Jutro Niedziela – II Adwentu B

„Przygotujcie drogę Panu”. Chodzi o kosztowną życiową reformę naszej komunikacji z Bogiem.

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

PUNKT WYJŚCIA


DRUGA NIEDZIELA ADWENTU • Rok B • KOLOR SZAT: fioletowy • KOLEKTA: Będziemy prosili, żeby nasze codzienne problemy nie były przeszkodą w drodze ku Bogu • CZYTANIA: W tę niedzielę zawsze słuchamy Ewangelii o działalności Jana Chrzciciela • Księga Proroka Izajasza 40,1–5.9–11 • Psalm 85,9–14 • 2 List św. Piotra 3,8–14 • Ewangelia wg św. Marka 1,1–8.

 

CHMURA SŁOWA

 

STO SŁÓW


Miałby z czego Izajasz czerpać w budowaniu swojej metafory, gdyby widział plan inwestycji drogowych i budowlanych i był na miejscu budowy którejś z autostrad. Przekonuje przecież, że w przygotowaniu na przyjście Pana nie chodzi o rutynowe adwentowe postanowienie poprawy, ale raczej o życiową kosztowną inwestycję, globalną komunikacyjną przebudowę relacji z Bogiem, w wyniku której powstanie cała sieć dróg, trakcji, lotnisk i autostrad.

Sposób, w jaki św. Marek wprowadza na scenę historii Jezusa Chrystusa, jest równie spektakularny: przywołuje słowa Przygotujcie drogę Panu, apel Izajasza, tak jakby tamto wołanie na sześć wieków zatrzymał czas w oczekiwaniu na realizację. To, co dla autorów powieści science-fiction, gdzie tak łatwo można zatrzymać czas, by potem znów go uruchomić, jest w istocie fikcją, dla Marka – jest Bożą rzeczywistością. Bóg-Jezus rzeczywiście przychodzi, czas nadziei zaczyna znów płynąć.

A fragment listu św. Piotra? Choć zawarty zaledwie w jednym zdaniu opis końca świata, gdzie wszystko: gwiazdy, wszystkie pierwiastki i elementy tworzące materię, a także reguły nim rządzące, przestaje istnieć, przewyższa spektakularnie niejeden katastroficzny film, nie on jest kluczowy: o wiele bardziej wymowny i pokrzepiający jest portret cierpliwego Boga. Zwleka, to znaczy panuje nad światem, czasem i życiem każdego z nas, by w odpowiedniej chwili miłosierdzia zamknąć historię, a nas ocalić dla nowego nieba i nowej ziemi.

Adwentowa inwestycja: budujemy autostradę do nieba.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 40,1-5.9-11)

«Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud!» – mówi wasz Bóg. «Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył, że nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób za wszystkie swe grzechy». Głos się rozlega: «Drogę Panu przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec dla naszego Boga! Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i pagórki obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną. Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją każdy człowiek zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały». Wstąp na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny na Syjonie! Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem! Podnieś głos, nie bój się! Powiedz miastom judzkim: «Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata. Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę, gromadzi ją swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie».

Oto Słowo Boże.

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Drogę Panu przygotujcie Iz 40,1–5.9–11

Gdyby słowa Izajasza przetłumaczyć dzisiejszym językiem, unikając archaizmów, brzmiałyby one: zbudujcie autostradę naszemu Bogu. Izajasz opowiada z rozmachem o planie budowy systemu dróg… dla Pana.

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: okres wygnania (586–538 r. przed Chr.) • KATEGORIA: mowa prorocka • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici, wszystkie narody


SZKOŁA IZAJASZA • Przypomnijmy: najdłuższa spośród ksiąg Starego Testamentu Księga Izajasza to w istocie trzy księgi, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania. Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia. W zeszłym tygodniu słyszeliśmy część trzecią, najpóźniejszą, powstałą już po powrocie z wygnania • Pierwsza część (Iz 1–39) powstała przed wygnaniem babilońskim, za czasów panowania bezbożnego króla Achaza (735–715 r. przed Chr.) oraz jego syna, wiernego reformatora Ezechiasza (715–698 r. przed Chr.). Usłyszymy dziś fragment części drugiej Księgi Izajasza (rozdziały 40–55), skierowanej do Izraelitów na wygnaniu (586–538 r. przed Chr.). Jej autorem jest Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz), prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza. Głosi on radykalny monoteizm oraz przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe.

