Jutro Niedziela – I Wielkiego Postu A

Wchodzimy w skórę Ewy i ulegamy. Jezus wchodzi w naszą skórę i wygrywa

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Poznamy dzieje grzechu. Od początku, pierwszego kuszenia, gdzie Grzech wszedł na świat spektakularną sceną (PIERWSZE CZYTANIE). Przez jednego dotknął nas wszystkich. W ten sposób rozpoczęła się historia grzechu, a kuszenie, modelowo ukazane w Księdze Rodzaju, odsłania się w kolejnych aktach, powtarza się w historii ludzi, w historii Dawida, w historii mojego życia.

Ale dzieje grzechu tak się nie kończą. Zwycięża już Dawid, gdy uznaje swój grzech. (PSALM) Prosi Boga o wybaczenie, bo wie, że Bóg grzech wybacza. Ostatecznie zwycięzcą nad grzechem jest Jezus, Baranek Boży, który przyszedł zgładzić grzech świata. Już na początku swej misji wciela się w sytuację kuszonego, w skórę Ewy. Pojedynek, który ona przegrała, On wygrywa (EWANGELIA)

 

 

NALEŻY WIEDZIEĆ


Pierwsza niedziela Wielkiego Postu roku A · Tradycyjnie nosi ona nazwę Invocavit. Antyfona na wejście przywołuje słowa psalmu 91: Invocabit me, et ego exaudiam eum (Będzie mnie wzywał, a ja go wysłucham) · KOLEKTA · Modlimy się, abyśmy przez ćwiczenia wielkopostne postępowali w rozumieniu tajemnicy Chrystusa · CZYTANIA · Księga Rodzaju 2,7-9;3,1-7 · Psalm 51,3-6.12-14.17 · List św. Pawła do Rzymian 5,12-19 · Ewangelia wg św. Mateusza 4,1-11

 

CHMURA SŁÓW


Tym razem najczęściej padnie słowo JEDNEGO bądź „jeden” – w sumie dwanaście razy i to wyłącznie w II czytaniu. Aż jedenaście razy, w tym dziewięć w II czytaniu, pojawi się słowo WSZYSTKICH bądź „wszyscy”. Potwierdza to, że konstrukcja fragmentu listu św. Pawła oparta jest na przeciwstawieniu jednego – wszystkim. Inne często pojawiające się słowa to GRZECH (dziewięć razy – w psalmie i II czytaniu; co ciekawe, ani razu w I czytaniu, choć opowiada ono o grzechu pierwszych ludzi). Tyle samo – siedem razy, usłyszymy słowo BÓG CZŁOWIEK.

chmura

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Rodzaju

(Rdz 2,7-9;3,1-7) Pan Bóg ulepił człowieka z prochu ziemi i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, wskutek czego stał się człowiek istotą żywą. A zasadziwszy ogród w Eden na wschodzie, Pan Bóg umieścił tam człowieka, którego ulepił. Na rozkaz Pana Boga wyrosły z gleby wszelkie drzewa miłe z wyglądu i smaczny owoc rodzące oraz drzewo życia w środku tego ogrodu i drzewo poznania dobra i zła. A wąż był bardziej przebiegły niż wszystkie zwierzęta lądowe, które Pan Bóg stworzył. On to rzekł do niewiasty: Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie jedzcie owoców ze wszystkich drzew tego ogrodu? Niewiasta odpowiedziała wężowi: Owoce z drzew tego ogrodu jeść możemy, tylko o owocach z drzewa, które jest w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam jeść z niego, a nawet go dotykać, abyście nie pomarli. Wtedy rzekł wąż do niewiasty: Na pewno nie umrzecie! Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło. Wtedy niewiasta spostrzegła, że drzewo to ma owoce dobre do jedzenia, że jest ono rozkoszą dla oczu i że owoce tego drzewa nadają się do zdobycia wiedzy. Zerwała zatem z niego owoc, skosztowała i dała swemu mężowi, który był z nią: a on zjadł. A wtedy otworzyły się im obojgu oczy i poznali, że są nadzy; spletli więc gałązki figowe i zrobili sobie przepaski.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Pramanipulacja Rdz 2,7-9;3,1-7

Tak zaczęły się dzieje grzechu. Kuszenie Ewy to manipulacja w czystej postaci. Tych metod szatan używa do dziś

KSIĘGA RODZAJU • AUTOR: anonimowy kapłan • CZAS POWSTANIA: wygnanie w Babilonii (587-538 r. przed Chr.) i czas po powrocie
KATEGORIA: wydarzenie • BOHATEROWIE: Bóg, Adam, Ewa


PRAPOCZĄTKI • Księga Rodzaju to pierwsza z ksiąg biblijnych. Rozpoczyna się od znanych nam wszystkich słów: Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię, opisujących stworzenie świata. Powstała podczas wygnania w Babilonii. Dzieło odpowiada na pytanie o tożsamość Izraela i chroni go przed rozpłynięciem się w morzu obcej kultury. Księgę zredagowała szkoła kapłańska, łącząc w całość istniejące już przeróżne księgi i starożytne tradycje • Dzieli się na dwie części »pierwsza z nich to historia początków (protohistoria), obejmująca stworzenie świata i dzieje pierwszych ludzi aż do przymierza z Noem (>>Rdz 1-11) »w drugiej części (>>Rdz 12-50) zapisano koleje losów Abrahama, Izaaka i Jakuba (historia “Bożej rodziny”). Część tę kończy opis śmierci Józefa w Egipcie.

DRUGI OPIS STWORZENIA • Księgę rozpoczyna poemat o stworzeniu świata. Po nim – w drugim rozdziale – następuje tzw. drugi opis stworzenia człowieka. O ile w pierwszym Bóg stwarza człowieka niejako momentalnie, jako mężczyznę i kobietę, o tyle ów drugi opis wskazuje na kolejność: mówi o stworzeniu najpierw człowieka-mężczyzny z prochu ziemi, potem o zasadzeniu dla niego ogrodu w Edenie, wraz z drzewem życia drzewem poznania dobra i zła. Dopiero w tym momencie Bóg stwarza kobietę • Księga opowiada potem o dramatycznej próbie, grzechu i upadku pierwszych ludzi.

STWORZENIE I KUSZENIE • Czytanie, które usłyszymy, składa się z dwóch fragmentów. Pierwszy akapit pochodzi z drugiego rozdziału, z tzw. drugiego opisu stworzenia. Ów drugi opis mówi najpierw o samym stworzeniu człowieka z prochu ziemi, a potem o zasadzeniu dla niego ogrodu w Edenie. Tam pojawiły się też dwa drzewa: drzewo życia w środku tego ogrodudrzewo poznania dobra i zła • Pozostałe akapity to początek trzeciego rozdziału, opisującego dramat upadku pierwszych ludzi, historię grzechu. Punktem centralnym jest rozmowa węża z Ewą, czyli kuszenie.

1/4
Czytanie, które usłyszymy, składa się z dwóch fragmentów. Pierwszy akapit pochodzi z drugiego rozdziału, z tzw. drugiego opisu stworzenia. Ów drugi opis mówi najpierw o samym stworzeniu człowieka z prochu ziemi, a potem o zasadzeniu dla niego ogrodu w Edenie.
2/4
Tam pojawiły się też dwa drzewa: drzewo życia w środku tego ogrodu i drzewo poznania dobra i zła.
3/4
Pozostałe akapity to początek trzeciego rozdziału, opisującego dramat upadku pierwszych ludzi, historię grzechu.
4/4
Punktem centralnym jest rozmowa węża z Ewą, czyli kuszenie.
poprzednie
następne

 

ZWRÓĆ UWAGĘ


 JAK MANIPULUJE WĄŻ, czyli stara sztuczka: „kłamstwo w pytaniu”  „Czy rzeczywiście Bóg powiedział: Nie jedzcie owoców z wszystkich drzew tego ogrodu?” (Rdz 3,1)  CO POWIEDZIAŁ BÓG?  „Z wszelkiego drzewa tego ogrodu możesz spożywać do woli, ale z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz” (Rdz 2,16)

 CO ZAPAMIĘTAŁA EWA, czyli diabeł tkwi w szczegółach  Niewiasta odpowiedziała wężowi: „Owoce z drzew tego ogrodu jeść możemy, tylko o owocach z drzewa, które jest w środku ogrodu, Bóg powiedział: Nie wolno wam jeść z niego, a nawet go dotykać, abyście nie pomarli” (Rdz 3,2-3)  JAK BYŁO NAPRAWDĘ?  Na rozkaz Pana Boga Boga wyrosły z gleby wszelkie drzewa miłe z wyglądu i smaczny owoc rodzące oraz drzewo życia w środku tego ogrodu i drzewo poznania dobra i zła (Rdz 2,9)  z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz” (Rdz 2,16)

 ZMIANA WIZERUNKU, czyli od Boga miłości do Boga zazdrości  „Na pewno nie umrzecie! Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło” (Rdz 3,4-6)  ZAZDROŚĆ CZY TROSKA? „…z drzewa poznania dobra i zła nie wolno ci jeść, bo gdy z niego spożyjesz, niechybnie umrzesz” (Rdz 2,16)

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 51,3-6.12-14.17) REFREN: Zmiłuj się, Panie, bo jesteśmy grzeszni

Zmiłuj się nade mną, Boże, w łaskawości swojej, w ogromie swej litości zgładź moją nieprawość. Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego.

Uznaję bowiem nieprawość swoją, a grzech mój jest zawsze przede mną. Przeciwko Tobie zgrzeszyłem i uczyniłem, co złe jest przed Tobą.

Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha. Nie odrzucaj mnie od swego oblicza i nie odbieraj mi świętego ducha swego.

Przywróć mi radość z Twojego zbawienia i wzmocnij mnie duchem ofiarnym. Panie, otwórz wargi moje, a usta moje będą głosić Twoją chwałę.

[01][02]

 

PSALM

Grzech Dawida Ps 51,3-4.12-15

Psalm miał wyśpiewać sam Dawid po swoim wielkim grzechu. Brzmi tu pokuta, żal i wielka wiara, że Bóg wybacza każdy grzech

PSALM 51• AUTOR: Dawid/lewita • CZAS POWSTANIA: VI w. przed Chr., po powrocie z niewoli babilońskiej


GRZECH DAWIDA • Historia króla Dawida – największego z królów Izraela – to nie tylko historia „od pastucha do króla”, pokazująca, że to, co małe w oczach ludzi, wielkie jest w oczach Boga. To nie tylko historia triumfu człowieka Bożego, który realizując wolę Boga, doprowadza do świetności królestwo Izraela. To także dzieje grzechu, którego dopuścił się Dawid, a raczej prawdziwej lawiny grzechów: lenistwa, cudzołóstwa z Batszebą, próby ukrycia go, manipulacji, w końcu – morderstwa Uriasza Chetyty. Grzech Dawida opisany jest w 2 Sm 11. W końcu przybywa do niego Natan – dzięki jego upomnieniu Dawid zdał sobie sprawę z ogromu grzechu, jaki popełnił • Psalm 51, zwany Miserere, wyśpiewał Dawid – według tradycji – właśnie w tej dramatycznej sytuacji, gdy uznał swój grzech i prosi Boga o przebaczenie.

O PSALMIE Choć psalm inspiruje się modlitwą i szczerym nawróceniem Dawida, jego pochodzenie jest późniejsze. Powstał zapewne w czasach powygnaniowych i służył jako modlitwa wspólnoty gromadzącej się w świątyni podczas dni pokutnych • To psalm pokutny, jeden z najbardziej znanych psalmów. Należy do gatunku modlitwy błagalnej tefillah. To wołanie do Boga o interwencję w sytuacjach choroby, prześladowania czy grzechuModlitwy błagalne były częścią rytuału wielkich dni postu i pokuty, obchodzonych przez całą wspólnotę Izraela. Wyznawano wtedy grzechy i błagano o pomoc, gdy ludowi zagrażały nieszczęścia: wojna, przegrana bitwa, głód, susza, epidemia.

ZANIM USŁYSZYSZ • W trzech strofach psalmu 51, które usłyszymy w liturgii, pojawiają się motywy przebaczenia grzechów i nowego serca, które wiążą psalm z pierwszym czytaniemPsalmista uznaje przebaczenie grzechów za niezasłużony i niemożliwy do osiągnięcia ludzkimi siłami dar Bożej łaski i miłosierdzia, które działa jak kąpiel zmywająca winyNastępnie prosi o nowe serce i nowego ducha.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Wyznanie grzechu Dawida: Uznaję nieprawość moją

Prośba o wybaczenie: Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść z grzechu mojego

I jeszcze raz Dawid, smutny po grzechu: Przywróć mi radość z Twojego zbawienia

Prośba Psalmisty o spełnienie obietnicy: Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha

 

LINKI


• Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha (Ps 51,12)

Ez 11,19: Dam im jedno serce i nowego ducha dam do ich wnętrza

Ez 36.26: Dam wam serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza, zabiorę wam serce kamienne, a dam wam serce z ciała

Jr 31,31-34: Zawrę z domem Izraela nowe przymierze… Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercach

Prośba o

 

CZY WIESZ, ŻE…


Psalm 51 stał się źródłem inspiracji dla teologów (św. Augustyn, Wyznania, cz. II, rozdział 7; Grzegorz Wielki, PL 79,528n; Luter), muzyków (Bach, Lulli, Donizetti, Palestrina Gabrieli, Allegri, Van Guuren, Górecki), literatów (Max Scheler) i malarzy (G. Rouault). Najbardziej znanym Miserere jest utwór kompozytora z XVII w. ze szkoły rzymskiej, Gregorio Allegriego, którego partyturę czternastoletni Mozart odtworzył wiernie po zaledwie jednym przesłuchaniu.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Listu świętego Pawła Apostoła do Rzymian

(Rz 5,12.17-19) Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, i w ten sposób śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli... Jeżeli bowiem przez przestępstwo jednego śmierć zakrólowała z powodu jego jednego, o ileż bardziej ci, którzy otrzymują obfitość łaski i daru sprawiedliwości, królować będą w życiu z powodu Jednego - Jezusa Chrystusa. A zatem, jak przestępstwo jednego sprowadziło na wszystkich ludzi wyrok potępiający, tak czyn sprawiedliwy Jednego sprowadza na wszystkich ludzi usprawiedliwienie dające życie. Albowiem jak przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wszyscy stali się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Pokonany grzech • Rz 5,12.17-19

KSIĘGA: List do Rzymian · NADAWCA: św. Paweł · SKĄD: Korynt · DATA: 57-58 · ADRESACI: mieszkańcy Rzymu


SUMMARIUM PASTORALNE • List do Rzymian powstał dwa lata przed tym, jak Paweł po raz pierwszy zobaczył Wieczne Miasto. Powstał z powodów pragmatycznych: celem listu było zapewnienie sobie wsparcia ze strony wspólnoty w planowanej przez Pawła podróży misyjnej do Hiszpanii (>>Rz 15,23-24). Jednak zakres treści poruszonych w liście jest szerszy: Paweł głosi Rzymianom ewangelię. Pisze do wspólnoty znajdującej się w stolicy imperium, w sercu antycznego świata. Rzym ma być kołem zamachowym dla głoszonej przez Pawła ewangelii o usprawiedliwieniu z wiary w Chrystusa i o tym, że Chrystus jest drogą zbawienia i dla Żydów, i dla pogan. List przybiera zatem charakter summarium pastoralnego, w którym Paweł zbiera doświadczenie całego życia swej pracy i głoszenia Ewangelii.

SKUTKI USPRAWIEDLIWIENIA • Paweł przywołuje w liście pojęcie usprawiedliwienia, bo to właśnie usprawiedliwienie z wiary jest treścią listu jest. Najpierw pisze o powodach osamotnienia, grzechu człowieka i o wybawieniu z niego przez Chrystusa. W końcowej części podejmuje temat ostatecznego zbawienia Izraela, wreszcie następują praktyczne upomnienia • Po wytłumaczeniu we wcześniejszych rozdziałach, że wszyscy na równi (i poganie i Żydzi) potrzebują usprawiedliwienia poprzez wiarę w Jezusa Chrystusa, w piątym rozdziale Paweł opisuje skutki tegoż usprawiedliwienia.

JEDEN DLA WSZYSTKICH • Fragment, który usłyszymy, to zakończenie pierwszej części, syntetycznie mówiącej o przyczynach grzechu i śmierci. To dzieje grzechu w ujęciu teologicznym. To słowa istotne dla zrozumienia grzechu pierworodnego: przez jednego pierwszego człowieka, grzech stał się udziałem wszystkich. W analogiczny sposób, przez Jednego – na wszystkich, przychodzi jednak również zwycięstwo nad grzechem, obfitość łaski, usprawiedliwienie. Nowym Jednym jest Jezus Chrystus.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Skutki usprawiedliwienia: ludzie… otrzymują obfitość łaski i daru sprawiedliwości, królować będą w życiu

Skutki usprawiedliwienia: wszyscy staną się sprawiedliwymi

 

KRÓTKA WIADOMOŚĆ TEKSTOWA


Oto werset, który według Soboru Trydenckiego zawiera naukę o grzechu pierworodnym: Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, i w ten sposób śmierć przeszła na wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli…

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

(Mt 4,1-11) Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. A gdy przepościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, odczuł w końcu głód. Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, żeby te kamienie stały się chlebem . Lecz on mu odparł: Napisane jest: Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych. Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na narożniku świątyni i rzekł Mu: Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół, jest przecież napisane: Aniołom swoim rozkaże o tobie, a na rękach nosić cię będą byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień. Odrzekł mu Jezus: Ale jest napisane także: Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego. Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz ich przepych i rzekł do Niego: Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon. Na to odrzekł mu Jezus: Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz. Wtedy opuścił Go diabeł, a oto aniołowie przystąpili i usługiwali Mu.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Kuszenie Jezusa • Mt 4,1-11 

Pojedynek z szatanem, który Ewa przegrała, Jezus wygrywa. Kuszenie dowodzi, że Jezus jest Barankiem, który gładzi nasz grzech

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: po 70 r.

KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Pustynia, świątynia, góra • CZAS: ok. 30 r. • BOHATEROWIE: Jezus, kusiciel • WERSJE: Mk 1,12-15; Łk 4,1-13


NARRACJA MATEUSZA • W Wielkim Poście odchodzimy od typowej dla okresu zwykłego ciągłej lektury Ewangelii według jednego z ewangelistów. Przypomnijmy, w roku liturgicznym A czytamy Ewangelię według św. Mateusza, ale tym razem cofniemy się o kilka rozdziałów, do rozdziału 4. A to dlatego, że w I Niedzielę Wielkiego Postu zawsze słyszymy Ewangelię o kuszeniu na pustyni, zmienia się jedynie, z opisu którego autora będzie pochodziło czytanie

KUSZENIE • Często kuszenie Jezusa mylimy z modlitwą Jezusa w Ogrójcu, tuż przed Jego męką. Tymczasem kuszenie następuje na samym początku publicznej działalności Jezusa. Św. Mateusz umiejscawia ją w czwartym rozdziale swojej ewangelii • To nie przypadek. Przecież wcześniej Jan rozpoznał w Nim właśnie Mesjasza, który gładzi grzech świata. Bycie kuszonym to pierwsze zadanie Jezusa: usłyszymy, że Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła.

TRZY MIEJSCA • Zwróćmy uwagę jednak, że pustynia, pustkowie to nie jedyne miejsce kuszenia. Potem jest nim święte miasto Jeruzalem, i to jego duchowe centrum: świątynia, a następnie góra. Pustynia, świątynia, góra to trzy miejsca – jednocześnie modlitwy Jezusa i Jego kuszenia • Zauważmy, na czym polega powiązanie Ewangelii z pierwszym czytaniem: i tu, i tam następuje dialog szatana z człowiekiem. Tam człowiek ulega, tu Jezus opiera się kuszeniu. Dzięki temu, dzieje grzechu kończą panowanie zła.

 

JESZCZE O EWANGELII


Scena kuszenia ma wymiar symboliczny, co nie znaczy, że nierzeczywisty. Jezus wchodzi w doświadczenie Mojżesza, przebywając na pustyni czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Nie je, nie pije – by tak jak Izraelici na pustyni, zgłodnieć, odczuć głód. Wchodzi w doświadczenie Ewy, Dawida, Hioba i wszystkich ludzi kuszonych, przed Nim i po Nim.

Jezus „przemieszcza się” zatem jakby w czasie i przestrzeni historii, przyjmując kuszenie. Ten boski wymiar kuszenia nie przesłania jednak ludzkiego: wchodząc w kondycję człowieka, konkretnego słabego człowieka – toczy z kusicielem prawdziwy pojedynek.

 

TRANSLATOR


 Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła (Mt 4,1) Jezus wyprowadzony został na pustkowie przez Ducha, by zostać doświadczanym przez oszczercę

 …poczuł w końcu głód (Mt 4,2)  W oryginale wprost: zgłodniał

 Wtedy przystąpił kusiciel (Mt 4,3)  W oryginale: doświadczający

 …odrzekł mu Jezus: „Idź precz, szatanie!” (Mt 4,10)  W oryginale: Odchodź, Szatanie

 

WERSJE


Tylko Jan nie pozostawił opisu kuszenia Jezusa. Najkrótszym opisem jest kuszenie opisane przez Marka. Wersja Mateusza przypomina tę Łukasza, obie zawierają szczegółowy opis i trzy propozycje Szatana, choć dwie ostatnie w odwróconej kolejności.

 

LINKI


 KUSZENIE  Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła (Mt 4,1)

Pwt 8,2-3: Pamiętaj na wszystkie drogi, którymi cię prowadził Pan, Bóg twój, przez te czterdzieści lat na pystyni, aby cię utrapić, wypróbować i poznać, co jest w twym sercu: czy strzeżesz Jego nakazu, czy też nie? Utrapił cię, dał ci odczuć głód…

Mt 6,13: i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie

Mt 26,41: „Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe”

1 Kor 10,13: Wierny jest Bóg i nie dozwoli was kusić ponad to, co potraficie znieść, lecz zsyłając pokusę, równocześnie wskaże sposób jej pokonania, abyście mogli przetrwać

Hbr 2,18: Przez to bowiem, co sam wycierpiał poddany próbie, może przyjść z pomocą tym, którzy jej podlegają

Jk 1,13-14: Kto doznaje pokusy, niech nie mówi: „Bóg mnie kusi”. Bóg bowiem ani nie podlega pokusie do zła, ani też nikogo nie kusi. To własna pożądliwość wystawia każdego na pokusę i nęci

 

ANEKS – TRZY POKUSY


♦ PIERWSZA POKUSA

 Miejsce: pustynia, pustkowie

 A gdy przepościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, odczuł w końcu głód. Wtedy przystąpił kusiciel i rzekł do Niego: „Jeśli jesteś Synem Bożym, powiedz, żeby te kamienie stały się chlebem”  Wj 34,28: I był tam Mojżesz u Pana czterdzieści dni i czterdzieści nocy, i nie jadł chleba, i nie pił wody  Mt 27,39-40: Ci zaś, którzy przechodzili obok, przeklinali Go i potrząsali głowami, mówiąc… „Jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża!”

 Jako chrześcijanie, jako dzieci Boga, jako Kościół, bardzo często jesteśmy narażeni na pokusę, która brzmi w pytaniu: „jeśli jesteś chrześcijaninem, dlaczego dotyka cię zło?” (patrz: historia Hioba) lub „jeśli jesteś chrześcijaninem, dlaczego grzeszysz?”  Z drugiej strony, człowiek często wchodzi w rolę kusiciela, posługując się podobną pokusą wobec innych.

 Możemy tę pokusę rozumieć również odwrotnie, skierowaną do Jezusa-Boga  Kusiciel utożsamia się z człowiekiem, z każdym z nas w momencie, w którym człowiek oskarża Boga  W tym ujęciu pokusa brzmi: „Daj dowód boskości, udowodnij, że jesteś Bogiem. Wyeliminuj cierpienie, zatroszcz się o chleb dla świata”. To próba sprawdzania Boga według własnych kryteriów.

 

♦ ODPOWIEDŹ JEZUSA

„Napisane jest: «Nie samym chlebem żyje człowiek, lecz każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych»”  Pwt 8,3: Utrapił cię, dał co odczuć głód, żywił cię manną, której nie znałeś ani ty, ani twoi przodkowie, bo chciał dać ci poznać, że nie samym tylko chlebem żyje człowiek, ale człowiek żyje wszystkim, co pochodzi z ust Pana.

 Ewa odrzuciła słowo z ust Bożych: nie jedzcie TEGO owocu  Odpowiedź Jezusa pochodzi wprost ze Słowa.

 

♦ DRUGA POKUSA, czyli skok w przepaść

 Miejsce: Jerozolima, dach świątyni

 Wtedy wziął Go diabeł do Miasta Świętego, postawił na narożniku świątyni i rzekł Mu: „Jeśli jesteś Synem Bożym, rzuć się w dół. Jest przecież napisane: «Aniołom swoim rozkaże o Tobie, a na rękach nosić Cię będą, byś przypadkiem nie uraził swej nogi o kamień»”  Ps 91,11-12: …bo swoim aniołom nakazał w twej sprawie, aby cię strzegli na wszystkich twych drogach. Na rękach będą cię nosili, abyś nie uraził swej stopy o kamień.

 Doświadczenie jest o tyle trudne, bo niemalże religijne. Miejscem jest najświętsze miejsce ówczesnego świata – świątynia jerozolimska. Kusiciel nie poprzestaje na tym, ale sam korzysta ze Słowa Boga. Cytuje psalm 91.  To próba zafałszowania obrazu Boga, podobna do tej z Księgi Rodzaju. Wówczas wąż kłamliwie cytuje Boga, tym razem wyrywa Słowo z kontekstu  I wtedy, i teraz służy jednak temu, by wymusić na człowieku decyzję sprzeczną z wolą Boga: „rzuć się”. Rzuć się to pokusa samobójstwa.

 

♦ ODPOWIEDŹ JEZUSA

„Ale jest napisane także: «Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, Boga swego»”  Pwt 6,16: Nie będziecie wystawiali na próbę Pana, Boga waszego, jak wystawiliście Go na próbę w Massa.

 Ewa wystawiła Boga na próbę, bo zdecydowała się na śmiertelne ryzyko  Jezus natomiast dostrzega w pokusie szatana wystawienie Boga na próbę.

 

♦ TRZECIA POKUSA, czyli licytacja

 Miejsce: bardzo wysoka góra

 Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz ich przepych i rzekł do Niego: „Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon”  Pwt 34,1-4: Ze stepów Moabu Mojżesz wszedł na górę Nebo, na szczyt Pisga, naprzeciw Jerycha. Pan zaś pokazał mu całą ziemię Gilead aż po Dan, całą – Neftalego, ziemię Efraima i Manassesa, całą krainę Judy aż po Morze Zachodnie, Negeb, okolicę doliny koło Jerycha, miasta palm, aż do Soaru.

 To najtwardsza z pokus, bezpośrednia propozycja paktu z diabłem  Góra to biblijne miejsce otrzymywania Bożej obietnicy. Szatan znów upodabnia się do Boga, konstruując scenę bliźniaczo podobną do tej, która była miejscem doświadczenia obietnicy Boga przez Mojżesza. Pokusa brzmi: „otrzymasz to samo, a nawet jeszcze więcej, otrzymasz wszystko, ale… oddaj mnie pokłon” • Pokusa jest tym twardsza, że nawet w słowach upodabnia się do bożej obietnicy: Tobie dam usłyszał Mojżesz od Boga, Tobie dam to również słowa Jezusa skierowane później do Piotra.

 

♦ ODPOWIEDŹ JEZUSA

Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: «Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz»”  Mt 16,22-23: „Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie”. Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: „Zejdź mi z oczu, szatanie… nie myślisz po Bożemu, lecz po ludzku”  Pwt 6,13: Będziesz się bał Pana, Boga swego, będziesz Mu służył i na Jego imię będziesz przysięgał.

 Ewa dała się kupić, wolała owoc niż Boga · Jezus – przeciwnie, stawia na pierwszym miejscu Boga, a nie obietnicę, wierność ponad zyskiem  Szatan zawsze może przelicytować Boga: wąż po ludzku oferuje więcej niż Stwórca, Jezus po ludzku nie musi doświadczać krzyża.

1/4
Często kuszenie Jezusa mylimy z modlitwą Jezusa w Ogrójcu, tuż przed Jego męką. Tymczasem kuszenie następuje na samym początku publicznej działalności Jezusa.
2/4
Być kuszonym to nie przypadek, lecz pierwsze zadanie Jezusa. Jan rozpoznał w Nim Mesjasza, który gładzi grzech świata.
3/4
Ale pustynia, pustkowie to nie jedyne miejsce kuszenia.
4/4
Boski wymiar kuszenia nie przesłania jednak ludzkiego: wchodząc w kondycję człowieka, konkretnego słabego człowieka – toczy z kusicielem prawdziwy pojedynek.
poprzednie
następne

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro niedziela – VIII zwykła A

Martwić się - to niedoskonałość. To zatracić świadomość, że Ojciec nas strzeże

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >

NALEŻY WIEDZIEĆ


Ósma niedziela zwykła roku A · To ostatnia niedziela zwykła przed okresem Wielkiego Postu. Następną niedzielę zwykłą będziemy przeżywali dopiero w czerwcu · KOLEKTA · Modlimy się, aby pod rządami Boga dzieje świata toczyły się w pokoju  · CZYTANIA · Księga Izajasza 49,14-15 · Psalm 62,2-3.6-9 · Pierwszy list do Koryntian 4,1-5 · Ewangelia wg św. Mateusza 6,24-34

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Izajasza

(Iz 49,14-15) Mówił Syjon: Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał. Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet, gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Bóg jak mama Iz 49,14-15

Usłyszymy fragment “Księgi Pocieszyciela”. Oto odpowiedź Boga na zarzut człowieka: “opuściłeś mnie”

KSIĘGA: Księga Izajasza • AUTOR: Deutero-Izajasz • CZAS POWSTANIA: okres wygnania (586-538 r. przed Chr.)

KATEGORIA: poemat KTO MÓWI: Bóg • ADRESAT: Izrael


TRZY KSIĘGI • Fragmenty Księgi Izajasza dość często słyszymy podczas Mszy św. niedzielnych, średnio co piątą niedzielę. Zatem, to najczęściej przywoływana księga Starego Testamentu. Ale musimy pamiętać, że ta 66-rozdziałowa księga to w rzeczywistości zbiór trzech oddzielnych ksiąg. Każda z nich powstała w innym czasie (i w innej sytuacji Izralea) i została napisana przez innego autora »Tylko pierwsza, najdłuższa część (rozdziały 1-39), jest autorstwa Izajasza. Dotyczy Izraela przed wygnaniem, bliskiego upadku z powodu niewierności »Druga powstała już wówczas, gdy Izrael był na wygnaniu. Jej autor zwany jest Deutero-Izajaszem (rozdziały 40-55) »Trzecia powstała już po powrocie z wygnania, jej autor został umownie nazwany Trito-Izajaszem (rozdziały 56-66).

KSIĘGA POCIESZYCIELA • Krótki fragment, który usłyszymy, pochodzi ze środkowej części, zwana Deutero-Izajaszem albo „Księgą Pocieszyciela” (rozdziały 40-55). To tu znajdziemy między innymi najbardziej znane cztery Pieśni Sługi Jahwe. Mogła powstać nawet dwieście lat po pierwszej części, napisanej przez samego Izajasza. Autorem jest anonimowy prorok, być może jeden z uczniów Izajasza • O ile proroctwa samego Izajasza mają charakter przestrogi (kierowane były przecież do Izraela, który jeszcze cieszył się wolnością, ale był niewierny Bogu), u Deuteroizajasza znajdujemy już słowa otuchy, pocieszenia i zapowiedzi uwolnienia. Izrael mocno odczuwał swą klęskę: zburzona Świątynia i cała Jerozolima oraz uprowadzenie były rozumiane jako odrzucenie przez Boga. 

PO PROSTU MIŁOŚĆ • Odpowiedzią Boga na to poczucie Izraelitów było przypominanie o Jego wierności (pomimo, że sam Bóg jej nie doświadczył), zapewnianie, że obietnice pozostają aktualne, a także zapewnienie miłości, często wyrażane w obrazach macierzyństwa. Przykład tego ostatniego znajdziemy w dzisiejszym pierwszym czytaniu • Pomiędzy drugą a trzecią pieśnią Sługi Jahwe znajduje się w Księdze Pocieszyciela prorocki utwór, w którym Bóg obiecuje nadejście czasu łaski, powrotu Izraela z wygnania, wolności, zwycięstwa. Treść pierwszego czytania to zaledwie dwa wersety wyjęte z tego utworu. Bóg porównuje swoją miłość do Izraela do miłości matki do niemowlęcia.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Matczyna miłość Boga: Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu…? A nawet, gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Ps 62,2-3.6-9) REFREN: Jedynie w Bogu spokój znajdzie dusza

Jedynie w Bogu spokój znajdzie ma dusza, od Niego Przychodzi moje zbawienie. Tylko On jest opoką i zbawieniem moim, twierdzą moją, więc się nie zachwieję.

Jedynie w Bogu szukaj spokoju, dusza moja, bo od Niego pochodzi moja nadzieja. On tylko jest skałą i zbawieniem moim, On moją twierdzą, więc się nie zachwieję.

W Bogu zbawienie moje i chwała, Bóg opoką mocy mojej i moją ucieczką. W każdym czasie jemu ufaj, narodzie. Przed Nim wylejcie wasze serca.

[01][02]

 

PSALM

Bóg jak twierdza Ps 62,2-3.6-9

Psalm ukojenia to świadectwo wiary, że Bóg pozwala przeżyć najtrudniejsze sytuacje

KSIĘGA: Psalmów • 


PIEŚNI UKOJENIA • Psalm 62 to jedna z pieśni ukojenia w Bogu. Jedynie w Bogu szukaj spokoju, duszo moja… Tylko On, On, Bóg ­– wyśpiewuje autor, prawdopodobnie sam Dawid. Pominięte fragmenty ukazują sytuację autora, w której wyśpiewuje pieśń ufności: Dokądże będziecie napadać na człowieka i wszyscy go przewracać?… Oni tylko knują podstępy i lubią zwodzić… ustami błogosławią, a przeklinają w sercu. Teraz łatwiej zrozumieć, że ufność Bogu i doświadczenie ukojenia pozwalają przeżyć nawet najtrudniejsze doświadczenia, na przykład zakłamanie i zdradę.

SPOKÓJ TYLKO W BOGU • Usłyszymy kilka wersetów wyciągniętych z Psalmu 62. Ich treść wyjaśni nam, dlaczego to właśnie ten psalm został wybrany do liturgii Słowa VIII niedzieli: mowa tu bowiem o bezpieczeństwie, jakie daje Bóg, i to takim, jakiego nic i nikt więcej zapewnić nie potrafi.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Psalm 62 o opiece Boga: On moją twierdzą, więc się nie zachwieję

I jeszcze psalm 62: Od Niego pochodzi moja nadzieja

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Czytania

Czytanie z I Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian

(1 Kor 4,1-5) Niech więc uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bożych. A od szafarzy już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny. Mnie zaś najmniej zależy na tym, czy będąc osądzony przez was, czy przez jakikolwiek trybunał ludzki Co więcej, nawet sam siebie nie sądzę. Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie usprawiedliwia. Pan jest moim sędzią. Przeto nie sądźcie przedwcześnie, dopóki nie przyjdzie Pan, który rozjaśni to, co w ciemnościach ukryte, i ujawni zamiary serc. Wtedy każdy otrzyma od Boga pochwałę.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

O szafarzach i sądzeniu • 1 Kor 4,1-5

Nawet jeśli nie dostrzegasz w sobie niczego złego, to jeszcze nie rozstrzygnięcie. Nie jesteś własnym sędzią. Ani ty, ani nikt inny, tylko Bóg

KSIĘGA: Pierwszy list do Koryntian • NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Efez • DATA: ok. 54 r. • ADRESACI: mieszkańcy Koryntu


KORYNT W KAWAŁKACH • Kontynuujemy lekturę pierwszego listu do Koryntian. Przypomnijmy – podczas swojego pobytu w Koryncie, ważnym greckim mieście, Pawłowi udało się założyć wspólnotę chrześcijan. Doszło w niej jednak do sporów, stąd interwencja Pawła – Pierwszy List do Koryntian. Jakie to były problemy? •zagrożona jedność: spory i podziały wynikały z różnic majątkowych i społecznych •rozwiązłość seksualna •liderzy: poważnym niebezpieczeństwem było pojawienie się ludzi chełpiących się swoją wiedzą i doskonałością. To oni głosili swobodę obyczajów, zachowywali się nieodpowiedzialnie, poszukiwali spektakularnych duchowych darów, zaniedbując miłość •odrzucenie zmartwychwstania: niektórzy Koryntianie odrzucili tę prawdę, kierując się grecką filozofią.

MĄDROŚĆ BOGA I MĄDROŚĆ ŚWIATA • Paweł chrześcijan w Koryncie naucza o mądrości Bożejmądrości tego świata, próbując zaradzić rozłamowi wśród nichPosługuje się metaforą budowli, jej fundamentu i budowniczych. Ludzie mądrzy mądrością tego świata – tłumaczy– widzą sprawę tak: jedynym budowniczym, a nawet „fundamentem” Kościoła jest Paweł, czy to Apollos, albo któryś z apostołów, „lider” stronnictwa. Przez takie rozumienie tworzą się „przynależności”: jedni mówią Ja jestem Pawła, inni ja jestem Apollosa. To rodzi podziały • Tymczasem Paweł, logiką mądrości Boga, wyjaśnia, że on sam, Apollos czy Kefas są budowniczymi, dodając, że fundamentem nie może być nikt inny, jak tylko Jezus Chrystus. Każdy odpowiada za swój etap w budowaniu (albo w uprawie): ja siałem, Apollos podlewał, aczkolwiek głównym budowniczym jest jednak Bóg: Ten, który daje wzrost.

SZAFARZE I SĄDY • Czytanie, które usłyszymy, to początek rozdziału czwartego i bezpośrednia kontynuacja czytania z zeszłej niedzieli. Składa się z dwóch części •pierwsze dwa zdania to konkluzja rozważań znanych nam już z poprzednich niedziel: wezwanie do wierności Chrystusowi, która pozwoli przezwyciężyć podziały. Św. Paweł pisze wprost: od szafarzy tajemnic Bożych już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny •druga część to osobiste świadectwo św. Pawła o wewnętrznej wolności: apostoł nie boi się ani sądów-trybunałów, ani osądów ludzkich. Pan jest moim sędzią – pisze Paweł i wzywa, by nie sądzić przedwcześnie.

 

NAJWAŻNIEJSZE CYTATY


Św. Paweł o tym, kim są chrześcijanie: Niech więc uważają nas ludzie za… szafarzy tajemnic Bożych! A od szafarzy już tutaj się żąda, aby każdy z nich był wierny.

Wolność św. Pawła: Pan jest moim sędzią.

I jeszcze apel: Nie sądźcie przedwcześnie, dopóki nie przyjdzie Pan, który rozjaśni to, co w ciemnościach ukryte i ujawni zamiary serc.

 

TRANSLATOR


· Niech uważają nas ludzie za sługi Chrystusa i za szafarzy tajemnic Bożych (1Kor 4,1) · W oryginale: tak nas niech liczy człowiek jak poddanych Pomazańca i szafarzy tajemnic Boga

· Mnie zaś najmniej zależy na tym, czy będę osądzony przez was, czy przez jakikolwiek trybunał ludzki (1Kor 4,3) · W oryginale dosłownie: czy będę osądzony przez was lub przez ludzki dzień (termin, trybunał)

· Sumienie nie wyrzuca mi wprawdzie niczego, ale to mnie jeszcze nie usprawiedliwia. Pan jest moim sędzią (1Kor 4,4) · Oryginał zaskakujący (nie ma mowy o sumieniu) i pozwalający na lepsze zrozumienie wywodu Pawła: Niczego bowiem we mnie nie dostrzegam, ale nie przez to jestem uznany za sprawiedliwego, zaś osądzającym mnie jest Pan

· Przeto nie sądźcie przedwcześnie (1Kor 4,5)… · Nie sądźcie niczego przed czasem

 ·i ujawni zamysły serc  (1Kor 4,5) · W oryginale: postanowienia serc

 

CZY WIESZ, ŻE


Szafarz to po prostu zarządca. Ktoś, komu powierza się odpowiedzialność (jak minister, stąd po włosku: ministro). Choć dziś to określenie kojarzy się wyłącznie z funkcją w Kościele, dawniej dotyczyło spraw administracyjnych państwa: w dawnej Polsce szafarzem był na przykład urzędnik zajmujący się sprawami finansowymi • W Kościele mówimy o szafarzach sakramentów, czyli osobach, które mogą ich udzielać.

Gdy Paweł pisze o szafarzach tajemnic Bożych, wynika z tego, że każdy chrześcijanin jest ministrem, zarządcą Bożych tajemnic, odpowiedzialnym za świadczenie o tajemnicach Bożych innym

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

(Mt 6,24-34) Nikt nie może dwom panom służyć. Bo albo jednego będzie nienawidził, a drugiego będzie miłował; albo z jednym będzie trzymał, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie. Dlatego powiadam wam: Nie troszczcie się zbytnio o swoje życie, o to, co macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać. Czyż życie nie znaczy więcej niż pokarm, a ciało więcej niż odzienie? Przypatrzcie się ptakom w powietrzu: nie sieją ani żną i nie zbierają do spichlerzy, a Ojciec wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one? Kto z was przy całej swej trosce może choćby jedną chwilę dołożyć do wieku swego życia? A o odzienie czemu się zbytnio troszczycie? Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują ani przędą. A powiadam wam: nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich. Jeśli więc ziele na polu, które dziś jest, a jutro do pieca będzie wrzucone, Bóg tak przyodziewa, to czyż nie tym bardziej was, małej wiary? Nie troszczcie się więc zbytnio i nie mówcie: co będziemy jeść? co będziemy pić? czym będziemy się przyodziewać? Bo o to wszystko poganie zabiegają. Przecież Ojciec wasz niebieski wie, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo /Boga/ i o Jego Sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane. Nie troszczcie się więc zbytnio o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Zaufać do końca • Mt 6,24-34

Czy to możliwe? Nie martwić się o jedzenie, picie, odzienie, każdy dzień? Jezus do tego zachęca. “Nie martwcie się”

EWANGELISTA: św. Mateusz • CZAS POWSTANIA: po 70 r.

KATEGORIA: mowa• MIEJSCE: Góra Błogosławieństw • CZAS: ok. 30 r. • KTO MÓWI: Jezus• SŁUCHACZE: uczniowie, tłum


NOWY MOJŻESZ • W roku liturgicznym A czytamy Ewangelię według św. Mateusza. Według tradycji uważana jest ona za najstarszą, do naszych czasów zachowała się jedynie w wersji greckiej. Według świadectw starożytnych w pierwotnej wersji była spisana w języku aramejskim. Jej autorem jest powołany przez Jezusa na ucznia celnik Lewi – Mateusz • Jezus u Mateusza przedstawiony jest jako Nowy Mojżesz, Prawodawca. Na Jego przyjście wskazują licznie cytowane przez Mateusza  proroctwa Starego Testamentu. Stąd też podział Ewangelii (poza wstępem i epilogiem) odpowiada Pięcioksięgowi Mojżesza: • Księga pierwsza – Program królestwa (Mt 3-7)  • Księga druga: Przepowiadanie królestwa (Mt 8-10) • Księga trzecia: Tajemnice królestwa (Mt 11,1-13,52) • Księga czwarta: Kościół jako zaczątek królestwa (Mt 13,53-18,35) • Księga piąta: Wypełnianie się królestwa (Mt 19-25).

KAZANIE NA GÓRZE BŁOGOSŁAWIEŃSTW • To właśnie na Górze Błogosławieństw Jezus – Nowy Mojżesz – ustanawia Prawo Królestwa Bożego. Przed nami czwarta już jego część i dokończenie mowy z zeszłego tygodnia, opartej na konstrukcji: Słyszeliście, że powiedziano… A ja wam powiadam. Wydaje się więc, że to naturalna kontynuacja myśli: nie znoszę, lecz wypełniam, zastosowanej tym razem do dwóch zasad: oko za oko, ząb za ząb (w pierwszym akapicie) oraz nienawiści nieprzyjaciół (w drugim). Jednak są pewne różnice.

JUŻ BEZ “ZBYTNIO” • Będziemy słuchać kolejnego fragmentu Kazania na Górze, tym razem zakończenie szóstego rozdziału. To słynne słowa nie martwcie się – o życie, o ciało, jednym słowem o jutro • Warto zauważyć, że po raz pierwszy w liturgii korzystamy z najnowszego tłumaczenia Biblii Tysiąclecia. Jeszcze przed trzema laty słyszeliśmy powtarzające się słowa: Nie troszczcie się zbytnio. Nowy lekcjonarz podaje już zgodną z oryginałem wersję, która przekazuje właściwe znaczenie tekstu, bez słowa “zbytnio”, nie martwcie się.

 

TRANSLATOR


· Kto z was martwiąc się może choćby jedną chwilę dołożyć do wieku swego życia? (Mt 6,27) · Oryginał: łokieć jeden

· Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują ani przędą (Mt 6,28) · Nauczcie się od lilii pola, jak wzrastają. Nie trudzą się ani nie przędą.

· Starajcie się naprzód o królestwo /Boga/ i o Jego Sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane (Mt 6,33) · Szukajcie zaś najpierw królestwa Boga i sprawiedliwości jego, a to wszystko dołożone wam będzie.

· Dosyć ma dzień każdy swojej biedy (Mt 6,34) · Dosłownie: Wystarczające dniowi zło jego.

 

LINKI


 · …O ŻYCIE · Nie martwcie się o swoje życie (Mt 6,25)

Prz 3,25-26: Nie bój się nagłego zagrożenia ni klęski, jaką szykują występni. Bo Pan będzie u twego boku, uchroni twą nogę od sidła.

Iz 49,15 (I CZYTANIE): Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet, gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie.

· …O JEDZENIE, UBRANIE · Nie martwcie się… o to, co macie jeść i pić, ani o swoje ciało, czym się macie przyodziać (Mt 6,25)

Ps 127,2: Daremne to dla was wstawać przed świtem, wysiadywać do późna – dla was, którzy jecie chleb zapracowany ciężko; tyleż On daje i we śnie tym, których miłuje.

· …O JUTRO · Nie martwcie się więc o jutro, bo jutrzejszy dzień sam o siebie troszczyć się będzie. Dosyć ma dzień swojej biedy (Mt 6,34)

Łk 10, 41: „Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego”.

Jk 4,13-14: Teraz wy, którzy mówicie: „Dziś albo jutro udamy się do tego oto miasta i spędzimy tam rok, będziemy uprawiać handel i osiągniemy zyski”, wy, którzy nie wiecie nawet, co jutro będzie.

 

STO SŁÓW


Tematem dziś jest martwienie się. Poganie, ci, którzy wcześniej byli przykładem miłości niedoskonałej, tym razem są przykładem innej niedoskonałości: martwią się. Ale dlaczego my, wierzący, świadomi przecież obecności Ojca, który doskonale wie, czego nam potrzeba?

Żyjemy tak, jakby Go nie było, powtarzając: Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał. W efekcie: martwimy się o życie, o jutro. A martwiąc się, nie zdziałamy przecież nic. Ani chwili nie dodamy do naszego życia. 

Bo Jezus mówi: Nie martw się w ogóle. Nie jesteś sierotą, lecz dzieckiem strzeżonym przez Ojca, niemowlęciem w ramionach Boga. On nie zapomina o Tobie.

 


Jeśli podobają Ci się nasze artykuły, możesz nas wesprzeć:

Wesprzyj nas
ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >