebo i nową ziemię, które zobaczymy na końcu czasów. Mamy całkiem nowe życie.

 

1/4
Jan Chrzciciel, Leonardo da Vinci, ok. 1513-1516r., Luwr, Paryż, Francja
2/4
Chrzest Chrystusa, Francesco Albani, Guido Reni, ok. 1623 r.
3/4
Chrzest Chrystusa, Francesco Albani, ok. 1600 r.
4/4
Chrzest Chrystusa, Piero della Francesca, ok. 1440-1450 r., National Gallery, Londyn, Wielka Brytania
poprzednie
następne



ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >