video-jav.net

Jutro Niedziela – II Adwentu B

Bóg daje nam jeszcze jedną szansę. Posyła człowieka, który wzywa do nawrócenia, abyśmy byli gotowi, gdy przyjdzie

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Bóg odpowiada na wołanie swego ludu. Kiedy prosimy Go o pomoc – nie odmawia. Nawet jeżeli oddaliliśmy się od niego – czeka, aby nas podnieść i uwolnić od tego, z czym sami nie dajemy sobie rady.

W II Niedzielę Adwentu za wzór otrzymujemy Jana Chrzciciela. Człowieka, który poświęcił swoje życie dla Boga. Jego głos rozbrzmiewający na pustyni i wzywający do nawrócenia jest dla nas wezwaniem do radykalnego podporządkowania się wymaganiom Ewangelii.

Choć do 25 grudnia jeszcze daleko, liturgia zachęca nas do zachowania czujności. Adwent to czas ciągłego przychodzenia Pana. Boże Narodzenie może się w nas dokonać każdego dnia. W końcu dla Boga nawet tysiąc lat jest jak jeden dzień.

 

PUNKT WYJŚCIA


DRUGA NIEDZIELA ADWENTU • Rok B • KOLEKTA • Będziemy prosili, żeby nasze codzienne problemy nie były przeszkodą w drodze ku Bogu • CZYTANIA • W tę niedzielę zawsze słuchamy Ewangelii o działalności Jana Chrzciciela • Księga Proroka Izajasza 40,1-5.9-11; Psalm 85,9-14; 2 List św. Piotra 3,8-14; Ewangelia św. Marka 1,1-8.

CHMURA SŁÓW • Słowa niedzielnej liturgii układają się w miarę równomiernie. Na pierwsze miejsce wysuwa się PAN (5) – termin ten odnosi się do Boga Ojca pocieszającego Jerozolimę i do Syna przygotowującego świat na swoje ostatnie przyjście. Dalej pojawia się dominujący w liturgii GŁOS (4), który nawołuje do PRZYGOTOWANIA (3) DROGI (4). Prowadzi ona przez PUSTYNIĘ (3) i ma po niej przybyć Ten, który niesie ZBAWIENIE (4)SPRAWIEDLIWOŚĆ (3). Słowo tej niedzieli wzywa nas do prostowania ścieżek życia, po których przybędzie do nas Zbawiciel.

Jutro Niedziela - II Adwentu B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 40,1-5.9-11)

«Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud!» – mówi wasz Bóg. «Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył, że nieprawość jego odpokutowana, bo odebrało z ręki Pana karę w dwójnasób za wszystkie swe grzechy». Głos się rozlega: «Drogę Panu przygotujcie na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec dla naszego Boga! Niech się podniosą wszystkie doliny, a wszystkie góry i pagórki obniżą; równiną niechaj się staną urwiska, a strome zbocza niziną. Wtedy się chwała Pańska objawi, razem ją każdy człowiek zobaczy, bo usta Pańskie to powiedziały». Wstąp na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny na Syjonie! Podnieś mocno twój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem! Podnieś głos, nie bój się! Powiedz miastom judzkim: «Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą i ramię Jego dzierży władzę. Oto Jego nagroda z Nim idzie i przed Nim Jego zapłata. Podobnie jak pasterz pasie On swą trzodę, gromadzi ją swoim ramieniem, jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi łagodnie».

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Pocieszcie mój lud • Iz 40,1-5.9-11

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Izajasz • CZAS POWSTANIA:  poł. VI w. przed Chr. • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici, wszystkie narody  • KATEGORIA: mowa prorocka


O KSIĘDZE • Księga Izajasza to jedna z najdłuższych ksiąg ST, składa się z 66 rozdziałów. Dzieli się ją na trzy części, którym przypisuje się różnych autorów i odmienny czas powstania. Adresatami każdej z części są Izraelici w zmieniających się okolicznościach historii zbawienia • Pierwsza część (Iz 1-39) dotyczy Izraela przed wygnaniem za czasów panowania bezbożnego króla Achaza (735-715 r. przed Chr.) oraz jego syna, wiernego reformatora Ezechiasza (715-698 r. przed Chr.). Jej autorem jest tzw. Pierwszy Izajasz (Proto-Izajasz), działający w latach 740-701 r. przed Chr. Podkreśla on Świętość Boga działającego w historii • Część druga (Iz 40-55) skierowana jest do Izraelitów na wygnaniu. Jej autorem jest Drugi Izajasz (Deutero-Izajasz), prawdopodobnie uczeń wielkiego Izajasza. Głosi on radykalny monoteizm oraz przedstawia zbawienie przychodzące przez cierpienia tajemniczego Sługi Jahwe • Trzecia część (Iz 56-66) powstała już po powrocie z wygnania. Odpowiada za nią wciąż tzw. “szkoła Izajasza”. Autor, nazwany umownie Trzecim Izajaszem (Trito-Izajaszem), podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie ma objąć wszystkie narody.

KONTEKST • Fragment, który usłyszymy, pochodzi z drugiej części księgi Izajasza (40-55). Powstała ona podczas niewoli babilońskiej (586-538 r. przed Chr.) i ze względu na otwierające ją wezwanie nazywa się ją także Księgą Pocieszenia. Zawiera ona słowa otuchy, kierowane do ludu pozostającego wciąż na obczyźnie. Bóg – jak czynił to już wielokrotnie w przeszłości -– jeszcze raz ulituje się nad swym ludem. Na horyzoncie rysuje się już cud Nowego Wyjścia. Odrębną częścią Księgi Pocieszenia są cztery pieśni o cierpiącym Słudze Jahwe, który przez ofiarę swojego życia przybliża zbawienie ludu.

ZANIM USŁYSZYSZ • Słowa dzisiejszego pierwszego czytania to otwarcie Księgi Pocieszenia: Pocieszcie, pocieszcie mój lud – woła Pan (Iz 40,1). Jerozolima słyszy, że czas jej służby, niewoli babilońskiej, dobiegł końca (Iz 40,2). Po tej radosnej nowinie rozlega się wezwanie do przygotowania dróg, którymi Pan przez pustynię przybędzie znów do swego ludu (Iz 40,3-5). Czytanie kończą obrazy, w których widzimy Pasterza Izraela powracającego na Syjon (Iz 40,9-11).

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Koniec walki • Czyż nie do bojowania podobny byt człowieka? Czy nie pędzi on dni jak najemnik?, pytał retorycznie Hiob swoich przyjaciół (7,1). Każde bojowanie ma jednak swój kres. Początek księgi Deutero-Izajasza zapowiada zawieszenie broni. Przemawiajcie do serca Jeruzalem i wołajcie do niego, że czas jego służby się skończył (40,2). Służba, o której mówi Pan, to służba wojskowa, bojowanie (hebr. sabah). Prorok ma na pewno na myśli walkę opisywaną w Iz 1-39, w wyniku której Izrael zdegradowany został do niewolnika imperium babilońskiego. Być może myśli także o cierpieniach czasu niewoli, porównywanych do żołnierskiego trudu. Nadchodzi ich kres, jednak nie jest to kres automatyczny, wynikający z odmian losów i zwrotów historii. Ten kres ma imię i tożsamość – to Pan, Bóg Izraela.

• Droga na pustyni • Przygotujcie dla Pana drogę na pustyni, wyrównajcie na pustkowiu gościniec (40,3). Gdybyśmy mieli przełożyć to zdanie na bardziej współczesne terminy i obrazy, otrzymalibyśmy coś w rodzaju planu budowy dróg w naszym kraju: przygotujcie drogę, zbudujcie autostradę naszemu Bogu. Hebr. mesillah, przetłumaczona po staropolsku ‘gościniec’, to szeroka wykładana kamieniem droga. Dalej plany robią się jeszcze bardziej fantastyczne. Pustynia przekształca się w gigantyczny plac budowy, na którym doliny mają zostać zasypane, natomiast wszelka góra i pagórek zniwelowane. Dopiero wówczas ukaże się Pan i wypatrujący jego przybycia będą mogli ogłosić: Oto wasz Bóg! Oto Pan Bóg przychodzi z mocą (40,9-10). Doliny to uniwersalny obraz słabości, grzechu i trudnych doświadczeń, oddzielających człowieka od Boga (por. Ps 23,4). Z kolei góry i pagórki to symbol arogancji i pycha ludzkiej, która także uniemożliwia przyjęcie Bożego zbawienia (por. Iz 2,14; 2 Kor 10,5). Przygotowanie drogi dla Zbawiciela oznacza zasypywanie dołów rozpaczy i słabości oraz wyrównywanie gór pychy.

 

CYTATY


Przełomowe słowa o Izraelu: nieprawość jego odpokutowana

Jak przychodzi Pan Bóg: Oto Pan Bóg przychodzi z mocą

Oraz z czym przychodzi: Jego nagroda z Nim idzie

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 85,9-14)

REFREN: Okaż swą łaskę i daj nam zbawienie

Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi: oto ogłasza pokój ludowi i swoim wyznawcom. Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie † dla tych, którzy Mu cześć oddają, i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Łaska i wierność spotkają się z sobą, ucałują się sprawiedliwość i pokój. Wierność z ziemi wyrośnie, a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Pan sam szczęściem obdarzy, a nasza ziemia wyda swój owoc. Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim, a śladami Jego kroków zbawienie.

[01][02]

PSALM

Bóg pośród nas • Ps 85,9-14

PSALM 85 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po 538 r. przed Chr.


O PSALMIE • Psalm 85 składa się z dwóch części. Pierwsza (w. 2-8) to • historia Bożego wybrania i odrzucenia go przez Izraelitów. Z jednej strony dziękują oni Panu za otrzymane łaski (w. 2-4), a z drugiej błagają Go o ponowne zwrócenie się do swego ludu, który jest targany nieszczęściami (w. 5-8). Druga część (w. 9-14) to • rodzaj wyroczni, obwieszczającej nadejście czasów stabilizacji i pokoju. Psalm miał zapewne zastosowanie kultyczne. Według niektórych jest psalmem o wydźwięku rolniczym, śpiewanym przed jesiennymi zbiorami, zwłaszcza w okresach nieurodzaju. Wskazują na to odniesienia do świata przyrody (wierność z ziemi wyrośnie, nasza ziemia wyda swój owoc). Z pewnością dostrzec w nim jednak można również nawiązania eschatologiczne. Wyrocznia zapowiada powrót chwały, która opuściła Jerozolimę, powodując jej upadek (por. Ez 10). Powrót Boga do swego ludu jest zapowiedzią odnowienia tego, co Izraelici utracili w czasie wygnania.

ZANIM USŁYSZYSZ • Usłyszymy drugą część psalmu – rodzaj wyroczni zapowiadającej czasy mesjańskie. Bóg wysłuchuje prośby swego ludu i odpowiada na nie błogosławieństwem. Powrót Izraela do wierności Bogu zapowiada Jego powrót. Pan zamieszka między nami i nastanie czas szczęścia i sprawiedliwości.

 

CYTATY


Deklaracja i radość psalmisty: Będę słuchał tego, co mówi Pan Bóg

Dobra wiadomość!: Zaprawdę bliskie jest Jego zbawienie

Ale nie dla wszystkich: dla tych, którzy się Go boją

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Drugiego listu św. Piotra Apostoła

(2 P 3,8-14)

Niech dla was, umiłowani, nie będzie tajne to jedno, że jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy – jak niektórzy są przekonani, że Pan zwleka – ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich chce doprowadzić do nawrócenia. Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański, w którym niebo z szumem przeminie, gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej zostaną odnalezione. Skoro to wszystko w ten sposób ulegnie zagładzie, to jakimi winniście być wy w świętym postępowaniu i pobożności, gdy oczekujecie i staracie się przyśpieszyć przyjście dnia Bożego, który sprawi, że niebo, płonąc, pójdzie na zagładę, a gwiazdy w ogniu się rozsypią. Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba i nowej ziemi, w których zamieszka sprawiedliwość. Dlatego, umiłowani, oczekując tego, starajcie się, aby On was zastał bez plamy i skazy – w pokoju.

Oto Słowo Boże

[01][02]

DRUGIE CZYTANIE

Jak złodziej • 2 P 3,8-14

PIERWSZY LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Piotr • SKĄD: Rzym • DATA: I/II w. po Chr. •  ADRESACI: wszyscy chrześcijanie


O KSIĘDZE • Autor listu przedstawia się jako Szymon Piotr, sługa i apostoł Jezusa Chrystusa, co wskazywałoby, że nadawca należy do kręgu najbliższych Mistrzowi z Nazaretu i jest tożsamy z autorem 1 P. Niektóre fakty mogą jednak sugerować, że 2 P powstał już po śmierci Piotra Apostoła. List stanowi rodzaj podsumowania nauczania Pierwszego z Apostołów i ma charakter duchowego testamentu – na wzór tego pozostawionego przez Mojżesza (Pwt 31-33) czy Samuela (1 Sm 12,1-17). Jego autorem może być ktoś z grona najbliższych uczniów i towarzyszy Piotra. Sam Apostoł mógł jeszcze przed swoją śmiercią pozostawić zasadnicze myśli i treść listu, które jego uczeń-sekretarz zebrał w całość i opracował. Oprócz początkowej zachęty i końcowych pozdrowień, w liście można wyróżnić trzy części: • uzasadnienie autorytetu apostolskiego i natchnionego charakteru Pisma Świętego (1, 12-21), • przestrogę przed fałszywymi nauczycielami (2,1-22), • zapowiedź paruzji i czasów ostatecznych (3,1-16).

KONTEKST • Fragment Drugiego Listu św. Piotra przewidziany na tę niedzielę pochodzi z trzeciej, ostatniej części dzieła. Jest to odpowiedź na naukę głoszoną przez fałszywych nauczycieli, którzy zachęcają do życia w rozwiązłości i grzechu, bez jakichkolwiek norm moralnych (2,1-22). Autor porównuje ich do aniołów grzeszących za dni Noego, do mieszkańców Sodomy i Gomory oraz nazywa synami Balaama. Szydzą oni z zapowiedzi końca świata, twierdząc, że od czasu patriarchów wszystko trwa i trwać będzie niewzruszenie (2 P 3,3-4). Autor odpowiada na ich naukę, kreśląc wizję końca czasów. Przypomina, że choć nie wiemy, kiedy się to stanie, to jednak przyjście Pana jest pewne i będzie się ono wiązało z osądzeniem ludzkiego życia i czynów (2 P 3,8-16). Powołuje się przy tym na nauczanie św. Pawła (2 P 3,15-16). Autor kończy swój list wezwaniem modlitwy i walki o świętość, które powinny wypełniać czas oczekiwania na paruzję.

ZANIM USŁYSZYSZ • W pierwszej części dzisiejszego drugiego czytania Piotr tłumaczy Bożą rachubę czasu: jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. Czas Boży płynie inaczej, a jego upływem rządzi miłosierdzie Boże, dające wszystkim szansę na nawrócenie (2 P 3,8-9) • W drugiej części Piotr opisuje Dzień Pański, który będzie dniem zagłady i próby ognia (2 P 3,10-11). • Wreszcie w trzeciej części (2 P 3,12-14) chrześcijanie słyszą wezwanie, aby przez swoje święte życie i modlitwy starali się przyspieszyć przyjście Pana i objawienie się Nowego Nieba i Nowej Ziemi.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Jak przetrwać czas oczekiwania, kiedy nasz Bóg, na którego tak bardzo liczymy, nie nadchodzi? Piotr daje trzy wskazówki:

• Po pierwsze: Jeden dzień u Pana jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień (2 P 3,8; por. Ps 90,4). Pan sam wybiera czas działania i jest to czas najlepszy.

• Po drugie: Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy, ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Chce bowiem wszystkich doprowadzić do nawrócenia (2 P 3,9; por. Hab 2,3). Dodatkowy czas, jaki otrzymujemy, ma nam pomóc w nawróceniu.

• Po trzecie: Jak złodziej przyjdzie dzień Pański (2 P 3,10; por. Mt 24,43; Łk 12,39; Ap 3,3; 16,15). Przyjście Pana zawsze zaskakuje. Podobnie jak złodziej ograbia dom z kosztowności, tak i Bóg każe przyjrzeć się temu, co jest dla mnie najcenniejsze, w czym pokładam swoją ufność, skąd czerpię radość i siłę do życia. Jeśli rzeczy te należą do ziemi i dzieł ludzkich, ulegną zagładzie. W Nowej Ziemi i Nowym Niebie jest miejsce tylko dla Nowego Stworzenia wyposażonego w żaroodporne Boże dary.

 

TRANSLATOR


Niebo ze świstem przeminie. Gr. hroidzedon oznacza ostry, przenikliwy dźwięk, jaki pojawia się, gdy w powietrzu przelatuje z wielką siłą i prędkością jakiś przedmiot (np. strzała, myśliwiec lub pocisk). Niebo w mgnieniu oka przeminie, przemknie nam przed oczami, zniknie, aby już nie wrócić (gr. parerchomai). Chodzi oczywiście o niebo fizyczne (ouranos).

 Gwiazdy się w ogniu rozsypią, a ziemia i dzieła na niej zostaną spalone. Gr.  stoicheia oznaczać może ciała niebieskie, lecz w podstawowym sensie odnosi się do elementarnych pierwiastków tworzących wszechświat (np. woda, powietrze, ziemia, ogień). Oznacza także prawa, na których opiera się znany nam świat, czy siły duchowe, które go kontrolują. Wszystko, co znamy, jako rzeczywistość tego świata zostanie dosłownie ‘rozwiązane’ (gr. lyo) przez niewyobrażalnie gorący i pożerający wszystko płomień ognia (gr. kausomai). W podobnym ogniu doszczętnie spłoną (gr. katakaio kata sugeruje, że nic nie przetrwa) ziemia i wszelkie ludzkie dzieła.

 

CYTATY


Piotr nie przebiera w metaforach: Jak złodziej zaś przyjdzie dzień Pański

Stare niebo: niebo zapalone pójdzie na zagładę

Nowe niebo: Oczekujemy jednak, według obietnicy, nowego nieba

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

(Mk 1,1-8)

Początek Ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bożego. Jak jest napisane u proroka Izajasza: «Oto Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją. Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie dla Niego ścieżki», wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów. Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając swoje grzechy. Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił się szarańczą i miodem leśnym. I tak głosił: «Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby schyliwszy się, rozwiązać rzemyk u Jego sandałów. Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym».

Oto słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Głos wołającego na pustyni Mk 1,1-8

EWANGELISTA: św. Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60-70 r.

KATEGORIA: opis • MIEJSCE AKCJI: nieznane/brzegi Jordanu • CZAS AKCJI: ok. 30 r. • BOHATEROWIE: Jan Chrzciciel, mieszkańcy krainy judejskiej.


NAJKRÓTSZA EWANGELIA • W drugą niedzielę Adwentu zawsze słyszymy słowa Ewangelii o działalności Jana Chrzciciela na pustyni judzkiej. W tym roku będzie to fragment Ewangelii Marka (przypomnijmy, że w liturgicznym roku B, który rozpoczął się przed tygodniem, najczęściej podczas niedzielnym Mszy św. będziemy słuchali Ewangelii Marka) • To dlatego przenosimy się na sam początek jego Ewangelii, usłyszymy pierwsze wersety księgi. Ewangelia Marka, w przeciwieństwie do Łukasza i Mateusza, pomija bowiem dzieciństwo Jezusa. Jezus pojawia się tu właśnie na pustyni judzkiej, u boku Jana Chrzciciela.

ZANIM USŁYSZYSZ • Zwróćmy uwagę na trzy elementy, które stanowią dzisiejszy fragment: -wstęp, niejako tytuł Dzieła (w którym Jezus zostanie nazwany Synem Bożym) -proroctwo Izajasza oraz -wydarzenie, które wypełnia to właśnie proroctwo • Proroctwo i wydarzenie mówi o Janie Chrzcicielu, którego Ewangelista opisuje dalej nad Jordanem, głoszącego chrzest nawrócenia i otoczonego rzeszą ludzi. Marek opisuje surowy strój i życie Jana oraz streszcza jego naukę. Zauważmy, że Jan dopiero zapowiada przyjście Kogoś mocniejszego.

 

CYTATY


Nie zbawiajcie się sami: Przygotujcie drogę Panu

Jan Chrzciciel stawia na pierwszym miejscu Jezusa: Idzie za mną mocniejszy ode mnie

Jan objaśnia, jak wielkie są różnice między nim a Chrystusem: Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym

 

JESZCZE O EWANGELII


• Nad brzegiem Jordanu. Bardzo wymowne jest to, że Ewangelia Marka rozpoczyna się od usłyszanego już w pierwszym czytaniu cytatu z Księgi Izajasza: Przygotujcie drogę Panu, Dla Niego prostujcie ścieżki! (Mk 1,2). Tak, jakby po zapowiedzi z czasu wygnania w Babilonie historia wstrzymała swój bieg i ruszyła dopiero wraz przyjściem Jezusa. To On jest tym, który wyprowadzi Izraela, a wraz z nim całą ludzkość z niewoli gorszej niż utrata niepodległości, z niewoli grzechu. Dopiero On wprowadzi nas do Ziemi Obiecanej.

Chrzciciel. Jan to herold nadchodzącego Mesjasza. Określa się go mianem posłańca, angelos, którym w Starym Testamencie opisuje się anioła poprzedzającego pochód Boga (Wj 23,20). Jego portret przypomina portret Eliasza. Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder (Mk 1,6; por. Mal 3,12; Krl 1,8).

Mesjasz. Jan głosił, że ten, który po nim idzie, jest mocniejszy od niego. Jan nie jest godzien odwiązać rzemyka u jego sandałów. To obraz pokory Jana, który służy Mesjaszowi. Gest rozwiązania sandała pojawia się w Księdze Rut i oznacza prawo do poślubienia oblubienicy. Jan nie ma prawa stawać pomiędzy Izraelem a Jezusem, który jest Jedynym Oblubieńcem. Nadchodzący Mesjasz ma chrzcić Duchem Świętym, co znaczy, że to w Nim właśnie spełnią się zapowiedzi czasów mesjańskich (por. Iz 32,15; 44,3; Ez 11,19; 36,26-27; 37,14; Joel 3,1-2). Ogień to obraz sądu ostatecznego, który zapłonie wraz z Jego przyjściem. Chrzciciel zapowiada tego, który samym swoim przyjściem sprowadza na ziemię wszystkie obietnice nieba, który wprowadza ludzkość w czasy ostateczne.

 

TRANSLATOR


Początek Dobrej Nowiny o Jezusie. Tak dosłownie tłumaczy się zdanie otwierające dzieło św. Marka (1,1). Ewangelia (gr. euangelion), opowieść o życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, w języku greckim znaczy właśnie Dobra Nowina. Tym samym słowem określano wiadomość o zwycięstwie odniesionym w wojnie, o narodzinach syna, ślubie czy wstąpieniu na tron nowego władcy. Inskrypcja z Prienne z 6 r. przed Chr., odnosząca się do urodzin Augusta, mówi: „Narodziny boga stały się dla świata początkiem dobrych wieści (gr. euangelion), które wyszły z jego powodu”. Jezus jest najlepszą Wiadomością, smsem, jaki niebo może przesłać ziemi.

 

1/6
Jan Chrzciciel, El Greco, ok. 1600 r., Fine Arts Museums of San Francisco, USA
2/6
Jan Chrzciciel, Leonardo da Vinci, ok. 1513-1516 r., Luwr, Francja
3/6
Jan Chrzciciel, Bartolomeo Veneto, XVI wiek
4/6
Jan Chrzciciel, Anton Raphael Mengs, 1774 r., Ermitaż w Sankt Petersburgu, Rosja
5/6
Chrystus między Maryją a św. Janem Chrzcicielem, Jan Gossaert, 1510–1515 r., Muzeum Prado, Madryt
6/6
Grób św. Jana Chrzciciela w meczecie Umajjadów w Damaszku, ma być przechowywana w nim głowa Jana Chrzciela
poprzednie
następne
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – I Adwentu B

Bóg w podróży

ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >

Polub nas na Facebooku!

Świat, który wokół budujemy przypomina pole bitewne. Jeśli ktoś mocno zasypia, ryzykuje, że padnie łatwym łupem swych wrogów. Jezus przestrzega dzisiaj przed takim snem. Nie spać, to znaczy być aktywnym, wiernie wypełniać powierzoną nam przez Pana misję.

Każdego dnia należy wstawać, podnosić się: ze swoich grzechów i słabości, nie tkwić w nich, prostować się i iść dalej, żeby kiedyś powstać z martwych razem z Panem.

Zachować czujność, to znaczy toczyć codzienną walkę o zbawienie i codziennie być gotowym na przyjście Pana, bo nikt nie zna odpowiedzi na pytanie kiedy nastąpi koniec świata.

 

PUNKT WYJŚCIA


PIERWSZA NIEDZIELA ADWENTU • Rozpoczyna się rok B • KOLEKTA • Będziemy prosili, abyśmy przez dobre uczynki przygotowali się na spotkanie przychodzącego Chrystusa • CZYTANIA • W tę niedzielę zawsze słuchamy wygłoszonego na Górze Oliwnej wezwania Jezusa: “Czuwajcie”Księga Proroka Izajasza 34, 11-12.15-17 czy Iz 63,16b-17.19b;64,3-7?; Psalm 80,2-3.15-16.18-19; 1 List do Koryntian 1,3-9; Ewangelia św. Mateusza 13,33-37

 

• CHMURA SŁÓW • Najważniejszym słowem, które usłyszymy podczas niedzielnych czytań, jest CZUWAJCIE choć padnie ono tylko razy w EwangeliiPAN (7) mówi nam dzisiaj, że przyjdzie w chwili gdy się go nie spodziewamy i ostrzega NAS (8) WSZYSTKICH (3) byśmy byli gotowi

Jutro Niedziela - I Adwentu B

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 63,16b-17.19b; 64, 2b-7)

Ty, Panie, jesteś naszym ojcem, odkupiciel nasz – to Twoje imię odwieczne. Czemu, o Panie, dozwalasz nam błądzić z dala od Twoich dróg, tak iż serca nasze stają się nieczułe na bojaźń przed Tobą? odmień się przez wzgląd na Twoje sługi i na pokolenia Twojego dziedzictwa. Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił – przed Tobą zatrzęsłyby się góry. Zstąpiłeś: przed Tobą zatrzęsły się góry. ani ucho nie słyszało, ani oko nie widziało, żeby jakiś bóg poza Tobą czynił tyle dla tego, co w nim pokłada ufność. Obyś wychodził naprzeciw tym, co radośnie pełnią sprawiedliwość i pamiętają o Twych drogach. Oto Ty zawrzałeś gniewem, bo grzeszyliśmy przeciw Tobie od dawna i byliśmy zbuntowani. My wszyscy byliśmy skalani, a wszystkie nasze dobre czyny jak skrwawiona szmata. My wszyscy opadliśmy zwiędli jak liście, a nasze winy poniosły nas jak wicher. Nikt nie wzywał Twojego imienia, nikt się nie zbudził, by się chwycić Ciebie. Bo skryłeś Twoje oblicze przed nami i oddałeś nas w moc naszej winy. a jednak, Panie, Ty jesteś naszym ojcem. My jesteśmy gliną, a Ty naszym Twórcą. Wszyscy jesteśmy dziełem rąk Twoich.

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Z dala od Boga • Iz 63,16b-17.19b;64,2b-7

KSIĘGA: Izajasza • AUTOR: Izajasz • CZAS POWSTANIA:  po 538 r. przed Chr. • KTO MÓWI: prorok (w imieniu Boga) • ADRESACI: Izraelici, wszystkie narody  • KATEGORIA: mowa prorocka


TRZY KSIĘGI • Fragmenty Księgi Izajasza dość często słyszymy podczas Mszy św. niedzielnych, średnio co piątą niedzielę. Zatem, to najczęściej przywoływana księga Starego Testamentu. Ale musimy pamiętać, że ta 66-rozdziałowa księga to w rzeczywistości zbiór trzech oddzielnych ksiąg. Każda z nich powstała w innym czasie (i w innej sytuacji Izralea) i została napisana przez innego autora »Tylko pierwsza, najdłuższa część (rozdziały 1-39), jest autorstwa Izajasza. Dotyczy Izraela przed wygnaniem, bliskiego upadku z powodu niewierności »Druga powstała już wówczas, gdy Izrael był na wygnaniu. Jej autor zwany jest Deutero-Izajaszem (rozdziały 40-55) »Trzecia powstała już po powrocie z wygnania, jej autor został umownie nazwany Trito-Izajaszem (rozdziały 56-66).

TRZECIA KSIĘGA • Pierwsze czytanie pochodzi z ostatniej, trzeciej części (rozdziały 56-66). Powstała ona już po powrocie Izraelitów z wygnania babilońskiego. Autor to anonimowy prorok (umownie: Trito-Izajasz), mający związek z myślą Izajasza. Działał w Palestynie w czasie powrotu z wygnania. W swoim dziele podkreśla świętość Boga i Jerozolimy oraz rysuje wizję czasów ostatecznych, w których zbawienie objąć ma wszystkie narody. Trito-Izajasz mówi do Izraelitów powracających z niewoli babilońskiej. Żyją w swoim kraju trochę jak obcy, otoczeni przez cudzoziemców i tych, którzy osiedlili się tu podczas ich nieobecności. To rodzi pytania i wątpliwości. Co oznacza obecność pogan w Ziemi Obiecanej? Czyżby Bóg wybrał i pobłogosławił narody pogańskie w miejsce niewiernego Izraela? Jaki jest więc dalszy sens bycia Izraelitą i zachowywania Prawa?

ZANIM USŁYSZYSZ • Poczucie, że Bóg jest daleko i pragnienie, by był bliżej, dał się poznać – to z powodu tych, wyrażonych w czytaniu, stwierdzeń usłyszymy je w Liturgii Słowa. Tęsknota za Bogiem, analiza powodów, dlaczego tak się stało oraz pragnienie, by stał się bliski, to powszechna postawa człowieka oczekującego Pana 

 

NAJWAŻNIEJSZE WERSETY


Bóg daleko: dozwalasz nam błądzić z dala od Twoich dróg

Bóg daleko II: skryłeś Twoje oblicze przed nami

Tęsknota: Myśmy gliną, a Ty naszym twórcą.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


Dzisiejsze czytanie z Księgi proroka Izajasza to jeden z tych niezwykłych fragmentów, w których Izrael nazywa Boga swoim najbliższym krewnym, rodziną (goel, patrz translator), wręcz ojcem (ab). Odkrywają oni Boga ojca dopiero wówczas, kiedy wypiera się ich sprawiedliwy Abraham, ich ojciec w wierze, i kiedy tracą przymierze Mojżeszowe. Na pytanie, czy możliwe jest jego odnowienie, szkoła historyczna odpowiedzialna za księgi od Sędziów do 2 Krl odpowie – nie. Raz złamanego przymierza nie da się przywrócić ze względu na chorobę serca Izraela, ich patologiczną niewierność. Ta dramatyczna sytuacja wybrzmiewa w pytaniu: Czy możemy być zbawieni? (patrz translator). Izrael zaczyna zdawać sobie sprawę, że ich los zależy teraz od wyjątkowej interwencji Boga, który musi zstąpić na ziemię i dać im nowe serce (Ez 18,31; 36,26). Teraz cała nadzieja w Ojcu i Stwórcy, który przecież nie może porzucić swoich dzieci, dzieła swoich rąk. Ich tęsknota i oczekiwanie wypełnią się w Jezusie, który rozedrze zasłonę oddzielającą nas od Boga i przez okno w niebie zstąpi, aby podarować ludzkości nowe serce.

 

TRANSLATOR


Odkupiciel nasz” to Twoje imię odwieczne. Hebrajskie słowo goel oznacza coś zupełnie innego niż “Odkupiciel”. W Starym Testamencie oznacza ono najbliższego krewnego, na którym spoczywa obowiązek pomsty za przelaną krew członków rodziny. To także ktoś, kto troszczy się o sytuację materialną swoich bliskich, wykupując ich z niewoli, odkupując ich mienie czy wzbudzając potomstwo zmarłemu krewnemu. Goel to czasem również Bóg wybawiający Izraela z niewoli egipskiej czy sprowadzający z wygnania, także wybawiający od śmierci

Czemuż, o Panie, dozwalasz nam błądzić z dala od Twoich dróg, tak iż serce nasze staje się nieczułe na bojaźń przed Tobą? Dosłownie: Dlaczego sprawiłeś, że błądzimyzatwardziłeś nasze serce Bóg, jak w starciu z faraonem (Wj 5-14), jest sprawcą zatwardziałości ludzkiego serca, przyczyniając się do tego, co przyszło na Izraela.

Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił. Izraelici pojmowali firmament niebieski jako rodzaj namiotu, rozpostartej nad światem tkaniny, za którą istnieje gdzieś tron i mieszkanie Boga. Czasownika qara używa się, aby  opisać rozdarcie szat, znak żałoby i smutku (Rdz 37,29; 2 Sm 3,31) lub wycięcie okien w budynku (Jer 22,14). Chodzi więc nie tyle o metaforyczne, co wręcz dosłowne rozdarcie namiotu nieba, by można było ujrzeć Pana

było:

Odkupiciel nasz” to Twoje imię odwieczne. Hebrajskie słowo goel oznacza coś zupełnie innego niż “Odkupiciel”. W Starym Testamencie oznacza ono najbliższego krewnego, na którym spoczywa obowiązek pomsty za przelaną krew członków rodziny (Lb 35,19; Pwt 19,6-12; Joz 20,2-5. 9; 2 Sam 14,11). To także ktoś, kto troszczy się o sytuację materialną swoich bliskich, wykupując ich z niewoli (Kpł 25,23-24.39-55), odkupując ich mienie (Kpł 25,25, Jer 32,6-15) czy wzbudzając potomstwo zmarłemu krewnemu (Rut 3,12; 4,1-6). Termin jest także odnoszony do Boga wybawiającego Izraela z niewoli egipskiej (Wj 6,6, 15,13; Ps 74,2; 77,16) czy sprowadzającego z wygnania (Jer 50,34; Iz 43,1, 44,6. 24, 48,20, 52,9). Stosuje się go także mówiąc o Jahwe, który wybawia od śmierci (Ps 103,4; Lam 3,58). Ukrywa się w nim prawda o Bogu, który jest najbliższą rodziną wierzącego, gotowy spieszyć z pomocą, gdy tylko znajdzie się on w niebezpieczeństwie.

Czemuż, o Panie, dozwalasz nam błądzić z dala od Twoich dróg, tak iż serce nasze staje się nieczułe na bojaźń przed Tobą? Łagodne tłumaczenie form czasownikowych w hifilu, które znaczą raczej: Dlaczego sprawiłeś, że błądzimy i zatwardziłeś nasze serce. Bóg, jak w starciu z faraonem (Wj 5-14), jest sprawcą zatwardziałości ludzkiego serca, pierwszą przyczyną wszystkiego, co przyszło na Izraela. Podobnie jak w Księdze Wyjścia wykorzystuje On zatwardziałość i błądzenie swego ludu, aby znów zwrócić ku sobie ich serca.

Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił. Czasownika qara używa się, aby  opisać rozdarcie szat, znak żałoby i smutku (Rdz 37,29; 2 Sm 3,31) lub wycięcie okien w budynku (Jer 22,14). Izraelici pojmowali firmament niebieski jako rodzaj namiotu, rozpostartej nad światem tkaniny, za którą istnieje gdzieś tron i mieszkanie Boga. Pan, zstępując na pomoc swojemu ludowi, rozdziera gwałtownie tkaninę nieba, wycina dla siebie okno.

Oto Tyś zawrzał gniewem, bośmy grzeszyli przeciw Tobie od dawna i byliśmy zbuntowani. Ostatni czasownik – pominięty w tłumaczeniu Biblii Tysiąclecia, a pojawiający się w tekście hebrajskim – weniwwaszea oznacza pytanie: Czy możemy być zbawieni?

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 80,2-3.15-16.18-19)

Refren: Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie

Usłysz, Pasterzu Izraela, Ty, który zasiadasz nad cherubami! Wzbudź swą potęgę i przyjdź nam z pomocą.

Powróć, Boże zastępów, wejrzyj z nieba, spójrz i nawiedź tę winorośl. Chroń to, co zasadziła Twoja prawica, latorośl, którą umocniłeś dla siebie.

Wyciągnij rękę nad mężem Twej prawicy, † nad synem człowieczym, którego umocniłeś w swej służbie. Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie, daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili.

[01][02]

 

PSALM

Powróć, Panie • 80,2-3.15-16.18-19

PSALM 80 • AUTOR: nieznany • CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.


NADZIEJE I OBAWY • Psalm powstał być może w czasach Jozjasza, króla reformatora (650-609 r. przed Chr.). To czasy, kiedy król odnowił Przymierze z Bogiem – i ludzie autentycznie wiązali z tym nadzieję. Równocześnie czuli się niepewnie. Wokół narodu padały i pojawiały się wciąż nowe imperia i potężni wrogowie • Psalm należy do gatunku modlitwy błagalnej, tefillah, która była częścią rytuału wielkich dni postu i pokuty, obchodzonych przez całą wspólnotę Izraela. Wyznawano wtedy grzechy i błagano o pomoc w sytuacji zagrażających ludowi nieszczęść, takich jak: wojna, przegrana bitwa, głód, susza, epidemia.

O PSALMIE • Psalm 80 to z jednej strony modlitwa do gniewającego się Boga: Panie, Boże Zastępów, jak długo gniewać się będziesz? Z drugiej strony to modlitwa ludzi, którzy potrzebują pomocy: Przyjdź nam na pomoc. Chcą nie tylko zmiany Boga: okaż Twe pogodne oblicze. Obiecują też sami zmienić dotychczasową postawę: odnów nas.

O DRUGĄ SZANSĘ • Motyw, który łączy psalm 80 z pierwszym czytaniem, to “druga szansa”. Izrael wielokrotnie odwracał się od Pana. Mimo to psalmista woła do Niego z nadzieją, że przyjdzie z pomocą w cierpieniu • Zwróćmy uwagę na przejmującą metaforę obrazującą wierność Boga – lud wybrany jest porównany do winorośli, którą Bóg zasadził i którą – z tego powodu – dalej będzie się opiekował. Tekst psalmu wyraża ogromną tęsknotę za Panem i oczekiwanie na Jego powrót.

 

CYTATY


Psalmista błaga o powrót Boga: Przyjdź… powróć, Boże zastępów

Psalmista o świadomości, że Bóg jest daleko z powodu grzechu człowieka: Już więcej nie odwrócimy się od Ciebie

Psalmista w imieniu ludu: daj nam nowe życie, a będziemy Cię chwalili

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Pierwszego Listu św. Pawła do Koryntian

(1 Kor 1,3-9)

Bracia: Łaska wam i pokój od Boga ojca naszego i Pana Jezusa Chrystusa! Bogu mojemu Dziękuję wciąż za was, za łaskę daną wam w Chrystusie Jezusie. W Nim to bowiem zostaliście wzbogaceni we wszystko: we wszelkie słowo i wszelkie poznanie, bo świadectwo Chrystusowe utrwaliło się w was. Nie doznajecie tedy braku żadnej łaski, oczekując objawienia się Pana naszego, Jezusa Chrystusa. On też będzie umacniał was aż do końca, abyście byli bez zarzutu w dzień Pana naszego, Jezusa Chrystusa. Wierny jest Bóg, który powołał was do współuczestnictwa z Synem swoim, Jezusem Chrystusem, Panem naszym.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Wszystko jest  1 Kor 1, 3-9

Zostaliśmy wzbogaceni we wszystko. Nie brakuje nic – zapewnia Paweł. Wszystko to “wszelkie słowo i wszelkie poznanie”

PIERWSZY LIST DO KORYNTIAN • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Efez • DATA: ok. 54 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Koryncie


NA RATUNEK KORYNTIANOM • Podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, portowym, położonym na skrzyżowaniu ważnych szlaków handlowych, Pawłowi udało się założyć – był to rok 50 – wspólnotę chrześcijan. Doszło w niej jednak do sporów, stąd cztery lata później nastąpiła interwencja Pawła – Listy do Koryntian • Znamy dwa listy do Koryntian, ale w sumie było ich przynajmniej cztery. A jednak to właśnie pierwszy list do Koryntian jest wśród wszystkich pism pawłowych najlepszym przykładem tego, jak Apostoł potrafił odnieść swe rozważania teologiczne do aktualnych problemów danej wspólnoty

KORYNT W KAWAŁKACH • Jakie to były problemy? Między innymi: • zagrożona jedność: spory i podziały wynikały z różnic majątkowych i społecznych • rozwiązłość seksualna (1 Kor 5• liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością. To oni głosili swobodę obyczajów, zachowywali się nieodpowiedzialnie, poszukiwali spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość • odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili tę prawdę, kierując się grecką filozofią. Apostoł rozpoczyna nauką na temat Ewangelii Krzyża (1 Kor 1-4) i kończy wizją Zmartwychwstania (1 Kor 15).

KONTEKST • Dzisiejsze drugie czytanie to początek 1 Listu do Koryntian, a konkretnie epistolarny wstęp (proemium), który zwyczajowo zawiera pozdrowienia oraz dziękczynienie i modlitwę za adresatów (eucharisteo). Paweł przedstawia się w liście  jako apostoł Chrystusa. Do wstępnych pozdrowień dołącza Sostenesa, który był najprawdopodobniej jego sekretarzem. Już za chwilę Paweł przejdzie do części zasadniczej listu (korpus), w którym dotknie pierwszego problemu w Koryncie sporów i frakcji tworzących się wokół przepowiadających w mieście apostołów (1 Kor 1,10-17). Lekarstwem na nie będzie Ewangelia Krzyża, którą Paweł prezentuje 1 Kor 1,18, a która będzie prowadziła całą myśl apostoła w 1 Kor 1-4: Nauka bowiem krzyża głupstwem jest dla tych, co idą na zatracenie, mocą Bożą zaś dla nas, którzy dostępujemy zbawienia. Koryntianie będą wezwani do przewartościowania swego postępowania w świetle Krzyża Chrystusa.

ZANIM USŁYSZYSZ • W pozdrowieniu skierowanym do wspólnoty Paweł łączy klasyczny grecki zwrot charis łaska i hebrajskie szalom pokój. Następnie przechodzi do dziękczynienia za wspólnotę (eucharisteo), której nie brakuje już żadnego daru łaski. W ten sposób mogą spokojnie oczekiwać na objawienie się (apokalypsis) Pana. W ostatnich słowach wstępu Paweł z ufnością oddaje wspólnotę w ręce Boga, który czuwa nad tym, aby przyjście Jego Syna zastało ich czujną i dobrze przygotowaną.  

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Paweł nie ustaje w dziękczynieniu: Bogu mojemu dziękuję wciąż za was

Pełna pula: nie brakuje wam żadnego daru łaski

Nieskończone źródło: On też będzie umacniał was aż do końca, abyście byli bez zarzutu

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


W krótkim epistolarnym wstępie uderza przede wszystkim optymistyczny obraz wspólnoty w Koryncie. Apostoł stwierdza, że Koryntianom nie brak żadnego daru łaski. Równocześnie z historii korespondencji Pawła ze wspólnotą wiemy, jak wiele przysporzyła mu ona problemów. Czy epistolarny wstęp to tylko próba zjednania sobie przychylności słuchaczy (technika często stosowana we wstępie mowy)? Czy to wyidealizowany obraz wspólnoty? Paweł jest realistą. Przy wszystkich słabościach Koryntian wie on, jak ogromny drzemie w nich potencjał Bożej łaski i charyzmatów. Tym, który złożył w nich swe dary, jest sam Pan i to On ostatecznie odpowiada za dojrzewanie wspólnoty i jej przygotowanie się na przyjście Jezusa. Paweł teolog i pasterz jak zawsze ponad ludzkim wysiłkiem i własną troską stawia łaskę i działanie Boże. Życie chrześcijańskie to nie tyle nieustanne dążenie do doskonałości, ile odkrywanie w sobie potencjału Ducha i mądre zarządzanie nim. 

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangeli wg świętego Marka

(Mk 13,33-37)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie. Bo rzecz ma się podobnie jak z człowiekiem, który udał się w podróż. zostawił swój dom, powierzył swym sługom staranie o wszystko, każdemu wyznaczył zajęcie, a odźwiernemu przykazał, żeby czuwał. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: z wieczora czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem. By niespodzianie przyszedłszy, nie zastał was śpiących. Lecz co wam mówię, do wszystkich mówię: Czuwajcie!»

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Bóg w podróży • Mk 13,33-37 

EWANGELISTA: św. Marek • CZAS POWSTANIA: ok. 60-70 r.

KATEGORIA: mowa MIEJSCE NAUCZANIA: Góra Oliwna • CZAS: ok. 33 r. • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie: WERSJE: ….


PIERWSZA I NAJKRÓTSZA • Rozpoczyna się liturgiczny rok B. Jego cechą charakterystyczną jest to, że przez cały rok w niedziele najczęściej (choć nie zawsze) będziemy słuchali fragmentów Ewangelii według świętego Marka • Ta ewangelia powstała jako pierwsza, 30-40 lat po śmierci Jezusa. Łukasz i Jan, gdy pisali swoją Ewangelię, korzystali z Ewangelii Marka. Spośród wszystkich ewangelii, jest również najkrótsza • Na temat Marka wiemy stosunkowo dużo. Był Żydem, wychował się w Jerozolimie, nie należał do grona Apostołów. Dzieje Apostolskie przypisują mu drugie imię – Jan. Uczestniczył w pierwszej wyprawie misyjnej św. Pawła, z której się jednak wycofał. W czasie pobytu w Rzymie poznał św. Piotra. To dlatego jego ewangelia wydaje się być w dużym stopniu zapisem nauczania Apostoła.

APOKALIPSA MARKA • Pierwsza niedziela nowego roku liturgicznego i Adwentu charakteryzuje się tym, że zawsze wysłuchamy wówczas słów Jezusa wypowiedzianych na Górze Oliwnej, kilka dni przed Jego śmiercią na krzyżu, zwanych “mową eschatologiczną”. Co więcej, są to fragmenty, w których Jezus zachęca swoich uczniów do czuwania • Czeka nas zatem zapis tych słów sporządzony przez Marka. To fragment tzw. Apokalipsy Marka. Rozpoczyna się ona , gdy Jezus wraz z uczniami wychodził ze Świątyni Jerozolimskiej. Jeden z uczniów – urzeczony budowlą – rzekł: Nauczycielu, patrz, co za kamienie i jakie budowle! Reakcja Jezusa była zaskakująca: Nie zostanie tu kamień na kamieniu… • Jezus kontynuuje mowę na Górze Oliwnej (roztacza się stąd widok na Jerozolimę i Świątynię), zapytany przez zaintrygowanych uczniów: Powiedz, kiedy to nastąpi? I jaki będzie znak? W odpowiedzi (Mk 13,5–32) Jezus zwraca jednak bardziej na postawę gotowości uczniów: miejcie się na baczności i przytacza różne, często przerażające obrazy ucisku i prześladowania. Potem nastąpi paruzja.

CZUWAJCIE! • Usłyszymy zatem wezwanie “Czuwajcie” według św. Marka. Pamiętajmy, słowo o czuwaniu jest bezpośrednią odpowiedzią na pytanie uczniów: kiedy nastąpi koniec świata? Jezus – w poprzedzającym fragmencie – stwierdził: O dniu owym lub godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec. Jedynym sposobem przygotowania się na to, co przyjdzie niespodziewanie, jest pozostać czujnymZwróćmy uwagę na metaforę, którą Jezus ilustruje swoje przykazanie: to obraz pana wyruszającego w podróż.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Jezus uczula uczniów: Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie

Nasze ograniczenie i błogosławieństwo: nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie

Po raz trzeci w tym krótkim fragmencie: Czuwajcie!

 

JESZCZE O EWANGELII


Co oznacza Jezusowe wezwanie do czuwania?

• Po pierwsze czujność (gr. gregoreo) to postawa żołnierzy na polu bitwy, którzy muszą strzec się nadciągającego zewsząd niebezpieczeństwa (1 Mch 12,27). Nasz ludzki świat nie jest do końca bezpiecznym domem, bardziej przypomina bitewne pole. Jeśli ktoś na nim zasypia, ryzykuje, że padnie łatwym łupem swych wrogów. Jezus przestrzega przed takim snem (gr. koimamomai) – synonimem śmierci.

• Po drugie być czujnym znaczy być aktywnym, wiernie wypełniać misję, którą powierzył nam Pan. Jezus podkreśla to, opisując swych uczniów jako sługi (gr. douloi) wiernie wypełniające polecenia swego pana, czekające na niego przy drzwiach. On jest już w drodze.

• Po trzecie czujność oznacza zmartwychwstawanie już dziś z Jezusem, przechodzenie od starego życia egoizmu i grzechu do nowego życia łaski. Czasownik gregoreo pochodzi od innego gr. słowa egeiro, które znaczy ‘wstawać’, a którego w NT będzie się używać na opisanie zmartwychwstania Jezusa. Z łaską Bożą nieustannie (po)wstawać ze swoich grzechów i słabości, nie tkwić w nich, prostować się i iść dalej, żeby kiedyś powstać z martwych razem z Panem – to najgłębsze znaczenie chrześcijańskiego czuwania.

 

• KIM JEST JEZUS •

W pierwszej części Marek odpowiada na pytanie: kim jest Jezus. To dlatego Jezus objawia się przez cuda jako Mesjasz. Punktem centralnym Ewangelii jest wyznanie Piotra pod Cezareą Filipową (patrz Mk 8,27-30).

• KSIĘGA • 

Tekst jest skierowany do ludności raczej nieżydowskiego pochodzenia, na co wskazuje chociażby tłumaczenie logiów Jezusa z języka aramejskiego na grecki oraz wyjaśnianie obyczajów żydowskich. Wedle większości badaczy Ewangelia powstała po śmierci św. Piotra (ok. 64 r.), a przed zburzeniem Świątyni Jerozolimskiej (70 r.). Warto zwrócić uwagę, że część egzegetów widzi w Ewangelii Markowej swego rodzaju źródło dla pozostałych ewangelii synoptycznych (Mateusza i Łukasza). Jest to też najkrótsza ze wszystkich ewangelii. W tekście księgi można wyróżnić dwie zasadnicze części: pierwsza to nauczanie Jezusa o Królestwie Bożym, w którym posługuje się przypowieściami i cudami (1,9-8,30) druga ukazuje Jezusa jako Syna Bożego, który podejmuje Mękę, aby wyzwolić człowieka z grzechu i śmierci (8,31-16,8).

 

1/6
Kiko Argüello, 1980 r.
2/6
Pomnik Chrystusa Odkupiciela z Rio de Janeiro, fot. Eric BC Lim
3/6
Komunia świętych i archaniołów w niebie, Albrecht Dürer, 1511 r., Kunsthistorisches Museum w Wiedniu, Austria
4/6
Golgota Jasnogórska Stacja XIV, Jerzy Duda-Gracz, 2000-2001 r.
5/6
fr. ikony z Krety, XV w.
6/6
Tycjan, Postać Chrystusa z Matką, 1552 - 1554, olej na płótnie, kościół mariacki w Medole
poprzednie
następne

 

ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Piotr Rymuza

ks. Piotr Rymuza

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >
ks. Piotr Rymuza
ks. Piotr
Rymuza
zobacz artykuly tego autora >