Jutro Niedziela – I Adwentu C

Te same słowa dwa tygodnie temu niosły strach. Dziś nostalgię i nadzieję

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


I NIEDZIELA ADWENTU • Rozpoczął się nowy rok liturgiczny • Od dziś przez cały rok korzystamy z czytań w roku C • KOLOR: fioletowy • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy przez dobre uczynki przygotowali się na spotkanie przychodzącego ChrystusaCZYTANIA: Księga Jeremiasza 33,14-16 • Psalm 25,4-5.8-10.14 • Pierwszy List Św. Pawła do Tesaloniczan 3,12-4,2 • Ewangelia wg św. Łukasza 21,25-28.34-36

 

• CHMURA SŁOWA •

wordle

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

Czytanie z Księgi Jeremiasza

(Jr 33, 14-16)

«Oto nadchodzą dni, kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź, jaką obwieściłem domowi izraelskiemu i domowi judzkiemu. W owych dniach i w owym czasie wzbudzę Dawidowi potomka sprawiedliwego; będzie on wymierzał prawo i sprawiedliwość na ziemi. W owych dniach Juda dostąpi zbawienia, a Jerozolima będzie mieszkała bezpiecznie. To zaś jest imię, którym ją będą nazywać: „Pan naszą sprawiedliwością”»

Oto Słowo Boże

[01][02]

PIERWSZE CZYTANIE

Sprawiedliwa Odrośl Jer 33, 14-16

Jeremiasz ogłasza w imieniu Boga: wzbudzę potomka Dawida.

KSIĘGA: Jeremiasza • AUTOR: Jeremiasz • CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.  

KATEGORIA: wyrocznia prorocka


CIERPIĄCY PROROK • Księga Jeremiasza pod względem liczby słów to najobszerniejsza księga Starego Testamentu. Zawiera aż 52 rozdziały • Jeremiasz to wielki i kontrowersyjny dla ówczesnych prorok. Za życia uznawany za bluźniercę i zdrajcę narodu (>> Jr 26,7-9), po śmierci został „wywyższony” przez Boga, przeszedł do historii jako orędownik narodu (>> 2Mch 15,14-16). Był świadkiem upadku Judy i Jerozolimy podczas niewoli babilońskiej (586 r. przed Chr.). Jego księga pokazuje bezsilność proroka, który bezskutecznie przestrzega Izraela przed postępowaniem, które przyniesie tragiczne skutki

KSIĘGA POCIESZENIA • W Księdze Jeremiasza – zwłaszcza w jego dwóch pierwszych częściach – przeważają ostrzeżenia przed nieszczęściem. Sprawdziły się. W 722 p.Ch. Asyria uprowadziła dziesięć plemion Północy (Izraela), zaś w 598 p.Ch. Babilończycy dokonali pierwszej deportacji z Południa (Judy) • Jednak pośród ostrzeżeń pojawiają się czasem obietnice przyszłego szczęścia i proroctwa związane z wizją odnowy Izraela. Przykładem jest Księga Pocieszenia (>> 30,1-33,26). Jeremiasz, choć jeszcze nie nadeszło nieszczęście, opisuje w niej już powrót z wygania, to znak miłosierdzia Bożego i przebaczenia.

“WZBUDZĘ POTOMKA” • To właśnie z Księgi Pocieszenia pochodzi dzisiejsze czytanie. Zwróćmy uwagę na zapowiedź interwencji Boga, który przyjdzie z pomocą swemu ludowi w czasie niebezpieczeństw: Jerozolima będzie mieszkała bezpiecznie • Zauważmy, iż w tym proroctwie mamy do czynienia z podwójnym sensem: może chodzić nie tylko o historyczny powrót ludu do Jerozolimy. Widać to wyraźnie przede wszystkim, gdy mowa o potomku Dawida. To zapowiedź Chrystusa.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Proroctwo o “sprawiedliwej odrośli” (hebr. cemah cedaqah) to moment wytchnienia w Jeremiaszowych proroctwach przeciw królom Judy. Prorok na własne oczy ogląda upadek domu Dawida, którego kolejni reprezentanci lekkomyślnie podnoszą bunt przeciw Babilonii i zaniedbują przymierze z Panem.

• W czasach kiedy królowie zawodzą, rodzi się w Izraelu tęsknota za potężnym i sprawiedliwym władcą na wzór Dawida. Bóg zapowiada takiego monarchę, który ma wyrosnąć jak młody pęd ze spalonej niewiernością ziemi. Jego imię Pan naszą sprawiedliwością (Jahwe cidqenu) przypomina imię ostatniego króla Judy – Sedecjasza (Cidqijjahu) – Pan sprawiedliwością

•  Niestety podobieństwo jest tylko pozorne. Sedecjasz doprowadzi Jerozolimę do upadku okazując nieposłuszeństwo Słowu Bożemu przekazanemu mu przez Jeremiasza. Na zapowiedzianego przez Boga sprawiedliwego potomka Dawida przyjdzie Izraelowi czekać długich sześćset lat, do czasu przyjścia Chrystusa.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 25,4-5 8-9. 10 i 14)

REFREN: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Gdy Pan odmienił los Syjonu, wydawało się nam, że śnimy. Usta nasze były pełne śmiechu, a język śpiewał z radości.

Mówiono wtedy między poganami: „Wielkie rzeczy im Pan uczynił”. Pan uczynił nam wielkie rzeczy i ogarnęła nas radość.

Odmień znowu nasz los, Panie, jak odmieniasz strumienie na Południu. Ci, którzy we łzach sieją, żąć będą w radości.

Idą i płaczą niosąc ziarno na zasiew, lecz powrócą z radością niosąc swoje snopy.

[01][02]

 

PSALM

Ufność Ps 25,4-5.8-10.14

To piękna modlitwa: psalmista prosi Boga, by mógł poznać Jego drogi, a potem by Bóg go po nich prowadził

PSALM 25 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po wygnaniu (po 538 r. przed Chr.)


PSALM ALFABETYCZNY • Psalm 25 jest psalmem alfabetycznym (następujące po sobie hebrajskie wersety rozpoczynają się od kolejnej litery hebrajskiego alfabetu). Niestety, tej prawidłowości nie przekazuje już tłumaczenie • Psalm jest zatytułowany: Modlitwa w niebezpieczeństwie. To połączenie uwielbienia Boga z prośbą o wybawienie z trudnej sytuacji • Psalm, choć dominuje w nim bardzo osobisty ton, jest prawdopodobnie modlitwą, którą zanosiła w świątyni wspólnota Izraela po wygnaniu • Pośród piętrzących się niebezpieczeństw i otaczających zewsząd wrogów Izraelici ufają w miłosierdzie Tego, który odpuszcza im grzechy i uczy ich chodzić Jego ścieżkami.

MODLITWA POKORNEGO • Usłyszymy fragmenty Psalmu 25. Zawierają prośbę psalmisty, by Pan okazał mu swoje drogi, a potem by po nich go prowadził.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Pierwszego Listu św. Pawła do Tesaloniczan

(1 Tes 3, 12 – 4, 2)

Bracia: Pan niech pomnoży liczbę waszą i niech spotęguje waszą wzajemną miłość dla wszystkich, jaką i my mamy dla was; aby serca wasze utwierdzone zostały jako nienaganne w świętości wobec Boga, Ojca naszego, na przyjście Pana naszego Jezusa wraz ze wszystkimi Jego świętymi. A na koniec, bracia, prosimy i zaklinamy was w Panu Jezusie: według tego, coście od nas przejęli w sprawie sposobu postępowania i podobania się Bogu i jak już postępujecie, stawajcie się coraz doskonalszymi! Wiecie przecież, jakie nakazy daliśmy wam przez Pana Jezusa.

Oto Słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Nienaganni 1 Tes 3,12 – 4,2

Pierwsze postanowienie adwentowe w historii. Paweł pisze: “Jezus przybędzie powtórnie. Stawajcie się coraz doskonalszymi!”

PIERWSZY LIST DO TESALONICZAN NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt/Ateny • DATA: ok. 50 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Tesalonice


PIERWSZE PISMO NOWEGO TESTAMENTU • Pierwszy List do Tesaloniczan jest uznawany za najstarsze pismo Nowego Testamentu. Paweł napisał je zaraz po założeniu wspólnoty i opuszczeniu Tesaloniki z powodu nieprzychylności mieszkających tam Żydów, podczas drugiej podróży misyjnej. Adresaci listu to chrześcijanie nawróceni z pogaństwa (>>1 Tes 1,9), którzy za swoje nawrócenie płacą wysoką cenę prześladowań (>> 1 Tes 1,7) ze strony ich rodaków (>> 1 Tes 2,14)

UMOCNIENIE • Św. Paweł obawiał się m. in. tego , że doświadczenie prześladowań rozbije wspólnotę chrześcijańską w Tesalonikach. Obawy okazały się płonne. Dlatego list ma na celu umocnienie ich w wierności otrzymanej Ewangelii (>> 1 Tes 4,1-2.10). Nie potrzebują pouczeń co do miłości braterskiej (>> 1 Tes 4,9) ani daty końca czasów (>> 1 Tes 5,1-2), nie widać problemów natury moralnej. Jedyny problem to kwestia braku wiedzy co do losu zmarłych (>> 1 Tes 4,13-18).

NA PRZYJŚCIE PANA NASZEGO • Wysłuchamy fragment będący częścią braterskiego umocnienia. Zwróćmy uwagę, że to umocnienie – życzenie świętości nienaganności – skierowane jest na szczególny moment: na powtórne przyjście Jezusa • Nikt z nas nie jest w stanie przewidzieć dnia Sądu Ostatecznego. Dlatego chrześcijanin nie powinien kierować swoim życiem tylko i wyłącznie ze względu na wizję bliskiej kary lub nagrody. Paweł zachęca do czujności, która polega na przestrzeganiu Bożych przykazań i wypełnianiu woli Boga w każdym momencie życia – tak w jego początkach, jak i u kresu.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł chce, aby serca Tesaloniczan zachowywały się nienaganne w świętości w momencie przyjścia Jezusa

• Już w Starym Testamencie, pojawia się pytanie o to, czy człowiek może pozostać “nienagannym”, bez skazy przed obliczem Boga i odpowiada się na to pytanie negatywnie. Elifaz z Temanu pyta Hioba: Czyż u Boga człowiek jest niewinny, czy u Stwórcy śmiertelnik jest czysty? (Hi 4,17)

• To, co po ludzku niemożliwe, staje się możliwe w Chrystusie. On dając nam dostęp do świętości Boga czyni nas bez skazy w oczach Bożych. Pawłowi nie chodzi nie tyle o chrześcijański wysiłek dążenia do doskonałości, co o otwarcie się na Ducha, który umacnia miłość i utwierdza serce chrześcijanina w świętości.

 

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Łukasza

(Łk 21, 25-28. 34-36)

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłoku z wielką mocą i chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie. Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka, jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi. Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym».

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Pan przyjdzie Łk 21,25-28.34-36

Jezus mówi o Sobie w trzeciej osobie: Syn Człowieczy przybędzie. I też zachęca do gotowości: Czuwajcie i módlcie się

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: 33 • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


ŁUKASZ. OSOBA I DZIEŁO • W roku “C” dominować będzie Ewangelia wg św. Łukasza. O autorze trzeciej Ewangelii wiemy stosunkowo dużo. Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14)Jego dzieło ma dwie księgi: pierwsza to Ewangelia, druga – jej kontynuacja – to Dzieje ApostolskimieW Ewangelii można wyróżnić kilka części: ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) ewangelię Męki i Zmartwychwstania (22,1-24,53).

POWTÓRKA? • Dwa tygodnie temu słuchaliśmy Apokalipsy Marka – mowie eschatologicznej, którą Jezus wypowiedział na Górze Oliwnej po tym, jak jeden z jego uczniów wyraził zachwyt Świątynią Jerozolimską (>>XXXIII Niedziela Zwykła). Usłyszeliśmy wówczas zapowiedź Jezusa kończa czasów i paruzji, czyli przyjścia Syna Człowieczego, i wezwanie do bycia na to gotowym • Dziś usłyszymy dokładnie tę samą mowę Jezusa, tyle że przywołaną przez św. Łukasza.

 

JESZCZE O EWANGELII


Jezus stając w Jerozolimie, gdzie ma się dopełnić jego los, świadom nowego świata, który stwarza przez swój Krzyż i Zmartwychwstanie, ogłasza bliski koniec starej rzeczywistości. Wzywa do świadomego i czujnego życia w czasach ostatecznych i podaje znaki zbliżającego się kresu:

•  Znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach. Może chodzić o katastrofy w wymiarze kosmicznym lub o znaki poprzedzające katastrofy naturalne jak susze, trzęsienia ziemi i wojny. Dla starożytnych niebo ma także wymiar symboliczny: jest boskie i jest mieszkaniem bogów. Na końcu czasów Bóg okaże się jedynym władcą nieba i ziemi, ukazując kruchość i słabość wszystkiego, co człowiek ubóstwił. Pan znów obejmie w posiadanie wszechświat, który człowiekowi został oddany tylko w dzierżawę (Rdz 1-2).

•  Trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Podobnie jak wyżej, obraz można czytać na dwóch poziomach. Na poziomie naturalnym Jezus może zapowiadać kataklizm naturalny, podnoszenie się poziomu mórz i wielką falę przypominającą tsunami. W Biblii morze jest także symbolem śmierci, sił chaosu i zniszczenia, które tylko Bóg utrzymuje w ryzach (Hi 38,8). Znakiem zbliżającego się końca będzie uwolnienie sił zniszczenia i śmierci kumulowanych w świecie przez ludzki grzech, wobec których staną zupełnie bezradni.

• Nadejście Syna Człowieczego • Znaki na niebie i na ziemi będą preludium do ostatecznego przyjścia Chrystusa, który tym razem przybędzie już nie jako Ukrzyżowany, lecz jako Pan Chwały. Towarzyszące mu obłoki podkreślają Jego bóstwo. Jezus opisuje się obrazami zaczerpniętymi z Księgi Daniela, z wizji Syna Człowieczego (>> Dn 7,13-14). Wierzący nie mają się czego obawiać. Mają wysoko podnieść głowy, przychodzi bowiem ich Wybawca.

• Czuwanie i modlitwa • Jezus podkreśla, że Jego ostateczne przyjście zaskoczy świat, tak jak zaskoczyło nas Wcielenie i Zmartwychwstanie. Podaje równocześnie dwa sposoby przygotowania się na koniec świata: czuwanie i modlitwa • Czuwanie (agrypneo) oznacza czuwanie nocne, nocne pochody wojsk czy sen pasterzy na tyle lekki, aby zbudzić się i walczyć o swoje stada. Czuwanie to walka i troska, o powierzone nam osoby i misje • Modlitwa, której Jezus nieustanie uczy w Ewangelii Łukasza, to poszukiwanie woli Bożej i prośba o siły do jej wypełnienia. Czuwający i uzbrojeni w modlitwę nie staniemy się łatwym łupem w walce o duszę świata.

 

TWEETY





 

STO SŁÓW


Czym jest Adwent? Najpierw to oczekiwanie na Paruzję, na powtórne przyjście Pana.

Słowa, które jeszcze dwa tygodnie temu wywoływały grozę – tym razem niosą ukojenie i nadzieję. Ale wtedy przeżywaliśmy koniec roku liturgicznego, teraz Adwent niosący nadzieję i ukojenie. Wtedy panowała atmosfera mobilizacji i ostrzeżenia, teraz – tęsknoty i oczekiwania.

Drugie czytanie pokazuje genezę adwentowych postanowień i ich najwłaściwszą, docelową formę: by serca wasze utwierdzone zostały jako nienaganne w świętości wobec Boga – mówi Paweł i powtarza dobitnie: stawajcie się coraz doskonalszymi!

Dobrze, że Adwent – oczekiwanie na Paruzję – tak ściśle łączy się z Adwentem – oczekiwaniem na Boże Narodzenie. Łatwiej pojmiemy, że czekać na Ten Dzień to nie oczekiwać z trwogą, lecz z nadzieją na Wytęsknionego. Marana tha! Przyjdź Panie! Czekamy!

 

 



ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

Jutro Niedziela – Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata B

Przesłuchanie Jezusa obróciło się w przesłuchanie Piłata. A Ty jesteś z prawdy?

ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >

PUNKT WYJŚCIA


TRZYDZIESTA CZWARTA NIEDZIELA ZWYKŁA UROCZYSTOŚĆ CHRYSTUSA KRÓLA WSZECHŚWIATA • Rok B • KOLOR:KOLEKTA: Modlimy się, aby całe stworzenie, wyswobodzone z niewoli grzechu, służyło Bogu i bez końca Go chwaliło • CZYTANIA: Księga Daniela 7,13-14 • Psalm 93,1.2.5 • Apokalipsa św. Jana 1,5-8 • Ewangelia wg św. Jana 18,33-37

 

• CHMURA SŁOWA •

wordle 3

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Psalmu

(Dn 7,13-14)

Patrzałem w nocnych widzeniach: a oto na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy. Podchodzi do Przedwiecznego i wprowadzają Go przed Niego. Powierzono Mu panowanie, chwałę i władzę królewską, a służyły Mu wszystkie narody, ludy i języki. Panowanie Jego jest wiecznym panowaniem, które nie przeminie, a Jego królestwo nie ulegnie zagładzie.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

PIERWSZE CZYTANIE

Zagadkowa wizja Dn 7,13-14

Kolejna wizja apokaliptyczna Starego Testamentu. Daniel opisuje, jak tajemnicza postać Syna Człowieczego zostaje królem

KSIĘGA: Daniela • AUTOR: anonimowy Izraelita • CZAS POWSTANIA: II w. przed Chr.
KATEGORIA: wizja apokaliptyczna


LEGENDARNY DANIEL • Księga Daniela w tradycji chrześcijańskiej należy do „wielkich proroków”, w tradycji żydowskiej to pismo dydaktyczne. Księga spisana została w trzech językach: hebrajskim, aramejskim i greckim • Tytułowy Daniel, prawdopodobnie postać historyczna, to arystokrata deportowany wraz ze swoimi towarzyszami pod koniec VII w. przed Chr. do Babilonii. Na dworze kolejnych władców zyskuje ważną pozycję i władzę • Księga opowiada o czasach wygnania babilońskiego, ale powstała w czasach machabejskich, w czasach Antiocha Epifanesa (175-164 przed Chr.) Daje odpowiedź na pytanie o postawę wiary w czasach prześladowań i wskazuje na motywację trwania przy Bogu – odpłata przekracza ramy naszego ludzkiego życia.

CZTERY BESTIE • Pierwszą część Księgi Daniela (1-7) zamyka rozdział 7. Rozpoczyna się od wizji, w której Daniel opisuje cztery bestie niszczące ludzki świat. Co symbolizują? Skrzydlaty lew to symbol Babilonii; niedźwiedź symbolizuje Medię; skrzydlaty leopard  to symbol Persji, zaś bestia o żelaznych zębach to królestwa, które powstały po podbojach Aleksandra Wielkiego (>> Dn 7,15-28)Kiedy prorok przypatruje się czwartej bestii, nagle otwiera się niebo i zostają ustawione trony (>> Dn 7,9). Na jednym z nich zasiada Przedwieczny, postać o szatach i włosach białych jak śnieg, którą otacza ogień i tysiące służących mu istot (>> Dn 7,10). Przed Nim otwiera się księga życia i zostaje osądzona czwarta, najgroźniejsza bestia, której ciało zostaje spalone (>> Dn 7,11). To nie koniec wizji zwycięstwa Boga. Nagle w wizji Dawid ogląda nadejście Syna Człowieczego.

SYN CZŁOWIECZY • Usłyszymy krótki fragment, zaledwie dwa wersety, o nadejściu tajemniczej postaci Syna Człowieczego. Stanąwszy przed tronem Bożym stanie się królem, otrzyma od Boga panowanie, chwałę i władzę. Jego królestwo nie będzie miało końca • To jedna z tych wizji, które w kontekście Starego Testamentu nie znajdują wytłumaczenia. Wyjaśnienie da dopiero Nowy Testament.

 

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


W centrum wizji, którą otrzymuje Daniel, pojawia się tajemnicza postać Syna Człowieczego. Kim jest? To jeden z nas:

• PODOBNY DO BOGAPostać, którą ogląda Daniel, przybywa na obłokach, co symbolizuje jego boskie pochodzenie (>> Dn 7,13): Bóg prowadził w obłoku swój naród podczas wyjścia z Egiptu, przemawiał do nich ze środka chmury na górze SynajRównocześnie jednak przychodzący jest różny od Boga, który zasiada na tronie.

• SYN CZŁOWIECZYCo oznacza tytuł, którym się go nazywa? Niektórzy twierdzą, że syn człowieczy znaczy po prostuczłowiek, jeden z nas. Inni mówią, że chodzi o człowieka cierpiącego i uciskanego, który reprezentuje wołającą o wybawienie ludzkośćWyrażenie to w języku aramejskim, w którym spisuje swoją wizję Daniel, oznacza rzeczywiście człowieka, ale nie zwykłego. Aramejskie bar enasz(a) to szczególny, emfatyczny zwrot, niepojawiający się często w języku aramejskim. Opisuje szczególnego człowieka, Mesjasza o cechach boskich, a równocześnie różnego od Boga. W jego ręce Bóg oddaje królestwo, które trwać będzie wiecznie.

URWANA WIZJASyn Człowieczy to zatem:z jednej strony reprezentant cierpiącej i prześladowanej ludzkości,  • z drugiej zaś postać o cechach boskich. Daniel nie mówi, czym zasłużył sobie na chwałę i władzę, jaką otrzymuje z Bożych rąk. Tu wizja apokaliptyczna się urywa, czekając na swoje wyjaśnienie.

 

CZY WIESZ, ŻE…


Księga Daniela milczy o szczególnych czynach Syna Człowieczego. Milczy także na temat jego tożsamości. Niektórzy dopatrywali się w Nim Judy Machabeusza, samego Daniela, Izraela, bądź któregoś z wielkich aniołów, np. Michała. Postać Syna Człowieczego przerasta jednak godnością każdego z nich, zbliżając się do samego Boga. Tradycja żydowska widziała w Nim zapowiedzianego Mesjasza, zaś tradycja chrześcijańska odniosła wizję do Jezusa. Sam Pan odwoływał się do obrazów z Księgi Daniela, mówiąc, że ujrzymy go, Syna Człowieczego przybywającego na obłokach, pełnego mocy i chwały (Mt 26,64). Zapowiadał także, że ten sam pełen mocy Syn Człowieczy będzie musiał cierpieć i umrzeć (Mt 17,22).

 

LINKI


Na obłokach nieba przybywa jakby Syn Człowieczy (Dn 7,13)

• Ap 1,7 (II CZYTANIE): Oto nadchodzi z obłokami…

• Ap 14, 14: Oto biały obłok – a Siedzący na obłogu podobny do Syna Człowieczego, miał złoty wieniec na głowie…

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

(Ps 93,1.2.5)

REFREN: Pan Bóg króluje, pełen majestatu

Pan króluje, oblókł się w majestat, Pan odział się w potęgę i nią się przepasał, tak świat utwierdził, że się nie zachwieje.

Twój tron niewzruszony na wieki, Ty od wieków istniejesz, Boże. Świadectwa Twoje bardzo godne są wiary, Twojemu domowi przystoi świętość, po wszystkie dni, o Panie.

[01][02]

 

PSALM

Pan króluje • Ps 93,1.2.5.

Wraz z nadejściem nowego roku, Izraelici czcili w świątyni objęcie tronu przez Jahwe. Między innymi Psalmem 93

PSALM • AUTOR : lewita • CZAS POWSTANIA: powygnaniowy


PSALM KRÓLOWANIA JAHWE • Osiem psalmów z Księgi Psalmów – od 93 do 100 – wyróżnia się tym, że sławią królowanie Boga w całym stworzeniu i nad Izraelem. Wśród nich Psalm 93 • Należy do gatunku hymnicznego (tehilla), jest bezinteresowną modlitwą uwielbienia Jahwe. Zakorzeniony jest w kulcie świątynnym: wspólnota wierzących zgromadzona w świątyni wysławiała Boga, Pana stworzenia, śpiewając i składając ofiary całopalne i dziękczynne. Być może działo się to podczas liturgicznej celebracji Nowego Roku, kiedy również świętowano objęcie tronu przez Jahwe. Choć psalm nosi w sobie cechy archaicznego języka i obrazów odwołujących się do starożytnych kosmogonii, jak walka z siłami chaosu, powstał prawdopodobnie po wygnaniu.

PSALM KRÓLOWANIA • Usłyszymy niemal cały psalm, pominięte zostaną tylko dwa środkowe wersety. Zwróćmy uwagę, że i my – podobnie jak niegdyś Izrael – możemy słowami psalmu czcić Boga-władcę nie tylko nad siłami chaosu, lecz także nad otaczającymi ich mocarstwami.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

Czytanie z Księgi Apokalipsy św. Jana Apostoła

(Ap 1,5-8)

Jezus Chrystus jest Świadkiem Wiernym, Pierworodnym umarłych i Władcą królów ziemi. Tym, który nas miłuje i który przez swą krew uwolnił nas od naszych grzechów, i uczynił nas królestwem - kapłanami Bogu i Ojcu swojemu, Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen. Oto nadchodzi z obłokami, i ujrzy Go wszelkie oko i wszyscy, którzy Go przebili. I będą Go opłakiwać wszystkie pokolenia ziemi. Tak: Amen. Jam jest Alfa i Omega, mówi Pan Bóg, Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący.

Oto słowo Boże

[01][02]

 

DRUGIE CZYTANIE

Jezus: Władca królów Ap 1,5-8

Obejmujący królowanie, tajemniczy “Syn Człowieczy” z Księgi Daniela zostaje rozpoznany: to Jezus Chrystus

KSIĘGA: Apokalipsa • AUTOR: Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 54-60 r. (prześladowania w czasach Nerona) lub ok. 81-96 r. (prześladowania za czasów Domicjana).
KATEGORIA: wizja apokaliptyczna


APOKALIPSA JANA • —Po raz drugi w cyklu “Jutro Niedziela” natrafiamy na najbardziej intrygującą z ksiąg Pisma Świętego – Apokalipsę • Apokalipsa oznacza dosłownie: ‘odsłonięcie, zdjęcie zasłony, objawienie’. Nazwa nie ma nic wspólnego z katastroficznym znaczeniem, jakie zapisało się w pop-kulturze • Autorem Apokalipsy jest Jan (PATRZ 1,1; 22,8), który przebywa na wygnaniu na wyspie Patmos (1,9). Czy to Jan Ewangelista? Uważa tak tradycja apostolska. Ale pojawiali się też inni autorzy: Jan Chrzciciel, Jan Marek, nieznany prorok palestyński Jan, czy Jan Prezbiter z Efezu. Za autorem czwartej Ewangelii przemawiają tematy łączące Apokalipsę z Ewangelią:  • Jezus Logos (Ap 19,13; J 1,1,14) • żywa woda (Ap 7,17; J 7,38) • Niewiasta (Ap 12,1; J 19,26), czy motyw  • Baranka.

LISTY DO KOŚCIOŁÓW • Apokalipsę św. Jana rozpoczyna siedem listów do wspólnot chrześcijan, do siedmiu Kościołów, które są w Azji: Każdy z nich adresowany jest do anioła danego Kościoła (każdy Kościół jest bowiem uważany za podległy konkretnemu Aniołowi) i jest napisany według takiego samego schematu • Zanim jednak czytelnik Apokalipsy pozna treść poszczególnych listów-przesłań do konkretnych Kościołów, przeczyta tzw. adres i pierwszą wizję, którą św. Jan ujrzał na wyspie Patmos.

WYPEŁNIONE PROROCTWO • Usłyszymy fragment adresu, czyli rozpoczynającego przesłanie do siedmiu Kościołów pozdrowienia. Treść czytania nie jest dosłownym cytatem z księgi, została wyjęta z serii pozdrowień i specjalnie adoptowana. Wyjęta bowiem część Jezusa Chrystusa nazywa Władcą Królów Ziemi i jest rodzajem hymnu pochwalnego na Jego cześć • Zwróćmy szczególną uwagę na cytat niemal wprost z Księgi Daniela, który został odniesiony do Jezusa Chrystusa. Tajemnica Syna Człowieczego została odsłonięta, proroctwo Daniela wypełnia się.

 

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Księga Apokalipsy tłumaczy, kim jest przychodzący na obłokach Syn Człowieczy. To pierwszy i największy z nas, Pierworodny spośród umarłych:

WYPEŁNIONE PROROCTWO • Boża historia zatacza wielkie koło. W ostatniej księdze Biblii widzimy Jezusa, w którym wypełnia się przepowiednia Daniela. Apokalipsa św. Jana przedstawia Syna Człowieczego, który przeszedł swoją drogę życia, a teraz odbiera z ręki Ojca koronę chwały. To ten sam, jeden z nas, ale nie widać już na jego twarzy śladów ludzkiego zmęczenia, słabości i cierpienia.

TYTUŁY • Jan nazywa Go  • wiernym świadkiem, ponieważ swoim życiem złożył dobre i wiarygodne świadectwo o Bogu. To  • Pierworodny umarłych, ponieważ jako pierwszy powstał z martwych, a otworzywszy drogę do życia, poprowadzi nią innych, którzy w Niego wierzą. Wreszcie to  • władca królów ziemi, już nie uniżony, który podporządkowuje się cezarowi i jego prokuratorowi. Tym razem, jak pisze Paweł, to przed nim wszyscy zginać będą kolana (Flp 2,10).

MIŁUJE NAS • Tam, w Królestwie Ojca, Jezus nie zatapia się w swojej chwale i nie świętuje tylko i wyłącznie swojego zwycięstwa. Wydaje się być ciągle czujnym, jakby w napięciu kogoś oczekiwał. Jan opisuje Jezusa, który wrócił do siebie, który znów ma w sobie pełnię Bożej mocy, jest Alfą i Omegą, początkiem i końcem wszystkiego, Wszechmogącym (>>Ap 1,8). A jednak równocześnie to Bóg tęskniący i czekający wciąż na nas, którzy mamy dołączyć do Niego w Jego Królestwie. On nas miłuje i przez krew swoją uczynił nas królestwem i kapłanami dla naszego Boga (Ap 1,5-6). Chrystus Król z tęsknotą oczekuje nas w swoim królestwie.

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

Słowa Ewangelii wg św. Jana

(J 18,33b-37)

Piłat powiedział do Jezusa: Czy Ty jesteś Królem żydowskim? Jezus odpowiedział: Czy to mówisz od siebie, czy też inni powiedzieli ci o Mnie? Piłat odparł: Czy ja jestem Żydem? Naród Twój i arcykapłani wydali mi Ciebie. Coś uczynił? Odpowiedział Jezus: Królestwo moje nie jest z tego świata. Gdyby królestwo moje było z tego świata, słudzy moi biliby się, abym nie został wydany Żydom. Teraz zaś królestwo moje nie jest stąd. Piłat zatem powiedział do Niego: A więc jesteś królem? / Odpowiedział Jezus: / Tak, jestem królem. Ja się na to narodziłem i na to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu.

Oto Słowo Pańskie

[01][02]

 

EWANGELIA

Tak, jestem Królem J 18, 33-37

EWANGELISTA:  św. Jan • CZAS POWSTANIA: ok. 90 r. • KATEGORIA: wydarzenie • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: ok. 33 r. • BOHATEROWIE: Jezus, Piłat


KSIĘGA KRZYŻA • Najmłodsza z Ewangelii została napisana przez Jana, a następnie zredagowana przez jego uczniów ok. 90 r. • Księga zdecydowanie różni się od pozostałych Ewangelii • Jezus, opisując swoją misję, używa formuły JA JESTEM, a to nawiązuje do objawienia Boga w Księdze Wyjścia (patrz 3,14). Ewangelię św. Jana dzieli się na • Księgę Znaków (rozdziały 1-12, Ewangelista mówi nie o cudach, lecz siedmiu znakach objawiających misterium Pana) oraz • Księgę Krzyża, który dla Jana jest najważniejszym znakiem Mesjasza i oznaką królewskiej chwały (rozdziały 13-20).

WSTĘPUJĄCY NA KRZYŻ • Opis męki Jezusa w Ewangelii św. Jana znacznie różni się od synoptyków. O ile tam dominuje realistyczna, oparta na faktach, relacja z wydarzeń męki, ukrzyżowania i śmierci, o tyle u św. Jana mamy raczej do czynienia z przepełnioną symbolami i aluzjami treścią. U św. Jana Jezus wstępuje na krzyż jak na tron. Śmierć to Jego moment chwały. Ukryte jest to w przeróżnych momentach opowiadania, na przykład: Tytuł winy, który Piłat kazał umieścić na krzyżu (i nie zmieniać go): Jezus Nazarejczyk, Król żydowski Śmierć, oddana słowami oddał Ducha Usłyszymy fragment z przesłuchania Jezusa przez Piłata.

PRZESŁUCHANIEFragment ewangelii, który usłyszymy, również dowodzi, iż Jezus to nie skazaniec idący na krzyż, lecz Król wstępujący na tron. Usłyszymy relację z procesu u Piłata, podczas której pada z ust Jezusa deklaracja, iż jest Królem • Zwróćmy uwagę: przesłuchanie ma za cel przyznanie się oskarżonego. Jezus w istocie przyznaje się: Tak, jestem Królem • Zwróćmy uwagę również na nowe pojęcie królowania i królestwa przedstawione przez Jezusa, w którym decydującą rolę odgrywa prawda, a nie autorytet i władza (dzięki którym panuje na przykład Piłat). Przesłuchanie Jezusa paradoksalnie staje się przesłuchaniem Pilata.

 

JESZCZE O EWANGELII


Jezus, opisywany w dzisiejszej Ewangelii, to Król, którego rysy boskie są głęboko ukryte pod pokornym człowieczeństwem. To najmniejszy z nas, Ukrzyżowany:

• Przyszedł służyć. Jezus w czasie swojego ziemskiego życia zapowiadał, że Syn Człowieczy będzie Musiał cierpieć. To na pewno nie jest scenariusz, który jego uczniowie wyobrażali sobie dla króla, Jezus, który w dzisiejszej Ewangelii nazywa siebie królem, rezygnuje z przysługującej mu władzy. Wchodzi bezbronny w nasz ludzki świat, pozostawiając daleko za sobą, w innym wymiarze, aniołów, którzy mieli go strzec (J 18,36). Czego chce dowieść, narażając swoje życie? Nie tylko tego, że jest jednym z nas. On jest najmniejszym z nas. Przyszedł po to, żeby służyć; żeby oddać za nas swoje życie (Mt 20,28).

• Próba przed Piłatem. Jezus swoją służbę, swoje miejsce na przedzie potraktował bardzo poważnie. W scenie przed Piłatem nie kalkuluje i nie chowa się za plecami innych. Odważnie przyznaje się do tego, że jest Królem, chociaż wie, że mówiąc to, ściąga na siebie śmiertelne zagrożenie ze strony rzymskiego prokuratora, który nie toleruje samozwańczych władców i mesjaszy żydowskich. Piłatowi zależy na spokoju, na świętym spokoju za wszelką cenę, nawet za cenę prawdy. Dlatego właśnie już za chwilę sprzeda Prawdę, sprzeda Jezusa stojącego przed nim Żydom.

• Najmniejszy i Największy. Jezus stojący przed Piłatem to w tej chwili najmniejszy i równocześnie największy ze wszystkich władców. Uniża się do końca, nie wyrwie swojego życia z rąk potężnego imperium. Równocześnie sięga szczytów swojej wielkości. Jest Synem Bożym do końca, jest wierny swojej misji, jest wierny Prawdzie (J 18,37). Podobnej wielkości uczy nas słuchających Jego głosu.

 

TWEETY



 


STO SŁÓW


Liturgia Słowa prowadzi dwiema drogami do odsłonięcia jednej tajemnicy: kim jest Król. Pierwsza z nich przebiega przez pierwsze i drugie czytanie. Tajemniczy Syn Człowieczy, który zostaje królem, ktoś z nas, z drugiej – paradoksalnie – o boskim pochodzeniu – zostaje w Apokalipsie zidentyfikowany: to Jezus. Druga zawarta jest w Ewangelii. Nieprawdopodobny styl Jana sprawia, że opowiadanie o męce Jezusa to w istocie droga chwały i wstępowania na tron. Piłat dobrze “przesłuchał” “oskarżonego”: Jezus przyznał się, iż jest Królem.

Ale w pewnym momencie sam musiał odpowiedzieć, sam stał się przesłuchiwany. To ten moment, gdy usłyszał od Jezusa: Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu.

A Ty, z czego jesteś? Czy jesteś z prawdy?

 

 



ks. Przemysław Śliwiński

ks. Przemysław Śliwiński

Kapłan Archidiecezji Warszawskiej. Pochodzi z Lubawy. Ukończył studia specjalistyczne na Wydziale Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Santa Croce w Rzymie. Jesienią 2013 roku, objął stanowisko rzecznika prasowego Archidiecezji Warszawskiej oraz dyrektora Archidiecezjalnego Centrum Informacji. Wykłada edukację medialną w Wyższym Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Warszawie. Na Stacji7.pl jest autorem wielu artykułów oraz popularnego cyklu Jutro Niedziela.

Zobacz inne artykuły tego autora >
ks. Marcin Kowalski

ks. Marcin Kowalski

Doktor nauk biblijnych, wykładowca KUL oraz WSD w Kielcach. Sekretarz czasopism biblijnych The Biblical Annals oraz Verbum Vitae. Uczestnik programów radiowych i telewizyjnych popularyzujących Biblię: W Namiocie Słowa, Szukając Słowa Bożego, Telewizyjny Uniwersytet Biblijny (Radio Maryja i Telewizja Trwam). Moderator Dzieła Biblijnego Diecezji Kieleckiej.

Zobacz inne artykuły tego autora >
Show comments
ks. Przemysław Śliwiński
ks. Przemysław
Śliwiński
zobacz artykuly tego autora >
ks. Marcin Kowalski
ks. Marcin
Kowalski
zobacz artykuly tego autora >