POCIESZENIE • Druga część Księgi Izajasza powstała zasadniczo podczas niewoli babilońskiej. W przeciwieństwie do części pierwszej, mającej charakter ostrzeżenia, ta nazywana jest Księgą Pocieszenia. Zawiera słowa otuchy skierowane do ludu pozostającego wciąż na obczyźnie. Bóg – jak czynił to już wielokrotnie w przeszłości – jeszcze raz zlituje się nad Izraelem. Na horyzoncie rysuje się już cud Nowego Wyjścia • Odrębną częścią Księgi Pocieszenia są cztery pieśni o cierpiącym Słudze Jahwe, który przez ofiarę swojego życia przybliża zbawienie ludu.

KSIĘGA POCIESZENIA • Słowa pierwszego czytania to sam początek Księgi Pocieszenia. Swoją nazwę bierze ona od wezwania: Pocieszcie, pocieszcie mój lud • Zwróćmy uwagę na zapowiedź, że czas niewoli babilońskiej dobiega końca. Zauważmy też, że Bóg wzywa do przygotowania Mu drogi. Usłyszymy też zapowiedź Boga, Pasterza Izraela, powracającego na Syjon.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 85,9-14)

REFREN: Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie

Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi: * oto ogłasza pokój ludowi i swoim wyznawcom. Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie dla tych, którzy Mu cześć oddają, * Łaska i wierność spotkają się z sobą, * ucałują się sprawiedliwość i pokój. Wierność z ziemi wyrośnie, * a sprawiedliwość spojrzy z nieba. Pan sam szczęściem obdarzy, * a nasza ziemia wyda swój owoc. Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim, * a śladami Jego kroków zbawienie.

[01][02]

PSALM

Bóg znów pośród nas Ps 85, 9–14

Łaska i wierność spotkają się ze sobą. Bóg spotka się z człowiekiem. Psalm 85 zapowiada powrót Pana.

PSALM 85 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po 538 r. przed Chr.


PRZED JESIENNYMI ZBIORAMI • Według niektórych badaczy Psalm 85 wykonywany był przed jesiennymi zbiorami, zwłaszcza w okresach nieurodzaju. Wskazują na to odniesienia do świata przyrody (wierność z ziemi wyrośnie, nasza ziemia wyda swój owoc).

POWRÓT BOGA • Psalm 85 składa się w istocie z dwóch części. Pierwsza (wersety 2–8) to historia Bożego wybrania i odrzucenia go przez Izraelitów. Z jednej strony dziękują oni Panu za otrzymane łaski, a z drugiej błagają Go o ponowne zwrócenie się do swego ludu, który jest targany nieszczęściami. W drugiej części (wersety 9–14) dostrzeżemy nawiązania eschatologiczne. To wyrocznia, która zapowiada nadejście czasów stabilizacji i pokoju, powrót chwały, która opuściła Jerozolimę, powodując jej upadek (👁 Ez 10) • Powrót Boga do swego ludu jest zapowiedzią odnowienia tego, co Izraelici utracili w czasie wygnania.

WYROCZNIA • W liturgii wysłuchamy drugiej części psalmu – wyroczni zapowiadającej czasy mesjańskie. Bóg wysłuchuje próśb swego ludu i odpowiada na nie błogosławieństwem. Powrót Izraela do wierności Bogu zapowiada Jego powrót. Pan zamieszka między nami i nastanie czas szczęścia i sprawiedliwości.

 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

(2 P 3,8–14)

Czytanie z Drugiego listu św. Piotra Apostoła

Niech dla was, umiłowani, nie będzie tajne to jedno, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy – jak niektórzy są przekonani, że Pan zwleka – ale on jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić,  ale wszystkich chce doprowadzić do nawrócenia. Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański, w którym niebo z szumem przeminie, gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej zostaną odnalezione. Skoro to wszystko w ten sposób ulegnie zagładzie, to jakimi winniście być wy w świętym postępowaniu i pobożności, gdy oczekujecie i staracie się przyśpieszyć przyjście dnia Bożego, który sprawi, że niebo, płonąc, pójdzie na zagładę, a gwiazdy w ogniu się rozsypią. Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których zamieszka sprawiedliwość. Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie  się,  aby On was znalazł bez plamy i skazy – w pokoju.

Oto słowo Boże.

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Bóg jak dobrodziej 2 P 3,8–14

Od plastycznego opisu całkowitej zagłady świata na końcu czasów ważniejszy jest portret Boga, który troszczy się o każdego człowieka.

KSIĘGA: Drugi List Świętego Piotra • NADAWCA: św. Piotr / jego uczeń • SKĄD: Rzym / miejsce nieznane • DATA: ok. 65 r. / po śmierci Piotra, II poł. I w. – początek II w. po Chr. • ADRESACI: chrześcijanie w Azji Mniejszej


CZY TO PIOTR? • Autor listu przedstawia się jako Szymon Piotr, sługa i apostoł Jezusa Chrystusa. Czy to rzeczywiście św. Piotr? Większość naukowców twierdzi, że drugi list powstał już po śmierci Piotra, a jego autorem może być ktoś z grona najbliższych uczniów i towarzyszy apostoła. Sam Piotr mógł jeszcze przed swoją śmiercią pozostawić zasadnicze myśli i treść listu, które jego uczeń-sekretarz zebrał w całość i opracował • List stanowi rodzaj podsumowania nauczania pierwszego z apostołów i ma charakter duchowego testamentu – na wzór tego pozostawionego przez Mojżesza (👁 Pwt 31–33) czy Samuela (👁 1 Sm 12,1–17). Ma zaledwie trzy rozdziały. Można w nim wyróżnić trzy części: • uzasadnienie autorytetu apostolskiego i natchnionego charakteru Pisma Świętego (1,12–21) • przestrogę przed fałszywymi nauczycielami (2,1–22) • zapowiedź paruzji i czasów ostatecznych (3,1–16). Adresowany jest do wspólnot chrześcijańskich, prawdopodobnie pochodzenia pogańskiego, żyjących w Azji Mniejszej. Zmagają się one z podziałami, plagą fałszywych nauczycieli oraz wydłużającym się oczekiwaniem na przyjście Pana.

Z TRZECIEGO ROZDZIAŁU • Fragment drugiego czytania pochodzi z trzeciej, ostatniej części listu. Jest to odpowiedź na naukę głoszoną przez fałszywych nauczycieli, którzy zachęcają do życia w rozwiązłości i grzechu, bez jakichkolwiek norm moralnych (2P 2,1–22) – autor porównuje ich do aniołów grzeszących za dni Noego, do mieszkańców Sodomy i Gomory oraz nazywa synami Balaama. Szydzą oni z zapowiedzi końca świata, twierdząc, że od czasu patriarchów wszystko trwa i trwać będzie niewzruszenie (2 P 3,3–4).

TROSKA, NIE STRACH • Wizja końca świata, której plastyczny opis usłyszymy w czytaniu, to odpowiedź na błędne nauki. Autor podkreśla, że chociaż nie wiadomo, kiedy się to stanie, to jednak przyjście Pana jest pewne • Ale zauważmy, że autor nie tyle buduje przejmujący obawą obraz końca świata i przyjścia Jezusa, który powróci zaskakująco, jak złodziej, co pieczołowicie tworzy portret Boga troszczącego się o człowieka: Bóg zwleka, bo wybiera najlepszy dla nas czas swojego przyjścia, zburzy dotychczasowe, by zaprosić człowieka do nowego nieba, na nową ziemię.

 

Szersza analiza czytania dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Początek Ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bożego. Jak jest napisane u proroka Izajasza: «Oto Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją. Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie dla Niego ścieżki», wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając swoje grzechy. Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił się szarańczą i miodem leśnym. i tak głosił: «Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby schyliwszy się, rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym».

Oto słowo Pańskie.

[01][02]

 

EWANGELIA

Początek Ewangelii św. Marka Mk 1,1-8

Choć nie spotkamy dziś Jezusa Chrystusa, tym fragmentem Marek wprowadza Go na scenę historii świata. W bardzo szczególny sposób.

EWANGELISTA: św. Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60–70 r. • KATEGORIA: wydarzenie• CZAS AKCJI: ok. 30 r. • MIEJSCE AKCJI: brzegi Jordanu • BOHATEROWIE: Jan Chrzciciel, mieszkańcy krainy judejskiej


NAJKRÓTSZA EWANGELIA • Ewangelia św. Marka to najkrótsza ze wszystkich Ewangelii. Część egzegetów widzi w niej nawet swego rodzaju źródło dla pozostałych Ewangelii synoptycznych (Mateusza i Łukasza) • Podczas gdy Mateusz i Łukasz pierwszą część swoich dzieł poświęcają na dzieciństwo Jezusa, Marek je pomija. Przekonamy się o tym, słuchając dzisiejszego fragmentu. Będzie to początek Ewangelii, który od razu przenosi nas na pustynię judzką, tam, gdzie nauczał Jan Chrzciciel.

KIM JEST JEZUS • Ewangelia Marka dzieli się na dwie części (centrum jest wyznanie Piotra pod Cezareą Filipową, 👁 Mk 8,27–30). W pierwszej części Marek odpowiada na pytanie: kim jest Jezus. Tu Mistrz objawia się przez cuda jako Mesjasz. W drugiej części zmianie ulega perspektywa, z jakiej patrzymy na Mesjasza: ukazuje ona Jezusa jako Syna Bożego, który podejmuje Mękę, aby wyzwolić człowieka z grzechu i śmierci (👁 8,31–16,8). 

JAN NA PUSTYNI • Chociaż nie spotkamy w odczytanej Ewangelii Jezusa Chrystusa, a tylko Jana Chrzciciela, ten fragment służy czytelnikom de facto jako wprowadzenie Jezusa na scenę historii. Warto pamiętać, że w drugą niedzielę Adwentu zawsze słyszymy słowa Ewangelii o działalności Jana Chrzciciela na Pustyni Judzkiej • Zwróćmy uwagę, że św. Marek rozpoczyna swoją Ewangelię od proroctwa Izajasza usłyszanego w pierwszym czytaniu.

 

Szersza analiza Ewangelii dostępna jest w książkowej wersji cyklu “Jutro Niedziela”, TUTAJ oraz w wersji EBOOK.

 

1/6
Jan Chrzciciel, El Greco, ok. 1600 r., Fine Arts Museums of San Francisco, USA
2/6
Jan Chrzciciel, Leonardo da Vinci, ok. 1513-1516 r., Luwr, Francja
3/6
Jan Chrzciciel, Bartolomeo Veneto, XVI wiek
4/6
Jan Chrzciciel, Anton Raphael Mengs, 1774 r., Ermitaż w Sankt Petersburgu, Rosja
5/6
Chrystus między Maryją a św. Janem Chrzcicielem, Jan Gossaert, 1510–1515 r., Muzeum Prado, Madryt
6/6
Grób św. Jana Chrzciciela w meczecie Umajjadów w Damaszku, ma być przechowywana w nim głowa Jana Chrzciela
poprzednie
następne
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

prezbiter diecezji kieleckiej, doktor nauk biblijnych, doktorat obronił na Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie, wykładowca Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Kielcach oraz w Lublinie, adiunkt przy katedrze Teologii Biblijnej i Proforystyki w Instytucie Nauk Biblijnych KUL, redaktor naczelny kwartalnika biblijnego The Biblical Annals, sekretarz Stowarzyszenia Biblistów Polskich III kadencji. Jego pasją naukową i duszpasterską jest Biblia, w szczególności listy św. Pawła. Moderator Dzieła Biblijnego, autor scenariuszy i prowadzący programy telewizyjne i radiowe, współpracownik Stacji 7 i współtwórca cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

Reklama

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

Ks. Marcin Kowalski: Bóg biegnie nam na spotkanie

- Bóg bardzo chce się z nami spotkać w Adwencie. Kiedy mówi o tym, żeby przygotowywać drogi to mówi także o tym, że On zrobił ze swojej strony wszystko, by być blisko nas. Bóg biegnie nam na spotkanie – powiedział w Poranku „Siódma9” ks. prof. Marcin Kowalski, współautor książki "Jutro Niedziela".

