Nasze projekty
ks. Marcin Kowalski, ks. Przemysław Śliwiński

Jutro Niedziela – I Adwentu C

Te same słowa dwa tygodnie temu niosły strach. Dziś nostalgię i nadzieję

Reklama

Czym jest Adwent? Najpierw to oczekiwanie na Paruzję, na powtórne przyjście Pana.

Słowa, które jeszcze dwa tygodnie temu wywoływały grozę – tym razem niosą ukojenie i nadzieję. Ale wtedy przeżywaliśmy koniec roku liturgicznego, teraz Adwent niosący nadzieję i ukojenie. Wtedy panowała atmosfera mobilizacji i ostrzeżenia, teraz – tęsknoty i oczekiwania.

Drugie czytanie pokazuje genezę adwentowych postanowień i ich najwłaściwszą, docelową formę: by serca wasze utwierdzone zostały jako nienaganne w świętości wobec Boga – mówi Paweł i powtarza dobitnie: stawajcie się coraz doskonalszymi!

Reklama
Reklama

Dobrze, że Adwent – oczekiwanie na Paruzję – tak ściśle łączy się z Adwentem – oczekiwaniem na Boże Narodzenie. Łatwiej pojmiemy, że czekać na Ten Dzień to nie oczekiwać z trwogą, lecz z nadzieją na Wytęsknionego. Marana tha! Przyjdź Panie! Czekamy!

PUNKT WYJŚCIA


I NIEDZIELA ADWENTU • Rozpoczął się nowy rok liturgiczny • Od dziś przez cały rok korzystamy z czytań w roku C • KOLOR: fioletowy • KOLEKTA: Modlimy się, abyśmy przez dobre uczynki przygotowali się na spotkanie przychodzącego ChrystusaCZYTANIA: Księga Jeremiasza 33,14-16 • Psalm 25,4-5.8-10.14 • Pierwszy List Św. Pawła do Tesaloniczan 3,12-4,2 • Ewangelia wg św. Łukasza 21,25-28.34-36

Reklama
Reklama

• CHMURA SŁOWA •

wordle

Reklama

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’21822′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst I czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’21823′ title=” content='

Czytanie z Księgi Jeremiasza

(Jr 33, 14-16)

«Oto nadchodzą dni, kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź, jaką obwieściłem domowi izraelskiemu i domowi judzkiemu. W owych dniach i w owym czasie wzbudzę Dawidowi potomka sprawiedliwego; będzie on wymierzał prawo i sprawiedliwość na ziemi. W owych dniach Juda dostąpi zbawienia, a Jerozolima będzie mieszkała bezpiecznie. To zaś jest imię, którym ją będą nazywać: „Pan naszą sprawiedliwością”»

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

PIERWSZE CZYTANIE

Sprawiedliwa Odrośl Jer 33, 14-16

Jeremiasz ogłasza w imieniu Boga: wzbudzę potomka Dawida.

KSIĘGA: Jeremiasza • AUTOR: Jeremiasz • CZAS POWSTANIA: VII w. przed Chr.  

KATEGORIA: wyrocznia prorocka


CIERPIĄCY PROROK • Księga Jeremiasza pod względem liczby słów to najobszerniejsza księga Starego Testamentu. Zawiera aż 52 rozdziały • Jeremiasz to wielki i kontrowersyjny dla ówczesnych prorok. Za życia uznawany za bluźniercę i zdrajcę narodu (>> Jr 26,7-9), po śmierci został „wywyższony” przez Boga, przeszedł do historii jako orędownik narodu (>> 2Mch 15,14-16). Był świadkiem upadku Judy i Jerozolimy podczas niewoli babilońskiej (586 r. przed Chr.). Jego księga pokazuje bezsilność proroka, który bezskutecznie przestrzega Izraela przed postępowaniem, które przyniesie tragiczne skutki

KSIĘGA POCIESZENIA • W Księdze Jeremiasza – zwłaszcza w jego dwóch pierwszych częściach – przeważają ostrzeżenia przed nieszczęściem. Sprawdziły się. W 722 p.Ch. Asyria uprowadziła dziesięć plemion Północy (Izraela), zaś w 598 p.Ch. Babilończycy dokonali pierwszej deportacji z Południa (Judy) • Jednak pośród ostrzeżeń pojawiają się czasem obietnice przyszłego szczęścia i proroctwa związane z wizją odnowy Izraela. Przykładem jest Księga Pocieszenia (>> 30,1-33,26). Jeremiasz, choć jeszcze nie nadeszło nieszczęście, opisuje w niej już powrót z wygania, to znak miłosierdzia Bożego i przebaczenia.

“WZBUDZĘ POTOMKA” • To właśnie z Księgi Pocieszenia pochodzi dzisiejsze czytanie. Zwróćmy uwagę na zapowiedź interwencji Boga, który przyjdzie z pomocą swemu ludowi w czasie niebezpieczeństw: Jerozolima będzie mieszkała bezpiecznie • Zauważmy, iż w tym proroctwie mamy do czynienia z podwójnym sensem: może chodzić nie tylko o historyczny powrót ludu do Jerozolimy. Widać to wyraźnie przede wszystkim, gdy mowa o potomku Dawida. To zapowiedź Chrystusa.

JESZCZE O PIERWSZYM CZYTANIU


• Proroctwo o “sprawiedliwej odrośli” (hebr. cemah cedaqah) to moment wytchnienia w Jeremiaszowych proroctwach przeciw królom Judy. Prorok na własne oczy ogląda upadek domu Dawida, którego kolejni reprezentanci lekkomyślnie podnoszą bunt przeciw Babilonii i zaniedbują przymierze z Panem.

• W czasach kiedy królowie zawodzą, rodzi się w Izraelu tęsknota za potężnym i sprawiedliwym władcą na wzór Dawida. Bóg zapowiada takiego monarchę, który ma wyrosnąć jak młody pęd ze spalonej niewiernością ziemi. Jego imię Pan naszą sprawiedliwością (Jahwe cidqenu) przypomina imię ostatniego króla Judy – Sedecjasza (Cidqijjahu) – Pan sprawiedliwością

•  Niestety podobieństwo jest tylko pozorne. Sedecjasz doprowadzi Jerozolimę do upadku okazując nieposłuszeństwo Słowu Bożemu przekazanemu mu przez Jeremiasza. Na zapowiedzianego przez Boga sprawiedliwego potomka Dawida przyjdzie Izraelowi czekać długich sześćset lat, do czasu przyjścia Chrystusa.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’17812′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst psalmu

']
[margincarouselwidget_item id=’17813′ title=” content='

(Ps 25,4-5 8-9. 10 i 14)

REFREN: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Gdy Pan odmienił los Syjonu,
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu,
a język śpiewał z radości.

Mówiono wtedy między poganami:
„Wielkie rzeczy im Pan uczynił”.
Pan uczynił nam wielkie rzeczy
i ogarnęła nas radość.

Odmień znowu nasz los, Panie,
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją,
żąć będą w radości.

Idą i płaczą
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością
niosąc swoje snopy.

']
[/margincarouselwidget]

PSALM

Ufność Ps 25,4-5.8-10.14

To piękna modlitwa: psalmista prosi Boga, by mógł poznać Jego drogi, a potem by Bóg go po nich prowadził

PSALM 25 • AUTOR: lewita • CZAS POWSTANIA: po wygnaniu (po 538 r. przed Chr.)


 

PSALM ALFABETYCZNY • Psalm 25 jest psalmem alfabetycznym (następujące po sobie hebrajskie wersety rozpoczynają się od kolejnej litery hebrajskiego alfabetu). Niestety, tej prawidłowości nie przekazuje już tłumaczenie • Psalm jest zatytułowany: Modlitwa w niebezpieczeństwie. To połączenie uwielbienia Boga z prośbą o wybawienie z trudnej sytuacji • Psalm, choć dominuje w nim bardzo osobisty ton, jest prawdopodobnie modlitwą, którą zanosiła w świątyni wspólnota Izraela po wygnaniu • Pośród piętrzących się niebezpieczeństw i otaczających zewsząd wrogów Izraelici ufają w miłosierdzie Tego, który odpuszcza im grzechy i uczy ich chodzić Jego ścieżkami.

MODLITWA POKORNEGO • Usłyszymy fragmenty Psalmu 25. Zawierają prośbę psalmisty, by Pan okazał mu swoje drogi, a potem by po nich go prowadził.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’14941′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst II czytania

']
[margincarouselwidget_item id=’14942′ title=” content='

Czytanie z Pierwszego Listu św. Pawła do Tesaloniczan

 

(1 Tes 3, 12 – 4, 2)

Bracia:
Pan niech pomnoży liczbę waszą i niech spotęguje waszą wzajemną miłość dla wszystkich, jaką i my mamy dla was; aby serca wasze utwierdzone zostały jako nienaganne w świętości wobec Boga, Ojca naszego, na przyjście Pana naszego Jezusa wraz ze wszystkimi Jego świętymi.
A na koniec, bracia, prosimy i zaklinamy was w Panu Jezusie: według tego, coście od nas przejęli w sprawie sposobu postępowania i podobania się Bogu i jak już postępujecie, stawajcie się coraz doskonalszymi! Wiecie przecież, jakie nakazy daliśmy wam przez Pana Jezusa.

Oto Słowo Boże

']
[/margincarouselwidget]

DRUGIE CZYTANIE

Nienaganni 1 Tes 3,12 – 4,2

Pierwsze postanowienie adwentowe w historii. Paweł pisze: “Jezus przybędzie powtórnie. Stawajcie się coraz doskonalszymi!”

PIERWSZY LIST DO TESALONICZAN NADAWCA: św. Paweł • SKĄD: Korynt/Ateny • DATA: ok. 50 r. •  ADRESACI: chrześcijanie w Tesalonice


PIERWSZE PISMO NOWEGO TESTAMENTU • Pierwszy List do Tesaloniczan jest uznawany za najstarsze pismo Nowego Testamentu. Paweł napisał je zaraz po założeniu wspólnoty i opuszczeniu Tesaloniki z powodu nieprzychylności mieszkających tam Żydów, podczas drugiej podróży misyjnej. Adresaci listu to chrześcijanie nawróceni z pogaństwa (>>1 Tes 1,9), którzy za swoje nawrócenie płacą wysoką cenę prześladowań (>> 1 Tes 1,7) ze strony ich rodaków (>> 1 Tes 2,14)

UMOCNIENIE • Św. Paweł obawiał się m. in. tego , że doświadczenie prześladowań rozbije wspólnotę chrześcijańską w Tesalonikach. Obawy okazały się płonne. Dlatego list ma na celu umocnienie ich w wierności otrzymanej Ewangelii (>> 1 Tes 4,1-2.10). Nie potrzebują pouczeń co do miłości braterskiej (>> 1 Tes 4,9) ani daty końca czasów (>> 1 Tes 5,1-2), nie widać problemów natury moralnej. Jedyny problem to kwestia braku wiedzy co do losu zmarłych (>> 1 Tes 4,13-18).

NA PRZYJŚCIE PANA NASZEGO • Wysłuchamy fragment będący częścią braterskiego umocnienia. Zwróćmy uwagę, że to umocnienie – życzenie świętości i nienaganności – skierowane jest na szczególny moment: na powtórne przyjście Jezusa • Nikt z nas nie jest w stanie przewidzieć dnia Sądu Ostatecznego. Dlatego chrześcijanin nie powinien kierować swoim życiem tylko i wyłącznie ze względu na wizję bliskiej kary lub nagrody. Paweł zachęca do czujności, która polega na przestrzeganiu Bożych przykazań i wypełnianiu woli Boga w każdym momencie życia – tak w jego początkach, jak i u kresu.

JESZCZE O DRUGIM CZYTANIU


Paweł chce, aby serca Tesaloniczan zachowywały się nienaganne w świętości w momencie przyjścia Jezusa

• Już w Starym Testamencie, pojawia się pytanie o to, czy człowiek może pozostać “nienagannym”, bez skazy przed obliczem Boga i odpowiada się na to pytanie negatywnie. Elifaz z Temanu pyta Hioba: Czyż u Boga człowiek jest niewinny, czy u Stwórcy śmiertelnik jest czysty? (Hi 4,17)

• To, co po ludzku niemożliwe, staje się możliwe w Chrystusie. On dając nam dostęp do świętości Boga czyni nas bez skazy w oczach Bożych. Pawłowi nie chodzi nie tyle o chrześcijański wysiłek dążenia do doskonałości, co o otwarcie się na Ducha, który umacnia miłość i utwierdza serce chrześcijanina w świętości.

[margincarouselwidget heading=”]
[margincarouselwidget_item id=’18486′ title=” content='

Wybierz 02, aby zobaczyć tekst Ewangelii

']
[margincarouselwidget_item id=’18487′ title=” content='

Słowa Ewangelii wg św. Łukasza

 

(Łk 21, 25-28. 34-36)

 

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach, a na ziemi trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Ludzie mdleć będą ze strachu, w oczekiwaniu wydarzeń zagrażających ziemi. Albowiem moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłoku z wielką mocą i chwałą. A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie.
Uważajcie na siebie, aby wasze serca nie były ociężałe wskutek obżarstwa, pijaństwa i trosk doczesnych, żeby ten dzień nie przypadł na was znienacka, jak potrzask. Przyjdzie on bowiem na wszystkich, którzy mieszkają na całej ziemi. Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie, abyście mogli uniknąć tego wszystkiego, co ma nastąpić, i stanąć przed Synem Człowieczym».

 

Oto Słowo Pańskie

']
[/margincarouselwidget]

EWANGELIA

Pan przyjdzie Łk 21,25-28.34-36

Jezus mówi o Sobie w trzeciej osobie: Syn Człowieczy przybędzie. I też zachęca do gotowości: Czuwajcie i módlcie się

EWANGELISTA: św. Łukasz • CZAS POWSTANIA: 70-80 r.

KATEGORIA: mowa • MIEJSCE: Jerozolima • CZAS: 33 • KTO MÓWI: Jezus • ADRESACI: uczniowie


ŁUKASZ. OSOBA I DZIEŁO • W roku “C” dominować będzie Ewangelia wg św. Łukasza. O autorze trzeciej Ewangelii wiemy stosunkowo dużo. Wedle najstarszych tradycji, mających potwierdzenie w Dziejach Apostolskich, św. Łukasz był towarzyszem św. Pawła i spisał głoszoną przez niego Dobrą Nowinę. Pochodził z Antiochii Syryjskiej, z wykształcenia był lekarzem (>> Dz 4,14)Jego dzieło ma dwie księgi: pierwsza to Ewangelia, druga – jej kontynuacja – to Dzieje ApostolskimieW Ewangelii można wyróżnić kilka części: ewangelię dzieciństwa (1,5-2,52) ewangelię cudów i przypowieści w Galilei (4,14-9,50) wypełnioną nauczaniem podróż do Jerozolimy (9,51-19,28) nauczanie o charakterze eschatologicznym w Jerozolimie (19,29-21,38) ewangelię Męki i Zmartwychwstania (22,1-24,53).

POWTÓRKA? • Dwa tygodnie temu słuchaliśmy Apokalipsy Marka – mowie eschatologicznej, którą Jezus wypowiedział na Górze Oliwnej po tym, jak jeden z jego uczniów wyraził zachwyt Świątynią Jerozolimską (>>XXXIII Niedziela Zwykła). Usłyszeliśmy wówczas zapowiedź Jezusa kończa czasów i paruzji, czyli przyjścia Syna Człowieczego, i wezwanie do bycia na to gotowym • Dziś usłyszymy dokładnie tę samą mowę Jezusa, tyle że przywołaną przez św. Łukasza.

JESZCZE O EWANGELII


Jezus stając w Jerozolimie, gdzie ma się dopełnić jego los, świadom nowego świata, który stwarza przez swój Krzyż i Zmartwychwstanie, ogłasza bliski koniec starej rzeczywistości. Wzywa do świadomego i czujnego życia w czasach ostatecznych i podaje znaki zbliżającego się kresu:

•  Znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach. Może chodzić o katastrofy w wymiarze kosmicznym lub o znaki poprzedzające katastrofy naturalne jak susze, trzęsienia ziemi i wojny. Dla starożytnych niebo ma także wymiar symboliczny: jest boskie i jest mieszkaniem bogów. Na końcu czasów Bóg okaże się jedynym władcą nieba i ziemi, ukazując kruchość i słabość wszystkiego, co człowiek ubóstwił. Pan znów obejmie w posiadanie wszechświat, który człowiekowi został oddany tylko w dzierżawę (Rdz 1-2).

•  Trwoga narodów bezradnych wobec szumu morza i jego nawałnicy. Podobnie jak wyżej, obraz można czytać na dwóch poziomach. Na poziomie naturalnym Jezus może zapowiadać kataklizm naturalny, podnoszenie się poziomu mórz i wielką falę przypominającą tsunami. W Biblii morze jest także symbolem śmierci, sił chaosu i zniszczenia, które tylko Bóg utrzymuje w ryzach (Hi 38,8). Znakiem zbliżającego się końca będzie uwolnienie sił zniszczenia i śmierci kumulowanych w świecie przez ludzki grzech, wobec których staną zupełnie bezradni.

• Nadejście Syna Człowieczego • Znaki na niebie i na ziemi będą preludium do ostatecznego przyjścia Chrystusa, który tym razem przybędzie już nie jako Ukrzyżowany, lecz jako Pan Chwały. Towarzyszące mu obłoki podkreślają Jego bóstwo. Jezus opisuje się obrazami zaczerpniętymi z Księgi Daniela, z wizji Syna Człowieczego (>> Dn 7,13-14). Wierzący nie mają się czego obawiać. Mają wysoko podnieść głowy, przychodzi bowiem ich Wybawca.

• Czuwanie i modlitwa • Jezus podkreśla, że Jego ostateczne przyjście zaskoczy świat, tak jak zaskoczyło nas Wcielenie i Zmartwychwstanie. Podaje równocześnie dwa sposoby przygotowania się na koniec świata: czuwanie i modlitwa • Czuwanie (agrypneo) oznacza czuwanie nocne, nocne pochody wojsk czy sen pasterzy na tyle lekki, aby zbudzić się i walczyć o swoje stada. Czuwanie to walka i troska, o powierzone nam osoby i misje • Modlitwa, której Jezus nieustanie uczy w Ewangelii Łukasza, to poszukiwanie woli Bożej i prośba o siły do jej wypełnienia. Czuwający i uzbrojeni w modlitwę nie staniemy się łatwym łupem w walce o duszę świata.

Reklama

Najciekawsze artykuły

co tydzień w Twojej skrzynce mailowej

Raz w tygodniu otrzymasz przegląd najważniejszych artykułów ze Stacji7

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Reklama
WIARA I MODLITWA
Wspieraj nas na Patronite