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

W liturgii wybrzmiewa, żeby przygotować drogę Panu. Słyszymy o tym w pierwszym czytaniu od proroka Izajasza, a później powtarza to Pan Jezus w Ewangelii. Ta droga, o której się mówi po hebrajsku mesila, to nie jest byle jaka droga. Nie jest to ścieżyna w polach, która łatwo zarasta trawą, ale chodzi o brukowaną, porządną i szeroką drogę. W starożytności takie drogi prowadziły np. do świątyń – powiedział rozmówca Karola Gaca.

Jest to szeroka droga, która połączy człowieka z Bogiem. Do budowania takiej drogi wzywa nas Pan. Izajasz podaje sposób na budowanie takiej trwałej drogi. Trzeba “obniżyć wysokie wzniesienia i zasypać doliny”. Wysokie wzniesienia w Biblii są często obrazem ludzkiej arogancji i pychy. Tak się je ilustruje w księgach mądrościowych, mówi też o tym św. Paweł. Chodzi o obniżenie w nas tego co pyszne, co chce rządzić się samo. Chodzi o oddanie steru życia Bogu, o powiedzenie Mu, że Go potrzebujemy – dodał. Z całej liturgii przebija, że Pan bardzo chce przyjść. “Pan wraca na Syjon!” To motyw przewodni pierwszego czytania.

Bóg bardzo chce się z nami spotkać w Adwencie. Kiedy mówi o tym, żeby przygotowywać drogi, to mówi także o tym, że On zrobił ze swojej strony wszystko, by być blisko nas. Bóg biegnie nam na spotkanie. Biegnie do tego stopnia (przez historię zbawienia), że nawet staje się człowiekiem i przychodzi jako Syn Boży w ludzkiej postaci. To wszystko wynika z pragnienia bliskości – mówił biblista.

Ks. Kowalski nawiązał również do fragmentu Ewangelii wg św. Marka, który będzie odczytywany w najbliższą niedzielę.

Jezus, na którego czekamy przyjdzie osądzić świat. Jako małe dziecko przyszedł, aby być nas blisko. Przyszedł, żeby zbawić, umrzeć za nas, poprowadzić nas do nieba, a w ostatniej chwili przyjdzie jako sędzia. Jan zapowiada go jako tego, który ma do nas prawo. Jan mówi, że nie jest w stanie rozwiązać rzemyka u sandała temu, który przychodzi – on sugeruje, że Jezus ma prawo do tego świata, do tego żeby nas potraktować jako swoją miłość – nikt do nas nie ma takiego prawa jak Jezus. (…) To jest sens przychodzenia Jezusa – odnowić nasze serca (…) tak, żeby przygotować nas na ostateczne przyjście, gdy zamknie już historię naszego życia, tego świata – mówił ks. Kowalski.

Przychodzi odnowiciel. Nie straszny sędzia, nie ktoś kogo należałoby się bać, ale ten, który pozwoli nam żyć pełnią życia. Na to także z tęsknotą w tym Adwencie czekamy – powiedział współautor książki “Jutro niedziela”. 

Zapraszamy do wysłuchania całej rozmowy.

 

 

ah, siodma9.pl/Stacja7

Redakcja portalu

Redakcja portalu

Zobacz inne artykuły tego autora >

Reklama

Szukasz wartościowych treści?

Zapisz się na cotygodniowy newsletter Stacji7


Reklama

Reklama

Redakcja portalu
Redakcja portalu
zobacz artykuly tego autora >
Copy link
Powered by Social Snap